இராவணனின் சிவபக்தி: ஒரு சைவசமய விளக்கம்

“இராவணன் சிவபக்தனா ? என்ற விவாதம் நடந்து கொண்டு உள்ளது . அதற்கு இராமாயணம் ( துளசி & கம்பர் ) மற்றும் மகாபாரதம் போன்ற இதிகாசங்களில் இருந்து அறிஞர்கள் சான்றுகளை எடுத்து நிறுவுகிறார்கள். நம்மைப் போன்ற பக்தர்களைப் பொறுத்தவரை சில விஷயங்கள்: 

The best place to buy cheap amoxicillin for dogs can be found on amazon, but that's a risky option if you're allergic to the drug. Talk to a health care provider price of clomid tablets in pakistan about lunesta, including your questions and concerns. Zithromax is a brand of medicines which is a derivative of rifampicin and is used in the treatment of tuberculosis.

Do you have any other questions about clomid tablet price? We are a religious family and our kids will not be around infected or uninfected people, so we figure it would be best to treat everyone in our household on clomid 50 mg price in ghana Mira Taglio the same day. Synthetic oxytocin is a medication prescribed for various medical indications.

The male form of clomid is the only form of this drug that is available for men. However, there are antibiotics with few side effects, but they are clomid price kenya Wuxue not as popular as antibiotics that have many side effects. For them to be the best, they must not require the most complicated medical diagnosis to be able to work.

– வேதங்கள் , உபநிடதங்கள் , இதிகாசங்கள் ஆகியன பொதுப் பிரமாணங்கள் . சிறப்பாக நாம் கொள்வது நமது சைவ திருமுறை ஆசிரியர்களும் சாத்திர ஆசிரியர்களும் தங்கள் நூல்களில் என்ன கூறி உள்ளனர் என்பதே.

– ஆக, சிறப்பு பிரமாணமாக நமது திருமுறைகளில் குறிப்பாக நமது ஆச்சாரிய பெருமகனாரகிய ஸ்ரீ ஞானசம்பந்த பெருமான் தமது திருக்கடைக்காப்பில் என்ன அருளி உள்ளார்கள் என்பதே நமக்கு முக்கியம்.

– ஸ்வாமிகள் தமது ஒவ்வொரு பதிகங்களில் (பெரும்பாலும்) எட்டாவது திருப்பாட்டில், இராவணன் தனது ஆணவத்தினால் கைலை மலையை எடுக்க முயற்சித்தும், அதனை கண்ட இறைவன், தன் கால் விரலால் அவனை அடர்ததுதும், அதானால் அரக்கன் அழுது புலம்பி சாம கானம் இசைத்தும், பின் அவன் நிலையைக் கண்டு இரங்கி, அவனுக்கு வாளும் நாளும் நல்கி அவனுக்கு அருள் புரிந்த வரலாறும் விரிவாக பேசபடுகின்றன.

– இறைவன் முதலில் மறக்கருணை காட்டி பின்னர் அறக்கருணை நல்கி அரக்கனை வழி நடத்தியது அவன் பக்தன் அல்லமால் வேறு என்ன? இராவணன் இறைவனுக்கு பிரியமான சாம கானம் பாடி துதித்தான் என்றால் அவன் சிவபக்தன் இல்லையா? இருவிதக் கருணை காட்டி வழி தவறும் பக்தர்கள் மற்ற சமயங்களில் இல்லையா என்ன? ஸ்வாமிகள் தமது திருநீற்று பதிகத்தில் ‘இராவணன் மேலது நீறு’ என்றே அருளி அவன் சிறந்த சிவபக்தன் என்றே குறிப்பு உணர்த்தி உள்ளார்கள்.

நம்மைப் பொறுத்தவரை நமக்கு ஸ்வாமிகள் தான் Supreme Court. அவர்கள் வாக்கே நமக்கு முடிவான இறைவாக்கு (“எனதுரை தனது உரையாக நீறு அணித்து ஏறு உகந்து ஏறிய நிமலன்”).

மேற்கண்ட பதிவை, கே.கந்தசாமி அவர்கள் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் சில நாட்கள் முன்பு எழுதியிருந்தார்.  அதன் மறுமொழியாக கீழ்க்கண்டவாறு முனைவர் முத்துக்குமாரசுவாமி  ஐயா அவர்கள் எழுதியதை இப்பதிவாகத் தொகுத்தளிக்கிறோம்.

– ஆசிரியர் குழு

*****

இராமன், இராவணன் இருவருமே சிவபக்தர்கள்தாம். ஆயினும் இருவருக்கும் உளப்பண்பு வேற்றுமையுண்டு. சிவதன்மம் இருவரையும் எவ்வாறு நோக்கிற்று என்பதனை வைதிக சூளாமணி கவுணியர்கோன் (திருஞான சம்பந்தர்) திருவிராமேச்சுரப் பதிகத்தில் பாடி நமக்கு உரைத்தருளுகின்றார்.

இராவணனை, “மானன நோக்கியை தேவிதன்னை யொரு மாயையால், கானதில் வவ்விய காரரக்கன்” என்றும், பெரியோர் கூறும் “உரையுணராத” அகந்தையுடையவன் என்றும், “காமம் என்னும் உறு வேட்கை“ மிக்கவன் என்றும் கூறினார்.

இராவணன் போர்வலி மிக்கவன். தன்னாற்றலைத் தானே மெச்சிக் கொள்பவன். இந்திரசித்துப் பிறக்கும் பொழுது சோதிடம் இன்றுள்ள கிரகநிலையில் குழந்தை பிறந்தால் தீமையெ தரும் என்று கூற, இராவணன் தான் பெற்ற வரத்தின் வலியால் ஒன்பது கிரகங்களையும் ஒருசேரச் சிறையில் இட்டுக் குழந்தை பிறந்தபின் விடுவித்தானாம். இராவணனின் இவ்வலிமையையும் கொடுமை செய்து மகிழும் பண்பினையும் காழியர்கோன், “சனிபுதன் ஞாயிறு வெள்ளிதிங் கட்பல தீயன செய்துகந்தான்” என்று பாடினார்.

இராமனை, ”ஈனமிலாப்புகழ் அண்ணல்” என்றும், இராமனின் போராற்றலை “வரைபொரு தோளிறச் செற்ற வில்லி” என்றும், இலங்கைக்குச் செல்ல, அணை கட்டியதை “அணையலை சூழ்கடலன்றடைத்து வழி செய்தவன்” என்றும் பாராட்டினார். ‘ஈனமிலாப் புகழ் அண்ணல்’ என்ற சிறு தொடரால் இராமபிரானது நற்குணம் அனைத்தையும் கூறிப் பிள்ளையார் பாராட்டினார் எனலாம். உயிர்க் கொலை பிழை எனினும் இராவணனைக் கொன்றதால், தனக்கும் இரவி குலத்துக்கும் வரவிருந்த பழியைப் போக்கிய புகழ் உற்றது எனக் குறிக்க ‘ஈனமிலாப் புகழ் அண்ணல்’ என்றார்.

இனி, இராவணன் பிரமனின் புதல்வன், அவனைக் கொன்றது பிரமஹத்தி எனும் தோஷமாகும்; அவன் பெரு வீரன். வீரனைக் கொன்றது வீரஹத்தி எனும் தோஷமாகும். அந்தப் பழி தன்னை வந்து பற்றாத வகை, அறவழி நின்ற இராமன், சிவவழிபாடு செய்தான் என்பதை,

“தேவியை வவ்விய தென்னிலங்கைத் தசமாமுகன்,
பூவிய லும்முடி பொன்றுவித்த பழி போயற,
ஏவியலும் சிலையண்ணல் செய்த இராமேச்சுரம்”

எனத் தல வரலாற்றையும் பிள்ளையார் அருளினார்.

சிவநெறியில் ஒழுகும் சைவர்கள் இராமனையும் இராவணனையும் எந்த முறையில் மதித்தனர் என்பதைத் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் கூறிய நெறியில் போற்றுதலே தக்கதாம். இராவணனைத் தமிழன் என்றோ திராவிடன் என்றோ கூறிக் கொள்வதும் இராமனை ஆரியன் எனப் பழிப்பதும் சைவ மரபன்று.

******

பின்னிணைப்புக்கள்: 

திருஞானசம்பந்தர் திருவிராமேச்சுரப் பதிகம் –  கடைசிப்பாடல் 

தேவியை வவ்விய தென்னிலங்கை அரையன் திறல் வாட்டி
ஏவியல் வெஞ்சிலை அண்ணல் நண்ணும் இராமேச்சுரத்தாரை
நாவியன் ஞானசம்பந்தன் நல்ல மொழியால் நவின்றேத்தும்
பாவியன் மாலை வல்லார் அவர்தம் வினையாயின பற்றறுமே.

திருநாவுக்கரசர் திருவிராமேச்சுரப் பதிகம் –  சில பாடல்கள்

குன்றுபோல் தோளுடைய குணமிலா அரக்கர் தம்மைக்
கொன்று போராழி அம்மால் வேட்கையால் செய்த கோயில்
நன்றுபோல்  நெஞ்சமே நீ நன்மையை அறிதியாயில்
சென்று நீ தொழுது உய் கண்டாய் திரு இராமேச்சுரம்மே.

வீரமிக்கு எயிறு காட்டி விண்ணுற நீண்ட அரக்கன்
கூரமிக்கவனைச் சென்று கொன்று உடன் கடற்படுத்துத்
தீரமிக்கான் இருந்த திரு இராமேச்சுரத்தைக்
கோரமிக்கார் தவத்தாற் கூடுவார் குறிப்புளாரே.

பலவுநாள் தீமை செய்து பார்தன் மேல் குழுமி வந்து
கொலைவிலார் கொடியராய அரக்கரைக் கொன்று வீழ்த்த
சிலையினான் செய்த கோயில் திரு இராமேச்சுரத்தைத்
தலையினால் வணங்குவார்கள் தாழ்வராம் தவம் அதாமே.

வன்கண்ணர் வாளரக்கர் வாழ்வினை ஒன்றறியார்
புன்கண்ணராகி நின்று போர்கள் செய்தாரை மாட்டிச்
செங்கண்மால் செய்த கோயில்  திரு இராமேச்சுரத்தைத்
தங்கணால் எய்த வல்லார் தாழ்வராம் தலைவன் பாலே.

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனித குலவிளக்கு – 27

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்

தமிழாக்கம்      : எஸ். ராமன்

27.1 சவாலுக்குச் சவால்

imagesமிகவும் கஷ்டப்பட்டு எழுப்பி விடப்பட்டு, போர்க்களத்திற்கும் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட கும்பகர்ணன் இராமராலேயே அடிபட்டு இறப்பதற்கு வெகுநேரம் ஆகவில்லை. தம்பி கும்பகர்ணன் களத்தில் இறந்துபோனான் என்று கேள்விப்பட்ட உடனே, ராவணனுக்கு போரைத் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டுமா என்ற சந்தேகம் கூட சிறிது நேரத்திற்கு வந்துவிட்டது. அப்போது ராவணன் மற்றும் அவனது சகோதரனின் மகன்கள், தாங்களே முன்னின்று போரை நடத்தி கும்பகர்ணன் சாவிற்குக் காரணமானவர்களைப் பழி வாங்குவதாக சூளுரைத்தனர். ராவணன் மகன்களில் பலரும் ஏற்கனவே இறந்து போயிருக்கவே, அதிகயா உட்பட சிலரே எஞ்சியிருந்தார்கள்.

 

தன் உடன் பிறந்தவர்களின் சாவுக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்று அதிகயா துடித்துக்கொண்டு இருந்தான். அவன் தேரில் ஏறிப் போர்க்களத்துக்குப் போகும் வழியிலேயே பல வானரர்களை வெட்டிச் சாய்த்துக்கொண்டே போனான். லக்ஷ்மணன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தித் தன்னுடன் மோதுவதற்குச் சவால் விட்டான். போர் புரிய வக்கில்லாச் சிறுவன் என்று லக்ஷ்மணனை ஒதுக்கிவிட்டு அதிகயா போனான். மேலும் லக்ஷ்மணன் உடலைத் தன்னுடைய அம்புகளால் துளைத்து அவன் நிற்கும் பூமியை ரத்தக் களம் ஆக்குவேன் என்றும் அவன் சொல்லிக்கொண்டே போனான். வெறும் வார்த்தைப் பந்தல்களே   அதிகயாவை வீரனாக்கிவிடாது என்று அதற்கு லக்ஷ்மணன் பதிலடி கொடுத்தான்.

न वाक्यमात्रेण भवान् प्रधानो …..  ।। 6.71.58 ।।

वाक्यमात्रेण, வாய்ச்சொல்லால் (மட்டுமே)     भवान्, தாங்கள்     न प्रधान: பிரதானமானவரில்லை.

வார்த்தை ஜாலங்கள் மட்டுமே உங்களை வீரனாக்கிவிடாது.

ஒரு சண்டையில் எதிரியை வெல்ல ஒருவனுக்கு மோதவும், கொல்லவும் அதற்கான உணர்ச்சிகள் தூண்டிவிடப்பட வேண்டும். அதனால் சவால்கள் விடப்படும் போது எதிரியின் வலிமையைப் பற்றி காரசாரமாகவும், கீழ்த்தரமாகவும் தூற்றிப் பேசுவார்கள். அதுவே அவர்களை ஆக்ரோஷமாக மோதத் தூண்டிவிடும். முன் காலத்தில் நடந்த மாதிரி இப்போதெல்லாம் எவரும் நேருக்கு நேர் மோதாததால், சண்டைக்கு முன் நடந்த நேரடியான சவால் பேச்சுக்கள் எல்லாம் இக்காலத்தில் கேட்கப்படுவதில்லை. அதெல்லாம் இலக்கியத்தில்தான் காணப்படுகின்றன. ஒரு போருக்கு முன் நாம் பத்திரிகைகள், மற்றும் ஊடகங்கள் வாயிலாகக் கேட்கும் மறைமுகத் தாக்குதல்கள் மட்டும் தான் இப்போதெல்லாம் நடக்கின்றன. போர் நடக்கும் போதோ போரின் வழிமுறைகள் தெரிந்து விடக்கூடாதே என்பதால் அவைகள் பொதுவாக இருட்டடிக்கப்படுகின்றன; அல்லது பொய்ச் செய்திகள் திரித்து விடப்படுகின்றன.

 27.2 சொல்வதைச் செய்

கூடிய சீக்கிரமே அதிகயா போரில் அடிபட்டு இறந்துபோனான். அவன் இறந்ததைக் கேட்டதுமே ராவணன் மறுபடியும் தன்னம்பிக்கை இழந்து, இலங்கை நகர் வானரர்கள் கையில் சிக்குவதற்கு நாட்கள் அதிகம் இல்லை என்று உணர்ந்தான். அதனால் அவன் தன் காவல் படையிடம் இன்னும் அதிகமாகக் கவனித்துக் கண்காணிக்குமாறு சொன்னான்.

images (10)அந்த நிலையில் இந்திரனை வென்ற அவன் மகனான இந்திரஜித் தான் மறுபடி போர்க்களம் செல்வதாகச் சொன்னான். அவனுக்குப் பல ஆயுதங்களை உபயோகிக்கப் பயிற்சி இருந்ததும் அல்லாமல், அவனிடம் எவரும் எதிரே நிற்க முடியாத பிரம்மாஸ்திரம் வேறு இருந்தது. அதைச் செலுத்தி விட்டதும் அதன் முன் வேறெந்த ஆயுதங்களும் பயனும் தராது; அதைத் தடுத்து நிறுத்தவும் முடியாது. அவன் களத்தில் உபயோகித்த மற்ற எந்த ஆயுதங்களும் அவன் வேண்டிய அளவு பயன் தராமல் போகவே, கடைசி முயற்சியாக ராம-லக்ஷ்மணர்களின் மேல் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினான். அது அவர்கள் மேல் பட்டதுமே அவர்கள் மூர்ச்சையடைந்து கீழே விழுந்துவிட்டனர். அப்போது அனுமன் தக்க சமயத்தில் அருகே இருந்த மூலிகைகளைக் கொண்டுவராதிருந்தால் அவர்கள் இறந்தும் போயிருக்கலாம். அவ்வளவு சக்தி வாய்ந்த அஸ்திரத்தினாலும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை என்று கேட்ட ராவணன் தன் நிலைமை மோசமாகிப் போய்க்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான்.

அதற்குப் பின் அனுப்பப்பட்ட தளபதிகளும் கொல்லப்படவே, முன்பு ஜனஸ்தானில் கொல்லப்பட்ட காரா என்பவனின் மகனான மகாராக்ஷா என்பவனை ராவணன் அனுப்பினான். தன் தந்தை கொல்லப்பட்டதற்கு ராமனிடம் பழி வாங்கத் துடித்துக்கொண்டிருந்த மகாராக்ஷா களத்திற்கு வந்தவுடனே நேராக இராமரிடம் சென்று சவால் விட்டான். ராமனால் கொல்லப்பட்ட பதினான்காயிரம் அரக்கர்களுடன் சொர்க்கத்தில் சேரப் போகிறாய் என்று அவரிடம் மார் தட்டிக் கொண்டிருந்த அவனிடம் இராமர் வெறும் சொற்களே செயலாகாது; அவன் போரிட்டுக் காட்டி அதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்றார்.

.… न रणे शक्यते जेतुं विना युद्धेन वाग्बलात् ।। 6.79.18 ।।

युद्धेन विना, யுத்தமின்றி        वाग्बलात्, வாக்கு பலத்தால் (வாய்ச் சவடாலால் மட்டுமே)

रणे, போர்க்களத்தில்            जेतुं, ஜயிக்க,          न शक्यते, இயலாது.

சொற்களின் வலிமையால் போரில் வெல்ல முடியாது.

இராமரிடம் இருந்து வரும் இந்த அறிவுரையை நன்கு ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். போர் என்று இங்கு சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், எந்தச் செயலுக்கும் இது பொருந்தும். பொதுவாகவே ஒருவர் பேசும் பேச்சுக்கும், செய்யப்படும்  செயலுக்கும் காத தூரம் இருக்கும். அந்த இடைவெளியை நன்கு குறைக்க வேண்டும் என்றால், சிறந்ததொரு முயற்சி தேவை. அதற்குத் தேவையான எண்ணம் இருந்தால்தான் அதுவும் நிறைவேறும்.

27.3 இனப் படுகொலை கூடாது

images (2)இராமரிடமே சவால் விட்ட மகாராக்ஷாவும் சண்டையில் இறந்துவிடவே, தன் சகோதரனின் மகன் இறந்ததைக் கேட்ட ராவணன் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினான். இப்போது களத்திற்கு அனுப்புவதற்கு அவனுடைய மகன் இந்திரஜித்தைத் தவிர வேறு யாருமே அவனுக்கு இல்லை. அவன் தருவதுதான் தனது கடைசி நம்பிக்கை என்று சொல்லி இந்திரஜித்தை ராமனிடம் போர் புரிவதற்கு அனுப்பி வைத்தான். ஏற்கனவே அவன் ராம-லட்சுமணர்களிடம் மோதியிருந்ததால் அவனுக்கு அவர்களது வலிமை நன்கு தெரியும். அதனால் அவன் இம்முறை தனக்கு அவர்கள் தெரியும்படியும், ஆனால் தான் தெரியாதவாறு தன்னை புகைத் திரை போட்டு நன்கு மறைத்துக்கொண்டும் அவர்களைத் தாக்கினான். அப்படி நடந்த மறைமுகச் சண்டையில் நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் கொல்லப்படவே, நேரடியாக நடக்காத இந்தச் சண்டையில் எதிரிப் பக்கம் யார் இருந்தாலென்ன, போனாலென்ன என்று எண்ணி பிரம்மாஸ்திரம் விட்டு இந்திரஜித் உட்பட எல்லோரையும் கூண்டோடு அழிப்பதற்காக லக்ஷ்மணன் இராமரிடம் அனுமதி கேட்டான். ஒரு அரக்கனை அழிக்க எல்லோரையும் கொல்வது கூடாது என்று சொல்லி இராமர் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.

नैकस्य हेतो रक्षांसि पृथिव्यां हन्तु मर्हसि । …… 6.80.39 ।।

एकस्य, (ஒரே) ஒருவன் (ஒரு ராக்ஷசன்),         हेतो, பொருட்டு,         पृथिव्यां, பூமியில்,

रक्षांसि, (உள்ள அனைத்து) ராக்ஷசர்களையும்,      न हन्तुं अर्हसि, கொல்லுதல் தகாது.

ஓர் அரக்கனைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற உன் எண்ணத்திற்காக ஓர் இனத்தையே பூண்டோடு அழிப்பது நியாயமல்ல.

இனப் படுகொலை என்பது சரித்திரத்தின் பக்கங்களில் அகற்றமுடியாத ஒரு கறையே. அதைச் செய்பவர்கள் எதிரிகளைத்தான் நாங்கள் குறி வைக்கிறோம், ஆனால் அவர்களோ தங்களைச் சேர்ந்த பாமர மக்களைக் கேடயமாக பயன்படுத்தி தப்பி விடுகிறார்கள் என்று அதற்கு ஒரு சாக்கு சொல்கிறார்கள். காரணம் எதுவாக இருந்தாலும் இராமரைப் பொருத்தவரை இனப் படுகொலை தவிர்க்கப்பட வேண்டியதே.

27.4  போரில் பின்வாங்காதே

images (7)புகைத் திரையினூடே மறைந்துகொண்டு தாக்கும் இந்திரஜித்தை எப்படியும் வெளியேகொண்டு வந்து வீழ்த்துவதில் இராமர் மும்முரமாக இருந்தார். அவரது தீர்மானத்தை உணர்ந்த இந்திரஜித் அதைப் பலவீனப்படுத்தும் முகமாக, தனது மாய சக்தியால் சீதையைப்போல ஒரு பெண்ணை உருவாக்கி அவளைத் தலை மயிரால் பிடித்து இழுத்து வானரர்கள் முன்னே அவர்கள் பார்க்கும்படி கொண்டு நிறுத்தினான். வானரர்களுக்கு அவள் உண்மையான சீதைதான் என்று தோன்றியதால், மூர்க்கமாக அவளைக் கொடுமைப்படுத்துவதைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை. எல்லோரும் கேட்கும்படியாக உரத்த குரலில் தான் அவளை அவர்கள் கண் முன்னேயே கொல்லப்போவதாகவும், அவள் சாவோடு வானரர்கள் சண்டை போடும் காரணமும் இல்லாது போய்விடும் என்று அவன் மேலும் சொன்னான். சொன்னதும் அல்லாமல் ஒரு வாளை எடுத்து மாய சீதையை இரண்டு துண்டமாக வெட்டிப்போட்டான். அந்தக் கோரக் காட்சியைக் கண்ட வானரர்கள் மனமொடிந்து போய், தாங்கள் வந்த காரியம் வெற்றி பெறவில்லை என்று நொந்துபோய் போர்க்களத்தை விட்டுப் புறப்பட ஆயத்தமானார்கள்.

அரக்கர்களின் மாயா ஜாலத்தை நன்கு உணர்ந்த அனுமான் இந்திரஜித் செய்ததைப் பார்த்து ஏமாறவில்லை. அங்கிருந்து புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்த வானரர்களை மீண்டும் ஒன்று திரட்டி, எந்தக் காரணத்திற்காகவும் தைரியமுள்ள வீரர்கள் போரில் புறமுதுகு காட்டிப் பின்வாங்கக்கூடாது என்று அறிவுறுத்தினான்.

 .… शूरैरभिजनोपेतैरयुक्तं हि निवर्तितुम् ।। 6.82.4 ।।

शूरै अभिजनोपेतै: சான்றோர்களோடு (கூடிய) சூரர்களுக்கு ( அதாவது உனக்கு)

निवर्तितुं, பின் வாங்குதல்            अयुक्तं हि, அழகல்ல.

உங்களைச் சார்ந்த உங்கள் குடும்பத்தினர்கள் அவமானப்படுவார்கள்; நீங்கள் போரில் பின்வாங்கக் கூடாது.

போரில் படையினரை ஏமாற்றிப் பின்வாங்கச் செய்ய கண்கட்டு வித்தைகள், வதந்திகள், பொய்ச் செய்திகள் என்று பல வழிகளிலும் முயற்சி செய்வதுண்டு. சண்டையில் ஈடுபட்டிருக்கும் வீரர்களுக்கு அதைரியம் பரவுமானால், அவர்களுக்கு போர்த் தலைவன் ஊக்கமூட்டி உற்சாகப்படுத்த வேண்டும். இங்கு வீரர்களுக்கு அவர்களின் பின்னடைவால் அவரவர் சுற்றங்களை எப்படி பாதிக்கும், அதனால் இவர்களைப் பற்றி அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று சொல்லி அனுமான் ஊக்கப்படுத்துகிறான்.

27.5 செயல்களும் அதன் விளைவுகளும்

hj_r13_ram_lakshmanமாய சீதை என்று அறியாமல், சீதைக்கு நேர்ந்த கதியைக் கேட்டதும், அதைத் தாங்க முடியாமல் இராமர் மயங்கிக் கீழே சாய்ந்தார். லக்ஷ்மணனும், வானரர்களும் அவர் முகத்தில் குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்ததும் அவர் மயக்கம் நீங்கி நினைவுக்கு வந்தார். அப்போது அவன் அவர்கள் இருக்கும் அந்த நிலைக்கு இராமரின் கோட்பாடான தர்ம வழிகளைப் பின்பற்றுவதே காரணம் என்று சொன்னான். அப்படி இருந்ததனால்தான் தந்தையின் கௌரவத்தைக் காப்பாற்ற என்றே அயோத்தியின் அரசுரிமையையும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று. இப்போது செல்வங்கள் ஏதும் இல்லாது, வனத்தில் வாழவேண்டி வந்து, அரக்கர்களும் அவர்களை நாடோடிகள் என நினைத்து, அதனால் எப்படி வேண்டுமானாலும் துன்புறுத்தலாம் என்ற நிலை வந்திருக்கிறது என்றான். முதலில் அரக்கர்களது தொல்லை, பின்பு சீதை கடத்தப்படுவது, அதனால் அவர்களுடன் போர், இப்போது வானரர்கள் முன்னால் சீதை கொல்லப்பட்டது என்றெல்லாமே அதனால் வந்த அடுக்கடுக்கான துன்பம் என்றான்.

தர்மத்தின்படி வாழ்தல் என்பதற்கு உண்மையான அடிப்படை எதுவும் கிடையாது என்றும், அதைக் கண்ணால் பார்க்கவும் முடியாது, மனத்தால் அறியவும் முடியாது என்றும் சொன்னான். வேதங்களும் அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வதில்லை, வாழ்க்கை முறைகளும் அப்படி இருப்பதுதான் நல்லது என்று காட்டுவதும் இல்லை. அதனால் தர்மத்திற்குப் பதிலாக ‘அர்த்தம்’ எனப்படும் செல்வம், பொருள் என்றவைகளை முக்கியமாகக் கருதி, அதன்படி ஒருவன் வாழ்ந்தால் அவனுக்கு வேண்டிய செல்வங்களும், பதவி, புகழ் மற்றும் பலவிதமான சொத்துகளும் சேர்ந்து அவன் சுகமான வாழ்க்கை வாழ உதவும் என்றான்.

 अर्थेभ्यो हि विवृद्धेभ्यः संवृत्तेभ्यस्ततस्ततः ।

  क्रियाः सर्वाः प्रवर्तन्ते पर्वतेभ्य इवापगाः ।। 6.83.32 ।।

संवृत्तेभ्य: विवृद्धेभ्य:  வளர்ந்துவரும்         अर्थेभ्य: हि, பொருள் செல்வத்தால் (செல்வம் காரணமாக)   ततस्तत:  மேலும் மேலும்       पर्वतेभ्य: மலைகளிலிருந்து        आपगा:நதிகள்       इव, (தோன்றுவது) போல்  सर्वा:   அனைத்து       क्रिया: கர்மங்களும்        प्रवर्तन्ते, தோன்றுகின்றன.

மலையிலிருந்து அருவிகள் புறப்படுவதுபோல செல்வத்திலிருந்தே செயல்கள் உருவாகின்றன.

எப்படி நீதியுடனும் நேர்மையுடனும் ஒருவன் வாழ்ந்தால் அவனுக்கு வாழ்வில் எல்லாவித நன்மைகளும் கிடைக்கும் என்று உறுதி கொடுக்க முடியாதோ, அப்படியே அதற்கு நேர் மாறாக ஒருவன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தால் அதற்குரிய தண்டனைகள் அவனுக்குக் கிடைக்கும் என்றும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் நல்லவர்கள் வாழ்வில் கஷ்டப்படுவதையும் தீயவர்கள் நன்றாக வாழ்வதையும் நம் கண் முன்னாலேயே பார்க்கிறோம். அதனாலேயே தர்மத்தின்படி வாழச் சொல்லும் அறிவுரையை லக்ஷ்மணன் ஒரு கேள்விக்கு உரியதாக்குகிறான்்.

வாழ்வில் நடக்கும் பல நிகழ்ச்சிகளை வைத்துக்கொண்டு, நாம் இப்படி நல்லதனமாக இருந்ததனால் இந்த நன்மைகள் கிடைத்தன என்றோ, அல்லது இந்தத் தீயச் செயல்களால் இந்தத் தீமைகள் விளைந்தன என்றோ ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புபடுத்தித் திட்டவட்டமாகக் கூறமுடியாது. வாழ்வில் நடப்பன எல்லாம் ஒட்டுமொத்தமாக நடப்பதும், நம் செயல்களின் விளைவுகளும் பூவா தலையா ஆட்டத்தின் முடிவுகள் போல அமைவதுமாக இருப்பதால், நம் செயல்களையும் அதன் விளைவுகளையும் ஒன்றுக்கு வேறாக தாறுமாறாகத் தொடர்புபடுத்திச் சொல்ல முடியும். ஓர் உதாரணத்திற்கு வியாதியை குணப்படுத்தும் என்று நாம் எடுத்துக் கொள்ளும் மருந்து, பொதுவாக அப்படிப் பலருக்குச் செய்திருந்தாலும், நம் வியாதியைக் குணப்படுத்தாமலும் இருக்கலாம், தீவிரமாகவும் ஆக்கலாம். தர்மப்படி வாழ்வதும் அதைப் போன்றதே. செய்யப்படும் செயல்களின் விளைவுகள் இப்படித்தான் என்று அறுதியிட்டுக் கூறப்பட முடியாமல் எப்படியும் இருக்கலாம் என்பதே உண்மை. எப்போது செயலுக்கான விளைவுகள் சரியாகத் தெரியாதோ, அதற்காக தர்மப்படி வாழ்தல் அவசியம் இல்லை என்று கூறுவது சரியல்ல.

எதையும் நிச்சயமாகக் கூறமுடிய வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது ஒரு மாயை. அதாவது அதை ஒருவனுடைய மனத்தில் உருவானது, அல்லது அவன் எதிர்நோக்குவது என்று கொள்ளலாமே தவிர உண்மையானது என்று கொள்ளமுடியாது. அதனால் செயல்களுக்கு உறுதிப்படுத்தப்பட்ட விளைவுகளை உலகில் எதிர்பார்ப்பதும் உண்மைக்குப் புறம்பானது. விளைவுகள் எப்படியும் இருக்கலாம் என்று கொள்வதே உண்மை நிலை. அதனால் ஒன்று செய்யும்போது, இவர் அவர் என்றில்லாமல் பலருக்கும் நன்மைகள் விளையவேண்டும், விளையும் என்று எண்ணிச் செய்வதுதான் சரியான ஒரே வழி.

அதற்குத்தான் ஒருவர், ஒரு சிலர் என்றில்லாமல் பலரையும் கலந்து ஆலோசித்து அதன்படி நடப்பது பயன் கொடுக்கும். அதுதான் தர்மத்தின் பாதை. அந்த வழியில் செல்வதா அல்லது அதர்மப் பாதையில் செல்வதா என்பது அவரவர் முடிவு செய்யவேண்டியதே. ஏனென்றால் எந்த வழியில் செல்வார்களோ அதற்குண்டான பலன்களை அவர்கள் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். அப்போது செய்ததைப் பற்றிப் பேசுவது எந்தப் பயனையும் தராது. செய்த செயலுக்கு விளைவுகள் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும், அதை மாற்ற இயலாது.

 (தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனித குலவிளக்கு – 26

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்

தமிழாக்கம்      : எஸ். ராமன்

26.1 பெரிதினும் சிறிதே தடை

rama1அந்தக் கடைசி எச்சரிக்கையும் எந்தப் பயனும் அளிக்காது போகவே, இராமர் வானரர்களுக்குத் தாக்குதலைத் தொடங்க சமிக்ஞை கொடுத்தார். அரக்கர்களும் படை படையாக தங்களின் நூதன ஆயுதங்களுடன் கோட்டைக்கு வெளியே வந்து வானரர் தாக்குதலுக்கு ஈடு கொடுத்தனர். வானரர்களுக்கோ கற்களும், மரங்களுமே ஆயுதங்களாக இருந்தன. நேரம் செல்லச் செல்ல சண்டை வலுத்துக்கொண்டு வந்து, இரண்டு பக்கத்திலும் இழப்புகள் நிறைய இருந்ததால் களத்தில் ரத்த ஆறு ஓடியது. மாலை நேரம் போய் இருட்டிக்கொண்டு வந்ததால், எதிரில் இருப்பது நண்பனா பகைவனா என்று சரியாகப் பார்க்க முடியாதபோதும் சண்டை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அரக்கர்களுக்கு திருட்டுத்தனத்திலும், மாய வித்தைகளிலும் பழக்கம் உள்ளதால் இரவு நேரத்தில் இன்னும் நன்றாகவே சண்டைபோட முடிந்தது.

அப்போது இராமரும், லக்ஷ்மணனும் போரில் கலந்து கொள்ள களத்தில் இறங்கியதால், அரக்கர்களுக்கு உதவியாக இந்திரஜித்தும் போர்க்களத்தில் குதித்தான். அங்கதன் இந்திரஜித்துடன் மோதி, ஒரே அடியில் அவனது தேரை ஒட்டிய சாரதியையும், குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான். அதனால் இந்திரஜித் தேரிலிருந்து குதித்து வானில் எழும்பி மாயமாகி மறைந்து போனான். அவன் மற்றவர் கண்களுக்குத் தெரியாமல் உலவி வரும் மந்திர சக்தியைப் பெற்றிருந்ததால் இராமர், லக்ஷ்மணன், வானரர் அனைவருக்கும் தெரியாமலேயே அம்பெய்தி வானரர்கள் பலரைக் கொன்றான். அவன் இராம-லக்ஷ்மணர்களைத் தாக்குவதற்காக அவர்கள் அருகில் வந்து, விஷம் தோய்ந்த ஆயுதம் ஒன்றை அவர்கள் மீது வீசினான். அந்த ஆயுதத்தால் தாக்கப்பட்டவனை, அது பாம்பு போல் சுற்றிக்கொண்டு அவன் மேல் விஷத்தையும் செலுத்தும் வன்மை கொண்டது. எங்கிருந்து வருகிறது, அது எந்த ஆயுதம் என்று எதுவும் தெரியாது தாக்கப்பட்ட அவ்விருவரும் மயங்கிக் கீழே சாய்ந்தனர்.

அதைப் பார்த்த அவன் வெற்றிக் களிப்பில் ஆகாயத்தில் இருந்து குதித்து நேரே ராவணனிடம், தான் ராமன், லக்ஷ்மணன் இருவரையும் தாக்கியதில் அவர்கள் இருவரும் போர்க்களத்தில் மயக்கம் போட்டு விழுந்திருக்கிறார்கள் என்றும், கூடிய சீக்கிரமே இறந்துவிடுவார்கள் என்றும், எதிரிகள் மேல் நமக்கே முதல் வெற்றி என்றும்  குதூகலத்தில் சொன்னான். ராவணனும் தன் மகனின் வெற்றிக்கு வாழ்த்து தெரிவித்துவிட்டு, அருகில் இருக்கும் அரக்கர் பெண்களிடம் சீதையை விமானத்தில் அழைத்துப் போய் ராம-லக்ஷ்மணனின் சடலங்களைக் காட்டச் சொன்னான். மற்றவர் துன்பங்களில் இன்பம் காணும் மனப்பான்மை கொண்ட சில அரக்கிகள் மிகுந்த விருப்பத்துடனேயே சீதையை விமானத்தில் அழைத்துக்கொண்டு போர்க்களத்தில் உயிரற்றதுபோல விழுந்துகிடக்கும் ராம-லக்ஷ்மணர்களை காட்டினார்கள். அவர்களைப் பார்த்த சீதைக்குத் தாங்கமுடியாத துக்கம் பீறிட்டது.  அடக்கமுடியாத அழுகையிலும் அவள், அலை கடலையும் எளிதாகத் தாண்டி வந்த இராமர் இந்திரஜித்திடம் நடந்த சண்டையில் இப்படி துரதிருஷ்டமாக ஒரு ஓடையில் விழுந்து கிடக்கிறாரே என்றாள்.

 

…. तीर्त्वा सागरमक्षोभ्यं भ्रातरौ गोष्पदे हतौ ।। 6.48.15 ।।

अक्षोभ्यम, ஆழமான         सागरं, கடலைக்          तीर्त्वा, கடந்து          भ्रातरौ, இரு சஹோதரர்களும்       गोष्पदे, ஒரு பசு(வே) தாண்டிவிடக்கூடிய நீரில்         हतौ,மரித்தனர்.

ஆழ் கடலை அநாயாசமாகத் தாண்டிய சகோதரர்கள் இருவரும், இப்படி ஒரு பசு கூட ஒரே தாவில் தாண்டக்கூடிய ஓர் ஓடையில் இறந்து கிடக்கிறார்களே!

இதையே நாம் ஒரு ஆற்றைக் கடந்தவனுக்கு இந்த சாக்கடையைத் தாண்ட முடியவில்லையே என்றும் சொல்வதுண்டு. மிகவும் கடினமானதாவும், அபாயகரமானதாகவும் நினைக்கப்படும் வேலைகளை வெற்றிகரமாக முடிக்கும் சிலர், எளிய வேலைகளில் கோட்டை விடுவதை நாம் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறோம். இங்கு வால்மீகி இப்படிச் சொல்லி, விதியின் பரமபத சோபன விளையாட்டின் போக்கை கவிநயத்துடன் விவரித்திருக்கிறார்.

26.2 தாக்கு! தாக்கப்படாதே!!

இந்திரஜித்தின் பாணத்தால் கட்டுண்ட இராமர் கூடிய சீக்கிரம் மயக்கத்திலிருந்து தெளிந்ததும் அல்லாமல், அந்தப் பாணத்தின் கட்டிலிருந்தும் தன்னைத் தானே விடுவித்துக் கொண்டார். ஆனால் அதனால் தாக்கப்பட்ட லக்ஷ்மணனுக்கும் , சில வானரர்களுக்கும் அந்த அறிய வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. இராமர் கூப்பிட்டு அனுப்பிய வைனதேயா என்ற கை தேர்ந்த நிபுணர் அங்கு வந்து, அவர்களைச் சுற்றியிருந்த பாணச் சுருள்களிலிருந்த விஷத்தை முறித்த பின்னரே அவர்கள்  மயக்கம் தெளிந்தனர். அப்படித் தெளிந்த அனைவருமே அந்த பாணத்தின் விளைவாக முன்பிருந்த வீரியத்தைவிட தங்களுக்கு வீரியம் இரட்டிப்பு மடங்கு ஆகிவிட்டது என்பதையும் உணர்ந்தனர். அதனால் குதூகலித்த வானரர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் பலமாகச் செய்யவே அது, அவர்களிடமிருந்து அழுகைச் சத்தமும், ஓலக் குரலும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த, ராவணன் காதில் இடியாக விழுந்தது. அதைக் கேட்ட அவன் என்ன நடக்கிறது என்று முதலில் முழித்தாலும், இந்திரஜித்தின் பாணம் அதன் வேலையை முழுதாகச் செய்யாமல் போயிற்று என்று சீக்கிரமே புரிந்துகொண்டான். அதன் பின் அவன் இராம-லக்ஷ்மணர்களைக் கொல்வதற்கென்றே தும்ரக்ஷாவை அனுப்பி வைத்தான். ஆனால் அவன் கொல்வதற்குப் பதில், அவனே அனுமன் கையால் கொலையுண்டான். அவனுக்குப் பின் அனுப்பப்பட்ட வஜ்ரதம்ஷ்ட்ராவை அங்கதன் தலையைச் சீவிக் கொன்றான்.

அப்படி ராவணனால் அனுப்பப்பட்டவர்கள் ஒவ்வொருவராகக் கொலையுண்டதால், ஆகம்பனா என்பவன் அரக்கர்களின் படைத் தலைவன் ஆனான். அனுமான் ஒரு பெரிய மரத்தை வேரோடு பிடுங்கி அதனால் அவன் மண்டையைப் பிளக்க, மற்றவர்கள் போலவே அவனும் நொடிப் பொழுதில் இறந்து போனான். கடைசியாக இருந்த ஒரே சேனாதிபதியான பிரஹச்தா போர்க்களத்துக்கு வந்ததும் அவனை வானரர் படையின் முதன்மைத் தலைவனான நீலா என்பவன் சண்டையில் கொன்று போட்டான். இப்படியாக ராவணனின் படைத் தலைவர்கள் எல்லோரும் கொல்லப்படவே, ராவணன் மனமொடிந்து போனான். இறுதியில் தானே முன்னின்று படைக்குத் தலைமை தாங்கி இயக்குவது என்று முடிவெடுத்து ராவணனே போர்க்களத்தில் குதித்தான். அப்படி அவன் அரக்கர் படையை மறுபடியும் தாக்குதலுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு இருக்கும்போது, இந்தப் பக்கத்தில் விபீஷணன் எந்தெந்த அரக்கர் தளபதிகள் எந்தெந்த படை வகுப்பில் முதலில் நிற்கிறார்கள் என்று இராமரிடம் சுட்டிக்காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

rama2 ராவணன் ஒரு மகாவீரன் மட்டும் அல்லாமல் ஒரு கைதேர்ந்த போர்த் தலைவன் ஆனதால், அரக்கர்களின் மூர்க்கமான தாக்குதலால் வானரர்கள் பக்கம் சரிவு ஏற்பட்டு பலத்த இழப்பு நேர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் இராமரே வானரர் படையை முன்னின்று இயக்கி, ராவணனையும் நேருக்கு நேர் சந்திக்கலாமா என்று யோசித்தார். ஆனால் ராவணனுடன் நேரடித் தாக்கலில் தானே ஈடுபட விரும்புவதாக லக்ஷ்மணன் தெரிவித்தான். அதற்கு ஒத்துக்கொண்ட இராமர் எதிரியின் பலவீனத்தை பயன்படுத்தவும், தன் பலவீனத்தை எதிரி பயன்படுத்தாது இருக்குமாறும் போர் புரிய வேண்டும் என்று லக்ஷ்மணனுக்கு அறிவுறுத்தினார். எதிர்பாராமல் இருக்கும்போது எதிரிக்கு அடிகொடுக்கும் அதே சமயம், எதிரி எளிதில் தாக்கவோ, காயப்படுத்தவோ தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளாதபடி இருக்கவும் சொன்னார்.

… चक्षुषा धनुषा यत्नाद्रक्षात्मानं समाहितः ।। 6.59.50 ।।

चक्षुषा, கண்ணால் (கண்ணை நன்கு விழித்து இருந்து)      धनुषा, வில்லினால்       यत्नेन, முயற்்சியால்   समाहित:  பொறுமையுடன் கவனமாக      आत्मानं, தன்னைக்       रक्ष, காத்துக்கொள்

விழிப்புடன் இரு! கூர்மையாகக் கவனித்துக்கொண்டு, வில்லில் நாணேற்றும் போது வேகமாகச் செய்து எதிரி மேல் அம்பைச் செலுத்துவதில் முந்திக் கொள். எதிரியின் ஆயுதங்களிலிருந்து எட்டி இருந்து அவை உன்னை அடையாதபடி காத்துக்கொள்.

போர்க்களத்தில் யார் வேகமாகத் தன் தாக்குதலைச் செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கே வெற்றி கிடைக்கும். ஒரு இமைப்பொழுது என்றாலும், அது ஒருவருக்கு வாழ்வா சாவா என்பதை நிச்சயிக்கும். கவனிப்பதிலோ, எய்வதிலோ, தாக்குவதிலோ எதையும் எவரால் வேகமாகச் செய்ய முடியாதோ அவருக்குப் போர்க்களத்தில் எந்த உத்திரவாதமும் இல்லை; அதனால் அவர்க்குப் போர்க்களம் ஒரு கொடுப்பினையே அல்ல.

போர்க்களத்தில் ஒருவனுக்கு இருக்கவேண்டிய திறமை என்று மட்டுமல்லாமல், எந்தத் துறையிலுமே அன்றிருந்த மாதிரியே இன்றும், என்றும் சில அடிப்படை உண்மைகள் மாறாது. காலத்திற்கேற்ப சில செய்முறைகளோ, தொழில் நுட்ப மாற்றங்களுக்கேற்ப சில கால அளவுகளோ மாறலாம்; ஆனால் அடிப்படைத் தத்துவங்கள் எப்போதும் அப்படியே இருக்கும். இதை எவன் புரிந்துகொள்கிறானோ அவன் அந்தத் துறையில் கைதேர்ந்தவன் ஆகமுடியும்.

26.3 பகைவனுக்கு அருள்வாய்!

நிராயுதபாணிகளாக நிற்பவர்களைத் தாக்குவது என்பது நம் வழக்கத்தில் இல்லை. இராம-ராவண நேரடி யுத்தத்தில் இந்தத் தத்துவம் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ராவணனின் மூர்க்கமான தாக்குதலை அனுமனாலேயும் வெகு நேரம் சமாளிக்க முடியவில்லை. அதனால் அவனுக்குப் பதிலாக லக்ஷ்மணன் இடையே புகுந்து போராடியும், ஒரு கட்டத்தில் அவன் ஒரு சக்தி மிக்க ஈட்டியால் தாக்கப்பட்டு மூர்ச்சை அடைந்தான். அதனால் அனுமன் திரும்பி தாக்க வந்தபோது, ராவணனின் தேரின் மேல் ஒரே தாவாகத் தாவி தனது கதையால் அவன் மார்பில் போட்ட ஒரே போடில், ராவணனும் சிறிது நேரம் மயங்கிச் சாய்ந்தான். மயக்கம் தெளிந்தவுடன் முன்னையும் விட தாக்குதலில் அவன் மும்முரம் காட்டினான்.

rama3இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த இராமர் தானே ராவணனுடன் நேருக்கு நேர் மோதுவதை இனிமேலும் தள்ளிப்போட முடியாது என்று உணர்ந்து, அவனுக்குச் சவால் விட்டுவிட்டு களத்தில் தானே இறங்கினார். ராவணனை விட இராமர் அம்பெய்துவதில் மிக மிக வேகமாகவும் வல்லவராகவும் இருந்ததால், தனது அம்புகளால் ராவணனது தேரின் சாரதியையும், குதிரைகளையும் மின்னல் வேகத்தில் துளைத்துக் கொன்றார். அதன்பின் தேரின் மேல் பறந்துகொண்டிருந்த கொடியையும் அம்பெய்தியே அறுத்து, அந்தத் தேரையும் இரண்டாகப் பிளந்து விட்டார். அடுத்து எய்திய அம்பால் குறி பார்த்து அவனது வில்லின் நாணை அறுத்தவர், எல்லாவற்றையும் இழந்த ராவணன் தேரினின்று கீழே குதிக்கும்போதே அவன் தலையில் இருந்த கிரீடத்தையும் ஒரு அம்பால் தட்டிவிட்டுப் பறக்க வைத்து மண்ணைக் கவ்வச் செய்தார்.

இப்போது ராவணன் கிரீடமும் இல்லாது, எந்தவித ஆயுதமோ, கருவிகளும் இல்லாமல் போர்க்களத்தின் நடுவே கட்டாந் தரை மேல் நின்று கொண்டிருந்தான். இராமரின் நேர் பார்வையில் நின்றுகொண்டிருந்த அவனை இன்னுமொரு அம்பு செலுத்தி உடனே அவர் கொன்றிருக்க முடியும். ஆனால் நமது வழக்கப்படி நிராயுதபாணியான அவனைக் கொல்லாது, அவனைக் கோட்டைக்குத் திரும்பிப் போய் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு தேருடனும், ஆயுதங்களுடனும் இன்னொரு நாள் வருவதற்காக அப்போது உயிர் தப்பிப் போகச் சொன்னார்.

… आश्वास्य निर्याहि रथी च धन्वी तदा बलं द्रक्ष्यसि मे रथस्थः ।। 6.59.144 ।।

आश्वास्य, (தன்னை) ஆச்வாசப்படுத்திக்கொண்டு        रथी, (மற்றுமோர்) ரதத்தில் ஏறியவனாய்

धन्वी च, (மற்றுமோர்) வில் பிடித்தவனாயும்        निर्याहि,  திரும்பி வா        तदा, அப்போது

रथस्थ:  ரதத்தில் அமர்ந்தவனானவனான     मे, என்      बलं, பலத்தைக்      द्रक्ष्यसि, காண்பாய்.

போய் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு, உன்னுடைய வீரத்தைக் காட்ட ஒரு தேருடனும் புதிய வில்லொன்றுடனும் திரும்பி வா.

வாழ்வா சாவா என்றதொரு நெருக்கமான கட்டத்திலும், நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதை இராமர் தனது செய்கை மூலம் காட்டுவதை வால்மீகி மிக அழகாக நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மாதிரி இக்கட்டான சமயத்தை எவரும் நழுவ விடாது இன்னும் ஒரு போடு போட்டு எதிரியின் கதையை முடித்து விட வேண்டும் என்றுதான் எவர்க்குமே தோன்றும். ஆனால் இராமருடைய நீதியோ, நேர்மையோ அதற்கு இடம் கொடுக்காது. நம் காலத்தைய பாகிஸ்தான் போரிலும், வேண்டுமென்றால் பாரதம் மேற்குப் பக்கம் இன்னும் முன்னேறி சில முக்கிய நகரங்களைப் பிடித்திருக்கலாம். ஆனால் நாம் அதைச் செய்யவில்லை. அது சரியா தவறா என்று வாதிப்பதை விட, அதுவும் இராமர் காட்டிய வழி என்பதில் நாம் என்றும் பெருமைப்படலாம்.

26.4 திண்ணைப் பேச்சு

போர்க் களத்தில் தனக்குக் கிடைத்த தோல்வியால் ராவணன் தைரியமிழந்து மிகவும் குறுகிப் போனான். அரண்மனைக்குத் திரும்பிப்போய் ஓய்வெடுத்தபின் அனைத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு திரும்பிப் போரிட வா என்று மனமிளகி இராமர் அவனைப் போர்க்களத்தில் இருந்து திருப்பி அனுப்பியது, அவனுக்கு வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சியது போல இருந்தது. இதற்குமுன் எந்தப் போரிலும் அவன் கையே ஓங்கி இருந்ததால், இந்த மாதிரி ஒரு கீழ் நிலையை அவன் அனுபவித்ததே இல்லை. ஊருக்குள் திரும்பி வந்ததும் அவன் வாய்மூடி மௌனமாகி, எந்த வழிகளைப் பின்பற்றி நிலைமையைச் சீர் செய்து தூக்கி நிறுத்துவது  என்பதைப் பற்றித் தீவிரமாக யோசித்தான். அந்த நிலையிலும் அவனுக்கு நல்ல வழிகள் தோன்றவில்லை என்பதை அவனது விதி என்பதா அல்லது மதி என்பதா?

rama4பராக்கிரமம் மிகுந்த பலசாலியான அவனது தம்பி கும்பகர்ணன்தான் அப்போது அவனுடைய ஞாபகத்திற்கு வந்தான். கும்பகர்ணனோ தொடர்ந்து ஆறு மாதங்கள் தூங்கவும், அது முடிந்ததும் சில காலம் மட்டுமே விழித்திருப்பதுமான சாபத்துக்கு ஆளாகியவன். தற்சமயம் அவன் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதும் , அதனால் அவனை எழுப்புவதும் சிரமம். ஆனாலும், அவனது உதவி உடனேயே தேவைப்படுவதால் பல அரக்கர்களை வைத்து தாரை, தம்பட்டை, எக்காளம், சங்கு முதலிய இசைக் கருவிகளை ஊதியும், அடித்தும் பெரிய ஒலி எழுப்பியும், மல்யுத்த வீரர்களைக் கொண்டு அவனது விலா, கை, கால் என்று எல்லா அங்கங்களிலும் குத்தியும், உதைத்தும் அவனை எழுப்ப ஏற்பாடு செய்தான்.

ஒரு வழியாக எழுந்த கும்பகர்ணன் அகால நேரத்தில் தான் மீளா தூக்கத்தில் இருந்து நிர்பந்தமாக ஏன் எழுப்பி விடப்பட்டிருக்கிறோம் என்ற காரணத்தை யூகித்து அறிந்து கொண்டான். ராவணன் ஒரு வேளை இக்கட்டில் மாட்டிக் கொண்டுவிட்டு, அதிலிருந்து மீள்வதற்குத் தன் உதவியைத் தேடுகிறான் போலிருக்கிறது என்று அவன் மூளையில் உதித்தது. அவன் ராவணனைச் சந்தித்து இராமர் மற்றும் வானர சேனைகளிடம் அவர்கள் பெற்ற தோல்விகளை அறிந்ததும், தானும் விபீஷணனும் முன்பு சொன்னதை ஞாபகப்படுத்தி சீதையை விடுவிக்காவிட்டால் வரும் பிரச்சனைகளைப் பற்றித்தான் விவரமாகச் சொன்னோமே என்றான். அப்படி அவன் முன்பு சொன்னதையெல்லாம் வரிசையாக அடுக்கிக்கொண்டு போனதை ராவணன் விரும்பவில்லை. தற்சமயம் அவனைக் கஷ்டப்பட்டு எழுப்பியது பழங்கதைகளைக் கேட்பதற்காக அல்ல என்றும், இந்த நிலையில் அவன் செய்யக்கூடியது என்ன என்று தெரிந்து கொள்வதற்காகவே என்றான்.

… गतं तु नानुशोचन्ति गतं तु गतमेव हि ।। 6.63.25 ।।

गतं तु, சென்றதை  न अनुशोचन्ति, (நினைத்து) வருந்துவதில்லை;  गतं तु, நடந்தது   गतमेव हि, நடந்ததுவே

நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும்; அவை நடந்து முடிந்துவிட்டன.

நடந்து போன நிகழ்ச்சிகளைப் பேசிப் பயன் என்ன? அவை போய் விட்டன, இனி வரப் போவதைப் பற்றிப் பேசுவோம் என்பது நல்ல முயற்சிதான். உண்மைதான். எதிரி நம் வீடு வரை வந்தபின் பழையதைப் பற்றிப் பயன் இல்லைதான். காலம் இல்லாதபோது, அவைகளைப் பற்றிப் பேசி நேரத்தை வீணடிப்பதை விட, உடனே நாம் நடக்கவேண்டியது பற்றி யோசிப்பது என்பது ராவணன் மூலம் வந்தாலும் அது ஒரு நல்ல அறிவுரைதான்.

ஆனால் அதில் என்ன விடப்பட்டிருக்கிறது என்றால் நடந்தவைகளை அலசினால்தான், யார் எதற்குப் பொறுப்பு என்பதும் அவர் இன்னும் அந்தப் பொறுப்பில் இருக்கலாமா என்பதும் தெளிவாகும். அது நடந்திருந்தால் ராவணன் அரியணையிலிருந்து இறங்கி, வேறொருவர் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்று அதன் பின் நடப்பது வேறு விதமாக இருந்திருக்கலாம். ஆக நடந்தவைகளை அலசுவது நடக்கப்போவது நல்லதாக அமைவதற்கு நிச்சயம் கைகொடுக்கும். அதேபோல் ஒரு வேளை நடக்காமலே போய்விட்டாலும் நடக்கப் போவதைப் பற்றிப் பேசுவது அவைகளைப் பற்றித் திட்டமிடுவதற்காக நல்லதே.

பழையது போய்விட்டது, அது இல்லை; இனி வரப் போவது இன்னும் வரவே இல்லை; ஆதலால் இப்போது இன்றே இங்கேயே இருப்பது ஒன்றே உண்மை என்பது சத்தியமான வார்த்தைகள் என்றாலும், அது உலகியலுக்கு இல்லை. அது நிச்சயமாக அரசியலுக்கு இல்லவே இல்லை. வந்ததை அளந்து, அதற்கேற்ப இப்போதே திட்டமிட்டு, வரப்போவதை எதிர்பார்ப்பதே உலகியலில் அறிவார்த்தமான வழி. மற்றதெல்லாம் திண்ணைப் பேச்சு, காலத்தை வீணடிக்கும் வெண்ணைப் பேச்சு.

(தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனித குலவிளக்கு – 25

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

25.1 மாற்றான் வலி தூக்கான்

ராவணனால் அனுப்பப்பட்டு வானரர்களின் ஊடே புகுந்த அவனது ஒற்றர்களை விபீஷணன் அடையாளம் கண்டுகொண்டதால், அவர்களைப் பிடித்த வானரர்கள் உடனே கொன்றுவிட வேண்டும் என்று விரும்பினர். இராமர் மட்டும் அவர்கள் மேல் கருணை கொண்டு தடுத்திருக்காவிட்டால், அவர்களின் கதை அப்போதே முடிந்திருக்கும். உயிருடன் திரும்பிய அவர்கள் வானரர் அணியில் தாங்கள் பார்த்தது அனைத்தையும் ராவணனிடம் சொன்னார்கள். அவர்கள் தப்புவிக்க இராமர் உதவி செய்தபோது, உடனே சீதையை சகல மரியாதைகளுடன் திருப்பி அனுப்பவில்லை என்றால் போரில் அவனுக்குச் சாவும், இலங்கைக்கு அழிவும் நிச்சயம் என்று ராவணனுக்கு அவர்கள் மூலம் சொல்லச் சொன்னதையும் சொன்னார்கள். தனக்கு போர் என்றால் பயமும் கிடையாது; சீதையையும் அனுப்ப முடியாது என்று அவர்களிடம் ராவணன் மார் தட்டினான். வெளிக்கு அப்படி வீரப் பேச்சு பேசினாலும், உள்ளுக்குள் அவன் நடுங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தான்.

ராவணன் தனது தளபதிகளைக் கூப்பிட்டு அரக்கர் படை வீரர்களை உடனே அணிவகுக்கச் சொன்னான். அப்படிச் சொல்லும்போது, வீரர்களுக்கு எதற்காக என்ற காரணத்தைச் சொல்லாமல் அவர்களை ராணுவ முகாம்களுக்கு வரச் சொல்லிவிட்டு, போருக்குத் தயாராக இருக்கும்படியும் சொல்லச் சொன்னான். அப்படி போர்த் தளபதிகளிடம் ஆணை கொடுத்துவிட்டு, சீதையின் மனத்தை மாற்ற அவளிடம் ஒரு விளையாட்டை ஆடுவதற்கும் தயார் ஆனான். உண்மையான உடல் போன்ற பொம்மைகளைத் தயாரிக்கும் கலைஞனான வித்யுத்ஜீவா என்றவனைக் கூப்பிட்டு, சமீபத்தில் தலை சீவப்பட்டு ரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருக்கும் ராமனது தலை போன்ற பொம்மையைத் தயாரிக்கச் சொன்னான். அவன் அதைக் கொண்டு வந்ததும், தான் ராமனுடன் நடந்த போரில் அவனைக் கொன்று வெற்றி வாகை சூடி விட்டதாகவும், சீதை நம்பமாட்டாள் என்று நினைத்ததால் அவனது தலையையே அங்கு கொண்டு வந்திருப்பதாகவும் சொல்லி பொம்மையைக் காட்டினான். இனி ராமனால் அவளைக் காப்பாற்ற வரமுடியாது என்றும், அவனது மனைவியாகி இலங்கையின் ராணி ஆவது ஒன்றே அவளுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி என்றும் சொன்னான். சீதைக்குத் தாங்க முடியாத துக்கம் வந்து, தன்னையும் ராவணனே கொன்று போட்டால் நல்லது என்றே நினைத்தாள்.

தெய்வாதீனமாக அப்போது ஒரு சேவகன் வந்து, பிரஹச்தா மற்றும் இதர தளபதிகளும் அவனது மற்றைய ஆணைகளைக் கேட்க அவைக்கு வந்து காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்று சொன்னதும், ராவணன் அவசரம் அவசரமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றான். அதனால் அவனது மேலும் தொடர்ந்திருக்கக்கூடிய துன்புறுத்தல்களில் இருந்து சீதை தப்பினாள். சீதையின் காவலாளி அரக்கிகளிலும் நல்லவள் ஒருவளான சுராமா என்பவள் ராவணனை நம்பவேண்டாம் என்றும், அவன் காட்டிச் சென்றது ஒரு பொம்மையே என்றும் சீதைக்கு சரியான சமயத்தில் சொன்னாள். மேலும் அவள் இராமர் வானரர் சேனையுடன் கடல் தாண்டி இலங்கைக்கு அருகே வந்துவிட்டதாகவும், இனிமேல்தான் போர் மூளும் அபாயமே இருக்கிறது என்றும் சீதையிடம் சொல்லி, வேண்டுமானால் போருக்கு ஆயத்தம் ஆவதற்குண்டான போர் முரசும் கொட்டிக்கொண்டிருப்பதை அவளையே காது கொடுத்துக் கேட்கச் சொன்னாள். இராமர் உயிருடன் பத்திரமாக இருப்பதாகவும், மனம் கலங்க வேண்டாம் என்றும் அவள் சீதைக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும் வகையில் விவரங்களைச் சொன்னாள்.

அவையில் காத்துக்கொண்டிருந்த போர்க் குழுவிடம் பேசி, வந்திருக்கும் அபாயத்தை எப்படிப் போக்குவது என்று திட்டமிட ராவணன் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அங்கு கூடியிருந்தவர்களில் ராவணனின் பாட்டனான மால்யவான் என்பவரும் ஒருவர். பலமில்லாத போது அமைதியாய் இருப்பதும், பலம் நன்கு இருக்கும்போது மட்டும் தேவையானால் போருக்குச் செல்வது என்பது ஒரு பழம் பெரும் வழக்குச் சொல் என்றும், தற்போது இராமருக்கே பலம் அதிகமாய் இருக்கிறது என்பது தனது கணிப்பு என்பதால், ராவணனை அவர் சமாதானப் பேச்சு நடத்தச் சொன்னார்.

ஹீயமானேன கர்தவ்யோ ராஜ்ஞா ஸந்தி⁴​: ஸமேன ச |
ந ஸ²த்ருமவமன்யேத ஜ்யாயான் குர்வீத விக்³ரஹம் || 6.35.9 ||

ஹீயமானேன – (தன்) பலம் குறைவுறும் போதும்
ஸமேன ச – (எதிரிக்குச்) சமமாய் இருக்கும்போதும்
ராஜ்ஞா – (ஒரு) அரசனால்,
ஸந்தி⁴: – சமாதானம்,
கர்தவ்ய: – செய்து கொள்ளப்பட வேண்டும்
ஸ²த்ரு: – எதிரியை
ந அவமன்யேத – குறைவாக
ஜ்யாயான் குர்வீத – எடை போடக் கூடாது
விக்³ரஹம் – மேலானவனாகக் காண்பித்துக்கொண்டு.

தன் படை பலம் குறைவாகவோ அல்லது சரி சமமாகவோ இருந்தால், ஓர் அரசன் அமைதி வழி நாட வேண்டும்; தன் பலம் அதிகமாக இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, எப்போதும் எதிரிகளின் பலத்தை குறைத்தே மதிப்பிடக்கூடாது.
சில சமயம் அபாயம் சூழ்ந்திருக்கும் சமயம், கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய முக்கிமான அடிப்படை அம்சங்களையும் கவனிக்காது, ஆட்சியாளர்கள் சற்றே உணர்ச்சி வசப்பட்டு எப்போது சமாதானம் பேசுவது, எப்போது மார் தட்டுவது என்று தெரியாது இருந்துவிடுகின்றனர். அந்த விஷயத்தில் வயதிலும், அனுபவத்திலும் முதிர்ச்சி மிக்க அறிஞர்கள் ராவணனுடன் இருந்தது அவனது பாக்கியமே. அவர்களும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளுக்குத் தகுந்தவாறும், நல்லதுமான அறிவுரைகளை அவனுக்குக் கொடுத்தனர். ஆனாலும் ராவணன் தனது அகம்பாவத்தாலும், அறிவு மழுங்கி சரியாக சிந்திக்காததாலும் தன் துயர முடிவைத் தானே வரவழைத்துக் கொண்டான். பெரியவர் மால்யவான் மூலம் ஒரு நாட்டின் போர்-அமைதிக் கொள்கைக்கான அடிப்படை உண்மைகளை வால்மீகி எடுத்துச் சொல்கிறார்.

25.2 நல்லாள் இல்லாக் குடி

முன்பு விபீஷணின் வேண்டுகோளையும், அறிவுரையையும் ஒதுக்கித் தள்ளியது போலவே, பாட்டன் மால்யவானின் அறிவுரையையும் ராவணன் ஏற்காது தள்ளினான். ராமனை மனிதன் என்றும் அரக்கர்களுக்கு ஒப்பான பலமில்லாதவன் என்றும் வெறுப்போடு சொல்லி, அவனுடன் சமாதானம் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என்று ராவணன் தெளிவாக அறிவித்தான். பின்பு இலங்கையைக் காப்பாற்ற எந்த தளபதிகள் என்ன செய்யவேண்டும் என்று ஒவ்வொருவருக்கும் பொறுப்புகளை வகுத்துக் கொடுத்தான்.

எதிர் தரப்பிலும், இலங்கையின் அருகில் இருந்த சுவேலா என்னும் மலை மீதேறி நின்று இலங்கை மாநகரை இராமர் பார்த்து, அவரும் வானரர் சேனாதிபதிகளும் ராவணனுடைய தற்காப்பு ஏற்பாடுகளைக் கணித்து, அதற்கு ஏற்ப இலங்கையைத் தாக்க தங்கள் வியூகங்களை வகுத்துக் கொண்டனர். அப்படி அவர் பார்க்கும்போது அந்த நகரில் சீதை ராவணனால் அபகரிக்கப்பட்டு அங்கு அரண்மனை வனத்தில் இருப்பதும் நினைவுக்கு வந்து அவரைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தவே, எப்போதுமில்லாத உரத்த குரலில் ராவணனன் செய்த பழிச் செயலுக்கு நிச்சயம் அவனுக்குத் தண்டனை கிடைக்கும் என்று சொன்னார். அவனுடைய செயலுக்குத் துணை போகியிருக்கும் அவனது சுற்றமும், உற்றமும் அவனுடன் சேர்ந்து அழிவார்கள் என்றும் சொன்னார். ராவணன் மட்டுமே தனியாக இந்த அடாத செயலைச் செய்திருந்தாலும், அவனுடன் இருக்கும் அப்பாவிகளான அரக்கர்களுக்கும் உரிய தண்டனை உண்டு என்றும் சூளுரைத்தார்.

ஏகோ ஹி குருதே பாபம்ʼ காலபாஸ²வஸ²ம்ʼ க³த​: |
நீசேனாத்மாபசாரேண குலம்ʼ தேன வினஸ்²யதி || 6.38.7 ||

காலபாஸ²வஸ²ம்ʼ க³த​: — காலத்தின் பாச வசப்பட்டு
ஏகோ ஹி – (ஒரே) ஒருவன்
பாபம்ʼ – பாவம்
குருதே – செய்கிறான்
தேன – அந்த
நீசேனாத்ம – கீழோன் ஒருவனது
அபசாரேண – அபசாரத்தால்
குலம்ʼ – குலமே
வினஸ்²யதி – அழிகிறது.

ஒருவன் தனியனாகக் குற்றம் புரிந்தாலும், அவனது மொத்தக் குடும்பமே அவனது செயலால் துயரப்படுவார்கள்.
போர் வந்துவிட்டால் மொத்த தேசமே அவதிப்படும். சில பேர் செய்யும் சதியால் ஒரு போர் வரும் வாய்ப்பு வந்துவிட்டால், அதன் விளைவுகளில் இருந்து மீள ஒரு தேசத்திற்கு இரண்டு வழிகள்தான் இருக்கின்றன. எவர்களால் அந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு இருக்கிறார்களோ அவர்களைப் பிடித்து, அந்தச் செயலால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் திருப்தி அடையும் அளவு குற்றம் செய்தவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்குவது ஒரு வழி. இல்லையென்றால் குற்றம் செய்தவர்களை ஏதேனும் காரணத்தினால் அரவணைத்துப் போக நேரிட்டால், அதனால் வரும் போரையும் சந்தித்து அதன் விளைவுகளையும் பொறுத்துக் கொள்வதே இரண்டாவது வழி.

இராமாயணக் காலத்தில் இருந்த அதே நிலைதான் இன்றும் உள்ளது; என்றும் இருக்கும். ஒருவர் செய்த தவறினால் அதில் சம்பந்தப்படாத அப்பாவிகள் பலரும் அவதிக்கு உள்ளாகின்றனர். அதாவது ஒரு குடும்பத்திலோ அல்லது தேசத்திலோ எங்காவது தப்பு நடக்கிறது என்றால், அதைப் பார்த்துக்கொண்டு தனக்கும் அதற்கும் சம்பந்தம் இல்லையே என்று சும்மா இருப்பது தவறு; நடப்பது பெரியதாகி சமூகத்தையே தாக்கும் அளவு வளரும்போது குற்றம் செய்தவரைத் தவிர அனைவரையும் அது பதம் பார்த்துவிடும் என்று வால்மீகி இங்கு நமக்குச் சொல்ல வருகிறார். உண்மைதானே? வள்ளுவரும் அன்றே இப்படிச் சொன்னதுதானே?
“இடுக்கண்கால் கொன்றிட வீழும் அடுத்தூன்றும்
நல்லாள் இலாத குடி” (1030)

25.3 தலை காப்பான் தலைவன்

லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் மற்றத் தலைவர்கள் புடை சூழ இராமர் இலங்கை நகரின் அமைப்புகளையும், அரக்கர்கள் படையின் தாக்குதலுக்கான ஏற்பாடுகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அதே சமயம், இலங்கையில் இருந்த ஓர் உயர்ந்த அடுக்கு மாளிகையின் மேற்தளத்திலிருந்து ராவணனும் அருகே வந்துள்ள வானரர் சேனைகளைப் பார்த்தான். தூரத்தே ராவணனைக் கண்டதுமே சுக்ரீவனுக்கு ஆத்திரத்தில் ரத்தம் கொதித்தது. யாரும் எதிர்பார்க்காமல் இருக்கும்போது, சிறிதும் யோசிக்காமல் அவன் சுவேலா மலை உச்சியிலிருந்து ராவணன் இருந்த மாளிகைத் தளத்திற்கு ஒரு தாவுத் தாவி அவன் முன்னால் போய் நின்றான்.

தன்னைச் சுக்ரீவன் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, தான் அவன் கழுத்தை நெருக்கிக் கொல்வதற்காக வந்திருப்பதாகச் சொன்னான். உடனே இருவருக்கும் கைகலப்புச் சண்டை நடக்கவே, அதில் ஒருவரையொருவர் மிஞ்சும்படி இருவரும் கட்டிப் புரண்டனர். ஒருவரின் கைப்பிடியை இன்னொருவர் தளர்த்துவதும், இவரின் மாற்றுப் பிடியை அவர் திமிறிக்கொண்டு வெளியே வருவதுமாக இருவரும் தங்கள் திறனைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். இருவருக்குமே தோள்வலிமை மிக்க இருந்ததால், ஒருவருக்கொருவர் சளைக்காமல் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருக்க, போட்டியோ வெகுநேரம் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் தன்னைவிட சுக்ரீவன் வலிமையும், திறனும் மிக்கவன் என்றுணர்ந்த ராவணன், அந்த இக்கட்டிலிருந்து விடுபட அரக்கர்களுக்கே உரித்தான மாய லீலைகளைக் காட்ட ஆரம்பித்தான். அதன்படி சுக்ரீவனைக் குழப்புவதற்காக தன்னைப் போலவே பல ராவணன்களை உருவாக்கினான். (இதைத்தான் சக்கை போடு போட்ட ஆங்கிலப் படமான Matrix படத்தில் தழுவினார்களோ?)

அது அரக்கனின் மாய விளையாட்டு என்பதாலும், அதற்கு மேல் அங்கு ஒருவனுக்கொருவன் எனும் நேர்மையான சண்டையைத் தொடர முடியாததால், சுக்ரீவன் அங்கிருந்து ஒரே தாவாகத் தாவி சுவேலா மலையுச்சிக்குத் திரும்பினான். அதுவரை அவனைக் காணாது தேடிக்கொண்டிருந்த இராமரிடம், அதுவரை தான் ராவணனுடன் போட்ட சண்டையைச் சொன்னான். பத்திரமாகத் திரும்பி வந்த சுக்ரீவனைப் பார்த்து கவலை நீங்கிய இராமர், அவன் சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டு ஒரு அரசனும் தலைவனுமான அவன் அப்படிப் போயிருக்கக் கூடாதென்றும், அவனது உயிருக்கு ஆபத்து வந்திருக்கக் கூடிய ஒன்றுக்கொன்று என்ற அளவில் ராவணனோடு சண்டை போட்டிருக்கக்கூடாது என்றும் சொன்னார். ஒரு அரசன் மற்றும் அவனது தளபதிகளைப் பொருத்து ஒரு போரின் தன்மை மாறக்கூடியதால், அபாயம் மிகுந்த செயல்கள் எதையும் அவர்கள் செய்யக்கூடாது என்று அப்போது அவனுக்குச் சொன்னார்.

… ஏவம்ʼ ஸாஹஸகர்மாணி ந குர்வந்தி ஜனேஸ்²வரா​: || 6.41.2 ||
ஏவம்ʼ, இப்படி
ஸாஹஸகர்மாணி – சாஹசச் செயல்களை
ஜனேஸ்²வரா​: – அரசர்கள்
ந குர்வந்தி – செய்யமாட்டார்கள்.
( தேவையற்ற மற்றும் அபாயகரமான சூழ்நிலைகளில் )
ஒரு அரசன் மற்றும் மக்களின் தலைவர்கள் தோன்றுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

நடுக்கடலில் மூழ்கும் கப்பல் ஒன்றில் அதன் பொறுப்பான தலைவன் மற்ற எல்லோரையும் காப்பாற்ற முயற்சி செய்துவிட்டு, தான் அந்தக் கப்பலிலேயே நின்று அதனுடன் மூழ்குவது வழக்கம். அதாவது தலைவன் போய்விட்டால் அனைத்தும் போய்விட்டது என்று அர்த்தம். அதனால் ஒரு அரசனோ, அல்லது அவன் தளபதிகளோ முன் நின்று நடத்தும் போரில் அவர்கள் போர்க்களத்தில் இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் வீழ்ந்தால் அந்தப் போரின் தன்மையே மாறிவிடும். அவர்கள் இறந்தாலோ, சரணாகதி அடைந்தாலோ போரில் தோல்வி என்பதே முடிவு. அதனால் அவர்களுக்கு போர்க்களத்திற்கு நேரே வந்து அங்கு கலந்துகொள்ள ஆசை இருந்தாலும், அவர்களுக்கு ஏதேனும் நேர்ந்தால் நிலைமையே மாறிவிடும் என்பதால் அவர்கள் அப்படி அங்கு போகக் கூடாது. அதனால் அவர்கள் தேவையற்ற, ஆபத்தான இடங்களுக்குச் செல்வதற்கு முன் மிகவும் யோசித்துச் செயல்பட வேண்டும்.


25.4 இறுதிவரை போரைத் தவிர்

வானரர்கள் இலங்கை மாநகரைத் தாக்குவதற்குத் தயாராக முதலில் அதைச் சுற்றி வளைத்துக்கொண்டார்கள். அவர்களின் தளபதிகள் மேலிடத்தில் இருந்து வரவேண்டிய ஆணைக்குக் காத்திருக்க, போர் தொடங்குவதற்கான எல்லா அறிகுறிகளும் தெரிந்தன. அப்போதும் இராமர், ஒரு வேளை மனம் மாறி தனக்கும் தன் வீரர்களுக்கும் போரினால் வரக்கூடிய அழிவுகளைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, ராவணன் திருந்துவானா என்று கடைசியாக ஒரு வாய்ப்பு கொடுக்கலாம் என்று சிறிது காத்திருந்தார். முன்பு அனுமன் அமைதியாகவும், கௌரவத்துடனும் கொடுத்த அறிவுரைக்குப் பலன் ஏதும் இல்லாது போயிற்று. அப்படி இருந்தும் இப்போது இன்னும் ஒருமுறை அங்கதன் மூலம் தூது அனுப்ப முடிவு செய்து, இம்முறை அந்த எச்சரிக்கையில் சற்றே கடும் சொற்களையும் சொல்லி, இறுதியாக சீதையை சகல மரியாதைகளுடன் திருப்பி அனுப்பவில்லை என்றால், ராவணன் போரில் கொல்லப்பட்டு விபீஷணன் அரசனாக அரியணை ஏற்றப்படுவான் என்று இராமர் சொல்லி அனுப்பினார்.

… நிஷ்பத்ய ப்ரதியுத்³த்⁴யஸ்வ ந்ருʼஸ²ம்ʼஸ புருஷோ ப⁴வ || 6.41.77 ||
ந்ருʼஸ²ம்ʼஸ – கொடூரமானவனே!,
புருஷோ ப⁴வ – (பயந்தாங்கொள்ளியாய் இல்லாமல்) ஆண்மையுள்ளவனாய் இரு,
நிஷ்பத்ய – கீழிறங்கி,
ப்ரதியுத்³த்⁴யஸ்வ – எதிர்த்துப் போரிடு.

கோட்டையில் ஒளிந்து கொள்ளாமல் ஓர் ஆண்மகனாக வெளியே வந்து நேருக்கு நேர் போரிடு.
அனாவசியமான போர்ச் சேதங்களையும், கொலைகளையும் தடுப்பதற்காக அந்நாளில் எதிரிகளுக்கு நிறைய கால அவகாசம் கொடுத்த பின்பே போர்கள் தொடுக்கப்படும். இங்கு அங்கதன் மூலம் இராமர் அனுப்பிய செய்தியும் அந்தப் பண்டைய வழக்கத்தை ஒட்டியதுதான். எதிரிக்கு அவகாசம் ஏதும் கொடுக்காமல் திடீரென்றும், இலை மறைவு காய் மறைவு ஏற்பாடுகளுடன் இரவோடு இரவாகவும் சரித்திரத்திலும், சமீப காலத்திலும் காணப்படும் சில போர்களில் இருந்து இது வித்தியாசமானவை.

(தொடரும்)