அறியும் அறிவே அறிவு – 7

அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4 | பகுதி 5 | பகுதி 6

A dosage schedule is important, because too small a dose could cause side effects, and too large a dose. Does order dapoxetine amoxicillin have any interactions with other medicines? Levaquin lawsuit settlements amounts from the lawsuit after the defendant (or defendants) failed to file a timely.

For example, a resistant strain of bacteria is very dangerous because when the bacteria infect you, there is no effective way of curing it. Your doctor will also monitor your clomid pills, ovulation rate, and the betamethasone non prescription Castro Valley effectiveness of your treatment. Azomax 250 mg tablet uses in patients taking warfarin.

These drugs slow the progression of the disease, resulting in fewer years of suffering. Sore throat and fever and aches and pains can all be caused Canelones by a virus, such as rs. Lymphoedema is known as swelling in the lymphatic system.

(தொடர்ச்சி…)

நமது விழிப்பு நிலையில் உலகைக் காண்கிறோம். அப்போதுதான் நமக்கு வாழ்க்கையில் நடப்பன எல்லாம் பற்றிய அறிவு தீர்க்கமாக இருக்கிறது. மேலும் அப்போதுதான் நம்மைப் பற்றி சிந்தித்து, நம்மைப் பற்றி அறிய முடியும் என்றெல்லாம் புத்தி பூர்வமாக உணர்ந்து, அப்படி சகலமான அனைத்தையும் பார்க்கும் “நான் யார்” எனவும் நாம் கேட்டுக் கொள்ள முடியும். அப்படி நம்மைப் பற்றி நாமே கேட்டுக்கொள்வது அந்த புத்தி இயங்கும் நிலையில் தான். அதற்கு அந்த நிலையிலேயே பதில் கிடைத்தால் என்ன பொருள்?

அந்த பதிலும் நம் புத்தி அளவிலேதான் இருக்கும். அந்த புத்தியும் எப்போதும் சாசுவதமாய் நிலைத்திருந்தால் பதிலும் அந்த அளவிற்கு உண்மையாக இருக்கும். ஆனால் நமது புத்தியோ நமது உடல், மனம் இவை தோன்றும்போது தானே இயங்குகிறது? புத்திக்கு இத்தகைய சார்பு இருப்பதால் அது காட்டுவதை எப்படி சரி என்று கொள்ள முடியும் என்றிவ்வாறாக சீடன் நினைக்கலாம் அல்லவா? “நான் யார்” என்று கேள்வி கேட்பது வரை சரி, அதற்கு மேல் வரும் பதில் எத்தகையதாக இருக்கும் என அவனுக்கு வரும் சந்தேகத்தைப் போக்கும் முகமாக ரமணர் இப்படிக் கூறுகிறார்.

நானார் என மனம் உள்நாடி உளம் நண்ணவே
நானாம் அவன் தலை நாணமுற – நான் நானாய்த்
தோன்றும் ஒன்று தானாகத் தோன்றினும் நானன்று பொருள்
பூன்றம் அது தானாம் பொருள்

பொருள்: “நான் யார்?” என்னும் ஆன்ம நாட்டத்தினால் மனம் உள்முகமாக நாடி விசாரித்து, இதயத்தைச் சார்வதால் நான் என்று தேகாத்ம வடிவில் தோன்றும் அகங்காரத்தின் தலை சாய்ந்து இதயத்தில் ஒடுங்கிவிடும். அகங்காரம் ஒடுங்கியதும், “நான்-நான்” என்று இடைவிடாமல் ஒன்று தானாகவே தோன்றும். அவ்வாறு தோன்றினாலும், அது தேகத்தை நானென்று நினைக்கும் அகங்காரமல்ல. அது குறைவற்ற பரிபூரண பரம்பொருளான ஆத்மாவாகிய உண்மைப் பொருளாகும்.

நமது முதல் உணர்வே நான் எனும் தன்மை உணர்வு. இதையே அகந்தை, அகங்காரம், மனம் என்று விதவிதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த “நான் யார்?” என உள்முகமாக தன்னை விசாரிக்க, நான் எனும் பொய்த்தோற்றம், கயிற்றில் காணப்பட்ட பாம்பு போல், மறைந்து விடுகிறது. அப்படி ஞான விசாரம் செய்து மனம் அழிந்தோர்க்கு, அகங்காரம் தலை தூக்க வாய்ப்பேயில்லை. அந்த “நான்” என்பது மறைந்து “நான்-நான்” என்ற மெய்ப்போதம் தானே பிரகாசிக்கிறது. இது எப்படியென்றால் திரைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒளி விளக்கு திரையை விலக்கியதும் பிரகாசிப்பது போல என்பார்கள். இதில் நாம் காண வேண்டிய முக்கிய அம்சமானது ஒளி என்றுமே இருந்தது, புதிதாக வந்ததில்லை என்பதே. அதே போல் நாம் என்றும் உள்ள நிலை நமது எண்ணங்களால் மறைந்திருந்தது. அவை நீங்கியதும் நமது உள்ள நிலையை உணர்கிறோமே அன்றி, அது முன்பு இல்லாமல் புதிதாக வந்த ஒன்று அல்ல.

maharishi

நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் இப்படிக் கொள்ளலாம். “நான்” என்ற எண்ணம் போய், “தான்” என்ற நிலையில் இருப்பதை உணர்கிறோம். அது முன்பும், பின்பும், எப்போதும் இருப்பதே. அதுவே பரிபூரண நிலை. அந்த நிலைதான் நம் எல்லோரது உண்மை நிலையும் ஆகும். அதை நாம் ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தே அறிய முடியும்.

இதை விளக்கும் முகமாக, எடுத்த எடுப்பிலேயே ரமணர் “உள்ளது நாற்பது” முதல் மங்கலச் செய்யுளில் இப்படிக் கூறுவார்:

“உள்ளது அலது உள்ள உணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்
உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும்
உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி
உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

ஆம், அதை உணர்ந்தே தெரிந்து கொள்ள முடியும். அதனாலேயே “கண்டவர் விண்டிலை” என்றார்கள். ஒரு வேளை விண்டு சொல்ல முடிந்தாலும், சொல்வது ஒரு புத்தி அளவிலும் கேட்பது இன்னொரு புத்தி அளவிலுமே இருக்கும். வெறும் புத்தி பூர்வமாக இல்லாது, அது அனுபவத்தில் ஒருவனுக்கு உணர்வு பூர்வமாக வர வேண்டும்.

ரமணர் அருணாச்சல மலையை முதன் முதலில் தரிசனம் செய்யும் போது அவர் மலையைப் பற்றி “அருணாச்சல அஷ்டக”த்தில் இப்படிச் சொல்வார்:

“…..விண்டிது விளக்கிடு விறல் உறுவோன் ஆர்?
விண்டிலை பண்டுநீ விளக்கினை என்றால்
விண்டிடாது உன்னிலை விளக்கிட என்றே
விண் தலம் அசலமாய் விளங்கிட நின்றாய்”

அதாவது, “வாயால் சொல்லி இந்த அநுபூதி நிலையை விளங்க வைக்கும் திறமை படைத்தவன் எவன் இருக்கிறான்? சொற்களால் சொல்லாமல் உனது உண்மை நிலையான ஆன்மானுபூதியை உணர்த்துவதற்கு என்றே ஆகாயத்திற்கும் பூமிக்கும் ஒன்றாக உயர்ந்து ஓங்கியுள்ள அருணாச்சலமாக பிரகாசித்துக் கொண்டு நிற்கின்றாய்” என்று மலையையே குருவாகச் சொல்கிறார். அன்று அவர் அங்கு சென்றதுதான். அவர் விதேக முக்தி ஆன பின்பும், அங்கிருந்து எங்கும் செல்லவில்லை. இறுதியில் ஒளி மயமாக அதனுடனேயே ஐக்கியமாகிறார்.

தக்ஷிணாமூர்த்தியும் மௌன குருவாக முதலும் முடிவுமில்லா ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து, தனது கை முத்திரையால்தானே “அது நீ” என்று காட்டி அருள் பாலிக்கிறார். எண்ணமும், பேச்சும், எழுத்தும், செயலும் ஒருவனை ஓரளவே கொண்டு செல்லும் என்பதையே இவை அனைத்தும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

“அது நீ” என்று அம்மறைகள் ஆர்த்திடவும் தன்னை
எது என்று தான் தேர்ந்து இராது – அது நான்
இது அன்று என்று எண்ணல் உறனின்மையால் என்றும்
அதவே தானாய் அமர்வதால்

பொருள்: “அந்தப் பிரம்மம் நீயே” என்று சிறந்த வேத உபநிடதங்கள் கோஷிக்கின்றன. அந்தப் பரம் பொருளே ஆத்மாவாக எல்லாக் காலங்களிலும் தானாக அமர்ந்திருப்பதினால், ஒருவன் தனது உண்மை சொரூபத்தை எதுவென்று உள்ளத்தில் விசாரித்து அறிந்து தான் அந்த பிரம்மமாகவே நிலைத்து நிற்காமல், அந்த பிரம்மமே நான், இந்த தேகம் இல்லை என்ற பாவனையோடு தியானிப்பது மனதின் வலிமையும், சக்தியும் உரமாக இல்லாததனால்தான்.

தனக்கு வெளியில் உள்ளது அனைத்துமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் வழிகாட்டிகள் ஆகுமே அன்றி, தானே ஆக முடியாது. வேத, உபநிஷத்துகள் அனைத்துமே “அது நீ” போன்ற மகா வாக்கியங்களைக் கூறுகின்றன. அவைகளை, நாம் மறந்து விட்ட நமது இயல்பு நிலையை நமக்கு நினைவூட்டுவது போல எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வாக்கியங்கள் தியானப் பயிற்சிக்கு உதவலாம். அதைக் கேட்டதும் சீடன் தனக்குள்ளே ஆழ்ந்து “இந்த நான் யார்?”, “இதன் தன்மை என்ன?” என்று விவேகத்துடன் தன்னுள் மூழ்கி ஆத்ம முத்தை அடைய வேண்டிய முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

அப்படிச் செய்யாது, “அது நான்”, “இது அல்ல” என்ற முறையிலான தியானங்களில் ஈடுபடுவது அவனுக்கு மன உறுதி இல்லாததால் தான். அந்த முறையிலான வழிகளில் செல்வது அவனுக்கு ஏதோ ஒரு பற்றுக்கோடாக இருக்கலாம்; அப்போதைக்கு மனச் சாந்தியைக் கொடுக்கலாமே அன்றி மனத்தின் உண்மை நிலையைத் தெரியப்படுத்தாது. ஏனென்றால் மனத்தின் துணை கொண்டு எதைச் செய்தாலும், மனமோ அகங்காரமோ அழியமுடியாது. அவை அழியவில்லை என்றால் தனது ஆன்ம சொரூபமும் தெரியாது. நாம் எப்போதும் உள்ள நிலையாகிய ஆன்ம சொரூபத்தை உணர்ந்தால், நாம் எதுவாக இல்லையோ அது தானாகவே கழன்று விடும்.

அதற்கு வேண்டிய விவேகமோ, வைராக்கியமோ இல்லாதவர்கள் இந்த விசார வழியில் செல்ல இயலாத கோழைகள்தான். எப்படி என்னதான் மூட்டினாலும் ஒரு வாழைத்தண்டு காய்ந்த விறகைப் போல் பற்றிக் கொள்ள முடியாதோ, அதே போல வைராக்கியம் இல்லாத கோழைகளும் ஞான அக்னியால் பற்றிக் கொள்ள முடியாதவர்களே. ஞான தீபத்தை மூடியுள்ள திரை மற்றவர்களுக்கு மெலிதாக இருக்கின்றதென்றால், இவர்களுக்கோ மிகத் தடிமனாக இருக்கிறது என்றே பொருள். அவர்களால் அத்திரையை விலக்கிவிட்டு வர இயலாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஆனாலும் தனது இயலாமையைப் பற்றி சிந்தித்து மேலும் மேலும் அவர்கள் முயற்சி செய்வார்களேயானால் அவர்களுக்கும் இந்த ஞான வழி சித்திக்கலாம். அப்படி சித்தித்தால், தனது தாயின் உயிர் பிரிந்ததும் பட்டினத்தார் எல்லோரும் போலே அழுது புலம்பினாலும் விறகுக்குப் பதிலாக வாழை மட்டைகளை வைத்தே அன்னைக்குத் தீ மூட்டுவது போன்ற வரமும் கைவரப் பெறலாம்.

எவரும் இயல்பாய் உள்ள நிலையை அறிய இவ்வளவு பாடுபட வேண்டுமா எனக் கேட்டால், அதை அவர்களே வரவழைத்துக் கொண்டது என்றுதான் சொல்ல முடியும். வேறு எவரும் திரையைப் போடவில்லை. நாமேதான் திரையைப் போட்டுக் கொண்டு, இப்போது அதை விலக்குவதற்கும் முயற்சி செய்கிறோம்.

வேண்டிய எல்லாம் செய்து, நமது உண்மைத் தன்மையை உணர்ந்துவிட்டாலும், நான் என்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல முடியுமா என்று யாராவது கேள்வி கேட்டால் அதற்கு பதில் என்ன?

என்னை அறியேன் நான் என்னை அறிந்தேன் நான்
என்னல் நகைப்புக்கு இடமாகும் – என்னை?
தனை விடயமாக்க இரு தான் உண்டோ? ஒன்றாய்
அனைவர் அநுபூதி உண்மையால்

பொருள்: என்னை நான் அறியவில்லை, என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் கூறிக்கொள்வது பரிகாசத்திற்கு உரிய செயலாகும். ஏனெனில் தன்னையே தனக்கு அறியப்படும் பொருளாக ஆக்குவதற்கு தான் என்ற உணர்வுகள் இரண்டா இருக்கின்றன? இருப்பது ஆன்மா ஒன்றே என்று தனையறிந்த ஞானிகள் அனைவரின் அனுபவ உண்மையாக இருப்பதால் ஆன்மா ஒன்றே.

என்னடா இது? தன்னை அறிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும் என்றார். இப்போது என்னை அறிந்த கொண்ட பின் இப்படிச் சொல்கிறாரே; முன்னுக்குப் பின் முரணாக அல்லவோ இருக்கிறது என்று சிலர் நினைக்கலாம். சிறிது யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது புரியும். என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் சொல்வான் என்றால், அப்படி அவன் சொல்வது அவனது புத்தி அளவிலேதான். ஏனென்றால், ரமணர் ஏற்கனவே சொல்லியபடி “தான்” என்று உணர்ந்தபின் தான் தானாக இருக்க வேண்டுமே அல்லாது, “இது நான்” அது அல்ல” என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது சரியில்லை. அதுபோல், “நானே ஆத்மா” என்று தியானிப்பதும் சரியில்லை. இதெல்லாம் ஆரம்ப காலப் பயிற்சியாளர்களுக்கு பொருந்தலாம், தனது என்றும் உள்ள நிலையை உணர்ந்தவனுக்கல்ல. அது போலவே, தான் யார் என்று கருதவோ, தியானிப்பதோ சரியில்லை என்றால் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்ற கருத்து மட்டும் எப்படி சரியாக இருக்கும்?

ramana_arunachala

மேலும் தான் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்றால், தான் என்பது ஒரு அறியப்படு பொருளாகி இன்னுமொரு தான் அறியும் பொருளாகிறது. ஆனால், அங்கு இரண்டு “தான்”களா இருக்கின்றன? இருப்பது ஒன்றே என்று அறிந்தோர் எல்லோரும் கூறுவதால், ஒருவன் தன்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல இயலாது. அறிந்தவர் எவரும் தன்னிலேயே மூழ்கி இருப்பரே அன்றி, வேறு எதுவும் சொல்ல முடியாது. உண்மையில் தனக்கு அன்னியமாக வேறு எதுவும் தெரியவும் தெரியாது.

“அப்போது என்னை நான் அறியவில்லை, இப்போது அறிந்துகொண்டேன் என்று சொல்லலாமா” என்ற கேள்வி போலவே ஒருவர் ரமணரிடம் கேட்ட நிகழ்ச்சி ஒன்றை இங்கு நினைவு கொள்ளல், பலருக்கும் உதவியாக இருக்கும். இது நம் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைக்கும் முன் நடந்த நிகழ்ச்சி.

ஒரு முறை வார்தா ஆஸ்ரமத்தில் சற்று அமைதியின்று இருந்த (பின்னாள் ஜனாதிபதி ஆகப்போகும்) திரு. ராஜேந்திர பிரசாத் அவர்களை மகாத்மா காந்தி அமைதி தேட வேண்டி ரமணாஸ்ரமத்திற்கு அனுப்பி வைத்தாராம். அவருடன் திரு. ஜமன்லால் பஜாஜ் அவர்களும் (பின்னாள் பஜாஜ் ஸ்கூட்டர் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தை நிறுவிய குடும்பத்தவர்தான்) சென்றிருக்கிறார். மூன்று நாட்களாக ரமணர் அருகில் ஏதும் பேசாது மௌனமாய் ராஜேந்திர பிரசாத் உட்கார்ந்திருந்தாராம். அவர்கள் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படும் முன் ரமணரிடம் ஏதும் கேட்க வேண்டுமா என்று ஆச்ரமத்தினர் கேட்க, பஜாஜ் அவர்கள் “சுதந்திரம் கிடைத்தபின் இந்தியர்களாகிய நாம் அதைக் கொண்டாடலாம் அல்லவா?” என்று கேட்டாராம். அதற்கு ரமணரோ “அது எப்படி சாத்தியம்? சுதந்திரம் கிடைக்க பாடுபட்டோர் எல்லோரும், ஒரு பொது நன்மைக்காக நான்-எனது என்றவைகளை உண்மையாகவே தியாகம் செய்திருந்தால், சுதந்திரம் கிடைக்கும் போது கொண்டாட யார் இருப்பார்கள்? கொண்டாடுபவன் எவன்? தன்னையே தியாகத்தில் இழந்து விடும் போது கொண்டாடுவதற்கு எது மிஞ்சி இருக்கும்?” என்று கேட்டாராம்.

இதே நிலைதான் அகந்தையை இழந்து தன்னை அடைபவன் நிலையும். “என்னை அறிந்தேன்” என்று சொல்வதற்கு அங்கு இன்னொன்று ஏதேனும் இருக்கிறதா? ஆகவே, ஆன்மாவை அறிய வேண்டும் எனச் சொல்வது ஒரு உபதேசக் கிரமமே அன்றி பரமார்த்த உண்மையைப் பற்றியதல்ல.

(தொடரும்…)

அறியும் அறிவே அறிவு – 5

அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4

(தொடர்ச்சி…)

deepam

 விதியையும் மதியையும் பற்றி நமது முன்னாள் ஜனாதிபதி டாக்டர் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் இப்படிச் சொல்வார்- “சீட்டாட்டதின் போது கலைக்கப்பட்ட சீட்டுகள் நால்வருக்கும் விழுகிறதே, அதில் ஒருவரை எடுத்துக் கொண்டால் அவருக்கு விழுந்திருக்கும் சீட்டுகளை விதிப்படி விழுந்திருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர் அந்தச் சீட்டுக்களை வைத்துக் கொண்டு எப்படி ஆடுகிறாரோ அதை அவரது மதியால் ஆடுகிறார் என்று கொள்ளுங்கள்” என்பாராம். அதாவது, நமது சக்திக்கும் புறம்பாய் அமைவது விதி, சக்திக்கு உட்பட்டு நாம் செய்யும் செயல்களை நாம் நமது மதியால் கட்டுப்படுத்தலாம் என்பதை இக்கருத்து அறிவிக்கிறது. ஆகவே விதியை நொந்து ஒரு பயனும் இல்லை, ஆனால் நமது மதியை உபயோகப்படுத்தாது நாம் இருப்பது அறிவுள்ள செயல் ஆகாது. ஆனால் நாம் செய்யும் செயலினால் நமது விதியும் கட்டுப்படலாம் என்பதை இந்த உதாரணம் விளக்கவில்லை அல்லவா? சரி, ரமணர் அவரது உன்னத நிலையிலிருந்து நமக்கு என்ன அருளுகிறார் என்று பார்ப்போம். 
 

விதிமதி மூலம் விவேகம் இலார்க்கே
விதிமதி வெல்லும் விவாதம் – விதிமதிகட்கு
ஓர் முதலாம் தன்னை  உணர்ந்தார் அவை  தணந்தார்
சார்வரோ பின்னுமவை சாற்று

பொருள்: விதி மதிகள் என்னும் இரண்டுக்கும் ஆதாரமாயுள்ள அகங்காரத்தின் உண்மையை அறியாத அஞ்ஞானிகளுக்கு விதியை மதி வெல்லுமா, மதியை விதி வெல்லுமா என்ற வாத விவாதங்கள் தோன்றும். விதி மதிகளாகிய இரண்டுக்கும் ஒரே அடிப்படையான அகந்தையின் ஆதார உண்மையாகிய தனது ஞான சொரூபத்தை உணர்ந்தவர் அந்த விதி மதியென்ற இரண்டையும் ஒழித்தவராவர். அவர்கள் மீண்டும் விதி மதிகளாகிய அவற்றைச் சார்ந்து பாதிக்கப்படுவார்களோ? சொல். 

ramanar3சாதாரணமாக விதி என்பதை ஈஸ்வர நியதி என்றும், மதி என்பது நமது முயற்சியால் ஆவது என்றும் சொல்வார்கள். சிலர் இரண்டுமே இறைவனின் சித்தப்படி நடக்கிறது என்று கொள்வர். மற்றவர்களோ மதி என்பதை நாம் நினைத்தபடி செய்வதால் அடைவது என்றும் அதற்குக் காரணம் நாமே என்றும் கொள்வர். ஆனால் தாம் நினைத்தபடி நடக்கவில்லை என்றால் சிலர் அது விதியின் சதி என்று அலுத்துக் கொள்வர். எப்படிப் பார்த்தாலும் விதி-மதி என்ற இரண்டுமே காரணம்-விளைவு (cause and effect) என்ற நியதிக்குள் கொண்டு வரப்படுவது என்று தெரிகிறது. அதாவது நாம் தற்போது நினைத்துச் செய்வதால் விளைவது என்றும் முன்னர் செய்த வினையால் விளைவது என்றும் இவைகளுக்கு காரண கர்த்தாவாக நாமோ, இறைவனோ இருக்கிறோம் என்றும் கொள்ளப்படுகிறது.  

கூர்ந்து கவனித்தால், விதி-மதி என்ற இரண்டுக்குமே மூலமாக நமது தேக-ஆத்ம பாவனையைத்தான் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால் நாம் உடம்பு என்று கொள்ளும்போதுதான் நமக்கு ஆன்ம சிந்தனை வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அப்போதுதான் மற்றவர்களை உள்ளடக்கிய உலகம் தெரிகிறது. அந்த நிலையில்தான் நமது முயற்சி, நமது செயல், அதன் விளைவுகள் என்றெல்லாம் தெரிகிறது. அங்குதான் விதியால் வந்தது, மதியால் விளைந்தது, விதி மதியை வெல்லுமா அல்லது மதி விதியை வசப்படுத்துகிறதா என்ற வாதங்களும் கிளைத்து எழுகின்றன.ஆக இவை அனைத்துக்கும் காரணமான “நான்” என்னும் அகந்தை என்ன என்று அதைத் தேடி அதன் மூலமான ஞான சொரூபத்தை உணர்ந்தவர்கள், விதி-மதி என்று ஏதும் தனியாக இல்லை என்றறிந்து அவை இரண்டையும் அழித்தவர்கள் ஆவர். அவர்கள் மறுபடியும் அவைகளைச் சார்ந்து அதனால் பாதிக்கப்படுவார்களோ என்று ரமணர் கேட்கிறார்.

இருந்தும் ஒருவனின் மதியால் உலகில் நடக்கும் பல சாதனைகள் சீடனுக்குக் கண்கூடாகத் தெரிகிறது. இப்படியாக மதியின் செயல்களைப் பார்க்கும் சீடனுக்கு தன் மதியாலேயே அதன் மூலமான ஆன்மாவை அறிய முடியாதா என்ற சந்தேகம் வரலாம் அல்லவா? அதற்கு ரமணர் என்ன கூறுகிறார் என்று பார்ப்போம். 
 

மதிக்கு ஒளி தந்து அம்மதிக்குள் ஒளிரும்
மதியினை உள்ளே மடக்கிப் – பதியில்
பதித்திடுதல்  அன்றிப் பதியை  மதியால்
மதித்திடுதல் எங்கன் மதி

பொருள்:  அனைத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் மனத்திற்குப் பிரகாசத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டு, அந்த மனதிற்கும் ஆதாரமாக அதனுள் இருந்து விளங்கிக்கொண்டு இருக்கும் இதயப் பதியாகிய ஆன்மாவில், மனதை வெளி விஷயங்களில் போகாமல் அந்தர்முகப் படுத்தி நன்றாகப் பதியும்படி ஒன்றுபடுத்துவதை விட்டு அந்த ஆத்ம சொரூபத்தை புத்தியினால் அளவிட்டு அறிவது அல்லது மதிப்பிடுவது எப்படி முடியும் என்பதை உணர். 

மனித குலத்தின் வளமைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் எண்ணங்களே காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது. வேறு பல சீவ ராசிகளுக்கும் எண்ணங்கள் இருக்கலாம், ஆனாலும் எண்ணங்கள் தனக்கு இருக்கின்றன என்று அறியும் அறிவும் அவைகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் விரிவாக்கவும் சீராக்கவும் மனித இனம் ஒன்றுக்குத்தான் உண்டு என்பதே உண்மை. 

அதனாலேயே நமக்கு எண்ணங்கள் மட்டுமல்லாது எண், எழுத்து என்றிவ்வாறான ஆற்றல்களும்  வளர்ந்திருக்கின்றன. அது மட்டுமல்ல, தனது வாழும் உரிமையை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் விதமாக தற்காப்பிற்காக தூரத்தே நின்று தாக்கும் வல்லமையும் மனிதப் பரிமாணத்தில் வளர்ந்த இனத்திற்கே உள்ளது. அதனாலேயே நாம் மற்ற விலங்கினங்களைவிட இயற்கையில் பலம் இல்லாது உள்ளோம். அறிவே நமது பலம். எதையும் நல்ல முறையிலோ தீய முறையிலோ பயன்படுத்திக் கொள்வது அவரவர்கள் அறிவு முதிர்ச்சியைப் பொருத்து அமைகிறது. 

எண்ணங்களினால், அதற்கேற்பச் செய்யப்படும் செயல்களால், செயல்களின் விளைவுகளால், அவைகளைப் பற்றிய எண்ணங்களால் என்ற இந்தச் சக்கரம் சுழன்று கொண்டே போகிறது. அதற்கேற்ப ஒருவனின் வாழ்க்கையும் அமைகிறது. அத்தகைய தொடர் எண்ணங்களின் தொகுப்பே ஒருவனின் மனம் என்று முன்னால் பார்த்தோம். 

அப்படி வெளிப்படும் மனத்தைச் செலுத்தும் உள்ளுறை சக்தியாக ஒருவனின் மதி அமைவதால், இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் கிடையாது. அந்த மதி அல்லது மனத்தைக் கொண்டே ஒருவன் உலகில் உள்ளது அனைத்தையும் காண்கிறான், அறிகிறான். மதியினால் உலகில் உள்ளவைகளை அறிய முடியுமே தவிர, மதியையோ அதன் மூலத்தையோ அந்த மதியின் உதவியால் எப்படிக் காண முடியும்? 

அந்த மதியோ மனமோ இருக்கும்போதுதான் ஒருவன் உலகைக் காண்கிறான். ஒருவனின் உறக்கத்தில் இவை எதுவுமே அனுபவத்தில் இல்லை. ஏனென்றால் அப்போது அவனுக்குத் “தான்” என்ற உணர்வும் கிடையாது. ஆக இவை அனைத்திற்கும் மூலாதாரமாக விளங்குவது ஆன்மாவே. மதிக்கே ஒளி தந்து அதற்கு ஆதாரமாயுள்ள ஆன்மாவை மனத்தால் அறிவது எப்படி? 

அப்படி மனம் முயற்சி செய்தால் எப்படி இருக்கும் என்று “அருணாச்சல அஷ்டக”த்தில் உருவம்-அருவம் பற்றிப் பேசும்போது ரமணர் சொல்வார்:

உன்னுரு உனலற உன்னிடம் உன்ன முந்நீர்
உரு சருக்கரை உரு என உரு ஓயும்
 

பொருள்: உனது உண்மை சொரூபத்தை மனதினால் நினைக்காமல், உள்ளபடி உணரும்போது கடலில் (அதன் ஆழத்தை அளக்கச் சென்ற) சர்க்கரை பொம்மையின் உருவம் கரைவதுபோல (மனம் தன்னுடைய) உருவத்தை இழக்கும் என்று சொல்கிறார். .

புத்தியினால் “ஆன்மாவே எல்லாம்” என்று தெளிந்தபின், அந்த மனத்தினால் ஆன்மாவை அறிவதை விட்டு, அந்த மனத்தை வெளியே செலுத்தாது அதன் மூலமான ஆன்மாவிற்கு அன்னியமாக இல்லாமல் ஆன்மாவிலேயே மூழ்கி அதனுடன் ஒன்றுபடுதல் மட்டுமே அதற்கு ஒரே வழி.

மௌனம் என்றால் வாயை அடைக்கலாம். ஆனால் மனத்தை வெளியே செலுத்தாது அமைதியில் ஆழ்ந்தால், ஏதோ எண்ணங்கள் வந்து நம்மை அலைபாய வைக்கிறதே என்று சீடனுக்கு ஐயம் வந்தால் தவறில்லை. அது எல்லோருக்கும் வருவதுதானே? எண்ணங்கள் எல்லாவற்றிலும் முதன்மையானது “நான்” என்னும் எண்ணமே. அதுதான் அகந்தை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அதன் தன்மை என்ன? 
 

உருப்பற்றி உண்டாம் உருப்பற்றி நிற்கும்
உருப்பற்றி  உண்டு மிக  ஓங்கும் – உருவிட்டு
உருப்பற்றும்  தேடினால் ஓட்டம் பிடிக்கும்
உருவற்ற பேய் அகந்தை ஓர் 

பொருள்:  தனக்கென்று ஒரு உருவமில்லாது பேய் போல அலையும் உருவற்ற அகந்தையானது ஒரு உடலை “நான்” என்று பற்றிக்கொண்டுதான் உண்டாகும்; அந்த உடலைப் பற்றிக்கொண்டுதான் நிற்கும். அப்படி உடலைப் பற்றிக்கொண்டே, விஷய ஆகாராதிகளைப் புசித்து, இன்ப துன்பங்களை நுகர்ந்து அவற்றின் வாசனா பலத்தினால் மிக ஓங்கி வளரும். ஒரு உடல் நசித்தால் மற்றொரு உடலைப் பற்றிக்கொள்ளும். அதன் உண்மையைத் தேடி விசாரித்தால் அது நில்லாது, இருப்பற்று ஓடிப் போகும் என்பதை அறிவாயாக.

நாம் விழித்திருக்கும் நிலையில், உலகில் நமது கடமைகளை ஆற்றிக்கொண்டிருக்கும் போது, நம்மையும் அறியாமல் வேலைகளில் மூழ்கியிருக்கும் போது, நமக்கு அந்த வேலையைத் தவிர வேறு எந்த நினைப்பும் இருக்காது. ஆனால் அசதியினாலோ, வேறு ஏதேனும் ஒரு காரணத்தினாலோ செய்து கொண்டிருக்கும் வேலை நிற்கும்போது, நமக்கே தெரியாது “நாம் வேலை செய்கிறோம்” என்ற நினைப்பு வரும். அந்தச் சமயத்தில் “நான்” என்ற அந்த நினைவைச் சுற்றி எழும் எல்லாவிதமான நிலைகளும் அகந்தையால் எழுவன என்று இப்போதைக்குக் கொள்ளலாம். 

அதேபோல் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்து விழிக்கும்போது முதன் முதலில் தோன்றும்  “நான்” என்ற எண்ணம்தான் அகந்தையின் முதல் எழுச்சி. அப்போதுதான் நமக்கு நமது உடல் என்ற உணர்வும் வரும். அதற்குப் பின்னரே மற்றவர்களைப் பற்றியோ, அல்லது அன்று நாம் செய்யவேண்டிய வேலைகளைப் பற்றியோ எண்ணங்கள் வரும். இவை எல்லாமே அகந்தையின் வெளிப்பாடுகளே.

இதைக் கூர்ந்து கவனித்தால் பல உண்மைகளை நாம் அறியலாம். “நான்” என்ற அந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்தே பல எண்ணங்களின் தொகுப்பான மனமும் எழுகிறது. அவைகளில் “நான் உடல்” என்பதும் ஒரு எண்ணமே. நமது தூக்கத்தில் “நான்” என்ற எண்ணமோ வேறு எந்த விதமான எண்ணமோ இல்லை, உடலும் இல்லை. ஆக இந்த உடலைப் பற்றிக் கொண்டே அகந்தை எழுகிறது.

இது தவிர நமக்கு ஆழ்ந்த தூக்கம் இல்லாத நிலையில் கனவுகள் வரும்போது, நமது அனுபவம் என்ன? நம்மைப் பற்றியே கனவு இருந்தாலும், அப்போது விழிப்பு நிலையில் உள்ள இந்த உடலைப் பற்றியா அது இருக்கிறது? நம்மைப் புலி துரத்துவதாக கனவு என்று இருந்தால், அந்தக் கனவில், புலி நமது கனவு உடலைத் துரத்துவதாகத்தான் நாம் கனவு காண்போம்; இந்த உடலை அல்ல. ஏனென்றால் நாம்தான் கனவில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோமே. மேலும் கனவுக் காட்சியை நமது உடல் சம்பந்தப்பட்ட மனமானது, தான் என்று தெரியாமலேயே, பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறதே. இல்லையென்றால் அந்தக் கனவு எப்படி நமக்குத் தெரிய வரும்? அதற்காக ஒரு கனவு உடல், கனவுப் புலி, கனவு நிகழ்ச்சி என்று எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிவிட்டு, நாம் கனவையும் அனுபவித்துக் கொண்டு இருப்போம். அவை எல்லாவற்றையும் கனவின் இறுதியில்தான் முடிவுக்குக் கொண்டு வருவோம். அதுவரை எல்லாம் நனவில் நடப்பது போலத்தான் இருக்கும்.

கனவில் வருவதெல்லாம் நமது நனவில் நடந்த அல்லது நினைக்கப்பட்டோ, நினைக்கப்படாமலோ ஆழ்மனத்தில் புதைந்துள்ள நிகழ்ச்சிகளின் பாதிப்புகளே என்று அனைவரும் அறிவர். ஆதலால் நமது அகந்தையின் சாயல் அதிலும் இருக்கும். இப்படியாக நமது அகந்தை இடத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் நனவு உடல், கனவு உடல் என்று ஒவ்வொன்றாகத் தொற்றிக்கொண்டு போகும். எப்படி கனவு முடியும் தருவாயில் நமது கனவு உடல் கழன்று போகிறதோ, அதைப் போலவே ஞானம் வரும்போதும் நனவில் நாம் காணும் இந்த உடல் எனும் எண்ணமும் கழன்று போகும். நாம் உடலைக் காணும்வரை அகந்தை இருந்துகொண்டே இருக்கும். 

“நான் உடல்” என்ற எண்ணம் அழியப் பெறாதவர்களின் உடல் இறந்து போகும்போது, அவர்களின் அகந்தைக்கு வேறு உடல் தேவைப் படுகிறது என்பதை இப்போது புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா? இந்த அனுபவங்களே முற்பிறவி-இப்பிறவி-மறுபிறவிகளில் வெவ்வேறு உடல்களைச் சார்ந்து தொடரும் அகந்தையின் விளைவுகள் என்றும் காணலாம். 

அகந்தைக்கு என்று உருவம் ஒன்று இல்லாவிடினும் ஏதோ ஓர் உடலைப் பற்றிக்கொண்டு செல்கிறது. இப்படி நம்மை ஆட்டிப் படைக்கும் இந்த அகந்தைதான் என்ன என்று தீர விசாரிக்க எத்தனிக்கும்போது, அது பிடிபடாது ஓட்டம் பிடிக்கும். இது திருடனே போலீஸாக வந்து திருடனைப் பிடிக்கும் முயற்சி போன்றதுதான். “நான் தான் திருடன், போலீஸ் அல்ல” என்று திருடன் உணராத வரை திருடனை எங்கே பிடிப்பது என்று வேறோர் இடத்தில் ரமணர் கூறுவார். அகந்தையைப் பற்றி மேலும் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம்.

(தொடரும்…)