நம்பிக்கை – 4: பிரார்த்தனை என்பது என்ன?

மூலம்: T.V.ஜெயராமன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய Belief தொடர்
தமிழில்: பி.ஆர்.ஹரன்

Ivermectin is a drug that belongs to a family of macrocyclic lactones that are used to treat infections caused by parasites that cause disease in wildlife and livestock, including tapeworms and roundworms, and to treat certain human parasitic infections. Price of doxycycline tablets for oral use in india Uzhur - order doxycycline online uk. It can be taken as soon as the outbreak has finished, however, the sooner you take the drug, the more effective it will be.

Nolvadex helps a person in losing up to 30 pounds per month for a year. The drug works by increasing blood flow to the penis, which can increase the flow of blood into a Dededo Village man's erection. Gabapentin effects reddit’s ranking system, and what it all means.

For the treatment of mild to moderate bacterial and fungal infections associated with indwelling catheters, the dosage of amoxil can be reduced to 400mg bid if you’re also taking amoxicillin. We do not clomid cost cvs Kratié accept any responsibility for the information on this website or any of our products. As you can see there are many offers and coupon codes available at this moment.

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம். 

மஹாதேவனும் கௌசிக்கும் வீடு திரும்புவதைப் பார்த்த சங்கர், “சௌம்யா! இன்று இரவு உணவிற்குச் சிறப்பாக என்ன செய்திருக்கிறாய்?” என்று தன் மனைவியிடம் கேட்டார்.

“பூரி மசாலா, பிசிபேளாபாத், குலோப் ஜாமூன் மற்றும் ஸ்நேஹாவின் கைப்பக்குவத்தில் ஸ்பெஷலாகச் செய்த பகாளாபாத்” என்று, உணவு மேஜையைத் தயார் செய்தவாறே பதில் சொன்னார் சௌம்யா. சங்கரும், ஸ்நேஹாவும் அவருக்கு உதவினர்.

வீட்டிற்குள் நுழையும்போதே பதார்த்தங்களின் மணம் மஹாதேவனுக்கும் கௌசிக்குக்கும் பசியை அதிகப்படுத்தியது. முகம், கை, கால்களைக் கழுவிக்கொண்டு வந்த இருவரும், உட்கார்ந்தவுடனேயே பதார்த்தங்களை ஒரு கை பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.

“ஆஹா….! இந்த உணவுக்காகவே அவ்வளவு தூரத்திலிருந்து உங்கள் வீட்டுக்குப் பயணம் செய்து வரலாம் சங்கர்” என்று வியந்து பாராட்டினார் மஹாதேவன்.

“உண்மையில் ஸ்நேஹாவும் சௌம்யாவுக்குச் சமமாக நன்றாகச் சமைக்கக் கூடியவள்” என்றார் சங்கர்

“பிரமாதம்! ஆனால், ஸ்நேஹா சென்ற முறை கௌசிக்குடனான என்னுடைய விவாதத்தில் பங்கு கொள்ளாமல் ஏன் மௌனமாக இருந்தாள்?

“மாமா, இந்த விஷயத்தில் எனக்கென்று தனிப்பட்ட அபிப்பிராயங்கள் இருக்கின்றன. மேலும், உங்கள் விவாதத்தில் இடையூறு செய்ய நான் விரும்பவில்லை”.

“உனக்கென்று ஒரு அபிப்பிராயம் இருக்குமானால் அதை நீ சொல்லவேண்டியது தானே?”

“மாமா! ‘உன்னுடைய வெற்றி உன் பிரார்த்தனையில் தான் இருக்கிறது’ என்று அம்மா அடிக்கடி சொல்கிறார்கள். ஆனால் அப்படியில்லை என்று நான் கருதுகிறேன். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“நீ சொல்வது சரிதான். வெற்றி என்பது பிரார்த்தனையில் இல்லை”.

“பிரமாதம்! இனிமேல் நான் அம்மா சொல்வதைக் கேட்கவேண்டியதில்லை. எப்பேர்பட்ட நிம்மதி!”

“ஆனால், பிரார்த்தனை நீ வெற்றி பெற உதவும் என்பதும் உண்மை தான்.” என்று கூறிப் புன்னகைத்தார் மஹாதேவன்.

“என்ன?”

“நீ பிரார்த்தனை செய்தால், நீ மேற்கொள்ளும் அனைத்து முயற்சிகளிலும் வெற்றி பெறுமாறு செய்யக் கடவுளால் முடியாது. அது, நீ எழுதும் பரீட்சையாக இருந்தாலும் சரி, நீ விளையாடும் கிரிக்கெட் விளையாட்டாக இருந்தாலும் சரி, நீ பங்கு பெறும் எந்தச் செயலாக இருந்தாலும் சரி”.

“பிறகு…?”

“ப்ரூஸ் அல்மைட்டி (Bruce Almighty) என்கிற திரைப்ப்டடத்தை நீ பார்த்திருக்கிறாயா?”

“ஆம். பார்த்திருக்கிறேன்.”

“கடவுளின் சக்தி கிடைத்த ப்ரூஸிடம், எனக்கு இது வேண்டும், எனக்கு அது வேண்டும் என்று பலர் கேட்கும்போது என்ன நடந்தது?”

“அவர் கேட்டவர்களுக்கு அனைத்தையும் கொடுக்க, பெரும் குழப்பம் விளைந்தது”.

“சரியாகச் சொன்னாய். அது ஒரு திரைப்படமாக இருந்தாலும், அதன் கருத்து மிகச்சரியானது. கடவுள் என்பவர், எங்கும் இருந்துகொண்டு, ‘அங்ஙனமே ஆகுக’ என்று சொல்லிக்கொண்டு, உன்னுடைய அடுத்த நிகழ்ச்சிக்கும் வெற்றி தருபவர் அல்ல”.

“பிறகு….?”

“ஒரு செடியைக் கற்பனை செய்துகொள். தான் வளர்வதற்கும், வலிமை பெறுவதற்கும், உயரமாக நிற்பதற்கும், அது சூரியனைச் சார்ந்து இருக்கின்றது. அது எவ்வளவு அதிகமாக சூரியனைச் சார்ந்து இருக்கிறதோ, அவ்வளவு வலிமையாக வளர்கிறது. செடி வலிமையாக வளர்வதில் சூரியனுக்குத் தானாக எந்த ஈடுபாடும் கிடையாது. ஆனால், சூரியன் கொடுக்கும் ஒளியையும் சக்தியையும் வேண்டி, அந்தச் செடியானது சூரியனைத் தீவிரமாகச் சார்ந்து இருக்கும்போது, பெரிதும் வளர்ந்து மரமாகின்றது. ஒளியும், சக்தியும் கொடுக்கும் நற்பண்பின் மூலம் சூரியன் தன்னுடைய சக்தியைக் குறைத்துக்கொள்வதில்லை”.

“புரிகிறது”.

“சூரியனிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு செடியைக் கற்பனை செய்து பார். ஆண்டுகளோ, மாதங்களோ அல்ல; சில நாட்கள் கூடத் தாக்குப் பிடிக்கும் வலிமை அதனிடம் இருக்காது”.

“உண்மை”.

“அதே போல, நாம் பிரார்த்தனை மூலம் கடவுளைச் சார்ந்திருப்பது லாபம் பெறுவதற்கோ, வெற்றி பெறுவதற்கோ அல்ல. அப்படி இருக்குமேயானால், நாம் ஒவ்வொருவரும் பிரார்த்தனை செய்து, ஒவ்வொருவரும் வெற்றி பெற வேண்டும். ஆனால் அதற்கு மாறானதே உண்மை. இரண்டு பேர் கொண்ட ஒரு விளையாட்டில் ஒருவர் தான் வெற்றி பெற முடியும். மீறிப்போனால் வெற்றி தோல்வி இன்றி சரிசமமான நிலையில் இருவரும் இருப்பர். இருவரும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பிரார்த்தனை செய்தாலும், இருவருமே வெற்றி பெறுவது என்பது சாத்தியமில்லை”.

“ஒத்துக்கொள்கிறேன். பிறகு, பிரார்த்தனையினால் என்ன பயன்?”

“சூரியனிடமிருந்து செடி வலிமையைக் கேட்பது போல, நீ கடவுளிடமிருந்து அறிவு, வீரம், தைரியம் போன்றவற்றைக் கேட்கிறாய். அவை ஒரு பயன்முடிவை (Result) அடிப்படையாகக் கொண்டவை கிடையாது என்பதால் கடவுளும் அவற்றை அள்ளித்தருகிறார்”.

“அப்படியென்றால்….”

“நீ கடவுளிடம் ஒரு தருணத்தை எதிர்கொள்வதற்கான ஆற்றலையும், அதைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப நடந்துகொள்வதற்கான அறிவையும், எதிர்ப்புகளைச் சந்திக்கும் தைரியத்தையும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக வெற்றி, தோல்வி எதுவானாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனவலிமையையும் வேண்டுகிறாய்”.

மேலும் விளக்கம் வேண்டும் என்பதைப் போல அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள் ஸ்நேஹா.

“உண்மை தான். நீ வெற்றி பெறும்போது உன்னுடைய எதிர்வினையானது உன் குணத்தைப் பாதி வெளிப்படுத்துகிறது. தோல்விக்கான உன்னுடைய எதிர்ச்செயல் உன் முழுமையான குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு தோல்வியைச் சந்திக்கப் பெரும் தைரியம் வேண்டும்”.

“என்னுடைய பிரார்த்தனைகள் நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பதை நான் எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?”

“வெற்றி தோல்விக்கான உன்னுடைய எதிர்வினை என்ன என்கிற எளிமையான அளவீட்டின் அடிப்படையில் நீயே சோதனை செய்து பார். வெற்றி பெற்றால் மேலும் கீழும் குதிப்பதும், தோல்வி அடைந்தால் மனமுடைந்து மூலையில் போய் அமர்ந்துகொள்வதும், நீ எந்தப் பயனும் அடையவில்லை என்பதையே நிரூபிக்கும். காலம் செல்லச் செல்ல, இந்த மாதிரியான எதிர்வினைகள் பக்குவமாகப் பதப்படுத்தப்பட்டு, அவை மெதுவாக, ஆனால் உறுதியாக, உன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வருவதை நீ உணர்வாய்”.

“பிரார்த்தனையின் பயன் அவ்வளவு தானா? ஏதாவது உதாரணம் காண்பிக்க முடியுமா?”

“உன் அம்மா உனக்குச் சொல்லிக்கொடுத்த ஒரு எளிமையான ஸ்லோகத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். ஹனுமான் மீதான ஸ்லோகம் ஏதாவது உனக்குத் தெரியுமா?”

“ம்… தெரியும்.

“புத்திர் பலம் யஷோ தைர்யம் நிர்பயத்வம் அரோகதாம்
அஜாட்யம் வாக்படுத்வம் ச ஹனுமத் ஸ்மரணாத் பவேத்”

बुद्धिर् बलं यसो धैर्यम् निर्भत्वम् अरोगताम्
अजाड्यं वाक् पटुत्वं च हनुमत् स्मरणात् भवेत्

என்று அழகாகச் சொன்னாள் ஸ்நேஹா.

அதைக் கேட்ட மஹாதேவன், “இதன் அர்த்தம் மிகவும் எளிமையானது.

புத்திர் பலம்: அறிவில் வல்லமை
யஷோ: புகழ்
தைர்யம்: துணிவு
நிர்பயத்வம்: பயமின்மை
அரோகதாம்: நோயின்மை
அஜாட்யம்: மன உறுதி
வாக்படுத்வம் ச: பேச்சுவன்மை – இவையெல்லாம்
ஹனுமத் ஸ்மரணாத்: ஹனுமனைத் தியானித்து
பவேத்: இரு

அறிவில் வல்லமை, புகழ், துணிவு, பயமின்மை, நோயின்மை, மனவுறுதி, பேச்சுத்திறன் போன்றவையெல்லாம் கொண்ட ஹனுமனைத் தியானித்திருக்கிறேன், என்பதுதான் இந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம்” என்று கூறிவிட்டு, ஸ்நேஹாவைப் பார்த்து,

“இந்த ஸ்லோகத்தில் எங்காவது நீ வெற்றியோ, ஆதாயமோ, செல்வமோ, லாபமோ கேட்கிறாயா? எதுவுமில்லை. உடல், மனம், அறிவு ஆகியவை வல்லமை பெற்றிருக்கும் ஹனுமனைத் தியானித்தபடி இருந்தால் அவை உனக்கும் கிடைக்கும் என்பதாக இந்த ஸ்லோகத்தின் பொருளை எடுத்துக்கொள்ளலாம்” என்று விளக்கினார்.

விவாதத்தின் இடையில் நுழைந்த கௌசிக், ““ஹனுமானால் இதைக் கொடுக்க முடியுமா?” என்று கேட்டான்.

“சூரியனைச் சார்ந்து இருக்கும்போது, செடி ஒன்றுக்கு இரண்டு முறை யோசித்ததா என்ன? ஒரு போதும் இல்லை. இயற்கையில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் சூரியனைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மைப் படைத்தவை. அது அவைகளின் இயற்கையான குணம். அதைப் போலவே, நம்முடைய பிரார்த்தனையானது, அந்தச் சூரியனையும் படைத்த கடவுளைச் சார்ந்திருப்பது”.

“இதை நான் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? கடவுள் இருக்கிறார் என்று நான் எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?”

“நீயும் ‘இருக்கிறாய்’, உன்னைச் சுற்றியுள்ளவைகளும் ‘இருக்கின்றன’ என்கிற உண்மையே, உருவாக்கவும் அழிக்கவும் தேவையான அறிவும், வல்லமையும், சக்தியும் கொண்ட ஒருவர் இருக்கிறார், என்பதற்கான நிரூபணமாகும். ஒத்துக்கொள்கிறாயா?”

“ஆம் என்றே வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் அந்த நபர் எங்கே இருக்கிறார்?”

“அவரை ஒரு உருவமாகக் கண்டுகொள்வது என்பது உண்மையிலேயே கடினம்”.

“அப்படியென்றால் அது மூட நம்பிக்கையா?”

“உன் ஆசிரியர் இயற்பியல் பாடம் நடத்தும்போது அவரிடம் நீ நம்பிக்கை கொள்கிறாயா?”

“ஆம், இயல்பாகவே! அவருக்கு அந்தத் தகுதி உண்டு”.

“உனக்கு அந்த நம்பிக்கை இல்லையென்றால் என்னவாகும்?”

“அவர் என்ன பாடம் நடத்துகிறார் என்பதை நான் புரிந்துகொள்ள இயலாமல் போகலாம்.”

“சரியே. எல்லா நம்பிக்கைக்கும் விசுவாசத்துக்கும் அதுவே அடிப்படை. உன் ஆசிரியரின் தகுதியைப் பரிசோதிப்பதற்கான எந்த ஒரு கருவியும் இல்லாமல் அவர் தகுதியானவர் என்பதை நீ ஏற்றுக்கொள்கிறாய். அந்த ஏற்புடைத்தன்மையே உன் மேம்பட்ட புரிதலுக்கு உதவுகிறது”.

“உண்மை”.

“கடவுள் விஷயத்திலும் அதுவே உண்மையாகும். ‘கடவுள் இருக்கிறார்; நீ இருக்கிறாய்’ என்பதை நீ முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். படைப்புகள் உன் கண்முன்னால் இயங்குவதால் இது மூட நம்பிக்கை கிடையாது. ஒவ்வொரு படைப்பும், தன்னுடைய இயக்கம் எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது, அதன் தோற்றுவாய் (மூலம், ஆதாரம்) என்ன, என்பதெல்லாம் தெரியாமல் உயிர்த் துடிப்புடன், உணர்ச்சி மிகுந்து, படைப்பின் சக்தி மிக்க அசைவுகளை உணர்ந்து செயல்படும் நிலையில் இருக்கின்றன. அந்தத் தோற்றுவாயைத்தான், அந்த மூலாதாரத்தைத்தான், நாம் கடவுள் என்கிறோம்”.

“கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாமல், நான் பிரார்த்தனை செய்தால்? கடவுள் இருக்கிறார் என்று எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை. ஆனால் பிரார்த்தனைகள் மூலம் வலிமை போன்றவை பெறலாம் என்கிற கருத்து எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது”.

“அது ஒரு பொருட்டல்ல. இந்த மேஜை மீது கொஞ்சமாக விளக்கெண்ணை கொண்ட ஒரு டம்ப்ளர் இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். நீ விளக்கெண்ணை பார்த்திருக்கிறாயா?”

“ம். பார்த்திருக்கிறேன்”.

“திடத்திலும், நிறத்திலும் அது தேனைப் போலிருக்கும். அது விளக்கெண்ணை என்று தெரியாமல், தேன் என்று நினைத்து நீ அதை உட்கொண்டால்?”

“உவ்வே…”

“அதேதான். அது விளக்கெண்ணை என்று உனக்குத் தெரியாது. தேன் என்று நினைத்தாய். குடித்த பிறகு உன் எதிர்வினையானது, நீ அதை என்னவென்று நம்பினாயோ அந்த நம்பிக்கையைச் சார்ந்ததா, அல்லது, விளக்கெண்ணை தனது வேலையைக் காண்பித்துவிட்டு வெளியே வந்ததா?”

“நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். தன்னுடைய வேலையான என் வயிற்றைச் சுத்தம் செய்வதை விளக்கெண்ணை செய்யும்”.

“அதேதான். அதைப் போலவே உன் பிரார்த்தனையும், உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் தன் வேலையைச் செய்யும், செய்துகொண்டே போகும்”.

“மாமா! நீங்கள் யாரென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று நான் ஏற்கனவே கேட்டேன்”.

“கௌசிக்! கொஞ்சம் நிறுத்திக்கொள். நாம் கை கழுவிவிட்டு இனிப்பு வகைகள் சாப்பிடும்போது தொடர்ந்து பேசுவோம். நீ என்ன சொல்கிறாய் மஹாதேவன்?” என்று கேட்டார் சங்கர்

“கண்டிப்பாக. அவ்வாறே செய்யலாமே! குலோப் ஜாமூனும் ஐஸ் கிரீமும் சேர்ந்தால் அதைப் போல வேறு ஒன்று இல்லை!” என்று ரசனை வெளிப்பட சிரித்தபடியே சொன்னார் மஹாதேவன்.

(தொடரும்)

நம்பிக்கை – 3: நான் யார்?

மூலம்: T.V.ஜெயராமன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய Belief தொடர்
தமிழில்: பி.ஆர்.ஹரன்

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம். 

“அதனால் என்ன?” என்று நினைத்தான் கௌசிக். மஹாதேவனிடம் இறைந்து கத்தவேண்டும் போலிருந்தது அவனுக்கு.

“அதனால் என்ன? கடவுளுக்கு உருவம் இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் தான் என்ன? அதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” ஸ்நேஹாவிடம் தன் உணர்வுகளைக் கொட்டினான். “கடவுள் மீதான என்னுடைய நம்பிக்கையும் அவநம்பிக்கையும் என் வாழ்வை எப்படி பாதிக்கும்? என்னுடைய படிப்பையும் வேலைகளையும் நான் ஒழுங்காகச் செய்து வருகிறேன். மதிப்பில்லாததாக நான் கருதும் ஒன்றை ஏன் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்? என் பிரார்த்தனை நான் பரீட்சைகளில் தேர்ச்சி பெறவோ அல்லது என்னுடைய தொழிலில் வெற்றி பெறவோ உதவுமா? முழுமையான முட்டாள்தனம்! இப்பொழுது மாமா இங்கு இருந்திருக்க வேண்டும்… அவரைத் திக்குமுக்காடச் செய்திருப்பேன்”.

கௌசிக் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் கொதித்துக்கொண்டு இருக்கிறான் என்பது ஸ்நேஹாவுக்குத் தெரியும். தன் மீது சுமத்தப்படும் எதையுமே எதிர்க்கும் மனோபாவம் கொண்டவன் அவன். அவன் மீண்டும் மஹாதேவனைச் சந்தித்து கடவுள் நம்பிக்கைப் பற்றி விவாதிப்பதில் தீவிரமாக இருக்கிறான் என்கிற விஷயத்தை அவள் சங்கரிடம் மெதுவாகச் சொல்லிவிட்டாள். மஹாதேவன் உண்மையிலேயே இவ்விஷயத்தைத் தூண்டிவிட்டார் என்பதில் சங்கருக்கு மகழ்ச்சி. மஹாதேவனின் அடுத்த வருகைக்காகக் காத்திருந்தார் அவர்.

சில மாதங்கள் கழித்து, தான் சென்னை வருவதாகவும், சங்கர் வீட்டில் அவர்களுடன் ஒரு நாள் தங்க விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தார் மஹாதேவன். இந்தச் செய்தி கௌசிக்கைக் கிளர்ச்சி அடையச்செய்தது. அவன் ஆவலுடன் மஹாதேவன் வரவை எதிர்பார்த்திருந்தான்.

மஹாதேவன் சென்னைக்கு வந்த அன்று மாலை, பக்கோடாவும் தேநீரும் சப்பிட்ட பிறகு, “யாரேனும் என்னுடன் காலார சிறிது தூரம் நடக்க வருகிறீர்களா?” என்று கேட்டார். அதைக் கேட்டுத் துள்ளிக்குதித்த கௌசிக் அவருடன் சேர்ந்துகொண்டான். இருவரும் அந்தக் குடியிருப்பைச் சுற்றிக்கொண்டு போய் பக்கத்தில் இருக்கும் பூங்காவுக்குள் சென்றனர்.

“என்ன இளைஞனே! எல்லாம் எப்படி போய்க்கொண்டிருக்கிறது?”

“நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது மாமா. ஆனால், நீங்கள் தான் சென்ற முறை என்னை நிறைய கேள்விகளுடன் விட்டுச் சென்றீர்கள்”.

“அருமை! ம்… ஆகட்டும்… உன் கேள்விக் கணைகளால் என்னைத் தாக்கு”.

“மாமா, உருவமில்லாத கடவுளை அடையாளம் கொடுத்து, உருவப்படுத்தி, அவன் சக்தி வாய்ந்தவன் என்று அறிந்து, நம் திறமைக்கு அளவு உண்டு என்று புரிந்து, பக்தியுடன் வழிபடுவதே பிரார்த்தனை என்று சொன்னீர்கள். அதனால் நான் என்ன லாபம் அடைகிறேன்?”

“நல்ல கேள்வி. இதில் லாபமோ நஷ்டமோ இல்லை”.

“பின் எதற்காக நான் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்? நான் இப்போது இருப்பது போன்றே என் வாழ்வை நடத்திக்கொள்கிறேன். லாபமோ நஷ்டமோ இல்லாத வழக்கங்களை நான் ஏன் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்?”

“இதை இப்படிப் பார்ப்போம். (ஒரு நாற்காலியைக் காட்டி) அங்கே என்ன பார்க்கிறாய்?”

“நாற்காலி. தெளிவாகவே தெரிகிறது”.

“நிச்சயமாக அது நாற்காலி தானா?”

“ஆமாம்”.

“இது என்ன?”

“ரோஜாப்பூ”.

“நிச்சயமாக?”

“ஆம். முழுமையாக”.

“ரோஜாப்பூ என்பதற்குப் பதிலாக அதற்குக் கோஜாப்பூ என்று பெரிட்டிருந்தால் என்ன செய்திருப்பாய்? அப்படியும் ரோஜாப்பூ என்றே அழைப்பாயா?”

“ம்ம்ம்… இல்லை… கோஜாப்பூ என்று தான் இருக்கும். அப்படியே தான் அழைப்பேன்”.

“ஆகவே?”

“ஆகவே என்ன?”

“நீ பார்க்கின்ற ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் அதன் உருவத்தின் பேரில் ஒரு பெயர் கொடுக்கப்படுகின்றது என்பதை நீ ஒத்துக்கொள்கிறாய்”.

“கண்டிப்பாக”.

“பெயரில்லாத ஒரு பொருளை நினைத்துப்பார்”.

“வாய்ப்பே இல்லை”.

“சரி. உருவமே இல்லாத ஒரு பெயரை எண்ணிப்பார்”.

“அப்படி ஒரு கருத்தே இல்லை. இதை ஏன் என்னிடம் கேட்கிறீர்கள்?”

“இந்த பெஞ்சில் உட்காருவோம். இங்கே பார்; நீ பார்ப்பதாகச் சொல்லும் எதுவுமே ஒரு உருவமோ பெயரோ அன்றி வேறில்லை. உண்மையில் அவை அந்தப் பெயரே அல்ல, ஒத்துக்கொள்கிறாயா?”

“இதை விளக்க முடியுமா?”

“இந்த மேஜையை எடுத்துக்கொள்வோம். மேஜை என்கிற பெயர் கொண்ட உருவத்தைப் பெற்றிருப்பதால் இதை மேஜை என்று நீ அழைக்கிறாய். சரியா?”

“ஆமாம்.”

“உண்மையில், இது மரம் தானே தவிர வேறொன்றுமில்லை. மேஜை இல்லை”.

“எப்படி?”

“அது உடைந்தால், நீ ‘மேஜை உடைந்துவிட்டது, இப்போது வெறும் மரக்கட்டை தான் இருக்கிறது’ என்று சொல்கிறாய்”.

“அதனால்?”

“மேஜை உருவத்தில் இருந்த மரம், மேஜையாக இருப்பது முடிந்தவுடன் மீண்டும் மரமாகிவிட்டது”.

“அப்படியென்றால், நான் உண்மையிலேயே மேஜையைப் பார்க்கும்போது அதை மரம் என்று அழைக்க வேண்டுமா என்ன?”

“தேவையில்லை. ஆனால், அதை ஏன் மேஜை என்று அழைக்கிறோம் என்று உன்னால் சொல்ல முடியுமா?”

“கண்டிப்பாக மாமா. பெயர் கொடுக்கப்பட்டால் தான் அடையாளப்படுத்தவும், கண்டு பிடிக்கவும், நடைமுறைப்படுத்தவும் சௌகரியமாக இருக்கும். இல்லாவிட்டால் குழப்பம் தான் மிஞ்சும்”.

“மிகச் சரியாகச் சொன்னாய். உண்மையில் அதுதான் சாரம். நீ பார்ப்பதாகச் சொல்லும் அனைத்துப் பொருட்களும், நீ நடைமுறப்படுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்தும் உருவங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பெயர்களே அன்றி வேறில்லை. அதற்கு மேல் அவற்றுக்கு மதிப்பில்லை”.

“உண்மையாகவா?”

“ஆம். நாம் என்ன செய்கிறோம் என்றால், அதையும் தாண்டிச் சென்று, அந்தப் பொருட்கள் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். பொருட்களாக, நபர்களாக, உறவுகளாக, சொத்துக்களாக, நமது சொந்த உடலாக, நமது சாதனைகளாக, என்று எதுவாக இருந்தாலும், அவைகள் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம், இல்லையா?”

“இருக்கலாம். ஆனால், அதற்கும் கடவுளுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

“சிறிது நேரம் கழித்துக் கடவுளிடம் செல்வோம். பொருட்கள் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பில் நாம் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறோம். அந்தப் பொருட்கள் மாறும்போதோ அல்லது அவற்றை நாம் இழக்கும்போதோ நாம் வருந்துகிறோம்”.

“அப்படியில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை இழப்பதும் அவை மாற்றம் பெறுவதும் ஒரு பிரச்சனையே அல்ல. ஆனால், விஷயங்கள் குறித்த நேரத்தில் நடக்கவில்லையென்றால்தான் நான் கட்டுப்பாடற்றவனாக ஆகிவிடுகிறேன்”.

“சரி. ஆனால் எதுவுமே, குறிப்பாக நேரம், உன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை”.

“நிரந்தரத்தை எதிர்பார்ப்பது தான் நம் வருத்தங்களுக்குக் காரணம் என்பதை நான் ஒத்துக்கொள்வதாக, ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துக்கொள்வோம். கடவுள் நம்பிக்கை இதைத் தீர்க்குமா?”

“கடவுளைக் கொஞ்சநேரம் தனியாக விடு. நாம் உன்னைப் பற்றிப் பேசுவோம். நீ யார்?”

“நான் கௌசிக்”.

“அது உன் பெயர்”.

“நான் மேலாண்மை படிக்கிறேன்”.

“அது உனது செயற்பாடு”.

“நான் சங்கரின் மகன்”

“அது உன் உறவு”.

“நான் ஒரு பையன்; என்னால் பாட முடியும்; எனக்குத் தோசைப் பிடிக்கும்; எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். எனக்குக் கத்திரிக்காய் பிடிக்காது. நிறைய நேரம் தூங்கப் பிடிக்கும்….”

“அவையெல்லாம், “உனக்குப் பிடித்ததும் பிடிக்காததும்; நீ செய்வதும் செய்யாததும்”. நீ யார்?”

“எனக்கு 20 வயது”.

“மீண்டும் அதே பேச்சு. அது உன் வயது. நீ யார் என்பதை மட்டும் எனக்குத் தெரிவி”.

“நான் சற்று முன்னர் சொன்ன அனைத்தும், மேலும் சில விஷயங்களும் சேர்ந்து தான் நான்”.

“உண்மையாகவா?” என்று கேட்ட மஹாதேவன் புன்னகைத்தபடியே, “உண்மையில், நீ யாரென்று நீ நினைக்கிறாயோ அது நீ கிடையாது” என்றார்.

“மடத்தனமாக இருக்கிறது. நான் மேலே சொன்னது தான் நான்!”

“உண்மையில் இல்லை. உன் பெயர் கௌசிக் என்றும், நீ படித்துக்கொண்டிருக்கிறாய் என்றும், உன் தந்தை சங்கர் என்றும், உனக்கு 20 வயது ஆகிறது என்றும், நீ அறிந்து கொண்டிருக்கிறாய். மேஜை உருவத்தை அடைந்த மரம் மேஜை என்கிற பெயரைப் பெற்று, உடைந்து போன பிறகு அந்தப் பெயரை இழந்தது போலத்தான் நீயும் கௌசிக் என்கிற பெயரைப் பெற்றிருக்கிறாய். உனக்கு அபிஷேக் என்று பெயர் வைத்திருந்தால், நீ உன்னை அபிஷேக் என்று சாதித்திருப்பாய், சரியா?”

“ஆமாம். சரிதான்”.

“நடைமுறைப்படுத்தல் காரணமாகத்தான் நீ ஒரு பெயர் கொண்டுள்ளாய்; மக்களும் உன்னை அடையாளப்படுத்தி உன்னுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்கள். உன்னுடைய தகுதியின் அடிப்படையில் உன்னை அடையாளப்படுத்தி உன்னைப் பயன்படுத்தியும் கொள்கிறார்கள்”.

“அதனால்?”

“உண்மையில் நீ யார் என்பதை நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். நீ முன்னதாகச் சொன்னவைதான் நீ என்று நினைத்துக்கொண்டுள்ளாய்”.

“ஒத்துக்கொள்கிறேன். நாம் கடவுளிடம் திரும்பச் செல்லலாமா? இதில் பிரார்த்தனை எனக்கு எப்படி உதவும்?”

“முதலில் நீ யார் என்பதை நாம் முடிவு செய்வோம். பிறகு கடவுளிடம் செல்வோம். முதலில் நீ யார் என்று கண்டுபிடி”.

“என்னை நானே எப்படி கண்டுபிடிப்பது? இது முட்டாள்தனமாகத் தெரிகிறது”.

“உண்மையாக முட்டாள்தனம் இல்லை. இதில் நீ மட்டும் தான் என்றில்லை. கிட்டத்தட்ட உன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும், இதே நிலையில்தான் இருக்கிறார்கள்”.

“நீங்கள் சொல்வது கொடூரமாக இருக்கிறது. என்னைச் சுற்றியிருக்கும் அனைவரும் குழம்பிப்போய் தங்களைத் தாங்களே தேடிக்கொண்டு திரிகிறார்கள் என்றா சொல்கிறீர்கள்? அபத்தம்!”

“சரி. போய் எவரை வேண்டுமானாலும் அவர்கள் யார் என்று கேட்டுப்பார். அவர்கள் பதில்கள் நீ சொல்லியவற்றிலிருந்து வேறுபட்டு இருக்காது. அதே போல்தான் இருக்கும்”.

“மாமா, நாம் கடவுளைப் பற்றி விவாதிப்போம் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் என்னை சிக்க வைக்கிறீர்கள். உண்மையில் நீங்கள் யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“நல்லது, இளைஞனே! நீ இதைக் கேட்பாய் என்று எதிர்பார்த்தேன். நாம் வீட்டிற்குத் திரும்பி நடப்போம். இரவு உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு, இந்த விவாதத்தைத் தொடர்வோம். சரியா?”

“ம்ம்ம்ம்… சரி” என்றான் கௌசிக். இருவரும் வீட்டிற்குத் திரும்பவும் நடக்கத் தொடங்கினார்கள். கௌசிக் யோசனையில் ஒன்றும் பேசாமல் நடக்க, மஹாதேவன் புன்னகையுடன் நடந்தார்.

(தொடரும்)

நம்பிக்கை – 2: யார் கடவுள்?

மூலம்: T.V.ஜெயராமன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய Belief தொடர்
தமிழில்: பி.ஆர்.ஹரன்

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம். 

சங்கர் கவலையில் இருந்தார். அவருடைய மகன் கௌசிக்கும் மகள் ஸ்நேஹாவும் அவருடைய அறிவுரைகளைப் புறக்கணிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அவருடைய பண்பாடு மற்றும் ஆன்மிகப் பழக்க வழக்கங்களையும் பகிரங்கமாகக் கேள்விகளுக்கு உள்ளாக்கினர். கலாச்சார மற்றும் ஆன்மிகப் பழக்கவழக்கங்களையும் சம்பிரதாயங்களையும் கேள்விக்கு உள்ளாக்காமல் தொடர்ந்து பின்பற்றி வந்துகொண்டிருப்பவர் சங்கர். ஆனால் அவருடைய மகனும் மகளும் கேட்கும் கேள்விகள் அவருக்கு நியாயமற்றதாகத் தெரிந்தாலும் அவற்றை அவரால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க பதில்களையோ அல்லது விளக்கங்களையோ அவரால் தர முடியவில்லை.

சங்கருடைய நெடுநாளைய நண்பரான மஹாதேவன் அவ்வப்போது சங்கரின் வீட்டிற்கு வருவதுண்டு. அவர் நீண்ட நாட்கள் கழித்து, சங்கர் வீட்டிற்கு வந்து இரண்டு நாட்கள் தங்குவதாகத் திட்டமிட்டு சங்கரிடமும் தெரிவித்திருந்தார். மஹாதேவனைப் பொறுத்தவரை, சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களைப் பற்றி நன்கு தெரிந்தவராக மட்டுமல்லாமல் அவற்றைப் பற்றிக் கேட்கப்படும் எந்தவிதமான கேள்விகளையும் எதிர்கொண்டு பதிலும் விளக்கமும் அளிக்கும் அறிவும் கொண்டிருந்தார் என்பதால், சங்கருக்கு அவர் மீது மிகுந்த மரியாதையும் மதிப்பும் இருந்தது. ஆகவே நண்பரின் வருகையை சங்கர் மிகவும் எதிர்பார்த்திருந்தார்.

மஹாதேவன் வந்த அன்று மதிய உணவு உண்டபிறகு, சங்கரும் மஹாதேவனும் பழைய விட்டுப்போன கதைகளையும் சம்பவங்களையும் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கடவுள் மற்றும் சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களைப் பற்றித் தன்னுடைய மகனும் மகளும் கொண்டிருக்கும் மனப்பான்மை பற்றிய தன் கவலையை மஹாதேவனிடம் சங்கர் தெரிவித்தார். மஹாதேவன் அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்க விரும்பினார்.

மஹாதேவன் கௌசிக் ஸ்நேஹா இருவரிடமும் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், எப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று கேட்டறிந்தார். அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, கௌசிக், “எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது; அப்பா எங்களை கடவுள் மீது நம்பிக்கை கொள்ளச்சொல்லி வற்புறுத்துகிறார்” என்று சொன்னான்

“எனக்கும் நம்பிக்கையில்லை” என்றார் மஹாதேவன்

“என்னது!! உங்களுக்கும் நம்பிக்கை இல்லையா?” என்று அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள் ஸ்னேஹா. கௌசிக்கும் ஸ்னேஹாவும் அப்படி ஒரு பதிலை அவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கவில்லை.

“ஆமாம்; எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. நாம் ஒரே படகில் தான் செல்கிறோம். We are sailing in the same boat! உங்களுக்கு எந்தக் கடவுள் மீது நம்பிக்கை இல்லை?” என்று கேட்டார்

“அது ஒரு விஷயமல்ல; எங்களுக்கு எந்தக் கடவுள் மீதும் நம்பிக்கையில்லை” என்றான் கௌசிக்

“வேறு எதில் தான் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது?”

“என் மீது!”

“நல்லது. அதாவது நீ உன் மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ளாய். உன்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்று நீ நினைக்கிறாய்?”

“எதையும்! என்னால் எதையும் செய்ய முடியும்”.

“ரொம்ப நல்லது. சோதித்துப் பார்ப்போம். நான் உனக்கு ஒரு இனிப்பான மாம்பழத்தைத் தந்து அதைச் சாப்பிடாமல் இருக்க வேண்டும், என்று சொன்னால், உன்னால் இருக்க முடியுமா?”

“ம்… முடியும்”.

“சரி. அதை உன் வாயருகே எடுத்துச் சென்று சாப்பிடாமல் வைத்திருக்க வேண்டும் என்றால், உன்னால் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க முடியுமா?”

“கண்டிப்பாக. அதில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை”.

“அதை வாயருகே கொண்டு சென்று, கடித்துவிட்டு, விழுங்காமல் இருக்க வேண்டும் என்றால், உன்னால் அப்படி விழுங்காமல் இருக்க முடியுமா?”

“ஓ… கண்டிப்பாக இருக்க முடியும்!”

“சரி. இப்போது விழுங்கச் சொல்லிவிட்டு, தொண்டைக்கு அப்பால் பழம் உள்ளே போகாதவாறு வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சொன்னால், உன்னால் அப்படி வைத்திருக்க முடியுமா?”

“இல்லை, முடியாது.”

“நீ சாப்பிடும் உணவின் சக்தியையும் பலத்தையும் உன்னுடைய இடது காலுக்கு மட்டும்தான் நீ அனுப்பவேண்டும் என்று நான் சொன்னால், உன்னால் அவ்வாறே செயல்படுத்த முடியுமா?”

“இல்லை… முடியாது.”

“அப்படியென்றால் உனக்குள், அதாவது உனது உடலுக்குள் செயல்படும் செயல்கள் எதைத்தான் உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியும்?”

“ம்ம்ம்………”

“சரி, உன் மனதைச் சோதிப்போம். உனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் எது?”

“ப்ரோ சேவா ரெவருரா….”

“ஆஹா! அருமையான பாடல். அந்தப் பாடல் என்ன ராகம் என்று தெரியுமா?”

“கமாஸ்!”

“அருமை. இப்போது உன் நினைவிலிருந்து அந்தப் பாடலை அழித்துவிடேன்.”

“அதெப்படி முடியும்? என்னால் முடியாது!”

“ஆகவே, உன் மனதும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. வேறு எதுதான் உன்னுள் உன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது? என்னையோ அல்லது வேறு யாரையோ உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியுமா?”

“தீர்மானமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால், என்னிடம் இதை ஏன் கேட்கிறீர்கள்?”

“உன்னால் எதைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதைச் சோதிக்க. ஸ்தூலமான உன் உடலுறுப்புகளின் செயல்களையே உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்றால், சூக்ஷுமமான மனதின் ஆற்றலை எவ்விதத்திலும் உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆகவே, உன்னால் மிகவும் குறைவான சில செயல்களைத்தான் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்கிற முடிவுக்கு நான் வரலாமா?”

“உங்கள் வழியில் நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் எதைத்தான் நிரூபிக்க முயற்சி செய்கிறீர்கள்?”

“சரி, வேறு வழியில் பார்க்கலாம். காலை எழுந்தவுடன் நீ என்ன செய்கிறாய்?”

“பல் துலக்கி, குளித்து, உடையணிந்து, சாப்பிட்டு, காலணிகள் அணிந்துகொண்டு கல்லூரிக்குச் செல்வேன்”.

“நல்லது. பல் துலக்குவதை ஒரு வாரம் நிறுத்திப்பாரேன்?”

“ஐய்ய…. நாற்றம் அடிக்கும்!”

“குளிக்காமல் இருந்து பாரேன்…”

“வாய்ப்பே இல்லை, அது இன்னும் கொடுமை!”

“யார் உன்னை இதையெல்லாம் செய்யச் சொன்னார்கள்?”

“அப்பாவோ, அம்மாவோ, நான் சிறுவனாக இருந்தபோது சொல்லிக் கொடுத்திருக்கலாம்.”

“சபாஷ்! ஆனால், இதற்கெல்லாம் ஆட்சேபணை தெரிவித்து, உன் வழியில் செய்ய வேண்டியது தானே? செய்து பாரேன்!”

“இது எங்களுக்குச் சௌகரியமாக இருக்கிறது; அனைவரும் இதைச் செய்கிறார்கள்; எப்படியிருந்தாலும் சமூகத்தில் இது இயல்பானதொரு பழக்கம் தானே!”

“சரி. சமூகத்தில் இயல்பாக இருக்கும் ஒரு பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்க நீ சம்மதிக்கிறாய். அவசியம் என்று நீ புரிந்துகொள்ளும் பழக்கத்தைத் தொடரவும் ஒத்துக்கொள்கிறாய். ஆனால் கடவுள் நம்பிக்கை என்று வரும்போது மட்டும் நீ ஆட்சேபிக்கிறாய், ஏன்?”

“கடவுளைக் காண முடியாது. மேலும் பல கடவுள்கள் இருப்பது குழப்பமாகவும் பொருத்தமற்றதாகவும் உள்ளது. அந்த மாதிரியான ஒரு கோட்பாட்டை நான் எப்படி நம்பமுடியும்? எனக்கு எப்படி நம்பிக்கை ஏற்படும்?”

“எனக்கும் இளம் வயதில் இதே பிரச்சனைதான் இருந்தது. உண்மையில், கடவுளுக்கு பெயரோ, உருவமோ கிடையாது. அதைத்தான் கிருஷ்ணரும் கீதையில் சொல்கிறார்.”

“உண்மையாகவா? உங்களால் நிரூபிக்க முடியுமா?”

“கண்டிப்பாக. 13-வது அத்தியாயத்தைப் பார். கடவுளுக்கு பெயருமில்லை, உருவமுமில்லை, எல்லாம் அறிந்தவன், சர்வ வல்லமை பெற்றவன்…. என்று அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.”

“அதனால்…..”

“நம்முடைய ஆரம்ப விவாதத்துக்குச் செல்வோம். உன் உடலின் செயல்பாடுகளையும், மனத்தின் செயல்பாடுகளையும் உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை எனும்போது, அவை வேறு ஒன்றால் கட்டுப்படுத்தப் படுகின்றன என்பதையும் நீ ஒத்துக்கொள்கிறாய்.”

“ம்… ஆம், ஒரு விதத்தில் ஒத்துக்கொள்கிறேன்.”

“அதே தான் மற்ற உயிரினங்களையும் அதே விதத்தில் கட்டுப்படுத்துகிறது”.

“சரி, அதனால்?”

“கடவுளுக்கு பெயரில்லை, உருவமில்லை என்று நான் சொன்னால் நீ ஒரு பிரச்சனையை எதிர்கொள்வாய்”.

“புரியவில்லை…”

“பெயருமில்லாத, உருவமுமில்லாத ஒன்றைக் கற்பனை செய்து பாரேன். உருவமில்லாத ஏதாவது ஒன்றை உன்னால் நினைத்துப் பார்க்க முடிகிறதா?”

“இல்லை. வாய்ப்பே இல்லை.”

“அதுதான் பதில்! இந்த அடையாளப்படுத்துதல் இருக்கின்றவரை நம்மால் உருவமில்லாத எதையுமே கண்முன் கொண்டுவர முடியாது. இந்த அடையாளப்படுத்துதல் என்பதுதான் கடவுளுக்கு உருவமளிப்பதற்கான காரணம். பெயரில்லாத உருவமில்லாத கடவுளை, மஹாவிஷ்ணு என்கிற பெயரில், நம் முன்னால் கண்களால் காணும்படிக்கு ஒரு உருவம் கொடுத்து, அந்த உருவத்திலும் பெயரிலும் வழிபடுகிறோம். மற்ற பலவிதமான உருவங்களுக்கும் இதே தான் பொருந்தும். உன்னுடைய ஈடுபாட்டுக்கும், சௌகரியத்துக்கும் ஏற்ப நீ உருவத்தையும் பெயரையும் ஏற்பாடு செய்துகொள்ளலாம். இதுவரை இல்லாத உருவத்தைக் கூட நீ சொந்தமாக உருவாக்கிக்கொள்ளலாம். உன்னுடைய பக்தியும், உன்னுடைய திறமைக்கு அளவு உண்டு என்கிற புரிதலும், கடவுள் சக்தி வாய்ந்தவன் என்கிற அறிதலும் தான் முக்கியம். அதுதான் பிரார்த்தனை! அதைத்தான் கிருஷ்ணர் கீதையில் வலியுறுத்துகிறார். உனக்கு வேறு ஏதாவது கேள்விகள் இருக்கின்றனவா?”

“நான் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டும். சுவாரஸ்யமாக இருப்பது போல் தோன்றுகிறது.”

“அவசியம் யோசி! நன்றாக யோசனை செய்து உன்னுடைய முடிவுகளை எனக்குச் சொல்லு.”

(தொடரும்)

நம்பிக்கை – 1

மூலம்: T.V.ஜெயராமன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய Belief தொடர்
தமிழில்: பி.ஆர்.ஹரன்

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம். 

இந்தத்தொடரை எழுதியிருக்கும் திரு.T.V.ஜெயராமன் ICWA படிப்பில் 1987-ல் இந்திய அளவில் மூன்றாவதாகத் தேர்வு பெற்று Chartered Accountant and a Cost Accountant தொழிலை மேற்கொண்டவர். மேலும் பல தளங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்று, தேசிய அளவில் திறன் மேம்பாட்டுத் (Skill Development) துறையில் வேலையில்லா இளைஞர்களுக்குப் பல தளங்களில் பயிற்சி அளித்து வேலை வாய்ப்பைப் பெற்றுத்தரும் உன்னதப் பணியைத் திறம்படச் செய்து வந்தவர்.

இவர் 1996-ஆம் ஆண்டிலிருந்து சென்னை சின்மயா மிஷனுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தவர். சின்மயா மிஷனின் ஆச்சாரியார்களில் ஒருவரான ஸ்வாமினி ஸ்ரீ நிரஞ்ஜனானந்தா ஜி அவர்களின் சீடராக வேத, உபநிடத, அத்வைத நூல்களையும் பகவத்கீதையையும் கற்று, அவருடைய வழிகாட்டுதலில் உத்தராஞ்சலம், ஹிமாசலப் பிரதேசம் உட்படப் பலப் புனிதத் தலங்களுக்கு யாத்திரை சென்றவர். ஆச்சாரியா ஸ்வாமினி ஸ்ரீ நிரஞ்ஜனானந்தா ஜியிடம் கர்ம யோகமும் பக்தி யோகமும் பயின்றவர்.

2002-ஆம் ஆண்டு ஸ்வாமி பிரம்ம யோகானந்தா அவர்களிடம் BKS ஐயங்கார் அவர்களின் முறைப்படியான யோகக்கலைக் கல்வியில், யோகாசனங்களும் பிராணாயாமும் கற்று அவற்றைத் தினமும் பயின்று வந்தவர்.

“ஆரோக்யமான உடலும் விழிப்பான மனமும் நிகழ் காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும் ஆரோக்யமாகவும் ஒளிமயமாகவும் வைத்திருக்கும்” என்கிற கொள்கையில் தீவிரப் பற்று கொண்டு வாழ்ந்தவர்.

இந்தத் தொடரை எழுதி முடித்துவிட்டு தன்னுடைய குருவான பூஜ்ய ஸ்வாமினி ஸ்ரீ நிரந்தனானந்தா ஜி அவர்களுக்கு அனுப்பி வைத்தார் டி.வி.ஜெயராமன். தொடரைப் படித்துவிட்டுக் கருத்தைக் கூறுமாறும் வேண்டியிருந்தார்.

அவருடைய கடிதமும், அதற்குப் பதிலாக பூஜ்ய ஸ்வாமினி ஸ்ரீ நிரஞ்ஜனானந்தா ஜி அவர்கள் எழுதிய பதில் கடிதமும் அடுத்த பக்கங்களில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

14 அக்டோபர் 2015

ஸ்வாமினி நிரந்தனானந்தா ஜி,
ஆதி சங்கர நிலையம்,
கேரளா.

ஹரி ஓம்!

அம்மா!

அனேக நமஸ்காரங்கள்.

என்னுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த என் மருமகன்கள் மற்றும் மருமகள்கள் பயன்பெறவேண்டும் என்பதற்காக, எனக்கு மிகவும் ஈடுபாடுள்ள கருத்துப்பொருளான “கடவுள் நம்பிக்கை” பற்றி எழுத வேண்டிய வாய்ப்பு கிடைத்தது.

முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள் அவர்களுக்காக எழுதப்பட்டவைதான். ஏழாவது அத்தியாயத்திலிருந்து என் வயதை ஒத்த உறவினர்கள் அனைவரும் இதில் ஈடுபாடு காண்பித்தனர். ஒன்பதாவது அத்தியாயத்திலிருந்து என் மாமன்கள், அத்தைகள் போன்ற வயதில் மூத்தவர்களுக்கும் இது பிடித்துப்போக, அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து இதைப் படிக்க விரும்பி அவ்வாறே செயல்பட்டனர்.

இந்தத் தொடரில் நான் கையாண்டிருக்கும் அனைத்துக் குறிப்புகளும், விவாதங்களும், கருத்துக்களும், கதைகளும், உங்களுடைய சொற்பொழிவுகளிலிருந்து நான் திரட்டியவை தான். அவற்றை அந்தந்த இடத்துக்கு ஏற்றார்போல் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன், அவ்வளவுதான்.

தங்கள் நேரத்தில் சிறிதளவு ஒதுக்கி, தங்களுடைய மாணவன் ஒருவன் தன்னுடைய மனதில் தோன்றியதை தனக்கே உரிய மனம்போன போக்கில் கொட்டியிருக்கிறான் என்கிற எண்ணத்துடன் இதைப் படித்து, தங்கள் கருத்தைக் கூறுமாறு வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

நன்றிகளுடனும் நமஸ்காரங்களுடனும்

என்றும் தங்கள் மாணவன்

டி.வி.ஜெயராமன்.

டி.வி.ஜெயராமன், குரு மாதாஜி சுவாமினி நிரஞ்சனானந்தாவுடன்

ஜெய ஹோ! ஜெயராமன்!

நம் குழந்தைகளுக்கு வேதாந்த வாழ்க்கை முறையை அற்புதமாக, எளிமையான, தெளிவான மொழியில் வழங்கியுள்ளீர்கள். இந்தச் சிறு புத்தகம் ஒவ்வொரு பள்ளியின் நூலகத்திலும் இடம் பெறவேண்டும்.

ஓர் குரு என்கிற முறையில் உங்களை நினைத்துப் பெருமிதம் கொள்கிறேன். சுயநலமற்ற உங்கள் அனைத்து முயற்சிகளும் வெற்றியடைய ஆண்டவன் அருளட்டும்!

ஓம்!

அன்புடன்

ஸ்ரீ நிரஞ்ஜனானந்தா
ஆதி சங்கரா நிலையம்
26.02.2016.

சமர்ப்பணம்

2015-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம். அன்பிற்குரிய என் நெடுநாளைய (பள்ளிப் பருவத்திலிருந்து) நண்பன் டி.வி.ஜெயராமன் ஒரு நாள் தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

“ஹரன்! உனக்கு ஒரு மின் அஞ்சல் அனுப்பியுள்ளேன். அது ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்துப்பொருளை மையமாகக் கொண்டு நான் எழுதிய தொடர். ஒரு குடும்பச் சூழ்நிலையில் அந்தக் குடும்பத்தினர் உரையாடுவதைப் போல எழுதியிருக்கிறேன். சுமார் 60 பக்கங்கள் கொண்ட தொடர். இது உனக்கும் பிடிக்கும் என்று நம்புகிறேன். இருப்பினும் இந்தத் தொடரைப் பற்றிய உன்னுடைய கருத்து எனக்கு மிகவும் முக்கியம். உன்னுடைய கருத்தையும் தெரிந்துகொண்டு மேற்கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்கிறேன். ஒன்றும் அவசரமில்லை. நீ நிதானமாக நேரம் கிடைக்கும்போது படித்துப்பார். படித்துப் பார்த்துவிட்டுச் சொல்” என்றான்.

நானும், “சரி ஜெயராம். அவசியம் பார்க்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த மின் அஞ்சலைப் பார்த்துவிட்டு, “முக்கியம்” என்று குறிப்பிட்டுச் சேமித்து வைத்தேன். பிறகு வேலைப்பளுவில் மறந்தே போனேன்.

சில மாதங்கள் கழித்து, எங்களுடைய பள்ளி நண்பர்கள் சந்திப்பு நடந்தபோது, எனக்கு மீண்டும் இந்தத் தொடரைப் பற்றி நினைவு படுத்தினான். நானும் தாமதம் ஆனதற்கு மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டு, உடனடியாக அதைப் படித்தேன்.

படிக்க ஆரம்பித்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முடியும்போதே சுவாரஸ்யம் கூடியது. அடடா, இதை அப்போதே படிக்காமல் போனோமே, என்று தோன்றியது. அதன் பிறகு தொடர்ந்து ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்தேன். முடித்தவுடன் ஜெயராமைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, “மிகவும் அருமையாக வந்திருக்கிறது ஜெயராம். இளம் தலைமுறையினர் அனைவரும் அவசியம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயங்களை அழகாகத் தொகுத்து அளித்திருக்கிறாய்” என்று பாராட்டிவிட்டு, “இதை ஒரு சிறிய புத்தகமாகப் பதிப்பித்து நம்மால் முடிந்த அளவு பள்ளி மற்றும் கல்லூரி மாணவர்களிடம் பரப்ப வேண்டும்” என்றேன்.

“நன்றி ஹரன். என்னுடைய நோக்கமும் அதுதான். நான் ஏற்கனவே இதை என் குருவிடம் காண்பித்து அவருடைய ஆசிகளுடன் சின்மயா மிஷன் மூலமாக ஒரளவுக்குப் பரப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். இதை மேலும் வெளியுலகில் உள்ள அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதே என்னுடைய ஆசை” என்றான்.

“உன்னதமான இந்தச் சேவையில் நானும் சேர்ந்துகொள்கிறேன். என்னுடைய பங்களிப்பாக இதை நானே தமிழில் மொழிபெயர்த்து எழுதுகிறேன்” என்றேன்.

மிகவும் சந்தோஷத்துடன் அனுமதி அளித்தான். “உண்மையில் நான் உனக்கு அனுப்பியதே அதற்காகத்தான் ஹரன்” என்று சொல்லிச் சிரித்தான். “நீயே தமிழில் எழுத வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசையும்” என்றான்.

அதன் பிறகு, தமிழ்நாடு விசுவ ஹிந்து பரிஷத் அமைப்பு நடத்தி வரும் “ஹிந்து மித்திரன்” பத்திரிகையில் தொடராகத் தமிழில் எழுதினேன். ஒவ்வொரு அத்தியாயம் எழுதியவுடன் ஜெயராமனுக்கு அனுப்பி அவனுடைய அனுமதிக்குப் பிறகுதான் ஹிந்து மித்திரனில் வெளியிட்டோம்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் படித்துவிட்டு, “ஹரன், தமிழில் படிக்கும்போது மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. பரவசமூட்டுகிறது. தாய் மொழி என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், கருத்துப் பொருளின் ஆழம் நன்கு வெளிப்படுகிறது. படிக்கும்போது ஒரு நெருக்கமான தொடர்பை உணர முடிகின்றது. உனக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்” என்றான்.

“இப்படி ஒரு அருமையான வாய்ப்பைத் தந்ததற்கு நான் தான் உனக்கு நன்றிகள் சொல்ல வேண்டும் ஜெயராம். ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டு தொடர்களையும் சேர்த்து ஒரே புத்தகமாகப் பதிப்பித்து இலவசமாகவே அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கொண்டு செல்வோம். என்னால் ஆன உதவிகளை நான் கண்டிப்பாகச் செய்கிறேன்” என்றேன்.

டி.வி.ஜெயராமன் & பி.ஆர்.ஹரன்

எட்டு அத்தியாயங்களை அவனுக்கு அனுப்பி, அவனுடைய கருத்துக்களைக் கேட்டுக்கொண்டு, அவன் கூறிய சிறு சிறு மாற்றங்களைச் செய்து, அவனுடைய அனுமதியுடன் தான் பத்திரிகையில் வெளியிட்டேன்.

நான் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் எழுதுவதற்குள், நாங்கள் சற்றும் எதிர்பாராத நிலையில் திடீரென்று எல்லாம் வல்ல இறைவன் 2017ம் ஆண்டு மார்ச் 31ம் நாள் அவனைத் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டார்.  நாங்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியிலும் ஆழ்ந்த வருத்தத்திலும் உறைந்தோம். இருப்பினும், இறைவன் தனக்குப் பிடித்தமானவர்களை சீக்கிரமாகவே அழைத்துக்கொள்கிறார் என்று எங்கள் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டோம்.

இறை நம்பிக்கையோடும் நாட்டுப்பற்றோடும் தன் பணியை சமுதாயப்பணியாக, தேசப்பணியாக, இறைப்பணியாக நேசித்துச் செய்தவன் இறைவன் திருவடி நீழலில் இளைப்பாறச் சென்றுவிட்டான்.

கடைசி முன்று அத்தியாயங்களை எழுதும்போது என்னுள்ளே அவன் இருப்பதை உணர்ந்தேன். அவனே என்னை இயக்குவதைப் போல உணர்ந்தேன். மானசீகமாக அவனுடைய அனுமதியைப் பெற்றேன். ஹிந்து மித்திரன் பத்திரிகையில் படித்தவர்கள் பலர், தொடர் மிகவும் நன்றாக உள்ளதாகக் கருத்துத் தெரிவித்தார்கள்.

குருவருளாலுல் திருவருளாலும் அருமை நண்பன் ஜெயராமனின் விருப்பம் நிறைவேறியுள்ளது. இறைவனின் திருவடிகளில் இளைப்பாறிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பரிசுத்தமான ஆன்மா இந்தப்பணி வெற்றிபெற அங்கிருந்தபடியே ஆசீர்வதிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

மாசற்ற பொன் போன்ற மனம் கொண்ட ஓர் உத்தமனைப் பிள்ளையாகப் பெற்ற ஜெயராமனுடைய தாயாருக்கு என்னுடைய அனேக நமஸ்காரங்கள். அவருக்கும், ஜெயராமனின் மனைவி, மகன்களுக்கும், ஏனைய குடும்பத்தினருக்கும் என்னுடைய மனமார்ந்த நன்றிகள்.

அவனது முதலாம் நினைவு நாள் இன்று – 31 மார்ச், 2018. 

இனி, தொடருக்குள் செல்வோம்.

(தொடரும்)

[பாகம் 13] திருப்பராய்த்துறை வருகை

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த தொடர். முந்தைய பகுதிகள்:

(தொடர்ச்சி…)

மகாபுருஷ்மகராஜ் அவர்களால் ஸந்யாஸம் செய்து வைக்கப்பட்ட சித்பவானந்தர் 1930 ல் உதகை ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடத்துக்கு தலைவரானார். 1940 ஆம் ஆண்டு வரை அவர் உதகை ஆஸ்ரமத்துக்கு தலைவராக இருந்தார். ஊட்டி மக்கள் சிறு சிறு ஹட்டிகளில் வசித்து வந்தார்கள். சுவாமி எல்லா ஹட்டிகளுக்கும் சென்று சிறு சிறு கதைகளைக் கூறி அம்மக்களுக்கு அருளுரை கூறி வந்தார். சிலநேரங்களில் பகவத் கீதை வகுப்பு நடத்தினார். அந்த கால கட்டத்தில் பேருந்து வசதி, மின்விளக்கு வசதிகள் கிடையாது. ஹட்டி மக்கள் பகலில் தோட்ட வேலைக்கு சென்று விடுவார்கள். அவர்கள் தோட்ட வேலைக்கு செல்வதற்கு முன்பு அவர்களுக்கு அருளுரைகள் சென்று சேர வேண்டும். ஆகையால் கடுங்குளிரில் காலை 4 மணிக்கே கால்நடையாக மலையின் ஏற்ற இறக்கங்களையயல்லாம் கடந்து சென்று ஹட்டி மக்களுக்கு அருளுரை ஆற்றி வந்தார்.

அம்மக்களும் சுவாமிகள் வருகைக்காக காத்திருப்பார்கள். ஆண்டுதோறும் ஊட்டி இராமகிருஷ்ண மடத்தில் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண ஜயந்தி விழாவைச் சிறப்பாகக் கொண்டாடுவார். அதற்கு ஹட்டி மக்கள் தரும் 4 அணா, எட்டணா, 1 அணா, 2 அணா காசுகளை நன்கொடையாகப் பெற்றுக் கொள்வார். ஜயந்தி விழாவுக்கு எல்லா ஹட்டி மக்களையும் மடத்துக்கு வரவழைத்து அவர்களுக்கு அன்று முழுவதும் உணவு வழங்கி ஆனந்தப்பட்டார். மாலையில் நாடகங்கள் போட்டுக் காட்டி அவர்களை நல்ல பாதைக்கு கொண்டு சென்றார். நாடகத்தின் மூலம் மக்கள் மனதை மாற்றினார்.

இதற்கிடையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண விஜயம் என்னும் மாதப்பத்திரிக்கைக்கு சுவாமி சித்பவானந்தர் 5 ஆண்டுகள் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். தாம் கயிலை மலைக்கு சென்று வந்த அனுபவங்களை அப்பத்திரிக்கையில் மிகத் தெளிவாக எழுதியுள்ளார். அதேபோல ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரது சரிதம், அன்னை ஸ்ரீ சாரதா தேவியாரது சரிதம், சுவாமி விவேகானந்தர் ஜீவிதம் ஆகிய மூவருடைய வரலாறுகளையும் இப்பத்திரிகையில் எழுதினார். இவைகள் எல்லாமே புத்தகங்களாக மயிலாப்பூர் ராமகிருஷ்ண மடத்தினால் வெளியிடப்பட்டது. 1936ல் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸரின் நூற்றாண்டு விழா நாடெங்கிலும் கொண்டாடப்பட்ட போது உதகை மடத்திலும் சித்பவானந்தர் அவ்விழாவைச் சிறப்பாகக் கொண்டாடினார்.

சில ஆண்டுகள் பெரிய நாயக்கன் பாளையம் வித்யாலய நிர்வாகத்தையும் அவர் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. ஊட்டியில் இருந்தபோது காந்தியடிகள், நாராயணகுரு, காந்தள் சுவாமிகள் போன்ற மேலோர்களின் சந்திப்பு கிட்டியது. நாராயண குருவின் தூண்டுதலால் திருவாசகத்துக்கு உரை எழுதத் துவங்கினார். ஊட்டி மடத்தில் சுவாமியின் வேலைகள் விறகு உடைப்பது, தோட்டக்கலை, கழிப்பறை சுத்தம் செய்வது, சில நேரங்களில் சமையல் வேலை ஆகியன ஆகும். அவர் ஊட்டி ஆஸ்ரமத்தில் இருந்தபோது ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடத்தைச் சார்ந்த பெரிய சாதுக்கள் அங்கு விஜயம் செய்துள்ளார்கள். அவர்களில் ஒருவர் விவேகானந்தரின் நேர் சீடரான விரஜானந்தர் ஆவார். ஊட்டியில் இருந்தபோது சுவாமிஜி நூல் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடலானார். அங்கிருந்து மைசூர், திருவனந்தபுரம் ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்று சொற்பொழிவுகள் ஆற்றி வந்தார்.

இப்படித் தவவாழ்க்கை வாழ்ந்து வரும் மயத்தில் 1934 ஆம் ஆண்டு இவரது குருநாதர் சிவானந்த சுவாமிகள் மகாசமாதி அடைந்தார். அதற்குமுன் சித்பவானந்தர் அவரிடம் கேட்டார்‡ எங்களுக்கு வழிகாட்டுபவர் யார்? ‡ சிவானந்தர் சொன்னார் : சுவாமி விவேகானந்தர், அன்னை சாரதா தேவியார், குருநாதர் ராமகிருஷ்ணர், நாங்கள் உங்களிடம் குடிகொண்டு இருக்கிறோம். தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டுக்குப் பணி செய்து வரவும் என்று. தமிழ்நாட்டில் மூலை முடுக்கு எங்கும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண இயக்கம் பரவ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை சுவாமி சித்பவானந்தர் உள் வாங்கிக் கொண்டார். ஆகவே இந்தப் பணியைச் செய்ய ஓர் இடத்தில் ஒரு ஸ்தாபனத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று ஆழ்ந்து ஆலோசிக்கலானார். பிறகு வழக்கம் போல் தவத்தில் ஈடுபடலானார். தாம் எண்ணியபடி ஒரு ஸ்தாபனம் அமைக்கத் தகுந்த இடம் அவர் கண்களில் பட்டது. அதுதான் திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், மணிவாசகர் ஆகிய மூவரால் பாடப்பட்ட, தாருகாவன ரிஷிகள் தவம் செய்த இடமான திருப்பராய்த்துறை ஆகும். காவிரியின் தென்கரையில் இவ்வூர் இருந்தது.

1940 ஆம் ஆண்டு இங்கு வந்த சித்பவானந்தர் பராய்த்துறை நாதரின் ராஜகோபுரத்தின் கீழ் அறையில் தங்கினார். அங்கு 2 ஆண்டுகள் தனித்திருந்து வாழும் தவமணியாக தவம் செய்து வந்தார். காலை 3 மணிக்கு எழுந்து ஜபம், தியானத்தில் ஈடுபட்டு, காவிரியில் நீராடி, பசும்பொன் மயிலாம்பிகை சமேத தாருகாவனேசுவரை வழிபட்டு வந்தார். இடையே தம்மை சந்திக்க வரும் பக்தர்களுடன் அளவுடன் உரையாடுவார். கோயிலில் தங்கிக்கொண்டு திருச்சி தாயுமானவர் கோயில் நூற்றுக்கால் மண்ட பத்திலும், சி.யூ உயர்நிலைப்பள்ளியலும், தேசியக் கல்லூரி உயர்நிலைப்பள்ளியிலும் மற்றும் சேலம், கரூர் முதலிய இடங்களிலும் தாயுமானவர் பாடலுக்கும், பகவத் கீதைக்கும் விரிவுரைகள் நிகழ்த்தி வந்தார். மாணவர்களை நல்வழிப்படுத்த குருகுலம், பெரியவர்களை நல்வழிப்படுத்த அந்தர்யோகமும், இளந்துறவிகளை உருவாக்க பயிற்சி முறையும் உருவாக்க மனதில் தீவிரமான எண்ணங்கொண்டார். செட்டி நாட்டைச் சார்ந்த திரு. ராமநாதன் செட்டியாரிடம் தம் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். 1940 ஆம் ஆண்டு மே 26 ம் தேதி திருப்பராய்த்துறை தாருகாவனேசுவரர் கோயிலுக்கு கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. அன்று சுவாமியுடன் ராமமநாதன் செட்டியாரும், கானாடு காத்தான் அருணாசலம் செட்டியார் இருவரும் சந்தித்து அவரை திருப்பராய்த்துறையிலேயே தங்கும்படி செய்தார்கள்

தாம் திருப்பராய்த்துறையில் புதியதொரு ஸ்தாபனம் அமைக்க இருப்பதாக தலைமை நிலையமான பேலூர் (கல்கத்தா) ஸ்ரீராமகிரூஷ்ண மடத்துக்கு கடிதம் ஒன்று எழுதினார். அன்னதானம், அறிவுதானம், ஆன்ம தானம் மூன்றும் கிடைக்கும்படியாக ஒரு ஸ்தாபனத்தை உருவாக்க சங்கல்பம் செய்தார். அவ்வூரிலுள்ள சிறுவர் சிறுமிகளுக்கு திருப்பராய்த்துறை ஆலய நூற்றுக்கால் மண்டபத்தில் ஓர் ஆரம்பப்பள்ளியை முதன்முதலில் தொடங்கினார். ஊருக்குப் பக்கத்தில் இருந்த மயான பூமியில் 2 ஏக்கர் நிலம் முறைப்படி ஆர்ஜிதம் செய்யப்பட்டது. அந்த இடத்தில் ஒரு தபோவனம் அமைக்க விரும்பினார். இவரிடம் இருந்த 4 அணா மூலதனத்தில் இப்பொழுது அமைந்துள்ள ஸ்ரீராமகிருஷ்ண தபோவனம் உருவெடுக்க ஆரம்பித்தது.

மக்களுடைய உடற்பிணி தீர்க்க இலவச வைத்தியசாலை ஒன்று தொடங்கினார். திருப்பராய்த்துறையில் இருந்த சத்திரம் தற்காலிகமாக சுவாமிஜியால் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. அது விடுதியாகப் பயன்பட்டது. 1943ல் 36பேர் இருந்த விடுதி 45ல் 60 ஐ எட்டியது. 1946 ஆம் ஆண்டு மாணவர் இல்லம் கட்டி முடியும் வரை VVயூ நாகப்ப செட்டியார் அவர்களின் விடுதியில் தான் வெளியூர் மாணவர்கள் வசித்தனர். கோயில் மண்டபம் வகுப்பறைகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. கூட்டம் பெருகிக் கொண்டே வந்ததால் பள்ளியை வனத்துறைக்கு சொந்தமான தற்போதுள்ள இடத்திற்கு மாற்ற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. திரு. வேங்கடராமன் என்பவர் முயற்சியால் இது சாத்தியமாயிற்று. பள்ளிக்கு கட்டடவேலை நடந்த போது கட்டடத்துக்கு வேண்டிய மரங்களும், கர்டர்களும் ரயிலில் எலமனூர் ரயில் நிலையம் வந்து சேரும். அங்கிருந்து அரை மைல் சுவாமி சித்பவானந்தரும், மாணவர்களும் அவற்றைச் சுமந்து வருவார்கள். சுவாமி தினமும் மாணவர்களுக்கு விருந்து வைத்து மகிழ்ந்தார்.

1947 ஆம் ஆண்டு வகுப்பறைகள் கட்டி முடிக்கப்பட்டன. அப்போது இருந்த முதலமைச்சர்
ஓமந்தூர் ராமசாமி ரெட்டியார் பள்ளியை திறந்து வைத்தார். இப்பள்ளிக்கு ஸ்ரீ விவேகானந்த வித்யாவன உயர்நிலைப்பள்ளி என்று பெயர். இதைக் குருகுலப் பள்ளியாக மாற்ற விரும்பிய சுவாமிஜி திருப்பராய்த்துறை உள்ளூர் மாணவ மாணவிகளுக்கு ஒரு dழிதீ விஉஜுலியிழிr பள்ளியை அமைத்துத் தந்து விட்டு, வித்யாவனப் பள்ளியை குருகுலப் பள்ளியாக மாற்றினார். குருகுல மாணவர்களை ஆண்டுதோறும் தமிழ்நாட்டின் திருத்தலங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று கூட்டு வழிபாடுகள் நிகழ்த்தி வந்தார். அக்காலத்திலேயே பள்ளியில் நீச்சல்குளம் கட்டியிருந்தார். அனைவர்க்கும் நீச்சல் கற்றுத்தந்தார். ஆண்டுக்கு 2 முறை தேநீர் விருந்து அளித்தார். தாய், தந்தை, குரு ஆகிய 3 பொறுப்புகளையும் தாமே ஏற்று குலபதியாக விளங்கினார். அவரது கவனம் முழுவதும் இந்தப் பள்ளியின் மீதுதான் இருந்தது. முதல் சுதந்திர தினம் 1947ல் திருப்பராய்த்துறையில் விமரிசையாக கொண்டாடப்பட்டது.

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண விஜயத்தின் ஆசிரியர் பொறுப்பிலிருந்து விலகி தம்முடைய ஸ்தாபனத்துக்கென்று தர்ம சக்கரம் என்ற பத்திரிகையை 1951ல் துவக்கினார். அதற்கான அச்சுப்பள்ளியையும் ஆரம்பித்தார். 1953‡54 ல் நடந்த சாரதா தேவியார் நூற்றாண்டு விழாவுக்கு தமிழ்நாடு முழுவதும் நாடகங்கள் நடத்தி ரூ 1 லட்சம் ஸ்ரீ சாரதா மடம் அமைக்க நன்கொடை அளித்தார். தர்ம சக்கரம் பத்திரிகை வெளியிடவும், தம்மால் எழுதப்பட்ட நூல்களை வெளியிடவும் தம் தபோவனத்தில் ஓர் அச்சுப்பள்ளியும், தபோவன பிரசுராலயமும் துவக்கப்பட்டது. இவரது நூல்கள் அனைத்தும் குறைந்த விலைக்கே விற்கப்படுகின்றன. தபோவனத்தில் ஆண்டுதோறும் நடக்கும் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண ஜயந்தி விழாவும், அந்தர்யோகங்களும் அனைவரையும் கவர்ந்தன. மத்திய அரசின் ரயில்வேத்துறை திருச்சியிலிருந்து எலமனூருக்கு விசேட ரயில் விடுமளவிற்கு அக்காலம் விளங்கியது. அரசு அளித்த நிலத்தில் விவசாயம் அமோகமாக நடந்தது. மாட்டுப்பண்ணையில் அபூர்வமான பசுக்கள் பராமரிக்கப்பட்டன. சுவாமிஜி கோசாலைக்குப் போகும் போதெல்லாம் அப்பசுக்கள் அவரை மண்டியிட்டு வணங்கியது கண்கொள்ளாக் காட்சியாகும்.

1955‡56ல் திருநெல்வேலி மாவட்டம் திருக்குற்றாலம் ஐந்தருவிக்கு அருகில் வசீகரமான இயற்கைச்
சூழலில் 16 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் இலஞ்சி திரு. ணூ.றீ. குற்றாலலிங்கம் பிள்ளை அவர்களால் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண ஆஸ்ரமம் அமைத்துத் தரப்பட்டது. ஒருநாள் சுவாமிகளும் பிள்ளையவர்களும் ஐந்தருவிக்கு குளிக்கச் சென்றபோது ஒரு இடத்தில் நின்று சுவாமி, இந்த இடத்தில் ஓர் ஆஸ்ரமம் அமைத்தால் ஆன்மிக வாழ்க்கைக்கு சிறப்பாக இருக்கும் என்றார். உடனே திரு. குற்றாலலிங்கம் பிள்ளை சுமார் 160 ஏக்கருக்கு உள்ள பத்திரங்களை சுவாமிஜி வசம் ஒப்படைத்து, அது தம்முடைய நிலம் தான் என்றும், பெற்றுக் கொள்ளும்படியும் வேண்டினார். சுவாமி 160ல் இருந்த பூச்சியத்தை (0) அழித்து விட்டு இது போதும் என்றாராம். இதுதான் இந்த ஆஸ்ரமம் வந்த வரலாறு. குற்றாலம் சீசன் நேரத்தில் ஜூன் 15 முதல் ஆகஸ்ட் 15 வரை 2 மாதங்களுக்கு இங்கு பருவ கால அந்தர்யோகம் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. சமீபத்தில் இங்கு ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரின் 175வது ஜயந்தி விழா சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது. இந்தக் காலகட்டத்தில் திருப்பராய்த்துறைப்பள்ளிக்கு டாக்டர்.அழகப்ப செட்டியார் வந்திருந்து குருகுல வாழ்க்கை முறையை பாராட்டிச் சென்றார். அது போலவே ராஜாஜி அவர்களும் ஒருநாள் முழுவதும் இருந்து குருகுலப் பெருமைகளை சொற்பொழிவாற்றிச் சென்றார்.

சுவாமி, மாணவர்களை நன்முறையில் உருவாக்க தேவையான ஆசிரியர்களை உருவாக்க
வேண்டும் என்று விரும்பி திருப்பராய்த்துறையில் ஆசிரியர் கல்லூரி ஒன்றைத் துவக்கினார். 1955ல் டாக்டர். ஏ. லட்சுமண சுவாமி முதலியார் வந்து துவக்கி வைத்தார். கட்டடங்கள் பூர்த்தியான பின் டாக்டர். ராதாகிருஷ்ணன் வந்து புதிய கட்டடங்களைத் திறந்து வைத்தார். இக்கல்லூரி சுமார் 10 ஆண்டுகள் தான் இயங்கியது. தம்மால் விரும்பியபடி ஆசிரியர்கள் தயாராக வில்லை என்ற வருத்தத்தில், சமுதாயத்துக்கு நாம் தீங்கு செய்யக்கூடாது என்று கருதி அக்கல்லூரியை மூடிவிட்டார். இக்கல்லூரி கட்டுவதற்கு அரசு அனுப்பிய பணத்தில் தாமே செங்கல் சூளை போட்டு தரமான செங்கற்களைத் தயாரித்தார். சுண்ணாம்புக் கலçயை மாடுகளை கொண்டு ஓட்டச் செய்து தாமே தயாரித்தார். பெரும்பான்மையான வேலைகளை தம் மேற்பார்வையிலேயே செய்து அரசு அனுப்பிய பணத்தில் 1955களில் 1 லட்சத்து 25 ஆயிரம் மிச்சப்படுத்தி, அரசுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார். இப்படியும் ஒரு மனிதரா என பொதுப்பணித்துறை மற்றும் கல்வித்துறையினர் வியப்படைந்தனர்.

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

[பாகம் 12] சின்னு சித்பவானந்தர் ஆனார்

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த தொடர். முந்தைய பகுதிகள்:

(தொடர்ச்சி…)

1914 முதல் சிறுவன் சின்னுவுக்கு சற்குரு சுவாமிகளின் ஆசி கிடைத்து வந்தது. ஒருநாள் சற்குரு சுவாமிகள் சிறுவன் சின்னுவிடம், “சரீரத்தை தேவாலயமாக வைத்துக்கொள். ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸரின் உபதேசங்களைப் படித்து அதன்படி நட!” என்று ஆணையிட்டார். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை சின்னுவுக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்த சற்குரு சுவாமிகளை முதல் ஞானகுருவாக தன் ஆயுள் முழுவதும் உள்ளத்தில் வைத்துப் போற்றி வழிபட்டு வந்தார் சித்பவானந்தர். அதேபோல் இளமையில் பழநி சாது ஸ்வாமிகள், சட்டி சுவாமிகள் போன்ற மகாத்மாக்களிடத்தும் நல்ல தொடர்பு வைத்திருந்தார்.

அக்காலத்தில் இங்கிலாந்து சென்று கல்வி பயில்வதை இந்தியர்கள் கெளரவமாக நினைத்தார்கள். அதேபோல் சின்னுவின் குடும்பத்தினரும் இவரை லண்டன் அனுப்பி ICS (தற்போதைய IAS) தேர்வுக்குப் படிக்கவைக்க விரும்பினர். கப்பல் பயணச்சீட்டுக்கும் பாஸ்போர்ட்டுக்கும் ஏற்பாடு செய்ய சின்னு சென்னைக்குச் சென்றார். ஒரு கடையில் தனக்கு Visiting Card அடிக்க order கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது ஒரு திருப்புமுனை நிகழ்ந்தது. ஒரு மனிதன் புத்தகங்களை விற்றுக் கொண்டிருந்தான். அவனிடமிருந்த அந்தக்கால 2 அணா (12 காசு) விலையுள்ள புத்தகம் ஒன்று சின்னுவின் கண்களில் பட்டது. ‘சுவாமி விவேகானந்தரின் சென்னைச் சொற்பொழிவுகள்’ என்பது புத்தகத்தின் பெயர். புத்தகம் வாங்கப்பட்டது. நம் முன் நிற்கும் பணி ன்ற கட்டுரை வாசிக்கப்பட்டது. வந்தது மனமாற்றம். இந்திய நாட்டுக்குச் செய்ய வேண்டிய தொண்டின் அவசியத்தை சின்னு உணர்ந்தார். பாஸ்போர்ட் குப்பைத் தொட்டிக்குச் சென்றது. லண்டன் செல்லாமல் தாய்நாட்டிலேயே கல்லூரிப் படிப்பைத் தொடர முடிவெடுத்தார்.

ஆகவே 1920-இல் Madras Presidency College-இல் F.A வகுப்பில் சேர்ந்தார். பின் அதே கல்லூரியில் B.A தத்துவம் படித்தார். கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது சென்னை ராமகிருஷ்ண மடத்துக்குச் சென்று ராமகிருஷ்ணரின் நேர் சீடர் பிரம்மானந்த சுவாமிகளை தினமும் தரிசித்தார். F.A படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது 1921-இல் இவரது தாயார் நஞ்சம்மை இறைநிலை எய்தினார். சின்னுவும் அவரது நண்பர் தி.சு.அவினாசிலிங்கமும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடம் சென்று ஸ்ரீமத் பிரம்மானந்த சுவாமிகள் மற்றும் ஸ்ரீமத் சிவானந்த சுவாமிகளையும் அடிக்கடி தரிசித்து வந்தனர்.

ஒவ்வொரு முறை மடத்துக்குச் செல்லும்போதும் பிரம்மானந்த சுவாமிகளுக்கு பழங்கள் வாங்கிச் செல்வார் மாணவர் சின்னு. அவர் பரவச நிலையில் இருந்ததால் ஏற்றுக்கொண்ட மாதிரி தெரியவில்லை. ஒருநாள் பழம், பூ துவும் எடுத்துச் செல்லாமல் வெறுங்கையுடன் சென்றார். சின்னு பிரம்மானந்தரை வீழ்ந்து வணங்கினார். பிரம்மானந்தர் கேட்டார், “இன்றைக்கு ஏன் பழமோ பூவோ கொண்டு வரவில்லை?”. சின்னு அதிர்ச்சியடைந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் சமர்ப்பித்த கனிகளும் புஷ்பங்களும் அங்கீகரிக்கப்பட்டன என்பதைத் தெரிந்து கொண்டார்.

ஒருநாள் சின்னு கல்லூரியிலிருந்து விடுதிக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கும்போது மரத்தின் கீழ் பழைய புத்தகங்கள் விற்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. அங்கு மகேந்திரநாத் குப்தா எழுதிய ‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் உபதேசங்கள்’ என்ற நூலை 1 ரூபாய் கொடுத்து வாங்கினார். அப்புத்தகத்தின் கருத்துகள் சின்னுவின் மனதில் ஆழப்பதிந்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் சுப்பையா சுவாமிகள் எனும் மகாத்மாவின் தொடர்பு கிடைத்தது. துறவுநெறிக்குப் பாலம் போட்டதுபோல் ஆனது. மயிலை ராமகிருஷ்ண மடத்தின் அனைத்து நிகழ்ச்சிகளிலும் தவறாது கலந்துகொண்டு சேவைகள் பல புரியலானார்.

1923-ஆம் ஆண்டு B.A இறுதியாண்டு முடித்தவுடன் சென்னை ராமகிருஷ்ண மடத்து சன்னியாசி அகிலானந்த சுவாமிகளுடன் பூரியில் உள்ள ராமகிருஷ்ண மடத்து விழாவுக்குச் செல்கிறார். அதற்குமுன், தனக்கு சமஸ்கிருதம் படிக்க ஆர்வம் இருப்பதாகவும் கல்கத்தா அருகிலுள்ள பேலூர் மடத்துக்கு சமஸ்கிருதம் படிக்கச் செல்வதாகவும் தந்தைக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார். பேலூர் போகவேண்டியவர் பூரிக்கு ஏன் போனார் என்றால் அங்கு வந்திருந்த மகாபுருஷ மகராஜ் சுவாமி சிவானந்தரைப் பார்க்கத்தான். சிவானந்தரைத் தரிசிக்கிறார். ஸ்ரீராமகிருஷ்ண இயக்கத்தில் தம்மையும் சேர்த்துக் கொள்ளும்படி விருப்பம் தெரிவிக்கிறார். சிவானந்தர் சின்னுவை சீடராக ஏற்றுக் கொள்கிறார். பூரியில் இருந்து பேலூர் மடத்துக்கு அவரே சின்னுவை அழைத்துச் சென்றார்.

பேலூர் மடம் அடைந்த சின்னுவுக்கு சுவாமி சிவானந்தர் பிரம்மச்சரிய தீட்சை செய்துவைத்தார். சின்னுவுக்கு தற்காலிகமாக ‘திரையம்பக சைதன்யர்’ என்ற பெயர் சூட்டப்படுகிறது. கங்கையில் இருந்து பெரிய குடங்களில் நீர் எடுத்து வருதல், காய்கறி நறுக்குதல், விளக்குகளை சுத்தம் செய்து எண்ணெய் ஊற்றுதல், சுற்றுப்புறங்களைக் கூட்டிப் பெருக்குதல், உணவு பரிமாறுதல், தோட்ட வேலை செய்தல், பூஜா பாத்திரங்களைத் துலக்கி வைப்பது போன்ற வேலைகளைத் திறம்படச் செய்தார். அதுமட்டுமல்ல, தம் குருநாதர் சிவானந்தருக்கு விசிறி வீசுதல், கால் அமுக்கி விடுதல் போன்ற பணிகளும் உண்டு.

1924-இல் தம் குருவின் அனுமதியுடன் தென்னாட்டில் யாத்திரை செய்தார். யாத்திரையின் போது தேசபக்தர் வ.வே.சு. ஐயரின் தொடர்பு கிடைத்தது. சேரன்மாதேவியில் உள்ள அவரது பாரத்வாஜ ஆஸ்ரமத்தில் அவரைச் சந்திக்கிறார். அவரிடம் தாம் தவம்செய்ய விருப்பப்படுவதாகக் கூற, அய்யர் பாபநாசத்தில் தவம் செய்யச் சொன்னார். 2 மாதம் பாபநாசத்தில் தவம் செய்கிறார். அப்போது ஒருநாள் வ.வே.சு ஐயர் தம் குழந்தையுடன் அருவி ஸ்நானத்துக்காக அங்கு வருகிறார். திரையம்பக சைதன்யரிடம் தம் விபூதிடப்பா, துளசி மாலை, காவி உடை ஆகியவற்றைக் கொடுத்துவிட்டு கல்யாண தீர்த்தத்தில் குளிக்கும்போது அவர் மகளை நீர் அடித்துக் கொண்டு போயிற்று. மகளைக் காப்பாற்றச் சென்ற அய்யரும் நீரில் மூழ்கி இறைவனைச் சேர்ந்தார்கள். (பிற்காலத்தில் சேரன்மாதேவி ஆஸ்ரமம் சுவாமி சித்பவானந்தரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது). தவத்தையும் ஸ்தல யாத்திரையையும் முடித்துக்கொண்டு திரையம்பக சைதன்யர் போலூர் மடம் சேர்ந்து தன் குருவிடம் தன் அனுபவங்களைக் கூறி மகிழும் வேளையில், குருநாதர் உடல்நலம் குன்றியிருப்பதை கவனிக்கிறார்.

நீலகிரியில் தங்கி இருப்பது உடலுக்கு நலம் தரும் என்று குருவிடம் கூறி ஒப்புதல் பெறுகிறார். பொள்ளாச்சிக்குத் தகவல் பறக்கிறது. குன்னூரில் உள்ள தங்கள் எஸ்டேட்டில் குருநாதரும் சின்னுவும் தங்குகின்றனர். சின்னுவின் தந்தையாரும் அனைத்துக் குடும்ப உறுபபினர்களும் குன்னூர் சென்று குருநாதரை உபசரிக்கின்றனர். குன்னூர் சீதோஷ்ண நிலை சிவானந்தருக்கு ஒத்துவராததால் ஊட்டியில் ஓர் ஓய்வு இல்லத்தில் தங்க ஏற்பாடாகிறது.

நீலகிரி வாசம், சுவாமிகளின் குருநாதர் சுவாமி சிவானந்தருக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது. உடல் நலமும் நன்கு தேறியது. ஊட்டிக்கு அருகில் ஓர் ஆசிரமம் உருவானால் மெய்யன்பர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று சுவாமி சிவானந்தர் மனதில் நினைக்கிறார். அப்போது அதே யோசனையோடு சின்னுவும் சிவானந்தரும் நடந்து கொண்டிருந்த போது எதிரே ஒருவர் வந்தார். என் பெயர் திருவேங்கடம். நான் கீழ்க்கோடப்பமந்து என்ற இடத்தில் வசித்து வருகிறேன். காளிதேவி அருளால் சலவைத்தொழில் செய்து வாழ்ந்து வருகிறேன். எங்கள் குலதெய்வம் காளிதேவி. என் கனவில் அவள் தோன்றி கோயிலுக்குப் பக்கத்திலுள்ள எனக்குச் சொந்தமான 2 ஏக்கர் நிலத்தை தற்போது ஊட்டிக்கு வந்து தங்கியுள்ள என் குழந்தைகளுக்குக் (சிவானந்தர், சின்னு) கொடுக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டார். அதன்படி 2 ஏக்கர் நிலத்தை இந்த சுவாமிக்கு ஒப்படைக்கிறேன்” என்றார். பரிசுத்தமான உள்ளத்தில் எழுகின்ற சங்கல்பம் சத்திய சங்கல்பமாகிறது என்பதற்கு இந்நிகழ்ச்சி ஒரு சான்று.

1924-ஆம் ஆண்டு திருவேங்கடம் அளித்த இடத்தில் புதிய ஆஸ்ரம வேலைகள் தொடங்கின. இதைக் கட்டுவற்கு சின்னு என்ற திரையம்பக சைதன்யரின் குடும்பம் பல வகைகளிலும் உதவியாக இருந்தது. 1926-ஆம் ஆண்டு ஸ்ரீமத் சிவானந்த மகராஜ், ஆஸ்ரமத்தைத் திறந்து வைத்தார்கள். 1926-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 26-ஆம் தேதி ஆடிப் பெளர்ணமி நன்னாளில் ஸ்ரீமத் சிவானந்த சுவாமிகள் திரையம்பக சைதன்யருக்கு சந்நியாசம் கொடுக்க முடிவு செய்தார். அன்று முழுவதும் திரையம்பக சைதன்யர் (சின்னு) உபவாசம் இருந்தார். சந்நியாச தீட்ஷை பெறுவதற்கு முன்பு பித்ருக்களுக்குப் பிண்டம் போட வேண்டும். (உயிருடன் இருந்தாலும்) பிண்டம் போடும் சடங்கினைச் செய்தார். அதே நேரத்தில் பொள்ளாச்சியில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தபடியே இவரது தந்தையார் பெரியண்ணன் இறைவனடி சேர்ந்தார். சந்நியாசம் ஏற்றுக்கொள்ளும்முன் பிண்டம் போடுகிற நேரத்தில் தந்தை உண்மையிலேயே உயிரைத் துறந்தது ஓர் அரிய, ஆச்சரியமான மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் செயல்! சுவாமி சிவானந்தர் சொன்னார்: “நீங்கள் இருவருமே பாக்கியசாலிகள். உன் தந்தையின் மரணம் சற்றுமுன் நிகழ்ந்திருந்தால் உனக்கு சந்நியாச தீட்சை தருவது 1 வருடம் தள்ளிப் போடப்பட்டிருக்கும். உன் தந்தை உடலைவிடும் போது உன் கையில் பிண்டம் பெற்றுச் சென்றது அவர் செய்த பாக்கியம்” என்றார்.

அதன்பின் சுவாமி சிவானந்தர் திரையம்பக சைதன்யருக்கு சந்நியாச தீட்சை தந்து ‘சுவாமி சித்பவானந்தர்’ என்ற பெயரையும் சூட்டினார்கள். சுவாமி சித்பவானந்தர் சந்நியாசம் பெற்றவுடன் சதாசிவம் பிள்ளை என்பவரின் வீட்டுக்குச் சென்று முதல் பிட்சை ஏற்றார். (இந்த அன்பர் தம் கடைசிக் காலத்தை தபோவனத்திலேயே கழித்து சுவாமிகளின் திருவடியிலேயே தம் உயிரை விட்டவர்) தந்தை காலமான செய்தி வருகிறது. இறைவனை நினைத்து உருகினால் உங்களுக்கு ஆறுதல் கிடைக்கும் என வீட்டுக்குக் கடிதம் எழுதிவிட்டு வீட்டிற்கும் தனக்கும் உள்ள உறவுக்கு அத்துடன் முற்றுப்புள்ளி வைத்து விடுகிறார்.

ஆக சின்னு சித்பவானந்தர் ஆன நிகழ்வுகள் இத்துடன் முடிய சுவாமிகளின் செயல்திறன்கள் பற்றி மேலும் காண்போம்.

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

[பாகம் 11] பன்றிக்கறியும் ஞான கர்மங்களும்

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த தொடர். முந்தைய பகுதிகள்:

(தொடர்ச்சி…)

ஆடம்பரமான வழிபாடுகளைக் குறிப்பிடுகையில் சுவாமி கூறுவது- “நிர்மால்யமான சிலா ரூபத்தை அலங்கரிக்க, பருத்தித் துணி மற்றும் மலர்கள் மட்டுமே போதும். வெள்ளி, தங்க, வைர நகைகளால் அலங்கரிப்பது அவைகள் மீது நமக்குள்ள ஆசையின் வெளிப்பாடே ஆகும். எளிமையான பிரார்த்தனையே மனத்திற்கு அமைதியை ஏற்படுத்தும். பொருள் மீது மனிதன் பற்றுதலைக் குறைக்கக் குறைக்க அவனிடமுள்ள பிரம்மானந்தம் வெளிப்பட்டு பேரானந்தம் கிட்டும்.”

தன் வாழ்க்கையில் சற்குரு சுவாமிகள், பழநி சாது சுவாமிகள், சட்டி சுவாமிகள், சுப்பையா சுவாமிகள், நாராயணகுரு, காந்த சுவாமிகள், அகிலானந்த சுவாமிகள், பிரம்மானந்த சுவாமிகள், மஹாபுருஷ் மகராஜ் சிவானந்த சுவாமிகள், விரஜானந்த சுவாமிகள், மகேந்திரநாத் குப்தா, மறைமலை அடிகள், ரமண மகரிஷி, விபுலானந்தர், காந்திஜி, ரவீந்திரநாத் தாகூர், வ.வே.சு. ஐயர் ஆகியோரைச் சந்தித்து உரையாடியுள்ளார்.

டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன், லட்சுமண சுவாமி முதலியார், நேரு, மன்னர் ஜெயசாமராஜ உடையார், பெரியார், ராஜாஜி, காமராஜர், கிருபானந்த வாரியார், அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர், கவர்னர் பிரகாசா, சி.சுப்பிரமணியம், மு.வ., பெ.தூரன் அவிநாசிலிங்கம் செட்டியார், டாக்டர் அழகப்ப செட்டியார், ரசிகமணி டி.கே.சி, ராய.சொக்கலிங்கம், சுந்தரவடிவேலு ஆகியோர் சுவாமிஜியைச் சந்தித்து உரையாடியுள்ளனர்.

காவிரிக்கரையில் படித்துறை கட்ட வேண்டும் என்பதற்காக மாணவர்களிடம், அவரவர் ஊர் மக்களிடம் சிறுதொகை வசூலித்து வரச்சொல்லி ஒரு படிவம் கொடுத்தனுப்பப்பட்டது. மாணவர் பலர் பெருந்செல்வந்தராய் இருந்தமையால் தன் தகப்பனார் கொடுத்த 100 ரூபாயைப் பிரித்து 100 பேர் 1 ரூபாய் கொடுத்ததாக பலபெயர்களை எழுதி, பூர்த்திசெய்து கொடுத்துள்ளனர். ஒரு மாணவர் இப்படிச் செய்தது சுவாமிக்குத் தெரியவந்து, பிரார்த்தனைக் கூடத்தில், இதுபோன்று செய்தவர்களை எழுந்து நிற்கச் சொல்ல, அனைவருமே எழுந்து நின்றனர். பிறகு அவர்களிடம், “பலருடைய ஈடுபாடு இந்தப் படித்துறை கட்டுவதில் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரிடமும் 25 காசு வாங்கினால் போதும். ஊரில் உனக்குப் பலரைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். பலருக்கும் உன்னைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒருவரிடமே ரூ.100 வாங்கி திருட்டுக் கையெழுத்து போடுவது சரியல்ல” என்று அறிவுரை கூறி மீண்டும் ஒரு படிவம் கொடுத்தனுப்பினார்.

ஒரு மாணவன் விடுமுறை நாளில் குருகுலத்தில் மாமரத்தின் மீது கல் எறிந்து சில மாங்கனிகளை அபகரித்தார். அவரை தோட்ட வேலை செய்யும் வேலைக்காரர், சுவாமி முன்னே கொண்டு போய் நிறுத்தினார். அவனுக்கு நடுக்கம். சுவாமி, ‘சண்முகம்’ என்ற அந்த மாணவனையும், அவன் கையில் இருந்த கனிகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். சிறிது நேரம் கழித்து அவனைப் பார்த்து, “உனக்கு மாம்பழம் என்றால் மிக்க விருப்பமா?” என்றார்.

அவனும் “ஆம்” என்றான்.

“திருடுவது குற்றமில்லையா?”- சுவாமி.

“ஆம் சுவாமி. தவறுதான்”- மாணவன்.

சுவாமி, “குறிபார்த்துக் கல் எறிவதில் தேர்ச்சி மிக்கவனோ?”

பையன், “இல்லை சுவாமி. எல்லோரும் எறிந்தார்கள். நானும் எறிந்தேன். என் கல்லுக்குக் கனி விழுந்து விட்டது.”

சுவாமி, “நீ செய்த தவறுக்கு என்ன தண்டனை தரலாம்?”

பையன் மெளனம்.

அவனை அருகில் அழைத்து, கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டி கனிகளை அவனிடமே கொடுத்தார். இனி மாம்பழங்கள் மீது கல்லெறியக்கூடாது. நீ Basket Ball விளையாடு என்று கூறி அனுப்பினார்.

சுவாமி சித்பவானந்தர், சுவாமி சிவானந்தரின் மெய்க்காப்பாளர் போன்று பேலூர் மடத்தில் திருத்தொண்டுகள் செய்து வந்தார். அருகே இருந்த ஒரு சுவாமி ஒரு நாய் வளர்த்து வந்தார். அந்த நாய் சதா குரைத்துக் கொண்டே இருக்கும். இதனால் தன் குருநாதரின் தூக்கம் கெடுவதை உணர்ந்தார் நம் சுவாமி. ஆகவே அந்த நாயை அவ்விடத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தி சற்று தொலைவில் கொண்டுபோய்க் கட்டிவைத்தார். குருநாதரும் நன்கு உறங்கினார். நம் சுவாமிக்கு மெத்த மகிழ்ச்சி. இதற்கிடையில் நாய்க்கு உரிமையாளர் வந்து தன் நாயை இடம் மாற்றிக் கட்டியவன் எவன் எனக்கேட்க, சுவாமி, ஐயா! உங்களுக்குச் சொந்தமான நாயைப்போல நான் என் குருநாதருடைய நாய் ஆவேன். உங்கள் நாயின் சத்தம் என் குருநாதரின் தூக்கத்துக்கு இடைஞ்சலாக இருந்ததால் இந்த நாய், அந்த நாயை இடப்பெயர்ச்சி செய்தது. இந்த நாயின் பிழை பொறுத்தருள்க! என்றார். சுவாமி, தம் குருநாதர் சுவாமி சிவானந்தர் மீது வைத்திருந்த பக்திக்கு இந்நிகழ்ச்சி ஒரு சான்று.

தம் பக்தர்களிடம் உரையாடும் போது பல அரிய கருத்துகள் அவரிடமிருந்து வெளிப்படும். ஒருநாள் ஒரு பக்தர், “கர்மத்தில் ஞானம் உள்ளது. ஞானத்தில் கர்மம் உள்ளது. இதற்கு விளக்கம் என்ன சுவாமி?” என வினவினார்.

சுவாமி பதில் : ஐரோப்பாவில் இருந்த ஆதிமனிதர்களுக்கு சமைப்பதைப் பற்றிய ஞானம் இல்லை. அவர்கள் பச்சை மாமிசத்தைப் புசித்து வந்தார்கள். ஒரு தடவை அவர்கள் வளர்த்து வந்த பன்றிகள் இருந்த குடிசை தீப்பற்றிக்கொண்டது. அதில் தீய்ந்து போய்ப் பன்றி ஒன்று மாண்டுபோனது. எரிந்த பன்றியின் மாமிசத்தைப் புசித்துப் பார்த்தார்கள். அதில் சுவை அதிகம் இருந்ததைக் கண்டார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் பெற்ற ஞானம் அவர்கள் கடைப்பிடித்த கர்மத்தின் விளைவாகும். எப்பொழுதெல்லாம் சுவையான பன்றி மாமிசத்தைப் புசிக்க விரும்பினார்களோ அப்பொழுதெல்லாம் பன்றிகளின் குடிசைக்குத் தீ வைத்தார்கள். நாளடைவில் குடிசைகளுக்குத் தீ வைக்காமல் பன்றியைக் கொன்று தீயில் சுடலாம் என்ற ஞானம் அவர்களுக்கு வந்தது. இச்செயலில் கர்மத்தின் விளைவாக ஞானமும் பின்பு ஞானத்தைப் பயன்படுத்தி கர்மத்தை முறையாகச் செய்யவும் அவர்கள் கற்றுக் கொண்டார்கள் என்று பதிலளித்தார்.

இன்னொரு முறை, ஸ்ரீ சங்கரர், ஸ்ரீ இராமானுஜர், ஸ்ரீ மத்வர் இவர்களின் கோட்பாடுகளை பாமரனுக்கும் விளங்கும்படி சொல்ல முடியுமா? என்று ஒருவர் கேட்டார்.

சுவாமி, “உணவு இலையில் பரிமாறி வைக்கப்பட்டுள்ளது. நாம் இன்னும் சாப்பிடவில்லை. இந்த நிலையில் உணவு வேறு, நாம் வேறாக இருக்கிறோம். இது த்வைதம் ஆகும். உணவை உண்கிறோம். புறத்தில் இருந்த உணவு நம் குடலில் சென்று இடம் பிடித்துக் கொண்டது. இப்போது உணவு வேறு, நாம் வேறு அல்ல. நம்மில் ஒரு பகுதியாக உணவு இருக்கிறது. இது விசிஷ்டாத்வைதம் ஆகும். உணவு உண்டு 5, 6 மணிநேரத்துக்குப் பிறகு உணவு ஜீரணமாகி ரத்தமயமாகி, நம் நாடி நரம்பெல்லாம் அதனது சக்தி வியாபித்து விடுகிறது. இனி உணவை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கவே முடியாது. உணவு நம் மயம் ஆகிவிட்டது. இது அத்வைதம் ஆகும்” என எளிய உதாரணம் கொண்டு மூன்று தத்துவங்களையும் விளக்கியது இன்றும் என் கண் முன்னால் வருகிறது.

ஒருவன் எப்போது ஞானியாவான்? என்று ஒருவர் சுவாமியிடம் கேட்டபோது, அவர் சொன்னார். “இந்த கேள்வியானது வெளிச்சம் எப்போது உண்டாகும் என்று கேட்பதைப் போல உள்ளது. இருள் நீங்கினால் வெளிச்சம் வரும். அதுபோல் அறியாமை என்ற இருள் நீங்கினால் ஆன்மவெளிச்சம் தானே வரும்” என்றார்.

அகால மரணம் அடைந்தோரின் நிலை என்ன என்று ஒரு பக்தர் சுவாமியிடம் கேட்டார். சுவாமி! “எதிரியின் கையில் கொலை செய்யப்படுதல், நீச்சல் தெரியாமல் குளத்திலோ, ஆற்றிலோ, கிணற்றிலோ மூச்சுத்திணறி சாவது, பேருந்து, ரயில், கார், இருசக்கர வாகன விபத்துகளில் பலியாவது ஆகியவைகளை அகால மரணம் எனலாம். அகால மரணத்தை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு எந்த இடையூறும் இல்லை. அது சாதாரணமாக இறப்பதற்கு நிகர் ஆகிறது. கோபத்தினாலோ, பயத்தினாலோ சாகிற ஒருவனுக்கு யாதனா சரீரம் என்ற நிலையில் கொஞ்சகாலத்துக்கு சஞ்சலம் உண்டு. பிறகு தெளிவடைந்து நல்ல நிலைக்குச் செல்வான். இதுவே அகால மரணத்தைப் பற்றிய கோட்பாடு ஆகும்” என்றார்.

‘காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே!’ என்ற வாசகம் பட்டினத்தாரை மாபெரும் துறவியாக்கியது. ‘சும்மாயிரு!’ என்ற மந்திரத்தால் ஞானியானவர்கள் தாயுமானவரும் அருணகிரியும். ‘செத்துத்தொலை!’ என்ற வார்த்தை வேங்கடராமனை ரமணமகரிஷி ஆக்கியது.

இந்தக் கொங்கு நாட்டு இளைஞனை, சாலையோரக் கடையில் கண்டெடுத்த விவேகானந்தரின் சென்னைச் சொற்பொழிவுகள் என்ற புத்தகம் தென்னாட்டு விவேகானந்தராக்கியது. இந்தப் புத்தகம்தான் மரம், செடி, கொடி போன்று அசைந்தாடும் மனத்தை மலைபோல உறுதியாக்கி உன்னதத் துறவியாக்கி (சித்பவானந்தராக) தமிழகத்துக்குத் தாரை வார்த்தது. தன்னிடத்தே ஏதேனும் திறமை இருக்குமானால் அது சுவாமி சித்பவானந்தரிடம் பெற்ற பயிற்சினால் தான் என்பார் திரு.C.S அவர்கள்.

இந்த முனிபுங்கவரின் இளமைப்பருவம் எப்படி இருந்திருக்கும், பார்ப்போமா?

நம்முடைய சுவாமி இளைமையில் கோவை ஸ்டேன்ஸ் ஆங்கிலப் பள்ளியில் படித்தார். Senior Cambridge தேர்வில் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றார். அப்போது அவரது திருநாமம் சின்னு என்பதாகும். அக்கால சென்னை மாகாணத்தில் 7-வது ரேங்க் பெற்று பள்ளிக்குப் பெருமைசேர்த்தார். 1919-இல் வெளியான பள்ளி ஆண்டு மலரில் இச்செய்தியை பெருமையாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். ஸ்டேன்ஸ் பள்ளியைத் தோற்றுவித்த சர்.ராபர்ட் ஸ்டேன்ஸ், அடிமை நாட்டவரான சின்னுவுடன் சமமாக அமர்ந்து போட்டோ எடுத்துக் கொண்டார்.

சுவாமியின் தந்தையார் ஒருமுறை பெரியவர் ஒருவருடன் உரையாடிக் கொண்டு இருந்தார். அப்போது அவர், “ஒவ்வொரு குழந்தையும் கர்ப்பத்தில் இருக்கும்போது பிரம்மஞானம் பெற்று விளங்குகிறது. இவ்வுலகிற்கு வந்த பிறகு மாயை அதைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது” என்று சொன்னார். தற்செயலாக இதைக் கேட்ட சிறுவன் சின்னு தன் தந்தையிடம், “நீங்கள் கூறுவது உண்மையானால் ஒருவேளை ஒரு குழந்தையானது கருப்பையிலேயே அழிந்தாலோ, அழிக்கப்பட்டாலோ அது ஜீவன் முக்தி அடைந்து விடுமோ?” என்று ஒரு கேள்வி போட்டார். இந்தக் கேள்வி இவர் தந்தையை மட்டுமல்ல, வந்திருந்த பெரியவரையும் வியப்பிலும் திகைப்பிலும் ஆழ்த்தியது. விளையும் பயிர் முளையிலே என்ற பழமொழி இங்கு சாலப் பொருந்தும்.

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

[பாகம் 10] தர்மச் சக்கரம் பத்திரிகை நோக்கம்

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த தொடர். முந்தைய பகுதிகள்:

(தொடர்ச்சி…)

விநாயகர் சதுர்த்தியன்று எல்லோரும் களிமண் விநாயகரை வெளியிலிருந்து வாங்கிவருவார்கள் தானே! ஆனால் குருகுலத்தில் பயிலும் மாணவர்கள் அவர்களாகவே களிமண் எடுத்து வந்து பிள்ளையாரைச் செய்துகொடுப்பார்கள். குருகுலத்தை உருவாக்கிய சுவாமி, பிள்ளையார் செய்யவும் கற்றுத் தந்திருந்தார். குருகுல மாணவர்கள் நிறைய பிள்ளையார்களைச் செய்து தம் ஆசிரியர்கள் வாழும் ‘சாரதா நகர்’ என்ற குடியிருப்புக்கும் சென்று எல்லா வீடுகளுக்கும் பிள்ளையாரைக் கொடுத்து வழிபடச் செய்ய பழக்கியிருந்தார் குலபதி. ஒவ்வொரு சிறிய வேலைக்கும் கூட அவர் மாணவர்களை நன்கு பழக்கியிருந்தார். திருப்பராய்த்துறை குருகுலத்தில் மாணவர்கள் பல அணிகளாகப் பிரிந்து கணபதி வழிபாடு நிகழ்த்துவார்கள். அவரது ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒரு பொருள் இருந்தது. அதைப் புரிந்துகொள்ளத்தான் என் போன்றோர்க்கு அறிவுத் தெளிவில்லை. விநாயக சதுர்த்தியன்று முழுவதும் மாணவர்கள் குழுக்களாக அகண்ட நாம பஜனை செய்வர். மாலையில் வழிபாடு செய்யும்போது குலபதி கலந்து கொள்வார். தம் கடைசிக் காலம் வரையில் மாணவர்களது பூஜையில் கலந்துகொண்டு, பார்வையிட்டு, மதிப்பெண்கள் வழங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். இதேபோன்று படித்து முடித்தவுடன் உங்கள் இல்லங்களிலும் இந்த பூஜைகளைத் தொடர வேண்டும் என்ற வலியுறுத்தலும் சுவாமியிடமிருந்து வந்தது. அவரிடம் பயிற்சி பெற்ற மாணவர்கள் இத்தகைய பூஜைகளை இன்றும் கடைப்பிடித்து வருவது கண்கூடு.

நோயுற்றிருந்த காலகட்டத்தில் ஒரு மாணவன் சுவாமியிடம் சென்று, “நீங்கதான் பெரிய ஞானியாச்சே! சாமி! உங்க உடம்பை நீங்க நினைச்சா குணமாக்கிக் கொள்ள முடியும் தானே? ஏன் அப்படிச் செய்ய மறுக்கிறீர்கள்?” எனக் கேட்டபோது சுவாமி, “அது நமக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயம்! பிராரர்த்தம். அதில் நாம் தலையிடமுடியாது!” என்று பதிலளித்தார்.

உதகமண்டலத்து அன்பர்களுக்கு சுவாமிஜி மீது ரொம்ப அலாதியான பற்று உண்டு. சுவாமிஜி மீது அதிக பக்தியுடன் இருப்பார்கள். அப்படி ஒருமுறை வந்தவர்கள் சுவாமியிடம், குருமகராஜ்க்கு மறுபிறப்பு உண்டா எனக்கேட்க, சுவாமி, ஆம்! காஷ்மீரில் பிறக்கப் போகிறார் என்றார்கள். விவேகானந்தர் எங்கு பிறக்கப் போகிறார் என்ற கேள்விக்குக் கிடைத்த பதில் இலங்கை. உடனே பக்தர்கள் அப்ப சுவாமி மறுபிறப்பில் எங்கு…. என இழுக்க சுவாமி பளிச்சென்று, “இது திருநெல்வேலிக்குச் செல்கிறது. பக்தர்கள் அங்கு வருவார்கள்!” என்றார். இந்த விஷயத்தை, ஊட்டி பக்தர்கள் ஒரு சிறுபுத்தகமாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். சுவாமிஜி தன் வாழ்நாளில் கடைசியாக ஸ்ரீ சாரதா கல்வி நிறுவனங்களைத் துவக்குவதற்காக பூமிபூஜை போட்ட இடம் திருநெல்வேலி. இது முழுமையாவதற்கு முன்பே சுவாமி சமாதியானார். அதனால் அவர் சொன்னபடி சூட்சுமமாக திருநெல்வேலிப் பணிகளை மேற்பார்வையிட வாய்ப்பு உள்ளது. பக்தர்கள் அங்கு வருவார்கள் என்று சொன்னது பலிக்கப்போகிறது. ஏனெனில் 2012 டிசம்பர் 28, 29, 30 தேதிகளில் சுவாமிகளின் திருநெல்வேலி ஆஸ்ரம வளாகத்தில் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண- சாரதா- விவேகானந்த- சித்பவானந்த பக்தர்கள் மாநாடு நடைபெற உள்ளது. அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் கூடத்தான் போகிறார்கள்.

சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முன் ஒரு பக்தர் சாமியிடம் வர்ணாசிரம தர்மம் தேவையா என்று கேட்டார். அவசியம் தேவை என்று பதில் வந்தது. “முதல் வகுப்பு மாணவனையும் 10-ஆம் வகுப்பு மாணவனையும் டிகிரி படிக்கும் மாணவனையும் மருத்துவம் படிக்கும் மாணவனையும் சட்டம் படிக்கும் மாணவனையும் பொறியியல் படிக்கும் மாணவனையும் ஒன்றாக உட்கார வைக்க முடியுமா? ஒருவன் செய்யக் கூடிய தொழிலும் அவனது குணநலன்களுமே ஒருவனுடைய வர்ணத்தைத் தெளிவு செய்கின்றன. ஜாதியை வைத்து அல்ல. ஜாதி என்பது சமுதாய சவுகரியங்களுக்காக ஏற்பட்டது. ஜாதியில் உயர்வு, தாழ்வு கிடையாது. ஜாதி துவேஷம் கூடாது. அண்ணன் சமையல்காரர் என்றால் அவன் கை தாழ்ந்து நம்மிடம் கொடுப்பான். தம்பி பூஜாரியானால் நமது கை தாழ்ந்து அவரிடம் பிரசாதம் பெறுவோம்” என்றார்கள்.

திருச்சியில் வசிக்கும் திரு.P.சிதம்பரம் செட்டியார் அவர்கள் சுமார் 45 ஆண்டுகளுக்கு முன் சுவாமியை தம் இல்லத்திற்கு வரும்படி அழைத்திருந்தார். நம் இருவரின் எண்ணங்களும் வலுவடையும் நாளன்று உங்கள் இல்லத்துக்கு வர வாய்ப்புண்டு என்று சுவாமி சொன்னார். 1985-இல் சமாதியடைவதற்கு முன்பு 17.06.85 அன்று மாலை திரு.சிதம்பரம் வீட்டிற்கு விஜயம் செய்து அனைவரையும் மகிழ்வடையச் செய்தார். இந்த நிகழ்ச்சி பரமஹம்ஸர் ஒரு பக்தரின் வீட்டுக்கு சென்ற நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டியது.

1954-இல் இருந்து கொடைக்கானலில் சுமார் 20 ஆண்டுகள் மே மாதத்தில் 10 நாள்களும் செப்டம்பர் மாதத்தில் 10 நாள்களும் சுவாமிஜி அவர்கள் கொடைக்கானலில் Inter-Religious Dialogue என்ற அமைப்பின் சொற்பொழிவிலும் கருத்தரங்கத்திலும் கலந்துகொள்வது வழக்கம். அப்போது நூற்றுக்கணக்கான அன்பர்கள் சுவாமியைப் பார்த்து ஆசி பெறுவது வழக்கம். கொடைக்கானல் Boat Club அருகில் சான்றோர்கள் பலர் மாலையில் கூடுவார்கள். அங்கு ஒருநாள் மாலையில் சுவாமி தமிழில் பேசுவார். மறுநாள் ஆங்கிலத்தில் பேசுவார். அங்கு பலநூறு பக்தர்களைச் சந்திப்பதில் சுவாமி அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைவதுண்டு. சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சுவாமிக்கு கொடைக்கானல் குளிரைத் தாங்க முடியவில்லை. ஆகையால் 1500 அடி கீழே உள்ள பண்ணைக்காட்டில் ஓர் இடம் பார்த்து அங்கு ஆஸ்ரமம் அமைத்தார்கள். இந்த இடத்தை திருவேடகம் விவேகானந்தா கல்லூரி Summer Camp-ற்காகவும், Study Holidays- ற்காகவும் பயன்படுத்தியதுண்டு. தற்போது அங்கு விடுதியுடன் கூடிய ஒரு மேனிலைப் பள்ளி நடந்து வருகிறது.

ஒருமுறை N.K.ராமராஜ் அய்யா சுவாமியிடம், ‘ஆன்மிகத்தில் ஈடுபடுவர்கள் மாமிசம் உண்ணக்கூடாதா’? என்ற கேள்வியைக் கேட்டார். அதற்கு சுவாமி, அவர்கள் உண்ணமாட்டார்கள் என்றார். மற்றொருமுறை ஓர் அன்பர், சுவாமி! அசைவம் சாப்பிடுவது பாவச்செயலா என்று கேட்டார். உடனே சுவாமி, “நீங்கள் அசைவ உணவு சாப்பிடுவதன் மூலமாகத்தான் உயிர் வாழமுடியும். சைவ உணவினால் அது முடியாது என்று மருத்துவரின் கட்டாயமும் இருக்குமேயானால் அவ்வுணவை உட்கொள்ளலாம். பசிக்காகவோ, ருசிக்காகவோ சாப்பிட்டால் அது பாபச்செயல்தான்!” என்றார்.

சித்பவானந்தரின் அரிய படைப்புகளில் ஒன்று வித்யாவன குருகுலம். ஒரு மனிதரின் அறிவு தெளிவுபெறும் நிலை 12 வயதில் ஆரம்பித்து 18 வயதில் நிறைவு பெறுகிறது. ஒரு வெற்றியான வாழ்வுக்கு அஸ்திவாரம் இந்த பால பருவம். இந்த பருவத்தில் இருந்த மாணவர்களுக்கு பிரம்மச்சர்ய ஆஸ்ரமத்தின் மகத்துவத்தைப் புரியவைத்தவர்; ஆத்மசக்தி மூலமாக வழிநடத்தியவர்; குருகுல வாழ்வைத் தந்தவர்- சித்பவானந்தர். அங்கு பயின்ற மாணவர்களின் வெற்றிக்கும் திருப்தியான வாழ்க்கைக்கும் அடித்தளம் அமைத்துத் தந்தவர் சித்பவானந்தர். தம்மை ரட்சிக்க வந்த அவதார புருஷர் என்றுகூட சில மாணவர்கள் கூறுவதுண்டு.

சிறுவர் சங்கத்தில் ஒரு சிறுமி சுவாமியிடம், “ஏன் சுவாமி! முதலிலேயே அர்ச்சுனனுக்கு கண்ணன் சிரேயலைக் கொடுத்து வழங்கியிருக்கலாமே! பதிலாக ப்ரேயஸைத் தானே வழங்கினார். ஏன்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு சுவாமி, “உங்க அம்மா உன் தம்பிப் பாப்பாவுக்கு என்ன ஊட்டுவார்கள்?” எனக் கேட்டார்.

சிறுமி, “பால்” என்று பதில் சொன்னாள்.

“ஏன் உனக்கு சாதம் தருகிறார்களே! அவனுக்கு ஏன் சாதம் ஊட்டவில்லை?” எனக் கேட்டார்.

சிறுமி, “அது அவனுக்கு ஜீரணம் ஆகாது சுவாமி” என்றார்.

சுவாமி, “ஆம், அதுபோலத்தான், சிரேயஸ் ஜீரணம் ஆகாதவர்களுக்கு முதலில் ப்ரேயஸை எடுத்து வழங்க வேண்டும். அது கண்ணனுக்குத் தெரியும்!” என்று சுவாமி கூறியது அனைவரையும் ஆமோதிக்க வைத்தது.

குருகுலத்தில் படித்து வந்த ஒரு மாணவன் ஒருமுறை சுவாமிஜியிடம் வந்தான். கைக்குத்தல் அரிசி உணவை வஞ்சகம் இல்லாமல் சாப்பிடுபவன் என்பதை அவன் உடல் நன்கு காட்டியது. சாப்பாட்டில் காட்டும் உற்சாகத்தை படிப்பில் காட்டவில்லையே என்ற ஆத்திரத்தில் ஆசிரியர் ஒருவர், “ஏண்டா! குண்டா! படிக்கத் தானே இங்கு வந்தே! அதைச் செய்யமாட்டேன்றியே!” எனத் திட்டிவிட்டார். சகமாணவர்கள் அந்தப் பையனை குண்டா என்று கேலி செய்ய ஆரம்பித்து விட்டனர். இந்தப் புகாரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து சுவாமிமுன் நிற்கிறான். எல்லோரும் தன்னை ‘குண்டா!’ என்று கேலிபேசுவதாக குற்றம்சாட்டுகிறான். சுவாமி, சரி! H.M-மிடம் சொல்லி, கண்டிக்கச் சொல்லுகிறேன் என்று கூறியுவுடன் அவன் நிம்மதியடைந்தான். கிளம்பத் தயாரான அவனிடம் சுவாமி புன்முறுவலுடன், “அதுசரி, மத்தவங்க ஏதோ சொல்லிவிட்டுப் போகட்டும். நீ உன்னைப் பத்தி என்ன நினைக்கிறே?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்தப் பையன் “ஆமா! குண்டுதான் சாமி!” என்று கூறிவிட்டு ஓடியே போய்விட்டான்.

கார்த்திகை தீபத்திற்கு முதல்நாளே சுவாமி துறவிகளுடன் திருவண்ணாமலை செல்வார். அங்கு திருக்கோயிலிலும், கிரிவலப் பாதையிலும் அன்பர்களுக்கு அருள் பாலிப்பார். மாலையில் மலையில் மகா தீபம் ஏற்றிய பிறகு ‘அண்ணாமலைக்கு அரோகரா!’ கூறிவிட்டு திருப்பராய்துறைக்குத் திரும்புவார். மாணவர்கள் தபோவனம் முழுவதும் அகல்விளக்கு வைத்து மைசூர் அரண்மனை போல ஜொலிக்கச் செய்வார். அண்ணாமலையில் இருந்து திரும்பும் குலபதி சுவற்றில் எங்காவது எண்ணெய் வடிந்திருக்கிறதா என்று உற்று நோக்கியது என் நெஞ்சில் நிழலாடுகிறது.

50-களில் சுவாமிகள் மாணவர்களை காவிரிக்குக் குளிக்க அழைத்துச் செல்வார்கள். நீரில் அதிக நேரம் மூழ்கி இருப்பார்கள். மாணவர்கள் இங்குமங்கும் தேடுவார்கள். சுவாமி திடீரென்று வெளியே வருவார்கள். கண்களை மூடிக்கொண்டு, காதுகளைக் கைகளால் அடைத்துக்கொண்டு மாணவர்கள் நடுவிலே கோபியர் நடுவிலே கண்ணன் போல நிற்பார்கள். சுற்றியுள்ள 40 மாணவர்களும் சுவாமி மீது தண்ணீரை வாரி இறைப்பார்கள். பொறுமையாக இருப்பார்கள். பதிலுக்கு அவர் தண்ணீர் இறைக்க ஆரம்த்தவுடன் 40 பேரும் கலைந்து ஓட்டம்பிடிப்பார்கள். சில இரவுகள் மாணவர்கள்முன் அமர்ந்து கதைகள் சொல்வார்கள். கேள்விகள் கேட்கச் சொல்வார்கள். குளியலறை, கழிவறை இவைகளை மாணவர்கள் சுத்தம் செய்யும்போது தானும் முண்டாசு கட்டிக்கொண்டு அவர்களுடன் சேர்ந்து சுத்தம் செய்வார்கள்.

1951-இல் தர்மச் சக்கரம் என்ற பத்திரிகையைத் துவக்கியபோது, “இப்பத்திரிக்கைக்கு நாம் தர்மச்சக்கரம் எனப் பெயர் சூட்டியுள்ளோம். இறைவனிடமிருந்து தோன்றிவரும் தர்மத்தை அறவழியாக இருந்து விளக்குதல் நம் கடமை. இப்பத்திரிகை உயிருள்ளவர்களைப் போற்றவோ, தூற்றவோ செய்யாது. எல்லா சமயங்களிலுமுள்ள உயர்ந்த கோட்பாடுகளை இப்பத்திரிகை பிரசாரம் செய்யும். கலை, இயற்கை, வானநூல், மனநலம், வரலாறு, விஞ்ஞானம் ஆகியவற்றை மக்களுக்கு எடுத்துப் புகட்டுவதும், புராணங்களிலுள்ள உயர்கோட்பாடுகளை விஞ்ஞான பூர்வமாக விளக்குவதும் இப்பத்திரிகையின் நோக்கமாகும்” என்று தாம் பத்திரிக்கை ஆரம்பித்த நோக்கத்தைப் பிரகடனப்படுத்தினார்.

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

[பாகம் 9] வாழ்ந்து காட்டியவரோடு மேலும் சில சம்பவங்கள்…

வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன் தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்.

ஒருநாள் சத்சங்கத்தில் சுவாமி திருமண பந்தம் துன்பமானது, சுமையானது. பிறரின் உதவியை திருமணம் செய்தவர்கள் பெற்றே ஆகவேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். ஸ்ரீராமர் கூட ஸீதாதேவியை இழந்து அனுமனுடைய உதவியை நாடவேண்டியதாயிற்று. அனுமன் யாரிடமும் எந்த உதவியும் பெற்றதில்லை. காரணம் அவன் பிரம்மச்சாரி. திருமணம் செய்து கொண்டதால் கடவுளுக்கே அந்த கதியென்றால் நீங்கள் எல்லாம் கல்யாணம் செய்து கொண்டு இங்கே உட்கார்ந்து இருக்கிறீர்களே என்று ஆசிரியர்களை பார்த்து நீங்கள் என்ன செய்ய போகிறீர்களோ? என்று குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தார். இந்த ஆசிரியர்கள் சளைத்தவர்களா அவர்கள் ஒரே குரலில் அதனால் தான் நிரந்தரமாக உங்கள் காலடியில் நாங்கள் வந்து அமர்ந்துவிட்டோம். எங்களுக்கு எந்த சிரமும் வராது என்றார்கள். சுவாமிஜி அதை மிகவும் ரசித்து ஆமோதித்தார்.

***

ஒரு சமயம் கிறித்துவ, இஸ்லாமிய மதத்தலைவர்கள் அவரவர் மதங்களைப் பற்றி பெருமையாக பேசினார்கள். இந்து மதத்தை கேவலமாக விமர்சித்து விட்டார்கள். ஒருவர் கேட்டார் ரோமில் உள்ள எங்கள் போப்பாண்டவர் மத சம்மந்தமாக ஒரு கருத்தை வெளியிட்டால் வானத்திற்கு கீழே வாழ்கின்ற அனைத்து கிறிஸ்தவர்களும் மறுபேச்சு பேசாமல் ஆண்டவரே சொன்னதாக கருதி ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அதேபோல இஸ்லாமிய சமயத்தில் இமாம் சொல்லும் எந்த கருத்தையும் இஸ்லாமியர்கள் பணிவோடு ஏற்றுக் கொள்வார்கள். ஆனால் இந்து மதத்தில் ஒரு சமயத்தலைவர் கருத்துக்கு வாதங்கள், பிரதிவாதங்கள், சர்ச்சைகள், விவாத மேடைகள் என வேடிக்கைகள் நடப்பதை பார்க்கிறோம். இதுதான் சமய ஒழுங்கா இதுதான் இந்து மதத்தை பின்பற்றும் மக்களின் லட்சணமா என்று ஏளனம் பேசினர்.

அதற்கு சுவாமி புன்னகையோடு அன்பு சகோதர்களே! நீங்கள் நன்றாக இந்து மதத்தை விமர்சனம் செய்து விட்டீர்கள். நன்றாக சாடியும் உள்ளீர்கள். அதாவது, மதத்தலைவர்களின் கருத்துக்கு எல்லோரும் வாய்பொத்தி, கைகட்டி ஏற்றுகொள்வதாக கூறுகிறீர்கள். ஆனால் இந்து மதத்தில் அப்படி ஏற்றுகொள்ளப்படுவதில்லை. உண்மைதான். முற்றிலும் உண்மைதான். என்னசெய்வது சகோதரர்களே! பகுத்தறிவும், சுயசிந்தனையும், கொள்கை தெளிவும் எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் வாதம் இருக்கும்; பிரதிவாதம் இருக்கும்; மோதல்கள் இருக்கும் மேற்சொன்ன பண்புகள் இல்லாத இடங்களில் …….. என்று நிறுத்தி விட்டார்கள்.

***

பூமியில் நேராக வாழ்பவர்
எல்லோரும் சாமிக்கு நிகரில்லையா?

என்று கண்ணதாசன் பாடியது நம்முடைய சாமிக்கு மிகவும் பொருத்தம்.

தாயுமானவர் பரிபூரணம் அடைந்த இடத்தில் சுவாமி சித்பவானந்தர் தம் மனம், வாக்கு, காயம் மூன்றையும் உருக்கி தவம் செய்து கட்டிய கோவில் தான் இராமநாதபுரம் தாயுமான சுவாமி திருக்கோவில். தாயுமானவருடைய அனைத்து நூல்களுக்கும் சுவாமி சிவானந்தரின் தூண்டுதலால் சித்பாவனந்தர் உரை எழுதியுள்ளார். இராமநாதபுரத்திலுள்ள தாயுமான சுவாமி தபோவனம் அறப்பணிகளுடன் கல்விப்பணியும் ஆற்றி வருகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் நடைபெறும் தாயுமானவர் குருபூஜையும் அன்னதானமும் சிறப்புமிக்க நிகழ்ச்சிகளாகும்.

இராமேஸ்வரத்தில் ஒரு ஆஸ்ரமம் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமேயென்று சுவாமிகள் எண்ணிய எண்ணம் தின்னியதாக இருந்ததால் இராமேஸ்வரத்திலும், தேவிப்பட்டினத்திலும் ஆஸ்ரமங்கள் உருவாகின. இராமேஸ்வரம் வரும் பக்தர்களுக்கு தங்குமிடமும், உணவு வசதியும் செய்து தரப்படுகிறது. இவ்வாஸ்ரமம் ஸ்ரீராமநவமி அன்று துவக்கப்பட்டதாலும் இராமருடைய ராமேஸ்வர விஜயம் காரணத்தாலும் இந்த ஆஸ்ரமத்தில் ஸ்ரீராம நவமி விழா சிறப்பாக கொண்டாடப்படுகிறது. ஆன்மீக பணி மட்டுமன்றி இராமேஸ்வரம், பாம்பன், தங்கச்சிமடம், திருப்புல்லாணி, தேவிப்பட்டினம் ஆகிய இடங்களில் கல்விப்பணியும் ஆற்றி வருகின்னறர்.

இராமேஸ்வரம் மடத்தின் மேற்பார்வையில் கட்டி முடிக்கப்பட்டு உள்ள “குந்துக்கால்” என்ற இடத்தில் உள்ள விவேகானந்தர் நினைவாலயம் சிறந்த சுற்றுலா தலமாகும். விவேகானந்தர் இராமேஸ்வரத்தில் தங்கிய இடமான விவேகானந்த பாஸ்கரம் என்ற விடுதி தபோவனத்தால் நன்கு பராமரிக்கப்படுகிறது.

***

சமுதாயத்தில் எவ்வளவு பெரிய அதிகாரம், அந்தஸ்து, செல்வம், பதவி, செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் எல்லாம் சுவாமிஜி அவர்களை பார்த்து மரியாதை செலுத்துகிறார்கள்.  வணங்குகிறார்கள். அவரை சந்தித்த திருப்தியுடன் திரும்பிகிறார்கள் என்பதையெல்லாம் அங்கு படிக்கும் மாணவர்கள் பார்க்கிறார்கள். மேல் நாட்டுக்காரர்கள் வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு திருப்தியாக விளக்கம் கிடைக்கிறது. மனத்திருப்தியுடன் திரும்புகிறார்கள். அப்போது எல்லாம் அந்த மாணவர்களுக்கு சுவாமியின் அருமை தெரிவதில்லை. சற்று வளர்ந்த பின்புதான் அதை உணர்கிறார்கள். அவர்கள் கடவுளுடன் வாழ்ந்தவர்கள் ஆகிறார்கள். இல்லறத்தார்கள் தபோவன நூல்களையும், தர்ம சக்கரத்தையும் படிக்கிறார்கள். தங்கள் முழுச்சொத்தையும் தபோவனத்திற்கு எழுதி வைத்தவர்களெல்லாம் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் கடவுளுடன் வாழ்ந்தவர்கள். அவரை தெய்வமாக கருதி அவர்கள் அவருடன் வாழ்ந்தார்கள். சுவாமிஜி அவர்கள் காலத்தில் படித்த மாணவர்கள் அனைவரும் பாக்கியவான்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் கடவுளுடன் வாழ்ந்தார்கள்.

கடவுள் அவர்களுடன் வாழ்ந்தார். சிறுவயதில் இங்கு படித்தபோது படிப்பு, தவம்,எழுத்து,பேச்சு ஆகிய எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவர்கள் என்ற இந்த வி­யங்கள் இப்போது அவர்களுக்கு புரிகிறது. பலர் சுவாமியை கடவுளாகவேதான் பூஜித்து வருகிறார்கள்.

இந்தியாவிலுள்ள 7 புண்ணிய நதிகளுள் ஒன்று காவிரி திருப்பராய்த்துறை அகண்ட காவிரி
ஸ்நானம் மிகச்சிறந்ததாகும். விரிவடைந்த இடங்களை பார்க்கும்போது மனதும்
விரிவடைகிறது. துலாஸ்நானத்தன்று தீர்த்தவாரி நிகழும் ஆயிரக்கணக்கானோர் அரகர மகாதேவா என்று ஆற்றில் மூழ்கி அருளை பெறுகின்றனர். இந்த தலத்தில் நீராடியவர்களுடைய பாவங்கள் யாவையும் காவிரி அன்னை போக்குகிறாள். இத்தலத்தில்தான் நம்முடைய முனிவர் தம் தபோவனத்தை அமைத்தார்.தான் துவக்கிய தர்ம சக்கரம் என்ற பத்திரிக்கை பற்றி அவர் கூறும் போது இப்பத்திரிக்கைக்கு தர்ம சக்கரம் என்று பெயர் சூட்டி இருக்கிறோம். ஏனென்றால் நல்லவனை நல்லவன் என்றும் கெட்டவனை கெட்டவன் என்றும் தர்மம் தானே விளக்கி விடுகிறது.

இப்பத்திரிக்கை உயிர் வாழ்ந்து இருக்கும் மக்களை போற்றவோ, தூற்றவோ செய்யாது. அவர்கள் கடைபிடிக்கும் செயல்களில் நலம் தருபவை யாவை கேடு செய்பவை யாவை என்ற தர்ம மார்க்க ஆராய்ச்சியை செய்து எல்லா சமயங்களுக்கும் ஒப்ப முடிந்த கோட்பாடுகளை மக்களிடையில் பரப்புவது இப்பத்திரிக்கையின் நோக்கமாகும். எல்லா சமயங்களிலும் உள்ள உயர்ந்த கோட்பாடுகளை இப்பத்திரிக்கை பிரச்சாரம் செய்கிறது. இயற்கை, வானநூல், மனோதத்துவம், வரலாறு, விஞ்ஞானம் ஆகியவற்றை மக்களுக்கு எடுத்து புகட்டுதல் இப்பத்திரிக்கையின் நோக்கமாகும் என்கிறார்.

தான் துவக்கிய பள்ளியில் பள்ளி கர்ஜனையாக பின்கண்டவாறு மாணவர்களை கூற வைத்தார்.

இரும்புத் தசையும் எஃகு நரம்பும் – ஆண்மை
அஞ்சா நெஞ்சமும் சலியா உழைப்பும் – திண்மை
ஆழ்ந்த பக்தியும் ஓங்கிய ஞானமும் – இறைமை
பழுத்த பண்பும் நிறைவின் வரம்பும் – முழுமை
எங்கள் குறியும் எங்கள் நெறியும் – விவேகானந்தர்.

– என்பதே இந்த கர்ஜனையாகும்.

சுவாமி விவேகானந்தரின் 150ஆவது ஆண்டு விழா நிகழ உள்ள இத்தருணத்தில் இந்த
கர்ஜனையை நாமும் கர்ஜிப்போமாக!

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும்  rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

[பாகம் 8] வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்

வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன் தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்.

ஒரு சமயம் ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து ஆசிரியப் பயிற்சிக் கல்லூரி ஒன்றின் முதல்வர் தபோவனத்திற்கு வந்திருந்தார். வித்யாவனத்தைச் சுற்றிக் காண்பித்துப் பள்ளியின் நடைமுறைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளை விளக்கிக் கூறும் பணி என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

மோன நிலையில் அமர்ந்திருக்கும் சுவாமிஜி சிலையின் அழகையும், அல்லிகள் பூத்த தடாக அழகையும், வானுயர்ந்த மரங்களின் தோற்றத்தையும், பறவைகளின் இனிய இசையையும், மெல்லிய பூங்காற்றையும் கண்டும், கேட்டும், உணர்ந்தும் மெய்மறந்து சில நொடிகள் நின்ற ஆஸ்திரேலிய நாட்டு கல்லூரி முதல்வர், பள்ளிக்குச் செல்வோமா? என்று கேட்டார். நான் அமைதியாக இதுதான் பள்ளிக்கூடம் என்றேன். பிறகு பள்ளியைக் கூர்ந்து கவனித்தார்.

அற்புதம்! (Wonderful), ஆஹா! என்று சொன்னவர், சாந்தி நிகேதனைப் பார்த்து இத்திறந்த வெளியில் வகுப்புகள் நடைபெறுகின்றனவா? என வினவினார். கழிப்பறைகள் உள்ள இடத்துக்கு நான் அவரை அழைத்துச் சென்று காட்டினேன். பளிங்குக் கல் அறைகளில் வடிநீர்க்குழாய் வசதியுடன் உள்ள பளபளப்பான கழிவறைகளையே கண்ட அவருக்கு வெறும் சிமெண்ட்டினால் ஆன மிகத்துப்புரவான கழிப்பறைகள் வியப்பளித்தன. கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்யும் பணி மாணவர்களுடையதே என்றும் அவருக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

சிறிதுநேரம் பொறுத்த அவர் Have you borrowed this idea from Gandhi? என வினவினார். மற்றும் பள்ளியிலுள்ள எல்லாச் சிறப்பு அம்சங்களையும் பார்த்த பின் மதியப் பிரார்த்தனையில் கலந்து கொண்டார். மதிய உணவுக்குப் பின் விடை பெற்றுச் சென்றார்.

மதியம் 3 மணிக்குப்பின் நான் பரமபுருட­ர் அறைக்குச் சென்றேன். கல்லூரி முதல்வர் கேட்ட
வினாக்களைப் பரம புருட­ரிம் கூறினேன். குலபதியாம் தவக்கொழுந்து சிறிதுநேர அமைதிக்குப்
பின் கூறியதாவது :-

”இதனை நாம் எவரிடமிருந்தும் கடன் பெறவில்லை, பெறவேண்டிய அவசியமும்
இல்லை.இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் எனத் தீர்மானித்துக் கட்டப்பட்ட குருகுலம்
இது. தவிர உழைப்பின் மாண்பினை(Dignity of Labour) இந்திய மக்களுக்க உணர்த்திய
வகையில் இப்பெருமை காந்திடிகளுக்கு உண்டு. காந்தியடிகள் இதை
நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே பரமஹம்ஸர் இச்செயலைச்
செய்து காட்டியிருக்கிறார். குலத்தால் அந்தணராகிய ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணபரமஹம்ஸர்
உண்மையான தொண்டு என்ன என்பதைத் தம் வாழ்வின் மூலமாக உணர்த்தியருளினார்”.

என்று என்னிடம் கூறினார். குருகுல அமைப்பு, மற்றும் நடைமுறைகளின் ஆன்மீகப் பின்னணி
எவ்வளவு வலுவானது என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. கர்மத்தை வழிபாடாகச் செய்யும்
போது உயர்வு தாழ்வு இல்லை. சிறுமை மனத்தில் இருக்கிறதேயன்றிக் கர்மத்தில் இல்லை
எனத் தெரிந்து கொண்டேன்.

தேர்வு ஒன்றே நோக்கமல்ல!

சுவாமிகள் சித்தியடைவதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு ஆசிரியர்கள், அன்பர்கள் இருந்த கூட்டத்திலே, ஆசிரியர்களைப் பார்த்து நீங்கள் தேர்வு ஒன்றை மாத்திரம் நோக்கமாகக் கொண்டு மாணவ மாணவியரைச் சிரமப்படுத்தக்கூடாது. அது மட்டும் நமது நோக்கமல்ல. அதை மற்ற பள்ளிகளும் செய்கின்றன. நமது தபோவனப் பள்ளிகளிலே மாணவ மாணவியர்கட்கு தெய்வபக்தி, தேச பக்தி, ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, சிந்திக்கும் திறன் ஆகிய நற்பண்புகளைக் கொண்ட வாழ்க்கைப் பயிற்சிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். அவர்கள் எளிமையாகவும், தூய்மையாகவும் இருக்கக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். ஆடம்பரமான ஆடை அணிதல், அளவுக்கு அதிகமான பொருட்களை வைத்திருத்தல், வாசனை திரவியங்களை உபயோகப்படுத்துதல், கெட்ட காட்சிகளை பார்த்தல், கெட்ட புத்தகங்களைப் படித்தல் ஆகியவைகளிலிருந்து நம்முடைய மாணவ மாணவியரை அறவே விலக்கி வைக்க வேண்டும். அவர்களுடைய எல்லாச் செயல்களையும் தாங்களே செய்யும்படி வளர்க்க வேண்டும். அவர்களுடைய ஒவ்வொரு செயலிலும் தெய்வ நம்பிக்கையும், தன்னம்பிக்கையும் வளரவேண்டும். அவர்கள் தங்கள் அன்பின் மூலம் சேவை மனப்பான்மை உடையவர்களாகவும், தங்களுடைய அறிவின் மூலம் கேட்டிலிருந்து விடுபட்டு நற்பண்பு உடையர்களாக இருக்கவும், தங்களுடைய ஆற்றல் மூலம் தன்னம்பிக்கை உடையவர்களாக இருப்பதற்கும் அவர்களுக்குப் பயிற்சி தரப்படவேண்டும் என்றார்.

காலம் பொன் போன்றது

காரைக்குடிக் கம்பன் கழகத்தில் கம்பன் விழா தலைமையேற்க வந்தவர் நம்முடைய சுவாமி. துவக்கவுரை நிகழ்த்த வரவேண்டியவர் அன்றைய முதலமைச்சர் திரு. இராஜாஜி. விழாவை ஏற்பாடு செய்தவர் கம்பன் அடிப்பொடி திரு. சா. கணேசன். இவரும் சுவாமிஜியைப் போன்றே காலம் தவறாமையை கடைப்பிடிப்பவர் காலை 9.30 க்கு சுவாமிஜியின் தலைமை உரை. அதைத் தொடர்ந்து முதலமைச்சரின் துவக்கவுரை. முதலமைச்சர் வரவேண்டிய இரயில் 4 மணி நேரம் காலதாமதம். என்ன செய்வது? என சா.கணேசன் திகைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த வேளையில் சரியாக 9.30க்கு சுவாமிஜி மைக்கைப் பிடித்தார். குறிப்பிட்ட படி விழா இப்போது தலைமையுரையுடன் துவங்குகிறது. தலைமையுரை முடிந்தவுடன் முதலமைச்சர் நிகழ்த்தும் துவக்க உரை இன்று மாலை நிகழும் என்று கூறி தமது தலைமையுரையை 10.00 மணிக்கு முடித்துவிட்டார். மாலையில் இரயில் வந்தவுடன் துவக்கவுரையும் இனிதே நிகழ்ந்தது. விழா வெற்றியுடன் நிறைவடைந்தற்கு சுவாமிஜிதான் காரணம்.திரு. சா. கணேசன் சுவாமிஜியின் பாதம் பற்றிப் பணிந்து நன்றி கூறினார். ஆகவே குறிப்பிட்ட நேரத்தில் காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்ற படிப்பினையை சிறுவயதிலேயே நான் கற்றுக்கொண்டேன்.

***

திருமுருக கிருபானந்தவாரியார் ஒரு சமயம் திருப்பராய்த்துறை பள்ளியில் மாணவர்களுக்கு உரையாற்றும்போது எல்லாம் வல்ல வயலூர் வள்ளல் பெருமான் அருளினாலே இன்று சுவாமிகளை தரிசிக்கும் பாக்கியமும், உங்களிடம் பேசும் வாய்ப்பும் கிடைத்துள்ளது. கயிலாயம் கண்ட திருவடிகள் சுவாமிகளின் திருவடிகள். அத்திருவடிகளுக்கு என் வணக்கங்களை செலுத்துகிறேன். சதா சுவாமிகளுடனே இருக்கும் பாக்கியம் பெற்ற குழந்தைகளே! எத்தனை பிறப்பில் நீங்களும் உங்கள் பெற்றோரும் செய்த நற்றவப்பயனே நீங்கள் இங்கு ஓர் ஆச்சார்ய புரு­டரிடம் வளர்கிறீர்கள் உங்கள் அடக்கமும் கடவுள் பக்தியும் குரு பக்தியும் உங்களை முன்னேற்றும். கற்பூரம் தீப்பட்டவுடனேயே பற்றிக்கொள்வது போல ஆசிரியர் சொன்னவுடனேயே உணர்ந்து கொள்ளும் கற்பூர புத்தி கொண்ட மாணவர்களாக சுவாமிகள் உங்களை தயார் செய்து உள்ளார்கள் என்று கூறியது நினைவுக்குவருகிறது.

***

முதலமைச்சர் இராஜாஜி பள்ளிக்கு வந்தபோது சுவாமிக்கு எல்லா வகையிலும் எல்லாருமே
பொருத்தமாக அமைந்து விடுகிறார்கள். ஒரு நல்ல சூழ்நிலையில் வளர உங்களை இங்கு அனுப்பி வைத்துள்ள உங்கள் மாதா, பிதா பாக்கியசாலிகள். வேதகாலத்தைப்பற்றியும் குருகுலக்கல்வி பற்றியும் படித்திருக்கிறேன், எழுதியிருக்கிறேன், பேசியிருக்கிறேன். ஆனால் பிரத்யட்ச தரிசனம் எனக்கு இங்குதான் கிட்டியது. உங்களை அணுஅணுவாகச் செதுக்கிச் சிறந்த உயிர்ச் சிற்பங்களாக உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் சுவாமி சித்பவானந்தாவின் அறிவுரைப்படி நடந்து மேன்மை அடைவீர்களாக! ஆசீர்வாதம் ! என்று உரையாற்றினார்.

***

ஒருநாள் திருவேடகம் கல்லூரியில் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவரை ஒரு விழாவுக்கு அழைத்திருந்தார். 2.30 மணிக்கு விழா ஆரம்பிக்க வேண்டும். அவர் வரவில்லை. ஆனால் நிகழ்ச்சி தொடங்கிவிட்டது. காரணம் மேடையில் சுவாமி அமர்ந்திருந்தார். ஒருமணிநேரம் கழித்து மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் வந்தார். விழா முடிந்ததும் மரியாதையுடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்டார். சில ஆண்டுகள் கழித்து கல்லூரியில் ஒரு பிரச்சனைக்காக மாவட்ட ஆட்சியரை சந்திக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அன்று அவர் வருவதற்குள் விழா துவங்கி விட்டோமே அதை மனதில் வைத்திருப்பாரே என்ற பயத்துடன் கல்லூரி முதல்வர் அவரை அணுகினார்.

மாவட்ட ஆட்சியர் அன்பாக வரவேற்றார். உங்களுடைய கல்லூரியையும், நேரம் தவறாத சுவாமிஜியையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்துள்ளது. நேரம் தவறாமையை இன்னும் கடைப்பிடிக்கிறார்களா என்று கேட்டார். கல்லூரி முதல்வர் ஆம் என்றார். மாவட்ட ஆட்சியர் அவருக்கு வேண்டிய எல்லா உதவிகளையும் செய்து அனுப்பினார். சுவாமிஜிக்கு 80 வயது இருக்கும்போது கல்லூரி பிரார்த்தனைக்குச் சென்றார். 3வது மாடியில் பிரார்த்தனை மண்டபம் இருந்தது. அவரால் நடக்க முடியவில்லை.கைப்பிடிச்சுவரையும் தொடமாட்டார். பிரார்த்தனை ஆரம்பிக்கும் நேரமானது. கல்லூரி முதல்வர் பிரார்த்தனையை 5 நிமிடம் கழித்து ஆரம்பிக்கச் சொன்னார். இது சுவாமிஜிக்குத் தெரிந்துவிட்டது. இதுதான் கல்லூரி நடத்தும் லட்சணமா? ஒரு தனி மனிதனுக்காகக் கட்டுப்பாடுகளையும், ஒழுங்குகளையும் மாற்றலாமா? என்று கடிந்து கொண்டார்.

***
ஒரு மாணவன் கல்லூரியில் சுவாமிஜியிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டான். சுவாமி! காளியினுடைய படம் ஒன்று பார்த்தேன். கையில் இரத்தம் சொட்டும் கத்தி. நாக்கு தொங்கி கொண்டிருக்கிறது. இடுப்பிலே ஆடை இல்லை. மண்டை ஓட்டு மாலை. கைகளைக் கோர்த்து இடுப்பில் கட்டியிருக்கிறார். இது என்ன சாமி? அம்மணமாகக் காளியைக் காட்டுகிறார்களே? என்று கேட்டான். சுவாமிஜி உடனே ஒரு பெரிய யானை இருக்கிறது. அந்த யானைக்குக கெளபீனம் கட்ட முடியுமா? காளி விஸ்வமாதா, விஸ்வரூபி. அவளுக்கும் அப்படித்தான் என்று பதிலளித்தார்.

***

நான் திருச்சியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது திருச்சி இரயில் நிலையிலிருந்து திருப்பராய்த்துறைக்கு அருகில் உள்ள எலமனூர் இரயில் நிலையம் வரை ஸ்பெஷ­ல் ரயில் விடுவார்கள். ஸ்ரீராமகிருஷ்ண ஜெயந்தி விழாவிற்கு நடக்கும் நாடகங்களைக் காண திருச்சி மக்கள் அங்கு செல்வார்கள். இந்திய வரலாற்றில் ஒரு சந்நியாசி எழுதிய நாடகம் நடிக்கப்படுவதை மக்கள் பார்ப்பதற்காக ஸ்பெ­ஷல் இரயில் விட்டிருக்கிறார்கள் என்றால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். நாடகத்தை எடுத்துக்கொண்டால் சுவாமி நாடகம் எழுத என்றே பிறந்தவர்கள் போலத் தோன்றும்.கட்டடக்கலையை எடுத்துக் கொண்டால் தலைசிறந்த இஞ்சினியர் போன்று தோன்றுவார்.சமையல் செய்தால் அவ்வளவு சுவையாக இருக்கும்.  ஆத்மாவை அறிந்தவர்கள் எல்லாம் அறிந்தவர்கள். பாபநாசம் அகஸ்தியர் அருவிக்குச் செல்லும் வழியில் மரத்தடியில் பூஜையிலும், தியானத்திலும் ஈடுபட்டிருந்த பிரம்மச்சாரியிடம் ஒரு பெரியர் வந்து, அவருடைய கைப்பை, பூஜைப் பொருட்கள் ருத்ராட்சமாலை ஆகியவற்றைக் கொடுத்துவிட்டு அருவியில் ஸ்நானம் செய்யச் சென்றார்.  ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்டார்.  தெய்வாதீனமாக நடந்தது இந்த நிகழ்ச்சி; அந்தப் பிரம்மச்சாரிதான் சுவாமி. அந்தப் பெரியவர் வ.வே.சு ஐயர்.

பிற்காலத்தில் அவர் நடத்தி வந்த ஸ்ரீபாரத்வாஜ ஆசரமம் சுவாமியிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

ஒரு சாதாரண ஆசிரியன் ஓர் அளவுக்கு விஷ­யங்ளைத் தெளிவுபடுத்துவான். அதைவிடச்சிறந்த ஆசிரியன் மாணவர்கள் உள்ளத்தில் தூண்டுகோலாக இருந்து செயலாற்றுவான். மிகச் சிறந்த ஆசிரியன் மனிதனையே மாற்றி அமைப்பான்.  யார் ஒருவனின் சிந்தனையை மாற்றி, அவைகளைத் தெளிவுபடுத்தி அவன் வாழ்க்கை முறைகளை மாற்றி அவனைப் புதிய மனிதாக மாற்றுகின்றானோ அவன் மிகப்பெரிய மகான். அவர்தான் நம் சுவாமி. இறைவனை அனுபவித்த பிரம்மானந்தர்,  சிவானந்தர் இவர்களது தொடரில் இருந்ததால் சுவாமியும் இறைவனை அனுபவித்தார் அவரிடம் இருந்ததால் நாமும் ஓரளவு மாறியுள்ளோம். தில்லைகோவிந்தன், இளங்கோவன் என்ற 2 ஆசிரியர்கள் திருச்சி புகைவண்டி சந்திப்பில் அமர்ந்திருந்த சுவாமியைச் சந்தித்தார்கள்.  சுவாமிக்கு முதல் வகுப்பு பயணச்சீட்டு வாங்கி வருவதாக இருவரும் கூறினர். உடனே சுவாமி ஏன் மூன்றாம் வகுப்பில் போனால் ஆகாதோ?

தபோவனத்து சொத்து என்னுடையதல்ல. அது பொதுச்சொத்து. அதிலிருந்து என் இஷ்டத்திற்கு எடுத்துச் செலவு செய்ய முடியாது என்று கூறி 3-ஆம் வகுப்புக்கானக் கட்டணத்தை அவர்கள் கையில் கொடுத்து பயணச்சீட்டு வாங்கி வரச்செய்தார். தம்முடைய சுமைகளை அவரே சுமந்து சென்றார். அதை ஆசிரியர்கள் தாங்கள் எடுத்துக்கொண்டு வருகிறோம் என்று சொன்னார்கள். அதற்கு அவர் நீங்கள் உங்கள் வேலைகளை பார்த்துக்கொண்டு போங்கள் என்று கூறி அவரே சுமந்து சென்றார். அவருடைய பெருமிதத்தை ஆசிரியர்கள் தெரிந்து கொண்டார்கள்.

***

ஒருமுறை விளையாட்டுப் போட்டிக்கு மாணவர்களை ராமச்சந்திரன் என்ற ஆசிரியர் அழைத்துச் சென்றிருந்தார். அன்று மழை பெய்ததால் போட்டி நடைபெறும் இடத்தைப் பெரியார் ஆசிரியர் பயிற்சி பள்ளி மைதானத்திற்கு மாற்றி விட்டார்கள். அங்கு தான் பெரியார் மாளிகை இருக்கிறது.  பெரியார் அங்கு இருந்தார்.  மாணவர்கள் பெரியார் ஈ.வே.ராவிடம் பேச அடம் பிடித்தனர்.  ஆசிரியருக்கோ ஒரே பயம்.  சுவாமி என்ன சொல்லுவாரோ என்று பயந்தார். இருந்தாலும் மாணவர்கள் பெரியாரிடம் சென்று விட்டார்கள். தாங்கள் சுவாமி சித்பவானந்தர் நடத்தும் குருகுல பிள்ளைகள் என்று சொன்னார்கள். பெரியாருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.

மாணவர்களிடம் தம்பிகளா!  மகா சன்னிதானம் நடத்தும் உங்கள் பள்ளி ஒரு தமிழன் நடத்துகின்ற பள்ளி அவர் சொல்கிறபடி நடக்கவேண்டும். சன்னிதானத்திற்கு என் வணக்கங்களை கூறுங்கள். ராமசாமி நலம் விசாரித்ததாக கூறுங்கள் என்று கூறி அனுப்பினார். அவர் பெரியார் என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்தாமல் ராமசாமி என்று தான் கூறினார். அந்த சமயத்தில் பிள்ளையார் சிலைகளை அவர் உடைத்துக் கொண்டிருந்த கலவரமான நேரம்.
அன்று இரவு சுவாமியிடம் பெரியாரை மாணவர்கள் சந்தித்த வி­யம் பற்றி ராமச்சந்திரன்
கூறினார். அதற்கு சுவாமி இவரை போன்ற ஆட்கள் சமுதாயத்தில் இருக்கவேண்டியதுதான்
தவறில்லை என்று பதிலளித்தார். அப்போதுதான் ஆசிரியர் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும்  rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.