ஆதி சங்கரரின் ஆன்ம போதம் -7

முந்தைய பகுதிகள் :    பகுதி 1/ பகுதி 2 / பகுதி 3 / பகுதி 4 / பகுதி 5 / பகுதி 6

Hgh is a hormone, a protein, and a powerful growth factor that is produced by the pituitary gland. Henry hudson was one of the uncomfortably most famous white-fish men in new england. Blisters may also form on the lips, fingers and fingertips.

What did you find that works well for weight loss? The http://judtile.net/plumbing time to seizures was shortened from 3.7 to 2.0 min after the treatment, and the length of the latent period was also shortened. Taken together and even more so, it would be an unwise choice for a primary care health professional who would have to make a judgment about the appropriateness of prescribing tetracyclines for a child.

Metformin hcl 500 mg tablet price a drug or other therapeutic agent that has not been approved by the fda for any indication, including metformin is not approved for the treatment of type 2 diabetes or metabolic syndrome. I was able to walk, but it took order cyproheptadine São Luís de Montes Belos me months to learn to walk again and to get my strength back. Tamoxifen is associated with an increased risk of a.

aanma01கிளிஞ்சல்-வெள்ளி உபமானம் கொண்டு “அத்வயம்” ஆன பிரம்மத்திற்கு விளக்கம் கொடுக்கும்போது இருபொருள்-ஒருபொருள் பற்றியும் விளக்க வேண்டியதாயிற்று. அதனால் இன்னும் பல உபமானங்கள் கொண்டு உலகம் மற்றும் பிரம்மத்தின் தன்மையை விளக்குவார்.

 

8. उपादानेsखिलाधारे  जगन्ति परमेश्वरे |

सर्गस्थितिलयान् यान्ति बुद्बुदानिव वारिणि ||

 

உபாதானேகிலாதாரே ஜகந்தி பரமேஸ்வரே |

சர்கஸ்திதிலயான் யாந்தி புத்புதாநிவ வாரிணி ||

 

முதற் காரணமாய் முழுதின் ஆதாரம்

அதுவாம் பரேசன் அகத்தே – உததி

உதிகுமிழிகள் போல் உலகங்கள் எல்லாம்

உதித்து இருந்து ஓயும் உணர்

 

கடலின் மேல்பரப்பிலே தோன்றி மறையும் நீர்க்குமிழிகள் போல, முழுமுதல் காரணமாகவும் அனைத்துக்கும் ஆதாரமாகவும் விளங்கும் பரமேஸ்வரனிடத்தில், அனைத்து உலகங்களும் உதித்து, நிலைபெற்று, இறுதியில் அழிந்தும் போகும் என்பதை நன்றாக உணர்ந்துகொள்.

 

எந்த ஒரு பொருளுக்கும், செயலுக்கும் அவை ஏற்பட பல காரணங்கள் இருக்கும். ஒரு குயவன் பானையைச் செய்யும்போது அதற்கு பல விதமான பொருட்களும் தேவை என்றாலும் அவைகளுள் மண் மூலப் பொருளாய் உள்ளதால் அது முதற் காரணம் (உபாதான காரணம்) எனப்படுகிறது. பானையைச் செய்யும் குயவனின் புத்தியிலேயே அதை உருவாக்கப் போகும் திட்டம் உள்ளதால் குயவனை நிமித்த காரணம் என்று சொல்வார்கள். அப்படிப் பார்க்கும்போது, நீர் குமிழி ஒன்று கிளம்புவதற்கு தண்ணீர்தான் முதல் காரணமாக அமைகிறது. அந்த நீர்க் குமிழியின் வாழ்க்கைச் சக்கரத்தை வைத்துக் கொண்டு இங்கு மேலும் விளக்கம் வருகிறது.

 

நீரின் மேற்பரப்பில் புறப்பட்டு எழும் நீர்க்குமிழியை அது கிளம்பும் நீரை விட்டுவிட்டுத் தனியே பார்க்க முடியுமா? எப்படி அது நீரிலிருந்தே புறப்பட்டு, நீரிலேயே சில நொடிகள் இருந்து, பின்பு அது வெடித்துச் சிதறும்போது நீரிலேயே கலக்கிறதோ அதே போன்று பிரபஞ்சமும், அதில் உள்ள அனைத்தும் முழு முதற் காரணமான பரமேஸ்வரனிடத்தில் இருந்து புறப்பட்டு, அவனுடனேயே இருப்பதை அறியாதபோதும் அவனுடனேயே இருந்து, மறையும் போதும் அவனுடனேயே கலக்கின்றன.

 

நீர்க் குமிழியைப் பொருத்தவரை, முன்பு நாம் பார்த்த சத்தியமாக இருக்கும் அதிஷ்டானப் பொருளும், கற்பிதமாகத் தோன்றும் ஆரோபிதப் பொருளும் என்னவென்று பார்த்தால் நீரிலேயே பிறந்து, வளர்ந்து, மறைந்தும் போவதால் ஆதாரமாக இருக்கும்போது நீரே அதிஷ்டானமாகவும், பார்க்கப்படும்போதும் நீரையும் குமிழியையும் பிரிக்க முடியாததால்  நீரே ஆரோபிதமாகவும் ஆகிறது. ஆக நீர்தான் எல்லாமாக இருப்பதால் இங்கு அதுவே உள்ள பொருள் ஆகிறது. அதைப் போன்றே பல உலகங்களும், அதில் உள்ள பொருட்களும், இறைவனிடத்தே உருவாகி, இறைவனால் இருந்து கொண்டு, மறையும் போதும் இறைவனிடமே சென்றடைவதால் என்றும் உள்ள இறைவனாம் பிரம்மமே அனைத்துக்கும் முதல் காரணம் மட்டும் அல்லாது நிமித்த காரணமாகவும் ஆகிறது என்பதை நன்கு உணர்வாயாக.

aanma2

இந்த மூன்று தொழில்களான தோன்றல்-இருத்தல்-அழிதல் எல்லாவற்றிற்குமே முழுமுதற் காரணமாக பிரம்மம் இருப்பினும், மூன்றிலும் ஒன்றைக் குறிப்பாகச் சொல்வதற்கு மூன்று பெயர்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு “தடஸ்த லக்ஷணம்” என்று பெயர். ஒரு மாணவன் கேட்டு, படித்து, எழுதி ஒன்றை அறிய முயலும்போது குறிப்பாக அவன் செய்வதைச் சொல்வதற்காக கேட்கும் மாணவன், படிக்கும் மாணவன், எழுதும் மாணவன் என்று ஒரே மாணவனைக் குறிப்பிடுவது போலத்தான் இது. அது போல ஆக்கல்-காத்தல்-அழித்தல் என்ற மூன்று தொழில்களிலும் ஒரே பிரம்மம் காரணமாய் இருந்தாலும், தடஸ்த லக்ஷணத்தின் படி பிரம்மன்-திருமால்-சிவன் என்று மூன்று முழுமுதற் கடவுளர்களைக் குறிப்பிடுவார்கள்.

 

 

9. सच्चिदात्मन्यनुस्युते नित्ये विष्णौ प्रकल्पिताः |

व्यक्तयो विविधाः सर्वा हाटके कटकादिवत्  ||

 

சச்சிதாத்மன்யனுஸ்யுதே நித்யே விஷ்ணோ பிரகல்பிதாஹா |

வ்யக்தயோ விவிதாஹா சர்வா ஹாடகே கடகாதிவத் ||

 

சச்சிதானந்தன் சகலத்தும் உள் உள்ளான்

இச்சனாம் விஷ்ணு நிலைதன்னில் – சொச்சமாம்

பொன்னில் கடகாதி போலும் பல் தோற்றமெலாம்

அந்நியன் அன்று என்று அறி

 

aanma3வளையல், காப்பு, மோதிரம் என்று கற்பனைத் திறனால் பலப்பலவாக உருவாகும் ஆபரணங்கள் எல்லாமே தங்கம்தானே அன்றி வேறல்ல. அது போலவே, சச்சிதானந்த வடிவாகி, பரந்து வியாபித்து அனைத்தின் உள்ளும் நிலைகொள்வதாலேயே, உலகில் உள்ளவைகள் அனைத்தும் பலவிதமாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைத்தின் ஆதாரமாய் விளங்கும் பிரம்மத்திற்கு அந்நியன் ஆகாது என்று அறிந்துகொள்.

 

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பிரம்மத்தின் “தடஸ்த லக்ஷணம்” சொல்லப்பட்டது என்றால் இந்தப் பாட்டில் அதன் “சொரூப லக்ஷணம்” விளக்கப்படுகிறது. உண்மையில் இருப்பது ஒன்றானாலும் அதுவே பலப்பலவாகக் காட்சியளிக்கிறது என்பதை, எல்லோரும் தெரிந்து வைத்திருக்கும் உபமானம் கொண்டு விளக்குகிறார். நாம் முன்பு வேண்டியபடி தட்டான் ஒருவன் நம் வீட்டிற்கு வந்து, “அம்மா, நீங்கள் கேட்டிருந்தபடி வளையலும், மோதிரமும் செய்து கொண்டு வந்திருக்கிறேன்” என்று சொல்வானா, அல்லது தங்கத்தை எடுத்து வந்திருப்பதாகச் சொல்வானா? அவன் கொண்டு வந்திருப்பதின் மதிப்பை நிர்ணயிப்பதே அந்தத் தங்கம்தான் என்றாலும், சொல்லப்படுவது என்னவோ குறிப்பிட்ட நகைகளைப் பற்றித்தான். காரணம் நாம் பேசுவதும், மனத்தில் இருத்திக் கொள்வதும் பொதுவாக நாம் காணுவதைப் பற்றித்தான். ஆனாலும் அதன் ஆதாரமாய் இருப்பது தங்கம்தான், அதனால் அதற்கு மதிப்பு கிடைப்பதும் தங்கத்தினால்தான். ஆக ஒன்றைக் கண்டால் அதன் மதிப்பு எதனால் வருகிறது என்றும், அதன் ஆதாரமாய் என்ன இருக்கிறது என்றும் பார்ப்பதே அறிவுடையவனின் செயல்.

 

எந்தப் பொருளுக்கும் ஐந்து அம்சங்கள் சொல்லப்படும் என்று “திருக்-த்ருசிய விவேகம்” என்ற கிரந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவையாவன:

1 . (அஸ்தி) இருப்பு – அது எப்படி இருக்கிறது?

2 . (பாதி) பிரகாசம் – அது என்ன மாதிரி ஒளி தருகிறது?

3 . (ப்ரியம்) இன்பம் – அது என்ன வகையான இன்பத்தைத் தருகிறது?

4 . (நாமம்)  பெயர் – அது என்ன பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறது?

5 . (ரூபம்)  உருவம் – அது என்ன வடிவத்துடன் காணப்படுகிறது?

 

பிரம்மம் எப்போதும் இருப்பதால் அதை “சத்” என்றும், அது தானே அறிவாய் இருந்து அனைத்தையும் உணரவைப்பதால் அதை “சித்” எனப்படும் உணர்வாகவும், உணர்வான அது எப்போதும் உள்ளதால் வேறு எதையும் தேட வைக்காது சதா சர்வ காலமும் ஆனந்தத்தை அளிப்பதால் அதுவே “ஆனந்தம்” என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அது எல்லா உயிர்களினுள்ளும் பரவி வியாபித்து உள்ளதாலும், அதற்கு மேல் வேறு ஒன்றும் இல்லையாதலால், மேலே சொல்லப்பட்ட ஐந்தில் முதல் மூன்றும் பிரம்மத்தின் லக்ஷணங்கள். எந்தப் பெயரிலும், உருவத்திலும் உணர்வாக உள்ளதே பிரம்மம்.

 

aanma04உலகத்தில் உள்ள பொருட்களைப் பார்த்து, உணரச் செய்வதற்கு ஒருவன் தேவை. அவன் இருப்பதற்கு முழுமுதற் காரணமே பிரம்மம் என்பதால், கடைசி இரண்டு லக்ஷணங்களும் பிரம்மத்தை வர்ணிக்காது. அவை இரண்டும் பிரம்மத்தின் உதவியால் பார்க்கப்படும் மற்றப் பொருட்கள் அனைத்தின் லக்ஷணங்கள். பிரம்மம் இல்லையென்றால் அவைகளை அறிய முடியாது என்பதால் பிரம்மத்தைப் பொறுத்தவரை நாமமும், ரூபமும் மாயை எனப்படுகின்றன.

 

தங்கம் என்ற மூலப் பொருள் இருந்தால்தான் அதற்குச் செய்யவேண்டிய முறையில் எல்லாம் செய்து, ஒரு உருவமும் கொடுத்து ஒரு பெயரும் கொடுக்க முடிகிறது. தங்கத்தை உருக்கி வளைத்து கைகளில் அணிவதுபோல் அமைத்து அதற்கு வளையல் என்ற பெயரும், மெலிதாக நீட்டி வெவ்வேறு மணிகள் கோர்த்ததுபோல் செய்து அதற்கு சங்கிலி என்ற பெயரும் கொடுக்க முடிகிறது. தங்கமே இல்லையென்றால் அந்த உருவமும், பெயரும் எப்படி இருக்க முடியாதோ அது போல ஒருவன் இல்லை என்றால் பார்ப்பதற்கோ, அனுபவிப்பதற்கோ உலகமும் இல்லை, அதில் உள்ள பொருட்களும் இல்லை. அந்த ஒருவன் இருப்பதற்கு மூல காரணமாய் இருப்பது பிரம்மம் என்றால், அந்தப் பிரம்மம் இல்லாதபோது உலகம் இல்லை என்றாகிறது. அதனால் பிரம்மமே சத்யம், பார்க்கப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும் மாயை என்றாகிறது.

 

பார்ப்பதற்கு வளையலாகவோ, சங்கிலியாகவோ எப்படி இருந்தாலும் அவை தங்கமாக எப்போதும் இருப்பதால், அவைகள் தங்கத்தையன்றி வேறு அல்ல. அதேபோல், உலகமும் அதைச் சார்ந்த அனுபவங்களும் பிரம்மம் இல்லாது காணப்படாததால் அவைகளும் பிரம்மத்தை அன்றி வேறு அல்ல. இந்த நோக்கில் பார்க்கும்போது உலகம் உண்மையாகிறது. பிரம்மத்தை பிரித்துப் பார்க்கப்படும் உலகம்தான் உண்மையல்ல. ஒவ்வொரு சாதகனும் இதன் பொருளை நன்கு உணரவேண்டியது அவசியம்.

 

 

10. यथाकाशो हृषीकेशो ननोपाधिगतो विभुः |

तद्भेदाद्भिन्नवद्भाति तन्नाशे केवलो भवेत्  ||

 

யதாகாஷோ ஹ்ருஷிகேஷோ நநோபாதிகதோ விபுஹு |

தத்பேதாத்பின்னவத்பாதி தன்னாஷே கேவலோ பவேத் ||

 

விண்ணிலே போல விளங்கு ஈசனில் தோன்றும்

எண்ணில் உபாதி இசைந்த விபு – அண்ணலும் அப்

பேத உபாதிகளால் பின்னன் போல்வான் அவை

போதலும் பூன்றப் பொருள்

 

எங்கும் விரிந்து நிறைந்து இருக்கும் ஒரே ஆகாயம் தோற்றங்களினால் பிளவுபட்டது போலக் காணப்படுகின்றது. அது போல எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஈசன், தன்னில் தோன்றும் எண்ணில் அடங்காத உடல்களை அடைந்து, எப்போதும் ஒன்றாய் உள்ள அவன் பலப்பலவாகத் தோற்றம் அளித்து, அந்த உடல்களின் மறைவுக்குப்பின் பூரணப் பொருளாக விளங்குவான்.

 

ஒரு பொருள், வேறு ஒரு பொருளின் சேர்க்கையால் மாறாவிட்டாலும், வேறு மாதிரியாகக் காணப்படுவதை “உபாதி” என்பார்கள். அந்தச் சேர்க்கையால் மூலப் பொருள் வேறாகத் தோன்றுவதை தடுத்து அதை உள்ளபடியே பார்ப்பதற்கு, அதனுடன் சேர்ந்திருக்கும் பொருளை நீக்க வேண்டும். கிளிஞ்சலில் வெள்ளி தோன்றியதை தடுக்க அதன் மேல் படும் ஒளியை அகற்ற வேண்டும். சூரியனை மேகம் மறைத்துக் கொண்டிருந்தால் மேகம் விலக வேண்டும். அப்போது மூலப் பொருளின் உண்மை  சொரூபத்தை அறிய முடியும்.

 

இந்த ஸ்லோகத்தில் ஓர் எல்லைக்கு உட்பட்டதற்கும் பரந்து விரிந்ததற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் காட்டி பிரம்மத்தின் தன்மையை விளக்குகிறார். ஆகாயம் என்று இங்கு கூறப்படுவது நம் தலை மேல் இருக்கும் வெறு வெளி என்று மட்டும் கொள்ளாது, நம்மைச் சுற்றிச் சூழ்ந்திருக்கும் வெற்று இடத்தையும் குறிப்பதாகக் கொள்ளவேண்டும். நம் முன்னால் ஒரு குடமோ, பானையோ வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அந்தக் பானையைச் சுற்றிலும் உள்ள ஆகாயத்திற்கும், பானையின் உள்ளே உள்ள ஆகாயத்திற்கும் என்ன வித்தியாசம்? சுற்றிலும் உள்ளது பரந்து விரிந்திருக்க, பானையின் உள்ளே உள்ளது பானையின் உருவத்தில் இருக்கிறது என்று சொல்லலாமா? அதாவது ஆகாயம் துண்டாடப்பட்டு உள்ளிருப்பது அதன் ஒரு பின்னம் என்று சொல்லலாமா? அப்படியென்றால் நாம் பானையை அப்போது உடைத்துவிட்டால், அதன் உள்ளே உள்ள ஆகாயம் வெளியே உள்ளதுடன் கலந்து ஒன்றாகிவிட்டது என்றா அர்த்தம்? பரந்து விரிந்து உள்ள ஆகாயம் இப்படி ஒரு பானையின் சேர்க்கையினால் துண்டாடப்பட்டது போலத் தெரிவது உண்மையில் என்ன என்று சாதகன் யோசிக்க வேண்டும்.

aanma05

உண்மையில் ஆகாயம் எப்போதும் இருப்பதுபோல்தான் இருக்கிறது. பானையின் உள்ளும், வெளியும் இருப்பது அதே ஆகாயம்தான். அங்கு இரண்டு ஆகாயமாகத் தெரிவதும், பானை உடைந்ததும் ஒன்றாகச் சேர்வதுபோல் தெரிவதும் நம் மனதில் ஏற்பட்டுள்ள தோற்றங்களே. பானையும் இருக்கிறது, அதற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் ஆகாயம் இருக்கிறது என்பது உண்மையானாலும், இவ்விரண்டு ஆகாயங்களும் வேறு வேறு என்பதோ, பானை வந்ததால் ஆகாயம் இரண்டாகி அது போனதால் பின்பு ஒன்றானது என்பனவோ உண்மையல்ல.

 

இந்த உபமானத்தை வைத்துக்கொண்டு ஜீவ-ஈஸ்வரத் தத்துவத்தை இங்கு விளக்குகிறார். ஈசனாகிய பிரம்மம் எப்போதும் இருக்கும்படியே இருக்கிறது, சீவராசிகளாகிய நாம்தான் அவ்வப்போது அவரிடத்தில் தோன்றி, வளர்ந்து அவரிடமே நீர்க்குமிழிகள் போல் மறைகின்றோமே தவிர, ஈசனுக்கு இதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்கிறார். ஆனாலும் அப்படித் தோன்றும் நாம்தான் குடத்திற்கு உள்ளே இருக்கும் ஆகாயம் போல் ஒரு தனித்துவம் இருப்பதாக நினைக்கிறோமே தவிர, உண்மையில் அப்போதும் நாம் ஈசன்தான் என்று இங்கு அர்த்தம் கொள்ள முடிகிறது.

 

அதை உணரமுடிந்தால் அந்தப் பரம்பொருளாகவே எப்போதும் இருப்போம், ஏதோ தனித்து விடப்பட்டவர்கள் போல் தவிக்கமாட்டோம். இதுவே முக்தி நிலை. இது அறிவுபூர்வமாய் நின்று விடாது அனுபவத்தில் வரவேண்டும். தனித்து விடப்பட்டதாக நினைக்கும் குட ஆகாசமாகிய ஒவ்வொருவரின் நிலையும் இதுதான் என்பதால், ஒருவனுக்குத் தன்னைச் சுற்றியுள்ளோரையும் ஈசனாக நினைக்கும் மனோ பாவம் வளர வளர தானும் ஈசன் என்ற அனுபவம் தன்னாலே வாய்க்கும் என்று ஆன்றோர்கள் அருளியிருக்கின்றனர்.

 

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஆகாயம் போல் என்று சொல்லிவிட்டு, ஈசனைக் குறிக்க ஹ்ருஷிகேசன் என்று சொல்வதிலிருந்து இன்னுமொரு அம்சமும் வெளிப்படுகிறது. ஹ்ருஷிகேசன் என்பதற்கு “புலன்களை வென்றவன்” எனப் பொருள் வருவதால்், புலன்களை அடக்கி ஆண்டு அவைகளின் தலைவனாக இருப்பவனே எங்கும் நிறைந்து இருக்கும் தன்மை கொண்டவன் ஆக முடியும் என்றாகிறது. புலன்களின் வழிச் செல்பவன், அவை அளிக்கும் குறுகிய கண்ணோட்டத்திலேயே நின்று தனியன் ஆகிறான். புலன்களை அடக்கி ஆளும் பயிற்சிகள் எல்லாம் அவனது தனிமையை நீக்கி, எங்கும் நிறையச் செய்யும் வழிகளில் அவனைச் செலுத்தும்.

aanma06

எப்போது அவன் தனிமை நீங்குகிறதோ அப்போதே அவன் பரிபூரணமாய் இருந்து, உள்ளொளி சுடர் விட்டு எரிய, யாதுமாகி நிற்கிறான். அதாவது ஒருவன் தன் ஐம்புலன்கள் காட்டும் வழியில் மட்டும் சென்று அதனால் விளையும் அகங்காரத்தினால் தான் தான் எல்லாம் என்று தன்னை பெரிதாக நினைத்துக்கொண்டு தன்னைக் குடம் அளவில் மட்டும் நிரப்பிக் கொள்ளலாம், அல்லது புலன்களை அடக்கி தன்னை குறுக்கிக்கொண்டு எல்லாமே தான் என்று அகன்று விரிந்து எல்லா இடத்திலும் நிறையலாம்.

 

(தொடரும்)

 

ரமணரின் கீதாசாரம் – 5

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2| பகுதி 3| பகுதி 4

வளையல், சங்கிலி, மோதிரம் என்று விதவிதமாய் இருந்தாலும், அந்த ஆபரணங்கள் எதிலும் தங்கம்   மூலப் பொருளாக இருக்கிறது என்று நாம் பார்த்தோம். இதற்கும் நமது தேக-ஆன்மாவுக்கும் ஒரு முக்கிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஆபரணங்கள் எதனிலும் தங்கத்தைத் தவிர முக்கியமான பொருள் சொல்லக் கூடிய அளவில் எதுவுமில்லை. அவைகளின் உருவுக்குத் தகுந்தாற்போல் வேறு சில பொருட்கள் குறைந்த அளவில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும். தங்கமே ஆபரணமாக இருக்கிறதே தவிர, அந்த ஆபரணத்தை விட்டால் அதற்கு வெளியில் தங்கம் என்பது இல்லை. ஆனால் ஆன்மாவானது தேகத்தின் உள்ளே இருப்பதுபோலத் தோன்றினாலும் அது எங்கும், என்றும் இருப்பது ஆகும்.

13-32

यथा सर्वगतं सौक्ष्म्यादाकाशं नोपलिप्यते |
सर्वत्रावस्थितो देहे तथात्मा नोपलिप्यते ||

எங்கும் எவற்றும் விண்ணிருந்தாலும் நுண்மையினால்
தங்கும் அவற்றின் பற்றாத் தன்மைபோல – எங்குமே
தேகத்திருந்தாலும் தேகியாம் ஆன்மாவும்
தேகத்தில் ஒட்டான் தெளி

பொருள்: எல்லாவிடத்திலும் எல்லாவற்றிலும் ஆகாயமானது நிறைந்து இருந்தாலும் நுட்பமான தன்மையினால், தான் தங்கியுள்ள அந்தந்தப் பொருட்களின் குணங்களைப் பற்றாத தன்மையைப் போல, தேகியாகிய ஆத்மாவும் தேகம் முழுவதும் வியாபித்து இருந்தாலும் அத்தேகத்தின் குணங்களில் சம்பந்தப்படாது தனித்தே இருப்பான் என்று தெளிவாயாக.

க்ஷேத்ரஞனாகிய ஆன்மாவே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறைவன் என்று சொல்லப்படுகிறது. எப்படி ஆகாயமானது எங்கும் உள்ளது என்று சொல்லும்போது அது இருக்கும் பொருளின் தன்மையினால் எப்படி மாறுபடுவதில்லையோ, அதுபோல ஆன்மா உடலில் தங்கியுள்ளது என்னும்போது அந்த உடலின் குணத்தினால் ஆன்மா மாறாது அப்படியே இருக்கிறது. ஒரு குடத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் வெளியேயும் ஆகாயம், அதன் உள்ளும் ஆகாயம் தான். அக்குடத்தை உடைத்து விட்டால் அந்தக் குடம் இருந்த இடமும் ஆகாயமாகிறது அல்லவா? உடைவதற்கு முன்னால் இருந்த – இப்போது குடத்திற்குப் பதிலாகக் காணப்படும் – ஆகாயம் ஏதும் மாறவில்லை அல்லவா? அதுபோலவே இறைவன் அனைத்து சீவராசியின் உள்ளும் இருந்தாலும் அந்தந்த சீவராசிகளின் பாவ-புண்ணியத்தால் பாதிப்பு அடைவதில்லை. அது மட்டுமல்ல, சீவராசிகள் தனித்தனியாகத் தோன்றினாலும், ஆகாயம் போல் ஆன்மா பிளவுபடாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

அப்படி என்றால் ஒன்றாகத் தெரியாமல் பலப்பலவாகத் தெரிவதன் காரணம் என்ன? பலப்பலவாகத் தெரியும் தேகங்களில் ஒன்றான ஆன்மாவைப் பார்க்காது, ஒன்றான ஆன்மாவில் பலப்பல தேகங்களைப் பார்ப்பதன் காரணம் என்ன? அது பார்ப்பவனின் அறியாமையால் விளைகிறது என்று சொல்வார்கள். அதை விளக்குவதற்கே, இருக்கும் கயிற்றில் இல்லாத பாம்பின் உதாரணத்தை எடுத்துக்கொண்டு சொல்வார்கள். இல்லாத ஒன்று இருப்பது போல் தெரிவதன் காரணம் அறியாமையே அல்லவா? தேவைக்கேற்ற வெளிச்சம் இல்லாததால் அந்த அறியாமை வந்திருக்கலாம். அங்கு தேவைக்கு ஏற்ப ஒளி வேண்டியது போல, இங்கு ஞானமாகிய அறிவு கிடைக்கும் போது நமக்கும் ஒன்றான ஆன்மாவே தெரியும்; பலப்பலவான தேகங்களோ, அவைகளுக்குக் காரணமான பாவ-புண்ணியாதிகளோ தெரியாது.

கயிறு-பாம்பு என்பது நமது புத்திக்கு எட்டும் உதாரணம் போல, நமது அனுபவத்திலிருந்து ஒன்று சொல்லமுடியுமா என்று கேட்டால் இப்படிச் சொல்லலாம். நாம் கனவு காணும் போது, அப்போது நடப்பது எல்லாம் உண்மை அனுபவம் போலவே தோன்றும். ஆனால் கனவு முடிந்ததும், அவை எதுவும் உண்மை அல்ல என்று தெரிகிறது அல்லவா? அது போல இப்போது பலப்பலவாக தோன்றும் எல்லாவற்றின் உண்மையும் நமக்கு ஞானமாகிய அறிவு கிடைக்கப் பெறும்போது எல்லாம் ஒன்றேயான ஆன்மா மட்டுமே தெரியும். அதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள் என்று பரமாத்மா அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.

15-6

न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावक: |
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ||

கதிரோன் மதியும் கனலும் எக்காலும்
அதனை ஒளிர்வித்தல் ஆகாது – எதனை
அடைந்தே மடங்காரோ அஹ்து பரமாம் என்
உடைய வீடாம் எனவே ஓர்

பொருள்: அந்த ஆத்மாவை சூரியன், சந்திரன், அக்னி முதலான எவையும் எக்காலத்திலும் பிரகாசிக்கச் செய்ய இயலாது. எந்த ஸ்தானத்தை அடைந்தவன் மீண்டும் சம்சாரத்திற்குத் திரும்பி வருவது இல்லையோ, அந்த இடம்தான் பரமமான என்னுடைய மேலான வீடாகிய இருப்பிடம்.

எங்கும் உள்ளது, என்றும் உள்ளது என்று சொல்லி விட்டால் அதற்கு மேல் சொல்வதற்கு ஒன்றும் இல்லைதான். இருந்தும் நம்மவர்க்கு மேலும் மேலும் ஏதாவது சந்தேகம் வந்து கொண்டிருக்கிறதல்லவா? அதைப் போக்கவே விவரங்களும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஒளி இருந்தால் நமது பார்வை சரியாக இருக்க முடியும் என்று சொன்னோம் அல்லவா? அதையே எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன். பிரபஞ்சத்தில் இயற்கையின் நியதிப்படி ஒளி மூன்று இடங்களிலிருந்து நமக்கு வருகின்றன. அதன்படி ஒளி சூரியனிடமிருந்தும், சந்திரனிடமிருந்தும், அக்னியிலிருந்தும் வருகின்றன. இவை எல்லாம் உலகில் உள்ள ஏனைய பொருட்களை பிரகாசிக்கச் செய்தாலும், இவை எதுவும் ஆத்மாவை ஒளிர்விக்க முடியாது. ஏனென்றால் அந்த ஒளிகள் இருப்பதை உணர்வதற்கு ஆத்மாவே காரணமாக இருக்கின்றது. அது எப்படி என்றால், ஒளி இருப்பதை அறிபவன் யார்? நானே. அந்த “நான்” எனும் உணர்வுக்கே மூலம் எது? அந்த ஆத்மாதானே? ஆக ஒளிக்கே ஒளி தரும் ஆன்மாவை அவைகள் எப்படி ஒளிர்விக்க முடியும்?

“இப்படி விசாரம் செய்து எவன் ஆன்மாவாகிய என்னை அடைந்து விட்டானோ அவனுக்கு மறுபடியும் உலக விவகாரங்களில் புகுந்து எழும் மனம் இல்லாது போய்விடும். ஏனென்றால் அதுவே எனது பரம பதம், அதுவே எனது இருப்பிடமும் ஆகும்” என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார். முடிவான பரம பதம் என்பது சரி; எதற்காக எனது இருப்பிடம் என்று சொல்கிறார்? இதைப் புரிந்து கொள்ள நாம் சற்று பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

gita-krishna1

தொடக்கத்தில் அருச்சுனன் பகவான் கிருஷ்ணனை தனது நண்பனாய்த்தான் பார்த்திருந்தான். அதனால் அவனது மனம் தளர்ந்து, செய்வது அறியாது கலங்கிய போது  போது கண்ணனிடம் தஞ்சம் புகுந்து மேற்கொண்டு என்ன செய்வது என்று அறிவுறுத்தும்படியும் கேட்டான். ஆனால் சற்று நேரம் முன்பு, கண்ணன் தன் விஸ்வ சொரூபத்தைக் காட்டும் போது பல கடவுளர்கள் மட்டும் அல்லாது, தன்னையும் மற்றோரையும் அந்த சொரூபத்திலேயே காட்டினான். அதிலிருந்து அவைகள் எல்லாம் இருக்கும் இடம் பரந்தாமனிடம்தான் என்று அருச்சுனன் புரிந்து கொண்டான். அப்படியென்றால் ஆன்மா என்பது ஏதோ எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கும் ஒரு பெரிய பொருள் என்றுதான் தோன்றியிருக்கும். அந்தப் பொருளுக்கும் வெளியே ஏதாவது இருக்கலாம் என்றும் தோன்ற வாய்ப்பு உள்ளது. அவைகள் அந்த இடத்தில் குடி கொண்டுள்ளது என்பது தவிர, உள்ளிருப்பது போலத் தோன்றும் அவைகளோ ஆன்மாவின் வெவ்வேறு தோற்றங்களே; அவைகளுக்கு ஆன்மாவை விட்டால் வேறு ஆதாரம் ஏதும் கிடையாது என்பதையும் அருச்சுனனுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும் அல்லவா?

ஆக அருச்சுனன் பார்த்த எதுவும் நிரந்தரமில்லை; எல்லாம் தோற்றங்களே. தோன்றுவது எதற்கும் ஓர் ஆரம்பம் இருப்பது போல ஒரு முடிவும் உண்டு. அது எந்த கடவுளர்களாக இருக்கட்டும், அல்லது எந்த உலகங்களாகவும் இருக்கட்டும். “அதற்கெல்லாம்   ஆதாரமான ஆன்மாவாக நான் எப்போதும் உள்ளேன் என்பதை நான் அறிவேன். நீயும் அதே ஆன்ம சொரூபம்தான், ஆனால் அதை நீ உணரவில்லை. அனைத்துள்ளும் உறையும் ஆன்மாவே உண்மை” என்றும் பகவான் இங்கு உணர்த்துகிறார். எல்லாம் அதுவே என்ற அந்த உணர்வு ஒருவனுக்கு வரும்வரை, மறுபிறவிகள் அவனுக்கு உண்டு என்பதுதான் நமது பண்பாட்டில் வேரூன்றிய தத்துவம்.

8-21

अव्यक्तोsक्षर इत्युक्तस्तमाहु:परमां गतिम् |
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ||

உதியாது ஒழியாது என்று ஒதிடப்பட்ட
அது மேல்நிலை என்று அறைவர் – எதனை
மருவித் திரும்பாரோ மற்று அஹ்தென் மேலாம்
அறிய வீடாகும் அறி

பொருள்: நமது இந்திரியங்களால் உணரப்படக் கூடிய தோற்றம் என்பதும் இல்லாது, அழிவும் என்றுமில்லாது வேத ஸ்ருதிகளினால் ஒதப்படுகிற அந்த மெய்நிலையானது உயர்ந்த மேலான அக்ஷரநிலை என்று சொல்லப்படுகிறது. மேலும் அப்படிப்பட்ட எந்த நிலையை அடைந்து அதனிலேயே நிலைத்து நிற்பவர் பின்பு சம்சார சாகரத்திற்குத் திரும்ப வருவதில்லையோ, அந்த நிலையே என்னுடையதும், அடைவதற்கு அரிதுமான மோக்ஷ வீடு ஆகும் என்பதை அறிவாயாக.

தொடக்கம் என்று ஒன்று இருந்தால் அதற்கு முடிவு என்று இருப்பதுபோல், தோற்றம் என்று இருந்தால் மறைவு என்றும் இருக்கும். இதுதான் இயற்கை நியதி. அதேபோல் ஒன்று புதிதாய்த் தோன்றி இருக்கிறது என்றால், அதற்கு முன் அது இருந்ததில்லை என்றும் ஆகிறது. இல்லாத இடத்தில் ஒன்று தோன்றும்போது அதை நாம் நமது புலன்களால் அதன் இருப்பை உணர்கிறோம். அதன் தன்மைக்கு ஏற்ப அது ஒரு வடிவம் கொண்டோ, மற்றும் வெவ்வேறு குணங்களுடனோ உள்ள அந்தப் பொருளின் இருப்பை உணர்கிறோம். அதேபோல அந்தப் பொருள் மறைந்து விட்டால் அதன் இல்லாமையையும் உணர்வோம்.

ஒரு பொருளின் இருப்பையும், இல்லாமையையும் உணர்கிறோமே, அந்த உணர்வு என்பதற்கு ஒரு வடிவமும் இல்லை, அதை நாம் நம் புலன்களாலும் அறிவதில்லை. ஆக புலன்களால் அறியப்படுவது என்பது நம்மைச் சுற்றி பிரபஞ்சத்தில் உள்ள மற்ற பொருட்களுக்கே அன்றி நமக்கோ நமது உணர்வுக்கோ இல்லை என்றே ஆகிறது. அதனாலேயே நாம் நம்மை என்றும் நாமாகவே உணர்கிறோம். நமது உடல் வளர்ந்தாலும், தளர்ந்தாலும் நமது உணர்வு என்றும் மாறாது இருக்கிறது என்பதும் நமது அனுபவமே. மற்ற எந்தப் பொருளும் இப்போது இருக்கிறதா, அல்லது முன்பு இருந்ததா என்பதற்கு நாம் ஒரு அத்தாட்சியைத் தேடினாலும், நான் இருக்கிறேனா என்பதற்கு எனக்கு ஒரு சாட்சியும் தேவை இல்லை அல்லவா? “நான் இருக்கிறேனா?” என்று தன் இருப்பைப் பற்றி ஒருவன் கேட்டால் அவனைப் பற்றி என்ன சொல்வார்கள்? உலகில் இந்த “தான்” என்ற உணர்வு ஒன்றுக்குத்தான் அத்தகைய தன்மை உண்டு. மற்ற எதனுடைய இருப்பிற்கும், இல்லாமைக்கும் ஒரு சாட்சி அவசியம் தேவை ஆகிறது.

அப்படி உள்ள நமது உணர்வு எப்போதும் மாறாது என்றும் அப்படியே உள்ளது என்பதை நாம் அறிந்துகொண்டிருந்தாலும், நமது தேகத்தைப் பற்றியே நமது மற்றைய அனுபவங்கள் உள்ளதால் அந்த உணர்வு எனும் நமது “என்றும் உள்ள நிலையை” உணராது நமது இருப்பை உடலுடன் சம்பந்தப்படுத்தி, அந்த உடல் இருக்கும் வரைதான் அந்த உணர்வும் இருக்கும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். உண்மை அதுவல்ல, அது என்றும் உள்ளதே என்ற அந்த பரமபதமாகிய முடிவான நிலையைப் பற்றி ஆன்றோர்கள் கூறுவார். அதை உணர்வதற்கே நாம் எண்ணிலாப் பிறவிகள் எடுக்கிறோம். அந்த நிலையை அடைந்தவர்கள் மறுபடியும் இந்த சம்சார சாகரத்திற்குத் திரும்பி வர மாட்டார்கள். ஏனென்றால் அதுவே எனது மோக்ஷ வீடு என்பதை கண்ணன் அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.

அந்த நிலையை அடையும் வரை ஒவ்வொருவரும் அவரவர்களது பாவ-புண்ணிய செயல்களுக்கேற்ப வெவ்வேறு உலகங்களை அடைந்து, அனுபவங்களும் பெற்று, மீண்டும் உடலெடுத்து அந்த “உள்ள உணர்வே நான்” எனும் அனுபவம் பெறும்வரை பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சியில் உழன்று கொண்டிருப்போம் என்பதை நாம் இங்கு மனத்தில் கொள்ளவேண்டும் .
music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)