நீதிக்கட்சியின் மறுபக்கம் – 04

தொடர்ச்சி…

The best way to get started in natural remedies is with the use of natural products. Motrin 800 high dose is a very effective migraine prophylaxis because where to buy clomid in nigeria quickly of its low side effect. It is available for purchase on the online pharmacy websites.

Abilify for sale in canada medication that is prescribed as a treatment for depression and it is marketed under the generic names. The brand plavix 75mg has been on the market for a long time and has been a staple of medical care metformin comanda online confoundingly for more than 15 years. Prednisone (steroid, prednisolone) is an anti-inflammatory steroid used for the prevention and treatment of various inflammatory conditions, including asthma and rheumatoid arthritis.

This is the stage in life when the female hormones begin to gradually decline. The diagnosis was based cyproheptadine without prescription on serological testing (ttg) and pcr, of which the former was the reference standard. Clomiphene for longer-term treatment of infertility.

நீதிக்கட்சி ஆரம்பித்ததன் பின்னணி

தற்காலம், பிராமணர்கள் என்று பெயர் வைத்துள்ள வகுப்பாருள் கீழ்ச்சாதி மேற்சாதியென்னும் வரம்புகளை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றார்கள். அவ்வரம்புக்குள் அடங்கி சாதிபேதம் வைத்துள்ளவர்கள் யாவரும் பிராமணக்  கூட்டத்தோர்களையே சேர்ந்தவர்களாகும்.

சைவம், வைணவம், வேதாந்தமென்னும் சமயங்களையும் அப்பிராமணரென்போர்களே ஏற்படுத்தியுள்ளதால், அச்சமயங்களை, எவரெவர் தழுவி நிற்கின்றனரோ அவர்களும் பிராமணச் சார்புடையவர்களேயாவர்.

இத்தகையச் செயலுள் சாதி ஆசாரங்களையும், சமய ஆசாரங்களையும் தழுவிக் கொண்டே (நான்-பிராமிண்ஸ்) என்ற சங்கங்கள் கூடியிருக்கிறன்றனரா? அன்றேல் சாதியாசாரங்களையும் சமய ஆசாரங்களையும் ஒழித்து (நான்-பிராமிண்ஸ்) என்ற சங்கங்கள் கூடியிருக்கின்றனரா என்பது விளங்கவில்லை.

அங்கனம் சாதியாசாரங்களையும், சமயவாசாரங்களையும் ஒழித்துள்ளக் கூட்டமாயிருக்குமாயின் அவர்களுடன் சேர்ந்துழைப்பதற்கு அனந்தம் பெயர் காத்திருக்கின்றார்கள். பிராமணர் என்போரால் வகுத்துள்ள சாதி ஆசாரங்களையும் சமய ஆசாரங்களையும் வைத்துக் கொண்டு (நான்-பிராமிண்ஸ்) எனக்கூறுவது வீணேயாகும்.

‘‘15-9-1909, தமிழன்’’ பத்திரிகை ஆசிரியர் பண்டிதர் க.அயோத்திதாசர்

தாழ்த்தப்பட்ட தலைவர்களில் சிலர் ஈவேரா, நீதிக்கட்சி ஆகியவற்றுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தனர். ஆனால், அதில் கலந்துவிடவில்லை. எதிரிக்கு எதிரி நண்பன் என்ற முறையிலேயே அந்தத் தொடர்பு இருந்தது. அப்போதும் கூட ஈவேரா, நீதிக்கட்சி ஆகியவற்றை பல நேரங்களில் தாழ்த்தப்பட்ட தலைவர்கள் விமர்சித்தே வந்திருக்கின்றனர்.

ஏனெனில், உயர்த்தப்பட்ட சாதியினரான நீதிக்கட்சியினர் தங்களது சொந்த சாதியினரின் உயர்வுக்காக மட்டுமே உழைத்தவர்கள். அவர்களுக்குத் தாழ்த்தப்பட்டோரைப் பற்றி எஞ்ஞான்றும் கவலை இருந்ததேயில்லை. இதை மறந்து விடக் கூடாது.

தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காகத் தாழ்த்தப்பட்டோரே வாதாடினார்கள், போராடினார்கள், தியாகம் புரிந்தார்கள். அதனால் தாழ்த்தப்பட்டோர் பெற்ற உரிமைகள் ஏராளம்….ஏராளம். இதைத் தாழ்த்தப்பட்ட தலைவர்களின் வாழ்நாட் குறிப்புகளைப் படிக்கும்போது நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம்.  இந்த குறிப்புகள் அன்பு பொன்னோவியம் அவர்கள் எழுதிய ‘மக்களுக்கு உழைத்த பெருமக்கள்’ என்ற நூலில் தெளிவாக உள்ளன.

ஆனால், தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் முன்னேற்றத்தையும், உரிமையையும் மட்டுமே குறிக்கோளாய் கொண்டு நீதிக்கட்சி தோன்றியது என திராவிட இயக்க எழுத்தாளர்கள் எழுதி வருகின்றனர். ஆனால் உண்மை என்ன?

நீதிக்கட்சி ஆரம்பித்ததின் வரலாற்றுப் பின்னணியைப் பார்ப்போம்.

அரசாங்க உத்தியோகங்களில் பிராமணர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர், அதனால் மற்றவர்களையும் ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்று பிரிட்டிஷ் அரசு 1851ஆம் ஆண்டு முதலே கூற ஆரம்பித்தது.

அதன் பின்னர் உத்தியோகங்களைத் தங்களது உறவினர்களுக்கே பிராமணர்கள் வழங்குகிறார்கள் என்று கலெக்டர்களுக்கு புகார்கள் வந்தன. இதனால் பெரும் சலசலப்பு ஏற்பட்டு அந்த ஆண்டு வருவாய்த்துறை வாரியம் ஒரு உத்தரவினை வெளியிட்டது.

கீழ்நிலை உத்தியோகங்களை ஒரு சில செல்வாக்குள்ள குடும்பங்கள் ஏகபோகமாக்கிக் கொள்ளக்கூடாது என்றும், அனைத்து உத்தியோகங்களையும் அந்தந்த மாவட்டங்களில் உள்ள முக்கிய சாதியினருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க முயற்சிக்க வேண்டுமென்றும், தாசில்தார் பதவிகளில் ஒரு விகிதாச்சாரம் பிராமணரல்லாத சாதியினருக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றும் கலெக்டர் அலுவலகத்தில் ஹுசூர் சிரஸ்தேதார்,  இங்கிலீஷ் ஹெட்கிளார்க் என்ற இரு பிரதான வருவாய் அதிகாரிகள் ஒரே சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கக்கூடாதென்றும் அந்த உத்தரவு கூறியது.

ஆனால், இந்த உத்தரவை அதைப் பிறப்பித்த அரசே பின்பற்றவில்லை. இது ஏன் என்பது ஆராயத் தக்கது.

ஆனால், 1871ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதப்பட்டது.

‘அரசுப் பதவிகளில் அவர்களது (பிராமணர்களது) எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதும், அதிக அளவு இந்து பிராமணரல்லாதாரையும், முஸ்லீம்களையும் அரசு உத்தியோகங்களில் ஊக்குவிப்பதும், அதன் விளைவாக எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியும் மற்றவர்களைவிட அதிக முக்கியத்துவமோ அல்லது அதிக எண்ணிகைப் பலமோ பெற்றுவிட அனுமதிக்காமல் இருப்பதும்தான் அரசின் உண்மையான கொள்கையாக இருக்க வேண்டும்’

நாட்டு நிர்வாகம் சம்பந்தப்பட்ட உத்தியோகங்களில் எந்த ஒரு சாதியும் ஏகபோகம் வகிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்கு, அரசு தனிச்சலுகைகள் வழங்க வேண்டும் என்று மக்கள் தொகைக் கணிப்புக் கண்காணிப்பாளர் கார்னிஷ் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

நீதிக்கட்சி தோன்றுவதற்கு 45 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தக் கருத்து உதயமானது குறிப்பிடத்தக்கது.

வாய்ப்பு இல்லாதவர்களுக்கு வாய்ப்புத் தந்து அவர்களைக் கைதூக்கிவிடவேண்டும் என்ற ஆங்கிலேயரின் சமநோக்கு மட்டும் இதற்கு காரணம் இல்லை. ஒரு சாராரின் ஆதிக்கம் பெருகிவிட்டால் அது அன்னியர் ஆட்சிக்கு எதிரான சதிக்கு இடம் கொடுத்துவிடும் என்கிற அச்சமே அப்போது ஆங்கிலேயரிடம் மேலோங்கியிருந்தது. (திராவிட இயக்க வரலாறு, தொகுதி-1, முரசொலிமாறன்)

பிராமணரல்லாதாரின் மனதில் ஆங்கிலேயர் போட்ட இந்த தூபம் தான் பின்னாளில் நீதிக்கட்சியாக உருவெடுத்தது.dravidian_1779

தாங்கள் பிராமணரல்லாதாராய் இருந்த ஒரே காரணத்தால், வேலையில் புறக்கணிக்கப்பட்டு, வேலை உயர்வு போன்ற நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டதை உணர்ந்து அரசு ஊழியர்கள் சிலர் மெட்ராஸ் யுனைடெட் லீக் என்னும் அமைப்பை 1912ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கினர். இந்த அமைப்பிற்கு டாக்டர் சி. நடேசன் முதலியார் வழிகாட்டியாக விளங்கினார்.

இந்த இயக்கம் அமைவதற்குப் பாடுபட்டவர்களாகக் குறிப்பிடப்படுபவர்கள்:

சரவணபிள்ளை (பின்னால் தஞ்சையில் டெபுடி கலெக்டர் ஆனவர்)

ஜி. வீராசாமி நாயுடு

துரைசாமி முதலியார் (பொறியியல் துறையைச் சார்ந்தவர்)

எஸ்.நாராயணசாமி நாயுடு (வருவாய் வாரியத்தின் ஷெரீப்பாகப் பணியாற்றியவர்)

தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு உரிமைகள் வாங்கித் தருவதற்காக இந்த அமைப்பை இவர்களில் யாருமே துவங்கவில்லை என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். உத்தியோகத்துறையிலும் பதவி உயர்விலும் தாங்களும், தங்களுக்கு இணையான மற்ற உயர்த்தப்பட்ட சாதியாரும் புறக்கணிக்கப்படுவதை எதிர்க்கவே  இந்த அமைப்பை உருவாக்கினர்.

1913ஆம் ஆண்டு. டாக்டர் நடேச முதலியாரின் மருத்துவமனையில் உள்ள தோட்டத்தில் மெட்ராஸ் யுனைடெட் லீக்கின் முதலாவது ஆண்டு நிறைவு விழா நடந்தது. அப்போது அதனுடைய பெயரைத் ‘திராவிடர் சங்கம்’ என்று மாற்ற ஒருமனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

பெயர் மாற்றப்பட்ட திராவிடர் சங்கமும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு நன்மை எதுவும் செய்ததாகக் குறிப்புகள் கிடைக்கவில்லை.

சென்னை திராவிடர் சங்கத்தின் சார்பில் 1915ல் வெளியிடப்பட்ட பிராமணரல்லாதோர் கடிதங்கள் ரெட்டி, நாயுடு, வேளாளர் ஆகியோருக்கான ஒருங்கிணைவை முதலில் குறிப்பிட்டது. (சுயமரியாதை இயக்கமும் பொதுவுடைமையும், கோ.கேசவன்)

1916ம் ஆண்டு டாக்டர் நடேச முதலியார் திராவிட சங்க விடுதி என்ற விடுதி ஒன்றைத் துவக்கினார். திருவல்லிக்கேணி அக்பர் சாகிப் தெருவில் உள்ள ஒரு பெரிய கட்டிடத்தில் பிராமணரல்லாத மாணவர்களுக்கென்று பிரத்யேகமாக அந்த விடுதி செயல்படத் துவங்கியது. இவ்விடுதியும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் முன்னேற்றத்தைக் கருதி ஆரம்பிக்கப்பட்டதல்ல. பிராமணரல்லாத மற்ற உயர் சாதி மாணவர்களின் முன்னேற்றத்தைக் கருத்தில்கொண்டே ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

நீதிக்கட்சியை ஆரம்பித்தவர்களில் முக்கியமானவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள் டி.எம்.நாயர் மற்றும் சர்.பி.டி.தியாகராய செட்டியார் ஆகியோர். நீதிக்கட்சியை இவர்கள் ஆரம்பித்த கதை ரசிக்கும்படியானது. முக்கியமானதும் கூட.

டி.எம்.நாயர் கட்சி ஆரம்பித்த கதை:

t_m_nairடி.எம்.நாயர் நீதிக்கட்சியை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு காங்கிரசில் இருந்தார். 1907ஆம் ஆண்டில் சித்தூர் நகரில் நடைபெற்ற வடஆற்காடு மாவட்ட காங்கிரஸ் மகாநாட்டில் தலைமை வகித்தார்.

1904ஆம் ஆண்டு பிராமணர்கள் அதிகம் வாழக் கூடிய திருவல்லிக்கேணித் தொகுதியிலிருந்து அவர் சென்னை மாநகராட்சிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அதன் பின்னரும் தொடர்ந்து மும்முறை அந்தத் தொகுதியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1916ம் ஆண்டு அதே தொகுதியில் இந்திய சட்டசபைக்குப் போட்டியிட்ட பொழுது அவர் தோற்றார். தாம் தோற்றதற்கு அங்கு வாழும் பிராமணர்களே காரணம் என்ற புதுமையான (?) முடிவுக்கு அவர் வந்தார். இந்தத் தோல்வியானது அவரை பிராமணரல்லாத இயக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியது.

சர்.பி.டி.தியாகராய செட்டியார் கட்சி ஆரம்பித்த கதை:

வெள்ளுடை வேந்தர் என்று அழைக்கப்படும் சர்.பி.டி.தியாகராய செட்டியார் நீதிக்கட்சியைத் தொடங்குவதற்கு முன் காங்கிரசிலேதான் இருந்தார்.

ஒருமுறை மயிலாப்பூர் கபாலீசுவரர் கோயில் கும்பாபிஷேகத்திற்கு மற்றெல்லாரையும் விட அதிகத் தொகையாகிய ரூ.10,000 அளித்தார் தியாகராய செட்டியார். இருந்தும், விழாக் கூட்டத்திற்குச் சென்றபோது அவரை மேடையில் உட்கார வைக்காமல் கீழே உட்காரச் செய்தார்களாம். ஹைகோர்ட் ஜட்ஜ் முதல் அர்ச்சக, பரிச்சாரக, தரகர் – பார்ப்பனரெல்லாம் மேடையில் அமர்ந்திருந்தனராம். இவரிடம் இவருடைய அலுவலகத்தில் வேலைக்கு இருந்த சில பார்ப்பனச் சிப்பந்திகள் கூட மேடைமேல் வீற்றிருந்தனராம். ஆனால், இவரை மேடையில் வீற்றிருக்க யாரும் அழைக்கவில்லையாம்.

இந்தப் பார்ப்பன சாதித் திமிரை சகிக்க முடியாத சர்.பி.டி.தியாகராய செட்டியார், அந்த இடத்தை விட்டு விர்ரென்று எழுந்து காரிலேறி டாக்டர் நாயர் பங்களாவுக்குச் செல்லச் சொன்னாராம். இந்த நிகழ்ச்சிகள்தான் பிராமணரல்லாத கட்சியை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியதாம்.

இதைப்பற்றி ‘டாக்டர் நாயர், தியாகராயர், நான்’ என்ற தலைப்பில் ஈ.வே.ராமசாமி நாயக்கர் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்:-

‘ …ஆரம்பகாலத்தில் பார்ப்பனரல்லாதவர்களுக்கு விரோதமாக தேசியப் போர்வையில் பார்ப்பனர்களை ஆதரித்தவர்தான் அவர் (நாயர்). நானும் ஆரம்பத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கு ஆதரவாயிருந்து பார்ப்பனரல்லாதார் தேர்தலை எதிர்த்தவன்தான். பிறகுதான் உண்மை உணர்ந்து நாங்கள் பார்ப்பனரல்லாதாரோடு ஒன்றானோம். ஜஸ்டிஸ் கட்சி பிரமுகர்களில் மிக முக்கியமானவரான சர்.பி.டி.தியாகராய செட்டியார் கூட ஆரம்பத்தில் தேசியவாதியாக இருந்தவர்தான். 1914ல் சென்னையில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டின் காரியதரிசியாயிருந்து அரும்பெரும் தொண்டாற்றியவர்தான் அவர். அவரும் இன உணர்ச்சி பெற்றார். ஆகவே நாங்கள் எல்லாம் துவக்கத்திலேயே இராட்சதர்களாக ஆக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர். அடிமைகளாயிருந்து பிறகு அவர்களின் கொடுமை தாங்காமல் இழிவு பற்றிய உணர்ச்சி பெற்று விழிப்படைந்தவர்கள்தாம் நாங்கள்.’1

(நீதிக்கட்சி 75வது ஆண்டு பவள விழா மலர் 1992)

ஈவேராவும் தனது சொந்தப் பிரச்சினைகளின் காரணமாகவே காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிராக நீதிக்கட்சியை ஆதரித்தார். இது குறித்து “ஈ வெ ராமசாமி நாயக்கரின் மறுபக்கம்” என்ற எனது நூலில் விவரங்கள் உள்ளன.

ஆக இதிலிருந்து நாம் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். அதாவது நீதிக்கட்சியை ஆரம்பிக்கவும், ஆதரிக்கவும் சொந்தப் பிரச்சினைகளே காரணமாக இருந்தன. டி.எம்.நாயர் தேர்தலில் தோற்றுப் போனதாலும், தியாகராய செட்டியார் தம்மை மேடையில் உட்கார வைக்கவில்லை என்பதாலும் பிராமணர்கள் மேல் இவர்கள் வெறுப்புக்கொண்டனர். இந்த சொந்த பிரச்சினைகளால் எழுந்த வெறுப்பால்தான் பிராமணரல்லாத கட்சியை ஆரம்பிக்க எண்ணம் கொண்டார்களே தவிர, தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் முன்னேற்றம் அடைய வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக அல்ல என்பதை நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

நான் இப்படிச் சொல்வதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது.  டி. எம். நாயர் சென்னை மாநகராட்சிக்கு மும்முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். அந்த மும்முறையும் அவர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களைப் பற்றி எண்ணியதுண்டா? கவலைப்பட்டதுண்டா? தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஏதாவது நன்மை செய்திருக்கிறாரா? சேரியிலே புழுக்களாக அகப்பட்டுக் கொண்டு தினமும் இன்னல்களை அனுபவித்து வந்த தாழ்த்தப்பட்ட மக்களைப் பற்றி மாநகராட்சியில் பேசியதுண்டா?

இல்லை…இல்லை…இல்லை.

அதைப் போலவே தியாகராய செட்டியாரும் நீதிக்கட்சியை ஆரம்பிப்பதற்கு முன் தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் நலனுக்கு ஏதாவது செய்திருக்கிறாரா? கெடுதிதான் செய்திருக்கிறார்.

1921ஆம் ஆண்டு சென்னை பெரம்பூர் பக்கிங்காம் கர்னாடிக் மில் தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தத்தால் ஏற்பட்ட போராட்டம் சாதிக் கலவரமாக மாறியது. இதைக் காரணமாக வைத்து தியாகராயர் என்ன செய்தார் தெரியுமா?

‘தாழ்த்தப்பட்டோர்களை நகருக்கு வெளியே குடியமர்த்த வேண்டும்’ என்று அரசுக்கு ஆலோசனை வழங்கினார்.

அன்றைய தொழிலாளர் தலைவரான எம்.சி.ராஜா இதைக் கடுமையாக விமர்சனம் செய்தார். இந்த நேர்மையற்ற செயல் ‘ஏறிவந்த ஏணியை எட்டி உதைக்கும் நீதிக்கட்சியினர்’ என்று தலைவர் ஜெ.சிவசண்முகம் பிள்ளையை எழுத வைத்தது.

அதேபோல 1921-22ல் தியாகராய செட்டியார் தீண்டாமை ஒழிப்பைப் பற்றிய விவாதத்தில் ஆதரவான கருத்து ஏதும் கூறாமலே இருந்துவிட்டார்.

இப்படி தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு எதுவுமே செய்யாத, அவர்களுக்கு எதிராக இருந்தவர்களா தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் முன்னேற்றத்திற்காக நீதிக்கட்சியை ஆரம்பித்தனர்?

கல்வியிலும் செல்வத்திலும் வளமாக இருந்த நாயருக்கும் தியாகராய செட்டியாருக்கும் ஒருவேளை கட்சியிலும் மேல் சாதியாரிடத்தும் மதிப்பும் வாய்ப்பும் கிடைத்து இருக்குமானால் இந்த ‘இன உணர்வு’ உண்டாகியிருக்குமா என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இவர்களுடைய சொந்த நலன்கள் பாதிக்கப்பட்டதாலேயே பிராமணரல்லாத கட்சியை ஆரம்பித்தார்கள் என்பதுதான் உண்மை.

1916ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 20ஆம் நாள் நீதிக்கட்சி உருவானது. அதே ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 20ம் நாள் தியாகராயச் செட்டியார் ‘பிராமணரல்லாதார் கொள்கை அறிக்கை’யை வெளியிட்டார். அந்த அறிக்கை, பிராமணரல்லாத உயர்சாதி மக்களுக்கான – பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கான அறிக்கையாகத்தான் வெளிவந்தது.

அந்த அறிக்கையின் ஒரு பகுதியிலிருந்தே இதை உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

‘‘…..(கல்வித்துறையில்) தாமதமாக நுழைந்திருந்தாலும் பிராமணரல்லாத சமுதாயங்கள் முன்னேறத் துவங்கிவிட்டன. அவர்கள் இப்போது முன்னேற்றத்தின் பல படிக்கட்டுகளில் இருக்கிறார்கள். செட்டியார், கோமுட்டி, முதலியார், நாயுடு, நாயர் போன்ற சமுதாயத்தினர் வேகமாக முன்னேறி வருகின்றனர். மிகவும் பின்தங்கியோர்கூட முன்னேறியிருப்பவர்களைப் போல புதிய காலத்தின் தகுதிகளைப் பெறுவதற்காக அக்கறையுடன் பாடுபட்டு வருகிறார்கள். கல்வியில் முன்னேற வேண்டும் என்கிற பொதுவான உணர்வு எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டுவிட்டது.

பிராமணர்களில் காணப்படுவதைவிட சில பிராமணரல்லாத சமுதாயத்தினரிடையே காணப்படும் கல்வி வளர்ச்சி சீரானதாகவும், சமநிலையிலும் (ஆண்-பெண் இருபாலரும் கல்வி கற்கும் சூழ்நிலையிலும்) இருக்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்க சூழ்நிலையாகும். எது காரணம் பற்றியோ கல்வி இலாக்காவினர் பிராமணப் பெண்களுக்கும், குறிப்பாக பிராமண விதவைகளுக்கும் ஏதோ அவர்கள் பின்தங்கிய வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் போலக் கருதிக்கொண்டு கல்விச் சலுகை அளித்து வருகின்றனர். இருந்தாலும் பிராமணரல்லாதாரைச் சேர்ந்த நாயர் பெண்களின் அளவுக்குப் பிராமணப் பெண்கள் கல்வி கற்றுவிட்டதாக இல்லை. பல்வேறு வழிகளிலும், பல்வேறு துறைகளிலும் பிராமணரல்லாதார் அடக்கமாக அதேநேரம் பயனுள்ள வகையில் இந்த மாகாணத்தின் முன்னேற்றத்திற்காகப் பணியாற்றி வருகின்றனர்.

அவர்களும் அவர்களுடைய சகோதரர்களும் இதுவரையில் வேறுவழியின்றி பின்னால் தள்ளப்பட்டுக் கிடந்தார்கள். பிராமண ஜாதியினர் தந்திரமாகவும், பல்வேறு வழிகளிலும் அரசியல் அதிகாரத்தையும், உத்யோகச் செல்வாக்கையும் பயன்படுத்திய காரணத்தால் அறிவுத்துறையில் தீவிரமான போட்டி நிலவுகின்ற இந்த நாட்களில் பரீட்சைகளில் வெற்றி பெறும் திறமை ஒரு தனித்திறமை என்பதை நாங்கள் மறுக்கவில்லை.

எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாதது என்னவெனில், மற்றவர்களைவிட ஆங்கிலம் கற்ற ஆடவர் தொகை அதிகம் கொண்டிருக்கிற ஒரு சிறு வகுப்பு, இதர வகுப்புகளில் ஏதோ குறைந்த அளவாவது திறமை, ஞானம், பண்பாடு கொடுக்காமல் அவர்களை முற்றிலும் ஒதுக்கிவிட்டு, அரசாங்க உத்தியோகங்களில் பெரிதும், சிறியதும், உயர்ந்ததும், தாழ்ந்ததுமான அனைத்தையும் உறிஞ்சிக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படுவதுதான்!” ….

(திராவிட இயக்க வரலாறு, தொகுதி-1, முரசொலிமாறன்)

செட்டியார், கோமுட்டி, முதலியார், நாயுடு, நாயர் போன்ற தங்கள் சமுதாயத்தினர் வேகமாக முன்னேறி வருகின்றனரே – நாயர் பெண்கள் முன்னேறி வருகின்றனரே, அவர்களை முற்றிலும் ஒதுக்கிவிடுகின்றனரே இந்த பிராமணர்கள்! என்ற ஆதங்கம்தான் இதில் தொனிக்கிறது என்பதைக் கூர்ந்து படித்தால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவது பற்றிய கவலை இதில் இல்லை. ஏனென்றால் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள்தானே!

ஆனால், என்ன செய்தால் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் முன்னேறுவார்கள் என்பதைத் தெளிவாக அறிந்து, ஆக்கபூர்வமாகச் செயல்படுத்திய பெரியோர் பலர் உண்டு. உதாரணமாக,

ராவ் சாகேப் எல்.சி. குருசாமி (1885- 1966)

1920 முதல் பத்து வருடங்களுக்கு அவர் சென்னைச் சட்டமன்றத்தில் எம்.எல்.ஏ.வாகப் பதவியேற்றிருந்தார். இருபத்திரண்டு வருட காலம் அவர் கௌரவ நீதிபதியாகப் பதவியை அலங்கரித்தார்.

நாகரிகமான, பண்பாடு நிறைந்த வாழ்க்கையின் முதல்படியானது கல்விதான் என்னும் கோட்பாட்டை அவர் கொண்டிருந்தார். அதனால் 1921ல் இரண்டு இரவுப்பள்ளிகளை நிறுவினார். அதற்காக அவர் இரண்டாயிரம் ரூபாய் உதவிப்பணமும் அக்கால அரசாங்கத்திடமிருந்து பெற்றார். புதுப்பேட்டை, கொய்யாத்தோப்பு, ராயபுரம், மைலாப்பூர், பெரியமேடு ஆகிய பகுதிகளிலும் அவர் பள்ளிகளை நிறுவினார். செங்கல்பட்டு, பொன்னேரி முதலிய முக்கியப் பகுதிகளில் பகல் நேரப் பள்ளிகளையும் ஆரம்பித்தார். கல்வி பயில மக்கள் தவறுவார்களானால் அது மக்களுக்கும், அரசாங்கத்துக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் என்று அவர் எச்சரித்திருக்கின்றார்.

1921ல் பல நூறு குடும்பங்கள் தாங்கள் வாழும் நிலத்தை உரிமையாகப் பெற அவர் வழி கண்டார். புளியந்தோப்பு, வேப்பேரி, மைலாப்பூர், பெரம்பூர் ஆகிய பகுதிகளில் மக்களைக் குடியேற்ற அவர் நிலங்களைப் பெற்றார். ஆதிக்குடி மக்கள் கல்வி, பொருளாதார வகை முதலியவற்றில் வலிமை பெற்றால், பிறகு தீண்டாமையும் சாதி வேற்றுமையும் தாமாகவே ஒழிந்துவிடும் என்ற கருத்தையே அவர் மேற்கொண்டிருந்தார்.

1926ல் கோடம்பாக்கம் கைத்தொழில் பள்ளி நலச் சங்கத்தில் இணைந்திருந்தார். நகரக் கூட்டுறவு வங்கியின் இயக்குநர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார். மேலும், சென்னை நகரசபைக் கவுன்சிலில் உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1927ல் அவர் ‘ராவ் சாகேப்’ என்ற பட்டம் பெற்றார். செங்கல்பட்டு, திருவள்ளூர் முதலிய பகுதிகளில் அவர் கல்வி நிறுவனங்களில் தொண்டாற்றினார்.

1929ல் அவர்  பல்கலைக்கழக செனட் உறுப்பினராகவும் இருந்தார்.

1932ல் டில்லியில் நிகழ்ந்த வாக்காளர்கள் கூட்டத்தில் அவர் தமது மதிப்பு வாய்ந்த யோசனைகளை வழங்கினார்.

1937ல் நிகழ்ந்த ஆலயங்களில் துணிந்து பிரவேசித்தல் என்ற போராட்டத்துக்காக அவர் பலரைத் திருவாங்கூருக்கு அழைத்துச் சென்றார். பல மாணவர் விடுதிகளை நிறுவினார்.

தளபதி எம். கிருஷ்ணசாமி, (1917 – 1973)

வறுமையின் பிடியிலே சிக்கினாலும் இலட்சியத்தின் மதிப்பினை குறைத்துவிடாமல் வாழ்ந்தவர்களிலே தலைவர் எம். கிருஷ்ணசாமி அவர்கள் சிறப்பானவராவார். ஆசிரியராகவும் பின்னாளில் வணிகத்திலும் தம் வாழ்வை துவக்கினார்.

தமிழ்ப் பழங்குடி மக்களின் பல்கலைக்கழகமாக திகழ்ந்த அவர்  ஏற்கனவே 1920ல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட  பழங்குடி மக்கள் சம்மேளனத்தின் கொள்கைகளை ஏற்று 1940 முதல் பணியாற்ற முன்வந்தார். இடையில் புத்த பிரச்சாரத்தில் ஈடுபடும் வாய்ப்புகள் அவரை பல்வேறு பகுதி மக்களிடையே ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்தது.

தலைவர் என்.சிவராஜ் போன்ற தலைவர்களுடன் ஏற்பட்ட சந்திப்பின் விளைவாக மாமேதை அம்பேத்கர் 1942லும் 1956லும் ஷெட்யூல் வகுப்பினர் சம்மேளனம், இந்தியக் குடியரசுக்கட்சி போன்ற அமைப்புக்களை ஆரம்பித்தார். இந்த அமைப்புகளின் தலைவராக சிறப்பாக தொண்டாற்றினார் இவர்.

பழங்குடி சமுதாய மக்களின் வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்காக குலக்கல்வி திட்ட எதிர்ப்பு, சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம், விலைவாசி போராட்டம் போன்றவைகளில் பெரும் பங்கேற்று சிறை சென்றார். பழங்குடிச் சமுதாயம் விழிப்படைய தனது சமத்துவ சங்கு என்ற பத்திரிகையின் மூலமாக சங்கநாதம் செய்தார். வளர்ந்த கட்சிகள் வலிய வந்து அழைத்தும் பதவிக்கோ, பணத்திற்கோ தமது இலட்சியத்தை விட்டு கொடுக்காமல் மறுத்து தேர்தல்களில் எதிர்த்து நின்றார்.

ஏழை பங்காளன் தொண்டு வீ. வீராசாமி, எம்.பி (1919-1995)

கல்லூரியில் படிக்கும்போது தான் தங்கியிருந்த திருச்சி ஹரிசன சேவாசங்க தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர் விடுதியில் மாணவர்களுக்கு மட்டும் கஞ்சி ஊற்றப்படுவதைக் கண்டு வருந்தினார். இந்த அவலத்தைத் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்  தலைவர் தந்தை சிவராஜின் கவனத்துக்கும் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு.மருதையனின் கவனத்துக்கும் கொண்டு சென்று தீர்வு கண்டார். இங்கனம் சமூக நலனுக்காக உழைத்தாலும், கல்வியிலும் கவனமாய் இருந்து 1941ல் பி.ஏ.பட்டம் பெற்றார்.

1945ல் திருச்சி தக்கர்பாபா ஹரிஜன மாணவர்கள் இல்லத்திலிருந்து தாழ்த்தப்பட்ட கல்லூரி மாணவர்களை அற்பக் காரணங்களுக்காக இல்ல நிர்வாகிகள் வெளியேற்றினர். மாணவர்களின் பரிதாப நிலையைக் கண்டு வீராசாமி 31-1-1945 அன்று இரவோடு இரவாக தம் இல்லத்தை டாக்டர் அம்பேத்கர் மாணவர் இல்லமாக மாற்றினார்.

தந்தை சிவராஜ், ஈவேரா போன்றவர்களிடம் இருந்த நெருக்கத்தால் 1950ல் தாம் பணிபுரிந்த திருச்சி வானொலி நிலையத்திலிருந்து விலகி முழுநேரப் பொதுநலத் தொண்டரானார்.

1950ல் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக ‘தொண்டு’ என்ற பத்திரிகையை (தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும்) தொடங்கி 20 வருடங்கள் தொய்வில்லாமல் நடத்தினார். 1952 நாடாளுமன்ற தேர்தலில் மாயவரம் (மயிலாடுதுறை) தாழ்த்தப்பட்டோர் தொகுதியில் தனிச்சின்னத்தில் சுயேட்சையாக போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். ஏழை மாணவர்களின் நன்மைக்காக பல நூல்நிலையங்களோடு கூடிய மாணவர் இல்லங்களை உருவாக்கினார்.

1974ல் சமூக புரட்சி என்ற இதழையும் (4 வருடங்கள்) 1980ல் (பௌத்த மார்க்கம்) என்ற இதழையும் (2 வருடங்கள்) நடத்திய பெருமை வீராசாமிக்கு உண்டு.

பறை அடிப்பதையும் , இடுகாட்டிலும் சுடுகாட்டிலும் வேலை செய்வதையும் ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாய மக்கள் நிறுத்த வேண்டும் என்று கடுமையாக பிரச்சாரம் செய்தார். 1980ல் தம் குடும்பத்துடன் துறையூரில் பௌத்தத்தைத் தழுவினார்.

ராவ் பகதூர் ஜெகந்நாதன் (1894 – 1954)

தனது காலத்திலே அரசியல் சமுதாய துறைகளில் உழைத்துக்கொண்டிருந்த தலைவர்களுடன் இணைந்து தொண்டாற்றி விரைந்து முன்னேறினார். இரவுப் பள்ளிகளையும் மாணவர் விடுதிகளைத் துவக்கி வைப்பதிலே இவர் அதிகம் அக்கறைக் காட்டினார். 1920ல் சட்டமன்ற உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டார்.

1929லிருந்து 1938 வரை மாநகராட்சி உறுப்பினராக இருந்து திறம்பட தொண்டாற்றினார். சிறிது காலம் கௌரவ நீதிபதியாகவும் கூட்டுறவு சங்கங்களின் தலைவராகவும் இருந்திருக்கிறார். சென்னை மாநில டிப்ரஸ்டு வகுப்பினர் சம்மேளனத்தின் துணைத் தலைவராகவும், மாநில கொள்கை பரப்பும் தலைவராகவும், மற்றும் எண்ணற்ற அமைப்புகளிலும்  பொறுப்பேற்று உழைத்தார்.

அயல்நாட்டிலிருந்து இந்திய தேச நிலைமையையும், நிதி, சமுதாயம் போன்ற நிலைமைகளையும் ஆராய வந்த குழுக்களிடம் இவரது இன்றியமையாத அரிய கருத்துக்களை கேட்டறிய அரசாங்கம் வேண்டிக் கொண்டது. எனவே, இவர் ராயல் கமிஷன், சைமன் கமிஷன், லோத்தியன் கமிட்டி, ஹாமென்ட் கமிட்டி போன்ற தலைசிறந்த அரசியல் பொருளாதார நிபுணர்கள் அடங்கிய குழுவினரிடம் தனது ஆலோசனைகளை வழங்கினார்.

1933ல் வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்ற பூனா ஒப்பந்தத்தில் பழங்குடி மக்களின் சார்பில் கையெழுத்திட்ட தலைவர்களில் இவரும் ஒருவராவார்.

சமுதாய நன்மைகளுக்காக மக்களை விழிப்பூட்ட பல மாநாடுகளில் இவர் பங்கேற்று நிலைமைகளை மக்களுக்கு அறிவுறுத்தியும், அரசாங்கத்திற்கு வேண்டுகோள் விடுத்தும் மக்கள் பயனடைய வகை செய்தார்.

ஆந்திர மாநிலத்தில் நிலப்போராட்டங்களை முதுபெரும் தலைவர் ஆர். சீனிவாசன் அவர்களுடனிருந்து நடத்தி ஏழை மக்கள் நிலங்களைப் பெறுவதற்கு பேருதவியாக இருந்தார்.

அன்னை மீனாம்பாள் சிவராஜ் (1904 – 1992)

வி.ஜி. வாசுதேவப்பிள்ளை – மீனாட்சி தம்பதியருக்கு மகளாய் 26-12-1904ல் பிறந்தார் அன்னை மீனாம்பாள். அன்னையின் பிறப்பிலேயே பெருமையிருக்கிறது என்றால் மிகையாகாது. அவரது முப்பாட்டனார் ஒரு வணிகர். தாய்வழிப்பாட்டனார் பெ.மு.மதுரைபிள்ளை ஒரு பெரும் வணிகர்; வள்ளலுங்கூட. இரங்கூன் மாநகரில் கப்பல் வணிகத்தில் சிறந்து வாழ்ந்தவர். கப்பல் வைத்திருக்குமளவுக்கு செல்வம் படைத்தவர்.

அன்னையவர்களின் தந்தையார் திரு.வி.ஜி.வாசுதேவப்பிள்ளை அவர்கள் ஆதிதிராவிட தலைவர்களில் சிறப்பானவர். பழங்குடி மரபில் சென்னை மாநிலத்திலேயே முதன்முதலில் மாநகராட்சி மன்ற உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர். நெடுங்காலம் சென்னை மாநில சட்டமன்றத்தை அலங்கரித்தவர்.

அன்னை மீனாம்பாள் அவர்களுடைய பொதுப்பணி 1928ல் சைமன் குழுவினரை ஆதரித்த முதல் மேடைப் பேச்சில் துவங்கியது. 1930லிருந்து அண்ணல் அம்பேத்கரின் பணிகளை பொதுமக்களிடம் தமிழில் எடுத்துக் கூறியவர். ‘என் அன்பு சகோதரி’ என்று அண்ணல் அம்பேத்கரால் அழைக்கப்பட்டவர். கிட்டதட்ட 1970 வரை அவரது பொதுப்பணி தீவிரமாக இருந்தது. அன்னையின் அயராத உழைப்பிற்கும் உண்மையான தொண்டிற்கும் பல பதவிகள் அவரைத் தேடிவந்தன. அவற்றில் சில :

துணைமேயர், சென்னை மாநகராட்சி,

ஆனரரி பிரசிடென்ட் மாஜிஸ்ட்ரேட்,

உறுப்பினர் மெட்ராஸ் பிரசிடென்ட் அட்வைசரி போர்டு,

உறுப்பினர் போஸ்ட்வார் ரீகன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கமிட்டி,

உறுப்பினர் மெட்ராஸ் யூனியவர்சிட்டி (செனட்)

அன்னையார் ஆதிதிராவிடர் தலைவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றியவர். அவர்களால் விரும்பப்பட்டு பெரிதும் பாராட்டப்பட்டவர். இருப்பினும் தன் தனித்தன்மையை நிலைநாட்டுவதில் சற்றும் தயங்காதவர். பலநூறு கூட்டங்களுக்கும் மாநாடுகளுக்கும் தலைமை தாங்கியும் கலந்துகொண்டும் அன்னையவர்கள் சிறப்பித்திருக்கிறார்.

தலைவி ஜோதிவேங்கிடசெல்லம் (1917 – 1992)

ஜோதி அம்மாள் என்று அன்புடன் அழைக்கப்பட்ட இவர் 27-10-1917ல் பர்மாவிலுள்ள மேம்யோ என்ற ஊரில் குப்புராம் தம்பதியிருக்கு பிறந்தவர். ரங்கூனில் சீனியர் கேம்பிரிட்ஜ் வரை படித்தவர். 1934 சென்னைக்கு வந்ததும் 1935ல் திரு பி.வி.எஸ்.வேங்கிட செல்லம் அவர்களை மணந்தார். 1961ல் கணவர் கார் விபத்தில் காலமான பிறகு தொழிலகத்திற்குப் பொறுப்பேற்றார்.

இந்திய வணிகர்களில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த உலகப் புகழ் பெற்ற வேங்கிட செல்லம் கம்பெனியார் குறிப்பிடத்தக்கவர். இந்த நிறுவனத்தின் ஊறுகாய் வகைகள் 1900ல் உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்றிருந்தது. லண்டனில் இன்றைய எலிசபெத்ராணியாரின் பாட்டனார் எட்வர்ட் காலத்திலும், தந்தை ஜார்ஜ் மன்னர் காலத்திலும் அண்மை காலம் வரையிலும் வின்சர் அரண்மனையில் பி.வி.நிறுவனத்தின் ஊறுகாய் வகைகளைத்தான் விரும்பி உண்டு வந்தார்கள்.

1938லிருந்து இவர் பொதுப்பணியிலும் சமூகப் பணியிலும் ஈடுபாடு கொண்டார்கள். 1940ல் கௌரவ மாஜிஸ்ட்ரேட்டாகவும் 1950ல் மாநில சமூக நலப் போர்டின் துணைத்தலைவராகவும், சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் (செனட்) உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார். 1952ல் அவருடைய கணவர் சென்னை செரீப்பாக இருந்தபோது திரு.ராஜகோபாலாச்சாரியாரை சந்திக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. ஜோதியம்மாளுடைய ஆற்றலையும், செல்வாக்கையும் கண்ட ராஜாஜி அவர்கள் தமது அமைச்சரவையில் பொறுப்பேற்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அன்றுவரை சமூக சேவகியாக இருந்த அவர் அமைச்சர் பொறுப்பைத் துணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டது அவருடைய திறமைக்கு நல்ல சான்றாகும்.

பிறகு 1962ல் திரு.காமராசரின் அமைச்சரவையிலும், திரு. பக்தவத்சலம் அமைச்சரவையிலும் தொடர்ந்து அமைச்சராக இருந்தார்.

1976வரை கலைக்கப்பட்ட சட்டசபையின் எதிர்க்கட்சி துணைத்தலைவராகவும் இருந்தார். 1974ல் பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றார். 1978ல் கேரள ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார்.

அவர் புரிந்த விளம்பரமில்லாத சாதனைகள் பல. அவற்றில் சில: கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவ கல்லூரி, பாளையங்கோட்டை பி.ஜ.எம்.கல்லூரி, திருநெல்வேலி மருத்துவக்கல்லூரி, சென்னை அண்ணாநகரில் உள்ள அண்ணா சித்த வைத்தியக் கல்லூரி ஆகியவை அவர் காலத்தில் அவர் முயற்சியால் தொடங்கப்பட்டவை. அம்மையாருடைய மூதாதையர் ஏற்கனவே நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வேங்கிடாசல ஏழையர் பள்ளி ஒன்றை நிறுவி இருந்தார்கள். அது இன்றும் சென்னை சிந்தாதிரிப்பேட்டையில் நடைபெற்று வருகிறது.

இப்பொழுது சொல்லுங்கள் !

‘‘அந்த கால அளவில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காக போராடத் தாழ்த்தப்பட்ட இனத் தலைவர்கள் பலராக இல்லை. தாழ்த்தப்பட்டவருள் அரசியல் அறிவு வாய்க்கப் பெற்றிருந்த ஓரிருவர் நீதிக்கட்சியில் சேர்ந்திருந்தனர். தாழ்த்தப்பட்ட இனத் தலைவர்கள் நீதிக்கட்சி கொடியின் கீழ் அணிவகுத்து நின்றனர். நீதிக்கட்சி தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் உரிமைக்காக போராடிற்று….’’

என்று எழுதிய திராவிட இயக்க எழுத்தாளர் ராசதுரை உண்மையைத்தான் எழுதினாரா?

தாங்கள் சார்ந்திருக்கிற இயக்கத்தைப் பெருமைபட எழுதலாம். அதில் தவறில்லை. ஆனால் ஒரு சமுதாயத்துக்காக உழைத்த பல தலைவர்களின் வரலாற்றையே இருட்டடிப்பு செய்து, தான் சார்ந்திருக்கிற இயக்கத்தால்தான் உரிமை போராடி பெறப்பட்டது என்று சொல்வது கடைந்தெடுத்த பொய் அல்லவா?

ஒரு சமுதாயத்தையே கீழ்த்தரமாக எண்ணி எழுதுகின்ற எழுத்தல்லவா அவர் எழுதியது?

அதைப் போலவே ‘பார்ப்பனரல்லாதாரில் உயர்ந்த சாதியராகிய’ என்றுதான் இவரின் முன்னோடிகளான நீதிக்கட்சியினரும் எழுதினர்.

இப்படி எழுத என்ன காரணம்?

இவர்களுக்குள் இருப்பது ஜாதியம் மட்டுமே என்பதுதான் காரணம்.

(தொடரும்)

மீண்டும் ஒரு சிறுமி எரிக்கப்பட்டாள்

மூலம்: தருண் விஜய்
தமிழில்: ஆர்.கோபால்

hisar-caste-atrocities

அநாதரவான ஒரு தலித் பெண் எரிக்கப்பட்டது, பணம் செழித்தவர்களும் அரசியல் அதிகாரம் மிக்கவர்களும் விளையாடும் ஐபிஎல் சாக்கடை பற்றிய செய்திகளைவிட எந்த விதத்தில் முக்கியத்துவம் குறைந்தது? ஊழல்வாதிகளைப் பற்றிய செய்திகள் முதல் பக்கத்தில் வருவதும், அரசாங்க அதிகாரத்தின் அராஜக ஏஜெண்டுகள் செய்த இந்த தலித் பெண்ணின் கொலை செய்தித்தாள்களில் இடம் பெறாமலேயே போவதும் ஏன் நடக்கிறது?

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால், கோஹானா நடந்தது. இப்போது ஹிஸார். நான் கோஹானா பற்றி எழுதியதை பிடிஐ வெளியிட்டது இங்கே.

தலித்தின் நாய் பற்றி தலித்தும் ஜாட்டும் செய்த வாக்குவாதம் ஹிஸார் மாவட்டத்தில் கட்டுப்படுத்த முடியாத வன்முறைக்கு இட்டுச்சென்றது. புதன் கிழமை ஊனமுற்ற ஒரு தலித் பெண்ணும் அவளது தந்தையும் உயிரோடு எரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, வியாழக்கிழமை மாவட்டம் முழுவதும் பதட்டம் நிலவுகிறது.

என்னுடைய ஜாதி மற்ற இந்துக்களின் ஜாதியை விட உயர்ந்தது என்று கருதுபவர்கள் காலம் புதைத்துவிட்ட காட்சிப்பொருள்கள்; காப் மக்களைப் போல. தங்களை மேல்ஜாதியினர் என்று அறிவித்துக்கொள்பவர்கள்தான் உண்மையில் கீழ்ஜாதியினர் .

தங்களை மேல்ஜாதி என்றும் மற்றவர்களை கீழ்ஜாதி என்றும் அழைக்க இவர்களுக்கு யார் உரிமை கொடுத்தது? தங்களை மேல்ஜாதி என்று கூறிக்கொள்பவர்கள் உண்மையில் மானுட மதிப்பீடுகளில் கீழானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்து என்று தங்களைக் கூறிக்கொண்டே இந்து அறத்தினைக் கேவலப்படுத்துகிறார்கள்.

ஹிஸார் நிகழ்வு இந்த நாட்டைக் கோபப்படுத்தவேண்டும். ஆனால் அதுவோ ஐபிஎல் சேற்றில் மூழ்கிக்கிடக்கிறது. நமது போலி ஜனநாயகம் ஜாதி வெறியையும் பணக்கொழுப்பையும் தூண்களாகப் பெற்றிருக்கிறது. வால்மீகிகள் மற்றும் பழங்குடியினர் ஆகிய இந்த நாட்டின் விளிம்பு நிலை மக்களே இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மையானவர்கள். இருப்பினும், அவர்கள் இந்த நாட்டின் பிரச்சினைகளில் முடிவெடுப்பதிலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒருபக்கம் அவர்கள் வெறுக்கப்படுகிறார்கள். மறுபக்கம், அதிகாரம் செலுத்தும் இரண்டு மூன்று ஜாதிகளைக் கொண்ட கூட்டணிகள் அவர்களுக்குப் பிச்சை போடுவதன் மூலம் அடக்க முயற்சிக்கின்றன.

“ஆமாமாம்.. அவர்களையும் சேர்த்துக்கொள்ளவேண்டும். எஸ்.ஸியையும் சேர்க்கவேண்டியிருக்கிறதே… “ அதிகாரம் செலுத்தும் சபைகளில் எரிச்சலூட்டும் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்கிறோம். தலித் தலைவர்களும் போலிகள். மற்ற ஜாதிகளைப் பற்றிய விஷத்தைப் பரப்புவதன் மூலம் தங்களது அதிகாரத்தையும் புகழையும் நிலைநிறுத்திக்கொள்ள விழைகிறார்கள். கடுமையான அசிங்கமான பேச்சுகள் மூலம் தங்களது ஜாதிகளைப் பற்றிய கேவல உணர்வை மற்ற ஜாதிகளிடம் பரப்புகிறார்கள். தீவிரவாத ஜிகாதி இஸ்லாமியக் குழுக்களுடன் உறவுகொண்டு இந்து ஒற்றுமைக்கு ஊறுவிளைவிக்க முயல்கிறார்கள். இந்தத் தலைவர்களில் ஒருவர்கூட தங்களது சமுதாயத்திற்கு நல்ல பள்ளிக்கூடங்களை அமைப்பதையோ, அவர்களுக்கு மருத்துவ உதவி, சுகாதார அமைப்புகளை உருவாக்குவதையோ செய்வதில்லை. தங்களுக்கு எம்.எல்.ஏ, எம்.பி பதவி கொடுக்கவிரும்பும் மற்ற ஜாதித் தலைவர்களின் கால்களை நக்கியோ தங்களது ஜாதியின் உரிமைகளை விட்டுக்கொடுத்தோ அரசியலதிகாரத்தின் மேலே ஏறவே விரும்புகிறார்கள்.

ஜாதிகளற்ற சமுதாயம் அமைக்கவிரும்புவதாக நீட்டி முழக்கிப் பேசுபவர்களில் சிறந்தவர்களேகூட கீழ்ஜாதி என்று சொல்லப்படுபவர்களிடம் ஆழமான வெறுப்புக் கொண்டவர்களாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். நான் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸில் கற்றுக்கொண்டதன் பேரில் என்னுடைய பெயரில் உள்ள ஜாதி அடையாளத்தைத் துறந்தேன். ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸில் கற்றதன் அடிப்படையில் என்னுடைய இந்து சகோதரர்களின் உரிமைக்குரலை நான் ஒலித்த போதெல்லாம், அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களால் அச்சுறுத்தப்பட்டேன்; தாக்கப்பட்டேன். இன்று ஒரு தலித் பெண் எரிக்கப்பட்ட விஷயத்தை எடுத்துப் பேசவோ, இந்து சமுதாயத்தை எதிர்நோக்கியுள்ள சவால்களை ஆராயவோ போலியாக தங்களை உயர்ஜாதி என்று அழைத்துக் கொள்ளுபவர்களின் கூட்டமைப்புகள் நடத்தும் தொலைக்காட்சி நிலையங்களாலும், பத்திரிகைகளாலும் முடியவில்லை. இப்படிப்பட்ட செய்திகளைப் பேசாமல் ஒரு கள்ளமௌனம் சாதிக்கின்றன. சானியா ஷோயப் திருமணத்தைப் பற்றியும், ஐபிஎல்- தரூர் மசாலாவையும் விநியோகித்து தங்களது கடமைகளை ஆற்றும் இந்த சேனல்கள் தலித்துகள், முக்கியமாக வால்மீகிகள் மீதான வன்கொடுமை தாக்குதல்களை ஆயிரம் செய்திகளில் ஒன்றாக மென்று முழுங்கிவிட்டு கடுமையான மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருக்கின்றன.

dalits1ஷெட்யூல்ட் வகுப்பினர், ஷெட்யூல்ட் பழங்குடியினர் என்று நாம் குறிப்பிடும் மக்கள் மீது வெறுப்பையும், இன்னும் அதிகமாகச் சொல்லப்போனால், விலகி நிற்கும் மனநிலையையும் நாம் நமது தினசரி வாழ்க்கையில் கொண்டிருக்கிறோம். மேல்ஜாதிகள் என்று கூறிக்கொள்ளும் குழுவினருக்குக் கொடுக்காமல் ‘பிடுங்கி’ இவர்கள் எப்படிப்பட்ட வசதிகள், சலுகைகளை பெற்றுகொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற வாதங்களை எல்லாம் நான் அறிவேன். மேல்ஜாதிகள் என்று கூறிக்கொள்ளும் குழுவினரில் எவ்வளவு பேர்கள் வசதிவாய்ப்பின்றி வறுமையில் அன்றாடங்காய்ச்சிகளாக இருக்கிறார்கள் என்ற வாதங்களையும் அறிவேன். இப்படிப்பட்ட போலி வாதங்களுக்கெல்லாம் என் பதில்-

“அதிகார வர்க்கத்தில் உள்ளவர்களில் நண்பர்களோ, சொந்தக்காரர்களோ இல்லாமல் ஒரு தீண்டத்தகாதவராக, உதாசீனம் செய்யப்பட்டவராக, “இந்த ஏழைகளுக்கு ஏதாவது போடு” என்று உங்களை உதாசீனம் செய்யும் நிலையில் ஒரே ஒரு நாள் வாழ்ந்து பாருங்கள். அலுவலகங்களில் வேலை மந்தமாக நடப்பதற்குக் காரணம் காட்டப்படுபவர்களாகவும் முட்டாள்களாகவும் மற்றவர் போடும் பிச்சையில் வாழ்பவர்களாகவும் நீங்கள் வாழ்ந்து பாருங்கள். அதன் பின்னால், வால்மீகியாக வாழ்வது என்றால் என்ன என்று உணருங்கள். பொருளாதார ரீதியில் ஏழையாக வாழ்வது மோசமானதுதான். ஆனால், ஏழையாகவும் தீண்டத்தகாதவராகவும் வாழ்வது என்பது மனிதத்தன்மையே மறுக்கப்பட்டு வாழ்வது. இதில் இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுங்கள்”

untoucability-practiceஇந்து மதப் புத்தகங்களையும், சமத்துவத்தையும் ஒற்றுமையையும் பேசாமல், உங்களது பரந்த மனதையும், அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் பழக்கத்தையும் சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ள இங்கே ஒரு பரிசோதனை இருக்கிறது. வெறுமே கீதையையும் இராமாயணத்தையும் வால்மீகிகளிடம் சொல்லவேண்டாம். அவர்களுக்கு அதில் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்பதும் தெரியும், அவற்றை நீட்டி முழக்கும் சமத்துவ சொற்பொழிவாளர்கள் நடைமுறையில் பயன்படுத்துவதில்லை என்பதும் தெரியும்.

1. தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களோடு இணைந்து தீபாவளியையோ அல்லது ரட்சா பந்தன் (ராக்கி) விழாவையோ நீங்கள் கொண்டாடியிருக்கிறீர்களா?

2. உங்களுடைய நெருங்கிய நண்பர் வட்டார வரிசையில் நீங்கள் அடிக்கடி குடும்பத்தோடு செல்லும் வீடுகளில் எவ்வளவு வீடுகள் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களின் வீடுகள்?

3. உங்கள் வீட்டு பூஜைகளிலும் குடும்பக் கொண்டாட்டங்களிலும், உங்களோடு இணைந்து உட்கார்ந்து புரோகிதரோடு இணைந்து, இப்படிப்பட்ட ‘தீண்டத்தகாதவர்கள்’ எத்தனைபேர் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறார்கள்?

4. உங்களது மகள் ஒரு வால்மீகியைத் திருமணம் செய்ய விரும்பினால், நீங்கள் அனுமதிப்பீர்களா அல்லது அனுமதி மறுப்பீர்களா?

5. உங்களைச் சுற்றியும் உங்களது மூதாதையர்களைச் சுற்றியும் இருந்த இந்த மக்கள் நல்லவிதமாய் நடத்தப்பட்டதில்லை–

இன்று அவர்கள் எப்படி தம் வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள் என்று அறிந்துகொள்ள எப்போதேனும் முயற்சி செய்தீர்களா?

தீண்டதகாதவர்கள் என்று சொல்லிஅவர்களை தொட அருவருக்கிறீர்கள். உங்களது குழந்தைகள் படிப்பது போன்ற பள்ளிகளில்தான் அவர்களது குழந்தைகளும் படிக்கிறார்களா?

பிறகு அரசாங்கம் அவர்களுக்கு ஏராளமான சலுகைகளையும் வசதிகளையும் தருகிறது என்று கோரஸில் முழங்குகிறீர்கள்? உங்களுடைய ஒரே பாவம் நீங்கள் “மேல்ஜாதியில்” பிறந்ததுதான் என்று புலம்புகிறீர்கள்.

6. நீங்கள் ஏன் “மேல்ஜாதி” என்றும் மற்றவர்கள் ஏன் “கீழ்ஜாதி” என்றும் விளக்க முடியுமா?

7. தற்போதைய பூசாரிகள் அமைப்பு சீரமைக்கப்படவேண்டும் என்றும், சமஸ்கிருதத்திலும் பொது அறிவிலும் சிறந்தவர்களாக இருக்கவேண்டுமென்றும், அவர்கள் தட்சிணை அதிகம் பெற வேண்டும் என்றும், வால்மீகி இளைஞர்கள் இந்த வேலைக்கு நன்றாகப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு ஹரித்வார் போன்ற பெரிய கோயில்களிலும், தீர்த்தயாத்திரை ஸ்தலங்களிலும் பூசாரிகளாக அமர்த்தப்படவேண்டும் என்றும் விரும்புகிறீர்களா? தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை, மருத்துவக் கல்வி போலவே பூசாரிகளாக ஆவதற்கும் அனைத்து இந்து சமூகத்தினருக்கும் அனுமதி இருக்கவேண்டும் என்றும், அதில் ஜாதிவாரிப் பிரிவினை இருக்கக்கூடாது என்றும் விரும்புகிறீர்களா?

8. எத்தனை ஆஸ்ரமங்கள், ஆன்மிகப் புத்துணர்வு மையங்கள் வால்மீகி மக்களையும் பழங்குடி மக்களையும் தங்களது பக்தர்களாகவும் சமமான பங்கெடுப்பாளர்களாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளும்? உங்களது ஜாதிகளை விட அதிகமாக இருக்கும் இவர்கள் இங்கே மிகவும் குறைவானவர்களாகவே பங்கெடுக்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது உங்களை உறுத்தவில்லையா?

9. இந்த ஆஸ்ரம சுவாமிகளிடம், இவர்கள் கடந்த 10 வருடங்களில் எத்தனை முறை வால்மீகிச் சேரியிலோ அல்லது அவர்களைப் போன்ற மக்கள் வாழும் பழங்குடி மக்களிடமோ தர்மம், கலாசாரம் ஆகியவற்றைப் பேசியிருக்கிறார்கள் என்று கேட்டதுண்டா? அந்த இடங்களுக்கும் ஆன்மிகக் கல்வி முதற்கொண்டு அனைத்தும் செல்லவேண்டும் என்று விரும்பியதுண்டா?

10. நமது பொது முன்னோர்களால் பஞ்சமர்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டவர்களின் சந்ததியர்களுக்கு தற்போது நல்ல வாழ்க்கை வேண்டுமென்று கருதி, அவர்களுடைய வீடுகளுக்குச் சென்று அவர்களது நிலைமையை கண்டு அவர்களுக்கு ஒரு நட்புக்கரம் நீட்டியதுண்டா?

வேறெந்த உதவியும் செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, குறைந்தது ஒரு நட்புக்கரத்தை நீட்டும் இந்தச் செயலையேனும் செய்ய வேண்டும்; அது உண்மையில் சேவை கிடையாது; நம்முடைய மூதாதையர் தங்களது அன்றைய நெறிகெட்ட செயலுக்கு வருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருப்பர் என்று கருதி செய்யப்படும் பரிகாரச் செயல் அது. யாரையும் காயப்படுத்த இதை எழுதவில்லை. தாசில்தாரின் ஜாதியில் இல்லாமல் வேறு ஜாதியில் பிறந்த ஒரே காரணத்துக்காக அங்கஹீனமடைந்த அந்தச் சிறுமி கருகி சாவதற்கு உதவி வேண்டிக் கதறிய இறுதிக் கூக்குரலைக் கேட்க முயலுங்கள் என்றே கூறுகிறேன்.

இந்த கட்டுரையின் இறுதி வரிகளாக ஒன்று சொல்கிறேன்…

தீர்வு: ஏராளமான தலித் பத்திரிகையாளர்களை உருவாக்குவோம்.

இட ஒதுக்கீடு என்ற ஊன்றுகோல் இல்லாமல், ஏராளமான தலித் மற்றும் பழங்குடி இளைஞர்கள் மைய நீரோட்ட ஊடகங்களில் பத்திரிகையாளர்களாக ஆவதற்கு உதவுவது எனக்கு தெரிந்த ஒரு நல்ல தீர்வு. பல்வேறு ஜர்னலிஸப் பள்ளிகளில் மல்ட்டி மீடியாவில் பயிற்சி கொடுக்க வையுங்கள். நான் தேசிய ஜர்னலிஸப் பல்கலைக்கழகத்தின் வாரிய உறுப்பினராக (போர்டு மெம்பராக) இருக்கிறேன். என்னால் உதவ முடியும். மற்றபடியும், இதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட படிப்புத்துறைகளிலும் ஏராளமான இளைய நண்பர்களுக்கு உதவ முடியும். எல்லாத் திசைகளிலும் உதவ ஏராளமான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்போது நாம் பார்க்கும் பெரிய இடைவெளியை நிரப்ப இது உதவும். நமது சேனல்களிலும், பத்திரிகையாளர்களிலும், மீடியா அலுவலங்களிலும் இவர்களைக் காண்பதில்லை. ஏன்?

“அவர்கள் தன் திறமை மூலம் வரவேண்டும்,” என்ற குப்பை வாதத்தை முன்வைக்காமல் இதற்கு ஒரு தீர்வைக் கண்டுபிடிக்க முயலுவோம்.

tarun_vijayபிரபல பத்திரிகையாளரும், கட்டுரையாசிரியருமான தருண் விஜய், உலகெங்கும் உள்ள இந்துக்களின் சமூக அரசியல் பிரசினைகள் குறித்து தொடர்ந்து எழுதி வருபவர்.  ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின்  முரசான “பாஞ்சஜன்ய” இதழின் ஆசிரியராக  நெடுங்காலம் பணியாற்றியவர்.  தற்போது புதுதில்லியில் இயங்கும் “டாக்டர் சியாமாபிரசாத் முகர்ஜி ஆய்வு மையத்தின்” இயக்குனரும் ஆவார்.

மெய்கோவில்பட்டி தீண்டாமை நிகழ்வு: ஒரு கள ஆய்வு ரிப்போர்ட்

இந்தியா விடுதலை அடைந்து அறுபதாண்டுகள் கடந்து விட்டன. ஆனால் சமுதாய வன்கொடுமைகளோ தொடர்கின்றன தொடர்கதையாக.

சொந்த நாட்டில், சொந்த சகோதரர்களால் தீண்டத்தகாதவராக நடத்தப்பட்ட சமுதாயத்தினர் இன்றைக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறுகிறார்கள். தீண்டாமையை ஒரு வன்கொடுமையாக பிரகடனம் செய்கிறது அண்ணல் அம்பேத்கர் தந்த அரசியல் சட்டம். தீண்டாமை ஒரு பாவம் என்கிறார் மகாத்மா காந்தி. ஆனால் இவை அனைத்துக்கும் அப்பால், கிராமங்களில் வாழ்வதற்கான உரிமையும் சுயமரியாதையும் தலித் சகோதரர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டே வருகின்றன.

அத்தகைய ஒரு நிகழ்ச்சிதான், திண்டுக்கல் மாவட்டம் மெய்கோவில்பட்டி கிராமத்தில், தேவேந்திரகுல வெள்ளாளர் எனப்படும் தலித் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சடையாண்டி என்கிற இளைஞருக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி. ஆனால் அதிகார வர்க்கமும் சாதி உணர்வும் இணையும் போது, அநீதி இழைக்கப்பட்டவரே குற்றவாளி போல தலைமறைவாக வாழ நேரி்ட்டுவிடுகிறது. இது கொடுமையின் உச்சங்களில் ஒன்று.

இன்று குடும்பத்தையும் கைக்குழந்தையையும் விட்டு சொந்த ஊரையும் விட்டு தலைமறைவாக பகுஜன்சமாஜ் கட்சி அலுவலகத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறார் அந்த இளைஞர். அவர் செய்த குற்றம்தான் என்ன?

அந்த கிராமத்தின் தலித் பகுதிகளில் இரண்டு தலித் வகுப்பினர் வசிக்கின்றனர். கிராமத்தின் பிற பதிகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, தலித் பகுதியின் ஆதார அடிப்படை வசதிகள் மிக மோசமாக இருந்தன. வீதிகளின் அருகிலேயே குண்டு குழிகள், கழிப்பிட வசதி இல்லாதது போன்ற அவலங்கள். விசாரிக்க சென்ற குழுவிடம் ஆற்றாமல் அழுதபடி நடந்த சம்பவத்தை விவரித்தார் சடையாண்டியின் மனைவி. கையில் மூன்று மாத குழந்தை.

இந்த தாக்குதல்களில் சாதியத்தின் கொடிய கரத்தை நாம் தெளிவாகக் காண முடிகிறது. சடையாண்டி மீதான தாக்குதல் கிறிஸ்தவ ஆதிக்க சாதிகளால் நடத்தப்பட்டது என்ற உண்மை, மதம் மாறினால், சாதியம் அப்படியே மறைந்துவிடாது என்பதை மீண்டும் முகத்தில் அறைந்தாற்போல சொல்கிறது.

ஆனால் இதில் ஒளிந்திருக்கும் மற்றொரு உண்மை நம்மை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. உண்மை நிலவரம் என்ன என்று அறிய அந்த இளைஞரின் கிராமத்துக்கு சென்ற போதுதான், அந்த உண்மையின் மற்றொரு விசித்திரம் நமக்கு காணக்கிடைத்தது. அது வேதனையானதும் கூட.

காவல் துறையிலும், உள்ளூர் அரசு சேவை மையங்களிலும், கல்விச்சாலைகளிலும் தலித் சமுதாயத்தினருக்கு பாதுகாப்பில்லை. அரசு அதிகாரிகள் தலித்துகளை சரியான முறையில் கவனிப்பதில்லை முழுமையான நேரத்தை ஆதிக்க சாதியினருடனேயே செலவழிக்கின்றனர் என்பது தலித் மக்களின் குமுறல்.

ஆதிக்க சாதிகள் நிறுவனப்படுத்தப்பட்ட மதங்களுடன் இணைந்துகொண்டு, நலிவுற்ற பிரிவினரை, அதிலும் குறிப்பாக மதம் மாறாமல் இருக்கும் நலிவுற்ற பிரிவினரை அதிக உக்கிரத்துடன் தாக்குகிறார்கள். நாம் இந்த மக்களிடம் பேசியபோது, இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.

கிறிஸ்தவ கத்தோலிக்க சபை இரண்டு விதங்களில் தலித்துகளுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள்.

முதலாவதாக, தலித்துகளின் குடியிருப்புக்களை சுற்றி நிலங்களை வளைத்துப் போட்டுவிட்டு, ஆதிக்கசாதியினருக்கு ஆதரவாக பாதிரியார் தலைமையில் வேலி அமைத்திருக்கிறார்கள். இரண்டாவதாக, கிறிஸ்தவ மக்களுக்கும் தலித் இந்துக்களுக்கும் இருக்கும் நல்லிணக்கத்துக்கு ஊறு விளைவிக்கும் விதத்தில், வேண்டுமென்றே கிறிஸ்தவ சப்பர விழாவை அம்மன் கோவிலை ஒட்டி நடத்தி கோவிலில் சிறிய உடைப்புகளையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

பொதுவாக இரண்டு ஊர் மக்களையும் இணைக்கும் ஒரு பாலமாக காளியம்மன் கோவில் இருந்திருக்கிறது. பல ஆதிக்க சாதி சமுதாயத்தை சேர்ந்த பெண்கள் (கிறிஸ்தவர்களாக மாறிவிட்டிருந்த போதிலும் கூட!!) தாங்கள் காளியம்மன் மீது சத்தியமாக, தலித் சமுதாயத்தினரை தீண்டத் தகாதவர்களாகப் பார்க்கவில்லை என்றார்கள். இந்த தாக்குதல் நடக்கவேயில்லை என்ற பேச்சையும், அது ’சின்னப் பசங்க’ செய்த தவறு என்ற பேச்சையும் ஆதிக்க சாதியினரிடையே காணமுடிந்தது. மேலும் இரண்டு பக்கங்களிலுமே சாதியத்தலைவர்களின் பங்கு எதிர்மறையாக உள்ளதை தலித் மக்கள் எடுத்துச் சொன்னார்கள்.

தலித்துகளுக்கும் ஆதிக்க சாதியினருக்கும் இடையே நிலவும் உறவுகள் சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. மானுடத்தின் சுய மரியாதைக்கு பங்கம் விளைவிக்கக் கூடியவை. இது ஒரு பக்கம்.

மற்றொரு பக்கம் பாரம்பரிய சாதிகளுக்கு இடையேயான உறவுகளில் ஒருவித பங்காளி உறவுத் தன்மையும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இந்த உறவுத் தன்மையை வலுப்படுத்திக்கொண்டே, சுரண்டலையும், மானுடமற்ற சாதிய வெறியையும் அழிப்பதுதான் இன்றைக்கு சமுதாயத் தலைவர்கள் எதிர்நோக்கியிருக்கும் பெரிய சவால்.

சாதியக் கொடுமைகள் யாரை நோக்கி ஏவப் படுகிறதோ அவரை காயப் படுத்துகின்றன. அந்தக் காயங்கள் அவரை வலிமையாக்கும். சமூக நீதிக்கான போராட்டத்தின் தேவையை அவை வெளிப்படுத்தும். ஆனால் கொடுமை செய்பவருக்கோ அது ஆழமான ஆன்மிக வடுவையே ஏற்படுத்துகிறது. கொடுமை செய்பவரை மானுடத்தன்மையிலிருந்து கீழே இறக்கி விடுகிறது.

வெறும் சாதி உணர்வுகளை தூண்டிவிடுபவர்களோ அல்லது அடங்கி செல்ல அறிவுறுத்துவோரோ தலித் விடுதலையை வென்றெடுக்க முடியாது. தமிழகத்தின் தலித் தலைவராக தன்னைத்தானே ஏகபோகமாக முடிசூடிக்கொள்ளும் சிலர், அன்றைக்கு மட்டுமல்ல, அதற்கு பிறகும் அங்கு எட்டிக்கூட பார்க்கவில்லை. இந்த கசப்பான உண்மை இந்த யதார்த்தத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டும்.

பிறர் மீது வெறுப்பை சுமக்காமல், சாதியமற்ற சமுதாயத்தை ஏற்படுத்த நமது ஆன்மிக சமுதாயத் தலைவர்கள் நல்வழியைக் காட்டியுள்ளார்கள். புத்தரின் அறவழியைத் தேர்ந்தெடுத்த அண்ணல் அம்பேத்கர், அத்வைதம் கூறும் ஆன்மிக விடுதலையை சமுதாய நீதிக்கு விரிவாக்கிய நாராயணகுரு, தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்காக இன்னுயிர் ஈந்த வீரன் சேகரன், சிதம்பரத்தில் நந்தனாரே மீண்டு வந்ததது போல நமக்காக போராடிய துறவி சகஜானந்தர் ஆகியோர் காட்டிய வழியில் நாம் செல்ல வேண்டும்.

அந்த வழி எளிதான வழியல்ல.
ஆடம்பரத்தின் வழியல்ல.
வன்முறையின் வழியல்ல.

உண்மையான வீரத்தின் வழி.
தியாகத்தின் வழி.
முட்பாதைகள் நிறைந்த வழி.

நாம் அந்தப் பாதைகளில் நடந்து உரிமைகளை வென்றெடுப்போம். அன்பும் தோழமையும் மானுடமும் கொண்ட ஆன்மநேய தமிழ்ச் சமுதாயத்தை உருவாக்குவோம். நம் குழந்தைகள் சாதியத்தின் விஷக்கடிகள் எதுவுமின்றி, மலர்மீது நாளை நடப்பார்கள்.


வன்கொடுமை ஒழிப்போம். ஆன்மநேயம் வளர்ப்போம்.

பார்க்க: நந்தனார் சேவாஸ்ரம டிரஸ்ட் இணையதளம்

[இந்த கள ஆய்வு வீடியோக்களை பயன்படுத்த அனுமதி தந்தமைக்கு, இந்த வீடியோக்களை எடுத்து வெளியிட்ட தேசிய பாதுகாப்பு இயக்கத்தின் திரு கௌதமன் அவர்களுக்கு தமிழ்ஹிந்து.காம் தளம் நன்றியையும் வணக்கத்தையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறது.]

வையகம் இதுதானடா

அயோத்தி கோயில் பிரச்சினை பெரிதாகி இருந்தது. பல நூறு வருடங்கள் கழிந்து வெளி மாநிலத்தாருக்கும் பிரச்சினை தெரிய வந்தது.

எப்படிப் பத்திரிக்கைச் செய்திகளோ அப்படியே பேச்சுக்கள். பரபரப்பு உணர்வு தாண்டாத பழகிப்போன வார்த்தைகளில் வழக்கமான தகவல் தொனிகள் வழிந்தோடின. எந்தப் பிரச்சினையையும் வெறும் கோஷங்களுடன் அணுகுவதைத் தாண்டி தகவல் தெரியும் வாய்ப்பு இல்லை. மூன்று தலைமுறை தமிழ் பெருசுகள் இந்தப் பிரச்சினை பற்றியும் இப்படித்தான் பேசினர்:

“பகுத்தறிவோட சிந்திக்கணும். நாட்டில எவ்வளவு பிரச்சின இருக்குதுங்க. அத விட்டுப்புட்டு இந்த முட்டா சாமியாருங்க அவனுங்க கோயில இடிச்சிட்டு இவனுங்க கோயில கட்டணும்கிறானுங்க”

ஆனால், அடுத்து வந்த இளைய தலைமுறை வேறுபட்டு யோசிக்க வாய்ப்பு இருந்தது. பத்திரிக்கைகளையும், மேடை கோஷங்களையும் தாண்டி மனித இயல்பிலேயே இருந்த அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் கேள்விகள் கேட்டது.

“எதுக்கு இருக்கிற கோயில இடிச்சிட்டு, இன்னொரு கோயில கட்டணும்கிறானுங்க?”

“அது முசுலீம்க கண்ட்ரோல்ல இருக்கிற கோயிலு. அத இடிக்கணும்கிறானுங்க.”

“அடப்பாவிகளா. கோயிலப் போயா இடிக்கணும்கிறானுங்க. இவனுங்க என்ன சாமியாருங்க?”

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. ஏற்கனவே அது இந்து கோயிலா இருந்துச்சாம். அத துலுக்கமாருங்க இடிச்சிட்டு முசுலீம் கோயில கட்டிட்டானுங்க போல. ஆனாக்க, அப்பருந்தே யாருமே கும்பிடாம பூட்டித்தான் கிடந்துச்சாம். இந்த சாமியாருங்க அந்த கோயில இந்துக்களோட கோயிலா இப்ப மாத்தணும்கிறானுங்க.”

“என்னண்னே சொல்றீங்க. மொதல்ல முசுலீம்க எதுக்கு இந்துக் கோயில இடிச்சாங்க. அண்ணன் தம்பியா பளகறோம்னுல்ல நினைச்சேன்”

இந்தக் கேள்வி அந்த மூன்று தலைமுறை பாரம்பரியத்திற்குப் பிடிக்கவில்லை. அவர்களது கற்பனைக் கோட்டைகள் சுவரே இல்லாமல் இருப்பதை இந்தக் கேள்விகள் தடவிப் பார்க்கச் செய்தன. பதில் சொல்ல முடியாத கோபம். சொல்லும் சால்ஜாப்புக்களின் வெறுமை உறுத்தியது. வன்மத்தை அதிகரித்தது. ஜாதி வெறி அரசியலாக இருந்த பார்வை சாமியார்களை வெறுக்கும் பார்வையாக மாற ஆரம்பித்தது. மக்கள் சாமியார்களை வெறுத்தனர். அதேசமயம் பார்வையில் படும் கோயில்களைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தனர்.

பேசியவர்கள் ஊரிலேயே பல பழங்கால கோயில்கள் சிதிலமடைந்து இருந்தன. நிலக்கோட்டையிலும் இடிந்த கோயில்கள் அனேகம். அங்கே இருந்த மிகப்பெரிய பழமையான சிவன்கோயில் இடிக்கப்பட்டு இப்போது ஹோட்டல் நடக்கிறது. பரோட்டா சால்னா எச்சில் இலைகளை எறிந்துவிட்டு, கைலியில் கையைத் துடைத்துக்கொண்டு மக்கள் போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள். கோயிலுக்குச் சொந்தமான மிகப்பெரிய குளம் மூடப்பட்டு கடைகள் கட்டப்பட்டுவிட்டன. குளத்தின் எதிரே, அந்த ஊர் சிறுவர்களிடம் கனவுகளை விதைத்த, ஒரு பாட்டியின் மடிபோல உறவுகொண்ட லைப்ரரி கட்டிடமும் இடிந்துவிட்டது. பழமையான நாயக்கர்கால கட்டிடம் அது. ஆங்கிலேயர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட மற்றொரு பெரிய கட்டிடத்தில் இன்னுமும் மாநகராட்சி லஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் அருகிலேயே அரசமரத்தடிப் பிள்ளையாரும், ஒரு பெரிய கிணறும். எட்டாம் (அல்லது ஏழாம்) ஜார்ஜ் மன்னர் பிறந்த நாளுக்கோ, முடிசூட்டியதற்கோ, ஜலதோஷம் நின்றதற்கோ, அல்லது இந்தியாவிற்கு விஜயம் செய்ததற்கோ எழுப்பப்பட்டு, இன்னமும் இருக்கின்றன அந்தப் பெரியகிணறும், பிள்ளையாரும். ஆனால், இவற்றைச் சுற்றி வரலாறு பற்றி எந்த அறிவும் உணர்வும் இன்றி மக்கள் மலம் கழிக்கிறார்கள்.

இருந்தாலும் நிலக்கோட்டை முக்கியமான வியாபார தலம். பெரியகுளம், வத்தலக்குண்டு, கொடைக்கானல் போன்ற பெரிய ஊர்களும், அணைப்பட்டி, அம்மயநாயக்கனூர் போன்ற சிறிய கிராமங்களும் வியாபரங்களுக்காக ஒன்று கூடும் இடம். இந்தியாவில் ஆங்கிலேய ஆட்சி ஏற்படக் காரணமாக இருந்தது ஆற்காட்டு போர். அந்த ஆற்காட்டுப் போரின் கடைசிச் சண்டை அம்மய நாயக்கணூரில்தான் நடந்தது. ஆனால், யாருக்கும் அது தெரியாது. அணைப்பட்டியும் பிரபலமான கிராமம். அந்த ஊர் அணைதான் பெயர்காரணம். அங்கே இருக்கும் ஆஞ்சநேயர் கோயில் பிரசித்தம். ஒரு பெருவெள்ளத்தில் வந்து சேர்ந்த ஆஞ்சநேயர் சிலைக்குக் கோயில் கட்டியிருக்கிறார்கள்.

வைகையில் வெள்ளம் வந்தது என்பதே நம்ப முடியாதது. இதில், இரண்டு ஆளுயர ஆஞ்சனேயரையும் அடித்துவந்தது என்பது கொஞ்சம் ஜாஸ்திதான். இருந்தாலும், இதுதான் புராணம். ஆற்றங்கரையிலேயே கோயில். வெள்ளம் வந்தால் ஆஞ்சநேயர் கோயிலோடு மூழ்கிவிடுவார். வெள்ளம் வடிந்ததும் அர்ச்சகர்கள் வந்து ஆஞ்சநேயருக்கு நைவேத்தியம் வைப்பார்கள். அதுவரை ஆஞ்சநேயர் சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்வார் என்று தெரியவில்லை. ஆஞ்சநேயருக்கு வடை பிடிக்கும். மத்ஸ்யம்? தெரியவில்லை. ஜல உலகத்துத் தெய்வ ரகசியம்.

இதுபோன்ற பல கிராமங்களையும், சுற்றியுள்ள தற்போதைய நகரங்களையும் நாயக்க ஜமீந்தார்கள் ஆண்டார்கள். கூளப்ப நாயக்க ஜமீந்தாரின் நிலக்கோட்டை அரண்மனையும் மழையில் இடிந்துபோய்விட்டது. இருப்பது இந்த ஜமீந்தார் பற்றி கண்ணதாசன் எழுதிய ஒரு புத்தகம். அதுவும் இடிந்து போன லைப்ரரியின் ஏதோ ஒரு மூலையில். ஜெயக்குமாரைப் போன்ற லைப்ரரி பிசாசுககளுக்கு மட்டுமே இந்த புத்தகங்கள் கண்ணில்படும். லைப்ரரி அப்போது நால்ரோடில் இருந்தது. நால்ரோட்டைத் தாண்டி நேராகப் போனால் சின்ன பாலம் வரும். ஆங்கிலேயர் காலத்தில் கட்டியது. ஆனால், அதிலும் வெடிகுண்டு வைத்தார்கள்.

வளவன்திருமா மற்றும் பாண்டியன்ஜான் குழுக்களில் இருந்தவர்கள் நாங்கள்தான் குண்டு வைத்தோம் என்று ஆண்டவர் சாட்சியாக மார்தட்டினர். மக்களிடம் ஓட்டுக் கேட்டனர். ஒரு நாள் பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு எதிரே நடுரோட்டில் திடீரென்று ஒரு நாள் காலை 12 அடி உயரத்தில் அம்பேத்கார் சிலை திடீரெனத் தோன்றியது. பாரா-மிலிட்டரி போலீஸ் வந்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மூன்று நாட்கள் கழிந்தன. வத்தலக்குண்டு-பெரியகுளம்-மதுரை பஸ்கள் போகமுடியவில்லை. நிலக்கோட்டை ரிசர்வ்ட் தொகுதி. கர்த்தர் பீடித்த கரும பூமி. இருந்தாலும், சுற்றி இருந்தவர்களில் ஆதிக்க சாதியினரும் கணிசம். நால்ரோட்டில் நடந்த சாதிச்சண்டை, அதனால் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடு அதை ஒரு கலவரபூமியாக ஆக்கின. கருமம் பீடித்த பூமி கலவர பூமியானது இயல்பான வளர்ச்சிதான். சண்டையை ஆரம்பித்துவிட்டு உண்டையைச் சாப்பிட அரசியல்வாதிகளும், ஆண்டவன் கட்டளைப் படி அவர்களை வளர்த்துவிட்ட மத அமைப்புகளும் காத்திருக்கின்றன.

தலைவலியும், தலை வெட்டுகளும் மீண்டும் நடக்கக் கூடாது என்பதற்காக நால்ரோட்டில் இன்னொரு போலிஸ் ஸ்டேஷனே ஆரம்பித்தார்கள். ஒரு சின்ன ஊரில் இரண்டு போலீஸ் ஸ்டேஷன்கள் இருக்கும் பெருமை இந்தியாவில் இந்த ஊருக்குத்தான் உண்டு. நிலக்கோட்டை நால்ரோட்டில், போஸ்ட் ஆஃபீசுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு டெலிஃபோன் பூத் போல அது இருக்கும். கொடைக்கானல் போகும்போது, பேருந்தில் இருந்தே இந்தப் போலீஸ் ஸ்டேஷனை தரிசித்துப் புண்ணியம் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். இன்றைய சம்பவங்கள் நாளைய வரலாறு. நாளை மறுநாள் அவையே புனிதக் கதைகள்.

அப்பேற்பட்ட இந்திய வரலாற்றுப்படி, கெட்டதை நிறுத்தவும் நல்லதை ஆரம்பிக்கவும் இந்தியாவில் எப்போதும் இந்து சாமியார்கள்தான் அடிக்கல் நாட்டுவார்கள். இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைக்க ஒரு சாமியார்தான் முன்வந்தார். அந்த ஊர் பெரியவர்களைப் பார்த்துப் பேசினார் ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள்.

“இங்கே சாதிவெறியும், மதவெறியும் ஜாஸ்தியா இருக்கு. வாழ்க்கையில படிச்சு முன்னேறத விட்டுட்டு குண்டு வைக்கிறது, அடிதடின்னு மனுஷா வீணாப் போறா. ஊர் சுபிட்சமா இருக்கணும்னா ஒண்ணு கோயில் கட்டணும். இல்லன்னா பள்ளிக்கூடம் கட்டணும். இப்போதைக்குத் தேவை பள்ளிக்கூடம். அதனால ஜாதி மத வித்தியாசம் பார்க்காம எல்லாரும் ஒத்துமயா படிக்க ஒரு பள்ளிக்கூடத்தை நடத்துங்கோ. அடுத்த தலமுறயாவது ஒத்துமயா முன்னேறட்டும்.”

தலித்துகளைச் சேர்த்துக்கொள்வதாக இருந்தால் மட்டுமே மடம் உதவி செய்யும் என்பதை வற்புறுத்திச் சொன்னார். ஒத்துக்கொள்ள வைத்துப் பள்ளிக்கூடம் கட்ட அடிக்கல் நாட்டிவிட்டுப் போனார்.

அவர் வந்தபோது சட்டையெல்லாம் போடாமல், பஞ்சகச்சத்தை ஞாபகப்படுத்திக் கட்டிக்கொண்டு, கண்ணீர்மல்க நின்ற சில பெருசுகள் அவர் போனபின்னால், “சேரிக்குப் போன சந்நியாசிக்கு என்ன பிராயச்சித்தம் தெரியுமோ? ஒரு மண்டலம் சாணவரட்டி எரியவச்சி அந்த அக்னியிலதான் உக்காரணும். பஞ்சகவ்யம் மட்டும்தான் ஆகாரம். சாணிக் கரைசலில்தான் குளிக்கணும். இப்ப நடக்கிறதப் பாரு. கலிகாலம் முத்திடுத்து” என்றனர். இந்தப் பேச்சுக்களை தலித்துகளை வெறுக்கிற மற்ற உயர்ஜாதியினரும் வரவேற்றனர். பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு ஜெயேந்திர சுவாமிகள் கைது செய்யப்பட்டார்.

ஆனால், அப்போது பிரச்சினை தீர வேறு ஏதும் நல்ல வழி தெரியவில்லை. பள்ளிக்கூடத்திற்கு சங்கர வித்யாலயா என்று பெயர் சூட்ட முடிவாயிற்று. எடுத்து நடத்த சரியான ஆட்களைத் தேடினார்கள்.

இதற்கிடையில் அரசாங்கத் தரப்பிலிருந்து நிலக்கோட்டைக்கு முரட்டுத்தனமான போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். குண்டுவெடித்த நால்ரோட்டுப் பாலத்தில் யாரும் உட்காரக்கூடாது என்று சட்டம் போட்டார்கள். யாரும் போக முடியாதபடி ஒரு சிவன் கோயிலும், உட்கார்ந்து பேச முடியாதபடியாக ஒரு பாலமும். ஊருக்கு ஊர் இப்போது நடப்பதுதான்.

temple_mantapஒரு சிவன் கோயில் என்றா சொன்னேன்? தப்பு தப்பு. கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்கிறேன். சிவ சிவா. நிலக்கோட்டையில் ஒன்றல்ல மூன்று சிவன் கோயில்கள் உருப்படாமல் இருந்தனவாம். ஊரைத் தாண்டி வெள்ளைத்தாதன்பட்டிக்கு முன்னால் மதுரை ரோட்டின் வலது பக்கம் ஒரு கோயில். நிலக்கோட்டை நால்ரோட்டில் ஓட்டலுக்கு வாக்கப்பட்ட ஒரு கோயில். மாரியம்மன் கோயிலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெருமாள் கோயிலில் ஒரு சன்னிதி. எல்லாக் கோயில்களுமே நாயக்கர்கள் கட்டியது.

லைப்ரரியிலிருந்த ஒரு புத்தகத்தால் கோயில்கள் பற்றியும், அந்தக் காலத்து கட்டிடங்கள் பற்றியும் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் ஜெயக்குமாருக்கு அப்போது ஏற்பட்டது. அந்த புத்தகத்தைப் பயன்படுத்தி சற்றே ஆராய்ந்து பார்த்ததில், வெள்ளைத்தாதன்பட்டி பக்கம் உள்ள கோயில் வெறும் கோயில் மட்டுமல்ல. சுரங்க வாசலும்கூட என்று தெரியவந்தது. நான்கு நாயக்கர்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் நான்கு தூண்களுக்கு நடுவில் ரகசிய சுரங்கம் ஆரம்பிக்கிறது. நிலக்கோட்டை அரண்மனைக்கு இட்டுச் செல்லும் இரண்டு மூன்று சுரங்கங்களில் இதுவும் ஒன்று என்று யூகம். என்னைத் தவிர வேறு யாரிடமும் இதைப் பற்றி ஜெயக்குமார் சொன்னதில்லை.

இரண்டாவது சுரங்கம் மாரியம்மன் கோயிலருகில் உள்ள பெருமாள் கோயிலில் அம்மன் சன்னிதியில் இருக்கிறது. பெருமாளுக்கு பின்னால் சிவன் சன்னிதி ஒன்று இருக்கிறது. லிங்க வடிவினர். பெருமாளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ள வேண்டிய நிலைமை இந்த சிவனுக்கு. ஆனால், வெள்ளைத்தாதன்பட்டியை அடுத்து இருக்கும் சிவன் அப்படியில்லை. தனிக் கோயில். பக்கத்திலேயே ஒரு அம்மன் கோயிலும், ரோடைத் தாண்டினால் வலது பக்கம் என்ன தெய்வம் என்று தெரியாத ஒரு கோயிலும். எல்லாமே இடிந்துதான் இருந்தன.

வெள்ளைத்தாதன்பட்டி சிவன் லிங்க வடிவினன். கர்ப்ப கிரகத்திற்குள் போனால் லிங்கம் உங்கள் இடுப்பு உயரம். இந்தக் கோயில் இருக்கும் இடம்தான் ஆதி நிலக்கோட்டை. உண்மையில் நிலக்கோட்டையின் நிஜப் பெயர் “நிலையான கோட்டை”. பஞ்சாயத்து போர்டின் ஆரம்ப கால ரெக்கார்டுகளில் இப்படித்தான் இருக்கிறது என ஜெயக்குமாரிடம் ஒருவர் சொன்னார். இதை ஆண்டு வந்த கம்பள நாயக்கர்கள் சோழி போட்டுப் பார்த்ததில் இந்தப் பெயர் வைக்கும்படி வந்ததாம். இப்போது போனால் கோட்டை சுற்றுப்புற மதிலை மட்டும்தான் பார்க்க முடியும். கூளப்பநாயக்கன் அரண்மனையும் மழையில் இடிந்தாயிற்று.

அந்த அரண்மனையைச் சுற்றித்தான் நவீன காலத்து கிராமத்து ராஜா ஒருவர் தனது சீமைப் பெருமையை உழக்கிற்குள் கிழக்காகக் காட்ட ஒரு சினிமா எடுத்தார். படம் எடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று வந்த அந்த சினிமா யூனிட்காரர்கள் அந்த அரண்மனையில் இருந்தவர்கள் வழிபட்டு வந்த பழங்கால வாட்கள், வேல்கள், குத்தீட்டி, சிறிய கத்திகள் போன்றவற்றை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். அது வேறு கதை. சிவன் கோயிலுக்கு வருவோம். இந்த சிவன் கோயில் இருந்ததே யாருக்கும் நினைவில்லை. பல வருடங்களாக பூட்டியே கிடந்த கோயிலுக்கு விமோசனம் வந்தது. பள்ளிக்கூடத்தில் ஜெயக்குமாரோடு ஒன்றாகப் படித்த ஒருவரின் மூலமாக.

சிறுவனாக இருக்கும்போதே மாரிமுத்துவிற்கு அரசியல் சகவாசம். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர். தோழர்களுக்கு டீ, பீடி வாங்கிக்கொடுத்துக்கொண்டு புரட்சி செய்ய கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தார். மீதி நேரங்களில் அவர் வீட்டின் வழியாகப் பள்ளிக்குப் போன ஜெயக்குமாரை “ஆந்தை, ஆந்தை” என்று தினமும் கேலி செய்துகொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் கோபம் கொப்பளிக்க சக மாணவர்களிடம் “இன்று அவனை நன்கு உதைக்கப் போகிறேன். எவனாவது வாத்தியாரிடம் சொன்னீங்க, செத்தீங்க” என்று சொன்னபோதுதான், ஒரு நல்ல ஞானோபதேசத்தை அவர்கள் ஜெயக்குமாருக்குச் சொன்னார்கள்.

“டேய், மாரிமுத்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில இருக்காண்டா. அவன் மேல கைய வச்ச, அவ்வளவுதான், கட்சிக்காரங்க எல்லாரும் ஒன்னா ஒதைக்க வருவானுங்க”.

ஜெயக்குமாரின் வீரம் ஞானம் பெற்றது. அன்றிலிருந்து, ரோடு திரும்புவதற்கு முன்னால் வீட்டு வாசலில் மாரிமுத்து இல்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்டபின் ஒரு ஓட்டமாய் ஓடி அந்த வீட்டைத் தாண்டி விடுவான். கம்யூனிஸப் புரட்சியை ஜெயக்குமாரின் கெரில்லாப் போர் முறை வென்றது.

அப்புறம் பல வருடங்கள் கழித்துப் பார்த்தால் பள்ளிப்படிப்பை பாதியிலேயே விட்டுவிட்ட தோழர் மாரிமுத்து, துறவி மாரிமுத்தாக வந்து நின்றார்.

sadhu_sleeping_75a40மதுரை ஆதீனத்திலோ அல்லது வேறு எங்கேயோ சந்நியாசம் பெற்றுக்கொண்டதாகச் சொன்னார். துறவு மேற்கொண்டுவிட்ட பிறகு ஒரு களை வந்து சேர்ந்திருந்தது. துறவில் தீவிரத்தோடு இருப்பதையும் உணர முடிந்தது. பல விரதங்களை மேற்கொண்டிருந்தார். சமைத்த உணவு எதையும் உண்பதில்லை. ஏதேனும் பச்சிலைகள், பழங்கள் இவையே உணவு. பல சமயங்களில் வெறும் அருகம்புல்லை அப்படியே சாப்பிடுவார். காலில் செருப்பணிவதில்லை. எங்கு சென்றாலும் நடந்தே செல்வார். அவரும் ஆர்.எஸ்.எஸ் பிரச்சாரகரான பெருமாள் என்பவரும் ஒரே வீட்டில் வசித்துவந்தார்கள். தமிழ்நாட்டில் அரசாள்வது பிணந்திண்ணிகளாக இருக்கும்போது இந்த சகவாசம் செல்லுமா?

அயோத்தியில் பூட்டிக்கிடந்த பழைய கட்டிடத்தை இடித்துவிட்டார்கள். காத்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், “ஐயோ கொல்றாங்களே” போஸ் கொடுத்துவிட்டு, இந்தியா முழுவதும் இந்துக்களை வெட்டினார்கள். அரசாங்கம் ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர்களை கைது செய்தது.

போலீஸ் வந்தபோது பிரச்சாரகர் வீட்டில் இல்லை. வீட்டில் துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்த சாமியாரை, அயோத்தி கோயிலை இடித்ததாகச் சொல்லி சிறையில் வைத்துவிட்டது போலீஸ். பெருமாள்ஜி தலைமறைவாக இருந்தவாறே இவரை விடுதலை செய்ய முயற்சிகள் செய்தார். பிரச்சினை தீர்ந்தவுடன் சாமியாரை வெளியே விட்டுவிட்டார்கள். ஆனால், ஜெயிலுக்குப் போன கோபத்தில் இவர் பெருமாள்ஜியோடு இருந்த உறவையே முறித்துக்கொண்டு விட்டார். இவரைப் பற்றி பேசினால் பெருமாள்ஜியும், “போலீஸ்காரனிடம் இந்த சாமியார் சாப்பிட ரெண்டு கட்டு வைக்கப்புல் கேட்டாராம்” என்று அவருடைய கோபத்தையும் காட்டினார். சாமியார் சிவ பக்தர்தான். ஆனால், நந்தி பகவான் இல்லை. அருகம்புல் வைக்கோற் புல்லானது புரிந்தது. கோபம், பாபம், சண்டாளம். ஆண்டவர் கட்டளைப்படி பிரச்சினை அதிகரிக்க அதிகரிக்க பிரச்சாரகர் ஊரையும், வீட்டையும் காலி செய்துகொண்டு எங்கோ போய்விட்டார். சாமியார் தங்க வழி? சிவ பெருமான் வெள்ளைத்தாதன்பட்டியில் தன் இருப்பிடத்தைக் காட்டினான்.

அந்தக் கோயிலின் பூட்டிற்கு சாவியை யார் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று கண்டு பிடித்து, வாங்கி, அந்தக் கோயிலிலேயே தங்க ஆரம்பித்தார். அப்போது அவரைக் காண அடிக்கடி ஜெயக்குமார் செல்வதுண்டு. கர்ப்பகிருகம் வரைக்கும் நட்பினால் அனுமதிப்பார். ஐயனுக்கு அபிசேகம் செய்யும் பாக்கியமும் கிட்டியிருக்கிறது. கோயில் தியானம் செய்ய ஏற்ற இடம். உள்ளே நுழைந்தவுடன் அமைதி ஏற்பட்டுவிடும். சடாரென்று மனம் குவியும். யாராக இருந்தாலும் இதே அனுபவம்தான். அனுபவம் கொடுத்து என்ன செய்ய? பாழடைந்த கோயில்தானே. அந்தக் காலத்து அரசர்களின் தெய்வமாக இருந்தாலும் இந்தக் காலத்து அசுரர்களின் தெய்வம் இல்லையே இந்த சிவன்.

எனவே கோயில் எப்போது வேண்டுமானாலும் முற்றிலும் இடியும் வகையில் இருந்தது. கூரையிலுள்ள செங்கற்கள் ஒவ்வொன்றாய் விழ ஆரம்பித்தன. பார்த்தார் சாமியார். கூரை இடிந்தால் கைலாசம்தான். கைலாசத்திற்கு தான் போக ஆசைப்படாமல் கைலாசத்தை இங்கே கொண்டு வர ஆசைப்பட்டார். ஊர் முக்கிய புள்ளிகளை ஒவ்வொருவராய் பார்த்தார். பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து வரும் கிராமவாசிகளுக்கு நல்லது சொன்னார். விஷக்கடிகளுக்கு மந்திரித்தார். குறி பார்த்தார். முதலில் கோயில் கூரைக்கு முட்டு கொடுத்தார். பின்னர், கூரைச் செங்கற்கள் விழாத வண்ணம் சிமெண்ட் பூச ஏற்பாடு செய்தார். கொஞ்சம்பேர் வர ஆரம்பித்தார்கள்.

உள்ளே நுழைந்தவுடன் சட்டென்று அமைதி தரும் தலம் அல்லவா? அதிலும், அலங்காரம் செய்துகொண்டு இருளான சூழலுக்குள் எரியும் தொங்கு விளக்கின் ஒளியில் கைலாசநாதராகவே சிவன் தெரிவார். கூட்டம் அதிகரித்தது. அங்கே ஒரு கல்லில் வட்டெழுத்துக்களில் ஏதோ எழுதியிருந்தது. ஒருமுறை “இந்தக் கோயில் பற்றிய வரலாறு தெரிந்துகொள்ள வேண்டோமே? இந்தக் கல்வெட்டைப் பற்றி தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியினருக்குத் தெரிவிக்கலாமா?” என்று ஜெயக்குமார் கேட்டபோது பதறிப்போன சாமியார் கலவரத்தோடு “ஐயோ, வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டார். காணாமல் போன கோயில் என்பதால் வரலாறு யாருக்கும் தெரியவில்லை. சாமியார் அவராகவே ஒரு பெயரை சிவனுக்குச் சூட்டினார் – மேட்டு மல்லீஸ்வரர் என்று திருநாமம் பெற்றார் சிவன். சிவனுக்கும் மறுபிறவிச் சங்கிலி. சங்கிலி முழுவதும் மாறிப்போன வரலாறுகள்.

ஆதீனத்திலிருந்து துறவு பெற்றவர் என்பதால் சாமியார் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தமிழ் கற்க ஆரம்பித்தார். தமிழில் பாடல்கள் எழுதுகிறேன் என்று ஜெயக்குமாரிடம் காட்டுவார். தப்பும் தவறுமாய் இருக்கும். ஜெயக்குமார் அதை சொல்லியும்விட்டார். அப்புறம் அவரது திருவாசக முயற்சிகள் பற்றி ஜெயக்குமாருக்கு அவர் தெரிவிப்பதில்லை. ஆனால், மனிதர் நல்ல பக்தர். தத்துவப் பிடிப்புள்ளவர். அவர் ஆதீனமாகப்போகிறார் என்றெல்லாம் புரளிகள் எழுந்தன. பெரிய மனிதர்கள் கோயிலுக்கு வர ஆரம்பித்தார்கள். குட்டைச் சுவராக இருந்த கோயில் சரி செய்யப்பட்டு வண்ணம் பூசப்பட்டு அழகானது. கும்பாபிசேகமும் நடத்தினார் சாமியார்.

அவருடைய கோயிலுக்கு வர ஆரம்பித்த மக்கள் கூட்டத்தைக் கண்டு பயந்துபோய் மாரியம்மன் கோயிலிலும் ஒரு சிவலிங்கம் எழுந்தது — டிஸ்கோதெக்கில் ஆடும் பரதநாட்டியம்போல. மாரியம்மன் கோயிலுக்கு வருபவர்களுக்கோ நவக்கிரக சன்னிதியை சுற்றுவதற்குமுன் சுற்றவேண்டிய மற்றொரு இடமாக இந்த புதிய சிவலிங்கம் ஆயிற்று. அங்கிருந்த மாரியம்மன்தான் முதல் தெய்வம். சக்தியுள்ளவள். எனவே, அங்கே புதிதாய் எழுந்த சிவனை சீந்துவோர் அதிகம் இல்லை. பழமை மிகுந்த இந்த மேட்டுமல்லீசுவரர் கோயிலின் ஈர்ப்பு சொல்லி மாளாது.

ஆக நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாய் மேட்டு மல்லீஸ்வரர் வளர்ந்துகொண்டே போனார். சிவனுக்கான விசேட தினங்கள் அனைத்தும் சிறப்பாய் செய்தார் சாமியார். பூஜைகள் என்ன, புனஸ்காரம் என்ன என்று போட் போடென்று போட ஆரம்பித்தார். திருவிழாக்கள் வேறு சீராக வர ஆரம்பித்தன. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது பலரது மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும். கோயில் வளர ஆரம்பித்தபின் லக்ஷ்மியும் சாமியாரிடம் சேர ஆரம்பித்தாள். சாமியார் ஒரு பழைய அம்பாசடர் காரை செகண்ட் ஹேண்டாகவோ, தேட் ஹேண்டாகவோ வாங்கினார். காரில் போகும்போது தெரிந்தவர்களைப் பார்த்துவிட்டால், ஒரு குழந்தையின் குதூகூலத்துடன் “சாமீஈஈஈஈ, எப்படி இருக்கே” என்று கத்துவார். டாட்டா காட்டிச் சிரிப்பார்.

அவருடைய நிர்வாகத் திறனைப் பார்த்த சிலபேர் ஜெயேந்திரர் அடிக்கல் நாட்டிய பள்ளிக்கூட வேலையில் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். பள்ளிக்கூடம் கட்ட இவரும் முதல் போட்டார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வேலைகள் ஆரம்பித்தன. மிக மிக மிக மிக மெதுவாய். பள்ளி கட்ட விரும்பிய பல பேர் காசு பார்க்க ஆசைப்பட்டார்கள். குழப்பங்கள் எழுந்தன.

சாமியார் பிரச்சினைக்குள் இழுபட விரும்பவில்லை. கொடுத்த காசைத் திருப்பித் தரச்சொல்லி தொந்தரவு செய்து முழுப்பணமும் கிடைக்காமல் கிடைத்தவரை பிழைத்தேன் என இருந்துவிட்டார். அவரைப் பற்றி பலர் குறை சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். காசுக்காக அலைகிறார் என்கிற கெட்ட பெயர் ஏற்பட்டது.

இதற்கிடையில் ஜெயக்குமார் அமெரிக்கா போய்விட்டான். பாதுகாப்பான அமெரிக்க சூழ்நிலை பிடித்துப்போனதால், நிலக்கோட்டைக்குத் திரும்பி வரவே பிடிக்கவில்லை. பல வருடங்கள் கழித்து வந்தபோது நண்பரான சாமியார் ஊரில் இல்லை. ஓடிப் போய்விட்டார். எங்கோ தலைமறைவாகிவிட்டார்.

“ஒரு பெண்ணோடு ஓடி விட்டார்”, “கோயிலுக்குள் பெண்களை நிர்வாணமாக சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்யச் சொல்லி வீடியோ எடுத்தார்”, “ப்ளூ ஃபில்ம் எடுத்தார்” என்றெல்லாம் புரளிகள். மலைப் பிரசங்கங்கள். பொய்.

அவர் அப்படிப்பட்டவர் இல்லைதான். ஆனால், எந்த மக்கள் அவரால் எழுந்த கோயிலால் பலன் அடைந்தார்களோ அதே மக்கள் அவரைப் பற்றித் தூற்றவும் தயங்கவில்லை. தங்களைப் போல, தங்கள் வாழ்க்கை முறை போல இல்லாமல் மாறுபட்டு வாழ்பவர்களை இழிவு செய்யவே காத்திருக்கிறார்கள். திருமணம் செய்துகொண்டு திருட்டுத்தனம் செய்பவர்களை ஏற்கும் உலகத்தால் திருமணம் செய்யாமல் இருப்பவர்களை ஏற்கமுடிவதில்லை. அவர்கள் ஒழுங்காய் இருந்தாலும் குறை சொல்லுவார்கள். இல்லாவிட்டால் கேப்பையில் தேன் நக்குவார்கள். எப்படி இருந்தாலும் ஏசும் ஊரார்.

அந்த ஊராருக்கு அருள் பாலிக்க மற்றொரு சிவன் கோயில் அக்கிரகாரத்துக்கு அருகேயே இருக்கிறது. அம்மாவின் ஒக்கலில் இருந்தவாறே அந்த நடராசர் கோயில் திருவாதிரை விசேஷங்கள் பார்த்த ஞாபகம் ஜெயக்குமாருக்கு இருக்கிறதாம். கோயில் திருவாதிரைக் களி மிகச் சுவையான பிரசாதமாம். அப்புறம் ஒரு பெரியதனக்காரர் அந்த கோயிலை புணருத்தாரணம் செய்கிறேன் பேர்வழி என்று, கோயிலை இடித்து, நடராஜரை பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய அறையில் சிறை வைத்தார். கோயிலை தரைமட்டமாக்கியபின் அஸ்திவாரம் தோண்டுகிறேன் என்கிற பெயரில் மூலவர் இருந்த இடத்தின் கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த ரத்தினங்களையும், வைடூரியங்களையும் லவட்டிக்கொண்டதாக இன்னமும் புரளி இருக்கிறது. கிடைத்ததில் பங்கு கொடுத்தாரோ இல்லையோ தெரியவில்லை. கொடுத்திருந்தால் கெட்ட பெயர் வந்திருக்காது. கோயில் இடிந்தது இடிந்ததுதான். பாழாகிப் போனதுதான் மிச்சம்.

வைரங்களும், வைடூரியங்களும் எடுத்தும் என்ன ப்ரயோஜனம்? ஊர் தனவந்தர்களில் ஒருவராக இருந்த இவரின் தொழிலும், குடும்பமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரிந்து, இப்போது ஏதோ ஜீவனம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சிவன் சொத்து குல நாசம் என்று ஊரார் சொல்லிக்கொள்வதோடு சரி. சிவனிடம் கொள்ளையடித்தவருக்கும் உதவவில்லை. ஓட்டாண்டியான சிவனையும் கவனிக்கவில்லை. இன்னும் மோசமானது நடராஜனின் நிலைமை. ஊரார்.

nataraja_shadowபாழான கோயிலுக்காவது பூசாரி இருக்கலாம். இல்லாத கோயிலுக்கு ஏது பூசாரி? காசியில் இருந்து வந்ததாகச் சொல்லிக்கொண்ட ஒரு வட இந்திய பிராமணரை பூசாரியாக வைத்தார்கள். அவருடைய நிலை சவண்டி பிராமணனுக்குக் கொஞ்சம் மேலே. ஆரம்பத்தில் தீபாராதனை காட்டி கிடைக்கும் தட்சணையில் பிழைப்பை நடத்தினார். நடராஜருக்கே வெறும் சின்ன அறையை இந்த நிலக்கோட்டைக்காரர்கள் ஒதுக்கியிருக்கும்போது அழுக்காய் நாறும் இந்த பூசாரிக்கு எங்கு வாசம்? இடிபட்டது போக மிஞ்சியிருந்த நடரேழியில் கொஞ்ச நாட்கள் தங்கினார். கொஞ்ச நாள்தான். அப்புறம்? அவருடைய அழுக்கான வேட்டியும், சட்டையும், நடராஜர் அடைந்து கிடைந்த அறையிலேயே தங்க ஆரம்பித்தன. அவரும்தான். நடராஜருக்கும் வேறு வழியில்லை. பூசாரிக்கும் வேறு வழியில்லை. வழியில்லாத இரண்டுபேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் சகித்துக்கொண்டனர். ஏற்கனவே நடராஜர் காலைத் தூக்கிக்கொண்டு நிற்பதால் இந்த பூசாரி புரண்டு படுக்க வசதியும் ஆயிற்று.

உதவுவதைவிட அறிவுரை சொல்லுவதும் மட்டம் தட்டுவதும் சமூகத்திற்கு எளிது. இந்த பிராமணருக்கு ஒழுங்காய் சுலோகம்கூட சொல்லத் தெரியவில்லை என்பதை ஓரளவு சுலோகம் சொல்லத் தெரிந்த பிராமணர்கள் தெரிந்துகொண்டுவிட்டார்கள். ஓரளவு மரியாதையான உத்தியோகமும், பிறந்துவிட்டதாலே எளிதாய் கிடைத்துவிட்ட சாதியின் பெருமையும், பீற்றிக்கொள்ள வேறு எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கு ஏளனம் செய்வதும் எளிதாய் லபிக்கிறது. நாலு சுலோகங்கள் சொல்லத் தெரிந்துவிட்டாலே ப்ரம்ம ஞானம் கிடைத்த பிம்பம். கரும்பு இல்லாத ஊரில் இலுப்பைப்பூக்கள்தான் சக்கரை. இலுப்பைப்பூக்கள் பூசாரியை ஏளனமாய் நடத்தின. ஆனால், எதையும் உபயோகிக்கும் உலகமாயிற்றே இது. நடராஜரை கவனிக்க வந்த பிராமணன் தெவச பிராமணன் ஆனார்.

ஒருமுறை பாட்டியின் திவசத்திற்கு சாப்பிட கூப்பிட ஜெயக்குமார் போனான். சடாரென்று சட்டையை மாட்டி, வேட்டியை உதறிக்கட்டிக்கொண்ட பூசாரி, ஒன்றும் பேசாமல் நடராஜர் இருந்த சிறிய அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டார். தப்பாக ஏதேனும் சொல்லிவிட்டேமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, சுவாமியின் பின்பக்கத்தில் வைத்திருந்ததை எடுத்து தான் உபயோகிப்பதற்காக வெளியே எடுத்துப்போட்டார் பூசாரி.

செருப்பு.

மாட்டிக்கொண்டு “வாடா, அம்பி போலாம்” என்று அழைத்தவாறே நடக்க ஆரம்பித்தார். அகிலம் காப்பவன்தான் பிய்ந்த செருப்பையும் காத்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான். உள்ளே உற்றுப்பார்த்ததில் அவன் காலைத் தூக்கி வைத்திருப்பதற்கு வேறு காரணங்களும் தெரிந்தன. பூசாரியின் கிழிந்த பாய், தலையணை, கௌபீனங்கள், பறக்கிற கரப்பான் பூச்சிகள், ஓடுகிற எலிகள். “அடப் பாவி, எப்படியடா இப்படி இருக்கிறாய்?” என்று அவனைப்பார்த்துக் கேட்டுவிட்டு இந்த ஐயரோடு வீட்டுக்கு நடையைக் கட்டினான் ஜெயக்குமார். சிவன்தான் கோபக்காரனாயிற்றே. சொன்னது அவனுக்கு “சுருக்கென்று” தைத்திருப்பது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தெரிய வந்தது.

பக்கத்தில் ஓட்டல் நடத்திவந்தவருக்கு ஓட்டல் பெரிதாக வேண்டும். கோயில் நிலமோ சிதம்பர ரகசியமாய் வானம் பார்த்து கிடந்தது. கோயிலோடு இருந்த பெரிய கிணற்றை ஏற்கனவே தூர்த்து மூடியாயிற்று. கோயில் நிலத்தை எனக்குக் கொடு நான் சிறிதாக கோயில் கட்டுகிறேன் என்று தாக்கீது போட்டார். யார் யாரையோ பிடித்ததில் கோயில் நிலம் ஓட்டலுக்குப் போனது. எதிர்த்தாற்போல இருந்த அரசமரத்தடியில் காற்று வாங்கிக்கொண்டிருந்த பிள்ளையாரை விட கொஞ்சம் உயரமாய் ஒரு கோயிலும் எழுந்தது. அந்த சிறிய கோயிலுக்குள் அகிலாண்டேஸ்வரன் இப்போது நர்த்தனம் ஆடுகிறான். ஆள் நல்ல அழகன். ஐம்பொன் நிறத்தில் ஆடுகிற வேகத்தில் ஜடை சொடுக்கினாற்போல காற்றில் பறக்கும்; ஆனால், இவன் ஆடுகிற களைப்பே இல்லாமல் புன்னகையை சிந்துவான். மனுஷாளுக்கு நல்ல மனது இருக்கிறதோ இல்லையோ, அழகை ரசிக்கும் குணம் இருக்கிறது. எனவே, இப்போது அவனுக்கு இரண்டு வேளை சாப்பாடு. ஓட்டல்காரர் தயவு.

ஆனால், அவனும் சுயநலவாதிதான். பிட்டையும் தின்றுவிட்டு பிரம்படியும் கொடுத்தவன். அதனால் தன்னைக் கவனித்துக்கொள்ள இப்போது வேறு ஒரு நல்ல பூசாரியையும் ஏற்பாடு செய்துகொண்டுவிட்டான்.

பல வருடங்கள் கழித்து வந்த ஜெயக்குமார் பழைய பூசாரி என்ன ஆனார் என்று விசாரித்தான்.

“தெவசத்துக்கு வருவாரே அந்த ஐயரா?”

“ஆமாம்.”

“ஹ்ம், யாருக்குத் தெரியும். ஒருவேளை காசிக்கே போயிருச்சோ என்னவோ.”

நிலக்கோட்டையில் மனுஷாளுக்கும் தெய்வத்திற்கும் ஒரே குணம்தான் போல.

சாதி வெறியருக்கு சங்கரர் எழுதியது

மனீஷா பஞ்சகம்

ஆதி சங்கர பகவத்பாதர்

தமிழாக்கம்: ராமகிருஷ்ண மடம், சென்னை

View More