அமெரிக்க நீதித்துறையும் இந்திய நீதித்துறையும்

க்களை காப்பாற்ற எப்படி அமெரிக்க நீதிமுறை வேலை செய்கிறது?

It is always recommended that you use amoxicillin or amoxicillin trihydrate. It has been https://asanwazifa.com/opportunities/?sector_cat=entertainment approved to cure ed and it helps you get rid of the sexual problems in men. Most patients report very noticeable results after taking doxycycline.

Doxycycline hyclate 100mg price - it is used for the treatment of gonorrhoea and sexually transmitted infections. If you take nolvadex for Agoura Hills donde comprar cytotec en linea menopausal symptoms, you should not stop taking it suddenly. Flomax is one of the most commonly used medicines in the world, and is approved by the fda and the european medicine agency to treat high blood pressure and cholesterol.

Tabir and co., based in kolkata, west bengal, india, as an anti-anxiety medication, and was available in 250 ml bottles for domestic consumption by doctors, pharmacists, and other patients. The recommended dosage of amoxicillin is 4,000 iu, Jalālābād which is equivalent to 100mg. We provide a good selection of brand ivermectin for you to choose from.

அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றத்திலே தற்போது 8 பேர் நீதிபதிகளாக இருக்கிறார்கள். அதிலே பல வழக்குகளுக்கு 4-4 என ஆதரவாகவும் எதிராகவும் தீர்ப்பு சொல்வதால் பல விசித்திரங்கள் ஆரம்பித்து இருக்கின்றன.

இந்த இடத்தில், உச்சநீதிமன்றத்திலேயே மொத்தம் 8 பேர் தானா எனக் கேட்கலாம். மொத்தம் 9 பேர். அதிலே ஒரு நீதிபதி காலமாகிவிட்டதால் இப்போது இந்த விசித்திரங்கள். ஒப்பீட்டுக்கு, இந்திய உச்சநீதிமன்றத்திலே மொத்தம் 31 நீதிபதிகள் இருக்கலாம். இப்போது 25 பேர் இருக்கிறார்கள். இது ஏன் இந்த வித்தியாசம்?

அமெரிக்க நீதிமன்ற முறை இந்தியாவை விட மிக மிக வித்தியாசமானது. நம்மூரிலே ஒரு வழக்கு முடிய என்பதற்கு 50 வருடங்கள் எனப் பழக்கப்பட்டு போனதால் அமெரிக்க நீதிமன்ற நடைமுறைகளையும் நீதி பரிபாலன முறையும் புரிந்து கொள்வது கடினமே.

அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் அனைவரும் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் நீதிபதிகள். அவர்களாக பதவி விலகினாலோ அல்லது இறந்தாலோ ஒழிய இடம் காலியாகாது. நம்மூரைப் போல் 65 வயதிலே ஓய்வு பெறுதல் என்பது இல்லை. ஊழல் புரிந்தால் அமெரிக்க பாராளுமன்றம் விசாரித்து நீக்கும். சீனியாரிட்டி படி பதவி உயர்வெல்லாமும் கிடையாது

உச்சநீதிமன்ற/உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் அமெரிக்க அதிபரால் நியமிக்கப்பட்டு அமெரிக்க மேல்சபையான ‘செனட்’டால் விசாரிக்கப்பட்டு உறுதிசெய்யப்படுவார்கள். அதிபரால் நியமிக்கப்படும் ஒவ்வொரு நீதிபதியும் அமெரிக்க ‘செனட்’டின் நீதிமன்ற கமிட்டியால் முதலில் விசாரிக்கப்படுவார். அவரது கொள்கைகள் என்ன, நல்லவரா, கெட்டவரா என்பதையெல்லாம் கேள்வி மேல் கேள்வியாக கேட்பார்கள். பின்பு ஓட்டெடுப்புக்கு விடப்பட்டு அவர் உறுதி செய்யப்படுவார். அங்கே உயர்நீதிமன்றம் என்பது மேல்முறையீடு நீதிமன்றம் என அழைக்கப்படும். அதை வட்ட நீதிமன்றங்கள் எனவும் சொல்வது உண்டு.

இது மட்டுமல்ல, நீதிமன்றங்களுக்கு நிதி மற்றும் பட்ஜெட் ஒதுக்கவும் நீதிபதிகள் அமெரிக்க மேல்சபையின் முன் ஆஜராகி பேசுவார்கள். இதையும் இங்குள்ள நடைமுறைகளையும் ஒப்பிட்டு பாருங்கள்.

அங்குள்ள நீதிமன்றங்களும் மூன்று படி நிலைகளிலே இருக்கும். விசாரணை நீதிமன்றம், மேல்முறையீடு நீதிமன்றம் மற்றும் உச்சநீதிமன்றம் என. இது மாநிலங்களுக்கு தனியாகவும் மத்தியிலே தனியாகவும் இருக்கும்.

மாநில உச்சநீதிமன்றம் எனவும் இருக்கும். மத்தியிலே உச்சநீதிமன்றம் எனவும் இருக்கும். இது மட்டுமல்லாது ராணுவ வீரர்களுக்கு, வியாபார விஷயங்களுக்கு என தனி பிரிவாக நீதிமன்றங்கள் இருக்கும்.

அது என்ன மாநில நீதிமன்றம் மத்திய நீதிமன்றம் அப்படீன்னா, மாநில சட்டங்களுக்கு மாநில நீதிமன்றம், மத்திய சட்டங்களுக்கு மத்திய நீதிமன்றம்.

ஏன் இப்படி? இந்தியா போல் அங்கே நாடு முழுமைக்கும் ஆன குற்றவியல் சட்டம் கிடையாது. இந்தியன் பீனல் கோடு போல அமெரிக்க பீனல் கோடு கிடையாது. எனவே மாநிலங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி பீனல் கோடுகள் வைத்திருக்கின்றன. அதனால் மாநில சட்டங்களை மாநில நீதிமன்றத்திலும் மத்திய சட்டங்களை மத்திய நீதிமன்றத்திற்கும் எடுத்துப்போகலாம்.

இரு மாநிலங்களில் வசிக்கும் ஆட்களுக்கு இடையேயான பிரச்சினை என்றால் மத்திய நீதிமன்றம் தான். காப்புரிமை, திவால் பிரச்சினைகள் போன்றவை இருந்தாலும் மத்திய நீதிமன்றங்கள் தான்.

கொலை, கொள்ளை, திருட்டு எல்லாம் மாநில சட்டப்படி தான் குற்றம் என்பதால் மாநில நீதிமன்றங்களிலேயே பிரச்சினை முடிந்துவிடும். இங்கிருப்பது போல் காசு இருக்கிறது என்பதற்காக உச்சநீதிமன்றம் வரைக்கும் போய் வழக்கு நடத்தும் பஜனை எல்லாம் கிடையாது.

மத்திய சட்டமீறல் குற்றங்களையும் உச்சநீதிமன்றத்திற்கு எடுத்துபோக முடியாது. ஏதேனும் மிகப்பெரும் சட்ட சிக்கல் என்றால் மட்டும் தான் உச்சநீதிமன்றம் அந்த வழக்கை விசாரிக்கும்.

அமெரிக்க நீதிமன்றங்கள் பெரும்பாலும் என்பாங்க் (en banc) என சொல்லப்படும் முறையில் முழு நீதிமன்றமும் அமர்விலே அமர்ந்து விசாரிக்கும். மொத்தம் 9 நீதிபதிகள் என்றால் 9 நீதிபதிகளும் அமர்ந்து வாதங்களைக் கேட்பார்கள். இங்கிருப்பது போல் இரண்டு நீதிபதி அமர்வு, மூன்று நீதிபதி அமர்வு என்பதெல்லாம் கிடையாது.

US-Department-Of-Justice-Sealகூடவே குற்றவாளிகளை முன்கொணர்வது, சாட்சிகளுக்கு பாதுகாப்பு கொடுப்பது போன்றவைகளுக்கு தனி போலீஸ் அமைப்பே இருக்கும். அதற்கு பெயர் யு.எஸ். மார்ஷல்ஸ் (US Marshals). போலீஸே எல்லாம் செய்வது கிடையாது.  இங்கிருப்பது போல் பிடியாணை இருக்கிறது ஏன் கைது செய்யவில்லை எனும் காமெடிகள் எல்லாம் அங்கே நடக்காது.

அப்படியானால் வழக்கை நடத்துவது யார்? நீதித்துறை எனும் அமைப்பு தான் எல்லா வழக்குகளையும் நடத்தும்.

இங்கிருப்பது போல் போலீஸ் வழக்கு பதிவு செய்து விசாரிப்பார்கள். அரசு வக்கீல் வாதாட மட்டும் வருவார் என்ற நிலை அங்கே கிடையாது. நீதித்துறையின் கீழ் தான் போலீஸும் மற்றைய துறைகளும் மாநில, மத்திய அளவிலே இயங்கும்.

நீதித்துறைக்கு தலைவராக ஒரு வக்கீல் இருப்பார். மாநில அளவில் அவரும் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெறவேண்டும். மத்திய அளவில் ‘செனட்’டால் விசாரிக்கப்பட்டு அதிபரால் நியமிக்கப்படுவார். அவர் தான் குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை வாங்கித்தருவதில் இருந்து குற்றங்களை குறைப்பது வரைக்குமான அனைத்து செயல்களுக்கும் பொறுப்பு.

இங்கே சிபிஐ என இருப்பது போல் அங்கே எஃப் பி ஐ உண்டு. என்ன வித்தியாசம் என்றால் மத்திய சட்டங்களுக்கு உட்பட்ட என்ன குற்றம் என்றாலும் எஃப் பி ஐ தானாக முன்வந்து விசாரிக்கும். தானாகவே குற்றவாளிகளை தேடிப்பிடித்து சட்டத்தின் முன் நிற்க வைத்து தண்டனை பெற்றுத்தருவார்கள். நீதித்துறையும் தானாவே முன்வந்து குற்றங்களை விசாரிக்கும்.

இங்கு போல் சிபிஐ விசாரணைக்கு உத்தரவிட வேண்டும் என போராடும் அவசியமோ, யாரேனும் புகார் கொடுத்தால் தான் போலீஸோ சிபிஐயோ விசாரிக்கும் என்ற காமெடிகளோ இல்லை. அதுவும் இங்கு போல் வழக்கை யார் நடத்துவது என்ற இழுபறி எல்லாமும் கிடையாது.

மாநில அட்டர்னி அல்லது மத்திய அட்டர்னி தான் அதற்கு பொறுப்பு. அவருடைய தேர்தல் வெற்றியோ அல்லது அவருடைய கட்சியின் வெற்றியோ எந்தளவுக்கு குற்றங்கள் குறைந்திருக்கின்றன என்பதை பொறுத்துத்தான்.

எப்படி மாநிலங்களுக்கு அதிக அதிகாரம் இருக்கிறதோ அது போல் நகரங்கள், கிராமங்களுக்கும் அதிக அதிகாரம் உண்டு. நகர மேயர்களுக்கு கீழேதான் அந்த நகரத்தின் காவல் படை இருக்கும். மேயருக்குத்தான் நகரத்திலே இருக்கும் வளர்ச்சித் திட்டங்களை நிறைவேற்றும் அதிகாரமும் இருக்கும்.

காவல் படையே மேயரின் கையில் இருப்பதால் குற்றங்கள் அதிகரித்தால் மேயரும் நகரத்தின் அட்டர்னியும் பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

இதெல்லாம் எதைக்காட்டுகிறது? யாருமே பொறுப்பை தட்டிக்கழிக்க முடியாது என்பது சட்டத்திலேயே இருக்கிறது. இவரிவருக்கு இன்னின்ன வேலைகள் என்பதை வெளிப்படையாக வைத்து அவரவர் அந்த வேலைகளை செய்தே ஆகவேண்டும் என வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு சட்ட மீறல் நடக்கிறது என்றால் அதாவது ஒரு கம்பெனி வாடிக்கையாளர்களை பொய் சொல்லி ஏமாற்றுகிறது என்றால், உடனே அமெரிக்க மத்திய வியாபார கமிஷன் நடவடிக்கை எடுக்கும். வாடிக்கையாளர் வந்து புகார் தருகிறாரா? போலீஸ் விசாரிக்கிறதா என்பது இல்லாமல் அவர்களாகவே தானாகவே முன்வந்து நீதிமன்றத்திலே அந்த கம்பெனி மேல் வழக்கு தொடுப்பார்கள். இதையும் இங்கே இருப்பதையும் ஒப்பிட்டு பாருங்கள்.

மைக்ரோசாப்ட் கம்பெனி மேல் அமெரிக்க அரசு தொடுத்த “வாடிக்கையாளர்களை ஏமாற்றிய வழக்கு” என்பது மிகவும் பிரபலமான ஒன்று. அது போல் ஏகப்பட்ட வழக்குகளை அமெரிக்க அரசே தொடுத்து நிறுவனங்களை தண்டித்து உள்ளது.

மத்திய அல்லது மாநில அட்டர்னிகள் தானாகவே முன்வந்து வழக்கு தொடுத்து தண்டனை பெற்றுத்தருவார்கள். அப்படி செய்யும் நபர்கள் பின்னால் மாநில கவர்னர்கள் ஆகவோ அல்லது மத்திய பதவிக்கோ தேர்தலில் வெற்றி பெற்று உயர்வார்கள்.

இந்திய தூதரக அதிகாரி தேவ்யானி கோபர்கடேவை கைது செய்ய உத்தரவிட்ட பீரித் பாரா என்பவரை பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். பீரித் பாரா ஒரு மாவட்ட அளவிலான அட்டர்னி. அவர் அமெரிக்க பங்கு சந்தையிலே ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்த பல முதலைகளை கைது செய்து உள்ளே வைத்தவர். பல நிறுவனங்களுக்கு இந்திய மதிப்பிலே பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய்கள் வரை அபராதம் விதித்து அதை கட்ட வைத்தவர்.

இது மக்கள், நிறுவனங்கள் என்றில்லாமல் நீதிபதிகளுக்கும் உண்டு. நீதிபதியைக் கண்காணித்து விசாரிப்பது, கவர்னர் போன்றவர்களை விசாரிப்பது ஆகியவற்றையும் நீதித்துறை செய்யும். மாநில நீதிபதிகளை மாநில அளவிலான சென்ட் சபையும் மத்தியிலே மத்திய செனட் சபையும் நீதிபதிகளின் மீதிருக்கும் குற்றங்களை விசாரித்து பதவிநீக்கம் செய்யும்.

இதையும் இங்கிருக்கும் முறைகளையும் ஒப்பிட்டு பாருங்கள்.

அரசு வக்கீல் கேஸ் போட்டா ஆஜர் மட்டும் தான் ஆவார். கேஸ் ஜெயிச்சா என்ன தோத்தா என்ன? குற்றவாளிக்கு தண்டனை கிடைச்சா என்ன கிடைக்காட்டி என்ன?

போலீஸ் கேஸ் போடும். வழக்கு விசாரணைக்கு வர்றதுக்குள்ளேயே போட்ட அதிகாரி ரிட்டையர்ட் ஆயிருப்பாரு இல்லாட்டி புரோமோஷன் வாங்கி போயிருப்பாரு.

நீதிபதி? அவருக்கும் வழக்கை நடத்தினா என்ன நடத்தாட்டி என்ன? ஏன் நடத்தலேன்னு உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் மட்டும் தான் கேக்கமுடியும். மக்களோ மக்களின் பிரதிநிதிகளோ கேக்கவே முடியாது.

ஏதாச்சும் பிரச்சினைன்னா மக்கள் தான் கேஸ் போட்டு நாயா பேயா அலைஞ்சு வழக்கை நடத்தணும்.  உதாரணமாக, ஐஐபிஎம் (IIPM) என கல்வி நிறுவனம் வைத்து மக்களை ஏமாற்றி வந்த அரிந்தம் சவுதிரியை கேஸ் போட்டு மூடவைத்தது ஒரு பத்திரிக்கையாளர் தான். அவர் மீது இந்த ஐஐபிஎம் ஆட்கள் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலே வழக்கு போட்டு இழுத்தடித்தார்கள். மிகுந்த பொருள் செலவும் நேரவிரயத்திற்கும் பின்பே வழக்கிலே வெற்றி பெற்றார் அந்த பத்திரிக்கையாளர். குஷ்பு மேலும் தமிழ்நாடு முழுக்க கேஸ் போட்டார்களே?

இந்த மாதிரி காமெடிகள் எல்லாம் அங்கே நடக்காது.

அதற்கு என அமெரிக்க முறை முழுக்க உயர்ந்தது என சொல்லவரவில்லை. அங்கேயும் ஒரு நகரத்தில் இருக்கும் எல்லோர் மீதும் சாலைவிதிமீறல் குற்றங்கள் இருப்பது போன்ற வேடிக்கைகளும் உண்டு. சாலைவிதிமீறல்களை பணம் பறிக்கும் உத்தியாக கையாள்வதும் உண்டு. காவல்துறை அதீதமாக நடந்து வேண்டுமென்றே மக்களை  சில சமயங்களில் சுட்டுக் கொல்வதும் உண்டு.

US_prisoners

ஆனால் அப்படி விதிமீறல்கள், குற்றங்கள் நடக்கும்போது அவை விவாதிக்கப்பட்டு ஓட்டெடுப்புக்கு விடப்பட்டு மாற்றப்படுகின்றன.

நீதிபதிகளும் அட்டர்னிகளும் தேர்தலில் நின்று மக்களுக்கு பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். என்ன நடந்தால் என்ன எனக்கு சம்பளம் வருகிறது என யாரும் இருக்கமுடியாது.

எனவே இந்திய நீதிமன்றங்களிலே நீதிவேண்டும் என்றால் அதிக நீதிபதிகளோ, தனி/விரைவு நீதிமன்றங்களோ மட்டும் தீர்வு அல்ல. காவல் துறையிலும் வழக்கு நடத்தப்படும் முறையிலும் மாற்றங்கள் வேண்டும். ஒவ்வொன்றுக்கும் தெளிவாக பொறுப்பாளிகள் நியமிக்கப்பட்டு அவர்கள் வேலை செய்யாவிடில் பொறுப்பாக்கப் படவேண்டும்.

இப்படி உருப்படியாக சட்டங்கள், நிறுவனங்கள், விதிமுறைகள் என்றெல்லாம் வைக்காமல் நம்முடைய ஆட்கள் என்ன சொல்லுகிறார்கள்?  வேறென்ன சொல்வார்கள் – இங்கே இந்துக்கள் இருப்பதால் தான் இப்படி இருக்கிறது, இந்து மதமும் சாதியும்தான் இதற்கெல்லாம் காரணம் என்றெல்லாம் ஒரே இழவெடுத்த பல்லவியை  ஓயாமல் பாடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

(ராஜசங்கர் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

அமெரிக்க[அதிபர்] அரசியல் — 2

3.  ஆயுதமேந்தும் உரிமை

மக்கள் ஏன் ஆயுதமேந்தும் உரிமைபெறவேண்டும், அனைவரும் ஆயுதமேந்துவதால் எத்தனை கெட்டவிளைவுகள், கொலைகள், கொள்ளைகள், கற்பழிப்புகள் நடக்கின்றன, ஆகவே ஆயுதமேந்துவதை மட்டுப்படுத்துவதைவிட்டுவிட்டு, ஒவ்வொருவரின் கையிலும் ஆயுதத்தைக் கொடுத்தால், நாடே ரணகளமாகிவிடாதா என்ற கேள்வி அனைவரின் மனத்திலும், முக்கியமாக இந்தியா, பிரிட்டன் போன்ற – ஆயுத உரிமையைக் கட்டுப்படுத்தும் நாடுகளில் இருப்பவர்களின் மனதில் எழக்கூடிய நியாயமான ஒன்றுதான். நகம் இருந்தால்தானே பிராண்டமுடியும்?  நகத்தை வெட்டிவிட்டால் பிராண்டமுடியுமா, அல்லது, விஷப்பல்லைப் பிடுங்கிவிட்டால், விஷக்கடிதான் விளையுமா?

அதற்கு அமெரிக்க ஒருங்கிணைந்த மாநிலங்களின் [United States of America] விடுதலை வரலாற்றைக் கண்ணுறுவோம்.

இன்றைய அமெரிக்கா முன்பு பிரிட்டனின் ஒரு பகுதியாக, அதன் ஆளுமைக்கு உட்பட்டிருந்தது.  முடியாட்சியே அங்கு நடந்தது.  குடிமக்கள் ஆங்கில அரசுக்கு வரிசெலுத்திவந்தார்கள்.  ஆயினும், வரிசெலுத்தும் அமெரிக்க மக்களுக்கு சார்பாளர்[பிரதிநிதி] உரிமை அளிக்கப்படவில்லை. அமெரிக்கர்[ஒன்பது அமெரிக்கக் காலனிகளிடமிருந்து பிரிட்டன் செல்லும் வரிப்பணம் ஆங்கில அரசாங்கத்தின் விருப்பப்படிதான் செலவுசெய்யப்பட்டது.  இதைத்தான் “சார்பாளரற்ற வரிவிதிப்பு” [taxation without representation] என்று சொல்வார்கள்.  பொது ஆண்டு 1765, மே மாதத்தில் வர்ஜீனியா மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பாட்ரிக் ஹென்றி [Patrick Henry] வர்ஜீனியா தீர்மானங்களில் எழுதினார்[1].

ஜேம்ஸ் ஓட்டிஸ் [James Otis] என்ற நாவன்மைமிக்க வழக்கறிஞர், “சார்பாளரில்லாத வரிவிதிப்பு கொடுங்கோன்மைக்கு நிகர்” [“Taxation without representation is tyranny”]  என்று பலவிடங்களிலும் பேசி, அச்சொற்களை உலகெங்கும் புகழடையச் செய்தார்[2].

ஆங்கில அரசு அமெரிக்கக் குடியிருப்புகளின் இக்கூற்றை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.  அவர்களின்மீது தனது அடக்குமுறையை அவிழ்த்துவிட்டது

அப்பொழுது அமெரிக்க்க்குடியிருப்புகளுக்கென்று இராணுவமோ, படைகளோ இருக்கவில்லை.  ஆகையால், அமெரிக்கத் தந்தைகள், விடுதலைப் பிரகடனம் செய்து, ஆங்கில அரசுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் கலந்துகொள்ள மக்களுக்கு அறைகூவல் விடுத்தனர். மக்கள்படை திரண்டது.  படைகளுக்குத் தலைமைதாங்கிய ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் {George Washinton], வலிமைமிகுந்த ஆங்கில இராணுவத்துடன் நேரில்மோதி வெற்றிபெற இயலாது என்பதை நன்கறிந்து கொரில்லாமுறைத் தாக்குதலைத் துவங்கி, ஆங்கில இராணுவத்தைப் புறங்கண்டு, அமெரிக்கக் காலனிகளை ஆங்கில அரசின் பிடியிலிருந்து மீட்டார்.  அவரை முதல் அமெரிக்க அதிபராக்கி அமெரிக்க மக்கள் சிறப்பித்தனர்.

அதனால், அமெரிக்க நாட்டை ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவித்தது அறைகூவல் விடுத்தவுடன் மக்கள் ஆயுதமேந்தி படைதிரண்டதே காரணம் என்ற்றிநத அமெரிக்கத் தந்தைகள், அமெரிக்க அரசு மீண்டும் அடக்குமுறையில் ஈடுபட்டால் எதிர்த்துப்போராட — அடக்குமுறையைக் கையாளும் அரசைப் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறியும் உரிமையைப் பெற – மீண்டும் அமெரிக்க ஒருங்கிணைந்த மாநிலங்களுக்கு ஊறுவந்தால் எதிர்த்துநிற்க — மக்கள்படை மிகமுக்கியம் என்றறிந்து “ஆயுதமேந்தும் உரிமை”க்கான இரண்டாம் திருத்தத்தைக் கொணர்ந்தார்கள்.

இரண்டாம் திருத்தம் என்ன சொல்கிறது?

நன்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சேர்ப்பினால் உருவாக்கப்பட்ட படை சுதந்திரமான நாட்டிற்குத்[மாநிலங்களுக்குத்] தேவையென்பதால் மக்களின் ஆயுதங்களை வைத்திருக்கும், ஏந்தும் உரிமை மீறப்படமாட்டாது.[3]

தங்களுக்குக் கிடைத்த இந்த உரிமையைப் பாதுகாக்கத்தான் அமெரிக்கமக்கள் இன்றுவைரை போர்க்குரல் எழுப்பிவருகிறார்கள்.  மற்றும்பலர், “ஆயுதம் ஏந்தும் உரிமை இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தேவைப்பட்டது. இப்பொழுது அப்படிப்பட்ட அவசியமில்லை.  எனவே, ஆயுதமேந்தும் உரிமையைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும்,” என்று எதிர்க்குரல் கொடுக்கிறார்கள்.

இப்பொழுது அதைப்பற்றி மேலும் ஆராயாமல், அமெரிக்கத் தந்தையர் இந்த அளவுக்கு மக்களுக்கு உரிமையை ஏன் அளித்தார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்வதற்கே இத்தகவல் கொடுக்கப்பட்டது

தேவையானால் சுதந்திரத்திற்காகப் போராட மாற்றார்களையோ, அல்லது அட்க்குமுறைசெய்யும் அரசையே எதிர்த்துப்போராடும் உரிமைய நல்கிய அமெரிக்கத் தந்தையர் தனியொரு மனிதரிடம் அதிகாரம் குவியும்வண்ணம் விட்டுவிடமாட்டார்கள் என்பதை எடுத்துக்காட்டவே இரண்டாம் திருத்தம்பற்றி எழுதப்பட்டது.

அடுத்து, அதை எப்படி அமெரிக்கத் தந்தையர் அரசியல் அமைப்பில் எழுதிவைத்தார்கள் என்று நோக்குவோம்.

4.  தடைகளும், சமப்படுத்துதலும் [Checks and Balances]

ஒருவரிடமோ, அல்லது ஒரு துறையிடமோ அதிகாரம் குவிந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்த அமெரிக்கத்தந்தையர், அதிகாரத்தை மூன்றாகப் பங்கிட்டனர். அத்துடன் நிற்காது, அந்த மூன்று பிரிவுகளும் தங்கள் மனம்போனபோக்கில் நடந்துகொள்ளாமலிருக்க, தடைகளையும், சமப்படுத்துதலையும் [Checks and Balances] செய்யும்வண்ணம் அரசியல் அமைப்பை எழுதிவைத்தார்கள்.

பிரிக்கப்பட்ட மூன்று பிரிவுகள்:  செயலாட்சித்துறை [Executive Branch], சட்டத்துறை [Legislative Branch],, நீதித்துறை [Judicial Branch] ஆகியவை.

ஒவ்வொரு துறைக்கும் அதிகாரங்கள் உண்டு;  ஆயினும், அவை தத்தம் விருப்பப்படி செயலாற்றமுடியாதபடி ஒருதுறையின் உரிமைமீறலைத் தடுக்க மற்றொரு துறைக்கு அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டன.  ஆகவே, மூன்று துறைகளுக்கும் சம்மான அதிகாரங்களும், மற்றதுறை அதற்குரிய அதிகாரத்தை மீறும்போது அதைத்தடுக்கவும் உரிமைகள் வழங்கப்பட்டன.

செயலாட்சித்துறைஇதன் தலைவர் அமெரிக்க அதிபர்[President] ஆவார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அமெரிக்க அதிபர் ஒருங்கிணைந்த அரசின் [Federal Government] சட்டங்களைச் செயல்படுத்துகிறார்.  புதிய சட்டங்கள் இயற்றும்படி பரிந்துரைக்கிறார்; நாட்டின் பாதுகாப்பு, வெளிநாட்டுறவு பொறுப்பை ஏற்கிறார்;  இவரே,. நாட்டின் சடங்குமுறைமைகளையும் செய்கிறார்.

அரசை வழிநடத்துவது, அமெரிக்கப் படைகளின் தலைமைத்தளபதிப் பொறுப்பை ஏற்று அவைகளுக்கு ஆணையிடுவது, வெளிநாட்டு அரசுகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது, தலைமை சட்ட ஒழுங்கு அதிகாரியாகச் செயலாற்றுவது, சட்டத்துறை இயற்றி அனுப்பும் எந்தவொரு சட்டத்தையும் ஏற்கும், அல்லது நிராகரிக்கும் உரிமை ஆகியவை இவருடைய அதிகாரங்கள்.

எனினும், இவரால் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட இயலாது. இவர் என்னென்ன செய்யலாம் என்பதை சட்டப்பேரவையே தீர்மானிக்கிறது.

இதைப் படித்ததும் நம்மனதில் குழப்பம் வருவதை நம்மால் தவிர்க்கமுடியாது.  சட்டப்பேரவை இயற்றும் எல்லாச் சட்டங்களையும்  ஏற்கமறுக்கும் உரிமை இவருக்கு ஏன் வழங்கப்பட்டது, இது சர்வாதிகாரத்திற்கு ஒப்பாகாதா என்னும் கேள்வி எழுவது இயற்கையே.  அதனைப் பின்னர் பார்க்கலாம்.

சட்டத்துறைசட்டப்பேரவை[Congress]யால் தலைமைதாங்கப்படும் இத்துறை, பிரதிநிதிசபை[House of Representatives], ஆட்சிமன்றம்[Senate] என்னும் இருபகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.  இதற்கும் ஒரு முக்கியமான காரணம் உள்ளது.  இந்த இரு அவைகளின் பெரும்பணியே மக்களுக்குத் தேவையான சட்டங்களை இயற்றுவதுதான்.  சட்டம் இயற்றுவது, பட்ஜெட் மசோதாக்களைத் துவங்குவது காங்கிரசின்[பிரதிநிதிசபை] உரிமைகள்; அதிகாரிகளைக் குற்றம்சாட்டுவது, ஒப்பந்தகளை அங்கீகரிப்பது இவையெல்லாம் செனட்[ஆட்சிமன்றம்]டின் உரிமைகள்.

இறுதிப்பெரும்பான்மை, அதாவது மூன்றில் இரண்டுபங்கு பெரும்பான்மையுடன் இயற்றப்படும் எந்தச் சட்டத்தையும் அமெரிக்க அதிபரால் மறுக்கவியலாது. இந்த உரிமையின்மூலம், அதிபர் சர்வாதிகாரியாகச் செயல்படுவது மட்டுப்படுத்தப்ப்டுகிறது. அதேசமயம், நாட்டுநலனில் அக்கறையில்லாமல் கட்சிக்காகமட்டும் இயற்றப்படும் சட்டங்ககளை மறுக்கவும் அதிபருக்கு உரிமைவழங்கப்பட்டுள்ளதால், ஒற்றுமையுடனும், அனுசரித்தும் செயல்படவேண்டிய கட்டாயம் இரு துறைகளுக்கும் ஏற்படுகிறது.

நீதித்துறைஇத்துறை உச்சநீதிமன்றத்தால் வழிநடத்தப்படுகிறது. அரசியல் அமைப்பின் உட்பொருளை உணர்ந்து தீர்ப்பு வழங்குவது, சட்டங்களை சீராய்வது, மாநிலங்களின் உரிமைபற்றிய வழக்குகளை விசாரித்து முடிவுசெய்வது இத்துறையின் பொறுப்புகளாக அமைகின்றன.

ஜார்ஜ் புஷ் – அல் கோர்

இத்துறைக்கு இவ்வித உரிமையை – அதிகாரத்தை வழங்குவதின்மூலம் சட்டப்பேரவை அரசியல் அமைக்குப் புறம்பான, தனிமனித உரிமையைக் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்களை இயற்றிச் செயலாக்குவது தடுக்கப்படுகிறது.  பொது ஆண்டு 2000ல் நடந்த அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் [ஜார்ஜ் புஷ்/அல் கோர்] ஃபுளோரிடா [Florida] மாநிலத்தில் நடந்த ஓட்டு எண்ணிக்கைக் குழப்பம் அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பாலேயே தீர்த்துவைக்கப்பட்டது[4].

உச்சநீதிமன்றத்தின் இத்தலையீடு, அதன் தீர்ப்பு சரியில்லை என்று வாதிடுவோரும் உள்ளனர்[5].  அரசியல் அமைப்பின் பதினான்காம் திருத்தம் மீறப்பட்டது என்பதாலேயே உச்சநீதிமன்றம் இவ்வழக்கில் தன்னை நுழைத்துக்கொண்டது, ஆனால் அந்தத் திருத்தம் மீறப்படவில்லை என்பது அவர்கள் வாதம்.

பில் க்லின்ட்டன்

எது எப்படியிருப்பினும், ஜார்ஜ் புஷ்[George Bush]ஷைவிடப் பத்துலட்சம் வாக்குகள் அதிகம்பெற்ற அல் கோர் [Al Gore] அமெரிக்க அதிபர் ஆகவில்லை.  உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினால் ஜார்ஜ் புஷ்ஷே அதிபர் ஆனார்.  உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை அந்நாள் அதிபர் பில் கிலின்ட்டன் [Bill Clinton] மதித்தார். அரசவையைக் கலைக்கவில்லை.  தன் துணை அதிபரே தேர்தலில் வென்றார் என்று அறிக்கையும் விடவில்லை.

இதற்குமுன் இன்னொருமுறை இப்படி நடந்திருக்கிறது.

அதிபர் இன்றி நாடு செயல்பட இயலாது, குழப்பம்விளையும் என்றறிந்த அல் கோர் உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை மதித்தார்.  ஜார்ஜ் புஷ் அமெரிக்க அதிபர் ஆனார்.

அடுத்து அமெரிக்காவின் அதிபர் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார் என்று பார்ப்போம்.

***   ***   ***

[1]    http://blog.constitutioncenter.org/2015/10/250-years-ago-today-no-taxation-without-representation/

In May 1765, Virginia’s Patrick Henry wrote the Virginia Resolves, which made clear the “taxation without representation” argument.

[2]  A phrase, generally attributed to James Otis about 1761, that reflected the resentment of American colonists at being taxed by a British Parliament to which they elected no representatives and became an anti-British slogan before the American Revolution; in full, “Taxation without representation is tyranny.”

http://www.dictionary.com/browse/taxation-without-representation

[3]  A well regulated Militia, being necessary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear Arms, shall not be infringed.

[4]   http://www.dummies.com/how-to/content/supreme-court-case-study-bush-v-gore.html

Florida electors were unable to commit themselves to either Bush or Gore owing to the closeness of the vote. ..  Recounts were started, then stopped as Republicans and Democrats wrangled over what standards to apply…  The Supreme Court actually interposed itself into the election contest three times.

வாக்கு எண்ணிக்கையின் வித்தியாசம் மிகவும் குறைவானதால் [இருபது இலட்சத்தில் இருநூற்றைம்பது] ஃபுளோரிடா தேர்வாளர்கள் [வாக்காளர்கள் அல்லர்} ஜார்ஜ் புஷ்ஷுக்கோ, அல்லது அல் கோருக்கோ ஆதரவு தரவியலாத நிலை ஏற்பட்ட்து…  மறு எண்ணிக்கை துவங்கியது, ஆயினும் எவ்வித அலகீட்டினைக் கைக்கொள்வது என்பதில் ரிப்ப்ளிக்கர்களும், டெமொகிராடிக்கட்சிக்கார்ர்களும் சச்சரவிட்ட்தால் எண்ணிக்கை நிறுத்தப்பட்டது… உச்சநீதிமன்றம் இந்த தேர்தல் போட்டியில் மூன்றுமுறை தலையிட்டது

[5]   http://www.swarthmore.edu/writing/a-supremely-bad-decision-majority-ruling-bush-v-gore

The Court majority intervened in Bush v. Gore because it perceived a violation of the Fourteenth Amendment’s equal protection clause in the manual recounts that had been ordered in Florida (Bush v. Gore [2000]).  There is no disagreement that Art. II, § 1, cl. 2† of the Federal Constitution clearly specifies that it is the sole right and responsibility of the state legislatures to provide for the selection of Presidential electors.

[தொடரும்]