ஒரு கர்நாடகப் பயணம் – 3 (பாதாமி)

<< முந்தைய பகுதி

I had a long conversation with an md and he told me that. It is very important that you take the drug with a full Todaraisingh codeine promethazine cough syrup for sale glass of water and a small amount of liquid. Ivermectin used as a treatment during pregnancy or in breastfeeding mothers.

It is essential that you don’t ever buy clothes that are not even slightly too big. The fda also said the drug, used in a form known as the Níkaia cost of clomid in india oral suspension (tablet) has been linked to deaths. Generic metformin can also cause serious liver problems in some people with certain types of liver disease.

The periactin antibiotic formula uses a series of different active ingredients aimed at helping patients manage a wide range of common skin conditions. A course of antibiotics are administered before an infection with the disease can occur, and the course of clomid 50 mg tablet price treatment is continued each month during the active infection. The decision not to extend subsidies to low-income customers to help pay their deductibles and co-pays was “not right” and was an “unprecedented, inexplicable and inexplicable” move, said the times opinion writer, who is a former economics editor for the wall street journal.

நிமிர்ந்து பார்த்தால் சட்டென்று  கண்ணெதிரே  நெடிதோங்கி நின்றிருந்தன பாதாமியின் மலைப் பாறைகள். காலை பத்தரை மணி வெயிலில் அந்த செந்நிறப் பாறை முகடுகள் தகதகவென மின்னின. வாகனங்கள் நிறுத்துமிடத்திலிருந்து  நேரடியாக அப்படியே படிகள் ஏறிச் சென்று குகைக் கோயில்களுக்குள்  நுழைந்து விட முடியும் என்று  எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை தான்.  மேலிருந்து பார்த்தால் பக்கத்தில் பாதாமி ஊர் முழுதும் தெரிந்தது.

ஹம்பியிலிருந்து வரும் வழி முழுவதும் கிராமப் புறங்கள்.  வட கர்நாடகத்தின் வறண்ட, பிற்பட்ட பகுதிகளாக அறியப் படுபவை. பருத்தியும் சோளமும் கேழ்வரகும் தான் அதிகம் கண்ணில் பட்டன.  தலைப்பாகையும்  முக்காடும் அணிந்த வெள்ளந்தியான கிராமத்து ஆண் பெண் முகங்கள். அறுவடைக் காலமாதலால், சாலையில் பல இடங்களில்  போரடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்..  சோளத் தட்டைகள், பதர்கள் குவிந்து கிடக்க கரிச்சான்களும்  குருவிகளும்  அவற்றைக் கொத்தி விளையாடிக் கொண்டு, அமர்ந்து எழுந்து பறந்து கொண்டிருந்தன. அனேகமாக எல்லா ஊர்களிலும் ஐயப்பன் மார்கள் தென்பட்டனர். சபரிமலைக்கு ஆயிரம் கிலோமீட்டர்கள் அப்பாலும் அதிகாலையில் ஐயப்ப பக்தர்ளைப் பார்த்தது உற்சாகமாக இருந்தது.

Badami_cave_temples_front_view

புராணங்களில் கொடுங்கானகமாக அறியப் பட்ட பூமி இந்த இடம். அகஸ்திய முனிவர் விந்திய மலையைத் தாண்டி தென்திசை நோக்கி வருகிறார். அது காறும் முனிவர்களை ஏமாற்றி அவர்களைக் கொன்று தின்று வந்த  வாதாபி, இல்வலன் என்ற இரண்டு கொடிய ராட்சசர்களை முதலில் அவர் எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. மாயங்கள் அறிந்த வாதாபியை இறைச்சியாக இல்வலன் சமைத்து முனிவர்களுக்குப் பரிமாறுவான். அவர்கள் திருப்தியாக உண்டதும்  வாதாபி வெளியே வா என்று இல்வலன் அழைக்க, மீண்டும் உயிர்பெற்ற வாதாபி, அவர்கள் வயிற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளிவருவான். பிறகு இருவரும் சேர்ந்து இறந்த முனிவர்களைப் புசிப்பார்கள். ஆனால் அகஸ்தியரிடத்தில் இந்த மாயம் பலிக்கவில்லை, வாதாபியை ஒரேயடியாக ஜீரணித்து விட்டார். இல்வலனை பஸ்மமாக்கி விட்டார். அரக்கரின் தொல்லை ஒழிந்தது. ஆனால், ஊருக்கு வாதாபியின் பெயர் நிலைத்து விட்டது. பின்னாட்களில் அது திரிந்து பாதாமி என்று ஆகியது.

பொ.பி 6 முதல் 8ம் நூற்றாண்டு வரையிலான சாளுக்கியர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் ராஜ்யத்தின் மையமாகவும் தலைநகராகவும் பாதாமி விளங்கியது. இக்ஷ்வாகு வமிசத் தோன்றல்கள், பிரம்மாவின் உள்ளங்கையிலிருந்து (சலுகம்) பிறந்தவர்கள் என்று வம்சகதைப் பாடல்களில் சாளுக்கியர்கள் குலப்பெருமை பேசப்படுகிறது. வரலாற்று ரீதியாக, கதம்ப மன்னர்களின் சேனைத் தலைவர்களாக இருந்து பின்னர் சுதந்திரமாக அரசாட்சி செய்யத் தொடங்கியவர்கள் அவர்கள். ஜெயசிம்ம சாளுக்கியர் இந்த ராஜவம்சத்தை நிறுவியவராக அறியப் படுகிறார். பின்னர் முதலாம் புலிகேசி, கீர்த்திவர்மன், மங்கலேசன், இரண்டாம் புலிகேசி, விக்கிரமாதித்தன், வினயாதித்தன், விஜயாதித்தன், இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் என்று புகழ்மிக்க மன்னர்கள் சாளுக்கிய அரசை ஆண்டனர். இன்றைய மகாராஷ்டிர, கர்நாடக, ஆந்திர மாநிலங்களின் பெரும்பகுதியை உள்ளடக்கி வடக்கே நர்மதை முதல் தெற்கே காஞ்சி வரை விஸ்தரித்தனர். சத்யாஸ்ரய, ஸ்ரீ ப்ருத்வி வல்லப, பரமேஸ்வர போன்ற பட்டங்களை சாளுக்கிய மன்னர்கள் சூடிக் கொண்டனர்.

IMG_4994அந்தக் காலகட்டத்தில் கங்கர்கள், காலச்சூரிகள், பல்லவர்கள், சாளுக்கியர்கள் என்று தென்னிந்தியாவின் மத்தியப் பகுதியில்  எழுந்த அனைத்து அரசுகளும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்த போரில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தன.  அரசுக்குள்ளேயே அதிகாரப் போட்டிகளும், சகோதரச் சண்டைகளும் இருந்தன. இவற்றுக்கு நடுவிலும் இந்த எல்லா அரச குலங்களும் பண்பாட்டையும், கலைகளையும், சமயங்களையும் போற்றி வளர்த்தனர். கோயில்களையும், கோட்டைகளையும், நீராதாரங்களையும் நிர்வாக அமைப்புகளையும் திறம்பட உருவாக்கினர். சாளுக்கியர்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

பாதாமியின் மலைப் பாறைகளின் மீதேறி குகைக் கோயில்களுக்குள் செல்கிறோம். மிகப் பெரிய பாறைகளின் அடிப்பகுதியைக் குடைந்து குடைந்தே உருவாக்கப் பட்டுள்ள ஒற்றைக் கல் கோயில்கள் இவை. உள்ளே தண்ணென்ற குளிர்ச்சியுடன் இருக்கின்றன. மொத்தம் நான்கு குகைக் கோயில்கள். ஒவ்வொன்றிலும் கருவறையும், தூண்களுடன் கூடிய மண்டபங்களும், அற்புதமான சிற்பங்களும் உள்ளன. ஆனால் கருவறைகளில் மூர்த்திகள் இல்லை. எனவே வழிபாடும் இல்லை.

முதல் குகைக் கோயில் சிவாலயம். இதன் முகப்பிலேயே உள்ள நடராஜர் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்கிறார். வேறு வேறு முத்திரைகளைக் காட்டும் எட்டு கரங்கள் இருபுறமும் திகழ, பதினெட்டு கரங்களுடன் மிளிர்கிறார் ஆடலரசர். இதில் எந்த இரு கரங்களின் சேர்க்கையும் பரத நாட்டியத்தின் ஒரு கரணத்தை வெளிப்படுத்தும். ஆக, இந்தப் பதினெட்டு கரங்களும் சேர்ந்து நாட்டிய சாஸ்திரத்தின் 84 கரணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. கோஷ்டத்தின் உள்ளிருக்கும் மகிஷாசுர மர்தினி, கணபதி, கார்த்திகேயர் சிற்பங்கள் அழகானவை. உள்ளே, ஒரு புறம் சிவ-சக்தி இணைந்த அர்த்த நாரீசுவரர்.  மறுபுறம் சிவன் விஷ்ணு இணைந்த ஹரிஹரர். இரண்டுமே 12 அடி உயரமுள்ள கலையழகு மிளிரும் சிற்பங்கள்.

IMG_5057இரண்டாவது குகைக் கோயில் விஷ்ணு ஆலயம். முகப்பில் ஜய, விஜய துவாரபாலகர்கள் மிடுக்காக நிற்கின்றனர். உட்சுவரில் ஒருபுறம் திரிவிக்ரம அவதாரம். மறுபுறம் வராக அவதாரம். திரிவிக்ரமர் சிற்பத்தில் உலகளந்த பெருமாளுக்குக் கீழே மகாபலி தானம் அளிக்கும் காட்சி  உள்ளது. அதிலுள்ள வாமனக் குழந்தை கொள்ளை அழகு. நெடிதுயர்ந்த வராக மூர்த்தி, பூமி தேவியை கரங்களில் தாங்கி நிற்கும் கோலம் எழிலார்ந்தது.

மூன்றாவது குகைக் கோயில் தான் இங்கு உள்ளவற்றிலேயே மற்ற அனைத்தையும் விட சிறப்பானது. இதுவும் விஷ்ணு ஆலயமே. முகப்பில் எட்டுக் கரங்களுடன் அஷ்டபுஜ மகாவிஷ்ணு நிற்கிறார்.  உட்புறம் அற்புதமான இரண்டாள் உயர சிற்ப ரூபங்கள்.  ஆதிசேஷனின் நாக இருக்கை மீது கம்பீரமாக அமர்ந்த கோலத்தில் விஷ்ணு; கீழே கைகளைக் கட்டியபடி ஓய்வாக அமர்ந்திருக்கும் கருடன். சாந்தமான கோலத்தில், மகுடமின்றி இயல்பான சிகையழகு துலங்க நிற்கும் விஜய நரசிம்மர்.  ஹரிஹரர். திரிவிக்ரமர்.  தூண்களில் காதல் ரசம் சொட்டும் அழகிய தம்பதியர் சிற்பங்களும் செதுக்கப் பட்டுள்ளன.

நான்காவது ஜைன குகைக் கோயில். பாகுபலி, பார்ஸ்வ நாதர், வர்த்தமான மகாவீரர் ஆகிய தீர்த்தங்கரர்களின் சிற்பங்கள் இங்குள்ளன.  இயற்கையாக அமைந்துள்ள மற்றொரு குகை புத்த பிட்சுக்களின் தியானத்திற்கான இடமாக இருந்துள்ளது. அங்கு போதிசத்வ பத்மபாணியின் சிற்பம் உள்ளது.

குகைக்கோயில்கள் அமைந்துள்ள இடத்திலிருந்து பார்த்தால், கீழே தெரியும் பிரம்மாண்டமான குளம் அகஸ்திய தீர்த்தம். குளத்தின் மூன்று புறமும் மலைகள். ஒரு புறம் பாதாமி நகரம்.  குளத்தில் இறங்கிச் செல்ல நீண்ட படிக்கட்டுகள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அமைக்கப் பட்டுள்ளன.  குகைகளுக்கு நேர் எதிரே உள்ள மலைக் குன்றின் உச்சியிலும் நடுவிலும் கீழுமாக மொத்தம் நான்கு சிவாலயங்கள் உள்ளன. அனைத்தும் 7 அல்லது 8ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை.  வலப்புறம் குளக்கரையில் பூதநாத சிவாலயம் உள்ளது.  பாதாமியில் இரண்டு நாட்கள் தங்கினால், மலைகளில் ஏறி இறங்கி, குளத்தை முழுதுமாகச் சுற்றி வந்து எல்லாக் கோயில்களையும் பார்க்கலாம். இக்கோயில்கள் எதிலும் வழிபாடுகள் இல்லை.

IMG_5067

குளத்தின் ஒரு கரையில் பாதாமி அருங்காட்சியகம் உள்ளது. மிக நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப் படும் இந்த அருங்காட்சியகத்தில் இப்பகுதியில் கிடைத்துள்ள பல சிற்பங்களும் சாசனங்களும் பாதுகாக்கப் படுகின்றன. கன்னட லிபியில் சம்ஸ்கிருதத்தில் எழுதப் பட்ட புலிகேசி மன்னரின் 6ம் நூற்றாண்டுக் கல்வெட்டும்,  நரசிம்ம வர்மன் வாதாபியை போரில் வென்று வாதாபி கொண்டான் என்று பெயர் பொறித்த பல்லவர் கல்வெட்டும் இங்குள்ளன.  சாளுக்கியர் காலத்திலேயே பாதாமியில் கோட்டை கட்டப் பட்டது. பின்னர் பாமினி சுல்தான்களும்,  17ம் நூற்றாண்டில் திப்புவும் தங்கள் பாதுகாப்புக்காக இந்தக் கோட்டை அரண்களை விரிவு படுத்தியுள்ளனர். குகைக்கோயில்கள் உள்ள மலைப்பாறைகளுக்கு மேலாக, திப்புவின் படை வீரர்கள் நிறுவிய பீரங்கிகள் உள்ளன.  திப்பு காலத்திய மசூதியும் ஊருக்குள் உள்ளது. முழுவதும் அழிக்கப் படாமல் சிறு சிறு சேதங்களுடன் பாதாமியின் கலைச் செல்வங்கள் தப்பிப் பிழைத்தது நம் நல்லூழ் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

பாதாமியிலிருந்து 20 கிமீ தூரத்தில் உள்ள சிறிய கிராமம் பட்டதக் கல். சாளுக்கியர்களின் பழைய தலைநகரான அய்ஹோளே கிராமத்திற்கும் பாதாமிக்கும் இடையில் மலப்பிரபா நதிக் கரையில் இந்த ஊர் உள்ளது.   சாளுக்கிய மன்னர்கள் பரம்பரையாக பட்டம் சூட்டிக் கொள்ளும் இடம் என்பதால் இந்தப் பெயர்.  இங்குள்ள 6 – 9ம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த கோயில் தொகுதிகள் 1984 வரை கூட கவனிப்பாரற்றுக் கிடந்து சீரழிந்துள்ளன. உள்ளூர் மக்கள் அந்த அற்புதமான  கற்கோயில்களை வசிப்பிடங்களாக பயன்படுத்தி அங்கு உண்டு உறங்கி வாழ்ந்து, சிதைத்து வந்திருக்கிறார்கள். பிறகு இவை தொல்லியல் துறையின் கட்டுப் பாட்டுக்குள் வந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சீரமைக்கப் பட்டுள்ளன. இப்போது கோயில் தொகுதிகள் இருக்கும் வளாகத்தில் அழகான பசும்புல் வெளியும், வளாகத்தைச் சுற்றி சிறப்பான பாதுகாப்புச் சுவரும் அமைக்கப் பட்டுள்ளன. யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரிய சின்னங்களில் பட்டியலில் பட்டதக்கல் உள்ளது.

அருகருகே ஏழு சிவாலயங்கள் – காடசித்தேஸ்வரர், ஜம்புலிங்கர், காளகநாதர், சங்கமேஸ்வரர், விரூபாட்சர், மல்லிகார்ஜுனர், காசி விஸ்வேஸ்வரர். எட்டாவதான பாபநாதர் ஆலயம் இங்கிருந்து சிறிது தூரத்தில் உள்ளது.  எல்லாவற்றிலும் உள்ளே லிங்கத் திருமேனிகள் உள்ளன. மூன்று கோயில்கள் வட இந்திய ஆலயங்கள் போன்று  நாகர பாணி விமானம் கொண்டவை. இந்த மூன்று விமானங்களிலும் சில தனித் தன்மைகளும் உண்டு.

IMG_5145

இத்தொகுதியில் பெரியதும், மிகச் சிறப்பானதும் திராவிட பாணி விமானம் கொண்ட விரூபாட்சர் ஆலயம் தான். அழகிய நந்தி மண்டபமும், முக மண்படமும் தூண் சிற்பங்களும் கொண்ட இந்த ஆலயத்தில் வழிபாடும் நடக்கிறது. சிவ பார்வதி நடனம், கயிலை மலைக் காட்சிகள், கங்கை பூமிக்கு வரும் புராணம், மார்க்கண்டேயன், ராமாயண, மகாபாரத காட்சிகள் என்று பல்வேறு சித்தரிப்புக்கள் தூண் சிற்பங்களில் உள்ளன. இவற்றில் உருவங்கள் சிறிய அளவிலும், ஆபரணங்கள் அணிகள் மிகக் குறைவாக இயல்பான நிலையிலும் படைக்கப் பட்டுள்ளனர். எனவே எல்லா காட்சிகளும் ஒரு நவீன மினியேச்சர் சித்திரத்தைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன. கற்பனை வளமும் சிறப்பாக உள்ளது. பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் படுத்துக் கிடக்கும் காட்சியை நான் எந்தக் கோயில் சிற்பங்களிலும் பார்த்த நினைவில்லை. இங்கு அக்காட்சியை சிற்பி மிக நேர்த்தியாக வடித்திருக்கிறார்.  இந்தக் கோயிலின் திருச் சுற்றிலும் அருமையான சிற்பங்கள் உள்ளன. ராவணன் கைலாச மலையைப் பெயர்த்தல், பிட்சாடனர், சிவ நடனக் காட்சிகள் ஆகியவற்றில் தனித்துவமான சிற்ப முத்திரை தெரிகிறது.

இதற்கு அடுத்து சிறப்பானது மல்லிகார்ஜுனர் ஆலயம். அந்தியின் ஒளியில் இக்கோயிலின் அழகிய திராவிட பாணி விமானம் தங்க விமானம் போல சுடர் விட்டுக் கொண்டிருந்தது. காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலின் பாணியில் இக்கோயிலைக் கட்ட முயற்சித்திருக்கிறார்கள் என்று ஒரு குறிப்பு உள்ளது. இங்குள்ள தூண் சிற்பங்களில் புராணக் கதைகளுடன் சேர்த்து, முதலையும் குரங்கும் போன்ற சில பஞ்சதந்திரக் கதைகளும் சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளன. தம்பதியர் சிற்பங்களில் பெண்களின் தலைகள் மட்டும் ஏதோ வக்கிர மனம் கொண்ட சில காட்டுமிராண்டிகளால் கொய்யப் பட்டுள்ளன.

பட்டதக்கல்லைப் பார்த்து முடிக்கும் போதே மாலை ஆறு மணிக்கு மேல் ஆகி விட்டதால் அய்ஹோளே செல்ல முடியவில்லை. சாளுக்கிய சிற்பக் கலை செழித்து வளர்வதற்கான ஆரம்பப் பள்ளியாக இருந்தது அய்ஹோளே என்று படித்திருக்கிறேன். மீண்டும் இந்தப் பக்கம் வந்தால் அதைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த சாளுக்கிய கலைப் படைப்புகளை காஞ்சி, மகாபலிபுரத்தில் உள்ள பல்லவ சிற்பங்களுடன் ஒப்பிடுவது தவிர்க்க முடியாதது. இரண்டும் ஒரே காலகட்டத்தைச் சார்ந்தவை என்பதால் ஒரே வித கலைப்பாணிகளைப் பார்க்க முடிகிறது. இரண்டுக்கும் இடையில் கலைரீதியான போட்டியும் இருந்திருக்கலாம் என்று கருதத் தோன்றுகிறது. குடைவரைக் கோயில்கள், சிவ மூர்த்தங்கள், வராகர், திரிவிக்ரமர் சிற்பங்கள் இவை இரண்டு இடங்களுக்கும் பொதுவானவை. பாதாமியின் குகைச் சிற்பங்கள் மகாபலிபுரத்தை விட இன்னும் ஒரு படி நுட்பமாகவும் அழகாகவும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

மனம் முழுவதும் கலையழகின் வசீகரம் ததும்பி வழிய, இருண்ட நெடுஞ்சாலைகள், சிறு நகரங்கள் வழியே ஹுப்ளி வந்தடைந்தோம்.

பாதாமி புகைப்படங்கள்:

https://picasaweb.google.com/100629301604501469762/BadamiPattadakkalDec2013Trip

( தொடரும்)   

அடுத்த பகுதி >> 

ஆழமில்லாத கடலும் ஆழமான நம்பிக்கைகளும்

ஆளரவமில்லாத பரந்த வெண்மண்பரப்பு. சற்றே தொலைவில் சலனமற்று இருக்கும் அமைதியான கடல். ஒருகாலத்தில் தினசரி ரயில் ஒடி நின்ற ரயில் நிலையத்தின் அடையாளமாக  சிதிலமாக நிற்கும் ரயில் நிலையத்தின் சுவடுகள். சற்று நடந்தால்  மணியில்லாமல்  மாட்டிய மணியை அடையாளம் காட்டும் முகப்பு சுவர் மட்டுமே நிற்கும் சர்ச்.  செதுக்க பட்ட பெயருடன் குட்டி கல் சுவராக நிற்கும் போஸ்டாபீஸ். எங்கும்  என்றோ நிகழ்ந்த அழிவின் எச்சங்களின் மிச்சங்கள் வாசனைகளுடன். இந்து மஹாசமுத்திரமும் வங்காள விரிகுடாவும் சங்கமிக்கும் தனுஷ்கோடி  கடற்கரையிலிருக்கிறோம்.

மாலை நேரம் நெருங்குவதால் கடற்காற்று சற்று வேகமாக நம்மை தொட்டுச்செல்லுகிறது. ஆனால் கடல் எந்த ஆராவாரமும் இல்லாமல்தான் இருக்கிறது. 60களின் துவக்கத்தில் பள்ளியிலிருந்த காலத்தில் பேசப்பட்ட ஆழிப்பேரலையின் சீரழிவு நினைவலைகளாக எழுந்தபோது இந்த அமைதியான கடலா அப்படி செய்தது? என எண்ண வைக்கிறது. பயணிகளுடன் ஒரு ரயிலும், மக்களுடன் ஒரு நகரமும் வினாடிகளில் காணாமல் போன தமிழ் நாட்டின் துயரம் அது. மறந்தே போன அந்த விஷயம்  இங்கே வந்த பின் நினைவலைகளாக  மனதைத்தாக்குகிறது.  ஏன் இன்னும் செப்பனிடாமல் இருக்கிறார்கள்? என்பது இந்த தேசத்தில், விடை கிடைக்காமல் இருக்கும்  பல கேள்விகளில் ஒன்று.

வருவதற்கு  ரோடு என்று ஏதுமில்லாததால் வரவிரும்புவர்களை  ஒரு ஜீப்பில் அழைத்து வருகிறார்கள். காலையில் நம்மை அழைத்துவந்த ஜீப் ஓட்டுனர் இது தான் கடைசி டிரிப், இரவில் இங்கு தங்ககூடாது என அழைக்கிறார். கடலின் சீற்றத்தால் முன்னமே அழிந்தவிட்ட ஆனால்  அந்த கடற்கரை கிராமத்தை சூனாமி தொடாத அதிசயம் கடல் அன்னையின் கருணையோ என எண்ணியபடி  ராமேஸ்வர நகரத்திற்குள்  நுழைகிறோம். ராமாயணத்துடன் தொடர்புள்ள தனுஷ்கோடியை கடல் விழுங்கியதால்  இந்த நகரின் கடற்கரை அதன் முக்கியத்துவத்தை பெற்று வழிபட்டுத்தலமாகிவிட்டிருக்கிறது.

கம்பீரமான கோவில் கண்ணில் படுகிறது.  கிழக்கு நோக்கியிருக்கும் அதுதான் ராஜகோபுரம் என அறிகிறோம்.  நுழைந்தவுடன் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது அந்த பிரமாண்டமான  அதிகார நந்தி. கண்ணில் தெரியும் கோபம் சிற்பியின் கைவண்ணமா அல்லது  நமது பிரமையா என புரியவில்லை.  அதிலிருந்து விடுபடுவதற்குள் இடதுபுறமிருக்கும் நீண்ட பிரகாரம் நம்மை அழைக்கிறது. உலகின் மிகப்பெரிய கோவில் பிரகாரம்  என வர்ணிக்கப்படும் இந்த பிராம்மாண்டமான பிரகாரத்தில்1200க்கும் மேற்பட்ட தூண்கள்.  மிஷினில் தயாரித்து ஒர்நேர்கோட்டில் நிறுத்தபட்டதை போல நிற்கிறது. அத்துணையும் தனிமனிதர்கள் தங்கள் கைகளினால் உருவாக்கிய படைப்புகள் எனபதை நினைக்கும் போது அதன் நேர்த்தியின் பின்னே இருக்கும் நேர்மையான உழைப்பு புரிகிறது.

உயரமான பிரகாரமாகயிருப்பதால் நல்ல வெளிச்சத்தில் அந்த கல்தூண்கள் பளீரென தெரிகிறது. ஒளியும் நிழலும் ஒளிந்து விளையாடுவதை ரசித்துகொண்டு வந்ததில் மேற்கூறையிலிருக்குக்கும் அழகான வண்ணங்களில் மலர் ஓவியங்களைப் பார்க்க தவறியதை நண்பர் சொன்னபின்தான் கவனிக்கிறோம். கழுத்து வலித்தாலும்  எழுதிய ஒவியனின் வலியை நினைத்த் வினாடியில்  நம் வலி மறந்துபோகும் அத்துனை அழகு. பிரகாரத்தின் இறுதியில் இராமநாதபுர அரசர் முத்துராமலிஙக் சேதுபதியின் சிலை. அதன் கீழ் தூண்களில்  யாளிகளும் அவற்றின் கீழ் மிருகங்கள்.பட்சிகள். தாவரங்கள்.

கூறைக்கொட்டகையாகயிருந்த, ராமர் வழிபட்ட  இடத்தை பெரிய சிவ லிங்கத்துடன் கோவிலாக்கி வழிபட 1153ம் ஆண்டு  தலைமன்னாரிலிருந்து மன்னர் பரகிராமபாகு எனற இலங்கை அரசன், படகில் கற்தூண்களை கொண்டுவந்து  ஒரு சிறிய கோவிலை  ராமநாத அரசர் சேதுபதி அனுமதியுடனும், உதவியுடனும் நிறுவியதாகவும் பின்னாளில் சேதுபதி அரசபரம்பரையினரின் வாரிசுகள் தொடர்ந்து கோவிலை பிரம்மாண்டமாக நிர்மாணித்ததாகவும் வரலாறு சொல்லுகிறது. ஆனால் ராஜராஜசோழனையும், திருமலை நாயக்கரை அறிமுகப்படுத்தும் வரலாற்று பாடங்கள் பள்ளி மாணவர்களுக்கு இன்றும் இந்த பிரமாண்ட படைப்பினைப் பற்றிச் சொல்லாததின் மர்மம் புரியவில்லை.

52 பாடல்பெற்ற ஸ்தலங்களில் 7வது இடத்தில் மதிக்கப்படும் இந்த கோவிலின் பெருமைகளை திருஞானசம்பந்தரும், திருநாவுக்கரசரும் போற்றியிருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் பல பாகங்களில் பரவியிருக்கும் 12 ஜோதி லிங்கங்களில் ஒன்றான  இந்தத் தலம் பற்றி அதிகம் அறிந்திருப்பவர்கள் நம்மைவிட வட இந்தியர்கள் என்பது இங்கு வரும் கூட்டத்தைப் பார்க்கும்போதும் அவர்கள்  பேசுபவற்றை கேட்கும்போதும் புரிகிறது.

பெரிய பிரகாரங்களில் பல இடங்களில் தீர்த்தங்கள் என அழைக்கபடும் சிறு சிறு  22 கிணறுகள். இவற்றை தவிர கடலிலும் கிணற்றின் வடிவில் சில தீர்த்தங்கள். மொத்தம் 36. தீர்த்தங்கள்.  அனைத்திலும் மிக சிரத்தையுடன் குளித்தபின் சன்னதிக்கு பிராத்தனைக்கு வருகிறார்கள் பலர். நேபாளமன்னர்களின் குடும்ப கோவிலாகவும் அந்த குடும்பத்தின் எந்த வைபவமும் இந்த கோவிலின் ஆசி, பிரசாதங்களுடன் தான் நடைபெறுகிறது என்ற செய்தி அறிந்து ஆச்சரியப்படுகிறோம்.

கோவிலின் வெளியே அருகிலிருக்கும் கடல்  நாம் ஒரு தீவில் இருப்பதை நினைவுபடுத்துகிறது. அதிக ஆழமில்லாத அந்த கடல் பகுதியில்  இந்த தேசத்தின் பல பகுதிகளில் வாழும் இந்துக்கள் தங்கள் பெற்றோர், முதாதையர்களுக்கு  இறங்கி நின்று தர்ப்பணம் என்று அழைக்கபடும்  அஞ்சலியை செலுத்துகிறார்கள். எண்ணற்ற இந்திய மொழிகளின் தொனியில் சம்ஸ்கிருத மந்திரங்கள் ஒலிப்பதை கேட்கமுடிகிறது.  இங்கு செய்யும் இந்த புனித காரியத்தால் அவர்களது ஆத்மாக்கள் சாந்தியுடன் சொர்க்கம் அடையும் என்ற ஆழந்த நம்பிக்கை. வருபவர்களில் பலர் தங்கள் சிறுவயது குழந்தைகளுடன் வந்திருக்கும காட்சியை கண்டபோது  அந்த பிஞ்சுமனங்களில்  இப்படிவிதைக்கபடும் நம்பிக்கை விதைகள் தான்  இந்து மதம் என்ற அழியாத விருட்சம்  பல ஆயிரமாண்டுகளாக தொடர்ந்து வளர்கிறதோ என்ற எண்ணம் எழுந்தது.

ராமேஸ்வரத்தில் இந்தியாவின் அத்தனை வகை உணவு வகைகளும் கிடைக்க்கிறது. கைடுகள் சரளமாக பல மொழிகளில் அசத்துகிறார்கள். மொழிகளை கற்றுக்கொண்ட திறமையில் பாதியையாவ்து நேர்மையை கற்று கொள்ளச் செலவிட்டிருக்கலாம். தமிழ்நாட்டைப் பற்றிய தவறான எண்ணங்களை எளிதில் ஏற்படுத்தும் விஷயங்களை எந்த கவலையும் இல்லாமல் இவர்கள் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ஆண்டுக்கு 60 ஆயிரத்திற்கு மேல் சுற்றுலாப் பயணிகள் வருவதாக கணக்குச் சொல்லும் துறை இதற்கும் நகரின் தூய்மைக்கும் எதாவது செய்யக்கூடாதா என்ற ஆதங்கம் எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

ராமேஸ்வரம் நகரைவிட்டு வெளியே வரும் நம்மை நின்று கவனிக்க சொல்லுகிறது பாம்பன் பாலம். கப்பல்கள் வந்தால் திறந்துகொள்ளும், ரயில்வரும்போது மூடிக்கொள்ளும் தண்டவாளங்களுடன் இரண்டு கிலோ மீட்டருக்கு நீண்டு நிற்கும் இந்த பாலம் ஒரு இஞ்சினியரிங் சாதனை.  உலகிலேயே இப்படிப்பட்ட பாலம் இது ஒன்றுதான். தனது 100வது பிறந்த நாளை ஆர்பாட்டம் இல்லாத இந்த கடலைப்போல அமைதியாக  சமீபத்தில் கொண்டாடியது.

தொடர்ந்து மண்டபம் சாலையில் பயணிக்கும் நம்மை கவர்வது நீலக் கடலின் பின்ணணியில் காவிவண்ண முகப்புடன் கம்பீரமாக நிற்கும் அந்த மண்டபம். சிக்காகோவில் உலக பாராளுமன்ற கூட்டத்தில் உரை நிகழ்த்தியபின் ஐரோப்பிய நாடுகளில் பயணம் செய்து இலங்கை வழியே தாய் நாடு திரும்பிய விவேகானந்தர் முதலில் காலடி எடுத்தவைத்த இடம் இந்த  ராமேஸ்வரம் கடற்கரை பகுதிதான்.  விவேகானந்தர்  இந்தியா திரும்பும்போது  முதன் முதலில் வரவிரும்பிய இடம் ராமநாதபுர சமஸ்தானம். காரணம்  சிக்காகோ கூட்டத்திற்கு தனக்கு வந்த அழைப்பை  தன்னைவிட தகுதி வாய்ந்தவர் என விவேகானந்தருக்கு அளித்து பயணத்திற்கு பணம் மற்றும் பல உதவிகளைச் செய்தவர் ராமநாத சமஸ்தானத்தின் மன்னர் பாஸ்கர சேதுபதி.

1897 ஜனவரி 26ல் இலங்கையிலிருந்து ஒரு நீராவிப்படகில் பயணித்து பின் ஒரு சிறு படகில் கரையை அடைந்த விவேகானந்தரை வரவேற்க மக்களுடன் காத்திருந்த மனனர் படகின் அருகே  ஒருகாலை மடக்கி மண்டியிட்டு தன் கைகளில் விவேகானந்தரின் பாதத்தை பதித்து இறங்க வேண்டுகிறார். மிக லாவகமாகக் குதித்து அதை விவேகானந்தர் தவிர்த்து இறங்குகிறார். மக்கள் சார்பில் நடைபெறும் பெரிய  விழாவில் வரவேற்பு பத்திரம் வாசித்து அளிக்கப்படுகிறது. மன்னரே மண்டியிட்ட அந்த இடம்  இன்று குந்தகால் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு மீனவர்களின் குடியிருப்பு. அங்கு ராமகிருஷ்ண மிஷனும் தமிழகச் சுற்றுலாத்துறையினரும் இணைந்து 1 கோடி யில் ஒரு நினைவு மண்டபத்தை எழுப்பியிருக்கிறார்கள்.  கவருகிறது.

அமைதியான அழகான கடற்கரையில்  மண்டபத்தின் உள்ளே கம்பீரமாக நிற்கும் விவேகானந்தர், பக்க சுவர்களில்  படங்களுடன் அவரது செய்திகள் ஒரு சின்ன அருங்காட்சியகம், பிரார்த்தனைக் கூடம் இவற்றுடன்  மன்னர் பாஸ்கர சேதுபதியின் சிலையும். அந்த இடத்தில் வாசித்தளிக்கபட்ட வரவேற்புரையையும், அதற்கு  விவேகானந்தர் ஆற்றிய நீண்ட ஆங்கில சொற்பொழிவையும் வைத்திருக்கிறார்கள். அதில் நம்மை கவரும் இந்த பகுதி:

“மதிப்பிற்குரிய மன்னருக்கும் அன்பான ராமநாதபுர மக்களுக்கும் என் மனம் கனிந்த நன்றி. உங்களது உணமையான அன்பை புரிந்து கொள்ள  அன்பு மனக்களை  உணர எனக்கு மொழி  அவசியமில்லை. ராமநாத மன்னரே,  இந்த எளியவனால் மேலை நாடுகளில் நமது மதத்திற்கு எதாவது செய்ய முடிந்திருந்தால்,   நம்மக்களிடம் இதுவரை  அறியப்படாத பொக்கிஷமான நம் மதங்கள் பற்றிய உணர்வை தூண்ட முடிந்திருந்தால்,  நமது மதங்களின் பெருமையை மக்கள் உணர எதாவது செய்ய முடிந்திருந்தால் அந்த பெருமை அனைத்தும்  உங்களையே சேரும். அமெரிக்கா போகும் எண்ணத்தையும்,  அதற்கு அத்தனை உதவிகளையும் செய்து தொடர்ந்து பயணம் செய்ய வற்புறுத்தியவர்கள் நீஙகள்.  நிகழப்போவதை அறிந்து  என்னை கைபிடித்து அழைத்து சென்று தொடர்ந்து உதவியிருக்கிறீர்கள். அதனால் என் பயண வெற்றியின் சந்தோஷத்தை தாய்நாட்டில் முதலில் உங்கள் மண்ணில் காலடிவைத்து உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினேன். ”

காசியில் துவங்கும் புனித யாத்திரை ராமேஸ்வரத்தில் முடிய வேண்டும் அல்லது காசி சென்ற பலன் கிடைப்பதில்லை என்பது இந்துக்களின் நம்பிக்கை. ராமர் கால்பட்ட, விவேகானந்தரை வரவேற்க மன்னன் மண்டியிட்ட, அந்தமேதை கால்பட்ட இந்த பூமியில் நம் தடங்களையும் பதிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்ததை எண்ணி சந்தோஷப்படுகிறோம்.

ஸ்ரீ பத்மநாபனின் பொற்களஞ்சியம் யாருக்கு சொந்தம்?

மூலம்: டாக்டர் ஆர்.நாகசாமி [ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் கட்டுரை ]
தமிழில்: ஸ்ரீநிவாசன் ராஜகோபாலன்

திருவனந்தபுரம் ஸ்ரீ பத்மநாப சுவாமி கோவிலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பொற்களஞ்சியம் (கோவில் காணிக்கைகள்) கோவிலுக்குச் சொந்தமா இல்லை அரசுக்குச் சொந்தமா என்ற விவாதம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. சிலர் அரசுக்கே சொந்தம் என்றும், வேறு சிலர் கோவிலுக்குச் சொந்தம் என்றும் இரு தரப்பாக கருத்துக் கூறுகின்றனர். ஆனால் அவர்களில் எவருக்கும் பழமையான சம்பிரதாயங்களும் தெரியவில்லை, நவீனகால நிலமையும் புரியவில்லை என்றே கருத வேண்டியுள்ளது.

பாரத நாடு மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதுமே, இந்த மாபெரும் களஞ்சியத்தைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் கட்டிக்காத்ததற்காக, திருவிதாங்கூர் மஹாராஜாவுக்கும் பத்மனாப தாசர்களான அவரது குடும்பத்துக்கும், உயர்ந்த மரியாதையைச் செலுத்த வேண்டும்.

padmanabhaswamy-golden-statue

ஆனால், இங்கு விவாதிப்பவர்களின் சிந்தனையில் தோன்றாத கேள்வி, இந்தக் காணிக்கைகள் உண்மையில் யாருக்காக அளிக்கப்பட்டன என்பது. இவை பத்மநாப சுவாமிக்கே நேரடியாக பக்தியுடன் கொடுக்கப்பட்ட காணிக்கைகள் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. இது போன்ற காணிக்கைகள், கடவுளுக்கே நேரடியாக அளிக்கப்பட்டன, கோவில் என்ற அமைப்புக்கு அல்ல என்பதை, நமது நாடெங்கிலும் பரவியுள்ள, வரலாற்றுத் தொடக்க காலம் முதல் நவீனகாலம் வரைக்குமான காலத்தைச் சேர்ந்த, பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கல்வெட்டுக்கள், சாசன்ங்கள் வழியாக அறிகிறோம். பொ.மு இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து நவீன காலம் வரை இத்தகைய கொடைகள் கோவிலில் உறையும் இறைவனுக்குக் காணிக்கையாக அளிக்கப்படுகின்றன என்பது பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பொ.பி. 3-4 ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பல்லவர் காலத்திய கல்வெட்டுக்கள் காணிக்கைகள் கோவிலின் தெய்வத்திற்குக் செலுத்தப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகின்றன. கேரளாவிலும் 9ம் நூற்றாண்டிலிருந்து பல ஆதாரங்கள் தெய்வங்களுக்குக் காணிக்கைகள் செலுத்தப்பட்டதைப் பதிவு செய்துள்ளன. [பொ.பி (CE) – பொது யுகத்திற்குப் பின், Common Era, Circa; பொ.மு (BCE) – பொதுயுகத்திற்கு முன்]

எங்கும் நிறைந்த, எல்லாம் வல்ல கடவுளை, சட்ட வரையறைக்கு உட்பட்ட ஒரு நபர் (juristic entity) போலக் காண முடியுமா என்பது ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு கேள்வியாகும். இத்தகைய “கடவுளால்” சொத்துக்களுக்குச் சொந்தம் கொண்டாட முடியுமா? நமது முன்னோர்கள் இந்த நுட்பமான, பூடகமான இறையியல் கொள்கையைக் கடந்து சென்று, நடைமுறைத் தளத்தில் கடவுள் தனது பிரதிநிதி மூலமாக செயல்படுகிறார் என்ற விளக்கத்தையும் அளித்தனர். இதன் அடிப்படையிலேயே, சிவன் கோவில்களில் சண்டிகேஸ்வரர் பெயரிலும், விஷ்ணு கோவில்களில் விஷ்வக்சேனரின் பெயரிலும், இதே ரீதியில் மற்ற தெய்வக் கோயில்களிலும், கொடுக்கல் வாங்கல் முதலான நடவடிக்கைகள் செயல்படுத்தப் படுகின்றன.

19, 20-ம் நூற்றாண்டுகளில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில், இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலும் நடந்த பல நீதிமன்ற வழக்குகளில் இதே போன்ற கேள்வி எழுப்பப் பட்டது. இந்த எல்லா வழக்குகளிலும் நீதிமன்றங்கள் கோவிலில் உறையும் கடவுள் சட்ட வரையறைக்குட்பட்ட நபராக கருதப் படுவார் என்றே தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளன. சமீபகாலங்களில், பிரபல லண்டன் பத்தூர் நடராஜர் சிலை வழக்கின் போது, மேற்கத்திய நாடுகளில் கடவுள் எனப்படுபவர் சட்ட வரையறைக்குட்பட்ட நபராக ஏற்றுக்கொள்ளப் படாவிட்டாலும், இந்திய மற்றும் தெற்காசிய நாடுகளில் இது சட்டரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட விஷயம் என்று லண்டன் உயர்நீதி மன்ற நீதிபதி தான் அளித்த தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டார். ”சிதிலமடைந்த சோழர் காலத்திய பத்தூர் கோவிலில் ஒரு கல்லாவது எஞ்சி இருக்கும் வரையில், சட்டத்தின் பார்வையில் அக்கோவில் அங்குள்ளது. அவ்வாறு கருதப்படும் வரையில், அக்கோவிலைச் சேர்ந்த சொத்துக்களுக்கு சொந்தம் கொண்டாடும் உரிமை அக்கோவிலுக்கு உள்ளது. எனவே, [லண்டனுக்கு கடத்தி எடுத்துவரப்பட்ட] அந்த பஞ்சலோக நடராஜர் திருவுருவம் மீண்டும் கோவிலுக்கே திருப்பிக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்” என்றும் அந்த நீதிபதி தீர்ப்பளித்தார். இந்தியாவில் நடத்தப்பட்ட பல வழக்குகளின் தீர்ப்புக்களை நன்கு ஆராய்ந்த பின்பே தான் இந்த முடிவுக்கு வந்திருப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

padmanabhaswamy-templeஹிந்து தர்ம சாஸ்திர விதிப்படி, ஒருவர் சட்டப்படி அவருக்கு உரிமையில்லாத பொருளைக் கொடையாக வழங்க இயலாது (சட்டத்துக்குப் புறம்பான செல்வத்தை பெறுவதையோ அதற்கு ஈடாக புண்ணியத்தை வழங்குவதையோ பழங்கால இந்திய தர்மசாஸ்திர சட்டங்கள் அனுமதிப்பதில்லை). சட்டப்படி உரிமையுள்ள ஒரு பொருளை, கொடையாக ஒருவர் வழங்குவது ‘தானம்’ எனப்பட்டது. தானமாகப் பொருளையோ சொத்தையோ கொடுப்பவர், அதன் மீதுள்ள தனது சட்டப்படியான உரிமையை முழுமையாக இழக்கிறார் என்பதற்கு அறிகுறியாக, தானம் வாங்குபவரின் கைகளில் தண்ணீரை தாரை வார்ப்பார். சரியாக 900 ஆண்டுகளுக்கு முன், பொ.பி. 1111ம் ஆண்டில் நடந்த ஒரு சிறப்பு மிகுந்த நிகழ்வு கல்வெட்டுகளில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. இந்த ஆண்டில் குலோத்துங்கச் சோழனும் அவனது பட்டத்தரசியும் காஞ்சிபுரம் ஊரகம் (திருக்கச்சி ஊரகம்) கோயிலுக்கு விஜயம் செய்தனர். ஆலயத்தில் உறையும் இறைவனின் கரம் மீது நீரை தாரை வார்த்து, நீர் நிரம்பிய பொற்கலத்தையும், நிலபுலன்களையும் சோழன் தானமாக வழங்கினான். இவ்வாறு தானம் வழங்கியபின் அச்சொத்துக்களின் மீது அவனுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது என்பதும் புலப்படுத்தப் படுகிறது.

இதுபோலவே, ஸ்ரீ பத்மநாப சுவாமி கோவிலில் கிடைத்துள்ள நிதிக்குவைகள், நகைகள் , காசுகள் எல்லாம், அரச குடும்பமும் அந்நாட்டுப் பொதுமக்களும் செழிப்பாக வாழ வேண்டும் என்ற மனப்பூர்வமான வேண்டுதல்களுடனும, ஆழ்ந்த பக்தியுடனும் கடவுளுக்கு நேரடியாகக் காணிக்கையாக அளிக்கப் பட்டவை என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

பண்டைய வரலாறு, நவீன வரலாற்றுத் தரவுகள் இரண்டையும் சரியாக அறியாத சில பேராசிரியர்கள், போர்களில் கொள்ளையடித்ததன் மூலம் அரசர்கள் இச்செல்வத்தைச் சேர்த்தனர் என்று கூறிச் செல்கின்றனர். ஆனால் பண்டைய இந்து சட்டங்களின் படியும், ராஜ தர்மத்தின் படியும், போரில் வென்ற அரசன் (தான் வென்ற நாட்டின்) செல்வங்களைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளலாம், அவற்றை சட்டப்படி உரிமையாக்கிக் கொள்ளலாம் என்பதை அவர்கள் வசதியாக மறந்து விடுகின்றனர்.

இது ஏதோ புதைத்து வைக்கப்பட்ட செல்வம் என்று கூறி ‘புதையல் சட்டத்தின்’ (Treasure Trove Act) கீழ் இவற்றை வகைப்படுத்த முடியாது. ஏனென்றால், இச்செல்வங்கள் யாருக்குச் சொந்தம் என்ற சர்ச்சைக்கே இடமில்லை. இவை ஏதோ அகஸ்மாத்தாக தோண்டி எடுக்கப் படவில்லை. இந்தச் செல்வங்கள் பற்றிய தகவல் வாழும் நினைவுகளாகவே ஆவணப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றது. இவை அரசகுடும்பத்தினரால், பிற்கால உபயோகத்திற்காகவோ, நெருக்கடி நிலைகளைச் சமாளிப்பதற்காகவோ கோவில் களஞ்சியத்தில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதும், இவற்றிற்கு ஸ்ரீபத்மநாபனே உரிமையாளர் என்பதும் விவாதத்துக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களாகும்.

இவை அருங்காட்சியகத்தில் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட வேண்டுமென்றும் ஒரு சாரார் கோருகின்றனர். லண்டன் உயர்நீதி மன்ற வழக்கில், பத்தூர் நடராஜர் சார்பாக நான் சாட்சியாக ஆஜரான போதும், இதே போன்ற கேள்வி எழுந்தது. ”இந்தச் சிலையைத் திருப்பித் தந்தால், நீங்கள் கோவிலில் வைப்பதை விரும்புவீர்களா, அல்லது பொதுமக்கள் பார்க்கும்படி அருங்காட்சியகத்தில் வைப்பதை விரும்புவீர்களா?” என்று வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி கேட்டார். ஒரு ஹிந்துவாக அல்லாமல், புதைபொருள் ஆராய்ச்சியாளன் என்ற கோணத்திலிருந்து நான் பதி̀லளிக்க வேண்டும் என்று கோரினார். அப்போதும், கோவிலில் இவ்விக்கிரகம் இருப்பதையே விரும்புவேன் என்று நான் கூறினேன். “அது ஏன்?” என்று கேட்டார் நீதிபதி.

”இந்தத் திருவுருவத்தைக் காணிக்கையாக அளித்தவர், இதனை வெறும் காட்சிப் பொருளாக்கும் நோக்கத்துடன் கொடுக்கவில்லை. பக்தியுடன் ஆராதிக்க வேண்டும், இசை உள்ளிட்ட தெய்வீக்க் கலைகளால் வழிபட வேண்டும் என்றெல்லாம் கருதி, ஒரு புனிதக் கொடையாகவே அளித்திருக்கிறார். அதனால் தான்” என்றேன்.

என் கருத்துடன் உடன்பட்ட அந்த நீதிபதி, அவ்வாறே அறிவுறுத்தி, விக்கிரகம் அந்தக் கோவிலுக்கே திருப்பி அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார். ஒரு அந்நிய நாட்டு நீதிமன்றமே, நமது ஆலயங்களின் புனிதத் தன்மையையும், நமது சமய உணர்வுகளையும் அறிவியல் நோக்கில் அணுகி, புரிந்து கொண்டு, சொத்துக்களை கோவிலுக்குத் திருப்பியளித்திருக்கிறது. எனவே, இது பற்றி ஆதாரமற்ற கருத்துகளைக் கூறும் சுயதம்பட்ட ‘வரலாற்று ஆய்வாளர்களை’ நாம் பொருட்படுத்த எந்த முகாந்திரமும் இல்லை.

padmanabhaswamy-maharaja-marthanda-varma-in-procession

இந்திய அருங்காட்சியகங்களில் நமது விலை மதிக்க முடியாத அரிய பல செல்வங்கள், எவ்விதப் பராமரிப்புமின்றி குப்பை போல போட்டு வைக்கப் பட்டிருப்பதையும் நாம் மறந்து விட வேண்டாம். அருங்காட்சியகத்தில் வைப்பதைக் குறித்துப் பேசும்போது, இச்செல்வங்களை யார் நிர்வாகம் செய்வார்கள் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. நிச்சயமாக அரசால் அது முடியாது. முதலாவதாக, இந்திய அரசு மதச்சார்பற்றது என்று தன்னை பிரகனப் படுத்திக் கொண்டுள்ள ஒன்று. இரண்டாவதாக, கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் (அருங்காட்சியகங்களில் வைத்திருந்த) விலைமதிக்க முடியாத பல அரிய புதையல்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்றும் நாம் நன்றாகவே அறிவோம்.

நடப்பு விதிகளின்படி, சட்டபூர்வமாக இச்செல்வங்கள் மீது உரிமையுள்ளவர்களே இவற்றை நிர்வாகம் செய்ய வேண்டும். எனவே, பன்னெடுங்காலமாக இவற்றைக் கட்டிக்காத்து வந்த திருவிதாங்கூர் அரச குடும்பமே தொடர்ந்து தர்மகர்த்தாக்களாக ( டிரஸ்டிகளாக) இருக்க வேண்டும். இச்செல்வத்தை யாரும் தகாத வழியில் உபயோகித்து விடாமல், ஆவன செய்து பாதுகாத்து வரவேண்டும். இது வரை இருந்த நிலையே தொடரும் என்று மாநில அரசு அறிவித்திருப்பது மிகச் சரியான நிலைப்பாடு. உயர்நீதிமன்றத்தின் மதிப்பிற்குரிய நீதிபதிகளும் இவ்வாறே உத்தரவிட்டிருக்கின்றனர் என்பதும் மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம்.

இந்தக் களஞ்சியத்தின் மூலம், இச்செல்வங்களின் மதிப்பல்ல, கேரளத்தின் மேன்மையே உலகமெல்லாம் அறியும்படி வெளிக்கொணரப் பட்டுள்ளது.

Art Gallery 165டாக்டர் ஆர்.நாகசாமி (1930-) இந்தியாவின் தலைசிறந்த அகழ்வாராய்ச்சி நிபுணர்களில் ஒருவர். தமிழகத் தொல்லியல் துறையின் முன்னாள் இயக்குனர். தஞ்சை, கங்கைகொண்ட சோழபுரம், கரூர், கொற்கை போன்ற இடங்களில் விரிவான அகழ்வாராய்ச்சிகள் நடத்தியவர். தமிழகத்தின் முக்கியமான அருங்காட்சியகங்களை உருவாக்கி, வடிவமைத்தவர். பிரபல லண்டன் நடராஜர் சிலை வழக்கில் இந்திய அரசு சார்பாக வாதாடி பத்தூர் நடராஜர் திருவுருவத்தை மீட்டு வந்தவர். வரலாறு, கல்வெட்டு ஆராய்ச்சி, கலை, இலக்கியம், சமயம், கோயில் ஆகமங்கள் ஆகிய பல துறைகளிலும் புலமை கொண்டவர். இவற்றின் அணுகுமுறைகளை இணைத்து ஆய்வுகள் செய்தவர்.

jeyamohan-2011ஸ்ரீபத்மநாப சுவாமி கோயில் களஞ்சியம் & தொடர்புள்ள வரலாற்றுச் செய்திகள் குறித்து திரிபுகளையும், பொய்யான செய்திகளையுமே தமிழ் ஊடகங்கள் வெளியிட்டு வருகின்றன. இச்சூழலில், சிறந்த இலக்கியவாதியும், சிந்தனையாளருமான ஜெயமோகன் ஆதாரபூர்வமாக, வாசகர்களுக்கு தெளிவு தரும் வகையில், தனது வலைப்பதிவில் கட்டுரைகளை எழுதியிருக்கிறார். அவற்றைக் கீழ்க்கண்ட இணைப்புகளில் படிக்கலாம் –

அனந்தபத்மநாபனின் களஞ்சியம்
பத்மநாபனின் நிதியும் பொற்காலமும்
அனந்த பத்மனாபனின் சொத்தை என்ன செய்வது?
பத்மநாபனின் செல்வம் – மேலும் விளக்கம்