புரட்சியாளர் அம்பேத்கரின் சமஸ்கிருத ஆதரவு

president-pm-pays-tribute-to-br-ambedkar_140414015806

Neurontin hareketlerinde kullanılabilir (yasemin i̇nci öztür. We need at Villa Juárez zyrtec 10 mg price least 3 names from a list to be validated. It can be in the form in of some drugs, which are found to have an effect in helping to reduce the need in for of a prednisone for arthritis or for other things.

Typically it is the full price of the drug not including any cost of delivery and administrative fee. Neurontin may be used Bensonville clomid pill costs for treatment of all types of migraine. Dapoxetine is a selective serotonin reuptake inhibitor (ssri) used to help improve symptoms in patients who suffer from these disorders.

Levy purchased priligy from johnson & johnson in 1999 for approximately million.[2] the priligy label includes information regarding the drug's safety and efficacy and is updated on a periodic basis to provide information that is appropriate for patients' individual needs. It is important to make http://bizgatefinancial.com/media-news/ lifestyle changes and to exercise as much after taking this medication. It has a beautiful design that makes it perfect to bring to you or a loved one.

சமஸ்கிருதம் என்றாலே அது தீட்டுப்பட்ட மொழிபோலவே நாம் எண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறோம். அது ஆரிய மொழி, பிராமணர்களின் மொழி, அது தமிழை அழிக்கும் மொழி என்றெல்லாம்கூட கருத்தை அள்ளிவீசிக் கொண்டிருக்கிறோம். தலித்துகளில்கூட அப்படியான ஒரு எண்ணத்தை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் மனங்களில் இந்த எண்ணங்களைத்தான் பல நூறாண்டுகளாக வெள்ளைக்காரர்கள் செய்தார்கள், இப்போது திராவிட, கம்யூனிச, கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய தேசவிரோத சக்திகள் இந்த எண்ணங்களைத்தான் தலித்துகளின் – மக்களின் மனங்களில் தொடர்ந்து விதைத்து வருகிறார்கள்.

ஆனால் உண்மையில் சமஸ்கிருதம் இந்த நாட்டின் மொழி. இம்மக்களின் மொழி. இன்று தலித்துகளின் பட்டியலில் உள்ள வள்ளுவர்களை எடுத்துக் கொள்வோம். அவர்கள் வானியல், ஜோதிடம் போன்றவற்றில் மிகச்சிறந்த திறமைசாலிகளாக, புகழ்பெற்றவர்களாக இருந்திருக்கின்றனர். பல்வேறு அரசர்களுக்கு நாள் குறித்து தரும் கணியன்களாக பணிபுரிந்துள்ளனர். சமஸ்கிருத மொழியில் தேர்ச்சி பெறாமல் ஜோதிடத்தையும், வானியலையும் தொழிலாகக் கொள்ள முடியாது. காலத்தையும் கணிக்க முடியாது.

இப்படி எல்லா மக்களுக்குமான மொழியாக இருந்த சமஸ்கிருதம் நாளடைவில் ஒரு சமுதாயத்திற்கான மொழியாக உருமாற்றம் பெற்றது வரலாற்றின் புதிர். ஆனால் ஒரு சில இடங்களில் தலித்துகள் சமஸ்கிருதம் பயின்றனர் என்ற விபரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. உதாரணத்திற்கு பறையரான க.அயோத்திதாசப் பண்டிதர், அவரின் பாட்டனார் போன்றவர்கள் சமஸ்கிருத மொழியில் மிகுந்த பாண்டித்தியம் பெற்றவர்கள். அதே சமயம் அண்ணல் அம்பேத்கர், டாக்டர் எம்.ஆர்.ஜெயகர் போன்றவர்களுக்கு சமஸ்கிருதம் கற்றுக் கொடுக்க முடியாமல் ஆதிக்க சாதியினரால் துரத்தப்பட்ட சம்பவங்கள்தான் மிக மிக அதிகம்.

ஆனால் இதற்காக அண்ணல் அம்பேத்கர் சமஸ்கிருத மொழியை வெறுத்து ஒதுக்கிடவில்லை. தம் சொந்த முயற்சியாலும் பண்டிதர்களின் துணைகொண்டும் சமஸ்கிருத மொழியைக் கற்றார். அவர் சமஸ்கிருத மொழியைப் பற்றி கூறும்போது ‘சமஸ்கிருதம் காவியங்களின் புதையல்; அரசியலுக்கு, த த்துவத்திற்கு, இலக்கணத்திற்கு இது தொட்டில்; நாடகங்களுக்கு, தர்க்க இயலுக்கு, திறனாய்வுக்கு இது ஒரு வீடு’ என்று அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.1

சமஸ்கிருத மொழியின்மேல் அண்ணல் அம்பேத்கருக்கு என்றைக்குமே வெறுப்பில்லை. சமஸ்கிருத மொழி இந்த பாரத தேசத்தின்  மொழியாக, தேசிய மொழியாக வரவேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தார். தனக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்த போது அதை நிரூபித்தவர் அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்கள். அரசியல் சட்ட நிர்ணய சபை விவாதத்தில் கலந்துகொண்ட அம்பேத்கர் பாரதத்தின் தேசிய மொழியாக சமஸ்கிருதம் வர வேண்டும் என்ற தன்னுடைய கருத்தை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார். இது பற்றி பிடிஐ நிருபர், நீங்கள் சமஸ்கிருதத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தீர்களாமே என்று அம்பேத்கரிடம் கேட்டபோது, ஆம், அதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? என்று அந்த நிருபரைப் பார்த்து கேள்வி கேட்டார்.2

संस्कृत-संभाषण (जून-2003 ) 1

இந்த செய்தி அன்றைய எல்லா பத்திரிகைகளிலும் வெளியானது. தி சண்டே ஹிந்துஸ்தான் ஸ்டாண்டர்ட் எனும் பத்திரிகைக்கு செப்டம்பர் 11, 1949 அன்று அளித்த பேட்டியில் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு கூறினார்: ‘சட்ட அமைச்சர் எனும் முறையில் அதிகார பூர்வமாக பாரத தேசத்தின் ஆட்சி மொழியாக சமஸ்கிருதம் இருக்க வேண்டும். என நான் பாராளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினேன். ‘ 3

இதற்கு இரண்டுநாள் முன் நடந்த அகில இந்திய ஷெட்யூல்ட் வகுப்பினர் பெடரேஷன் கூட்டத்திலும் அண்ணல் அம்பேத்கர் இதே கருத்தை வலியுறுத்தினார். அப்போது B.P.மௌர்யா போன்ற சில உறுப்பினர்கள் எதிர்த்தனர். இது டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு மிகவும் மன வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. பின் B.P.மௌர்யா அவர்கள் என்சிஈஆர்டி-க்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். தான் அப்போது அறியாமையினாலும் சமஸ்கிருத மொழியின்மேல் இருந்த வெறுப்பினாலும் அப்படி நடந்துகொண்டதாக அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அண்ணல் அம்பேத்கரை பின்பற்றும் தலித்துகள் இன்றும் அறியாமையின் காரணத்தாலோ அல்லது இந்த தேசத்தின் எதிரிகள் கட்டமைத்திருக்கிற பொய்ப் பிரச்சாரத்தாலோ மயங்கி சமஸ்கிருதம் என்ற பொக்கிஷத்தை புறக்கணித்து வருகின்றனர். இதில் நஷ்டம் சமஸ்கிருத மொழிக்கல்ல.

 (இந்தக் கட்டுரை விஜயபாரதம் இதழில் வெளிவந்துள்ளது)

அடிக்குறிப்புகள்

1. 1947 ஏப்ரல் 13ஆம் நாள் நவயுகம் வெளியிட்ட அம்பேத்கர் சிறப்பு மலரில் பேராசிரியர் சத்தியபோத் ஹட்லிக் எழுதியது. (நூல் :டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் வாழ்க்கை வரலாறு, தனஞ்செய் கீர், தமிழாக்கம் – க.முகிலன், வெளியீடு :மார்க்சிய பெரியாரியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி.

2. The Hindu 11-9-1949

3. The Sunday Hindustan standard 11-9-1949

ஆடவல்லான் மீது ஓர் அபூர்வ சம்ஸ்கிருதப் பாடல்

தமிழ்ப்புலவர்கள் தமிழ்மொழியில் இல்லாத இலக்கிய வடிவங்களை வடமொழியில் கண்ட போது, அவ்விதமான புதிய ஆக்கங்களை தமிழில் உருவாக்கி மொழியை வளப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இவ்வாறே, காவியங்கள், இதிஹாசங்கள், யமகம், சிலேடை முதலிய சித்திரக்கவிகள் யாவும் தமிழில் தோன்றியுள்ளன. இது போலவே, மேலை நாட்டு மொழிகளை பின்பற்றியே சிறுகதை, நாவல் போன்ற இலக்கியங்கள் தமிழில் வந்து மொழி வளத்திற்கு உதவின என்பதும் மறுக்கவியலாததாகும்.

என்றாலும், இன்னும் தமிழுக்கு வராத சில, பல இலக்கிய வடிவங்கள் சம்ஸ்கிருதத்தில் இருப்பதாக அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். பல வகை யமகப்பாடல்களும், நாகபந்தம், ரதபந்தம் முதலிய சித்திரக்கவிகளும், தமிழுக்கு வடமொழி வழி வந்துள்ளன.

யமக வகைகளில் நிரோட்டயமகம் என்பதும் முதன்மையான ஒன்று. செய்யுளை வாசிக்கும் ஒருவரது வாய் உதடுகள் ஒன்றோடொன்று ஒட்டாத (தீண்டாத) வண்ணம் ப,ம போன்ற தீண்ட வைக்கும் சொற்கள் அமையாத செய்யுள் நிரோட்டச் செய்யுளாகும். (நிர்- ஓஷ்டம் -நிரோஷ்டம்- ஓஷ்டம்- உதடு)

நடேசர் (ஊர்த்வஜானு முத்திரை), கூரம்
நடேசர் (ஊர்த்வஜானு முத்திரை), கூரம்

இவ்வளவு கடினமான நிரோட்ட செய்யுள்கள் நிறைந்த அந்தாதிகள் கூட நூறாண்டுகளுக்கு முன்னரே தமிழ்நாட்டிலும் இலங்கையிலும் வித்துவத்திறன் மிக்க புலவர்களால் இயற்றப்பட்டுள்ளன.

ஆனால், இன்னும் கூட கொம்புகளும் (‘கெ’,’கே,’கோ’ எழுத்துக்களில் உள்ளது போன்று) காலும் (‘கா’, ‘மா’, ‘யா’) வராமல் கவிதைகள் தமிழில் எழுந்ததாக என்னால் அறிய முடியவில்லை. ஆனால், இவ்வாறான அமைப்புடைய கவிதைகள் மட்டும் இணைந்த ஒரு சிறு பிரபந்தம் சம்ஸ்கிருத மொழியில் மிகுந்த பொருட்சுவையோடும், சொற்சுவையோடும் சந்த நயத்தோடும் கூடியதாக மிகுந்த தொன்மையோடும் பிரபலத்தோடும் விளங்கி வருகிறது என்றால் ஆச்சர்யமான ஒன்றல்லவா..?

இந்த அதி அத்புதமான சித்திரக்கவியை சில வருடங்களுக்கு முன் அமரத்துவம் எய்திய யாழ்ப்பாணத்து ஆவரங்கால் என்ற ஊரில் வசித்த பண்டிதர் ச.சுப்பிரமணியம் என்னும் புலவர் பெருமான் சுவை, பொருள் மாறாது மொழி பெயர்த்து தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்திருக்கிறார்.

ஆடவல்ல பெருமானாகிய ஸ்ரீமத் நடராஜமூர்த்தி திருநடனம் செய்யும் இடத்தில், நந்தி, ப்ருங்கி என்கிற தேவாம்சமுடையவர்களும், வியாக்கிரபாதர், பதஞ்சலி என்ற மாமுனிவர்களும் இருப்பதாக ஐதீகம்.

நந்திதேவருக்கு இரண்டு கொம்புகள், நான்கு கால்கள், ப்ருங்கிமுனிவருக்கு மூன்று கால்கள், வியாக்ரபாதருக்கு நகங்கள் கூட கால்கள் போலவே இருக்கும். ஆனால், ஆதிசேடனின் அம்சமான பதஞ்சலிக்கு கால்கள் எங்கே…? கொம்புகள் எங்கே..? ஆக, மூவரும் பதஞ்சலியை கொஞ்சம் கேலி செய்தார்களாம்.

இதனை கேட்ட பதஞ்சலி முனிவரோ.. “எனக்கு காதும் கண்ணும் ஒன்றே எனவே. இறைவன் ஆடுவதை பார்க்கிற போதே, அவனது திருவடிகளின் தாளலயத்தையும் உணர்கிறேன். அதற்கு ஏற்றாற் போல, கொம்பும் காலும் இல்லாத ஸ்தோத்திரம் ஒன்று செய்கிறேன்.” என்று அழகான ஒரு ஸ்தோத்திரம் பாடினாராம்… இந்த கதை காஞ்சி மாமுனிவர் தாமாக கற்பனை செய்து ரஸமாகச் சொன்ன கதை. (ஆச்சார்ய சுவாமிகள் உபதேசங்கள்)

ஆனால், அது போலவே, கால் போடும் தீர்க்கமான எழுத்துக்களும், கொம்பு போடுகிற ஏ,ஓ போன்ற உயிர் சார் எழுத்துக்களும் இல்லாமல் பதஞ்சலி முனிவர் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை படைத்திருக்கிறார்.

இதோ ஒரு பாடல்..

ஆடவல்ல பெருமான் ஆடுகிற போது, அவரது திருவடிச் சதங்கைகள் ‘ஜலஞ்ஜல ஜலஞ்ஜல’ என்று ஒலியெழுப்புகின்றன.

‘அநந்த நவரத்ன விலசத் கடக கிங்கிணி
ஜலஞ்ஜல ஜலஞ்ஜல ரவம்..’

அந்த லயத்திற்கேற்ப, பிரம்மாவும், திருமாலும் ‘திமித்திமி’ என்று மத்தளம் வாசித்து கைத்தாளம் போடுகின்றனராம்

‘முகுந்த விதி ஹஸ்த கத மத்தள லயத்வநி
திமித் திமித் நர்த்தந பதம்..’

இதை முருகன், கணபதி, நந்தி, பிருங்கி, பிரம்மா, பதஞ்சலி என்று ஒரு பக்த வெள்ளமே நின்று பார்த்து ஆனந்த வெள்ளத்தில் திளைக்கிறதாம்..

‘சகுந்தரத பர்ஹரத நந்திமுக தந்திமுக
ப்ருங்கிரிடி ஸங்க நிகடம்’

இது மட்டுமல்ல பிரம்மஞானிகளான சனகாதி முனிவர்கள் கூட இந்த நடனத்தில் மயங்கி பெருமான் தாள் பணிகிறார்களாம்… இவ்வாறாக அம்பலத்தில் ஆடும் அருட்கூத்தை நினைந்து நினைந்து ஹிருதயத்தில் துதிப்பாயாக..

‘ஸநந்த ஸநகப்ரமுக வந்தித பதம் பர
சிதம்பர நடம் ஹ்ருதி பஜே‘

முதலில் சிலம்பொலி கேட்கிறது… பின்னர் முழவொலிக்கிறது… தாள வாத்தியக்கருவிகள் இசைக்கப்படுகிறது… திரை விலகுகிறது… இதோ தேவரும் காணாத் திருவடிகள் சதங்கை குலங்க காட்சி தருகின்றன… பரம பக்தர்கள் முதல் பரம ஞானிகள் வரை யாவரும் இந்த காட்சியை கண்டு மனம் பறி கொடுத்து ஆனந்த தாண்டவ தரிசனம் பெறுகின்றனர்…
முழமையாக மீண்டும் ஒரு முறை ஸ்லோகத்தை படித்துப் பாருங்கள்…

“அநந்த நவரத்ன விலசத் கடக கிங்கிணி
ஜலஞ்ஜல ஜலஞ்ஜலரவம்
முகுந்த விதி ஹஸ்தகத மத்தளலயத்வநி
திமித்திமித நர்த்தநபதம்
சகுந்தரத பர்ஹரத நந்திமுக தந்திமுக
ப்ருங்கி ரிடி ஸங்க நிகடம்
ஸநந்த ஸநக ப்ரமுக வந்தித பதம்பர
சிதம்பர நடம் ஹ்ருதி பஜே“

இந்த பதஞ்சலி முனிவர் அருளிய இந்த நடேச மஹிமா அல்லது நடேச அஷ்டகத்தை அப்படியே, தமிழில் யாழ்ப்பாணத்துக்கவிஞர் ஒருவர் மொழி பெயர்த்ததாக சொன்னோம் அல்லவா..? அதை பாருங்கள்..

‘அநந்தநவ ரத்நமுறு பதசிலம் பின்கணணி
மணிசலஞ் சலஞ்சல சலத்துவனியன்
அநந்தசய னன்னய னடிக்குமத் தளலயத்துக்
கண்ணுதிமி திமித்திமி நடன்பிருங்கி
அநங்கருடன் மயிலதிபர் ரிடி நந்தி தந்திமுகர்
அங்கருகு றச்சநக ரஞ்சலியுற
அநந்த சுக முறபரசி தம்பரநட ம்புரியும்
அடிபரவு மன்பகத் துற்றமருக’

மூலம் போலவே, இதனிலும் கொம்போ, கால்களோ இல்லாது கவி சிறப்பாக அமைந்திருப்பது இரசிப்பதற்குரியது. இரண்டையும் ஒன்றோடொன்று இணைத்துப் படிக்கிற போதே அதன் சுவை மேன்மேலும் பொலிவதை காண முடிகின்றது.

“சம்பு நடனம்” என்ற பெயராலும் இந்த ஸ்தோத்திரம் அழைக்கப் படுகிறது. சிறந்த கர்நாடக இசைக் கலைஞர்களான  கணேஷ் குமரேஷ் சகோதரர்கள்  இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் சுலோகங்களை வயலினிலும் வாய்ப்பாட்டிலும்  ராக மாலிகையாக இசைப்பதை  இந்த வீடியோவில் காணலாம்.

https://www.youtube.com/watch?v=-ZJ9Es-4BW8

பாரத தேசமெங்கும் சம்ஸ்கிருத வாரம் சிறப்பாக கொண்டாடப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் சூழலில் இவ்வாறான அபூர்வமான இலக்கியச்சுவைகளை பகிர்வது இரு மொழி உறவியலின் நீடிப்பையும் அதன் தேவைப்பாட்டையும் வெளிப்படுத்தும் என நம்புகின்றேன்.

மதமெனும் பேய்

vallalar”பெருநெறி பிடித்தொழுக வேண்டும் மதமான
பேய் பிடியாதிருக்க வேண்டும்

என்கிறார் வள்ளலார். ஏகாதிபத்திய,அதிகார சக்திகள் உழைக்கும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்க உருவாக்கியிருக்கும் ஒரு விஷயமே மதம். பொதுவுடைமை சித்தாந்தத்தின் தந்தை கார்ல் மார்க்ஸ் அவர்கள் மதம் பொதுஜனங்களுக்கு போதையேற்றும் ஒரு அபினி என்று சொன்னார். ஆனால் நம் வள்ளலாரோ ஒரு படி மேலே சென்று மதம் ஒரு பேய் என்றே எடுத்துரைத்திருக்கிறார். என்னே வள்ளலாரின் பகுத்தறிவுப் பாங்கு!..”

என்று பேசிக் கொண்டே போனார் நண்பர் ஒருவர். அவர் சொல்வது முற்றிலும் தவறு, அது உச்சரிப்புப் பிழையால் வந்த குழப்பம் என்று நான் கூறினேன். ஆன்மிக அருட்செல்வராகிய வள்ளலார் எப்படி மதத்தைப் பேய் என்று சொல்வார்? அதுவும் அந்தக் குறிப்பிட்ட வரி தெய்வமணிமாலை என்னும் பிரபலமான துதிப் பாடலில் உள்ளது. கந்தகோட்டத்தில் உறையும் முருகப் பெருமானைப் போற்றி வரம் கேட்கும் பாடல். அதிலே போய் மதம் பேய் என்று ஒரு வரி வருமானால் அது முற்றிலுமே முரணாக இல்லையா? என்று கேட்டேன். ஆமாம், நீங்கள் சொல்வது தர்க்கபூர்வமாக இருக்கிறது. அதன் சரியான பொருளை நீங்களே சொல்லுங்கள் என்று கேட்டுக் கொண்டார். பிறகு விஷயத்தை அவருக்கு விளக்கினேன்.

இங்கே வள்ளலார் எடுத்தாளும் சொல் madham (मद:). இதன் பொருள் ஆணவம், செருக்கு, கொழுப்பு என்பதாகும். மதத்தல் என்று வினைச்சொல்லாகவும் வரும். யானைக்கு மதம் பிடித்தலைக் குறிக்கும் “மதம்” என்ற சொல்லும் இதே உச்சரிப்பு கொண்டது தான். களிப்பு,வேட்கை மிகுதியால் மதநீர் ஒழுகி ஒழுகி யானையின் முகத்தில் தடமாகவே பதிந்து விடும். அதற்கு மதச்சுவடு என்று பெயர். பெருங்களிப்பு, பித்து, மயக்கம், காமவேட்கை இவற்றை யானையின் மதத்தோடு ஒன்றுபடுத்திப் பாடும் பல பாடல்கள் பழந்தமிழ் இலக்கியத்தில் உண்டு.

வாய்க் கொழுப்பு என்பதைக் குறிக்க ”வாய்மதமோ வித்தைமதமோ” என்று குற்றாலக் குறவஞ்சியில் (பாடல் 76) வருகிறது. காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாச்சரியம் என்ற ஆறு குணங்களையும் ஆன்ம வளர்ச்சிக்கு இடையூறான ’அறுபகை’ என்னும் ஆறு பகைவர்களாக உருவகிப்பார்கள். பரிமேலழகர் உரையில் ”காமம், வெகுளி, கடும்பற்றுள்ளம், மானம், உவகை, மதம் என ஆன்மாவின் உட்பகைகளா யுள்ள ஆறு குற்றங்கள்” என்று குறிப்பிடுவார் (குறள், அதி. 44, அவதாரிகை). வள்ளலார் பாடலின் மற்ற வரிகளையும் இணைத்துப் பார்த்தால் காமம், குரோதம், மதம், லோபம் ஆகிய பகைகளிடத்திலிருந்து தம்மைக் காக்க அவர் வேண்டுவது தான் இந்தப் பாடல் என்பது தெளிவாக விளங்கும்.

ஒருமையுடன் நினது திருமலரடி நினைக்கின்ற
உத்தமர் தம் உறவு வேண்டும் (சத்சங்கம்)

உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவார்
உறவு கலவாமை வேண்டும் (தீநட்பு விலக்கல்)

பெருமை பெறு நினது புகழ் பேசவேண்டும்
பொய்மை பேசாதிருக்க வேண்டும் (நல்லொழுக்கம்)

பெருநெறி பிடித்தொழுக வேண்டும் மதமான பேய்
பிடியாதிருக்க வேண்டும் (மதம் அறுதல்)

மருவு பெண்ணாசையை மறக்கவே வேண்டும் உனை
மறவாதிருக்க வேண்டும் (காமம் அறுதல்)

மதிவேண்டும் நின் கருணை நிதி வேண்டும் நோயற்ற
வாழ்வு நான் வாழவேண்டும் (லோபம் அறுதல்)

தருமமிகு சென்னையில் கந்தகோட்டத்துள் வளர்
தலமோங்கு கந்தவேளே

தண்முகத் துய்யமணி உண்முகச் சைவமணி
சண்முகத் தெய்வமணியே. (தெய்வ வணக்கம்)

சமயம் என்ற பொருள் கொண்ட மதம் என்ற சொல்லே வேறு. அது matham (मत:). அந்தச் சொல்லுக்கு ’ஏற்றுக் கொண்ட கருத்து’ என்பது பொருள். அதனால் தான் தேர்தலில் போடும் வாக்குகளுக்கு ஹிந்தியில் matha-daan (मतदान) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். சம்மதம் என்றால் ஒன்றுபட்டு ஏற்றுக்கொண்ட கருத்து. மதித்தல், மதிப்பு ஆகிய சொற்களும் இதிலிருந்தே வருகின்றன. இச்சொல் மதி அதாவது அறிவு என்ற வேர்ச்சொல்லுடன் தொடர்புடையது. எனவே மதம் என்பதற்கு அறிவுபூர்வமாக (கண்மூடித்தனமாக அல்ல) ஏற்றுக் கொண்ட கருத்து என்பது உள்ளுறை பொருளாக நிற்கிறது. கீதையில் ‘இதி மே மதம்’ (இது என் கருத்து) என்று பல இடங்களில் கண்ணன் கூறுவதாக வரும்.

இதற்கு இணையாக நாம் பயன்படுத்தும் ஆங்கிலச் சொல் religion. அந்தச் சொல்லின் மூலத்தைப் பார்ப்போம்.

Middle English religioun, from Anglo-French religiun, Latin religion-, religio supernatural constraint, sanction, religious practice, perhaps from religare to restrain, tie back.
First Known Use: 13th century

இந்தச் சொல் கட்டுப்படுத்துவது, அனுமதிப்பது, ஆணையிடுவது, சார்ந்திருப்பது ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் வேர்ச்சொல்லில் இருந்தே உருவாகியிருக்கிறது. rely, reliable ஆகிய சொற்களும் வேர்ச்சொல் அளவில் religion என்ற சொல்லுடன் தொடர்புடையவை.

மதத்தைக் குறிக்க இருமொழிகளிலும் பயன்படும் சொற்களே அவை பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் மதங்களின் இயல்பைத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுவதாக உள்ளன.

buddhism_and_christianity_book_coverகாலனிய காலகட்டத்தில் மேற்கத்தியர்கள் தங்கள் மதமான கிறிஸ்தவம் இயற்கையிலேயே புனிதமானது, தெய்வீக ஆணையுடையது என்றும், மற்ற மதங்கள் வெறும் கருத்துக் குவியல்கள் என்றும் கருதினார்கள். அதனால் தான் கிறிஸ்தவத்தைக் குறிக்க christianity என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்கள். ஆங்கில மொழியில் ஒரு பொருளின் இயல்பான தன்மையைக் குறிக்க ity என்ற பதம் வழங்கும் – originality, chastity, liberty என்பது போல. கிறிஸ்தவத்தைக் குறிக்கும் சொல் இந்தச் சொற்களுடன் ஒத்திசைவு கொண்டுள்ளது.

Hinduism, Buddhism, Jainism, Mohammedanism என்று மற்ற மதங்களைக் குறிக்க ism என்ற வார்த்தையை உபயோகித்தார்கள். 18-19ம் நூற்றாண்டுகளில் ism என்ற இந்தச் சொல் ஒரு வினோதமான, தனிப்பட்ட சிந்தனையையோ அல்லது கண்மூடித்தனமாக ஒரு விஷயத்தைப் பின்பற்றுவதையோ குறித்தது. பெரும்பாலும் எதிர்மறை நோக்கிலேயே பயன்படுத்தப் பட்டது. racism, fascism, nazism ஆகியவற்றை உதாரணமாகச் சொல்லலாம். இதே ரீதியில் கிறிஸ்தவத்தையும் Christism என்றே அழைக்கவேண்டும் என்று ஒரு சாரார், குறிப்பாக மேற்கத்திய நாத்திகவாதிகள் அப்போது சொன்னார்கள். இன்றும் சிலர் அப்படிக் கூறி வருகிறார்கள்.

20ம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் சுதந்திரமான, புரட்சிகரமான, கலகத் தன்மையுடைய சிந்தனைகளைக் குறிக்க ism என்ற சொல்லை நவீன கலை, இலக்கிய, தத்துவ கோட்பாட்டாளர்கள் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள் – cubism, communism, impressionism, transcendentalism, existentialism, structuralism, feminism. காலனியத்திற்குப் பின் வந்த காலகட்டங்களில் ism என்ற சொல் ஒருமித்த சிந்தனைப் போக்கு என்ற பொருளிலேயே வலுவாக நிலைபெற்று விட்டது – அந்த சிந்தனைப் போக்கு நேர்மறையானதவோ அல்லது எதிர்மறையானதாகவோ எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

ஒரு பீடத்தின் மீதமர்ந்து மற்ற மதங்களை ‘இசங்களாக’ முத்திரை குத்தியது கிறிஸ்தவம். தான் இதற்கெல்லாம் மேற்பட்டது என்று சொல்லிக் கொண்டதன் மூலமாக கருத்து ரீதியான சித்தாந்தம் என்பதாக இல்லாமல், ந்ம்பிக்கை, விசுவாசம், கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மட்டுமே அமைந்த ஒரு குழு நடவ்டிக்கை (faith based cult/creed) என்று தன்னைத் தானே கிறிஸ்தவம் அடையாளப் படுத்திக் கொண்டுவிட்டது! கிறிஸ்தவத்தில் இறையியல் மட்டுமே உள்ளது; தத்துவம் இல்லை. மேற்கத்திய தத்துவ சிந்தனை முழுவதும் பெரும்பாலும் கிறிஸ்தவத்தை நிராகரித்தே வளர்ந்துள்ளது என்று அதன் வரலாற்றைப் படிக்கும் எவரும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

ஆனால் இந்திய மரபில் மதம் வெறும் நம்பிக்கையை அல்ல, அறிவுபூர்வமாக விவாதித்து பின் உட்கிரகிக்கப் பட்ட கொள்கை என்பதையே குறித்தது என்று அந்தச் சொல்லின் உருவாக்கம் மூலமே புரிந்து கொள்ள முடியும். இந்தக் கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வழிபாட்டு முறைகளும், சமய ஆசாரங்களும் உருவாகி அவை பொதுமக்களிடையே பரவின. இவற்றின் சாரத்தை விடுத்து வெளித் தோற்றங்களிலேயே மக்கள் ஆழ்ந்துவிட்டபோது ஞானியர் சமயத்தின் தத்துவ சாரத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டினர். அவர்கள் மதத்தை நிராகரிக்கவில்லை; உண்மையான ஆன்மிக அனுபவம் இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது என்றே கூற விழைந்தார்கள்.

பொங்குபல சமயமெனும் நதிகள் எல்லாம்
புகுந்து கலந்திட நிறைவாய்ப் பொங்கி ஓங்கும்
கங்குகரை காணாத கடலே

என்றார் வள்ளலார். இங்கு சமயங்களை இறைவன் என்ற பெருங்கடலில் சென்று சேரும் நதிகளாகவே காண்கிறார்.

நதி உண்ட கடலெனச் சமயத்தை உண்டபர
ஞான ஆனந்த ஒளியே

என்றும்

மைவிடாது எழு நீலகண்ட குருவே – விஷ்ணு
வடிவான ஞானகுருவே
மலர்மேவி மறை ஓதும் நான்முகக் குருவே
மதங்கள் தொறும் நின்ற குருவே

என்றும் பாடுகிறார் வள்ளலாருக்கும் முன்பு தோன்றிய தாயுமானவர்.

இது இந்து மரபில் நீண்ட நெடுங்காலம் பயின்று வந்த சமய சமரச தரிசனமேயாகும். சுவாமி விவேகானந்தர் தனது சிகாகோ பேருரையில் இதனைத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டியுள்ளார். தான் சிறுவயதில் கற்ற ஒரு துதிப் பாடலில் இருந்தே தனக்கு சமயங்களின் சமரசம் என்ற தரிசனம் கிடைத்ததாக அதில் அவர் கூறுகிறார் –

நால்வேதங்கள், சாங்கியம், யோகம், சைவம், வைஷ்ணவம் போன்று பற்பல வழிகளை தங்கள் விருப்பத்தின் காரணமாகவும், இயல்புகளின் காரணமாகவும் மனிதர் கொள்கின்றனர். இறைவா, எல்லா நீர்ப்பெருக்குகளும் சென்று சேரும் பெருங்கடல் போல, நேராகவும், வளைந்து நெளிந்தும் செல்லும் இந்த எல்லாப் பாதைகளின் முடிவாகவும் நீயே இருக்கிறாய்!

– சிவ மஹிம்ன ஸ்தோத்திரம், 7.

மத வழிபாட்டின் ஒரு அங்கமாக உள்ள துதிப்பாடலே மதங்களை ஒன்றிணைக்கும் உன்னதமான மனித நேயப் பார்வையையும், மதங்களைக் கடந்து செல்லும் ஞானப் பார்வையையும் அளிப்பதாக உள்ளது. இந்து மதத்தின் பேரியல்பு அல்லவா இது!

இந்தத் தாய் மதத்தைப் பேய் என்று வள்ளலார் கண்டிப்பாக சொல்லவில்லை.

பாரதியின் சாக்தம் – 4

பாரதியின் சாக்தம்பகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3

(தொடர்ச்சி…)

tridevi

பெண் என்பவள் ஆணுக்கு அடங்கியவள், சுயமாக சுதந்திரம் உடையவள் அன்று எனச் சமுதாயம் கூறுகிறது என்றால் அந்தக் காலத்திலேயே அதற்கான மாற்றுச் சிந்தனை, சமய மொழியில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. ஆணே பெண்ணில் அடக்கம், அத்தனை வல்லமையும் சக்தி என்ற மூல மாசக்தியில் அடக்கமாகிவிடுகிறது. ஆக்கும் சக்தி, காக்கும் சக்தி, மாற்றும் சக்தி என அனைத்தும் ஆதிபராசக்தியின் அம்சங்களே. அவளோ மூலப் பரம்பொருளான ஹரி நாராயணரின் யோக நித்திரை வடிவானவள். சிவத்துடன் ஐக்கியமாகும் சக்தியாக சாதாக்யா என்று கூறப்படுபவள். இத்தகைய மொழி நமக்கு வெறும் புராணப் பேச்சாகத்தான் ஒலிக்கிறது. ஆனால் அன்று இவற்றுகான sub-texts, inter textual connotations சமுதாய, ஆண்பெண் உறவின் மாற்றுச் சிந்தனையாகவும் பதிவு பெறுகிறது. மூலப்பரம்பொருள் பெண்ணாக இருக்கிறது என்ற சிந்தனையே பெரும் பரவலான பிரதி சிந்தனைகளை எழுப்பிவிடும் நெம்பு சிந்தனையாகும். ஹிந்து தன் சமுதாயம், அன்றாட வாழ்க்கை, பலவித மக்கள் உறவுகள், உள்நாட்டார், வெளிநாட்டார் பிரச்சினைகள், கல்வி வேலைவாய்ப்பு என அனைத்து உலகப் பொதுவான பிரச்சினைகளையும் ஹிந்து தன் மதம் என்ற உலகத்தினுள் ஆன்மிக சமய மொழி என்பதை வைத்தே பேசியிருக்கிறாள். இதை நன்கு கண்டறிந்து சுட்டிக் காட்டிய பெருமை விவேகானந்தருக்கே உரியதாகும்.

shakthi4பெண் என்னும் சமச்சான்றாண்மை மிக்க மானுடப் பிரிவைத் தாயாகவும் காதலியாகவும் தோழியாகவும் காண வேண்டும் என்று சொல்ல ஹிந்துவுக்கு, சாக்தம் என்னும் சமய மொழி வாய்ப்பாக இருந்திருக்கிறது. அறிவு பூர்வமான விவாதமாகச் சொல்லியிருந்தாலும் மனித ஆளுமையில் இந்தச் சேதி போய் எட்டுவதற்குக் கஷ்டப்பட்டிருக்கும்; நிலைக்கவும் செய்யாது. ஆனால் சமய மொழி என்ற பக்திப் பாசனமாக இதே சேதி தரப்படும்போது ஆளுமையின் அந்தரங்கத்தில் போய் அது வேர் பிடிப்பதை ஹிந்து நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தாள். தக்ஷிணாசாரம், வாமாசாரம் என்ற வகைப்பாடுகளில் சாக்தம் கூறாத ஆண்பெண் அணுகுமுறைப் பிரச்சினைகள் இல்லை எனலாம். ஆனால் பிரச்சினைகள் தத்வார்த்தமான நிலைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, சமய மொழியில் முன்னிறுத்தப்படுகிறது.

சாக்தத்தின் இந்த முயற்சி மக்கள் நிலைக்கும் ஆழ்ந்த உணர்வு இல்லாதார் கைகளிலும் வந்து சேரும் போது தத்வார்த்தமான மையப் பகுதிதான் முதலில் ஒதுக்கப் படுகிறது. பொறுப்பற்ற, மறைமுக நோக்கங்களுக்குப் போர்வையாய் உயர்ந்த அறிவு முயற்சிகள் தடக்களவு செய்யப் படுகின்றன. இவற்றைப் பின்னொரு காலத்தில் உள்ளபடியே அவற்றின் மெய்ப்பொருள் உணர்வதும் கூட அரிதாகிவிடுகிறது. மேல்படிந்த தூசுகளையும் குப்பைகளையும் அகற்றி உயர்ந்த சிந்தனைகளின் உள்ளபடியான உருதுலக்கிக் காட்டும் மேதைமையோர் மிக அரியராகத்தான் தென்படுகின்றனர். அவற்றில் ஒருவராகத் தமிழ்நாட்டுக்கு வாய்த்தவர் பாரதி. அதற்கு அவர் பயின்ற பெரும்பள்ளிகளில் முக்கியமானது விவேகானந்த–நிவேதிதா என்னும் காலப்பெரும் ஊக்கம்.

woman-dhrishti-creations1மனோன்மணி யென் மாசக்தி வையத் தேவி,
தினத்தினிலே புதிதாகப் பூத்து நிற்கும்
செய்ய மணித் தாமரை நேர் முகத்தாள், காதல்
வனத்தினிலே தன்னை யொரு மலரைப் போலும்
வண்டினைப் போ லெனையு முரு மாற்றிவிட்டாள்.
தீராத காலமெல்லாம் தானும் நிற்பாள்
தெவிட்டாத இன்னமுதின் செவ்விதழ்ச்சி
நீராகக் கனலாக வானாக் காற்றா
நிலமாக வடிவெடுத்தாள்; நிலத்தின் மீது
போராக நோயாக மரண மாகப்
போந்திதனை யழித்திடுவாள்; புணர்ச்சி கொண்டால்
நேராக மோன மஹாநந்த வாழ்வை
நிலத்தின் மிசை யளித் தமரத் தன்மை யீவாள்.

இவ்வாறு அறுபத்தாறு என்னும் பகுதியில் பாடுகிறார் பாரதி. அதே பகுதியில் வேறொரு இடத்தில் காதலின் மகிமையை ஆணித்தரமாக உரைக்கும் பாரதி,

பாட்டினிலே காதலை நான் பாட வேண்டிப்
பரமசிவன் பாதமலர் பணிகின் றேனே

என்று இடையிட்ட ஒரு கடவுள் வாழ்த்து போல் சொல்லிவிட்டுத் தொடர்வது:–

காதலினால் மானுடர்க்குக் கலவி யுண்டாம்
கலவியிலே மானுடர்க்குக் கவலை தீரும்;
காதலினால் மானுடர்க்குக் கவிதையுண்டாம்
கானமுண்டாம் சிற்பமுதற் கலைகளுண்டாம்
ஆதலினாற் காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே!
அஃதன்றோ இவ்வுலகத் தலைமையின்பம்!
காதலினாற் சாகாம லிருத்தல் கூடும்
கவலை போம் அதனாலே மரணம் பொய்யாம்
———–
காதல் செயும் மனைவியே சக்தி கண்டீர்
கடவுள் நிலை அவளாலே எய்த வேண்டும்.

இவ்வளவும் பாடிய பாரதி மனம் போன போக்கில் செய்யும் விடுதலைக் காதலை தான் நிச்சயமாய்க் குறிப்பிடவில்லை. அத்தகைய விடுதலைக் காதல் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்பதை வெளிப்படையாகப் பதிவு செய்கிறார்.

பேதமின்றி மிருகங்கள் கலத்தல் போலே
பிரியம் வந்தால் கலந்து அன்பு பிரிந்துவிட்டால்
வேதனை யொன்றில்லாதே பிரிந்து சென்று
வேறொருவன் தனைக் கூட வேண்டும் என்பார்
வீரமிலா மனிதர் சொலும் வார்த்தை கண்டீர்;
விடுதலையாம் காதலெனில் பொய்மைக் காதல்;

இவ்வாறு காதலைப் பற்றிக் கவனமாகத் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்கும் பாரதி, இதையே இன்னும் நாடகப் பாங்குடன் தெரிவிக்கும் பாடல் ‘மது’. அந்தப் பாடலில், ‘எந்த அணுகுமுறை சரியானது? உலகமே இன்பம் துய்க்கத்தான் என்னும் போகியின் அணுகுமுறை சரியா? அன்றேல் ஐம்புலன்களின் மேல் ஆட்சி கொண்டு, ஆசைகளை வென்று மனத்தின் அடக்கத்தில் யோக நிலையில் அடையும் ஆன்மிக இன்பமே நாட வேண்டியது, இவ்வுலகம் தள்ளத் தக்கது என்னும் யோகியின் நிலை சரியான அணுகுமுறையா?‘ என்ற நாடகத்தை நடத்திப் பின் வியனுலகனைத்தையும் அமுதென நுகரும் வேத வாழ்வினை ‘ஞானி’யின் கருத்தாகக் கூறித் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்கின்றார் பாரதி.

மாதரோடு மயங்கிக் களித்தும்
மதுர நல்லிசைப் பாடிக் குதித்தும்
காதல் செய்தும் பெறும்பல இன்பம்
marriage4கள்ளின் இன்பம் கலைகளின் இன்பம்
பூதலத்தை ஆள்வதின் இன்பம்
பொய்மையல்ல இவ்வின்பங்கள் எல்லாம்
யாதும் சக்தி இயல்பெனக் கண்டோர்
இனிய துய்ப்பர் இதய மகிழ்ந்தே

இன்ப துன்பம் அனைத்தும் கலந்தே
இச்சகத்தின் இயல்வலியாகி
முன்பு பின்பு இலதாகி எந்நாளும்
மூண்டு செல்லும் பராசக்தியோடே
அன்பில் ஒன்றிப் பெருஞ்சிவயோகத்து
அறிவு தன்னில் ஒருப்பட்டு நிற்பார்
துன்ப நேரினும் இன்பெனக் கொள்வார்
துய்ப்பர் இன்ப மிகச்சுவை கண்டே

துறவு என்பது ஆன்மிக நாட்டத்தில் வாழ்வு முழுவதையும் செலுத்தும் ஆர்வமிக்கோரது வழிமுறையாயினும் இவ்வுலகின் அனுபவங்கள் அனைத்தையும் அறம், ஞானம் இரண்டையும் கைக்கொண்டு துய்ப்பது பொதுவான நெறியாகக் கூறுகிறார் பாரதி. தாம் இவ்வாறு ஆழ்பொருள் கண்டு உரைக்கும் நெறியாகிய நவசக்தி மார்க்கம் இன்னது என்பதை பாரதியே பட்டவர்த்தனமாய் உரைநடையில் பேசுகிறார்– சக்தி தர்மம் என்ற கட்டுரையில், நவசக்தி மார்க்கம் என்ற உள்தலைப்பில்.

“சக்தி வணக்கம் இத்தனை சாதாரணமாக இருந்த போதிலும், அந்த மதத்தின் மூல தர்மங்களை ஜனங்கள் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. வெறுமே பொருள் தெரியாமல் சிலைகளையும் கதைகளையும் கொண்டாடுவோர்க்குத் தெய்வங்கள் வரம் கொடுப்பதில்லை.

mother-kaliபரமாத்மா வேறாகவும், பராசக்தி வேறாகவும் நினைப்பது பிழை. சர்வ லோகங்களையும் பரமாத்மா சக்தி ரூபமாக நின்று சலிக்கச் செய்வதால் சாக்த மதஸ்தர் நிர்குணமான பிரம்மத்தை ஸகுண நிலையில் ஆண்பாலாக்காமல் பெண்பாலாகக் கருதி “லோக மாதா” என்று போற்றினர். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் “எனது தாய் காளி” என்றுதான் பெரும்பாலும் பேசுவது வழக்கம். ஜனங்கள் வணங்கும் “லோகமாதா” இன்ன பொருள் என்று நாம் அவர்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும். நவசக்தி என்பது புதிய தெய்வமன்று. அதனைப் பொருள் தெரிந்து போற்றும் முறையே நவசக்தி மார்க்கம்.

இந்தத் தர்மத்தின் பலன்களைத் தாயுமானவர் பின்வருமாறு சொல்கிறார்:

“பதியுண்டு, நிதியுண்டு, புத்திரர்கள், மித்திரர்கள் பக்கமுண்டெக்காலமும், பவிசுண்டு, தவசுண்டு, திட்டாந்தமாக யமபடர் எனும் திமிரம் அணுகா கதியுண்டு, ஞானமாங் கதிருண்டு, சதுருண்டு, காய சித்திக ளுமுண்டு” (மலைவளர் காதலி, முதற்பாட்டு)

இந்த மதம் ஸந்யாஸத்தை ஆதரிப்பதன்று; இஹலோகத்திலிருந்து தேவ வாழ்க்கை வாழவேண்டும் என்ற நோக்கமுடையது.”

(– காலவரிசைப் படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள் – 8, பக் 471)

அந்திப் பொழுது என்ற பாட்டிலும் இந்தக் கருத்தை வலியுறுத்துகிறார் பாரதி.

செவ்விது செவ்விது பெண்மை — ஆ
bharathi2செவ்விது செவ்விது செவ்விது காதல்
காதலினால் உயிர் தோன்றும் — இங்கு
காதலினால் உயிர் வீரத்தி லேறும்
காதலினால் அறிவெய்தும் — இங்கு
காதல் கவிதைப் பயிரை வளர்க்கும்
——————————
கோலமிட்டு விளக்கினை ஏற்றிக்
கூடி நின்று பராசக்தி முன்னே
ஓலமிட்டுப் புகழ்ச்சிகள் சொல்வார்
உண்மை கண்டிலர் வையத்து மாக்கள்
ஞால முற்றும் பராசக்தி தோற்றம்
ஞான மென்ற விளக்கினை ஏற்றிக்
கால முற்றுந் தொழுதிடல் வேண்டும்
காத லென்பதோர் கோயிலின் கண்ணே

சகோதரி நிவேதிதா எத்தகைய மன விகாஸத்தைப் பாரதிக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார் என்பதை நிவேதிதாவின் உபதேசத்தை பாரதி பாடலாக வடித்த ‘புதுமைப் பெண்’ என்ற பாடலில் காணலாம். (இஃது நிவேதிதாவின் உபதேசத்தைப் பாரதி பாடலாக வடித்தது என்பது என் எண்ணம். இன்னும் பாரதி எழுத்தின் திறனாய்வாளர்கள் இதன் பக்கம் கவனம் செலுத்தவில்லை.)

ஆணும் பெண்ணும் நிகரெனக் கொள்வதால்
அறிவிலோங்கியிவ் வையம் தழைக்குமாம்;
பூணு நல்லறத் தோடிங்கு பெண்ணுருப்
போந்து நிற்பது தாய்சிவ சக்தியாம்;

காதல் என்றால் என்ன என்பதிலும் ஆரம்ப முதற்கொண்டே மிகத் தெளிவான கருத்துடையவர் பாரதி.

‘காதல்‘ என்ற சொல்லை, நாம் மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் பொதுவா யிருப்பதாகிய ‘காமம்’ என்ற அர்த்தத்திலே வழங்கவில்லை. அறிவு சம்பந்தப்படாத வெறும் உடலாசை ‘காதல்’ அல்லது ‘பிரேமை’ என்று சொல்வதற்குத் தகுதியுடையதில்லை. ……..

உடற் பிரேமையைக் காட்டிலும் அறிவுப் பிரேமை விசேஷமானதென்றும் அறிவுப் பிரேமையைக் காட்டிலும் ‘உயிர்க்காதல்’ அல்லது ‘ஆத்மப் பிரேமை’ சிறந்ததென்றும் இனிது விளங்கும். இந்த ஆத்மப் பிரேமையைத்தான் கற்புடைமை என்று சொல்கிறார்கள். இந்த ‘உயிர்க்காதல்’ எவ்வாறு ஏற்படுகிறது என்பதை ஊஹித்துச் சொல்வது கஷ்டமாக இருக்கிறது.”

(– சக்ரவர்த்தினி ஜூலை 1906, காலவரிசைப் படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள் – 1, பக் 236-237)

எத்தகைய மூடு மறைவும் இன்றிப் பச்சைத் தமிழில் பாரதி உடைத்துச் சொல்லவும் செய்கிறார் தமது ‘இனி’ என்ற கட்டுரையில்

“கவனி! அண்ட பஹிரண்டங்கள் எல்லாவற்றையும் உள்ளேயிருந்து ஆட்டுவிக்கும் பரஞ்சுடரே நம்மைச் சூழவும் அநந்தகோடி ஜீவராசிகளாக நின்று சலிக்கிறது.” இதுதான் வேதத்தின் கடைசியான கருத்து. தன்னிடத்தில் உலகத்தையும், உலகத்தினிடம் தன்னையும் எவன் காண்கிறானோ, அவனே கண்ணுடையவன்” என்பது முன்னோர் கொள்கை. …..

shakthi3கவனி! நல்ல பச்சைத் தமிழில் சொல்லுகிறேன். ஆணாகிய நீ கும்பிடுகிற தெய்வங்களில் பெண் தெய்வமெல்லாம் உனது தாய், மனைவி, ஸஹோதரி, மகள் முதலிய பெண்களின் இடத்தே வெளிப்படாமல் இதுவரை மறைந்து நிற்கும் பராசக்தி மஹிமையைக் குறிப்பிடுகின்றன. அம்மன் தாய். அவளைப் போலவே நம்முடைய பெண்கள் மனைவி, ஸஹோதரி, மாதா முதலியோர் ஒளி வீச நாம் பார்க்கவேண்டும் என்பது குறிப்பு.

ஆண் தெய்வமெல்லாம் நீ. உன் பிதா, உன் ஸஹோதரர், உன் மகன், உன்னைச் சேர்ந்த ஆண் மக்கள் அடையவேண்டிய நிலைமையைக் குறிப்பிடுகின்றன.

சிவன் நீ; சக்தி உன் மனைவி.
விஷ்ணு நீ; லக்ஷ்மி உன் மனைவி.
ப்ரும்மா நீ; ஸரஸ்வதி உன் மனைவி.

இதைக் காட்டி மிருக நிலையிலிருந்த மனிதரைத் தேவ நிலையில் கொண்டு சேர்க்கும் பொருட்டாக ஏற்பட்ட தேவப் பள்ளிக்கூடங்களே கோயில்களாம்.

இதைப் பூசாரிகள் மறைக்கிறார்கள்.”

(சுதேசமித்திரன் 7-12-1917, காலவரிசைப் படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள் – 9, பக் 429-431)

ஆண்பெண் சமத்துவத்தைத் தன் பெரும் பணிகளில் ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டு சாக்தம் சமய ஆன்மிக மொழியில் சமுதாய மாற்றம் உட்கிடையாக உஜ்ஜயினி பட்டணத்து விக்கிரமாதித்தன் சரித்திரம் வாயிலாக உணர்த்துகிறது என்பதை பாரதியின் எழுத்து மூலமாகவே நாம் காணவேண்டுமானால் அவருடைய ‘உஜ்ஜயிநீ’ என்ற கட்டுரையைப் படிக்க வேண்டும். (காலவரிசைப் படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள் – 9, பக் 372 –374)

ஆண் உயர்வு, பெண் அதில் அடக்கம் என்ற மன நிலைக்கு மாற்றாக ஆணொடு பெண் சரி நிகர் ஸமானம் என்பதை உலகியலின் இலட்சியக் காதலையும் சாக்தத்தின் பாரமார்த்திக போதத்தையும் ஒருங்கிணைத்துப் பாரதியார் தமது ‘கதவு’ என்ற கதைச் சித்திரம் ஒன்றில், ஓரரசனுக்கு மௌன குருவொருவர் எழுதிக்காட்டும் உபதேசமாக வைத்துச் சொல்கின்றார்.:

marriage1“ராஜா மௌன ஸ்வாமியிடம் கேட்டான், “மூலம் எது?” என்று.

அப்போது மந்திரியை நோக்கி மௌன ஸ்வாமி கண்ணைக் காட்டினார்.

மந்திரி, “உலகத்துக்கும் ஓங்காரமே வேர்” என்றான்.

அதற்கு ராஜா, “உம்மைக் கேட்கவில்லை. நீர் சும்மா இரும். நான் மௌன ஸ்வாமியிடம் இன்னும் தெளிவான மறுமொழியை எதிர்பார்க்கிறேன்” என்றான்.

அப்போது மௌன ஸ்வாமி எழுதிக் காட்டுகிறார்:

“ஓம்காரமே ஸ்ருஷ்டியின் காரணம். ஓம்காரமாவது காதல். – ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் உள்ளத் தொடர்பு. அதனால் படைப்புண்டாகிறது. அந்தக் காதலை ஸாமான்ய மனுஷ்ய வியாபாரமாகக் கருதி நடப்போர் மனுஷ்யர்; மிருக வியாபாரமாகக் கருதி நடப்போர் மிருகங்கள்; தேவ வியாபாரமாக — அதாவது ஆத்ம ஸம்பந்தமாக, அதாவது சதியாகிய பத்தினியை சக்தியாகவும் தானேயாகவும் எண்ணி நடப்போர் தேவர். இந்த அறிவே ஞானம். அன்பைத் தவிர வேறு ஞானம் கிடையாது.”

(– சுதேசமித்திரன் 12-12-1917 வருஷமலர், காலவரிசைப் படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள் – 9, பக் 438)

இனி நாம் சாக்தத்தைப் பாரதியார் மேலும் எந்தத் தளத்திற்குக் கொண்டு சென்றார் என்பதையும், அதற்கும் எவ்வாறு ஸ்ரீராமகிருஷ்ண-விவேகானந்த-நிவேதிதா மூலம் கிடைக்கப் பெற்ற விளக்கச் சுடரே முன் நடத்தும் தீபமாய்த் திகழ்ந்தது என்பதையும் காண்போம்.

பண்டைய சாக்தத்தினின்றும் நவசக்தி மார்கத்தைக் கண்டு கொண்ட பாரதியார், தமது சாக்தத்தைப் பற்றிய விளக்கமும் வேதங்களின் ஆழ்பொருள் போதிக்கும் துலக்கமும் ஒன்றாவதைக் கூறுகிறார்.

‘நீல மூல வன்ன அத்துவாக்கள் கால்கள் ஆறுடையதெனக் கண்டு, மறைகாணும் முனிவோர் உரைத்தார் பண்டு’.

காதலைப் புலன் நுகர்விலும் மன மகிழ்விலும் வைத்துக் காணுதலின்றி ஆத்மாவில் உணர்வின் பெருக்கமாகக் காணுதல் என்பதை நவசக்தி மார்க்கத்தின் கருத்தாகக் காட்டும் பாரதி, சக்தி வழிபாட்டை இன்னும் எந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறார் என்பது கருதற்குரியது.

தனிமனிதன் தனக்குள்ளும், தன்னைச் சுற்றியும், சக மனிதரோடும் கொள்ள வேண்டிய உறவின் பாவங்களை நவசக்தி மார்க்கத்தின் விளக்கத்தில் கண்டவர், மனித சமுதாயம் சேர்ந்து வாழும் நாடு என்பதை எப்படிக் கண்டார் என்பதில்தான் சுவாரஸ்யம் கூடுகிறது. ஏனெனில் நாடு என்று சொல்லும் பொழுது ஒரு நிலப்பரப்பு எப்படியும் அடிப்படையில் வந்து அமைகிறது. ஒன்றியைந்த ஒரு பண்பாட்டுக் கூட்டியக்கம் குறிப்பிட்ட எல்லைகளுக்குள் அமைந்த நிலப்பரப்பில் காலம் காலமாகப் பயின்று வருகிறது என்ற வரலாற்றுணர்வின் உதயத்தில்தான் தேசியம் என்னும் தத்துவம் பிறக்கிறது. இந்தியாவை விட இன்னும் நிலப்பரப்பில் குறைந்த புவிப்பரப்பில் அமைந்த நாடுகள் தம்முள் ஒத்த பண்பாட்டின் இயக்கம் இல்லாது முற்றிலும் முரணுகின்ற பண்பாடுகள் பொருதும் களங்களாய்க் காட்சியளிக்கின்றன. ஆனால்,

வடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும்
தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும்
குணாஅது கரைபொரு தொடுகடல் குணக்கும்
குடாஅது தொன்றுமுதிர் பௌவத்தின் குடக்கும்
கீழது, முப்புண ரடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின்
நீர்நிலை நிவப்பின் கீழு மேலது
ஆனிலை யுலகத் தானு மானா
துருவும் புகழு மாகி விரிசீர்த்
தெரிகோல் ஞமன்ன் போல வொருதிறம்
பற்ற லிலியரோ நிற்றிறஞ் சிறக்க
(புறம் 6, 1-10)

என்று காரிக்கிழார் பாடியவாறு ஆழ நெடுங் காலப் பழமையாகவே இந்திய நிலப்பரப்பு பல மொழிகளும் பல இனங்களும் பல வழிபாடுகளும் பல வழக்கங்களும் கொண்ட ஒன்றியைந்த பண்பாட்டுக் கோலம் திகழும் ஒரு தனிக் குவலயமாகவே இருந்து வருகிறது.

இவ்வாறு பெருவியப்புக்கு உரியதான இந்திய நிலப்பரப்பு ஏன் இவ்வளவு காலமாகத் தனக்கென ஒரு தேசியத்தை வனைந்துகொள்ளவில்லை என்பது பெரும் புதிரானது. குப்தர்கள் காலத்திலும் இன்னும் சில பேரரசர்களின் காலத்திலும் இந்திய நிலப்பரப்பின் பெரும்பகுதி தழுவிய அரசாட்சியும் இறையாண்மையும் சிறுகாலத்திற்காகவேனும் நிலவியது உண்மையாயினும் நிலைத்த, சுயமான, இயல்புக்குப் பொருந்திய தேசியம் ஏன் எழவில்லை என்பது ஒரு கேள்விக்குறியே.

இந்தக் கேள்விக்குறியை எதிர்நோக்கியே ஸ்வாமி விவேகானந்தரின் கருத்துகள் எழுந்தன.

“For the next fifty years this alone shall be our keynote – this, our great Mother India. Let all other vain gods disappear for the time from our minds. This is the only god that is awake, our own race – “everywhere his hands, everywhere his feet, everywhere his ears, he covers everything.” All other gods are sleeping. What vain gods shall we go after and yet cannot worship the god that we see all round us, the Virtue? When we have worshipped this, we shall be able to worship all other gods.” (–The Complete Works of Swami Vivekananda, Vol 3, pp300-301, May 1991)

விவேகானந்தரின் கருத்துகளை நன்கு திறம்பட உள்வாங்கி விளக்குவதையே வாழ்வின் முக்கியப் பணிகளில் ஒன்றாகக் கொண்ட நிவேதிதா, ஸ்வாமிஜியின் இந்தக் கருத்தை இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு செல்லும் விதம் வியத்தற்குரியது:

“He (Swami Vivekananda) took it that consciousness of life was a nucleus of national unity. I think that there is no economic problem of more consequence in this country, that there is no social problem of any greater consequence to this country and that there is no educational problem of more consequence to this country than that great problem, namely, “How India should remain India?” That is a great problem. The answer is, “by means of the national consciousness”. (– The Complete Works of Sister Nivedita, Vol 1, April 2006, pp384)

எனவே விவேகானந்தர் ஒரு புதிய வழிபாட்டைத் திறந்துவிடுகிறார். இதுவரையில் வணங்கி வழிபட்ட கடவுளர்களையெல்லாம் ஒரு புறம் வைத்துவிட்டு, உயிர் ததும்பும் ஒரு பெரும் கடவுளை நேரடியாக உபாஸிக்கும் வழிபாட்டு முறைக்கு வித்திடுகிறார் வங்கத் துறவி. அந்த உபாஸனை எப்படிச் சாத்தியமாகும் என்பதை நிவேதிதா விரிவுபட விளக்குகிறார். தேசிய சைதன்யம் விழித்து எழுதலே, விளங்கி நிற்றலே இந்தியா என்னும் நாடு இந்தியாவாக இருத்தலுக்கான வழி என்கிறார் நிவேதிதா. விராட் சொருபமாகத் திகழும் சமுதாய உருவிலான கடவுளை விட்டு எந்தக் கடவுளை எங்குத் தேடுகிறீர்கள்? என்பது விவேகானந்தரின் கால போதமான வினா. இந்தியா என்ற அன்னை தெய்வத்தின் வழிபாடு ஒன்றே இனி எங்கும் நிலவட்டும் என்பது அவரின் கட்டளை. அந்தக் கருத்தை ஏற்று காளி அன்னையில் இந்தியாவையும் இந்தியாவின் உருவில் காளி அன்னையையும் காண முனைந்தது வங்காளம். விளைவு சுதேசிய எழுச்சி 1906-இல். விவேகானந்தரின் உபதேசம் விளைந்த இடமே சென்னை மாநகரம். வங்காளம் போல் பெரிதும் உணர்ச்சியின் வசப்படாமல் ஆழ்ந்த நிதானத்தில் தான் பெற்ற ஒளியைப் பயன்படுத்தியது தமிழ்நாடு.

bharatha-matha-durgaமுப்பது கோடி முகமுடையாள் உயிர்
மொய்ம்புற ஒன்றுடையாள் – இவள்
செப்பு மொழிபதி ,னெட்டுடையாள் எனில்
சிந்தனை ஒன் றுடையாள்
……
அறுபது கோடி தடக்கைக ளாலும்
அறங்கள் நடத்துவள் தாய் — தனைச்
செறுவது நாடி வருபவ ரைத்துகள்
செய்து கிடத்துவள் தாய்
…….
கற்றைச் சடைமதி வைத்த துறவியைக்
கைதொழு வாளெங்கள் தாய் — கையி
லொற்றைத் திகிரிகொண் டேழுல காளு
மொருவனை யுந்தொழு வாள்
………….
வெண்மை வளரிம யாசலன் றந்த
விறன்மக ளாமெங்கள் தாய் — அவன்
திண்மை மறையினுந் தான்மறை யாணித்தஞ்
சீருறு வாளெங்கள் தாய்

— என்ற பாட்டில் பாரதி வடிவு தரும் தேவி பாரதமாதேவிதான் என்றாலும் அது பராசக்தியின் அவதாரமும்தான் என்பதை தெள்ளத் தெளிவாகப் பதிவுசெய்கிறார் பாரதி.

அவருடைய தேச பக்திப் பாடல்கள் அனைத்தும் ஆழ்ந்த குரு சிஷ்ய ஆம்னாயத்தில் வந்து அமைபவை.

முன்னை இலங்கை அரக்கர் அழிய
முடித்தவில் யாருடை வில்?

— என்று கேட்டு எழும் அவருடைய ‘பாரத மாதா’ பாடல் பாரதி வனைந்தெடுக்கும் அவரது புதிய சாக்த தர்சனத்தின் பண்குறிப்பேயாகும்.

(தொடரும்…)