விழாவும் வேள்வியும் – Festivities and Sacrifices

கூறு பாடலும், குழலின் பாடலும்,

வேறு வேறு நின்று இசைக்கும் வீதிவாய்,

‘ஆறும் ஆறும் வந்து எதிர்ந்த ஆம்‘ என,

சாறும் வேள்வியும் தலைமயங்குமே. 56

சொற்பொருள்: கூறு பாடல் – மிடற்றுக் கருவியால் இசைக்கப்படும் பாடல்.  மிடறு என்றால் தொண்டை என்று பொருள்படும். ஆகவே இங்கே சொல்லப்படுவது வாய்ப் பாட்டு. சாறு – திருவிழா

மக்கள் பாடும் வாய்ப்பாட்டு இசையும், புல்லாங்குழலில் இசைக்கப்படும் இசையும் தனித்தனியாக ஒலிக்கும் வீதிகளில், திருவிழாவுக்காக வருகின்ற மக்கள் வெள்ளமும், வேள்விகளில் பங்கேற்க வரும் மக்களின் வெள்ளமும், ‘நதியும் நதியும் கலந்தது’ என்று சொல்வதைப் போல ஒன்று கலக்கும். 

ஒருபுறம் வாய்ப்பாட்டும் இன்னொரு புறம் குழலிசையும் ஒரே சமயத்தில் ஒலித்தாலும், இரண்டும் தனித்தனியாக அடையாளம் காணப்படுவதைப் போல, நதியோடு நதி கலப்பதை ஒத்துக் கலக்கும் மக்கள் வெள்ளம், திருவிழாக் கூட்டம் எது, வேள்வியில் பங்குபெறும் குழு எது என்பதை அடையாளம் காணும்விதமாகவே கலந்திருந்தது என்று உவமையின் மூலம் உணரலாம். 

Translation: In the streets over which separate strains of vocal music and that of the flute wafted across, crowds that gathered to witness festivities and the masses that came to partake in sacrifices confluenced, like one river mixing with the other. 

Elucidation: Music, instrumental and vocal, issuing forth from different houses filled the air on the streets.  Though they both were heard and suffused the atmosphere at the same time, they were distinct and different.  Men, gathering for two different occasions moved about on the very same streets like the different strains of music, confluencing in one stream, and at the same time different and distinct by their purpose. 

மூக்கில் தாக்குறும் மூரி நந்தும், நேர்

தாக்கின் தாக்குறும் பறையும், தண்ணுமை

வீக்கின் தாக்குறும் விளியும், மள்ளர்தம்

வாக்கின் தாக்குறும் ஒலியில் மாயுமே. 57

சொற்பொருள்: மூக்கில் – மூச்சுக் காற்றினால்.  மூரி – வலிய. நந்து – சங்கு. தாக்கின் – மேளங்களை அடிக்கும் குச்சி, குணில். தண்ணுமை – மிருதங்கத்தைப் போன்ற, கைகளால் வாசிக்கப்படும் தோற் கருவிகள்.  மள்ளர் – உழவர்கள்.

மூச்சுக் காற்றைச் செலுத்தி (பேரொலியுடன்) ஊதப்படும் சங்கின் ஒலியும், மேளக் குச்சிகளைக் கொண்டு அடிக்கப்படும் பறைபோன்ற தோற்கருவிகளின் ஒலியும், கைகளால் தட்டப்பட்டு வாசிக்கப்படும் தோற்கருவிகளின் ஒலியும், எல்லாமும், உழவர்கள் தங்களுடைய மாடுகளை நிலத்தில் (உழுவதற்காக) விரட்டி அதட்டும் ஓசையில் அடங்கிவிடுகின்றன. 

இவ்வளவு ஓசையையும் ‘ஹேய்‘ என்று எழுப்பப்படும் ஒலியில் ஒடுங்கி ஒலி்க்கிறது என்பதன் மூலம், உழுதொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள உழவர்களின் எண்ணிக்கை சுட்டப்படுகிறது.  

Translation: The blaring noise of conch-shells blown, with men holding their breath hard;  the rhythmic beats on drums—the tabour—beaten with drumsticks, and those percussion instruments played on with fingers, (all of them put together) were silenced by noise of ploughmen shooing the bulls on the fileds, to quicken the movement of the ploughshare on the land. 

Elucidation:   If this simple noise could outshout the collective resonance of the wind and percussion instruments, think of the number of ploughmen engaged in their work. 

குழந்தைக்கு பால் ஊட்டும் தாய்

தாலி ஐம்படை தழுவு மார்பிடை

மாலை வாய் அமுது ஒழுகு மக்களைப்

பாலின் ஊட்டுவார் செங்கை, பங்கயம்

வால்நிலா உறக் குவிவ மானுமே. 58

சொற்பொருள்: ஐம்படைத் தாலி – குழந்தைகளுக்கு அணிவிக்கப்படும் சங்கிலி அல்லது கயிறு.  திருமாலின் ஐந்து படைகளையும் பொன்னால் செய்து, கோத்து, கழுத்தில் அணிவிக்கப்படுவது.  வால் – வெள்ளை.  வால்நிலா அல்லது வானிலா என்றால் வெண்ணிலவு.  (வானிலா என்பது வால்நிலா என்று பிரியும்.)

திருமாலுடைய சங்கம் (பாஞ்சஜன்யம்), சக்கரம் (சுதர்சனம்), தண்டம் (கௌமோதகி - கதை), வில் (சார்ங்கம்), வாள் (நாந்தகம்) ஆகிய ஐந்து ஆயுதங்களையும் பொன்னால் செய்வித்துச் சங்கிலியில் கோத்து அணிவிக்கப்பட்ட ஐம்படைத் தாலி குழந்தைகளுக்கு அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது.  அப்படிப்பட்ட குழந்தைகளுக்குப் பால்சோற்றை ஊட்டக் குவிகின்ற இளம் தாய்மார்களின் கைகள், வானத்தில் வெண்ணிலா வந்ததும் குவிகின்ற தாமரைப் பூக்களைப் போலக் குவிந்து காணப்படும். 

Translation: Babies had the protective chain with pendants of ‘panchayudha’ hanging from.  Young mothers fed them with rice soaked in milk.  When they did so, their fingers closed in with rice in hand, resembling the petals of lotus that close with the rising of moon in the skies. 

Elucidation: People used to adorn their children with a chain onto which was attached the five weapons of Lord Vishnu, namely, Sudharsana (the Chakra), Panchajanya (the Conch), Koumodhaki (the Mace), Sarnga (the Bow) and Nandhaka (the Sword), in gold.  This ‘thaali’ is a trusted protection, a ward-off of all that is evil. 

மக்களின் ஒழுக்கத்தால் அறம் நிலைபெறுதல்

பொற்பின் நின்றன, பொலிவு; பொய்இலா

நிற்பின், நின்றன, நீதி; மாதரார்

அற்பின் நின்றன, அறங்கள்; அன்னவர்

கற்பின் நின்றன, கால மாரியே. 59

சொற்பொருள்: பொற்பு – நற்பண்பு.  அற்பு – அன்பு (வலித்தல் விகாரம்). 

மக்களுடைய உயர்ந்த நற்பண்புகளின் காரணமாக அவர்களுடைய தோற்றப் பொலிவு உயர்வானதாக இருந்தது.  ஒருநாளும் பொய் பேசாத அவர்களுடைய நிலைப்பாட்டின் உறுதியால் நீதி நிலைத்து விளங்கியது.  பெண்களுடைய அன்பு பெருகுவதன் காரணமாக, அறங்கள் தழைத்து ஓங்கின.  அவர்களுடைய கற்பின் தன்மையால் பருவமழை தவறாது பெய்தது. 

Translation: The beauty of appearance stemmed from people’s inner-grace, excellence.  Their steadfast adherence to Truthfulness was the element that supported Justice.  And from the love abundant of their women did all Dharma flourish, and it was  their unfailing loyalty that brought about the seasonal rains, without fail. 

Elucidation:–

சோலை மாநிலம் துருவி, யாவரே

வேலை கண்டுதாம் மீள வல்லவர்?

சாலும் வார்புனல் சரயு வும்,பல

காலின் ஓடியும் கண்டது இல்லையே! 60

சொற்பொருள்: துருவி – தேடி. வேலை – எல்லை. கால் – கிளைகள்

ஏராளமான சோலைகளால் சூழப்பட்ட, மிகப்பெரியதான அந்த நாட்டின் எல்லைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்று யாரால்தான் தேடிக் கண்டு அறிய முடியும்!  மிகுந்த நீர்ப்பெருக்கை உடைய சரயு நதிகூட, எத்தனையோ கிளைநதிகளாகப் பிரிந்து ஓடியபோதிலும் அந்த நாட்டின் எல்லை எதுவென்று அறிந்தது இல்லையே!

அவ்வளவு கால்களை உடைய சரயுவால் அடைய முடியாத எல்லையை, இரண்டு கால்களால் அளந்து அறிந்துவிட முடியுமா என்ற மெல்லிய சிலேடையும் அமைந்துள்ளது. 

Translation: Who is there that can ever find or identify the frontiers of that vast country, surrounded by lush growth of greenery!  Even the very Sarayu river, branching off into so many rivulets is unable to reach the end of this land!

Elucidation:

வீடு சேர,நீர் வேலை,கால் மடுத்து

ஊடு பேரினும், உலைவுஇலா நலம்

கூடு கோசலம் என்னும் கோது இலா

நாடு கூறினாம்; நகரம் கூறுவாம். 61

சொற்பொருள்: வீடு – பூமி.  வேலை – கடல்.  கால் – காற்று. உலைவு – அழிவு. கோது – குற்றம்.

கடுமையான காற்றால் மோதுண்டு, பூமி முழுவதையும் அழித்துவிடுதைப் போல் கடல் பொங்கி, நிலப்பரப்பின் ஊடெல்லாம் பரவினாலும் அழியாமல் நிற்கக்கூடியதாகிய, குற்றமற்ற கோசலம் என்ற நாட்டைப் பற்றி இதுவரை சொன்னேன்.  இனி நகரத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். 

Translation: I sung thus far of the country unstained, which would remain well protected and untouched even on that day when the very oceans, whipped by violent winds, cross the shores and spread all over the globe, destroying all over.  (Kosala would remain protected even on the day of deluge.)  Now let me tell you about the city. 

Elucidation:–

 நாட்டுப் படலம் நிறைவுற்றது - End of Canto of the Country

முந்தைய பகுதி

“என் அருகே வா” என்று கண்ணகியை அழைத்து அணைத்துக்கொள்கிறான். “இத்தனை கடுமையான வழியே இவளை நடத்தி வந்தது தவறுதானோ? பெரும் செல்வத்தையுடைய எனது பெற்றோரும், கண்ணகியின் பெற்றோரும் இருக்கும்போது எதற்காக நான் இவ்வளவு தொலைவு இவளை நடத்திக் கூட்டிவந்தேன்? தவறு செய்துவிட்டேனோ?” என்று எண்ணத் தொடங்கி தனது இழிந்த சகவாசம், தீச்செயல்கள் எல்லாவற்றைப் பற்றியும் குறித்து அவளிடம் சொல்லி வருத்தப்படுகிறான். ‘அட நான்தான் முட்டாள்தனமாக் கூப்பிட்டேன். பதில் பேசாம என்கூட நீபாட்டுக்குக் கிளம்பி இந்த ஊருக்கு வந்துட்டியே?’ என்று சொல்லி முடிக்கிறான். அவளாவது “மாட்டேன்” என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் இத்தனைத் துன்பமும் வந்திருக்காதே என்று எண்ணுகிறான்.

“நீங்கபாட்டுக்கு மாதவி வீட்டிலே போய் இருந்துட்டீங்க. அப்போ உங்க அம்மாவும் அப்பாவும் என்னைப் பாக்க வந்தாங்க. என்னைப் பாக்க வரும்போது உங்கமேலே இருந்த செமத்தியான கோவத்தை மறச்சுக்கிட்டுத்தான் வந்தாங்க. உங்களைப் பிரிஞ்சு இருக்கற என்னைப் பத்தி நாலு நல்ல வார்த்தை பேசினாங்க. நான் ஒண்ணுமே பேசல. சும்மா ஒரு புன்னகையில்லாத புன்னகைதான். அதுவே என் கஷ்டம் எல்லாத்தையும் அவங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லிச்சு. அதைப் பாத்து அவங்க ரொம்ப வருத்தப் பட்டாங்க.” இப்படிச் சொன்னதோடு கண்ணகி நிறுத்தவில்லை.

கண்ணகி மிகப் பண்புடையவள். கணவன் கேட்குமுன்னே அவனுக்கு “இந்த சிலம்பை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று கொடுத்தவள்தான். முழுதும் செல்வ வாழ்க்கையில் வாழ்ந்தும் கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த பாதையில் கணவனோடு வாய் திறவாது நடந்துவந்தவள். ஆனாலும் ஒருவார்த்தை சொல்கிறாள்: “போற்றா ஒழுக்கம் புரிந்தீர்!”. ‘நல்லவங்க யாருமே செய்யக்கூடாத காரியத்தைச் செய்தீர்’ என்று நறுக்குத் தெறித்தாற்போல் சொல்கிற அவள் அதற்காக மேலே புலம்பவில்லை. ஆனால், இவற்றையெல்லாம் சொல்வதற்கு முன்னால் அவள் வருந்துகிறாள்.

அவளுடைய வருத்தம் என்ன தெரியுமா? “என்னால் தர்மவான்களுக்கு உணவளிக்க முடியவில்லை. அந்தணரைப் பேணமுடியவில்லை. துறவியரை வரவேற்று உபசரிக்க முடியவில்லை. நம்முடைய பழைய மரபுப் பெருமையான விருந்தினரை அழைத்துத் தக்கவற்றைச் செய்யமுடியவில்லை. ஓர் இல்லறப் பெண்ணான எனது கடமைகள் எல்லாவற்றையும் செய்யும் நற்பேறை இழந்த என்னைப் பார்க்க உன் தாயும் தந்தையும் வந்திருந்தனர்” என்றுதான் அவள் தொடங்குகிறாள். செல்வக் குடிப்பெண்ணாகப் பிறந்த அவள் “எனக்குப் பட்டும் பீதாம்பரமும் இல்லை, முத்தும் வைரவைடூரியுமும் பதித்த தங்கநகைகள் இல்லை, பெருமாளிகை வாசம் இல்லை” என்று கூறவில்லை. மாறாக

அறவோர்க்கு அளித்தலும், அந்தணர் ஓம்பலும்
துறவோர்க்கு எதிர்தலும், தொல்லோர் சிறப்பின்
விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை

(சிலப்பதிகாரம்: கொலைக்களக் காதை: 71-73)

[எதிர்தல், எதிர்கோடல் - வரவேற்று உபசரித்தல்]

என்று கூறியே வருந்தினாள்.

கணவன் தன்னோடு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் (போர், வணிகம் முதலிய காரணங்களுக்காக வீட்டைவிட்டு நீங்கியிருந்தாலும்) விருந்தினரை வரவேற்று உபசரித்தல் மனைவியின் கடமையாகக் கருதப்பட்டது. ஐயனாரிதனார் எழுதிய ‘புறப்பொருள் வெண்பா மாலை’ என்ற மிகப் பழைமை வாய்ந்த நூல் ஒன்று இருக்கிறது. வளமான இல்லத்திலே வாழும் ஒரு மனைவி தன் கணவனின் செல்வச் செழிப்பை வாழ்த்துவது ‘கற்பு முல்லை’ என்ற துறையாகப் புறத்திணையின் பொதுவியல் படலத்தில் சொல்லப்படுகிறது. அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக ஒரு பெண் சொல்வதைக் கூறும் செய்யுளில் “கருப்பான மலைபோன்ற மார்பை உடைய என் கணவன் கொடுத்த செல்வத்தினால் விருந்துபசரிக்கின்ற இந்த வளமை நெடுங்காலத்துக்குப் பெருகி வாழ்வதாக!” என்று வாழ்த்துகிறாள்.

ஊழிதோ றூழி தொழப்பட்டு உலைவின்றி
ஆழிசூழ் வையத்து அகமலிய - வாழி
கருவரை மார்பன் எம் காதலன் நல்க
வருவிருந்து ஓம்பும் வளம்.

(புறப்பொருள் வெண்பாமாலை: பாடல் 284)

[கருவரை - கருத்த மலை]

“எனக்குப் பல்லக்கு வாங்குவதற்கு உதவிய என் கணவனின் பணம்” என்றோ, “என்னுடைய பிடியிடைக்கு (பிடி என்றால் பெண்யானை என்றும் ஒரு பொருள் உண்டு) ஒட்டியாணம் செய்துகொள்வதற்கு உதவிய என் கணவனின் செல்வம்” என்றோ அவள் ஏன் சொல்லவில்லை? செல்வம் என்றால் விருந்தோம்பும் பண்புக்கு ஏதுவாக இருப்பது, வறுமை என்றால் அந்தக் கடமைக்குக் குறுக்கே வரும் இல்லாமை என்று சொல்லுமளவுக்கு விருந்தோம்பல் உயர்த்திக் கூறப்பட்டது.

பணக்காரர்கள் என்று இல்லை, வறுமையில் வாடியவர்களும் தம்மிடம் இருக்கும் அந்த எளிய உணவைக் குறைந்த பட்சம் தன்போலவே வறுமையில் வாடும் உறவினருடன் சேர்ந்துதான் சாப்பிட்டனராம். ‘எதுவுமில்லாத சமையலறையில், கண்ணைக்கூட இன்னும் திறக்காத, மடிந்த காதை உடைய நாய்க்குட்டிகள் ஓடிப்போய் வறண்டு கிடக்கும் தாயின் முலையைக் கவ்வுகின்றன. அதுவோ வலி தாங்காமல் குரைக்கிறது. கூரையிலிருந்து மூங்கிற்கம்புகள் விழுகின்றன. சுவர்களோ செல்லரித்து மண்படர்ந்திருந்தது. போதாததற்கு ஆங்காங்கே ஈரத்தில் பூஞ்சைக்காளான் பூத்திருந்தது. அந்த வீட்டின் பெண் இடை இளைத்திருப்பது பசியாலே. கையிலே வளையல் அணிந்திருக்கிறாள். குப்பைமேட்டில் வளர்ந்திருக்கும் வேளைக்கீரையைத் தன் நகத்தாலே கிள்ளி எடுத்துக்கொண்டு வருகிறாள். அதை உப்புக்கூடப் போடாமல் சமைக்கிறாள். பிறகு தாங்கள் இத்தனைய எளிய உணவை உண்கிறோமே, இதை யாரும் பார்த்துவிடக் கூடதே என்று வெட்கப்பட்டுக் கதவை அடைத்துவிட்டு, தன்னம்ப் போலவே வறுமையில் வாடிய உடலைக் கொண்ட பெரிய சுற்றத்தினரோடு அமர்ந்து அந்த உப்பில்லாக கீரையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்’ என்று நெஞ்சை உருக்கும் ஒரு காட்சியை வர்ணிக்கிறது சிறுபாணாற்றுப்படை:

திறவாக் கண்ண சாய்செவிக் குருளை
கறவாப் பால் முலை கவர்தல் நோனாது
புனிற்று நாய் குரைக்கும் புல்லென் அட்டில்
காழ் சோர், முது சுவர்க் கணச் சிதல் அரித்த
பூழி பூத்த புழல் காளாம்பி
ஒல்கு பசி உழந்த ஒடுங்கு நுண் மருங்குல்
வளைக்கை கிணை மகள் வள் உகிர்க் குறைத்த
குப்பை வேளை உப்பு இலி வெந்ததை
மடவோர் காட்சி நாணி கடை அடைத்து
இரும்பேர் ஒக்கலொடு ஒருங்கு உடன் மிசையும்
அழி பசி வருத்தம் வீட    (130-140)

குப்பைக்கீரைச் செடியைக் கூட ஒடித்து எடுத்தால் மறுநாளைக்கு எதுவும் இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று அஞ்சுகிற அந்தப் பெண், தன் நகத்தாலே இலைகளை மட்டும் கிள்ளி எடுக்கிறாள். அப்போதுதானே அது மீண்டும் தளிர்க்கும். சாதாரணமாகச் சமைக்காத அடுக்களையில் பூனை தூங்கும் என்பார்கள். இந்த வீட்டில் புனிற்றுநாய் (அப்போதுதான் குட்டிபோட்ட நாய்) தன் குட்டிகளோடு உறங்குகிறது. இப்படிப்பட்ட வறுமையான வீட்டில் வந்து அண்டிய நாய்க்கும் உணவில்லாததால் பால் சுரக்கவில்லை. இந்த வறிய நிலையிலும், கிடைத்த அந்த குப்பைக்கீரையைத் தனது ‘இரும்பேர் ஒக்கலொடு’ (மிகப்பெரிய சுற்றத்தாரொடு) சேர்ந்து உண்கிறாளே, அவளை என்ன சொல்லிப் போற்றுவது!

மனைவிக்கு மட்டும்தான் இந்தக் கடமையா?

(தொடரும்)

முந்தைய இடுகை…

 நாட்டுப் படலம் (51-55) Canto of the Country (51-55)

கோதைகள் சொரிவன, குளிர்இள நறவம்;

பாதைகள் சொரிவன, பருமணி கனகம்;

ஊதைகள் சொரிவன, உயிர்உறும் அமுதம்;

காதைகள் சொரிவன, செவிநுகர் கனிகள்; 51

சொற்பொருள்: கோதை – பூமாலை. நறவம் – தேன். பாதை – மரக்கலங்கள். ஊதை – காற்று. காதை – கவிஞர்கள் வழங்கியிருக்கும் எல்லாப் பாடல்களையும் குறிப்பது.

பூமாலைகளிலிருந்து குளிர்ச்சியான, புதிய தேன் வடிகிறது.  மரக்கலங்களிலிருந்து பொன்னும் விலையுயர்ந்த பெரிய மணிகளும் கொட்டுகின்றன (கடல் வாணிகம்).  வாழ்கின்ற அனைத்து இனங்களுக்கும் உயிரை உடலில் நிலைத்திருக்கச் செய்வதான அமுதம், (வாடை, தென்றல் போன்ற பலவகையான) காற்றுகளிலிருந்து வீழ்கிறது.  கவிஞர்கள் சொல்லி வைத்திருக்கும் பாடல்களிலிருந்தெல்லாம், காதுகளால் ருசிக்கக்கூடிய கனிகள் வீழ்ந்த வண்ணமாக இருக்கின்றன.

‘செவிநுகர் கனிகள்’ என்ற ஆட்சியே பின்னால் பாரதியை ‘இன்பத் தேன்வந்து பாயுது காதினிலே’ என்று பாடவைத்தது.  பின்னால், அயோத்தியா காண்டத்தில், இராமனைத் திரும்ப அழைத்து வருவதற்காகப் பயணப்படுவதை மக்களுக்கு அறிவிக்குமாறு சத்ருக்கனனிடம் பரதன் சொல்கிறான்.  சத்ருக்கனனும் அவ்வாறு அறிவிக்கிறான்.  அவன் அவ்வாறு செய்த அறிவிப்பு ‘செவிப்புல நுகர்வதோர் தெய்வத் தேன்கொலாம்‘ என்று பாரதியின் ‘தேன்வந்து பாயுது காதினிலே’ பாடல் அடிக்கு மூல காரணமாக விளங்குவதைப் பின்னால் காண்போம்.    

Translation: All that dripped from garlands was honey so fresh; all that flowed from the sails were gold and gems; all that the winds carried about was the mannah-of-life (breath); and all that is laden in the lines of poets are audible fruits. 

Elucidation: If it was honey that the garlands dripped and money that the ships brought, the words of poets were ‘fruits to be heard’, tasted by the ear.  Experimenting with expressions is thus, at least a thousand years old in Tamil literature. 

இடம்கொள் சாயல் கண்டு, இளைஞர் சிந்தைபோல்,

தடங்கொள் சோலைவாய், மலர்பெய் தாழ்குழல்

வடம்கொள் பூண்முலை மடந்தை மாரொடும்

தொடர்ந்து போவன தோகை மஞ்ஞையே. 52

சொற்பொருள்: மஞ்ஞை – மயில்.

பெரிய பரப்பைக் கொண்ட சோலைகளுக்கு வந்துள்ள, நீண்ட கூந்தலையும் ஆபரணங்கள் பூண்ட மார்பகங்களையும் கொண்ட பெண்களை ஆண்மயில்கள் கண்டன.  சாயலில் மயிலைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் அவர்களைப் பெண் மயில்கள் என்று எண்ணி, அங்கிருந்த ஆடவர்களுடைய மனத்தைப் போலவே, அந்தப் பெண்களைப் பின்தொடர்ந்தவாறு சென்றன. 

Translation: In the vast groves where young lassies of long curly locks and ornated breasts, peacocks, by their beauty, gait and likeness, mistook the girls for their pairs and went behind them, following everywhere, as did the minds of men (that never moved away from their sight). 

Elucidation:–

நாட்டில் வறுமை முதலியன இல்லாமை

வண்மை இல்லை, ஓர் வறுமை இன்மையால்;

திண்மை இல்லை, ஓர் செறுநர் இன்மையால்;

உண்மை இல்லை, பொய் உரை இலாமையால்;

ஒண்மை இல்லை, பல் கேள்வி ஓங்கலால். 53

சொற்பொருள்: வண்மை – வள்ளல் தன்மை, கொடைச் சிறப்பு. ஒண்மை – அறிவுடைமை.

அங்கே வறுமை என்பதே இல்லை ஆகையால், வள்ளல்களின் சிறப்பு வெளியே தெரிவதில்லை.  எதிரிகள், நாட்டின்மேல் போர்தொடுத்து வருபவர்கள் என்று யாருமே இல்லாத காரணத்தால், நாட்டின் வீரர்களுக்குத் தங்களுடைய பராக்கிரமத்தை வெளிக்காட்டும் சந்தர்ப்பமே இல்லை.  பொய் பேசுபவர்கள் யாருமே இல்லை.  ஆகவே, உண்மை என்பது தனிச்சிறப்பு உள்ள ஒன்றாகக் கருதப்படவில்லை.  (அது மற்றொரு இயற்கையான குணமாகக் கருதப்பட்டது; ஆகவே உண்மையே பேசுவது என்பது சிறப்புவாய்நத குணம் என்று யாருக்கும் தோன்றவில்லை.)  எல்லோரும் பல பெரியவர்களிடமிருந்து கேட்டுத் தெரிந்துகொண்ட கேள்விச் சிறப்பு கொண்டவர்களாக இருந்ததால், ‘இன்னார் அறிவில் சிறந்தவர்’ என்று தனித்துச் சொல்லப்பட யாருமே இருக்கவில்லை.

மேற்படிப் பாடலில் உள்ள வண்மை இல்லை ஓர் வறுமை இல்லையால் என்ற அடியும், வான்மீகத்தில்:

நாஷடங்க வித் ந அஸ்தி ந அவ்ரதோ ந அஸஹஸ்ரதா:

ந தீன க்ஷீப்தா சித்தோ வா வ்யாதிதோ வா அபி கஸ்சனா:

என்ற ஸ்லோகத்தையும் (பால காண்டம், சர்க்கம் 6, ஸ்லோகம் 15) ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும்.  ‘ஆயிரத்துக்குக் குறைந்து தானமளிப்போரும் இல்லை; துன்பத்தால் நலிவுற்ற மனத்தை உடையோரும் இல்லை’ என்ற கருத்து ஒன்றேபோல் அமைந்திருப்பதைக் காணலாம்.  

Translation: There was no poverty and therefore there was no philanthropy (as there was none to receive that which is given away).  There were no invaders, nor was there any war and therefore, there was no way that the warriors could exhibit their valour and be known for their excellence.  There was no falsehood and therefore Truth had no distinctive value.  And, as everyone was a scholar, knowledge had no special place of praise. 

Elucidation:  Philonthropy is dependent on poverty; valour on war.  Truth has no special plaace of mention, when there is none to utter falsehood.  It becomes just the order of the day.  And of what special significance is the learned, when everyone is a scholar!

Compare this idea of ‘no poverty, no philonthropy’ with this Sloka

na aSaD.nga vit na asti na avrato na asahasradaH |
na diinaH kshipta chittao vaa vyathito vaa api kashchana |

(Bala Kanda, Sarga 6, Sloka 15)

and look at the striking similarity of ideas ‘na asahasradaH’ ‘none a non-donor in thousands, thus none with a saddened heart, turmoil in mind or agonised in will is there’. 

எள்ளும், ஏனலும், இறுங்கும், சாமையும்,

கொள்ளும் கொள்ளையில் கொணரும் பண்டியும்,

அள்ளல் ஓங்கு அளத்து அமுதின் பண்டியும்,

தள்ளும் நீர்மையின், தலைமயங்குமே. 54

சொற்பொருள்: அள்ளல் – சேறு.  அளம் – உப்பளம். பண்டி – வண்டி

எள்ளை ஏற்றி வரும் வண்டிகள்; தினை, சோளம், சாமை, கொள் ஆகியனவற்றை ஏற்றிவரும் வண்டிகள் ஆகியவற்றோடு, சேறு மிகுந்த உப்பளங்களிலிருந்து உப்பை ஏற்றிவரும் வண்டிகளும் ஓட்டிக் கொண்டு செல்லப்படும் வழியில் ஒன்றோடு ஒன்றாகக் கலக்கும்.

மலையிடங்களில் (குறிஞ்சி நிலத்தில்) விளைபனவாகிய எள் முதலானவையும், நெய்தல் நிலத்தின் விளைபொருளான உப்பையும் ஏற்றிக் கொண்டு நாட்டுக்குள் வருகின்ற வண்டிகள், சாலையில் (கிளம்பிய இடவேறுபாடு இல்லாமல்) ஒன்றாகக் கலக்கின்றன. 

Translation:  Heavily laden carts of Seasmum (Sesame), Millet, Corn, horse gram mix with carts carrying loads of salt from the marshy lands of salt works. 

Elucidation:  Seasmum, Millet, Corn etc. are products of the hills and salt is the product of seashore.  Cartloads, moving into the country from different directions, the ones from hilly tracts and those from the saltworks from the sea, from different roads, mixed in one array without difference on the main road. 

உயரும் சார்வுஇலா உயிர்கள் செய்வினைப்

பெயரும் பல்கதிப் பிறக்கு மாறுபோல்,

அயிரும், தேனும்,இன் பாகும், ஆயர்ஊர்த்

தயிரும், வேரியும், தலைம யங்குமே. 55

சொற்பொருள்: உயரும் சார்வு – ம