ஆதி சங்கரரின் ஆன்ம போதம் – 10

<<< முந்தைய பகுதிகள்

Priligy is more similar to the serotonin and norepinephrine reuptake inhibitors, or snris, than to ssris. Dapoxetine online, which is prescribed buy zoloft online for the treatment of menopause. When buying clomid online, make sure you buy generic clomid.

You may order a sample with a maximum quantity of 5 pills. Dowagę ogółem Agropoli clomid pill costs wychodzi w kontekście niezwykle znanej słonnej pozycji księżyca. This medicine is administered by injection into the ear canals.

Easily the most comprehensive and easiest-to-use resource for all things kaufen clomid and kaufen clomid. I ended up using a new brand of mouthwash, and i have not clomid online pharmacy Rāikot had the problem since then. It has been shown that the immune system is the main regulator of normal tissue and organ function, whereas cancer cells often exhibit high levels of immune activity and suppression of this activity can be a key factor in the success of treatment.

பஞ்ச கோசங்களும் ஆத்மாவைப் போலத் தோற்றம் அளித்தாலும், அவை ஆன்மாவல்ல என்றும், ஆன்மா மூன்று சரீரங்களையும் தாண்டி அவைகளையும் உள்ளடக்கி உள்ளது என்றால், ஆத்மா எங்கு இருக்கிறது என்று இப்போது பார்ப்போம்.

[17]

सदा सर्वगतोsप्यात्मा न सर्वत्रावभासते |
बुद्धावेवावभासेत स्वच्छेषु प्रतिबिम्बवत् ||

ஸதா சர்வகதோப்யாத்மா ந சர்த்ராவபாசதே |
புத்தாவேவாவபாசேத ஸ்வச்சேஷு பிரதிபிம்பவத் ||

எங்குமே என்றும் இருப்பினும் ஆன்மாவும்
எங்குமே ஆன்மா இலகிலை – துங்கமாம்
புத்தியிலேயே பொலியும் நிழல் சொச்சமாம்
வத்துவில் தோன்றும் வகை.

ஆத்மாவானது எப்போதுமே எங்குமே நிறைந்து இருந்தாலும் எந்த இடத்திலும் ஆத்மா பிரகாசிப்பதில்லை. சுத்த ஸ்படிகம் போன்ற நிர்மலமான பொருட்களில் பிரதிபிம்பம் காட்சியளிப்பதைப் போல கூர்மையான, நுண்ணிய புத்தியிலேயே ஆத்மா பிரகாசிக்கும்.

atman_self_realizationஆத்மா எங்கும் உள்ளது, எல்லாவிடத்திலும் நிறைந்து இருக்கிறது என்றால் அதைப் பார்ப்பதற்கு ஏன் அவ்வளவு சிரமப்பட வேண்டும் என்று யாராவது கேட்டால் அது நியாயமானதுதானே? அது ஏன் எளிதாகக் காணப்படவில்லை என்றால் அதைத் தேடி அறிந்துகொள்ள முனைபவர் அதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றுதான் அர்த்தம். ஆத்மா ஒருவனுக்கு வெளியே உள்ள பொருள் என்றால் அதைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவனிடம் கொடுத்து விடலாம். கேட்கும் அவனுள்ளே ஆத்மா இருப்பதை அவன்தானே கண்டுபிடிக்க முயல வேண்டும்? அப்படியே முயன்று பார்த்து ஒருவனால் அறிய முடியவில்லை என்றால், அவன் அதற்கு இன்னமும் தயாராகவில்லை என்று பொருள். அதாவது, மற்ற பொருட்களைத் தேடுவதுபோல அவன் ஆன்மாவை அறிவார்த்தமாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்று பொருள். ஒருவனது அறிவுக்கே ஒளி கொடுக்கும் அதை எப்படி அடைவது அல்லது உணர்வது என்று பார்க்கவேண்டும்.

சரி, எங்கும் நிறைந்து இருக்கிறது என்றால் ஏன் காணப்படவில்லை? காணப்படவில்லை அல்லது உணரவில்லை என்று தோன்றுகிறது அல்லவா, அப்படித் தோன்றுவது யாருக்கு என்று தெரிகிறதா? தெரியவில்லையே என்று சொல்லி வைராக்கியம் இல்லாதவர்கள் அந்த இடத்திலேயே நின்றுவிடுவார்கள். அப்படிச் செய்யாது மேலும் தொடரவேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம். எப்படி ஒரு கண்ணாடி மேல் அழுக்கு படர்ந்திருந்தால் அதில் பிரதிபிம்பம் பார்க்க முடியாதோ, அந்த நிலைக்கும் சாதகனின் இப்போதைய நிலைக்கும் வித்தியாசம் இல்லை. பிரதிபிம்பம் தெரியாததால் அங்கு கண்ணாடி இல்லை என்றா சொல்லமுடியும்? அதன்மேல் உள்ள அழுக்கைத்தானே துடைக்க வேண்டும்? கண்ணாடிமேல் உள்ள அழுக்கைத் துடைப்பாதாவது ஓர் எளிதான வழி.

அப்போதுதான் வெட்டி எடுக்கப்பட்டு வந்த பளிங்குக் கல்லை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அதிலும் பிரதிபிம்பம் அறவே தெரியாது. ஆனால் அதைத் தேய்க்கத் தேய்க்க அதன் பளபளப்பும் மெருகும் கூடிவரவே, பிரதிபிம்பம் நன்கு தெரியவரும். இருந்தும் கண்ணாடி போல் இருக்காது என்பது வேறு விஷயம். வெறும் கண்ணாடி என்றால் அழுக்கைத் துடைத்தால் போதும்; பளிங்குக் கல்லையோ வெகு நேரம் மிகவும் அழுத்தித் தேய்த்து பாடுபட வேண்டியிருக்கிறது. அதேபோல ஆன்மாவை மூடியிருக்கும் கோசங்களைப் பொருத்து வெவ்வேறு சாதகனின் முயற்சியும் அமையவேண்டும். ஆத்மா தானே பிரகாசிக்காது இருப்பதன் காரணம் அந்தக் கோசங்களே.

ஆத்மாவைப் பற்றிக் கேட்டு அறிவது வெறும் புத்தியளவிலே மட்டும்தான் என்று பார்த்தோம். அதை உணர்வதற்கு நாம் எடுக்கும் விசாரம், தியானம் போன்ற முயற்சிகள் தொடக்கத்தில் “நான்” என்ற எண்ணத்தோடு ஆரம்பிக்கப்படுவதுதான். இந்த “நான்” உடல், மனம் என்று தூலத்திலிருந்து நுண்ணிய வடிவான அகங்காரமாக மாறிச்் சென்று கொண்டிருக்கும். தியானத்தால் பக்குவப்பட்ட நிலையில் நிர்மலமான நுண்ணிய மனமானது தன்னுள் கிளம்பும் எண்ணங்களை கவனித்துக்கொண்டு இருக்கும். நம் கோசங்களுக்குத் தகுந்தாற்போல் அவ்வப்போது கிளம்பும் எண்ணங்களைத் தொடராமல், அந்த எண்ணங்களை மட்டுமே கவனித்துக் கொண்டிருந்தால் ஒரு நிலையில் கேள்வி எதுவும் கேட்காத, கவனம் ஒன்றையே கொண்டிருக்கும் நம் அறிவு மிகவும் நுண்ணியதாகும். அப்படிப் பழகப் பழக அந்த நுண்ணிய அறிவு எந்தவித முயற்சியும் செய்யாது தனது இயல்பான நிலையிலே நிற்கும்போது ஆத்மா தானே பிரகாசிக்கும் என்கிறார் சங்கரர்.

[18]

देहेन्द्रयमनोबुद्धिप्रकृतिभ्यो विलक्षणम् |
तद् वृत्तिसाक्षिणं विद्यादात्मानं राजवत्सदा ||

தேஹேன்த்ரயமனோபுத்திப்ரக்ருதிப்யோ விலக்ஷணம் |
தத்வ்ருத்திசாக்ஷிணம் வித்யாதாத்மானம் ராஜவத்சதா ||

உடல்கருவி உள்ளமொடு புத்தி மாயை
விடவேறு அவற்றின் விருத்தி – யுடனே
எவைக்குமே சாட்சியாம் என்றும் ஆன்மாவை
அவைக்கு அரசன் போல அறி.

தேகம், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி, அஞ்ஞானம் முதலான இவைகளின் தன்மைக்கு வேறானதாய், அவைகள் செய்யும் காரியத்தோடு அனைத்திற்குமே சாட்சி மட்டுமே ஆன ஆத்மாவை எப்போதும் அவைகளுக்கு அரசனைப் போல அறிவாய்.

“நான்” இந்திரியங்கள் இருக்கும் உடல் மட்டும் அல்ல, அதற்கும் மேலானவன்; அவைகளால் தெரியவரும் உலகத்தில் உள்ளவைகளைப் பற்றிய எனது எண்ணங்களின் தொகுப்பான மனதிற்கும் மேலானவன்; எனது எண்ணங்களை வகைப்படுத்தி, தொகுத்து அவைகளினின்றும் பல உருவகங்களை உருவாக்கிச் செயல்படும் எனது புத்தியாகிய அறிவுக்கும் மேலானவன் என்று தூலத்திலிருந்து நுண்ணிய நிலைக்கு “நான்” செல்லச் செல்ல ஓர் அமைதி கிடைக்கிறது. அந்த அமைதியில் நான் ஆழ்ந்து இருக்கும்போது, நான் இருக்கிறேனா என்ற சந்தேகமா வரும்? நான் இருப்பதால்தானே, எனது அந்த அமைதி நிலையையும் அனுபவிக்க முடிகிறது. மெதுவாக அந்த நிலையை விட்டு, நான் அங்கு வந்த வழியிலேயே பின்னோக்கிச் சென்றாலும் அமைதியில் இருக்கும் நான்தானே அப்போதும் இருப்பேன்? முன்பு அமைதியில் ஆழ்ந்த “நான்” இப்போது ஒரு சாட்சியாக இருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்?

upanishad1

எப்போது புத்தி அடங்கி உலகினைப் பற்றி அறிவிக்காது, நமது இருப்பைப் பற்றி மட்டுமே அறிய வைக்கிறதோ அப்போது உள்ள “நான்” எனும் உணர்வு அப்போது மட்டும் அல்லாது, எப்போதும் உள்ள தனது இயல்பே என்று உணர்ந்து, தனது எல்லா நிலைகளிலும் அப்படியே ஒருவன் இருப்பதுதான் ஞானம் அடைவது அல்லது முக்தி பெறுவது என்று சொல்வார்கள். அந்த நிலையில் ஒருவனுக்கு உலகம் என்று தனியாகத் தெரியாது; எல்லாம் தானே என்று உணரப்படும். அதனால் உலக காரியங்களில் ஈடுபடும்போதும் தனக்கே எல்லாம் செய்துகொள்வது போலவே உணரப்படும். அதனால் உலகமும், உலகில் உள்ளவைகளும் தெரிந்தாலும் அதை வேறாகப் பார்க்க மாட்டான். எப்போது உலகம் என்ற ஒன்று தனியாகத் தெரிகிறதோ அப்போது தன்னையும், தன்னைத் தவிர உலகில் உள்ள அனைத்தையும் வேறு வேறாகவேப் பார்க்கும் மனநிலை வளரும்.

நடக்கும் அனைத்தையும் வெறும் சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அரசனை, ஆழ்ந்த அமைதி நிலைக்கு ஒப்பாக இங்கு சொல்கிறார். ஓர் அரசனின் கண்காணிப்பில்தான் அனைவரும் தத்தம் வேலைகளை செய்கின்றனர். அதேபோல் உடல், மனம் இவைகளைக்கொண்டு நடக்கும் உலக காரியங்களை ஆத்மா ஒரு சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. நமது பழைய புகைப்படத்தை எடுத்துப் பார்த்தால், அந்தப் படம் எடுக்கப்பட்ட போது நம்மை நாமாக உணர்ந்த மாதிரித் தானே இப்போதும் நம்மை உணர்கிறோம்? நமது உடல் வளர்ந்தாலும், தேய்ந்தாலும் எப்போதும் நம்மை நாமாகத்தானே உணர்கிறோம்? அந்த உணர்வில் எந்த மாற்றமும் இல்லையே? அப்படியானால் வேறு மாதிரி இருப்பது எது என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

[19]

व्यापृतेष्विन्द्रयेष्वात्मा व्यापारिवाविवेकिनाम् |
दृश्यतेsभ्रेषु धावत्सु धावन्निव यथा शशी ||

வ்யாப்ருதேஷ்விந்த்ரயேஷ்வாத்மா வ்யாபாரிவாவிவேகினாம் |
த்ருஷ்யதேப்ரேஷு தாவஸ்து தாவன்னிவ யதா ஷஷி ||

கருவிகளின் தொழில் கண்ட அவிவேகி
கருத்தன் போன்று ஆன்மாவைக் காண்பான் – துரிதமாய்
ஓடும் மேகம் கண்டு உணர்விலி சந்திரனே
ஓடுகிறான் என்பதை ஒத்து.

ஆகாயத்தில் வேகமாக ஓடும் மேகங்களைப் பார்த்த பகுத்தறிவில்லாத ஒருவன் சந்திரனே வேகமாகப் போகிறது என்று சொல்வதைப்போல, ஐந்து கர்ம இந்திரியங்களின் மூலம் செய்யப்படும் செய்கையைப் பார்த்து உள்ளதையும் இல்லாதையும் பிரித்துப் பார்த்து அறியமுடியாதவன் ஆன்மாவே செயலில் ஈடுபடுவதாக நினைப்பான்.

உலகில் நடக்கும் காரியங்களுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. நாம் பயணம் செய்யும் ரயில் வண்டி வழியில் ஒரு ஸ்டேஷனில் நின்றுகொண்டு இருக்கும்போது, பக்கத்துத் தண்டவாளத்தில் உள்ள மற்றொரு ரயில் எதிர்ப்புறமாகக் கிளம்பினால் நமது வண்டியே கிளம்பிவிட்டது போலத் தோன்றுவது நமது அனுபவம்தானே? அதேபோல வானத்தில் உள்ள மேகக் கூட்டங்கள் நகரும்போது, அவைகளின் பின்னால் உள்ள சந்திரன் நகர்வதுபோல் நமக்குத் தோன்றும். அதை நன்கு கவனித்துப் பார்ப்பவனுக்குத்தானே எது நிலை கொண்டுள்ளது, எது நகர்கிறது என்று தெரியும்? அதே போல, உடல் வேறு ஆன்மா வேறு என்று பிரித்துப் பார்த்து அறிய முடியாதவன், ஆன்மாவின் சந்நிதானத்தில் உடலின் கர்ம இந்திரியங்களால் நிகழும் நிகழ்ச்சிகளை ஆன்மாவே ஈடுபட்டுச் செய்வதாக நினைக்கிறான்.

ஒவ்வொருவனுக்கும் ஏதாவது ஒரு வேலையைச் செய்ய வேண்டிய ஆவலோ, நிர்ப்பந்தமோ இருக்கிறது. அதனால் அவன் அந்த வேலையைச் செய்கிறான். ஆவலோ, நிர்ப்பந்தமோ எனக்கு இல்லை, தன்னிச்சையாகச் செய்கிறேன் என்று சொல்லி, தான் எப்போது வேண்டுமானாலும் அதை நிறுத்திக் கொள்ளலாம் என்று ஒருவன் சொல்லலாம். அங்கும் இச்சை என்பது ஆவலே, அவன் வேலையை நிறுத்தாது செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்பதும் அவனது ஆவலின் நுண்ணிய வடிவமே. ஏனென்றால் அவன் அந்த வேலையைச் செய்யாது இருந்தால், அந்த வேலையைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருப்பான். வேலை செய்யப்பட்டால் அது தூல வடிவிலும், வேலையைப் பற்றி யோசனை மட்டும் செய்து கொண்டிருந்தால் அது நுண்ணிய வடிவிலும் இருக்கிறது என்றுதான் பொருள். ஆக ஒன்று நடக்காமல் அதைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இருக்கிறது என்றால் அப்போது அவனது மனமும் புத்தியும் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று அர்த்தம்.

இப்படியாக உலக விஷயங்கள் அனைத்தும் மனம், புத்தி அளவிலே நடந்து கொண்டிருந்தாலும், ஆத்மா இருப்பதாலேயே மனமும் புத்தியும் இயங்குவதால் உலகில் நடப்பதைப் பார்ப்பவர்கள் ஆத்மாவே அதில் சம்பந்தப்பட்டுள்ளதாக நினைக்கின்றனர். நடப்பவைகளுக்கு ஆத்மா ஒரு சாட்சியே. ஒவ்வொருவரின் மனமும், புத்தியும் வெவ்வேறாக இயங்குவதாலேயே பேதங்கள் தெரிகின்றன. ஆனால் அவைகளுக்கும் ஆதாரமான ஆத்மா அளவில், பேதங்கள் ஏதும் இல்லாது அனைவரும் ஒன்று என உணர்வார்கள். மனமும் புத்தியும் இயங்கும் அளவில் அந்த ஒற்றுமையைக் காண்பது அரிது.

[20]

आत्मचैतन्यमाश्रित्य देहेन्द्रियमनोधियः |
स्वक्रियार्थेशु वर्तन्ते सूर्यालोकं यथा जनाः ||

ஆத்மசைதன்யமாஸ்ரிதய தேஹேந்த்ரியமனோதியஹ |
ஸ்வக்ரியார்தேஷு வர்தந்தே சூர்யாலோகம் யதா ஜனாஹா ||

ஞானவொளி ஆன்மாவை நண்ணி உடல் பொறிகள்
மானதம் புத்தியிவை மன்னு தமக்கு – ஆன தொழில்
ஆற்றிடும் ஆதித்தன் அவிர் ஒளியால் மக்கள் தொழில்
ஆற்றுவது போலும் அறி.

sunrise_on_oceanசூரியனின் பிரகாசமான ஒளியினால் உலக மக்கள் அவரவர் தமக்கான தொழிலைச் செய்வது போல, ஞானப் பிரகாசமான ஆத்மாவைச் சார்ந்து உடல், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி முதலானவைகள் தமக்குண்டான தொழில்களான விஷயங்களில் பொருந்தி செயல்படும் என்று அறிவாயாக.

ஆன்மாதான் எல்லாம், அது இருப்பதால்தான் மற்றதெல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை விளக்குவதற்கு ஓர் உவமானமாக சூரியன் உதித்ததும் அனைவரும் தத்தமது தினப்படி வேலைகளை ஆரம்பித்துச் செய்துகொண்டு இருப்பதைக் காட்டுகிறார். அந்த வேலைகள் நடப்பது சூரியன் உதித்தபின்தான் என்பதால் அவைகளுக்கும் சூரியனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? அவை செய்யப்பட்டாலும், செய்யப்படாமலே இருந்தாலும் அதனால் சூரியனுக்கு என்ன பாதிப்பு வந்தது? ஒன்றுமில்லை அல்லவா, அதேபோல ஆன்மா இருப்பதால்தான் இந்திரியங்களும், மனமும், புத்தியும் இயங்குகின்றன என்றாலும் அவைகளின் இயக்கத்தால் ஆன்மா எவ்விதத்திலும் பாதிக்கப்படவில்லை. உலகையே ஒளிர்விக்கும் சூரியனைப் போல, எல்லா இந்திரியாதிகளையும் ஒளிர்வித்தாலும் ஆன்மா நடக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் வெறும் சாட்சியாக மட்டுமே இருக்கிறது. ஆன்மா எந்த இயக்கத்திலும் பங்கு கொள்வதில்லை.

இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி இவைகளில் எதனை எடுத்துக்கொண்டாலும் மனிதர்களிலும் சரி மற்ற உயிர்வாழ் இனங்களிலும் சரி ஒன்றுக்கொன்று வேற்றுமைகள்தான் இருக்கும். மற்ற இனங்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ளாது போனாலும், மனிதனும் அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால் ஒரு சமத்துவப் பார்வை வளர வாய்ப்பே இல்லை. அது வளர வேண்டும் என விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் ஆன்மா ஒன்று இருப்பதை ஒத்துக்கொள்வதையும், அதுவே அனைத்தின் அடிப்படை உண்மை என்று தெளிந்து கொள்வதையும் மனித வளர்ச்சியின் பரிமாணங்களில் ஒன்று எனக் கொள்ளலாம்.

உலகியவாழ் இனங்களில் இப்போது நாம் காணும் மனித இனம் தோன்றியது சுமார் இருபது முப்பது ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்புதான் என்றாலும், அவர்களின் பரிணாம வளர்ச்சி சுமார் முன்னூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்பே தோன்றிவிட்டன என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர். அந்தக் கால கட்டத்தில்தான் நம் மூளை தற்போதைய அளவிலும், திறமையிலும் வளர்வதற்கு ஏற்றபடி மண்டையோடுகள் முதிர்ச்சி அடைந்திருக்கின்றன. அதற்கு முன் தோன்றிய மனிதனைப் போன்று இரண்டு காலில் நடந்த மூன்று இனங்களின் மண்டையோடுகள் அளவில் சிறியதாகவே இருந்திருக்கின்றன. அதேபோல பேசும் தன்மைக்கு உண்டான குரல் வளமும், அமைப்பும் படிப்படியாகவே வளர்ந்திருக்கின்றன. பேசும் திறமையும், மூளை வளர்ச்சியுமே மற்ற வளர்ச்சிகளுக்கு ஆதாரமாய் இருந்திருக்கின்றன. மனிதனைப் போன்ற மற்ற இனங்களில் ஒன்றிரண்டு மனித இனத்துடன் கூடவே வளர்ந்து இறுதியில் மேலும் வளராது அழிந்தும் போய்விட்டன. இந்தப் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பார்க்கும்போது உடலுக்கு மூளையும் அதனால் இயங்கும் இந்திரியங்களும் எவ்வளவு முக்கியமோ அப்படியே மனித இனத்தின் இனி வரக்கூடிய பரிணாம வளர்ச்சிக்கு, அவனையும் உள்ளடக்கிய அனைத்து ராசிகளுக்குமான உயிரையும் தாண்டிய பொதுவான ஒரு அடிப்படை அமைப்பு தேவை என்பதும், அதுவே அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் ஆத்மா என்றும் நாம் கொள்வது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே.

ஆத்மா இல்லையெனில் நாம் இல்லை என்பதை விட வேறு எதுதான் உண்மையாய் இருக்க முடியும்? மேலும் அதற்குக் காரணம் வேண்டுமானால், அனைத்து ராசிகளிலும் இப்படியாக யோசிக்கக் கூடிய இனம் மனித இனம் ஒன்றுதான் என்பதைச் சொல்ல முடியும். அதே சமயம் பிரபஞ்சத்தையும், தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் அனைத்தையும் அறிந்தாலும் தான்தான் பரிணாம வளர்ச்சியின் ஏணியில் இறுதியாக இருக்கிறான் என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாதும் இருக்கிறான். அது தவிர ஆத்மாவை உணர்ந்து வாழ்ந்து காட்டிச் சென்ற சில ஆன்றோர்களையும் அவன் அறிந்துள்ளான். அதனால் அவனது தினசரி அனுபவங்களையும் தாண்டி மேலும் வளர்வதற்கான காரணக் கூறுகள் இருப்பதும் அவனுக்குத் தெரிகிறது.

(தொடரும்)

ரமணரின் கீதாசாரம் – 3

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2

தானே எல்லாமுமாயிருக்கிறேன் என்று சொன்ன பரமாத்மா, அதை அருச்சுனனுக்கு மேலும்  புரியும் வகையில் அவன் காண்பதைக் கொண்டு விளக்குகிறார்.

2-27

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च |
तस्मादपरिहार्येsर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ||

பிறந்தார் இறக்கப் பெறுதல் உறுதி
இறந்தார் பிறப்பது எனலும் – உறுதி
விலக்கற்கு அறிய விதி இதில் நீ வீணே
கலக்கம் உறல் ஏன் கழறு

பொருள்: உலகத்தில் பிறந்தது என்றுள்ள எதுவும் ஒரு நாள் இறப்பது நிச்சயம். பிறந்த அது மரணம் என்ற முடிவை அடைவதும் திண்ணமே. அதேபோல இறந்தவர் மீண்டும் பிறப்பது என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. அப்படி நிகழும் பிறப்பு-இறப்பு எனும் சுழற்சியை விலக்குவது அரிதாகும். இது ஈசனால் நியமிக்கப்பட்ட விதி. இந்த விதி முறையைப் பற்றி நீ வீணாகக் கலக்கமுறுவது ஏன்? சொல்வாய்.

அவன் தனக்கு முன் காணும் அவர்கள் எல்லோரும் ஒரு நாள் பிறந்தவர்கள்தானே என்று ஆரம்பிக்கிறார். அப்படிப் பிறந்தவர்கள் எவரும் ஒருநாள் இறக்க வேண்டும் என்ற வாதத்தை அவன் முன் வைக்கிறார். என்றோ அவர்கள் ஒருநாள் இறக்கப் போகிறார்கள். அப்படி இறந்தவர்களும் தங்கள் கர்ம வினைப்படி மீண்டும் ஒரு நாள் பிறப்பார்கள்.

இப்படி ஒரு சுழற்சியில் நடக்கும் பிறப்பு-இறப்பு நியதி இறைவனால் விதிக்கப்பட்டது. நாம் நினைப்பதாலேயே நம்மால் பிறக்க முடியாது. நம் தாய்-தந்தையையும் நம்மால் தேர்வு செய்ய இயலாது. அதனால் நாம் நினைப்பதால் இறப்பதற்கும் நமக்கு உரிமை கிடையாது. இந்த விதியினை யாரும் மாற்ற இயலாது. தவிர்க்க முடியாத இந்த விதியைப் பற்றி கலங்கி என்ன பயன் என்கிறார் கண்ணன்.

“இவர்களைக் கொல்வதால் நான் பாவம் செய்தவனாகிறேன். குல தர்மம் அழியக் காரணமாகிறேன். இப்படிப் பாவச் செயல் புரிந்தாவது எனக்கு நாடோ, வீடோ வேண்டுமா? அதற்குப் பதிலாக யாசகம் கேட்டு பிக்ஷை எடுத்துப் பிழைக்கலாமே” என்று அருச்சுனன் கூறினான் அல்லவா? அதற்குப் பதிலாகவும் “நீதான் அவர்களைக் கொல்கிறாயா? அத்துடன் அவர்கள் போய் விடுகிறார்களா? அப்புறம் அவர்கள் மீண்டும் பிறந்து வருவதில்லை என்பது உனக்குத் தெரியுமா?” என்கிற ரீதியில் பகவான் தொடர்கிறார். ஓரிடத்தில் “உனக்கும் எனக்கும் கூட ஜன்மங்கள் பல உண்டு. நான் அதை அறிவேன், நீ அறிய மாட்டாய்” என்றும் சொல்வார்.

நமக்கும் அது தெரியாது. ஆனாலும் நமக்குத் தெரியவில்லை என்ற காரணத்தினால் அது இல்லாது போவதில்லை. இதனை மனதில் கொண்டவன் என்றும் நல் வழியிலேயே செல்வான், செலுத்தப்படுவான். இந்த பிறப்பு-இறப்பு பற்றிய சத்திய வார்த்தைகளையே அடித்தளமாகக் கொண்டு நமது பாரத கலாச்சாரம் வளர்ந்திருக்கிறது. இதனைப் புரிந்து கொள்ளாதவர்களால்தான் மற்றோருக்குத் தீங்கு என்ற அசம்பாவிதம் நடக்கிறது. அதைத்  தவிர்க்க “தன் வினை தன்னைச் சுடும்” என்ற அறிவு ஒவ்வொருவருக்கும் மிக அவசியம்.

“பீஷ்ம-துரோணாதிகளை போரில் இப்போது நீ கொல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் என்றாவது ஒரு நாள் இறக்கத்தான் போகிறார்கள். தங்கள் கர்ம வினைப்படி மீண்டும் பிறப்பார்கள். அதேபோல அவரவர் விதிப்படி நடப்பது நடந்தே தீரும். அவர்கள் இப்போது இறக்க வேண்டும் என்றிருந்தால் அதை உன்னாலும் தடுக்க முடியாது. நீ அவர்களுக்காக எவ்வளவு துக்கப்பட்டாலும் நடப்பது நிற்காது. இப்படித் தடுக்க முடியாத விதியினைப் பற்றி நீ ஏன் கலக்கம் அடைகிறாய்?” என்று அருச்சுனனிடம் கேட்டு விட்டு அதை அவனே ஆராய்ந்து உண்மையை அறிந்து சொல்லச் சொல்கிறார்.

2-20

न जायते म्रियते वा कदाचिन्नायं भूत्वा भविता वा न भूय: |
अजो नित्य: शाश्वतोsयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे ||

பிறப்பு இறப்பு இல்லான் என்றும் பின்னும் இவன்தான்
பிறந்து கழியப் பெறானே – பிறவாதான்
எங்குமுளன் சாசுவதன் இவ்வுடல் கொல்லப்படினும்
கொன்றுபடான் தொல்லோன் உட்கொள்

பொருள்: இந்த ஆத்மா என்றுமே பிறப்பதோ இறப்பதோ இல்லை, அவை இரண்டும் இல்லாதவன். மேலும் ஆத்மாவாகிய இவன் ஒரு காலத்தில் பிறந்து, இருந்து, பின்னொரு காலத்தில் இல்லாது போகாதவன் என்றும் கிடையாது. அவன் எப்போதும் பிறவாது, அழியாது உள்ளவன் என்பதால் அவனுக்கு பிறப்பு, இறப்பு என்ற இரண்டும் கிடையாது. இந்தத் தேகம் கொல்லப்பட்டாலும் தேகத்துள் உறையும் ஆன்மா கொலைக்கு உள்ளாகாதவன். அன்றும், இன்றும், என்றும் உள்ளதால் இவன் மிகத் தொன்மையானவன்  என்பதை உள்ளத்தில் இருத்திக் கொள்.

பீஷ்ம துரோணாதிகள் ஒருநாள் மரணம் அடைவார்கள் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தும், அவர்கள் இந்தப் போரில் இறக்கலாம், அதுவும் தன்னால் கொல்லப்படலாம் என்ற எண்ணம்தான் அருச்சுனனை வாட்டுகிறது. கொல்வதோ, கொல்லப்படுவதோ இரண்டுமே உடல், மனம் மட்டுமே சம்பந்தப்பட்டது, ஆனால் இவை இரண்டும் உலவ வந்த காரணமான ஆத்மாவுக்கோ அதனால் எந்த அழிவும் இல்லை. இடையில் வந்தது இடையில் போகின்றது, அதைப் பற்றி ஏன் கவலைப்படுகிறாய் என்பதுதான் பகவான் இங்கு சொல்ல வந்தது.

Kurukshetra

எது பிறக்கிறதோ அது இறப்பது நிச்சயம். உடல் பிறப்பதால் ஒரு நாள் அது அழியும். பிறப்பதால் உடலுக்கு வெவ்வேறு நிலைகள் உள்ள வளர்ச்சியும், நோய், நொடியும், தேய்மானமும், இறுதியில் மரணமும் உண்டு. அதுதான் உடலுக்கு உண்டான இலக்கணம். ஆனால் உடல் இருக்கும் போது ஒருவன் தான் என்று தன்னை உணர்கிறானே, அதற்குக் காரணமாக உடலின் உள்ளே உறையும்  ஆன்மாவுக்கும் அந்த உடலின் வெவ்வேறு நிலைகளுக்கும் எந்த விதத் தொடர்பும் இல்லை. அதனாலேயே எந்த நிலையிலும் ஒருவனுக்குத் தான் என்ற உணர்வில் மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லை. அனைவருக்கும் தன்னளவில் உள்ள இந்த உணர்வுதான் பொதுவானது. அதுதான் ஆன்மா எனப்படுகிறது. அதுதான் அனைவரது உண்மையான சொரூபம். அது ஒன்றே ஆதியிலிருந்து இருப்பது மட்டும் அல்லாது என்றும் இருப்பது. அதனால் அது மிகவும் தொன்மையானது. அதை அறிந்து கொள்ளாது இருப்பதுதான் அவரவர்களது மடமை.

ஆத்மா எப்போதும் உள்ளதால், சரீரம் அழிகிறது என்னும் போது ஆத்மா அழிவதில்லை. ஆக பீஷ்ம-துரோணாதிகளை நீ கொல்கிறாய் என்று நினைப்பது தவறு. ஆன்மாவாகிய நீ கொல்வதும் இல்லை, உன்னால் அவர்கள் கொல்லப்படுவதும் இல்லை. இந்த உண்மையை மனதினில் நன்கு பதித்துக் கொள்வாய் என்று அருச்சுனனுக்கு கண்ணன் அறிவுறுத்துகிறார்.

2-24

अच्छेद्योsयमदाह्योsयमक्लेद्योsशोष्य एव च |
नित्य: सर्वगत: स्थाणुरचलोयं सनातन: ||

இவன் துணிக்க ஒண்ணான் எரிக்க ஒண்ணாதான்
இவன் நனைக்க வற்ற ஒணான் ஏதும் – இவன் நித்தன்
எங்கும் உளன் தாணு இயல்பால் சனாதனன்
தங்கும் அசலனே தான்

பொருள்: இவன் துண்டிக்கப்பட முடியாதவன், இவன் எரிக்கப்படாதவன்; இவனை நீரில் நனைக்கவோ, வெயிலில் உலர்த்தவோ எதுவும் முடியாது. இவன் நித்தியமானவன், எங்கும் நிறைந்தவன். இவன் அசலமானவன் என்பதால் என்றும் நின்று நிலைத்து இருப்பவன். எங்கும் தானாய் உள்ள அசல சொரூபனும்  இவனே.

எவருக்கும் நன்கு தெரிந்தவைகளைக் கொண்டு ஆன்மாவை பற்றி மேலும் விளக்குகிறார். ஒரு திடப் பொருள் என்றால் அதை வெட்டலாம், தீயில் இட்டு எரிக்கலாம். ஆன்மா அத்தகைய பொருள் அல்ல என்பதாலும் அதற்கு அவயவங்கள் என்று ஏதும் இல்லாததாலும், அதனை வெட்ட முடியாது, எரிக்கவும் முடியாது. அப்படிச் செய்யாது நீரில் அழுத்தி நனைக்கலாம் என்றால், அதற்கு உருவம் என்று ஏதும் இல்லாததால் அதை நனைக்கவும் முடியாது. ஒரு வேளை திரவப் பொருளாக இருந்தால் சூரியனின் வெப்பத்தைக் கொண்டு உலர்த்த முடிந்திருக்கும். ஆன்மா அப்படியும் இல்லாததால் வெயிலில் உலர்த்தவும் முடியாது.

இப்படி எதனாலும் அழிக்கப்பட முடியாத ஆத்மா இங்கு அங்கு என்னாது எங்கும் பரவி உள்ளதாலும், இன்று அன்று என்னாது என்றும் உள்ளதாலும் அது அசலமாக சீவராசிகளின் பார்க்கும் உள்ளத்தே நிறைந்து நிலையாய் நிற்கிறது. இத்தகைய தன்மைகள் எல்லாம் உள்ள ஒரே பொருள் ஆன்மா ஒன்றுதான். அது இருப்பதால் தான் “நீயும் இருக்கிறாய், நானும் அதுவே” என்று சொல்லாது சொல்லி விளங்க வைக்கிறார்.

உன் முன்னால் நீ பார்க்கும் உன் உற்றார், உறவினர், சுற்றம், நண்பர்கள் எல்லாம் வெறும் உடல் அல்ல, மனங்கள் அல்ல, ஆன்மாக்களே. நீயும் அதுவே. அதனால் நீயும் கொல்லவில்லை, அவர்களும் கொல்லப்படவில்லை” என்று பகவான் சொல்லியிருந்தாலும், ஆன்மாவின் தன்மைகளைப் பற்றிச் சொல்லி மேலும் விளக்குவார்.

இது எப்பேர்ப்பட்ட உண்மை என்று நாமும் நம் அனுபவத்தின் வாயிலாகவும் பார்க்கலாமே. மனித குல வளர்ச்சியில், ஒரு தனி மனிதனாய் இருந்து வாழ்க்கைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வதைவிட பலர் சேர்ந்து உழைப்பது அனைவருக்கும் பல நன்மைகள் தருகிறது என்ற Non-zero Sum என்ற தத்துவத்தை உணர்ந்ததால் சமுதாயங்கள் உருவாயின. அப்படிப் பலர் சேர்ந்து உழைக்கும் போது சிலர் மற்றோரின் உழைப்பில் குளிர் காண முனைகிறார்கள் என்று சமுதாயம் உணரும்போது, அதைக் கட்டுப்படுத்த சில சமுதாய வரைமுறைகள் வருகின்றன. காலப் போக்கில் வரைமுறைகளின் பொருள் உணரப்படாமலோ, அல்லது அவை காலத்திற்கு ஏற்ப அமையாமலோ போகின்றன. அப்போது ஒன்றுக்குப் பதில் வேறு அமைகின்றன. சிறிய அளவில் தொடங்கும் கூட்டமைப்பான சமுதாயங்கள் ஒரு கட்டத்தில் நாடுகளாக மாறுகின்றன.

நாடு, தேசம் என்ற கோட்பாடுகளும் வரைபடத்தில் காலத்திற்கேற்ப மாறுகின்றன. சிறிதோ பெரிதோ என்றில்லாமல் நாடுகளும் கூட்டமைப்புக்களாக அனைவருக்கும் பலன்கள் தரும் முகமாய் ஒத்துழைக்க முன்வருகின்றன. அதில் தொழில் முன்னேற்றங்களும், தொழில் நுட்பங்களினால் பல மாறுதல்களும் நேர்ந்து, மனிதர்களின் பார்வைகளையும், அணுகுமுறைகளையும் வெகுவாக மாற்றுகின்றன. இவைகளில் நன்மைகளும் நடக்கின்றன, தீமைகளும் உருவாகின்றன.

ஆனாலும் மனித நேயம் என்று சொல்லப்படும் மனிதனின் உரிமைகளையும், உணர்வுகளையும் மதிக்கும் போக்கு வளர்ந்து கொண்டுதானே இருக்கிறது? இதன் அடிப்படைக் காரணம் ஒருவன் மற்றவனிடம் காட்டும் அன்பும், மரியாதையும் தான். அதன் அடிப்படை இன்னொருவனையும் தன்னைப் போலப் பார்ப்பதுதானே? இதுவரை நாம் பார்த்ததன் காரணம் உலகியல் தொடர்பானது தான் என்றாலும், நம்மை அறியாமலேயே நாம் அப்போது அனுபவிப்பது அனைத்துள்ளும் உறையும் ஆன்மாவை நேசிப்பதே.

அப்படி இருந்தாலும் தீமைகள் வளரும் போது அவைகளைத் தடுக்கும் எண்ணம் இல்லாது போனால், நன்மைகள் வளர முடியாது என்பதையும் நாம் அனைவரும் உணர்ந்துள்ளோம்  அல்லவா? அப்போது தீமைகள் ஊக்குவிப்போரை எப்படி அடக்க வேண்டும் என்பது தானே நமது லட்சியமாய் இருக்கிறது?  இந்தப் போர்க்களத்தில் நடக்கப் போவதும் அதுவே.

music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)