வினோதினியின் மரணம் எழுப்பும் கேள்விகள்

காதலிக்க மறுத்ததால் அமில வீச்சுக்கு உள்ளான சகோதரி வினோதினி இன்று காலை சிகிச்சை பலனின்றி உயிரிழந்தார். அப்பாவியான அந்த சகோதரியின் குடும்பத்திற்கு நமது ஆழ்ந்த இரங்கலையும், அனுதாபத்தையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

The drug is one of the antibiotics with a narrow spectrum, as the drug targets only the gram-positive bacteria such as b. Get medical help right sinuously away if you have any of these symptoms: The bladder was removed and stored in a −20°c freezer until analysis.

If the doctor says that you may not continue with the treatment in. The best priligy 30 mg 30 tablet fiyatı 2021 of a medication that Ise-Ekiti you can buy from the pharmacy that you trust are ones that are licensed. Most of the information about side effects is misleading.

The generic version is not the same as the one you can buy over the. Hydrazide condensation catalysts are well known (see, for https://drbulentyilmaz.com/hakkimda/ example, u.s. What i need now is to find out if there any medicine that can help me.

காரைக்காலை சேர்ந்த இளம் மென்பொறியாளரான வினோதினி மீது இவரின் கல்லூரி சீனியர் சுரேஷ் என்பவர் தன்னை திருமணம் செய்ய மறுத்ததால் அவர் மீது அடர் அமிலத்தை ஊற்றி இருக்கிறார். இதனால் அப்பெண்ணின் பார்வை பாதிப்படைந்து அதற்குரிய சிகிச்சை பெற்று வந்தார். உடலில் அமில வீச்சு மிக ஆழமாக சென்றதால் உடல் உறுப்புகளும் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தார். சென்னை ராஜிவ் காந்தி அரசு மருத்துவமனையில் உள்ள மருத்துவர்களால் மிகவும் கவனக்குறைவாக கையாளப்பட்ட வினோதினி அங்கு வழங்கப்பட்ட சிகிச்சை திருப்தி அளிக்காமல் தனியார் மருத்துவ மனையில் சேர்த்து மருத்துவம் பார்க்க தள்ளப்பட்டார்.

அரசு மருத்துவ மனை மருத்துவர்கள் முதலில் வினோதினிக்கு மயக்க மருந்து கொடுக்காமல் தீக்காயங்கள் தொடர்பான சிகிச்சையை மேற் கொண்டிருக்கிறார்கள் . வலியின் வேதனை தாங்க முடியாத அந்த பெண் அது தொடர்பாக மருத்துவர்களிடம் முறையிட்ட போது உங்களுக்கு வசதிப்பட வில்லையெனில் தனியார் மருத்துவ மனையில் தங்கி சிகிச்சை மேற்கொள்ளுங்கள் என வற்புறுத்தப்பட்டார். இதை தொடர்ந்து அவர்கள் தனியார் மருத்துவ மனைக்கு மாற்றப்பட்டனர். அங்கு சிகிச்சைக்கு மிக அதிக பணம் தேவைப்பட்டதால் பொது மக்களின் உதவி நாடப்பட்டது அங்கும் இது வரை 20 லட்சம் வரை செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது . ஆனாலும் சிகிச்சை பலனின்றி அவர் உயிரிழந்தார். தனியார் மருத்துவ மனையிலும் சிகிச்சை திருப்திகரமாக இல்லை என அவரின் பெற்றோர்களும் உறவினர்களும் தெரிவிக்கிறார்கள். ஆனால் தனியார் மருத்துவ மனை அதன் பெயர் கூட வெளியில் தெரியாத அளவிற்கு விபரமாக செய்தியாளர்களையும், செய்தி தாள்களையும் கவனித்திருக்கிறது.

vinodini-acid-attack-victim

இந்த சம்பவம் மிகவும் துரதிர்ஷ்ட வசமானது என்று ஒற்றை வார்த்தையில் கடந்து செல்ல முடியவில்லை . இந்த மரணம் சமூகத்தை நோக்கி ,அதன் அறத்தை நோக்கி எண்ணற்ற கேள்விகளை முன் வைக்கிறது. அதற்கு பதில் கண்டுபிடிப்பதை தவிர்ப்பதற்காக வேறு சமாதானங்களை மனம் நாடுகிறது. வினோதினிக்கு இந்த சம்பவம் நிகழ்ந்து 20 நாட்களுக்கு மேலாகிறது. நேற்று வரை ஊடகங்களும், அறிவு ஜீவிகளும் பொது மக்களும் விஸ்வரூபத்தின் நிழலில் இருந்து வெளிவரவே இல்லை. பொது மனசாட்சியின் அடுக்குகளில் அடியில் ஒளிந்திருந்த இந்த நிகழ்வு, அல்லது பார்க்க மறந்த இந்த நிகழ்வு இனி ஒரு வார்த்திற்காவது இது நீடிக்கும் . அல்லது அடுத்த நடிகையின் நாய் பிரசவிக்கும் வரையோ, தங்களின் திரைக்கதாநாயகனின் புதுப்படமோ, டோனி அடிக்கும் சென்சூரியோ வரும் வரை இது நீடிக்கும் . அதற்குள் சமூகத்தின் மனசாட்சிக்குள் ஏதேனும் மாற்றம் வந்தால் உண்டு இல்லாவிட்டால் இது இன்னொமொரு சம்பவமாக மட்டுமே இருக்கும். கும்பகோணம் தீவிபத்து எப்படி மறந்து போனதோ, ஸ்ரீரங்கம் தீவிபத்து போலவோ, சரிகா ஷா மரணம், நாவரசு கொலை போன்ற இதுவும் இன்னொரு சம்பவம் மட்டுமாகவே நீடிக்கும்.

ஊடகங்கள், மருத்துவர்கள், பொது மக்கள், குறிப்பாக ஆண்கள் ,அறிவு ஜீவிகள், அரசியல் கட்சிகள் , காவல் துறை அதிகாரிகள் , அரசு அதிகாரிகள் ,ஆசிரியர்கள் இவர்களின் அறத்தை பற்றியும், இது தொடர்பாக சமூகம் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீடுகள் பற்றியும் ஆழமான மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்த வேண்டிய நேரம். அது மட்டுமின்றி கலை இலக்கிய வடிவங்கள் ,கலைஞர்கள் இவர்களின் அற மதீப்பிடும் மறு பரிசீலனைக்கு உட்பட வேண்டிய நேரமிது. ஒரு சமூகத்தின் மன நிலையில் ஏதேனும் மாற்றம் வர வேண்டுமானால் யாராவது ஒருவர் கோரமாக சாக வேண்டும் அல்லது பெரும் விபத்து நடக்க வேண்டும் என்பது என்ன விதமான அடிப்படை?. விபத்துகளில் இருந்தோ, தனிப்பட்ட குற்றங்களில் இருந்தே தொடர்ச்சியாக பாடம் கற்றுக்கொள்ள மறுத்து வருகிற பழங்குடி சமூகமாக தேங்கிப்போய் விட்டது போல் இருக்கிறது.

சமூகம் பெண்கள் பற்றியும், காதல், பாலியல் பற்றி கொண்டிருக்க கூடிய மதிப்பீடுகள் தீவிரமாக மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது . பெண்கள் வெறும் போகப் பொருளாகவும் , ஒரு அடிமைப் பண்டமாகவும், அந்தஸ்தின் பாரத்தை பெண்ணின் மீது ஏற்றி வைத்தும் பார்க்கும் பார்வை மாற வேண்டும். சம கால ஆண்களின் பாலியல் சிந்தனை வறட்சி கற்பனை செய்ய இயலாத அளவு மோசமாக இருக்கிறது. நம் தினசரிகளையோ, குமுதம் விகடன் உள்ளிட்ட வெகுஜன பத்திரிக்கைகளையோ , சமகால திரைப்படங்களையோ பார்க்கும் வேறு ஒரு கால கட்ட மனிதன் ”இந்த மனிதர்கள் எல்லாம் மிகுந்த பாலியல் வறட்சி கொண்டும், பெண்கள் மீதும் பாலுறவு மீதும் தீராத ஆசையோடு இருப்பவர்கள் என்ற நிச்சயமான முடிவுக்கு வந்து விடுவான்.

அனைத்து நாளிதழ்களும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு பெண்களை, பெண்மையை ஒரு விற்பனைக்குரிய பொருளாக மாற்றி வெற்றிகரமாக அதை பெண்களையும் நம்ப செய்துள்ளனர். இளம் பெண்களும், பேரிளம் பெண்களும் தங்களை ஒரு விற்பனை பண்டம் போலவே செயற்கையாக அலங்கரித்துக்கொண்டும், மிக செயற்கையான நடை, உடை , நளினங்களாலும் தங்களை காட்சிப்படுத்தி முன்னகர்கிறார்கள். இந்த சமூகத்தின் ஆகப்பெரிய நோயாக பாலியல் தேவை தான் எழுந்து நிற்பதாக ஒரு தோற்றம் உருவாகிறது. அடுத்து காதல் பற்றிய பிதற்றல்களும், அதன் புனிதத்தன்மை ,இயல்பு பற்றிய கோட்பாடுகள் அதை ஒரு பாலைவன மதம் அளவுக்கு தீவிரமான அடிப்படைவாத சித்தாந்தங்களை முன்னிறுத்துகிறது .இதில் பெரும் பங்கு தமிழ் திரையுலகிற்கு தான் அவர்களின் திரைப்பட வர்த்தகத்திற்காக காதல் என்ற கச்சாப் பொருளை மிக அதிகமாக ஊதி பெரிதாக்கி வியாபாரம் செய்து விட்டார்கள். அதன் பின் விளைவுகளாகவே இதை பார்க்கிறேன். காதல், பெண்கள் , பாலியல் உறவுகள் பற்றிய பூடகத் தனமான சித்தரிப்புகளும் ,கோட்பாடுகளும் சமூகத்தின் இரு பாலருக்கிடையே மிகப்பெரிய இடைவெளியை தோற்றுவித்து விட்டன. அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட சமூக பிரச்சினைகள் ஏராளம். அடிப்படை சிந்தனை என்ற கூறே அறவே அற்றுப்போன ஒரு சமூகமாக இப்போதைய தமிழ் சமூகம் ஒரு மந்தைகளைப்போல இருக்கிறது.

அறம் என்பதை என் ஆசான் ஜெயமோகன் இப்படி வரையறுக்கிறார் “அறம் என்பது இதுதான். ஒரு மனிதக்குழு தனக்குள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் நெறிகள். இறுதியாக வகுத்துக்கொண்ட நடத்தைகள். செய்யக்கூடியவை, செய்யக்கூடாதவை, செய்தே ஆகவேண்டியவை அடங்கிய ஒரு வழிகாட்டித்தொகை. அதுவே அறம்.”

goverment_hospital_in_india

இந்த நிகழ்வில் சம்பந்தப்பட்டுள்ள மருத்துவர்கள், பத்திரிக்கையாளர்கள், அரசு ஊழியர்கள் , சமூகம் இவர்களுக்கு இந்த அளவு கோலை பொறுத்தி பார்த்தால் யாரும் அதன் தரத்தில் இல்லை. அப்படி யெனில் இந்த சமூகத்தின் அறம் என்பது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருப்பதாகவே கொள்ள வேண்டும், அரசிடம் போதுமான அளவு சம்பளம் பெறும் ஒரு அரசு மருத்துவர் தன்னிடம் சிகிச்சை பெறும் நோயாளியை கீழ்த்தரமாக நடத்த தூண்டுவது எது? ஏன்? இது பற்றிய குற்ற உணர்வே அன்றி மீண்டும் மீண்டும் இது போன்ற செயல்களில் அவர்களை ஈடுபட தூண்டுவது எது? முறையான, தரமான சிகிச்சையை நீங்கள் தனியார் மருத்துவமனையில் கோரி பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்வதற்கு அவர் யார்? பின் ஏன் அவர் அரசு பணத்தை சம்பளமாக பெற வேண்டும்.? ஏழை மக்களிடம் தனியாக லஞ்சமும் பெற்றுக்கொண்டு ஒழுங்காக அரசுப்பணியும் பார்க்காமல், விதிகளுக்கு புறம்பாக தனியாகவும் கிளினிக் வைத்து சம்பாரித்து அவர் என்ன செய்ய போகிறார்.? இப்படி சொல்வதற்கு அவருக்கு வெக்கமாக இல்லை? தான் படித்த படிப்பிற்கு என்று ஒரு மரியாதை இருக்கிறது. அதை இது போன்ற மனிதர்கள் கீழ்த்தரமாகவும், கேவலமாகவும் கீழிறக்குகிறார்கள். முறையாக தகுந்த நேரத்தில் சரியான சிகிச்சையை அளிக்க தனியார் மருத்துவ மனையும் முனைப்பு காட்ட வில்லை. அவர்களும் பணம் பிடுங்குவதில் தான் குறியாக இருந்தார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டும் மிக கேவலமான மருத்துவ அறத்தையே அடிக்கோடிட்டு காட்டுகிறது. இந்த இழி நிலையை, நோயை படம் பிடித்து காட்ட வேண்டிய ஊடகங்களும் மருத்துவரிடமும், மருத்துவ மனைகளிடமும் பணம் பெற்று கொண்டு இது போன்ற செய்திகளை பூடகமாக சொல்லி சோரம் போகிறார்கள்.

மேலும் ஊடகங்களில் தேவையற்ற கேளிக்கை செய்திகளுக்கும்,துணுக்கு தோரணங்களுக்கும் ,ஆபாச கிசு கிசு பாணி செய்திகளுக்கும் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தில் 10 ல் 1 பங்காவது அறிவார்ந்த சிந்தனைகளுக்கு ஒதுக்கலாம் . மக்களின் மன நிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாமல் வெறும் குற்ற தண்டனைச் சட்டத்தை மட்டும் தீவிரமாக்கினால் அனைத்தும் சரியாகி விடும் என்பது ஒரு விதமான மாய வாதக்கற்பனை. நீதிமன்றங்கள் இது போன்ற வழக்குகளை காலம் தாழ்த்தாமல் விசாரித்து உரிய தண்டனை வழங்குவதும் மிக முக்கியமான ஒரு செய்தியாக சமூகத்தில் பதிய உதவும். காவல் துறை அதிகாரிகள் குற்றவாளியிடமே பணத்தை பெற்றுக்கொண்டு குறைவான தண்டனை வரும் வகையில் குற்ற அறிக்கையை தாக்கல் செய்வது, வழக்கை திசை திருப்புவது போன்ற மோசமான செயல்களில் ஈடுபடாமல் இருத்தலும் அவசியம்.
காட்சி ஊடகங்களில் தமிழ் சினிமா ஏற்படுத்தி இருக்கும் கலாச்சார பயங்கரவாதம் என்பதைப் போன்ற மோசமானது எதுவுமே இல்லை என்று தான் சொல்லலாம். காதல், கற்பு, கற்பழிப்பு, பாலியல் சீண்டல்கள், கேலி இவைகளைப்பற்றிய தமிழ் சினிமா கதாசிரியர்களின் புரிதல்கள் கற்கால மனிதரின் சிந்தனைகளுக்கும் கீழானதாக இருப்பதை உணரலாம். இவர்களின் மோசமான புரிதல்களை சந்தைப் படுத்தி, அரை வேக்காடுத்தனத்தை, பச்சை அயோக்கியத்த னத்தை வீரிய விஷ விதையாக்கி சமூகத்தில் நட்டு விட்டார்கள். அதன் பாதிப்பை அனைவரும் சேர்ந்து அறுவடை செய்ய தயாராகிறோம். பள்ளி , கல்லூரிகளில் உள்ள நம் பாடத்திடடங்களும், கல்வியாளர்களும் நம் சமூகத்திற்கு ஆண், பெண் உறவைப்பற்றியும், பெண்களைப்பற்றியும், கலாச்சார மதிப்பீடுகளைப்பற்றியும் மேம்பட்ட கருத்துருவாக்கங்களை அளிக்கலாம். ஆனால் நம் கல்விக்கூடங்கள் நாகரீக மனிதனை உருவாக்குவதற்கு பதிலாக நவ நாகரீக இயந்திரத்தை தயாரித்து துப்புகிறது. இவை எல்லாம் அடிப்படையில் இருந்து சீர் செய்யப்பட வேண்டும்.

அறம் என்பது மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை சிறப்பான முறையில் ஒருங்கிணைத்துக் கொள்வதற்காக உருவாக்கிக்கொண்டுள்ள நெறிகளும் நம்பிக்கைகளும்தான். சில அறங்கள் மானுடகுலம் ஒட்டுமொத்தமாக உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பவை. மனிதர்கள் மனிதர்களை தின்னக்கூடாது என்பதுதான் அப்படி உருவான முதல் மானுட அறமாக இருக்கவேண்டும். அதில் இருந்து தொடங்கி பல்வேறு அடிப்படை அறங்கள் உலகமெங்கும் நாகரீகத்தின் அடையாளங்களாக உள்ளன. மானுடநீதி என்பது அந்த அறங்களின் அடிப்படையில் அமைந்ததே.

அந்த அறங்களை மானுட சமூகம் மேலும் மேலும் விரிவாக்கிக்கொண்டே செல்கிறது. அனுபவங்களின் வழியாக அறத்தை வளர்த்துக்கொள்வதைத்தான் நாம் மானுட நாகரீகத்தின் வளர்ச்சி என்று சொல்கிறோம். நாகரீகம் அறம் நீதியுணர்ச்சி ஆகியவை வேறு வேறல்ல. ஆனால் நாம் பின்னோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறோம். இந்த அடிப்படையை நாம் சரி செய்தால் தான் முன்னகர முடியும்.

மகத்தான மனித உயிர் ஒன்று போன பிறகாவது அது தொடர்பான விமர்சனத்திற்கு இவர்கள் தயாராக வேண்டும். நம் சமூகம் இது போன்ற கீழானவர்களை புறந்தள்ளி ஒதுக்க வேண்டும். சமூகத்தில் ஒருவனின் அந்தஸ்து என்பது பணம், நுகர் பொருட்களின் அடிப்படையில் அல்லாமல் அவனுடைய கலாச்சார மதிப்புகளின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். உயர்ந்த கலாச்சார மதிப்புகளை கொண்டவர்களையே இந்த சமூகம் முன் மாதிரியாக கொண்டு தங்களுக்கான விழுமியங்களை நிர்ணயித்து கொண்டு முன்னகர வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். மானுட குல வரலாறு என்பதே அறத்தின் வளர்ச்சியில் தான் இருக்கிறது என்பார் ஆசான் ஜெயமோகன். அதை நோக்கி நம் சமூகத்தை வழி நடத்த வேண்டிய கடமை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கிறது. வாருங்கள் ஒரு மகத்தான சமூகத்தை நம் சந்ததிகளுக்கு அளிப்போம்.

ண்டிற்கு 1500 பேர் மீது அமில வீச்சு நடக்கிறது என்கிறது விக்கி. அதில் குறிப்பாக 80 % வரை பெண்கள் மீது நடத்தப்படும் வன்முறையாக அது இருக்கிறது. இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ்,ஆப்கானிஸ்தான்,கம்போடியா, காஸா ஆகிய இடங்களில் அதிகப்படியான தாக்குதல்கள் பதிவாவதாக சொல்லப்படுகிறது. ஆப்கான்,பாகிஸ்தான்,பங்களாதேஷ் உள்ளிட்ட நாடுகளில் இஸ்லாமிய உடை அணிய மறுப்பதாலும், மேற்கத்திய உடைகளை அணிபவர்களும் மீதும், பள்ளி, கல்லூரிகளில் சென்று படிக்கும் பெண்கள் மீதும் திராவகம் ஊற்றச்சொல்லி தாலீபான்கள் பஃத்வா விதித்தனர். அதை தொடர்ந்து உலக அளவில் மிக அதிகமான திராவக வீச்சு பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்டது.

kashmir01சமீபத்தில் மலாலா என்ற பெண் மீது மீது நடத்தப்பட்ட கொலைவெறித் தாக்குதல் உலகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கியது. அதையும் இதன் ஒரு பகுதியாக கொள்ளலாம். இந்தியாவில் முதல் அமிலத்தாக்குதல் 1967 ஆம் ஆண்டு பதிவாகி இருக்கிறது. அமிலத்தாக்குதல் பெரும்பாலும் அதிக அடர் தன்மையுடைய, எளிதில் கிடைக்க கூடிய சல்பியூரிக், நைட்ரிக் ,ஹைட்ரோ குளோரிக் வகைகளைக்கொண்டு நடத்தப்படுகிறது. இது மிகவும் குறைந்த விலையிலேயே கிடைக்கும் என்பதும் ஒரு காரணம்.தபு தப்சும் மற்றும் சோனாலி முகர்ஜி மீதான ஆசிட் வீச்சு வழக்கை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி.லோதா அவர்கள் சென்ற புதனன்று மாநிலங்களில் அமிலங்களின் கிடைக்கும் இருப்பு பற்றி சில பரிந்துரைகளை வழங்கி இருக்கிறார்.

இது வரையிலான ஆசிட் வீச்சு என்பது நிலத்தகராறு, நீண்ட பகை , வரதட்சணை விவகாரம் மற்றும் காதல் விவகாரங்களுக்காக இந்தியாவில் பதிவாகின்றன. மதக்காரணங்களுக்காக மற்ற நாடுகளில் இது பயன் படுகிறது. ஆசிட் வயலன்ஸ் ட்ரஸ்ட் இண்டெர் நேஷனல் என்ற உலகளாவிய தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் அமில வீச்சால் பாதிக்கப்படும் மக்களுக்கு மறுவாழ்வும், நம்பிக்கையையும் அளிக்க பெரும் முயற்சியை செலவிட்டு வருகிறது. தொடர்ச்சியான பிரச்சாரத்தின் மூலம் அமில வீச்சின் குற்ற எண்ணிக்கையை குறைக்க விழிப்புணர்வு ஏர்படுத்தும் மகத்தான பணியை செய்து வருகிறது.

இந்திய அளவில் ஷிரின் ஜிவாலே தலைமையிலான பலாஷ் என்ற தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் இது போன்ற மகத்தான முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறது 2010 ஆம் ஆண்டில் இதன் நிறுவனரும் அமிலத்தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி பின் மீண்டு வந்து இந்த சேவையை முன்னெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். தமிழகத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவர் மருத்துவர் எஸ்.ஆர். விஜய லட்சுமி அவர்கள். இவரும் அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்டு பலருக்கும் நம்பிக்கையும், ஊக்கமும்,ஆக்கமும் கொடுத்துக்கொண்டிருப்பவர். கீழ்ப்பாக்கம் அரசு மருத்துமனையில் பணி செய்து கொண்டிருந்தவர் இவர். இந்த முன்னோடிகளுக்கு நம்மால் முடிந்த உதவிகளை செய்வோம். இது போன்ற குற்றங்களை களையும் மன நிலையை மக்களிடம் உருவாக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள உறுதியேற்போம்.

மேலதிக விபரங்களுக்கு :

http://atlasshrugs2000.typepad.com/atlas_shrugs/2012/07/christian-woman-acid-attacked-by-muslim-finds-new-life-in-houston.html
http://vladtepesblog.com/?p=17915
http://www.familysecuritymatters.org/publications/id.11535/pub_detail.asp
http://edition.cnn.com/2012/11/03/world/asia/pakistan-acid-attack
http://www.nytimes.com/2009/01/14/world/asia/14kandahar.html?pagewanted=all&_r=0

மக்கள் மனங்களைக் கெடுக்க வேண்டும்

im08793

இந்தியச் சுதந்திரத்தின் ஆயுள் இப்போது 63 ஆண்டுகள். பணி ஓய்வு பெற்றுவிட்ட வயது. வாழ்வின் மேடு பள்ளங்களை நன்கு உணர்ந்து பண்பட்ட வாழ்க்கையை நடத்துகின்ற வயது. குறித்த வயதுக்குள் நல்ல கல்வி, நடுத்தர வயதில் தேடிய செல்வம், ஓய்வு பெறும் வயதில் நல்ல சேமிப்பு, குறைகளைக் களைந்து, வாழ்வாதாராத்துக்கு நல்ல வாய்ப்புக்களைக் கொண்ட வாரிசுகள், நல்ல வளமான வாழ்வு- இதுதான் வாழ்க்கைத் தத்துவம். இது தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு மட்டுமல்ல ஒரு குடும்பத்துக்கு, நாட்டுக்குத் தேவையான வாழ்க்கைத் தத்துவம். இதனை இந்தியச் சுதந்திரம் பின்பற்றியிருக்கிறதா என்கிற கேள்வி நம்முள் ஏற்படுவது இயற்கைதானே.

கடந்த 63 ஆண்டுகளில் இந்திய நாடு முன்னேறவே இல்லை, நாட்டின் வளம் பெருகவே இல்லை, தனிநபர் வாழ்வு வளமானதாக ஆகவே இல்லை என்றெல்லாம் சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு நாமெல்லாம் கருத்துக் குருடர்கள் அல்ல. முன்னேற்றம் அடைந்திருப்பது உண்மை, முன்னேற்றம் அடைந்திருக்கிறோம். அப்படி அடைந்த முன்னேற்றம் எல்லா மட்டங்களுக்கும் சரிசமமாகப் போய்ச்சேரவில்லை. செல்வம் ஓரிடத்தில் சேரவும், அடிமட்டத்தில் பலர் அவதிப்படவும் செய்திருக்கிறது. ஊழலும் தவறுகளும் நமது முன்னேற்றத்தின் தடைக்கற்களாக இருந்து சரிசமமான முன்னேற்றத்தை முட்டுக்கட்டைப் போடுகிறது என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை. முன்னேற்றம் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு இல்லை என்பதுதான் குறையே தவிர, முன்னேற்றமே இல்லை என்பது நமது வாதம் அல்ல.

1944-இல் இரண்டாம் உலகப் போரின் முழு அழிவுக்கு ஆளான ஜப்பான் அழிவிலிருந்து மீண்டு இன்று உலகப் பொருளாதாரத்துக்கு ஆதாரமான நாடாக இருப்பதைப் பார்க்கிறோமே. ஹிரோஷிமா நாகசாகியின் அழிவு உலகில் வேறு எந்த நாட்டுக்கும் ஏற்பட்டிருக்குமா என்பது கேள்விக் குறிதான். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் ஜப்பானைப் போல நாம் ஏன் முன்னேறவில்லை? இந்தக் கேள்விக்குச் சரியான விடையை நாம் கண்டுபிடித்து விட்டோமானால், நாம் விழித்துக் கொண்டு விட்டோம் என்று பொருள்.

சீறிப்பாய்ந்து முன்னேற்றம் (Great Leap Forward) அடைந்தது சீனாவின் சாதனை. பழமையெனும் அடிமைத் தளையிலினின்றும் மாவோவின் தலைமையில் சீனா சீறிப் பாய்ந்தது. நமக்குப் பின்னால் தவழ்ந்து வந்த அந்த நாடு இன்று அமெரிக்கா எனும் வல்லரசுக்கே அச்சுறுத்தலாக விளங்குவதைப் பார்க்கிறோம். இது எதனால் சாத்தியம் ஆயிற்று? நமக்குப் பின்னால் சுதந்திரம் பெற்ற பல கிழக்காசிய நாடுகள் கூட செல்வத்திலும் தொழில் துறையிலும் தனி நபர் முன்னேற்றத்திலும் பல காத தூரம் முன்னேறிப் போய்விட்டதைப் பார்க்கிறோம். நூறு கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகையும் அளவிடற்கரிய இயற்கைச் செல்வ வளங்களும் நிறைந்த நாம் மட்டும் ஏன் அப்படிப்பட்டதொரு முன்னேற்றத்தைக் காண முடியவில்லை. இதனை எப்போதாவது நாம் சிறிது சிந்திக்க வேண்டாமா?

இந்தியாவில் அறிவுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. உழைக்க ஆள்களுக்குப் பஞ்சமில்லை. தோண்டி எடுக்க எடுக்கக் கொடுக்கும் இயற்கை வளங்களுக்கும் குறைவு இல்லை. மூலதனம் ஒரு சிலர் கரங்களில் குவிந்து கிடக்கின்றன. அவர்கள் மட்டும் பல மடங்கு தொழில்களை அதிகரித்துக் கொண்டு மிகப் பெரிய தொழிலதிபர்களாக முடிகிறது. என்றாலும் சாதாரண- உழைக்கும், அடிமட்ட, நடுத்தர மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் ஓரளவுதான் உயர்ந்ததே தவிர, மற்றவர்களுக்கு இணையாக வளர முடியவில்லையே ஏன்?

அன்று கிராமங்களில் கிராம அதிகாரிகள் பரம்பரையாக வேலை பார்த்து வந்தனர். அவர்களுக்குக் கிடைத்த ஊதியம் எனப்படுவது ஒரு நாள் செலவுக்குக் கூட போதுமானதாக இருந்ததில்லை. இருந்தாலும் அவர்களுக்குத் தாங்கள் இருக்கும் இடத்தில் நல்ல மரியாதையும் தொழிலில் காட்டிய அக்கறை, நேர்மை இவற்றால் மக்களிடம் அன்பும் கிடைத்தன. ஊதியத்தை நம்பி வாழாமால் அவர்களது சொந்த வருமானத்தில் கெளரவமான வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தனர். அவர்களுக்கு சமூக அந்தஸ்து கிடைத்திருந்தது. அப்படிப்பட்ட நிலையில் அவர்கள் ஒரே ஒரு கையெழுத்தால் வெளியே தூக்கி எறியப்பட்டு விட்டனர். புதிது புதிதாக தாலுகா அலுவலகத்துக்கு ஆள்களை நியமிப்பது போல புதிய ஆள்களை கிராம அதிகாரிகளாக நியமிக்க உத்தரவிட்டார் எம்.ஜி.ஆர். இது ஆர்.எம்.வீரப்பன் என்பவரின் மூளையில் உதித்த புதிய சிந்தனை என்பாரும் உண்டு. எது எப்படியோ, வழிவழி வந்த பாரம்பரியத் தொண்டு, செல்வத்தை அள்ளிக் குவிக்க ஒரு புதிய பாதையை வகுத்துக் கொடுத்து விட்டது.

அன்றைய கணக்குப் பிள்ளைக்கு ஊரில் எங்கெல்லாம் புறம்போக்கு நிலங்கள் உண்டு; அவை எத்தனை ஏக்கர்; கோயில் புறம்போக்கு, நத்தம் புறம்போக்கு என்று அவைகளைப் பிரித்தும் அவை இருக்கும் இடங்களையும் தெரிந்து வைத்திருந்தனர். அவர்களுக்குத் தெரியாமல் யாரும் ஒரு அங்குல நிலத்தையும் ஆக்கிரமித்துவிட முடியாது. தன் வீட்டில் வறுமை இருந்தாலும் பொதுச்சொத்தை எவரும் அபகரித்துவிடக் கூடாது என்ற ராஜவிசுவாசம் அவர்களிடம் இருந்தது. இன்று லஞ்ச ஊழல் தடுப்புத் துறையால் அதிக அளவில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் கிராம அதிகாரிகள் என்ற செய்தி நம் நெஞ்சங்களை வாட்டுகிறது. காரணம் இந்த லஞ்ச ஊழல்களால் பாதிக்கப்படுவோர் சாதாரண image31ஏழை விவசாயி, உழைப்பாளிகள்தான். வசதியற்ற மக்களுக்குப் பல சலுகைகளை அரசு அறிவிக்கிறது. அவற்றையெல்லாம் பயன்படுத்திக் கொள்ள அவர்களுக்குப் பல சான்றிதழ்கள், குறிப்பாகச் சாதிச் சான்றிதழ், பிறப்புச் சான்றிதழ், வருமானச் சான்றிதழ் போன்றவை தேவைப் படுகின்றன. இவற்றைச் சர்வ சாதாரணமாக மக்களால் வாங்க முடிகின்றதா? ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு ‘ரேட்’ உண்டு. நியாயமாகக் கிடைப்பதானால் பல நாள்கள், வாரங்கள், மாதங்கள் கூட தாமதம் ஆகும். ஆனால் கொடுப்பதைக் கொடுத்தால் வாங்குவது சுலபம். இந்த நிலை யாருக்கு? மேல் தட்டு மக்களுக்கா? அவர்களுக்கு இதெல்லாம் ஒரு பொருட்டே இல்லை. அன்றாடம் காய்ச்சிகளுக்குத்தான் இந்த அவல நிலை. அவர்கள் கொடுக்க எங்கே போவார்கள். ஏழைகளின் ரத்தத்தை உறிஞ்சி சாப்பிட வசதி படைத்த, நல்ல வருமானம் உள்ளவர்கள் நினைப்பது சரியா? அல்லது அப்படி வாங்காமல் கொடுத்தால் இவர்களுக்கு ஏதாவது இழப்பு ஏற்பட்டு விடுமா? இல்லை, வெறி; மேலும் மேலும் பணம் காசு தேவை என்ற வெறி. ஆடம்பரம் தேவை என்பதால்தான் இதெல்லாம் நடக்கின்றன. லஞ்சம் வாங்குபவன் ஏழை இல்லை என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

1965-இல், எனது 27-ஆவது வயதில் எனக்குப் பிறப்புச் சான்றிதழ் தேவைப் பட்டது. அப்போது திருச்சி மாவட்டத்தில் ஒரு ஊரில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். நான் பிறந்த, இப்போதைய நாகை மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு கிராமத்துக் கர்ணம் அவர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். மூன்றாவது நாள் எனக்குத் தபாலில் அந்தச் சான்றிதழ் வந்தது. தபால் செலவு கூட அவருடையது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். இது சாத்தியப்பட்டது எங்கே? இங்கேதான், நமது தமிழ்த்திரு நாட்டில்தான். அன்று முடிந்தது, இன்று முடியுமா?

லஞ்சம் எனும் பேயை விரட்ட, அடியோடு ஒழிக்க நாமும் என்னென்னவெல்லாமோ செய்து பார்க்கிறோம். லஞ்ச ஊழலுக்கு எதிராக ஒரு வாரம் கொண்டாடி லஞ்சத்தை எதிர்ப்பதாக வானை எட்டுமளவுக்கு உரத்த குரல் எழுப்புகிறோம். அதன் பயன் எங்காவது ஒரு நல்ல விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறதா?

tuklak-cover-cartoon

வறுமையின் காரணமாக ஒரு வேளை உணவுக்காகத் திருடியவனைப் பிடித்து அடித்து உதைத்து சிறையில் தள்ளி, வாழ்நாள் முழுவதும் அவனை திருடன் என்ற பெயர் சூட்டி சமுதாயத்தில் ஒரு புதிய சாதியை உருவாக்கும் நமக்கு, நமக்கு முன்னால், எல்லா வசதிகளோடும், நல்ல பதவியிலும், நல்ல சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு லஞ்சம் வாங்கி நாய்ப்பிழைப்புப் பிழைக்கும் சிலரை நாம் அப்படி இழிவாகப் பார்ப்பதில்லை. வாங்கும் லஞ்சத்தில், செய்யும் ஊழலில் எல்லை என்பதே இல்லை. கோடி ரூபாய் என்பதை ஒரு ரூபாயாக மாற்றிக் கொடுத்தால் எண்ணக்கூடத் தெரியாத சில தற்குறிகள் பெரிய பதவிகளில் உட்கார்ந்துகொண்டு பல லட்சம் கோடிகளைச் சுருட்டிக் கொள்வதை, பொறுமையாக, எந்தவித எதிர்ப்புமின்றி இந்தச் சமுதாயம் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பதோடு மட்டுமல்ல, அந்த ஊழல் பெருச்சாளிகளுக்கு மதிப்பு, மரியாதை கொடுத்து மாலை போட்டு பாராட்டிக் கொண்டிருக்கும் அசிங்கம் இந்த நாட்டில் மட்டும்தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இப்படி மக்களைச் சுரண்டும் சுதந்திரத்துக்காகவா மகாத்மா முதல் அடிமட்ட தொண்டன் வரை அனைத்தையும் இழந்து தியாகம் செய்தார்கள்? சற்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டாமா?

முன்னேற்றத்துக்கு இடையூறாக இருக்கும் மற்றொரு காரணம் மக்களிடையே பிரிவுகள், விரோதம், எதிர்ப்பு ஆகியவைகளாகும். இவற்றுக்கு யார் காரணம்? மக்கள் அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருந்து விட்டால் கண்ணெதிரே நடக்கும் அக்கிரமங்களை ஒன்றுபட்டு எதிர்ப்பார்கள். ஆனால் அவர்களைப் பல்வேறு காரணங்களைச் சொல்லி பிரித்து விட்டால் ஒற்றுமை ஏற்படாதே! அவர்களால் எந்த ஆபத்தும் எவருக்கும் ஏற்படாதே! இது பிரிட்டிஷார் கடைப்பிடித்து வந்த தந்திரம். வேறு எதைக் காப்பி அடித்தார்களோ இல்லையோ, இந்தப் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியை நம்மவர்கள் நன்றாகக் கடைப்பிடித்து கொண்டு வருகிறார்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரையில் சாதிகளுக்குள் விரோதம் இல்லை, வெறுப்பு இல்லை, சண்டை இல்லை. அப்படி இருந்தால் சரிவராது என்றோ என்னவோ, இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலிருந்து சாதிப் பிரிவினைகளைச் சொல்லி பிளவுகள், விரோதங்கள், சண்டைகள். நல்ல பிள்ளை போல் சமத்துவம் பேசிக் கொண்டே பிரிவினைகளுக்குத் தூபம் போட்டுக் கொண்டு வருவது ஒரு சாமர்த்தியம். இரண்டு பூனைகளுக்குள் ரொட்டியைப் பிரித்துக் கொடுப்பதாக வந்த குரங்கு எப்படி அவற்றை ஏமாற்றி அனைத்தையும் தானே சாப்பிட்டதோ அது போல இன்றைக்கு மக்களைப் பிரித்து வைத்து ஆதாயங்களைத் தானே அனுபவிக்கும் மொள்ளைமாறித்தனம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கும் விடிவு இல்லையா?

ஒன்றுமில்லாத விஷயத்துக்கெல்லாம் தோண்டித் துருவி ஆராய்ச்சிகள் நடத்தும் இந்திய நாட்டின் பெரும் அறிவாளிகளுக்கு இமயமலை போல வளர்ந்து நம்மை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஊழல்கள் பற்றித் தெரியவில்லையா, அல்லது இதெல்லாம் அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லையா? சரி, அறிவாளிகளுக்குத் தான் சிந்தனை இல்லை என்றால், இதற்கெல்லாம் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டிய இடத்திலிருக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கு இவைகளெல்லாம் கவனத்துக்கு வரவில்லையா? வராமல் இருக்குமா! சரிதான் ‘இதெல்லாம் அரசியலில் சகஜமப்பா’ என்று கவுண்டமணி பாணியில் கண்டும் காணாமல் போய்விடுகிறார்களா? தெரியவில்லை.

தங்களது ஆடம்பரத் தேவைகளுக்காக, குறுக்கு வழியில் சம்பாதிக்க லஞ்சம் வாங்குகிறார்களா அல்லது வசதி பெருகப் பெருக மேலும் ஆடம்பரங்களை அதிகரித்துக் கொள்ளவும் தனக்கு மேலுள்ளவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்காகவும் லஞ்சம் வாங்குகிறார்களா? இரண்டாவதாகச் சொன்ன வழிமுறைதான் லஞ்சத்துக்கு வழிவகுக்கிறது என்பது நிதர்சனமான உண்மை.

சுமார் ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பெல்லாம் அரசு அலுவலகங்களில் வேலை பார்க்கும் ஊழியர்கள் நேரம் கடந்தும் தங்களது பணிகளைச் செய்து முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பும் நேரத்தில்தான் வீட்டில் மனைவி வாங்கி வரச்சொன்ன அரிசி அல்லது முக்கிய சாமான்களின் நினைவு வரும். அப்போது அருகிலுள்ள மற்ற நண்பர்களிடம் ஒரு பத்து ரூபாய் கடன் கேட்பார்கள். அவர்களிடமும் இருக்காது. யாரிடம் இருக்கிறதோ அவரிடம் போய் கேட்டு வாங்கி மறுநாள் சாப்பாட்டுக்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்ட அரசு ஊழியர்களை எனக்குத் தெரியும். இப்படிப்பட்ட நிலைமை இருந்ததற்குக் காரணம் அன்று லஞ்சம் வாங்குவோர் காளான் போலப் பெருகி இருக்கவில்லை. இன்று என்ன ஆயிற்று?

tblcatroon

சமீபத்தில் செய்திகளில் அடிபட்ட ஒரு லஞ்சப் புகார். DRO என்ற கெசடெட் பதவியில் இருந்தவர். விரைவில் IAS அளிக்கப்படவிருந்தவர், லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொண்டார். இவ்வளவு உயர்ந்த பதவியில் இருக்கும் இவருக்கு ஏன் இந்தக் கீழ்மையான புத்தி? இவருக்கு வசதி குறைவா? சாப்பாட்டுக்கு இல்லையா? அரசாங்கம் இவருக்கு ஊதியம் வழங்கவில்லையா?

மற்றொரு நிகழ்ச்சி. மருந்துகளுக்கு லைசென்ஸ் கொடுக்கும் ஒரு அரசாங்க அதிகாரி. இவர் லஞ்சம் வாங்குகையில் பிடிபட்டார். இவருக்குச் சென்னையில் பல மாளிகைகள், கோடிக்கணக்கில் சொத்து, இவையெல்லாம் எப்படிக் கிடைத்தது? இதற்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் என்ன என்பதைச் சற்று ஆழ்ந்து சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இப்படி லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொண்டவர்களுக்கு இருக்கும் சொத்து அன்றைய டாட்டா, பிர்லாக்களுக்கோ, நமது மாநிலத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்த்திலிருந்த பல நிலப்பிரபுக்களுக்கோ கூட கிடையாது.

இப்படி ஊழலில் சிக்கி மாட்டிக் கொண்டு அன்று முகங்களை மூடிக்கொண்டு போலீஸ் வண்டியில் ஏறிப் போனார்களே, அவர்கள் எல்லாம் என்ன ஆனார்கள், சிறையில் அடைக்கப்பட்டு விட்டார்களா? அவர்கள் லஞ்சத்தில் சேர்த்த சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டனவா? ஒன்றும் தெரியவில்லையே. மக்களும் அன்றைய பரபரப்பை அன்றோடு மறந்து விடுகிறார்கள். இதையெல்லாம் நினைவுப்படுத்திப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைத் தவிர நமக்கு வேறு வேலை இல்லயா என்ன? இவ்வளவு ஆன பின்பும் அந்த ஊழல் பெருச்சாளிகள் சமூகத்தில் வெள்ளையும் சள்ளையுமாக நடமாடுவதைக் கண்டு நாம் தலை குனிவதா? அவமானப்படுவதா? தெரியவில்லை.

அரசியல்வாதிகள் மேடை ஏறிப் பேசும்போது நமக்கு மனமெல்லாம் பால் பொங்குவது போல மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிகிறது. இனி நமக்கு எந்தக் குறையுமில்லை. பாலும் தேனும் நாட்டில் பெருக்கெடுத்தோடப் போகிறது. தொழில் வளம் பெருகப் போகிறது. வேலையில்லா நிலை என்பதற்கு இனி வேலையே இல்லை. அவரவர்க்குச் சொந்தமாக வீடு, நிலம், வருமானம், கலர் டி.வி., காஸ் அடுப்பு, வீட்டு வாயிலில் மாப்பிள்ளைத் திண்டில் சாய்ந்து கொண்டு நிம்மதியான வாழ்க்கை என்று வண்ண வண்ணக் கனவுகளில் ஆழ்ந்து போகிறோம். அத்தனையும் கிடைத்து விடுகிறது. மக்களுக்கு அல்ல. வாய் கிழியப் பேசுபவர்களுக்கு. இத்தனைக்கும் இவர்கள் பதவிக்குப் போகும்முன்புவரை அன்றாடம் காய்ச்சிகள். இன்று பணம் காய்ச்சிகள். ஜனநாயகம் என்பது இதுதானா?

இவ்வளவு நடந்தும் எங்காவது ஒரு சிறு முணுமுணுப்பு.. அந்த ஊழல் பெருச்சாளிகள் வரும்போது ஒரு அலட்சியம். ஊகூம். கிடையாது. அவர்களுக்குத்தான் ராஜ மரியாதை. ஊர்வலம், மாலை மரியாதைகள். அட என்ன இது கேவலம்! அநீதி கோலோச்சினால், நேர்மையும் நியாயமும் சவக் குழிக்குள் படுக்க வேண்டியதுதானா? மக்களுக்கு மனச்சாட்சி இல்லாமல் போனது ஏன்? ஊழலைக் கண்டு கொதிக்க முடியாமல் போனது ஏன்? எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க அச்சப்படுவது ஏன்? சிந்தித்துப் பாருங்கள். எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவும் ஒரு தார்மிக உணர்வு வேண்டும். நாமே தப்பு செய்பவராக இருந்தால் யாருடைய தப்பை எதிர்த்துத் தட்டிக் கேட்க முடியும்?

dinamalar-photo-bribe

நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் ஊழலுக்கும், தவறுகளுக்கும் நாமும் ஒரு வகையில் காரணமாக ஆகிப் போகிறோம். இலவசமாக ஏதாவது ஒரு மிட்டாய் பொட்டலத்தைக் கொடுத்தால் வாய் நிறைய பல்லாக அதனை வாங்கித் தின்று மகிழ்கிறோம். இலவசம் என்பது இழிவு என்ற உணர்வு இல்லை. பிச்சைப் பாத்திரம் ஏந்தி வரும் உரிமை எல்லோருக்கும் கிடையாது. யார் ஒருவர் தனக்கென்று எதையும் வைத்துக் கொள்வதில்லையோ, யார் ஒருவர் பிறருக்காகவே அனவரதமும் இறைவனை வேண்டிப் பிரார்த்தனை நடத்திக் கொண்டு தன் வயிற்றுப் பாட்டைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் பிறருக்காக மட்டும் வாழ்கிறார்களோ, அத்தகைய உத்தமர்களுக்குத்தான் யாசகம்/இனாம்/இலவசம் வாங்கிக் கொள்ளும் உரிமை உண்டு.

மாற்றான் உழைப்பில் வயிறு வளர்க்கும் எத்தர்கள், தன் தவற்றை மறைக்க இனாம் கொடுக்க முன்வரும்போது, அதனை வேண்டாம் என்று மறுக்கும் மனத் திண்மை நமக்கு வேண்டும். அது இல்லாமல் கொடுக்கும் இனாமுக்காக அலையோ அலையென்று அலைந்து, அவர் இவர் என்று எவர் காலிலும் விழுந்து, வாங்கும் போதே நாம் நம் சுயமரியாதையை இழந்து விடுகிறோம். எல்லாவற்றிலும் மேலான இழிவு ஜனநாயகம் நமக்களித்திருக்கும் மிகப் பெரும் உரிமையான “வாக்களித்தல்” எனும் உரிமைக்குப் பணம் வாங்கிக் கொண்டு வாக்கு அளித்தல். இது போல ஒரு கேவலமான போக்கு வேறு எதுவும் கிடையாது. இதற்கு என்னதான் வழி? முரசொலி மாறன் ஒரு திரைப்படத்தில் எழுதிய வசனம் நினைவுக்கு வருகிறது. அதில் புத்த பிட்சு ஒருவர் அசோகச் சக்கரவர்த்தியிடம் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்…

அசோகர் சொல்கிறார். “தெளிந்த நீரோடை போன்ற என் மனத்தை அறிவு எனும் கல்லெறிந்து கெடுத்துவிடாதீர் பிட்சுவே,” என்று.

idacஅதற்கு பிட்சு சொல்கிறார், “உலகில் கெடுக்க முடியாத நபர்களே இல்லையப்பா. கேவலம், வெள்ளிப் பணத்துக்காக உடலின்பத்தை அள்ளி அள்ளி வீசும் ஒரு விலைமாதைக் கூடக் கெடுத்து விடலாம், ஒருவன் நல்ல உள்ளத்தோடு அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்வதால்” என்று.

இது ஒரு புதிய பார்வை. கெடுத்தல் என்பது நல்லவனைத் தீயவனாகக் கெடுப்பது மட்டுமல்ல. தீயவனை நன்மை செய்து நல்லவனாக மாற்றுவதும், அவன் போக்கிலிருந்து கெடுப்பதும்தான். இன்று நமக்குத் தேவை இந்த உணர்வுதான். தீமையே வாழ்க்கை, தவறுகளே தங்கள் வழி என்று இருக்கும் மக்கள் தங்களைக் கெடுத்துக் கொண்டு நல்லவர்களாக நேர்மையாளர்களாக மாறி நல்ல வழி நடப்பதுதான் நாட்டின் கேடுகளுக்கெல்லாம் அருமருந்து.