9 மறுமொழிகள் »

vjvrk
4 February 2010 at 9:15 am

மிக அருமை

C.N.Muthukkumaraswamy
4 February 2010 at 3:34 pm

‘பக’ என்பது வேர்ச்சொல் ஆகாது. அது அகரவீற்று செய வென்னெச்சம். ‘பகு’ என்னும் வேர்ச்சொல்லே பிள என்னும் பொருள்தரும்.
வட+அல் தமிழ்ச்சொல் என்றால் உடம்படுமெய் பெற்று வடவல் என அரவேண்டும். வடமொழி தீர்க்கசந்தி என்றால் வடால் என வரவேண்டும். வடு என்பதும் தமிழ்ச்சொல் அல் என்பதும் தமிழ்ச்சொல். தமிழ்ச்சொல்லுக்கு வடமொழி இலக்கணம் கூறப்படுவதில்லை. வேதத்தின் இலக்கண்த்தைத் தமிழ் நெருங்கி வருகின்றது என்பது சரியல்ல. தமிழுக்கு இலக்கணம் இல்லையா? தமிழுக்கும் வடமொழிக்கும் பொதுவான இலக்கணம் பிரயோக விவேகம் எனும் நூல் உள்ளது.
குற்றம் நீங்கிய எனும் பொருள்தரும் ‘வடல்’ பிறிதின் விசேடணம் நீக்கியதா, பிறிதின் விசேடணம் நீங்கியதா ?
ஐசுவரியம் , திரு, வீரியம் வைராக்கியம், புகழ், ஞானம் ஆகிய ஆறு குணங்கள் ‘பகம்’ எனப்படும். நிகண்டு அமரஸிம்ஹம் “பகச் ஸ்ரீகாம மாஹாத்மிய வீர்யயத் நார்க்க கீர்த்திஷு” என்று நாநார்த்த வர்க்கத்தில் கூறியபடி ஸ்ரீ, காமம், மாஹாத்மியம், வீர்யம், ப்ரயத்னம் அர்க்கன் கீர்த்தி என்பவை பகம் எனப்படும். இந்த ஆறுகுணங்களையுடையவன் பகவான். பகவான் எனுஞ்சொல் பகவன் என்றும் வழங்கும். அன், ஆன் ஆண்பால் விகுதி.
பத்தி என்பது பெயர்ச்சொல். அன்பு என்று பொருள்படும். பக்தி என்ற வடசொல்லைப் பத்தி என்று தமிழில் ஆயிற்று என்று கூறவேண்டுவதில்லை. இரண்டற்கும் அடிச்சொல் வேராகலின்.

பத்தியின்(அன்பின்) பிளவு படுதல் அல்ல. பரம்பொருளுடன்
ஒன்றுபடுதல்.
“மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து
மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி
ஆர்வம் என்பதோர் பூஇட வல்லார்க்கு
அரவ தண்டத்தில் உய்யலும் ஆமே”

ஆழ்வார் அருளிய திருவாக்கில் காணப்படும் ஆர்வந்தான் பத்தி. அன்பு, பத்தி, காதல் என்பன ஒருபொருட் கிளவி.
ஆழ்வாரின் அருள்மொழிக்கு நிகரான, சைவதிராவிட வேதம்,
” திருகு சிந்தையைத் தீர்த்து செம்மைசெய்து
பருகி உறலைப் பற்றிப் பதம் அறிந்து
உருகி நைபவர்க்கு ஊனம் ஒன்றின்றியே
அருகு நின்றிடும் ஆனைக்க அண்ணலே”
உள்ளம் உருகி நிற்றலே பத்தி. அதுவே ஆர்வம். மர்ர்வத்தில்(உள்ளத்தில்) மாதவனை நாட்டினால்(பதித்தால்) உள்ளம் உருகிடும். அன்பு (பத்தி) ஊறும் . அன்புடைய நெஞ்சில் மாதவன் நிற்றலால் அங்கு தன்முனைப்பு இல்லை. மாதவனே உள்ளான். அதனால் அரவதண்டம் நிகழ்வதில்லை. மார்க்கண்டேயன் கதை போல.

Srinivas
5 February 2010 at 12:45 am

Dear Desikan and fellow readers,
This is a nice article. I would like to add a bit about maha-vishvasam or unquestioned bhakthi towards Perumal from a conversation I had recently with Dr. VenkatRangan on Pomona NewYork Ranganatha Temple.
Whenever Kalyana Utsavam is held in this temple, Dr. Rangan used to give a talk about the significance of Kalyana Utsavam, why Kanyadhan is significant among all dhana, proper method of seeking bride for marriage from groom’s side and how performing this utsavam relieves 21 generation’s paaa (the doer’s papa and also his previous 10 and future 10 generations). In this context, he talked how inadvertently Yudhistra performed a paapa in the Kurukshetra battlefield when he said Ashwathama hathaha, because of which his guru Drona got killed.
I had a doubt for few months on this. Actually Yudhistra would have said Ashwathama hathaha and then kunjaraha meaning elephant in a lower tone. Actually he didnt tell a lie. So why he should be punished on his death by visiting hell for a muhoortha period. Dr. Rengan gave an answer - Yudhistra had said this only on Krishna’s advise. But he still had a hesitation in his mind if he should really tell a lie. His mind was wavering. To remove his delicate situation, Bheema comes forward and killed an elephant named Ashwathama. So because Yudhistra didnt have full vishwasam (Belief) in Krishna’s word, he was inadvertently responsible for the death of an elephant and that was the reason for his visiting hell.
If I am not considered making a lengthy reply, I had another query to Dr. Rengan that is sligtly out of context to this blog. Ashwathama was one of the 7 chiranjeevi’s like Hanumar, Markandeya, Mahabhali, Vibheeshana and Parasurama. If he is so, how come Drona accepted Ashwathama is dead. Dr. Rengan replied - It is due to the credibility for the words of Yudhistra. Had Bheema or Sahadeva had said so, he wouldnt have taken heed. But when Yudhistra himself said it he believed it and laid down his weapons and got killed. Even if Yudhistra didnt tell a lie, his word had caused the death of Drona. This is also a Paapa.

சுப்பராமன்
5 February 2010 at 1:19 am

நன்றி, தேசிகன். ஓவியங்கள் அருமை!

revathinarasimhan
6 February 2010 at 12:54 pm

பக்தி கட்டுரையும் அதைத் தொடரும் பின்னூட்டங்களும் அருமை தேசிகன்.

S Raman
9 February 2010 at 7:52 am

நல்ல கட்டுரை. வாழ்த்துக்கள். பணி தொடரட்டும்.
முனைவர் குறிப்பிட்டதுபோல் சொற்கள் பற்றிய சில ஊகங்கள் சரியாக இல்லாவிட்டாலும், மற்றது தேவையான கருத்துக்களே. தாங்கள் சொன்னது:
“….அது உணர்வுபூர்வமானது, உங்களுக்குப் பூவைப் பார்க்கும்போதும், இசையைக் கேட்கும்போதும் ஏற்படும் உணர்வு ஏற்பட வேண்டும். இன்று முடியாவிட்டாலும் என்றாவது வரும் என்ற நம்பிக்கை வேண்டும்…..”

முன்னமொருமுறை சுவாமி சின்மயானந்தர் கூறியதை நினைவு கூர்கிறேன். “..அப்படி இயற்கையில் லயித்து இருக்கும்போது உள்ளத்தால் உணரப்படும் ஓர் அமைதியும், இன்பமும் வர முக்கியக் காரணம்: அச் சமயம் நமக்கு ஓர் ஆசையோ, எதிர்பார்ப்போ கிடையாது- lack of desire. நாம் கேட்கும் பாட்டில் ஓர் அபஸ்வரம் வந்தால்? நமது இசை ஞானத்தால் நமக்குள் ஒரு அசைவு ஏற்படும் அல்லவா? ஆக எதிர்பார்ப்பு இல்லாது இருக்கும்போது நாம் பூர்ண சரணாகதி கொள்கிறோம். அதுவே நமக்கு ஒரு இன்பம் தருகிறது. இது சிறிய இன்பம் என்றால் அவனிலே ஐக்கியமாவதே பேரின்பம்.”

அதை உணர்வதே எந்த சீவ ராசியின் குறிக்கோள் ஆகும். முதலில் அது தெரிய வேண்டும். அதற்கே புறத்தில் வணங்குவது. பின் அதை உணரவேண்டும். அதுவே அகத்தில் வணங்கல்.

S Raman

jayasree
10 February 2010 at 3:15 pm

பக்தி என்னும் சொல்லின் வேர்ச் சொல்லுக்கு எனது சிறு பங்களிப்பு:-

நந்திதா கூறுவது போல், பக்தி என்னும் சம்ஸ்க்ருத சொல் ‘பிளவு படுதல்’ எனப்பொருள் படும் ‘பஜ்’ என்னும் வேர்ச் சொல்லிலிருந்துதான் உருவானது. இந்த வேர்ச் சொல்லுக்கு ‘பகிர்தல்’ அல்லது ‘பகிர்ந்து கொள்ளுதல்’ என்று இன்னொரு பொருளும் உண்டு. ( bhaj = divide, share)
இந்த வேர்ச் சொல், பக்த, பக்தும், பக்த்வா, பாஜிதும், பஜனைய, பக்தி என்றெல்லாம் உருவாகிறது.

பக்தி என்னும் சொல், எவ்வாறு பிளவு படுத்தல் அல்லது பகிர்தல் என்ற derivation -இல் வந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இந்தப் பொருளைத் தரும் வகையில், பக்தி என்னும் சொல் வைணவ ஆச்சார்யர்கள், மற்றும் ஆழ்வார்களால் கையாளப் பட்டிருக்கின்றது என்று சொல்லலாம்.

பக்தி என்னும் சொல்லுக்கு ராமானுஜர் கூறும் இலக்கணம் ‘ தைல தாராவது’ - அதாவது ‘எண்ணெய் பொழிவதைப் போல’ என்கிறார். எண்ணெயை ஒரு பாத்திரத்திலிருந்து இன்னொரு பாத்திரத்திற்கு மாற்றும்போது, இடைவிடாது, பிசிறில்லாமல், இரண்டு பாத்திரத்தையும் ஓட்ட வைத்தாற்போல விழும். பக்தியும் அதைப் போன்றதுதான் என்கிறார். எண்ணெய் முழுவதும் மற்றொரு பாத்திரத்தைச் சேர்ந்தவுடன், அந்த தாரை அப்படியே பிளவு பட்டு விடும். மிச்ச சொச்சம் என்று முதல் பாத்திரத்திலிருந்து சொட்டிக் கொண்டிருக்காது.

பக்தியும், பக்தனிடமிருந்து கிளம்பி இடை விடாது ஒட்டிக்கொள்ளும் எண்ணையைப் போல இறைவனை அடைந்து, பக்தனையும், இறைவனையும் இணைக்கும் பொழிவாக இருக்க வேண்டும். இரண்டு பாத்திரங்களுக்கும் பாலமாக இருக்கும் எண்ணைப் பொழிவைப்போல, பக்தன், இறைவன் இருவருக்கும் இடையே இருப்பதால், அது ‘பகிர்வு’ என்ற பொருளில் பயன் படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் இந்தப் பகிர்வு எவ்வளவு காலம் தான் இருப்பது? இப்படி ஓட்ட வைக்கும் எண்ணைப் பொழிவாக எவ்வளவு காலம் இருப்பது? ஒரு காலக் கட்டத்தில் எண்ணெய் முழுவதும், இறைவன் என்ற பாத்திரத்தை அடைந்து விட வேண்டாமோ? அபப்டி அடையும்போது பிளவு வரவேண்டும். பக்தன் என்னும் பாத்திரத்திலிருந்து பிளவு பட்டு எண்ணெய் தாரை முழுவதும் இறைவன் என்னும் பாத்திரத்தை அடைய வேண்டும். இந்த நிலையைப் ‘பரம பக்தி’ என்று ஆன்றோர் கூறுகின்றனர்.

அது எவ்வாறு என்றால், பக்தி என்பது மூன்று அம்சங்களை உடையது. கீதையில் அர்ஜுனன் இந்த மூன்று அம்ச ‘பர பக்தி. பர ஞான, பரம பக்தி’ யைத் தனக்கு அருளுமாறு கண்ணனை வேண்டுகின்றான். நம்மாழ்வார் அருளிய திருவாய்மொழி ஆயிரமும் இந்த மூன்று அம்சங்களைக் கொண்டவை.

திருவாய்மொழிஆயிரத்தில், முதல் 980 பாடல்கள் வரை பர பக்தியைப் பறை சாற்றுபவை.

980 க்கு மேல் 990 வரை ஆழ்வார் பரம பதம் காணும் காட்சி சொல்லப் படுகிறது. அந்தப் பத்துப் பாடல்கள் பர ஞானத்தைச் சொல்பவை.

990 க்கு மேல் 1000 -ஆவது பாட்டு வரை ‘முடிந்த அவா’ - அதாவது பரம பக்தி - எண்ணெய் முழுவதும், இறைவன் என்னும் பாத்திரத்தை அடைந்து விட்ட நிலை - அதாவது முக்தி நிலை அல்லது பரம பதம் அடைந்த நிலை.

கடைசி 10 பாடல்கள் முடிந்த பிறகு ஆழ்வார் கூறுவதன் மூலம் இது நிரூபணமாகிறது.

10-10 10 இல் ‘அவாவில் அந்தாதிகளால் இவை ஆயிரமும் ..’ என்று
நம்மாழ்வார் சொல்வது பர பக்தி ஆகும்.
அவா என்றால் பர பக்தி.

அப்பாடலின் கடைசி வரியில், “முடிந்த அவாவில் அந்தாதி இப் -பத்து ”
என்று ‘முடிந்த அவா’ என்று சொல்வது ‘பரம பக்தியை என்று மணவாள மாமுனிகள் உள்ளிட்ட பெரியோர்கள் கூறியுள்ளனர்.

இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள ‘ஆச்சார்யா ஹ்ருதயம்’ 188 - ஆம் சூரணை உதவுகிறது.
“ நீர், பால், நெய், அமுதாய் நிரம்பின ஏரி நெளிக்குமாப்போலே” எனத் தொடங்கும் வரியில் இவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது.

ஒரு ஏரியில் உள்ள நீரானது, பாலாகி, பிறகு நெய்யாகி, பிறகு அமிழ்தாகிப் பொங்கி, கரையை உடைத்து வெளியே வருதல் போல, பர பக்தி அதிகரித்து, பரம பக்தியாக அவனை அடையும். வெள்ளமாகக் கரை உடைத்து வரும். இந்த பரம பக்தியை ‘முடிந்த அவா’ என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். .

நீர் = ஞானம்
பால் = பர பக்தி (அவா)
நெய் = பர ஞானம்
அமிழ்து = பரம பக்தி (முடிந்த அவா)

முடிந்த அவா என்னும் பரம பக்தி நிலை, ‘பிளவுபட்ட ‘ எண்ணைப் பொழிவு. அதனால் பக்தி என்று சொல்லப்பட்டிருக்கலாம்.

virutcham
12 February 2010 at 3:04 pm

good effort.

லோகநாதன்
13 March 2010 at 1:29 pm

மிக அருமையானக் கட்டுரை..

திருச்சிற்றம்பலம்.

உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள...

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website (optional)

தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் வரும் மறுமொழிகளை ஓரளவு மட்டுறுத்தலுக்குப் பின்பே வெளியிடுகிறோம் என்றாலும், தனிப்பட்ட முறையில் தாக்காத, ஏளனம் செய்யாத மறுமொழிகளை எல்லாம் வெளியிடவே நினைக்கிறோம் என்றாலும், மறுமொழிகளின் உண்மைத் தன்மைக்கும், கருத்துகளுக்கும் தமிழ்ஹிந்து பொறுப்பேற்காது.

மறுமொழிகள் எழுதும் நண்பர்கள் தங்களின் பொறுப்பறிந்து எழுதுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

(Click this or Press Ctrl+g to toggle between English and Tamil)

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

செய்திகள், அறிவிப்புகள்

வகைகள்

Select Category அனுபவம்  (30) அரசியல்  (129) அறிவியல்  (21) ஆன்மிகம்  (93) இசை  (12) இந்து மத மேன்மை  (23) இந்து மத விளக்கங்கள்  (67) இலக்கியம்  (77) உடல்நலம்  (2) உணவு  (1) கதைகள்  (17) கம்பராமாயணம்  (22) கலைகள்  (28) கவிதை  (35) கேள்வி-பதில்  (17) சமூகசேவை  (9) சமூகம்  (151) சினிமா  (31) சிறுவர்  (5) சைவம்  (33) தத்துவம்  (8) தரவிறக்கம்  (7) தேசிய விழாக்கள்  (6) தொடர்  (40) நிகழ்வுகள்  (72) நேர்காணல்  (7) பண்டிகைகள்  (21) பயங்கரவாதம்  (26) பிறமதங்கள்  (26) புதிய இந்து  (8) புத்தக விமர்சனம்  (26) பொது  (94) பொருளாதாரம்  (12) மகளிர்  (18) மஹாபாரதம்  (10) ராமாயணம்  (21) வரலாறு  (86) வழிகாட்டிகள்  (67) விவேகானந்தர்  (9) வீடியோ  (67) வேதம்  (4) வைணவம்  (20)

பெட்டகம்

Select Month September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 February 2008

காணொளி

கஸ்தூரீ திலகம்: பண்டிட் ஜஸ்ராஜ் அவர்களின் உள்ளமுருக்கும் இசை

எமது களஞ்சியத்திலிருந்து..

சமூகசேவை

• இந்து சேவை அமைப்புக்கள் பட்டியல்
• வேர்ல்டுவிஷன் உள்ளிட்ட கிறிஸ்தவ அமைப்புகளுக்கு நன்கொடை அளிக்காதீர்கள். ஏன்?

குறிச்சொல் கூடை

Bharati இந்தியா இந்து இந்து உரிமைகள் இந்துத்துவம் இந்து மதம் இயற்கை இஸ்லாம் ஈ.வே.ரா. உலகம் கம்பராமாயணம் கலாசாரம் கல்வி காலனியம் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் கிறிஸ்தவம் கோயில் சக்தி சமத்துவம் சமூகவியல் சாதி சிவன் தத்துவம் தமிழகம் தமிழர் தமிழ் தமிழ் இலக்கியம் தலித் தீவிரவாதம் துறவி தொடர் பக்தி பாரதியார் புராணங்கள் பெரியார் மகான்கள் மதப்பிரசாரம் மதமாற்றச் சூழ்ச்சிகள் மதமாற்றம் மனிதஉரிமை வரலாறு வழிபாடு விவேகானந்தர் வீடியோ வேதம்

சமீபத்திய மறுமொழிகள்

• AMARNATH MALLI CHANDRASEKARAN on சுதந்திரத்துக்கு முன் காங்கிரஸ் கடந்து வந்த பாதை
• kalai selvan on சம(?) உரிமைக்குப் போராடும் பெண்கள் - 2
• AMARNATH MALLI CHANDRASEKARAN on இராஜராஜ சோழனும் கடல்வழித் திறமையும்
• AMARNATH MALLI CHANDRASEKARAN on இத்தாலியில் பிறக்காதது ஆனந்த் செய்த பாவமா?
• C.N.Muthukumaraswamy on ஆரிய சமாஜமும் தயானந்த சரஸ்வதியும்
• R.Sridharan on ஹிந்துக்கள் ஒன்றுபட வேண்டும்!
• R.Sridharan on ஸ்ரீகிருஷ்ண ஜெயந்தியும், நாம் மறக்கக் கூடாத பலிதானமும்
• R.Sridharan on ஆரிய சமாஜமும் தயானந்த சரஸ்வதியும்
• R.Sridharan on ”காவி” தீவிரவாதமா அல்லது ப.சிதம்பரத்தின் நிறக்குருட்டு பாதிப்பா?
• R.Sridharan on ”காவி” தீவிரவாதமா அல்லது ப.சிதம்பரத்தின் நிறக்குருட்டு பாதிப்பா?