ஆபிரகாமிய மதங்களும் ஆன்மீகமும்

தாமஸ் பெய்ன் (Thomas Paine) ஒரு புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர், சிந்தனையாளர். அமெரிக்காவின் தேசிய உருவாக்கத்தில் அவரது சிந்தனைகள் பெரும் தாக்கம் செலுத்தியிருக்கின்றன. இவர் மதங்களுக்கு எதிரானவர் என்பது பொதுவான கருத்து, ஆனால் இவர் இறைமறுப்பாளர் இல்லை. இவர் எழுதிய ஏஜ் ஆஃப் ரீஸன் எனும் நூலில் இதனை மிகத்தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். “நான் ஒரே கடவுளை நம்புகிறேன். அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை. இந்த உலகியல் வாழ்வைத் தாண்டிய இன்பம் ஒன்று உள்ளது, அதனை அடைய இயலும் என்று நினைக்கிறேன்” என்கிறார்.

Ivermectin oral liquid is a veterinary medicine for dogs used against certain types of internal parasites such as canine heartworm. The good quality of the medication is evident from the start with Kunnamangalam the ease of use of the dosage form, the packaging and the easy to use dosing schedule. It will be held in the davis campus’s old main theatre.

The ventolin hfa is a nasal spray drug used for the treatment of severe asthma in the us and elsewhere, and for the relief of the symptoms of chronic obstructive pulmonary disease and other breathing conditions. The costs of the full-body As Sulaymānīyah cost of clomiphene without insurance scan include brain imaging, ct and mri scans. About nexium nexium is a non-steroidal anti-inflammatory drug (nsaid).

Kamagra is an oral antihistamine that also has a mild, yet very powerful aphrodisiac effect. It is used to treat a wide variety of infections, with a low siofor 1000 buy online rate of side effects and a wide range of treatment options. Administration (tsa) to investigate the circumstances surrounding the.

அப்படியானால், அவர் எதிர்த்தது எதை? அவர் ஏற்றுக்கொண்ட ஒரே இறைவன் (One God), யூதம், கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் ஆகிய மதநூல்களில் விவரிக்கப்படும் இறைவன் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. தாமஸ் பெய்ன் ஹிந்து தர்மத்தைப் பற்றி எழுதியதாவோ, அதுபற்றிய அறிவு அவருக்கு ஏற்பட்டதாகவோ தெரியவில்லை. ஒருவேளை, சனாதன ஹிந்து தர்மத்தின் மெய்யியல் கொள்கைகளை அவர் படித்திருந்தால், நிச்சயமாக அவர் அதனை ஒப்புக்கொண்டு இருப்பார் என்று தோன்றுகிறது. சனாதன தர்மத்தில் அடிப்படையாக இருக்கும் இறைஒருமைக் கொள்கையும் (Oneness of God), அது சார்ந்து விரியும் தத்துவார்த்தச் சிந்தனைகளும் அறிவுக்கு ஏற்புடையவை என்பதே இதற்குக் காரணம். இக்கொள்கை ஆபிரகாமிய மதங்களின் ஓரிறைக்கொள்கையில் (Monotheistic God) இருந்து வேறுபட்டது.

“My own mind is my own church.” என்கிறார். அதாவது, “உள்ளம் பெரும் கோவில்”. “இறைவன் எனும் கருத்தியல் ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் உணர்வுக்கு உட்பட்டது. அதனை யாராலும் முழுமையாக வரையறுத்து இன்னொருவருக்குக் கூற இயலாது.” என்பது சனாதனத்தின் அடிநாதம். இதனை ஒற்றியே, சாதன தர்மத்தில் ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள் ஒரே கருப்பொருள் பற்றி, வெவ்வேறு நோக்குகளில் எழுதப்பட்டுள்ளன. “இவை ஒன்றுக்கு ஒன்று முரண்பட்டு உள்ளனவே?” என்று கேட்டால், “அவை அனைத்தையுமே ஒன்றாகக் கூட்டினால் கூட, பிரமம் எனும் மெய்பொருளின் மொத்த இயல்பை அறுதியிட இயலாது” என்று சனாதன அறிஞர்கள் பதிலளிக்கின்றனர்.

அனைத்து மதங்களிலும் சடங்குக்கும் சம்பிரதாயங்களுக்கும் இடமுண்டு. இதற்கு சனாதன தர்மமும் விலக்கல்ல. ஆனால், அவற்றால் அடையும் பலன் என்ன என்ற கேள்விக்கு, முழுமுதற்பொருளாகிய மெய்பொருள் என்று விடைபகர்வது சனாதனம் மட்டுமே. மற்றைய மதங்களில், மதநூல்களில், சொல்லப்பட்ட தெய்வம் எதுவோ, அதுவே அடைவதற்கு உரிய பொருள். அந்த உருவக இறைவன் கையில்தான் நமது மறுமை வாழ்வு உள்ளது. அபிரகாமிய மதங்களின் விதிமுறைகளை மீறினால், அந்த உருவக இறைமை தண்டனை கொடுத்துவிடும்.

“யூதர்கள் ஏகோவா எனும் இறைவன் மோஸஸிடம் நேடரியாக விதிமுறைகளைக் கொடுத்தார் என்கிறார்கள். பரிசுத்த ஆவியால் கை நகர்த்தப்பட்டு எழுதினோம் என்கிறார்கள் கிறிஸ்தவர்கள். ஜிப்ராயேல் எனும் தேவதை மூலம் நபிகள் பெற்றார் என்கிறார்கள் இஸ்லாமியர்கள். ஒவ்வொருவரும் மற்ற இரண்டு மதங்கள் (ஒரே இறைவனிடம் இருந்து) பெற்ற விதிமுறைகளை ஏற்க மறுக்கின்றன. நான் மூன்றையுமே ஏற்க மறுக்கிறேன்” என்கிறார் பெய்ன். இந்தக் கருத்தியலை ஒட்டி, நம் நாட்டில் இருக்கும் நாத்திக சிகாமணிகள் சிலர் “இஸ்லாமியர்கள் ஏசுவையும் சிவனைமும் கடவுள் இல்லை என்கிறார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் அல்லாவையும் சிவனையும் கடவுள் இல்லை என்கிறார்கள். ஹிந்துக்கள் அல்லாவையும் ஏசுவையும் கடவுள் இல்லை என்கிறார்கள். நாங்கள் மூன்றையுமே கடவுள் இல்லை என்கிறோம்.” என்பார்கள்.

இதனை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் சரியான வாதம் என்று தோன்றலாம். ஆனால், கொஞ்சம் ஆழமாகப் பார்த்தல், இரண்டு உண்மைகள் புலனாகும்.

  1. இப்படிப் பேசும் நாத்தீகர்கள் மேலைநாட்டு இறைமறுப்புக் கொள்கைகளைப் படித்துள்ளனர். அதே சமயம், ஹிந்து ஆன்மீகத்தைத் துளிகூட உணரவில்லை. சனாதன தர்மத்தின் கொள்கைப்படி, சிவன், திருமால், முருகன் என்று எந்தப் பெயரைச் சொன்னாலும், அது உள்ளார்ந்த பொருளில் பிரமத்தையே குறிக்கும். மேற்கண்ட அனைத்தும் ‘நாம ரூபம்’ அதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்துக்கான பெயர்.
  2. ஹிந்து மதம் எந்தக் காலத்திலும் மற்றொரு மதத்தின் இறைமையை இல்லை என்று சொல்லியது கிடையாது. அதுவும் பிரமத்தின் இன்னொரு வடிவம்தான் என்று கூறுவது சனாதனம்.

மிகவும் எளிமையாக,

“ஒருமொழியைக் கருத்தினிலே நிறுத்தும் வண்ணம்
ஒருமொழி “ஓம் நமச் சிவாய”வென்பர்
“ஹரி ஹரி” என்றிடினும் அஃதே “ராம ராம”
“சிவ சிவ” என்றிட்டாலும் அஃதே யாகும்;
தெரிவுறவே”ஓம் சக்தி” என்று மேலோர்
ஜெபம் புரிவது அப்பொருளின் பெயரே யாகும்.”

என இதனை பாரதியார் கூறியுள்ளார். இந்த வரிசையில்

“பேருயர்ந்த ஏஹோவா அல்லா நாமம்
பேணுமவர் பதமலரும் பேணல் வேண்டும்”

என்றும் பாரதி அறிவுறுத்துகிறார். இந்த சர்வ மத சமபாவம் பின்னாளில் மகாத்மா காந்தி, ஸ்ரீ அரவிந்தர் போன்றோர் கொண்டுவந்த கருத்தியல் என்று கூறுவோரும் உண்டு. ஆனால், அந்தக் கருத்தியலுக்குக் கருப்பொருளாக விளங்குவது சனாதன தர்மத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகள்தான் என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இருக்க முடியாது.

“ஏகம் ஸத் விப்ரா: பஹுதா வதந்தி”
“உண்மை ஒன்றுதான், அதனை அறிஞர்கள் பலவாறு பேசுகிறார்கள்”

இந்த அடிப்படையைப் புரிந்துகொள்ளப் பெரிய அளவில் தத்துவ நூல்களைப் படிக்கவேண்டாம். நாம் தினமும் சொல்லும் “ஓம் நம சிவாய” அல்லது “ஓம் நமோ நாராயணாய” அல்லது “ஓம் சரவணபவாய நம” என்று எந்த மார்கத்தின் வார்த்தையை எடுத்துக்கொண்டாலும், அதனை மூன்று பகுதியாகப் பிரிக்கலாம்.

ஓம்- நாமரூபம் இல்லாத பிரமம்
சிவ, நாராயண, சரவணபவ- நாமரூபம்
நமோ/நம- வணங்குகிறேன்

“நாமரூபம் இல்லாத பிரமத்தினை, இன்ன நாமரூபமாக வணங்குகிறேன்” என்பதே இதன் பொருள்.

அடுத்து தாமஸ் பெய்ன் “REVELATION அதாவது, வெளிப்படுத்திய வார்த்தைகள் என்பவை, யாருக்கு அவை சொல்லப்பட்டதோ, அவருக்கு மட்டுமே “வெளிப்பட்டது” இரண்டாவது நபருக்கு அவர் சொல்லும்போது அது “சொல்லக் கேள்வி” என்று ஆகிறது. இதனை நம்பவேண்டும் என்கிற எந்த அவசியமும் இல்லை. மோஸஸுக்கு இறைவன் பத்து கட்டளைகளைக் கொடுத்தார் என்று இஸ்ரேலிய மக்களுக்கு மோஸஸ்தான் சொல்கிறார். அவை தெய்வீகமாக வார்த்தைகள் என்பதற்கு எந்த அகச்சான்றும் இல்லை. அவற்றில் மனிதன் வாழ்வதற்கு சில நீதி போதனைகள் உள்ளன. அவற்றை எந்த ஒரு அறிவுள்ள மனிதனும் எழுதிவிடலாம்.” என்று கூறுகிறார்.

“இறைவன் எனக்குத்தான் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். உங்களிடம் எல்லாம் பேச மாட்டார். அதனால் நீங்கள் நான் சொல்வதைக் கேட்டே தீரவேண்டும்” என்று மூன்று அபிரகாமிய மதங்களும், அவரவர் கொள்கைகளை வலியுறுத்துகின்றன. மோசஸ், சுவிசேஷ எழுத்தாளர்கள், முகம்மது நபி ஆகியோரிடம் சென்று யாரும் “நீங்கள் எப்படி இறைவனின் வார்த்தைகளை கேட்க முடிந்தது (அ) உங்கள் மூலம் அவை எப்படி வெளிப்பட்டன? அதேபோல் நாங்களும் உணர என்ன வழி? எங்களுக்கும் இறைவனிடம் நேரடியான தொடர்பு வேண்டும்.” என்று கேட்க முடியாது. அப்படி ஒருவேளை, எனக்கு நேரடித் தொடர்பு ஏற்பட்டுவிட்டது என்று யாரவது சொன்னால், அது படுபாதகமான செயல். அத்தகையவர்கள் பூண்டோடு அழிக்கப்படுவார்கள். ஒருவரியில் சொன்னால், அபிரகாமிய மதங்கள் “கேள்விகேட்காதே, உடனே, அப்படியே, முழுமையாக நம்பு!” என்று கழுத்தைப் பிடித்து வற்புறுத்துபவை.

அவ்வாறு நம்ப மறுத்தால், முடிவில்லா நரக நெருப்பு. இந்த நெருப்பில் இருந்து தப்பிக்கும் ஒரே வழி, அபிராகாமிய மதங்கள் சொல்லும் இறைவனை நம்ப வேண்டியது மட்டுமே. அதிலும் குறிப்பாக கிறிஸ்தவ மதம் இந்த அடிப்படையை வைத்துகொண்டு, “உன்னை நீ இருக்கும் மதத்தில் இருந்து கிறிஸ்தவத்துக்குத் திருப்புவது உனக்கு நான் செய்யும் மிகப்பெரிய நன்மை” என்று அழிச்சாட்டியம் செய்கிறது.
ஏசுவைப் பற்றிக் கூறும்போது தாமஸ் பெய்ன், அவர் போல ஒரு மனிதர் வாழ்ந்தது உண்மை என்றால், அது ஒரு உன்னதமாக நிலை. அந்த நிலையில் அவர் மட்டுமே வாழ்ந்தார் என்று ஒப்புக்கொள்ள முடியாது. அவருக்கு முன்னும், பின்னும் பல மனிதர்கள் அவரைப்போல வாழ்ந்தனர். அவர் கூறிய உயர்ந்த கருத்துகளுக்கு இணையான கருத்துகளையும் பலர் கூறியுள்ளனர். புதிய ஏற்பாடு என்று அழைக்கப்படும் பகுதியில் ஒரே ஒரு வரியைக்கூட ஏசு சொந்தமாக எழுதவில்லை. மாறாக, அவருக்குப் பல ஆண்டுகள் பின் வந்தவர்கள் எழுதினர் என்று கூறத்தான் ஆதாரம் அதிகரிக்கிறது.

“குறைந்தது, அத்தகைய ஒரு நல்ல மனிதரின் வாழ்வைப் பற்றிய பரப்புரை செய்திருந்தால் கூட, கிறிஸ்தவ மதம் மானுடத்துக்கு சில நன்மைகளை விளைவித்து இருக்கும். அவரது வாழ்வையும் வாக்கையும்விட கிறிஸ்தவ மதம் அவரது பிறப்பின் மீதும், மரணத்தின் மீதுமே அதிகக் கவனம் செலுத்துகிறது” என்று கூறுகிறார் தாமஸ் பெய்ன். இவர் கிறிஸ்தவக் கருத்தியலை மூன்று கூறுகளாகப் பகுக்கிறார். ஏசுவின் பிறப்பு, அது சம்மந்தப்பட்ட அதிசயங்கள். ஏசுவின் மரணம், அதன் தொடர்பான கொடூர தண்டனைகள், மரணத்துக்குப் பின் நிகழ்ந்ததாக சொல்லப்படும் அதிசயங்கள்.

எல்லா சுவிசேஷங்களும் ஒரே நேரத்தில் எழுதப்பட்டவை அல்ல. ஒன்றின் பின் ஒன்றாக அமைந்த வரிசையில் பிறப்புடன் தொடர்புடைய அதிசயங்கள் எவ்வளவு விரிவடைகிறதோ, அதே அளவு மரணத்தின் முன் நடந்ததாக விவரிக்கப்படும் துன்பங்களின் கொடூரத்தன்மையும் ஒவ்வொரு முறை சொல்லும்போதும் அதிகரிக்கிறது. அதே சமயம், அவரது மரணத்தின் பின் நடந்ததாக விவரிக்கப்படும் அதிசயங்களின் கற்பனை வளமும் அதே அளவு அதிகரிக்கிறது. ஒருவர் வாழ்கையை அவரது செய்தியாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அவரது மரணத்தை பெரிதுபடுத்துவதுதான் கிறிஸ்தவ மதத்தின் அடிப்படைச் சிக்கல் என்கிறார்.

பிறப்பு விஷயத்தில், கன்னி கர்பம் அடைவது என்பது எந்த விதத்திலும் யாராலும் நிரூபிக்க இயலாத ஒன்று. அதை அன்னை மேரியே நினைத்தாலும் அந்நாளில் நிரூபிக்க இயலாது. ஆனால், உயிர்த்தெழுதலின் விவரணம் அத்தகையது இல்லை. ஒருவர் சாவில் இருந்து உயிர்ப்பதும், காற்றில் ஏறி வானம் செல்வதும் பலரால் பார்க்க முடிந்த சம்பவம். இது நடுப்பகலில் நடந்துள்ளது. அதனால் குறைந்தபட்சம் ஜெருசலேம் நகரத்தில் உள்ள அனைவரும் இதைப் பார்த்திருக்க முடியும். இதற்குச் சரியான, அசைக்க இயலாத சரித்திர ஆதாரம் கொடுக்கப்பட வேண்டும். இயற்கைக்கு மாறான மரணம் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், இயற்கைக்கு மாறான பிறப்பு என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ள இடமுண்டு. இதற்கு இன்றுவரை சரியான ஆதாரம் இல்லை எனும் காரணத்தால் பிறப்பு அதிசயமும் அர்த்தமற்றுப் போகிறது. இதற்கு ஆதாரம் கொடுக்கக்கூடிய ஒரே மக்கள் யூதர்கள்தான். அவர்கள்தான், அந்தக் காலத்தில், அதே பகுதியில் வாழ்ந்தவர்கள். ஆனால், துரத்ருஷ்டவசமாக, யூதர்கள் இந்த சம்பவத்தைப் பொய் என்று கூறுகிறார்கள்.

இத்தகைய வலுவில்லாத அஸ்திவாரத்தின் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட அமைப்புதான் கிறிஸ்தவ சர்ச். பிற மதங்களின் நம்பிக்கைகளைக் கட்டுக்கதை, கற்பனைகள் என்று சொல்லும் இவர்கள் நம்புவது மேற்கண்ட கருத்துகளைத்தான். அவை மட்டும் எப்படி ‘புனித நம்பிக்கை’களாக மாறுகின்றன என்பது ஆச்சரியம்.

கிரேக்க மதப் புராணத்தில் ராட்சசர்கள் ஜூபிடர் கடவுளுடன் போரிட்டனர். அவர்களில் ஒரு ராட்சசன் நூறு கற்களை ஒரே வீச்சில் ஜூபிடரை நோக்கி எறிந்தான். ஜூபிடர் தனது மின்னலை வைத்து அந்தக் கற்களை உடைத்தார்.டைபூன் எனும் அந்த ராட்சசனை எட்னா மலையின் கீழ் சிறைப்படுத்தினார். இது கிறிஸ்தவமோ யூதமோ தோன்றுவதற்கு சில நூறு ஆண்டுகள் முன்பே புழக்கத்தில் இருந்த ஒரு புராணம்.

கிறிஸ்துவப் பௌராணிகர்கள் “சாத்தான் கடவுளை எதிர்த்துப் போரிட்டான். அவனை கடவுள் தோற்கடித்து, ஒரு குழியில் சிறை வைத்தார்” என்கிறார்கள். பாவம் சாத்தானுக்கு ஒரு மலை கூடக் கிடைக்கவில்லை. முதல் கதையில் இருந்து இரண்டாம் கதை வந்தது என்று சொல்லத்தேவையில்லை. இந்தப் புள்ளிவரை, கிறிஸ்தவ மதமும், அதற்கு முந்தைய கால மதங்களின் கருத்தியலையே தானும் சொல்கிறது.

ஆனால், இதற்கு மேல் நடந்த விஷயங்களில்தான் மிகப்பெரிய மாறுபாடு துவங்குகிறது. கதையின் இரண்டாம் பகுதியாக, சாத்தான் Vs கடவுள் பார்ட் 2 பழைய ஏற்பாட்டில் நடக்கிறது. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஏவாளை ஏமாற்ற வருகிறான் சாத்தான். ஒரு ஆப்பிளை உண்ணவைத்து விடுகிறான். அந்த ஆப்பிளை உண்டதால் மொத்த மானுடமும் நாசமாகப் போனது. என்பதுதான் இரண்டாம் பாகம்.

மொத்த மானுட இனத்தையுமே பாவத்தில் தள்ளிய சாதனைக்குப் பிறகாவது, சாத்தனை இவர்கள் ஓய்வெடுக்க விட்டு இருக்கலாம். ஆனால், அதற்குப் பிறகும், பல இடங்களில் சாத்தனை வேலைவாங்கி இருக்கிறார்கள். ‘ஒருவேளை, சாத்தான் இல்லை என்றால், இவர்களுக்கும் வேலை இல்லையோ?’ என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. அதனால்தான், உலகில் இருக்கும் கிறிஸ்தவர்களைத் தவிர, யூதர்கள், இஸ்லாமியர்கள், ஹிந்துக்கள், நாத்தீகர்கள் என்று எல்லோரையும் தருவதாகச் சொல்லி, இன்றும் சர்ச்களில் சாத்தானை இருக்க வைத்துள்ளனர்.

மேற்கண்ட நிகழ்வில் கடவுள் எந்த அளவுக்குக் கேவலப்படுத்தப்பட்டு உள்ளார் என்பதை கிறிஸ்தவர்கள் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் சொல்லும் கடவுளின் சேவகனாக இருந்த ஒருவன், கடவுள் அவனைத் தள்ளிய குழியில் இருந்து, தானே வெளியே வர முடிகிறது. வந்து, கடவுளின் திட்டத்தையே முறியடிக்கவும் அவனுக்குச் சக்தி இருக்கிறது. இதன் இடையில், “நீங்கள் இந்தக் கனியை உண்டால் மரணமடைவீர்கள்” என்று இறைவன் பொய் சொல்வதாக வேறு ஒரு தகவல்.

இறைவன் நேரடியாக “நீங்கள் இந்தக் கனியை உண்டால், எனது அன்பையும் ஆதரவையும் இழந்துவிடுவீர்கள்.” என்று உண்மையைச் சொல்லி இருக்கலாம். அப்படிச் சொன்னதையும் மீறி, அவர்கள் உண்டிருந்தால், கடவுளின் உண்மையான வார்த்தையை மீறிய ‘பாவம்’ அவர்களை சேர்வது நியாயம். கடவுளும் பொய் சொல்லி, இவர்களும் அதை மீறி, இடையில் சாத்தான் உண்மையை சொல்லி… என்ன குழப்பமாக கதை இது?

இதை அறிவுள்ள யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். ஆனால், இந்த விசித்திரக் கதையை நம்புவது குற்றம் இல்லை (முட்டாள்தனத்தைக் குற்றம் என்று சொல்வது தவறு). ஆனால் அதே இறைவன் மீண்டும் வந்து, தானே உருவாக்கிய பாவத்துக்காக, தானே தனக்கு பலியாக ஆனார் என்று அடுத்த கட்ட சம்பவம். இந்தச் சம்பவத்தில், இறைவன் நம் மீது வைத்துள்ள அபாரக் கருணை தெரிவதாக ஒரு மாயை கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இறைவன் இல்லை என்றோ, அல்லது அவருக்குக் கருணை இல்லை என்றோ நினைக்கவேண்டாம். ஆனால், தானே உருவாக்கிய ஒரு சிக்கலுக்கு, தானே தீர்வு சொல்லும் இறைவன், அத்தோடு கதையை முடித்திருப்பார்.

மேலும், “உங்களுக்குப் பாபம் வருவதற்கே நான்தான் காரணம். அதை நீக்க நானே பிராயச்சித்தம் செய்தேன். ஆனால், நீங்கள் தொடர்ந்து அதை ஒப்புக்கொண்டு என்னை வணங்க வேண்டும். இல்லையென்றால், நான் உருவாக்கிய சிக்கலில் இருந்து நீங்கள் விடுபெற முடியாது.” அந்தக்கதையை நீட்டிக்கச் செய்தது அபத்தத்தின் உச்சம். ஆனால், இந்தக் கதை சொல்லப்படும் விதமும், அதில் உள்ள வர்ணனைகளும் பல மனிதர்களை கட்டிப்போடும் தன்மை கொண்டது. அதை மீறிச் சிந்திப்பவர்களை, அல்லது கேள்வி கேட்பவர்களை அழிக்கும் பலமும் இதனை நம்புவோருக்கு உண்டு.

ஆட்சி, அதிகாரம், பணம் என்று நீளும் இந்த பலத்தை நீக்கினாலொழிய மானுடம் உய்வது கடினம். இறைவனுக்கு ஆபிரகாமிய மதங்களில் சொல்லப்பட்ட குணங்கள் இருந்தால், அவர் இறைவனாகவே இருக்க முடியாது. ஒரு சக்திவாய்ந்த மனிதன் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அத்தகை இறைவனை வணங்கும் மனிதனும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தனது மனித இயல்பை இழந்துவிடுவான். அளவுக்கு மேல் அபிரகாமிய மதங்கள் எப்போதெல்லாம் சக்தி பெற்றனவோ, அப்போதெல்லாம் மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொன்றுகொண்டனர் என்பதுதான் வரலாறு. இதிலே ஆன்மிகம் எல்லாம் சம்மந்தமே இல்லாத விஷயம்.

ஆபிரஹாமியத்தின் ஆதார அறப்பிழை.

ஆபிரஹாமியம் என்பது ஆபிரஹாம் என்பவரில் தொடங்கி ஓரிறைக் கொள்கையை மையமான நம்பிக்கையாக வைத்த யூதம், கிறித்துவம், இஸ்லாம் ஆகிய மதங்களைக் குறிக்கும். இந்த மூன்று மதங்களுக்கும் கடவுளின் செய்தி இறைத்தூதர் ஒருவர் வழியாக வந்து சேர்கிறது. யூத மதத்துக்கு மோசஸ் இறைத்தூதர்; கிறித்துவத்துக்கு ஏசு; இஸ்லாத்துக்கு முஹமது. மூன்று மதங்களுக்கும் புனித நூல் வெவ்வேறு. யூதத்துக்கு டோரா, கிறித்துவத்துக்கு விவிலியம், இஸ்லாத்துக்கு குர்-ஆன்.

ஆபிரஹாமிய மதங்களின் வரலாறு என்பது உண்மையில் போர்களின் வரலாறுதான். மனித வரலாறெங்கும் போர்கள் நிறைந்துள்ளன.

போர்கள், போர்களின் அழிவுகள் ஆகியவை வழியாக, தொடர்ந்து மானுடப் பண்பாடும் நாகரிகமும் உருமாறிக்கொண்டே வந்துள்ளன. பழங்குடிப் போர்கள் எல்லாம் எதிர்த்தரப்பை முற்றாக அழித்தொழிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு நடத்தப்பட்டவை அல்ல. பழங்குடிப் போர்கள் புதிய விளைநிலங்கள், மேய்ச்சல் வெளிகள் ஆகியவற்றை நோக்கியே பெரும்பாலும் இருந்தன. அரசுகள் உருவான காலத்திலும் போரின் நோக்கம் அரசனின் ஆதிக்க விரிவாக்கத்தை நோக்கியே அமைந்திருந்தது. இன்னும் நுட்பமாகப் பார்த்தால் போரின் நோக்கம் அரசின் நிலைத்தன்மையை அதிகரிப்பது என்பதாகவே பெரும்பாலும் இருந்தது.

போர்களற்ற நீண்டகால அமைதி செல்வப் பெருக்கத்திற்கு முதல் அவசியம் எனும்போது, அவ்வாறான அமைதிக்கு பங்கம் விளைவிக்கக்கூடிய எல்லைப் பகுதிகளை வென்று கட்டுக்குள் கொணர்வதும், எதிரிகள் வளரவிடாமல் பார்த்துக்கொள்வதும் அரசுகளுக்கு அவசியமாக இருந்தன. அதே சமயம் தங்கள் பிரதேசங்களின் செல்வ வளம் பெருக்கவும் (கொள்ளை மூலம் அல்ல) வியாபார விரிவாக்கத்திற்காகவும், தம்முடன் பூசல்களற்ற பிரதேசங்களைக்கூட படையெடுத்து கையகப்படுத்திய வரலாறும் உண்டு. நம் நாட்டைப் பொருத்தவரை பெரும்பான்மையான அரசுப் போர்கள் இந்த இரண்டு காரணத்துக்காகத்தான் நிகழ்ந்தன.

இதைச் சொல்வதில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் உள்ளது– போர் முடிந்து அமைதி திரும்பிய பின்னும் தோற்ற நாட்டின் மக்களைத் துன்புறுத்திக் கொண்டிருப்பது என்பது, மேற்சொன்ன இரண்டு நோக்கங்களுக்கும் எதிராகத் திரும்பி விடும் என்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். இதனால்தான் போரில் அழிவு நேரிட்டாலும், வென்றபின் அந்தந்த நாட்டு மக்களின் நம்பிக்கைகளை மதிப்பது, கோயில்களைப் புதுப்பித்துத் தருவது போன்ற பணிகளில் அரசர்கள் ஈடுபடவும் செய்தார்கள். ஏனென்றால் போரின் ஆதார நோக்கம் அந்த நாட்டு மக்களின் கலாசாரத்தையோ மதநம்பிக்கைகளையோ வென்றெடுப்பதாக இல்லை. இது நம் நாட்டில் மட்டுமன்று, கிரேக்கத்திலும், ரோமப் பேரரசிலும் கூட இதைப் பார்க்கலாம். வென்ற நாடுகளின் கடவுள்களும் மத நம்பிக்கைகளும் அழிக்கப்படவில்லை. கிரேக்கம் தோற்றபின் கூட ரோமப் பேரரசில் கிரேக்கக் கடவுள்களும் மதக்கூறுகளும் ஏற்கப்பட்டன. இங்கிலாந்தின் கெல்டியக் கடவுள்கள் ரோம நம்பிக்கைகளுக்குள் உள்வாங்கப்பட்டு ஏற்கப்பட்டிருக்கின்றன.

ஆனால் பேரரசு என்பதன் விரிவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க மேற்சொன்ன அணுகுமுறைக்கான சவால்களும் அதிகரிக்கின்றன. விரிவடைந்துகொண்டே போகும் பேரரசில் பூசல்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது. குறிப்பாக தொலைதூர எல்லைப் பகுதிகளை மேலாண்மை செய்வதும் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதும் எந்த அளவுக்கு பேரரசு விரிவடைறதோ அந்த அளவுக்கு சவால் நிறைந்ததாகிறது. பேரரசில் உருவாகும் இத்தகைய இடைவிடாத பூசல்கள், தொடர்ந்த போர்களால் மட்டுமே கட்டுப்படுத்தப்பட முடியும் என்கிற நிலை, ஒரு கட்டத்தில் போர்களின் மூலம் நீண்ட கால அமைதியை உருவாக்குவது என்கிற ஆதார நோக்கத்திற்கே எதிராகப்போய் விடுகிறது.

பேரரசின் விரிவாக்கமும் அதன் நீடிக்கக்கூடிய தன்மையும் மைய நோக்கு மைய விலக்கு சக்திகளைப் போன்றவை. இவை சமநிலையில் இருக்கும்வரை பேரரசுகளின் பொற்காலம் நீடிக்கிறது. பேரரசு அமைக்கவென்றே போர் செய்வதும் நாடுபிடித்து வென்று விரிவாக்குவதும் நெடுங்காலநோக்கில் அமைதியையோ செல்வத்தையோ உருவாக்குவதில் அவ்வளவு உபயோகமான விஷயமாக இருந்ததில்லை. இது கண்கூடாகத் தெரிவது பேரரசன் அலெக்ஸாண்டர் விஷயத்தில். அலெக்ஸாண்டருக்குப்பின் கிரேக்கப் பேரரசு அடைந்ததெல்லாமே வீழ்ச்சிதான்.

கிரேக்கப்பேரரசைத் தொடர்ந்த ரோமப்பேரரசும் இதே பிரச்சினையை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. ரோமப் பேரரசின் பல பகுதிகளில் இத்தகைய பூசல்களின் மையத்தில் இருந்தவர்கள் யூதர்கள். யூத மதம் ஆபிரஹாமிய மதங்களில் மூத்த மதம். ஆபிரஹாமியக் கடவுள் யாஹ்வா ஆபிரஹாமிய மக்களுக்கென்று ஒரு நிலப்பகுதியை வாக்களிக்கிறார். மட்டுமன்றி, பல இனத்தவர்களின் நிலங்களை போர்மூலம் வசப்படுத்துவதை இறையாணையாக ஆபிரஹாமுக்கு அளிக்கிறார். இந்தக் கதைகளின் உண்மைத்தனத்தை ஆராய்வதல்ல இக்கட்டுரையின் நோக்கம். ஆனால் இந்தக் கதைகள் ஆபிரஹாமிய மதக்குழுக்களின் ஆழ்மனதில் பல நூற்றாண்டு காலமாக உருவேற்றிய உளவியல் கூறு ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று.

குறிப்பாக, ஆபிரஹாமிய மதங்கள் நாடுபிடிப்பதற்கு செல்வ வளம் பெருக்குதலைத்தாண்டிய ஒரு நோக்கத்தை ஒரே இறைவனின் ஆணையாக வடித்துத் தந்தன. இது போர்களின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியத் திருப்பமாக ஆனது. ”அழிவும் நாசமும் போர்களின் விளைவு” என்பதை ”அழிவும் நாசமும் கடவுளின் விருப்பம்” என்று ஆபிரஹாமியம் மாற்றியமைத்தது.

கடவுளை போருக்குத் துணைக்கழைப்பது பாகன் மதங்களிலும் காணப்பட்ட ஒன்றுதான். ஆனால் அந்தக் கடவுள் போர்க்காலக் கடவுள் மட்டுமே, அமைதிக்காலத்துக்கு வேறு கடவுள்கள் வந்து விடுவார்கள். போரின் கொடூரங்களை ஆற்றுப்படுத்தும் சக்தியாக பல கடவுளர்கள் கைகொடுத்தனர். ஆனால் ஆபிரஹாமிய ஒரே கடவுள் தத்துவத்திலோ இப்படிப்பட்ட ஆற்றுப்படுத்தலுக்கான இடம் நிராகரிக்கப்பட்டது. ஒரே புனித நூல் என்பது அதனை மேலும் இறுக்கி மாற்ற முடியா இறைவார்த்தையாகக் கட்டமைத்தது. போரும் அழிவும் கடவுளுக்கு விருப்பமான ஒன்றாக புனித பீடம் ஏற்றப்பட்டது. போர்களின் வரலாற்றிலும் போரின் உளவியலிலும் இது ஏற்படுத்திய மாற்றம் முக்கியமானது.

 

இந்த உளவியல் இன்றும் உயிரோடு தொடரும் உளவியல். விவிலியத்தில் ”கானன்” என்கிற இனக்குழுவின் நிலம் ஆபிரஹாமியர்களுக்கு வாக்களிப்பட்ட நிலங்களில் ஒன்று. அமெரிக்கக் கண்டம்தான் இந்த நிலமென்றும் பூர்வீக அமெரிக்கர்கள்தான் (”செவ்விந்தியர்கள்”) விவிலியம் சொன்ன கானன் இனக்குழு– எனவே அவர்கள் வென்றொழிக்கப்பட வேண்டியது கடவுளின் விருப்பம்- என்றும் அன்றைய கிறித்துவ இறையியல் அறிவுறுத்தியது. இது ஏதோ 17-ஆம் நூற்றாண்டு விஷயம் என்று எண்ண வேண்டாம். ”பூர்வீக அமெரிக்கர்கள் விவிலியத்தில் சொல்லப்படும் கானன்கள் போல மூட நம்பிக்கையாளர்களாகவும் காட்டுமிராண்டிகளாகவும் காமப்பித்தர்களாகவும் இருந்த காரணத்தால்தால் அமெரிக்காவின் மீது ஆட்சி செலுத்த அருகதையற்றவர்களானார்கள்…. கிறித்துவர்களாக மாறுவதே அவர்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேற ஒரே வழி” என்று இந்த வருடம் முழங்கியிருப்பவர் ‘அமெரிக்கக் குடும்பக் கூட்டமைப்பு’ என்கிற கிறித்துவ அமைப்பின் புகழ்பெற்ற தலைவர் ப்ரையன் ஃபிக்ஷர்.

அவரை முழுவதும் குற்றம் சொல்ல முடியாது. உரிமையையும் உடைமையையும் இழந்து நின்ற பூர்வீக அமெரிக்கர்களைப் பார்த்து ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் ’எங்கள் வழிகளையும், கலைகளையும் ஏசு கிறித்துவின் மதத்தையும் ஏற்பதே நீங்கள் வாழ வழி’ என்று அன்று அறிவுறுத்தியதைத்தான் இவர் இன்றும் சொல்கிறார். ஜார்ஜ் வாஷிங்டனையும் குற்றம் சொல்ல முடியாது. விவிலியக் கடவுளானவர் தன்மேல் விசுவாசம் வைத்தவருக்கு வாக்களித்த நிலங்களில் இதுவும் ஒன்று என்று அவர் மனதார நம்பினார். விவிலியக் கடவுளானவர் தெளிவாக அப்படிப்பட்ட ஆணையை அறிவுறுத்தியிக்கிறார். நூற்றாண்டு காலமாக அது அழுத்தமானதொரு அற விழுமியமாக ஐரோப்பிய மனதில் தன்னை நிறுவிக்கொண்டுள்ளது. விவிலியத்தை முழுமனதோடு கடவுளின் வாக்கு என நம்பும் ஒருவருக்கு அமெரிக்கா என்பது தமக்கான நிலமாகவும் அங்குள்ள பூர்வீகர்கள் ஒரே இறைவனுக்கு எதிராக அந்நிலத்தை ஆக்ரமித்துக்கொண்டிருப்பவர்களாகவும் தோன்றியதில் ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை.

ஏனெனில் பிற கடவுளர்களையும் பிற புனித நூல்களையும் நிராகரித்துத்தான் ஆபிரஹாமியம் தன்னை நிறுவிக்கொண்டது. வேறு வகையில் சொல்லப்போனால், பிற கடவுள் வழிபாடும் பிற புனித நூல்களும் இருப்பதே ஆபிரஹாமியத்தின்முன் வைக்கப்பட்ட இருத்தலியல் சவால். அவற்றை அழிப்பதும் மாற்றி தன் வழிக்குக் கொணர்வதும் ஏதோ லௌகீக வளம், மானுட அமைதி சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் கிடையாது. லௌகீக வளமும் மானுட அமைதியும் கேளிக்கையும் முக்கியமே கிடையாது. சொல்லப்போனால் தன்னை ஏற்காத பகுதிகளில் இருந்த வளமும் நிலவிய அமைதியும் குடும்ப ஒற்றுமையும் கேளிக்கைகளும் ஏன் குழந்தைகளும் கூட ஆபிரஹாமியக் கடவுளுக்கு ஒவ்வாதவை. அவற்றை அழிப்பதும் அவருக்கு உகந்ததே. அத்தகைய குடும்பங்களை உடைப்பதும் அவசியமே.

ரோமப்பேரரசன் கான்ஸ்டன்டைனுக்குப்பின், ஆபிரஹாமியத்தின் வேரூன்றலும் பரவலும் போரின் வரலாற்றையும் அதன் வழியாக ஒட்டுமொத்த சமூக உளவியலையுமே மாற்றியமைத்தது. பேரரசுகளை இனி செல்வ வளம், நிலைத்த அமைதி ஆகியவற்றை அடிப்படையாய்க்கொண்டு மட்டுமே நிறுவ வேண்டியதில்லை. அவற்றிற்கும் மேலாய் ஆபிரஹாமியக் கடவுளின் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவுதல் என்கிற புனிதக்கடமை வைக்கப்பட்டது.

மதத்தை நிறுவுதல் என்பது பேரரசின் நோக்கமாக ஆனதில், பேரரசின் விரிவாக்கம் என்கிற மைய விலக்கு சக்திக்கு மேலும் வலு சேர்ந்தது. கண்காணா தேசங்களையெல்லாம் ஐரோப்பிய எல்லைக்குள்ளிருந்து மத விசுவாசம் கொண்டு கட்டுப்படுத்த முடிந்தது. புனித விசாரணைகள் என்கிற பயங்கரவாதங்கள் அதற்கு உதவுமென்றால் தாராளமாக அதையும் நடத்திக்கொள்ளலாம். போரின் அழிவு ஆபிரஹாமிய ஒரே இறைவனின் செயலானதில் கடைசியாக ஒருவழியாக பேரரசர்கள் அந்தப் பொறுப்பின் மனச்சுமை நீங்கி ஆசுவாசப் பெருமூச்சு விட முடிந்தது- அதாவது சில நூற்றாண்டுகளில் அவர்களின் அதிகாரத்துக்கு எதிராக அதே மத நிறுவனங்கள் திரும்பும் வரை.

இதில் இஸ்லாம் கொண்டு வந்த இன்னொரு பாட நீட்சி என்னவென்றால், முஹம்மதுவின் வாழ்க்கையையே அது புனித உதாரணமாக்கியது. இறைதூதராக இல்லாத பாகன் முஹம்மது வெற்றிகரமான அரேபியப் பேரரசொன்றைத் தோற்றுவித்த மன்னராக மட்டுமே ஆகியிருப்பார். கோயில்களை எரிப்பதும் தோற்றவர்களை அடிமைப்படுத்துவதும் பெண்டாள்வதும் மற்ற பேரரசுகள் போல பேரரசின் உருவாக்கத்தில் விளைந்த அழிவுகள் என்று மட்டுமே காணப்பட்டிருக்கும். ஆனால் நபியாகிய முஹமது கோவில்களைச் சிதைத்ததும், தோற்றவர்களை அடிமை கொண்டதும் கொன்றழித்ததும் ஏக இறைவனின் புனிதக் கட்டளையின் பகுதியாகிப் போனது. இடம், காலம் ஆகிய வரையறைகளைத் தாண்டிய ஒரு புனித பீடம் கொடுஞ்செயல்களுக்குக் கிடைத்தது.

அடுத்தடுத்து வந்த இஸ்லாமிய மன்னர்களுக்கெல்லாம் கோயில் அழிப்பு வெறுமனே போரில் நிகழும் பாதிப்பு இல்லை. அது ஏக இறைவனின் விருப்பம். கோவில் அழிப்புக்காகவே படையெடுக்கலாம். ஏக இறைவனின் விருப்ப நிறைவேற்றம் அது. கொள்ளையடித்தல் அவன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதில் இன்னொரு பங்கு. சூறையாடுவதும் பெண்டாள்வதும் ஏக இறைவனின் விருப்பத்தைச் செயல்படுத்துவதற்குக் கிடைக்கும் கூலிகள், அவ்வளவே. வென்ற இடங்களில் வளமும் அமைதியும் முக்கியமல்ல, ஏக இறைவனின் பெயரைப் பரப்புவதே முக்கியம். இந்தப் பேரரசுக்கான சவால் பெர்ஷியாவை வெல்ல வேண்டும் என்றோ, இந்தியாவை வெல்ல வேண்டுமென்றோ அலெக்ஸாண்டருக்கு முன் இருந்த சவால் போன்ற ஒன்றில்லை. ஏக இறைவனை ஒப்புக்கொள்ளாதவர்களின் இருப்பே அதன் முன்னுள்ள சவால்.

எதிரிகளின் மீதான வன்முறைக்கும் எதிரிகளை அழித்தொழிப்பதற்கும் இறைபீடம் தந்ததன் வழியாக மட்டும் அல்ல, எதிரிகள் என்ற தரப்பு எதன் அடிப்படையில் கட்டப்பட வேண்டும் என்று காட்டித் தந்ததில்தான் ஆபிரஹாமியத்தின் ஆதார அறப்பிழை அடங்கியுள்ளது. எதிர்த் தரப்பை ஒரே இறைவனின் புனித நூல்களின் வழியாக எதிரிகளாகக் காட்டித் தந்ததன் மூலம் ஆன்மிகத்தின் உளவியலை ஆபிரஹாமியம் எதிர்மறையாய் மடைமாற்றியது. இறைவனுக்கு எதிரான இருத்தலியல் சவாலாக எதிர்த்தரப்பை காட்டித் தந்ததில் போர்களின் வரையறையை ஆபிரஹாமியம் புதிதாய் எழுதியது.

பிற கடவுளர்களை இழிவுறுத்தல், பிற மத வழிபாட்டுத் தலங்களை அவமதித்தல், அவர்களது பண்பாட்டு அம்சங்களை கேவலப்படுத்துதல், வழிபாட்டுத்தலங்கள் உடைத்தெறியப்படுதல் ஆகியவை இறைவனுக்கான புனிதக் கடமை என்கிற பெயரில், அற விழுமியங்களாக அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்குக் கைமாற்றித்தரப்பட்டு மதப்பரவல் முயற்சிகளால் பரவிக்கொண்டே செல்கின்றன. இதன் நீண்ட கால விளைவு ஒட்டு மொத்த மானுடத்தையும் நிரந்தரப் பூசல் குழிக்குள் தள்ளி விடக்கூடியது.

ஆபிரஹாமியப் பரவல் குறித்துப் பேசும்போது அது விளைவிக்கும் உளவியல் சீர்கேட்டையும், அதற்கு மூல காரணமாக விளங்கும் ஆபிரஹாமிய அடிப்படைவாதத்தின் தனித்தன்மை குறித்தும் கட்டாயம் பேசியே ஆக வேண்டும். அதைச் சுட்டிக் காட்டுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

[பாகம் 16] இஸ்லாமைவிட இந்துமதமே சிறந்தது – அம்பேத்கர்

“புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் புத்த மதம் மாறியது ஏன்?” தொடரின் 16ம் பாகம் 

முந்தைய பாகங்களின் சுருக்கம் கட்டுரையின் இறுதியில் உள்ளது.

ஒரு சமூகத்தில் ஒரு செயல் தீமையானது என்பது தெரியும்போது அதை அந்தச் சமூகத்தவரே எதிர்த்துப்போராட வேண்டும். இந்து சமூகத்தில் தீண்டாமை தீமையானது என்றபோது அதை அம்பேத்கர் எதிர்த்துப்போராடினார். ஒரு இயக்கத்தையே ஆரம்பித்து போராடினார். அதுபோலவே பலர் போராடினர். ஆனால் இஸ்லாத்தில் இந்த நிலைமை உள்ளனவா என்பது பற்றி கூறுகிறார் அம்பேத்கர்: 

இஸ்லாமில் முன்னேற்றப் பார்வை இல்லை 

‘‘முஸ்லீம்களிடையே இந்தத் தீமைகள் நிலவுவது வேதனை அளிப்பதாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்தக் கேடுகளை எல்லாம் வேரோடு வேரடி மண்ணோடு அடிசாய்க்கக்கூடிய ஒரு சமூக சீர்திருத்த இயக்கம் முசல்மான்களிடையே உருவாகவில்லையே என்பது இதைவிடவும் வேதனை தருவதாக இருக்கிறது. 

இந்துக்களிடையேயும் சமூகத் தீமைகள், தீங்கும் இருந்துவரவே செய்கின்றன. ஆனால் இவற்றில் ஓர் ஆறுதல் அளிக்கும் அம்சம் இருக்கிறது. அது என்ன? 

இந்துக்களில் சிலர் இத்தீமைகள் இருந்துவருவதை உணர்ந்துள்ளனர், தேர்ந்து தெளிந்துள்ளனர், சிலர் இவற்றை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு முன்னின்று பாடுபட்டும் வருகின்றனர். ஆனால் அதே சமயம் முஸ்லீம்களின் நிலை என்ன? 

இவையெல்லாம் தீமைகள் என்பதை அவர்கள் உணர்வதே இல்லை. இதனால் அவற்றை அகற்றுவதற்கு அவர்கள் முயல்வதில்லை; கிளர்ச்சி செய்வதில்லை. உண்மையில், தங்களது நடைமுறைப் பழக்கவழக்கங்களில் அத்தகைய மாற்றம் ஏற்படுவதையும் அவர்கள் விரும்பவில்லை. அதனைக் கடுமையாக எதிர்க்கின்றனர். 

குழந்தை திருமணத்தை ஆதரிக்கும் இஸ்லாம் 

இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டை இங்கு குறிப்பிடுவது உசிதமாக இருக்கும். 

பாலிய விவாக மசோதா ஒன்று 1930ல் மத்திய சட்டமன்றத்தில் கொண்டுவரப்பட்டது. இது ஒன்றும் புரட்சிகரமான மசோதா அல்ல. இம் மசோதாவில் மணமகளின் திருமண வயது 14 ஆகவும் மணமகனின் திருமண வயது 18 ஆகவும் உயர்த்தப்பட்டது, அவ்வளவுதான். இதையே கூட முஸ்லீம்கள் கடுமையாக எதிர்த்தனர். முஸ்லீம் சட்டத்திற்கு இது முரண்பட்டிருப்பதாக வாதிட்டனர். மசோதாவை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எதிர்த்து வாக்களித்தனர். அவர்கள் அத்துடன் நிற்கவில்லை. 

மசோதா சட்டமானபோது அந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் தொடங்கினர். ஆனால் இந்தச் சட்டத்திற்கு எதிராக முஸ்லீம்கள் ஆரம்பித்த இந்த ஒத்துழையாமை இயக்கம் அதிர்ஷ்டவசமாக வலுவடையவில்லை. காங்கிரஸ் இதே சமயம் தொடங்கிய ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் முஸ்லீம்களின் இயக்கம் அமிழ்ந்து போய்விட்டது. எனினும் சமூக சீர்த்திருத்தங்களை முஸ்லீம்கள் எவ்வளவு வன்மையாக எதிர்க்கிறார்கள் என்பதை அவர்களது இந்த இயக்கம் புலப்படுத்துகிறது. 

முஸ்லீம்கள் இவ்வாறு சமூக சீர்திருத்தங்களை ஏன் எதிர்க்கிறார்கள் என்ற ஒரு கேள்வி இங்கு எழக்கூடும். 

இஸ்லாம் ஏன் வளர்ச்சியை எதிர்க்கிறது ? 

உலகெங்கிலுமுள்ள முஸ்லீம்கள் முற்போக்கு கருத்துக்களில்லாத, மாறுதல் விரும்பாத மக்கள் என்பதே இதற்கு வழக்கமாக அளிக்கப்படும் பதிலாகும். இந்தக் கருத்து வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் ஒத்துப்போகிறது என்பதில் ஐயமில்லை. 

ஆரம்பத்தில் அவர்களது நடவடிக்கைகள் எரிமலை வெடிப்பதுபோல் ஆவேசத்தோடு, மிகுந்த உக்கிரத்தோடு பொங்கி எழுந்தன. அவற்றின் வேகமும், வீச்சும், பரிமாணமும் உண்மையிலேயே பிரமிக்கத் தக்கவையாக இருந்தன. இதனால் விரிந்து பரந்த பல சாம்ராஜ்யங்கள் ஆங்காங்கு உருவாயின. ஆனால், இதன்பின்னர் முஸ்லீம்கள் திடீரென்று ஒரு விசித்திரமான, விளக்க முடியாத ஓர் உணர்ச்சியற்ற, மரமரப்பு நிலைக்கு உள்ளாயினர். அதிலிருந்து அவர்கள் விழித்துக் கொள்ளவே இல்லை. அவர்களது இத்தகைய மந்தத் தன்மையை, கழிமடிமையைப் பற்றி ஆராய்ந்தவர்கள் இதற்கு ஒரு காரணம் கூறுகிறார்கள். 

இஸ்லாம் ஓர் உலகமதம், அனைத்து மக்களுக்கும் எல்லாக் காலங்களுக்கும் எல்லா நிலைமைகளுக்கும் ஏற்ற மதம் என்று அவர்கள் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ள கருத்தே அவர்களது இன்றைய தேக்க நிலைக்குக் காரணம் என்று கூறப்படுகிறது. இது சம்பந்தமாக பின்வருமாறு வாதிடப்படுகிறது. 

‘‘தனது மதத்தின்மீது அசையாத நம்பிக்கை கொண்ட முசல்மான் எவ்வகையிலும் முன்னேற்றம் காணவில்லை; நவீன சக்திகள் மின்னல்  வேகத்தில் மாறிவரும் இந்த உலகில் அவன் இடம்பெயராது,  இயங்காது, இருந்த இடத்தில் இருக்கிறான். 

தான் அடிமைப்படுத்திய இனங்களை தன் பழைய காட்டுமிராண்டித்தமான  நிலையிலேயே, நாகரிகமற்ற நிலையிலேயே, வைத்திருப்பது உண்மையிலேயே இஸ்லாமின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று என்பதில் ஐயமில்லை. அது பழக்கத்திற்குள் திணிக்கப்பட்டு செயலற்றதாக, ஊடுருவ முடியாததாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. 

அது மாறமுடியாதது;  எத்தகைய அரசியல், சமூக, பொருளாதார மாற்றங்களுக்கும் அதன் மீது எவ்வித பிரதிபலிப்புகளையும் ஏற்படுத்த முடியாது. இஸ்லாமுக்கு வெளியே எத்தகைய பாதுகாப்பும் இருக்க முடியாது. அதன் சட்டத்திற்கு அப்பால் உண்மை எதுவும் இருக்கமுடியாது. அதன் ஆன்மீக போதனைக்கு வெளியே நிலைத்த நல்வாழ்வைக் காணமுடியாது என்று போதிக்கப்பட்ட முஸ்லீம் தனது நிலையைத் தவிர வேறு எந்த நிலையையும், இஸ்லாமிய சிந்தனை முறையைத் தவிர வேறு எந்த சிந்தனையையும் எண்ணிப் பார்க்க இயலாதவனாகி விடுகிறான்.

 பூரணத்துவத்தின் ஒப்பில்லாத, நேர்நிகரற்ற கொடுமுடியை எட்டிவிட்டதாக உறுதியாக நம்புகிறான். உண்மையான சமயப்பற்று, உண்மையான சித்தாந்தம், உண்மையான மெய்யறிவு இவற்றின் ஏகபோக உரிமையாளன் என்று தன்னைக் கருதுகிறான். 

நிலையான மெய்ம்மையை – அது பிறவற்றுடன் ஒப்பிடக்கூடிய, மாறக்கூடிய மெய்ம்மை அன்று – மாறாக அப்பழுக்கற்ற முழுமுதல் மெய்ம்மையை தான் மட்டுமே பெற்றிருப்பதாகப் பெருமிதம் கொள்கிறான். 

புத்தியை மழுங்கடிக்கும் ஷரியா சட்டம்

முஸ்லீம்களின் சமயச் சட்டம் உலகிலுள்ள மிகப் பலதரப்பட்ட தனிமனிதர்களுடனும் சிந்தனை, உணர்வு, கருத்து, திறனாய்வு ஒற்றுமையை அழித்துவிடும் செயல் திட்டத்தைப் பெற்றிருக்கிறது.

இந்த ஏகத்துவம் மனிதனது ஆற்றலை மழுங்கடித்து, அவனைச் செயலிழக்கச் செய்கிறது என்பதை இங்கு வலியுறுத்திக் கூறியாக வேண்டும்.

 இந்த ஏகத்துவம் முஸ்லீம்களுக்கு வெறுமனே போதிக்கப் படுவதில்லை, மாறாக, அணுவளவும் சகிப்புத் தன்மையற்ற உணர்வில் அது அவர்கள்மீது திணிக்கப்படுகிறது.

கர்ணகடூர கொடுமைக்கும் கொடிய வன்முறைக்கும் பெயர்போன இந்தச் சகிப்புத்தன்மையற்ற போக்கு முஸ்லீம் உலகுக்கு வெளியே எங்கும் காணப்படாத ஒன்றாகும்.

இஸ்லாமின் போதனைகளுக்கு முரண்படுகின்ற பகுத்தறிவு பூர்வமான அனைத்துச் சிந்தனைகளையும் அது அடக்கி ஒடுக்குகிறது. இது குறித்து ரேனன் கூறுவதாவது:

 இஸ்லாம் என்பது ஆன்மிகம் மற்றும் உலகியலின் ஒரு கூட்டிணைப்பு; அது ஒரு தீவிர சமய சித்தாந்தத்தின் ஆட்சி.

அது மனிதகுலம் இதுவரை பூண்டிராத மிகவும் கனமான சங்கிலி…. இஸ்லாம் ஒரு சமயம் என்ற முறையில் அதற்குரிய வனப்புகளை, சிறப்புகளைப் பெற்றிருக்கிறது…

ஆனால், மனிதனது பகுத்தறிவுக்கு அது ஊறு விளைவிப்பதாகவே இருக்கிறது. எனினும், சுதந்திரச் சிந்தனையை ஏனைய சமயங்களை விட அது கடுமையாக ஒடுக்கிவிட்டது என்று கூறுவதற்கில்லை என்றாலும் இப் பணியை அது மிகவும் வலிமையோடு செய்திருக்கிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

 அது போர் புரிந்து  கைப்பற்றிய நாடுகளை பகுத்தறிவு கலாசார விதைகளை விதைக்க முடியாத வறண்ட தரிசு நிலங்களாக்கிவிட்டது.

 அறிவியலும், இஸ்லாமும்

உண்மையில் ஒரு முசல்மானை ஏனையோரிடமிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவது விஞ்ஞானத்திடம் அவன் கொண்டுள்ள வெறுப்பும், அத்துடன் ஆராய்ச்சி என்பதெல்லாம் வீணானது, பயனற்றது, விளையாட்டுத்தனமானது, இன்னும் சொல்லப் போனால் தீங்கு விளைவிக்கக் கூடியது என்று அவன் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையும்தான்.

 இயற்கை விஞ்ஞானங்களை அவன் எதிர்க்கிறான், கடவுளுக்கு எதிரான போட்டி முயற்சிகளாக அவற்றை அவன் கருதுவதே இதற்குக் காரணம். வரலாற்று விஞ்ஞானங்களை அவன் எதிர்க்கிறான்.

அவை இஸ்லாமுக்கு முந்தைய காலத்தைப் பற்றியதாக இருப்பதும், பண்டைய முரண்பட்ட சமயக் கருத்துகளுக்கு அவை புத்துயிரளிக்கக்கூடும் என்று அவன் அஞ்சுவதுமே இதற்குக் காரணம்’’.

 ரேனன் பின்வருமாறு முடிக்கிறார்:

 “விஞ்ஞானத்தை ஒரு பகையாகக் கருதுவதில் இஸ்லாம் பிடிவாதமாக இருக்கிறது. ஆனால் ஒரே பிடிவாதம் காட்டுவது ஆபத்தானது. இஸ்லாமின் கெட்ட காலமோ என்னவோ விஞ்ஞானத்தைப் பகைத்துக்கொள்வதில் அது வெற்றி கண்டிருக்கிறது. விஞ்ஞானத்தை அழிப்பதன் மூலம் அது தன்னையே அழித்துக் கொள்கிறது. உலகின் முற்றிலும் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது.’’

 

 இந்துக்களை இந்திய இஸ்லாமியர் வெறுப்பது ஏன் ?

சமூக சீர்திருத்தங்களை முஸ்லீம்கள் ஏன் எதிர்க்கிறார்கள் என்று நாம் முன்னர் குறிப்பிட்ட கேள்விக்கு இந்தப் பதில் தெளிவானதாக இருந்தாலும் உண்மையானதாக இருக்க முடியாது.

 இது உண்மையான பதிலாக இருக்குமானால், இந்தியாவுக்கு வெளியே உள்ள அனைத்து முஸ்லீம் நாடுகளிலும் எழுச்சியும் கிளர்ச்சியும், கொந்தளிப்பும் குமுறலும் ஏற்படட்டிருக்கிறதே இதற்கு எப்படிச் சமாதனம் கூறமுடியும்?

 அதற்கெல்லாம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் விவரம் ஆராயும் உணர்வு, மாற்றம் காணவேண்டுமென்ற உணர்வு, சீர்த்திருத்தம் செய்ய வேண்டுமென்ற  உணர்வு, சீர்த்திருத்தம் செய்ய வேண்டுமென்ற ஆர்வம் தோன்றியிருக்கிறதே இதற்கு எப்படி விளக்கம் தரமுடியும்?

 உண்மையில், துருக்கியில் மேற்கொள்ளப் பட்டுள்ள சமூகச்  சீர்திருத்தங்கள் மிகவும் புரட்சிகரமானவை; இந்த நாடுகளைச் சேர்ந்த முஸ்லீம்களின் பாதையில் இஸ்லாம் குறுக்கிடவில்லை என்றால், இந்திய முஸ்லீம்களின் பாதையில் மட்டும் அது ஏன் குறுக்கிடவேண்டும்?

 இந்தியாவிலுள்ள முஸ்லீம் சமுதாயத்தின் சமூக, அரசியல் தேக்கநிலைக்கு ஏதேனும் விசேடக் காரணம் இருக்க வேண்டும். அந்த விசேடக் காரணம் என்னவாக இருக்கமுடியும்?

 இந்திய முசல்மானிடம் மாறுதல் காணும் உணர்வு இல்லாமலிருப்பதற்கு இந்தியாவில் அவன் வகிக்கும் பிரத்தியேக நிலைமையே காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

 இந்துக்கள் மிகப்பெரும்பான்மையினாராக இருக்கும் ஒரு சமூகச் சூழலில் வசித்து வருகிறான். அந்த இந்துச் சூழல் எப்போதும் ஓசைப்படாமல், ஆனால் உறுதியாக அவன் மீது ஆக்கிரமிப்பு நடத்தி வருகிறது.  அது தன்னை முசல்மானல்லாதவனாக்குவதாக அவன் எண்ணுகிறான்.

 இவ்வாறு இந்துக்கள் தன்னைப் படிப்படியாகத் தங்கள் பக்கம் இழுக்கும் முயற்சிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கு அவன் தீவிரமாக முனைகிறான், இஸ்லாம் சம்பந்தப் பட்ட அனைத்தையும் பேணிப்பாதுகாக்கும் உணர்வை இது அவனுக்கு ஏற்படுத்துகிறது. இது தனது சமுதாயத்துக்கு நலன் பயக்குமா, அல்லது தீங்கு விளைவிக்குமா என்பதை  அவன் சற்றும் எண்ணிப்பார்ப்பதில்லை.

இரண்டாவதாக, அரசியல் ரீதியிலும் இந்துக்களே மேலாதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு சூழ்நிலையில் இந்திய முஸ்லீம்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதனால் தான் ஒடுக்கப்படுவோம் என்று இந்திய முஸ்லீம் உணர்கிறான். அந்த அரசியல் ஒடுக்குமுறை இந்திய முஸ்லீம்களை தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினராக ஆக்கக்கூடும் என்று அவன் அஞ்சுகிறான்.

 சமூக ரீதியிலும் அரசியல் ரீதியிலும் இந்துக்களால் மூழ்கடிக்கப்படக்கூடிய நிலையிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவேண்டுமென்ற அவனது இந்த உணர்வே, வெளி நாடுகளிலுள்ள தங்களது தோழர்களுடன் ஒப்பிடும்போது சமூக சீர்திருத்தம் விஷயத்தில் இந்திய முஸ்லீம்கள் பின்தங்கியிருப்பதற்குப் பிரதான காரணமாக இருக்கும் என்று என் மனத்துக்குப் படுகிறது.

 சட்டமன்ற, ஸ்தல ஸ்தாபன இடங்களுக்காவும் அரசுப்பணிகளுக்காவும் இந்துக்களுக்கு எதிரான இடையறாத போராட்டத்தில் தங்கள் சக்தியையும் ஆற்றலையும் சர்வசதாவும் ஈடுபடுத்த வேண்டியுள்ள நிலைமையில் சமூகசீர்திருத்தங்கள் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்துவதற்கான எண்ணமோ, அவகாசமோ, சந்தர்ப்பமோ அவர்களுக்குக் கிட்டுவதில்லை.

 அப்படியே காட்டினாலும், வகுப்புப் பதற்றம் உச்சநிலையை அடையும்போது தங்களது சமூக-சமய ஒற்றுமையை எவ்வகையிலேனும் பாதுகாப்பதன் மூலம் இந்துக்களதும் இந்து மதத்தினதும் அபாயத்துக்கு எதிராக தங்கள் அணிகளை ஒன்றுதிரட்டி, ஓர் ஒன்றுபட்ட முன்னணியை உருவாக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம், வேட்கை மேலோங்கி இவற்றை எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுகிறது.

 இதே விளக்கம் இந்தியாவிலுள்ள முஸ்லீம் சமுதாயத்தின் அரசியல் தேக்கநிலைக்கும் பொருந்தும். முஸ்லீம் அரசியல் வாதிகள் மதச்சார்பற்ற வாழ்க்கை அம்சங்களை தங்கள் அரசியலுக்கு ஆதாரமாகக் கொள்வதில்லை. ஏனென்றால், இந்துக்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் இது தங்கள் சமூகத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் என்பது அவர்களது கருத்து.

 இஸ்லாமியரின் தீயசெயல்களை இஸ்லாமியர் எதிர்ப்பதில்லை

 செல்வந்தர்களிடமிருந்து நியாயம் பெறுவதற்காக ஏழை முஸ்லீம்கள் ஏழை இந்துக்களுடன் சேரமாட்டார்கள். நிலப்பிரபுவின் கொடுங்கோன்மையைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கு முஸ்லீம் குத்தகைக்காரர்கள் இந்து குத்தகைக்காரர்களுடன் சேரமாட்டார்கள்.

உழைப்புக்கும் மூலதனத்துக்கும் நடைபெறும் போரட்டத்தில் முஸ்லீம் தொழிலாளர்கள் இந்து தொழிலாளர்களுடன் சேர மாட்டார்கள். இது ஏன்?

 இக்கேள்விக்கு மிக எளிதாகப் பதில் சொல்லி விடலாம். பணக்காரர்களுக்கு எதிராக ஏழைகள் நடத்தும் போராட்டத்தில் சேர்ந்தால் ஒரு முஸ்லீம் செல்வந்தரை எதிர்த்துத்தான் போராட வேண்டியிருக்கும் என்பதை ஓர் ஏழை முஸ்லீம் உணர்கிறான்.

நிலப்பிரபுவுக்கு எதிரான இயக்கத்தில் சேர்ந்தால் ஒரு முஸ்லீம் நிலப்பிரபுவை எதிர்த்துத் தான் போராடவேண்டும் என்று முஸ்லீம் குத்தகைக்காரன் பார்க்கிறான்.

 முதலாளித்துவத்துக்கு எதிராக தொழிலாளி வர்க்கம் நடத்தும் தாக்குதலில்,  தான் ஈடுபட்டால் ஒரு முஸ்லீம் மில் உரிமையாளருக்கு ஊறுசெய்ய நேரிடும் என்று முஸ்லீம் தொழிலாளி நினைக்கிறான். ஒரு பணக்கார முஸ்லீமுக்கு, ஒரு முஸ்லீம் நிலப்பிரபுவுக்கு ஒரு முஸ்லீம் மில் முதலாளிக்கு எவ்வகையிலும் தீங்கு இழைப்பது முஸ்லீம் சமூகம் முழுவதுக்குமே செய்யப்படும் தீங்காக ஒரு முஸ்லீம் கருகிறான்.

 இந்து சமூகத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் இது முஸ்லீம்களைப் பலவீனப்படுத்தும் என்று கருதுகிறான்.

 எப்போது ஜனநாயகம், எப்போது எதேச்சதிகாரம் ?

முஸ்லீம் அரசியல் எவ்விதம் நெறிபிறழ்ந்து ஏறுமாறானப் போக்கில் செல்லுகிறது என்பதை சமஸ்தானங்களில் மேற்கொள்ளப்படும் அரசியல் சீர்திருத்தங்கள் சம்பந்தமாக முஸ்லீம் தலைவர்கள் நடந்துகொள்ளும் முறையிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்து சமஸ்தானமான காஷ்மீரில் பிரதிநிதித்துவ ஆட்சியை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று கோரி முஸ்லீம்களும் அவர்களுடைய தலைவர்களும் பெரும் கிளர்ச்சி நடத்தினர்.

இதே முஸ்லீம்களும் அவர்களுடைய தலைவர்களும் இதர முஸ்லீம் சமஸ்தானங்களில் பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கம் அமைக்கப்படுவதைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர். இந்த விந்தையான, விபரீதமான போக்குக்கான காரணத்தைப் புரிந்து கொள்வது மிகவும் சுலபம்.

இவை யாவற்றிலும் முஸ்லீம்களைப் பொறுத்தவரையில் தீர்மானமான அம்சம் இந்துக்களுடன் ஒப்பிடும் போது இது எந்த அளவுக்கு முஸ்லீம்களைப் பாதிக்கும் என்பது தான். பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கம் அமைப்பது முஸ்லீம்களுக்கு அனுகூலமானது என்றால் அதை அவர்கள் கோருவார்கள், அதற்காகப் போராடுவார்கள்.

காஷ்மீர்  சமஸ்தானத்தில் மன்னர் இந்து, ஆனால் பெரும்பான்மையான குடிமக்கள் முஸ்லீம்கள். காஷ்மீரில் பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கம் அமையவேண்டும் என்று முஸ்லீம்கள் போராடுவார்கள் என்றால் அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. அதாவது காஷ்மீர் பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கம் என்பது ஆட்சி அதிகாரம் இந்து மன்னரிடமிருந்து முஸ்லீம் மக்களுக்கு மாறுவதைக் குறிக்கும். இதனாலேயே இங்கு அவர்கள் பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கத்தைக் கோரினார்கள்.

இதர முஸ்லீம் சமஸ்தானங்களில் மன்னர் முஸ்லீம்; ஆனால் அவருடைய பெரும்பான்மையான குடிமக்கள் இந்துக்கள். இத்தகைய சமஸ்தானங்களில் பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கத்தை நிறுவுவது என்பதற்கு முஸ்லீம் மன்னரிடமிருந்து இந்து மக்களுக்கு ஆட்சி அதிகாரத்தை மாற்றுவது என்றே பொருள்படும். இதனால்தான் முஸ்லீம்கள் இரட்டை வேடம் போட்டார்கள்.

ஓரிடத்தில் பிரதிநிதித்துவ அரசாங்கம் அமைக்கப்படுவதை ஆதரித்தார்கள், இன்னோரிடத்தில் அதை எதிர்த்தார்கள். இதில் முஸ்லீம்களின் தலையாய நோக்கம் ஜனநாயகமல்ல.

பெரும்பான்மையினரின் கட்சியுடன் கூடிய ஜனநாயகம் இந்துக்களுக்கு எதிரான போரட்டத்தில் முஸ்லீம்களை எந்த அளவுக்குப் பாதிக்கும் என்பது தான் அவர்களது பிரதான அக்கறை. இது அவர்களை வலுப்படுத்துமா அல்லது பலவீனப்படுத்துமா?

ஜனநாயகம் அவர்களைப் பலவீனம் படுத்துமானால் ஜனநாயகம் அவர்களுக்கு வேண்டியதில்லை, அதை அவர்கள் விரும்ப மாட்டார்கள். இந்துக் குடிமக்கள் மீது முஸ்லீம் மன்னருக்குள்ள பிடிதளர்வதைவிட முஸ்லீம் சமஸ்தானங்களில் சீரழிந்து போன ஊழல் ஆட்சி நீடிப்பதையே அவர்கள் விரும்புவார்கள்.

இந்துக்களும், இஸ்லாமியரும் ஏன் சண்டை போடுகிறார்கள்?

முஸ்லீம் சமூகத்தின் அரசியல், சமூகத் தேக்கநிலைக்கு ஒரே ஒரு காரணம்தான் இருக்கமுடியும். அந்தக் காரணம் இதுதான். இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் என்றைக்கும் போராடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று முஸ்லீம்கள் நினைக்கிறார்கள்.

இந்துக்கள், முஸ்லீம்கள் மீது தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிடவும், முஸ்லீம்கள் ஆளும் சமூகமென்ற தங்களது கடந்தகால வரலாற்று நிலையை உறுதிப்படுத்தவும் போராடுகிறார்கள் – இந்தப் போராட்டத்தில் வலிமைதான் வெற்றிபெறும்.

இந்த வலிமையைப் பெறுவதற்கு அவர்கள் தங்கள்  அணிகளில் பிளவு ஏற்படுத்தக்கூடிய சகலவற்றையும் கட்டுப்படுத்தி வைக்க வேண்டும் அல்லது மூட்டை கட்டி வைக்க வேண்டும்.

ஏனைய நாடுகளிலுள்ள முஸ்லீம்கள் தங்கள் சமுதாயத்தைச் சீர்திருத்தம் செய்யும் பணியை மேற்கொண்டிருக்கும்போது, இந்தியாவிலுள்ள முஸ்லீம்கள் அவ்வாறு செய்ய மறுக்கிறார்கள்; ஏனென்றால், முன்னர் குறிப்பிட்டவர்கள் தங்கள் போட்டி சமூகங்களுடன் வகுப்புவாத மற்றும் அரசியல் சச்சரவுகளில் ஈடுபடும் நிலையிலிருந்து விடுபட்டிருப்பதும், பின்னர் குறிப்பிட்டவர்கள் அத்தகைய நிலையில் இல்லாதிருப்பதுமே இதற்குக் காரணம்.’’

என்று கூறுகிறார் அம்பேத்கர்.

இஸ்லாம் மற்றும் முஸ்லீம்கள் பற்றிய அம்பேத்கரின் இந்த எண்ணங்கள் ‘பாகிஸ்தான் அல்லது இந்தியப்பிரிவினை’ என்ற நூலில் தெளிவாக கூறப்பட்டிருக்கின்றன.

இந்த எண்ணங்களே அவரை ஆட்கொண்டிருந்தன.  தான் எதற்கு மதம் மாறுகிறோம் என்பதைத் தெளிவாக அறிந்திருந்த அம்பேத்கர், தம் எண்ணங்களுக்கு, கொள்கைகளுக்கு எதிராக இருந்த இஸ்லாமில்  மதம் மாறவில்லை.

இஸ்லாமைப் பற்றிய அம்பேத்கரின் பார்வையை மேலும் பார்ப்போம்.

 முந்தைய பாகங்களின் சுருக்கம்: இந்துமதத்தை சீர்திருத்த அம்பேத்கர் முயன்றார் என்பதையும், அதில் வெற்றிபெற முடியாது என்று சொல்லி மதமாற்றத்தைத் தீர்வாகச் சொன்னதையும் பாகம் 2 மற்றும் 3ல் பார்த்தோம். அந்த அறிவிப்பு மற்றும் அறிவிப்பு நடந்த மாநாடு பற்றி பாகம் 1 அறிமுகம் செய்தது. ஆனால், மதமாற்றம் தீர்வல்ல என்று அந்த அறிவிப்பை மற்ற தலித் தலைவர்கள் நிராகரித்தனர் (பாகம் 4ல்). பாகம் 5ல் உலகியல் அடிப்படையிலான பயன்களுக்காக மதமாற்றத்தின் அவசியம் பற்றியும் பாகம் 6ல் அதன் ஆன்மிகப் பயன் பற்றியும் பார்த்தோம். இனி, தீண்டத்தகாதவர்களுக்குளான உள்ஜாதீயப் பாகுபாடுகள், அதன் அரசியல் காரணங்கள், அதன் தீர்வான மதமாற்றத்தின் அவசியத்தை பாகம் 7ல் பார்த்தோம். 8ம் பாகத்தில் இந்துமதத்துக்குள் இருந்தே அதைச் சீர்திருத்த முடியாது என்பதற்கான அம்பேத்கரின் வாதங்களைப் பார்த்தோம். தகுதி வாய்ந்த தலித் ஒருவருக்கு ஒரு வருட கால அளவில் சங்கராச்சாரியாருக்கு இணையான மரியாதைகள் தரும் வேண்டுகோளை அவர் முன்வைத்ததை பாகம் 9ல் பார்த்தோம்.  தங்கள் மதத்திற்கு மாற்ற “முஸ்லீமாக மதம் மாறுங்கள்” என்று நேரடியாகக் கோரிக்கைகள் விடுத்ததையும், மறைமுக அழுத்தங்கள் கொடுத்ததையும் பாகம் 10ல் பார்த்தோம்.  வாழும் சக்திகளைத் திரட்டிக்கொள்ள தலித்துகளுக்கு மிகச் சாதகமான ஒரு இந்து வெளியாக சீக்கிய மதத்தை அம்பேத்கர் கருதியது பற்றி பாகம் 11ல் பார்த்தோம். கிறுத்துவம் எனும் நிறுவன அமைப்பை வரலாற்றுப் பார்வையில் அம்பேத்கர் ஒதுக்கியது குறித்து பாகம் 12ல் பார்த்தோம். மதமாற்றம் என்பதை ஆக்கிரமிக்க வந்த ஐரோப்பியர்களின் ஒரு சிறப்பான உத்தியாக இருந்ததை பாகம் 13ல் பார்த்தோம். இஸ்லாம் என்பது அடிமைகளை உருவாக்கும் மார்க்கம் என்பதை பாகம் 14 விளக்குகிறது. இஸ்லாமியப் பெண்களின் கீழ்த்தர துயர நிலை மற்றும் மன்நோய் பரப்பும் இஸ்லாமிய மனப்பான்மை போன்றவற்றைப் பற்றி அம்பேத்கரின் கருத்துக்களை பாகம் 15ல் கண்டு தெளிவு அடையலாம்.

முந்தைய பாகங்களைப் படிக்க: பாகம் 1 || பாகம் 2 || பாகம் 3 || பாகம் 4 || பாகம் 5 || பாகம் 6 || பாகம் 7 || பாகம் 8 || பாகம் 9 || பாகம் 10 || பாகம் 11 || பாகம் 12 || பாகம் 13 || பாகம் 14 || பாகம் 15 ||  பாகம் 16 ||

(தொடரும்….)

 

ஆண்டவன் மறுப்பும் ஆன்மிகமே: புத்தக விமர்சனம்

universeஇந்தப் பிரபஞ்சத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் இறைவன் என்கிற ஒரு பெரிய ஆளுமை- மிக மிகப் பெரிய ஆளுமை- உருவாக்கினான் என்பது உலகத்திலுள்ள மூன்று முக்கிய மதங்களின் நம்பிக்கை. இத்தகைய சிருஷ்டிகர்த்தரின் நிரந்தரக் கட்டுப்பாட்டில் நாம் இருக்கிறோம். அவர் அவ்வப்போது இறைத்தூதர்களை உலகுக்கு அனுப்புவார். அவர்களிடம் மனிதர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் எப்படி உண்மையான இறைவனான தன்னை- தன்னை மட்டுமே வணங்க வேண்டுமெனச் சொல்லுவார். அப்படி வணங்காதவர்களை மறுமையில் தண்டிப்பார். இதுதான் ஆபிரகாமிய மதங்களின் நிலைப்பாடு.

கடந்த இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக ஐரோப்பாவிலும் சற்றேறக்குறைய ஆயிரத்தைந்நூறு ஆண்டுகளாக அரேபியாவிலும் இந்தக் கோட்பாடு கோலோச்சி வந்துள்ளது. நவீன காலத்துக்கு முன்னால் மிகச்சிறந்த முறையில் அரசதிகாரத்தைக் கட்டியெழுப்ப இந்த இறைநம்பிக்கை உதவியாக இருந்துள்ளது. எலைன் பேகல்ஸ் என்கிற விவிலிய அறிஞர் இதை, “ஏக ஆண்டவன் நம்பிக்கையின் அரசியல்” என்றே சொல்கிறார். ஆனால் பாரதிய ஆன்மிக மரபுகள் இத்தகைய ஆண்டவன் மீதான நம்பிக்கைக்கு எத்தகைய முக்கியத்துவத்தைக் கொடுத்துள்ளன? இதை நாம் ஆழமாக சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

கடந்த முன்னூறு ஆண்டுகள் நிலவிய காலனிய ஆதிக்கத்தில் இந்த ஆபிரகாமிய இறைநம்பிக்கையே ஆதர்ச நம்பிக்கையாக இந்திய மக்களுக்கு எடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. எம்.என்.ராய் போன்ற அறிஞர்களும் ஈவெரா போல போலிப்பகுத்தறிவு பேசிய இனவாதிகளும் கூட ஆபிரகாமிய மத நம்பிக்கையை ஆதர்ச மத நம்பிக்கையாக நம் மக்கள் முன் வைத்தனர். இந்துக்களும் தமது இறைக் கோட்பாடுகளை ஆபிரகாமிய சட்டகத்தில் பிரதி எடுக்க ஆரம்பித்தனர். இதன் விளைவாக “நான் முருகனை நம்புகிறேன். நீ ஏசுவை/அல்லாவை நம்புகிறாய்” என மத-ஒப்புமை பேச ஆரம்பித்தனர். ஆனால் உண்மை வேறுவிதமானது; இதனை இந்துக்கள் குறிப்பாகவும் இந்திய மக்கள் பொதுவாகவும் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

cover_andavan-maruppum-aanmigameஇதற்கான ஒரு நல்ல அறிமுகமாக சிந்தனையைத் தூண்டும் ஒரு முனைப்பாகவும் ஒரு புத்தகம் உதவும்.

பத்மன் எழுதிய “ஆண்டவன் மறுப்பும் ஆன்மிகமே” என்கிற புத்தகம்தான் அது. விகடன் பிரசுரம். தலைப்பே ஓர் அதிர்ச்சியைத் தர வேண்டும் என்பதாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பாரதத்தின் இறை-மறுப்புப் பாரம்பரியத்தை இந்த நூல் எளிய முறையில் தொடக்கநிலை அறிமுகம் அளிக்கிறது. முதலில் ஆன்மிகம் என்றால் என்ன என பத்மன் விளக்குகிறார்.

சில வீச்சுக்கள்:

  • மதங்களில் ஓரளவு ஆன்மிகம் இருக்கிறது. ஆனால் மதங்களுக்குள்ளே சிறைப்படாமல் அவற்றைத் தாண்டி இயங்குகிறது.
  • வாழ்க்கையை தனக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் பயனுள்ளதாக அமைத்துக் கொள்வதுதான் ஆன்மிகமே தவிர, ஏதோ சில பிரதிபலன்களுக்காகக் கெஞ்சுவது அல்ல.
  • அறிவியலை மறுப்பதல்ல ஆன்மிகம். அறிவியலின் தீட்சண்யத்தால் தீர்க்கமான உண்மையை தரிசிப்பதே ஆன்மிகம்.
  • ஆன்மிகத்தைப் பொருத்த மட்டில் ஆண்டவனை நம்புவதும் நம்பாமல் இருப்பதும் இரண்டாம் பட்சம்தான்.

அடுத்த இரண்டு அத்தியாயங்களில் ஆசிரியர் ஆஸ்திகம் நாஸ்திகம் என்கிற வகைப்பாட்டை விளக்குகிறார். பாரத ஆன்மிக மரபில் இப்பதங்கள் கையாளப்படுவதற்கும் இன்றைய ஆபிரகாமிய சிந்தனைக் கலப்பின் பின் பயன்படுத்தப்படும் விதத்துக்குமான வேறுபாட்டை விளக்குகிறார்: இருப்பின் ஆதாரத் தன்மையை மறுப்பதே நாஸ்திகமன்றி சிருஷ்டிகர்த்தா குறித்து பாரதிய தத்துவ விசாரம் கிஞ்சித்தும் கவலைப்படவில்லை என்கிறார் அவர். (ஆனால் ஒரு தொடக்க அறிதல் முறையாக சிருஷ்டியை ஒரு தேவன் செய்தான் என்கிற கோட்பாட்டை வைத்து விளையாடிவிட்டு அதனை வளரும் குழந்தை பொம்மைகளை உதறுவது போல உதறியிருக்கிறார்கள். இதே ஞானத்தை அனைத்து மக்களும் அறியவேண்டும் என்பதில் இந்து ஞானிகள் கவனமாக இருந்திருக்கிறார்கள். எனவே ஹிந்துத் தொன்மங்களில் தொடர்ந்து படைப்பின் தேவனான பிரம்மன் ஆணவ-பங்கம் செய்யப் படுகிறான். முருகன், கண்ணன், சிவன் ஆகியோரிடம் பிரம்மா ஆணவம் காட்டி பின் வருந்திய கதைகள் பாரதமெங்கும் எளிய மக்களின் பேச்சு வழக்கிலும் உள்ளது.)

பார்க்க: டார்வின் – முருகன் வைத்த குட்டு

richard-dawkinsமுக்கியமான நாஸ்திகத் தத்துவங்களான லோகாயதம், நியதிவாதம், அக்கிரியாவாதம், சசஸ்தவாதம், விச்சேபவாதம் ஆகியவற்றை எளிமையாக விளக்குகிறார் ஆசிரியர். முக்கியமாக நியதிவாதம், அக்கிரியாவாதம், சசஸ்தவாதம் ஆகியவை இணைந்து ஆசீவகம் உருவாகியதாக ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். அண்மையில் பிரபல உயிரியலாளர் ரிச்சர்ட் டாவ்கின்ஸ் எழுதிய “இறைவனெனும் மனச்சீர்கேடு” (The God Delusion) எனும் நூல் கடுமையான தாக்குதல்களுக்கு உள்ளானது. இந்நூலைத் தாக்கியவர்கள் முன்வைத்த ஒரு முக்கிய வாதம், “நம் அறச்சிந்தனைகளுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை ஓர் அடிப்படை” என்பது. டாவ்கின்ஸ் இதை மறுத்து கடவுள் நம்பிக்கை எப்படி மோசமான அறச்சீர்கேடுகளை நியாயப்படுத்தியிருக்கிறது எனத் தனது நூலில் வாதிட்டுள்ளார். ஆனால் இந்த நூலைப் படித்திருந்தால் அவர் ஒருவேளை நேர்மறை ஆதாரமே கூட கொடுத்திருக்க முடியும். பத்மன் முழுமையான நாஸ்திகர்களான ஆசீவகர்கள் உயர்ந்த நற்பண்புகளுடனும் வாழ்வியல் சிந்தனைகளுடனும் அற மாண்புடனும் வாழ்ந்ததாக விளக்குகிறார். (பக். 44)

வேத ஆன்மிகத்திலும் இறை மறுப்பு இருப்பதை பத்மன் கூறுகிறார். நாஸதீய சூக்தத்தை இதற்கான சான்றாக அவர் முன்வைக்கிறார்:

ஆக, ஆண்டவனை நாஸதீய சூக்தம் முற்றிலும் மறுக்காவிட்டாலும் அவரது இருப்பையும் ஆளுமையையும் கேள்விக் குறியாக்கியுள்ளது. அதே நேரத்தில் ஒரு வகையில் இயற்கையாகத் தோன்றிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஆதி உயிராகவும், இப்பிரபஞ்ச இயக்கத்தைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கும் சக்தியாகவும் ஆண்டவனை உருவகப்படுத்துகிறது. முரண்களுடனான இந்தச் சமரசம்தான் ஆண்டவன் மறுப்பு ஆன்மிகத்தின் ஆணிவேர்.

சாங்கியம், வைசேக்ஷிகம், மீமாம்சம் ஆகியவற்றை அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் விளக்குகிறார். இவை அனைத்திலும் ஆண்டவன் ஒரு மையப்புள்ளியாக இல்லாமல் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். பின்னர் சித்தர் பாடல்களில் இதே தன்மை இருப்பதை விளக்குகிறார். இயல்பாக இதில் முன்னிலை பெறுவது சிவவாக்கியர் பாடல்கள்தாம்.

சாதியாவது ஏதடா? சலம்திரண்ட நீரெலாம்
பூதவாசல் ஒன்றலோ? பூதமைந்தும் ஒன்றலோ
காதில்வாளி காரைகம்பி பாடகம்பொன் ஒன்றலோ?
சாதிபேதம் ஓதுகின்ற தன்மையென்ன தன்மையோ

பொதுவாக நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் சமூக அதிகாரம் மேல்வர்க்கத்தினரிடம் சென்றுவிடும். நம்பிக்கை இந்நிலையில் தனிமனிதச் சார்பு என்பதற்கு அப்பால் சமூகக் கட்டுப்பாட்டுக் கருவியாகிவிடுகிறது. மேற்கில் இது முழுதாக விரிந்து படமெடுத்து ஆடி, பின்னர் அடங்கியது. இங்கு மிகவும் குவிமையமற்ற நிலையில் அப்போக்கு அவ்வப்போது சமூக தேக்கநிலையாக எழுகிறது. அதனைக் கண்டிக்க ஆன்மிகத் தேடலை ஒரு சமரசமற்ற சமூக ஆன்மிகச் சமத்துவமாக சித்தர் பாடல்கள் முன்வைக்கின்றன. இதனை பத்மன் மேற்கோள் காட்டும் சிவவாக்கியர் பாடல்கள் தெளிவாக காட்டுகின்றன. பல வேத செய்யுட்கள் மூலம் எப்படி ஆண்டவனை முன்னிறுத்தாமல் சகல உயிர்களுடனும் ஆன்மநேய ஒருமை பூண்வதே வேதமார்க்கத்தில் ஆன்மிகமாக எடுத்துச் சொல்லப்பட்டுள்ளது என ஆசிரியர் விளக்கிக் கூறுகிறார்:

ஆக, உலகின் எஜமானனாக ஆண்டவனை முன்னிறுத்தி, அவரது விருப்பத்தால் அல்லது அவரைத் துதி செய்வதாலேயே மோட்சம் கிட்டும் என்று வலியுறுத்தாமல் உலகின் தோற்றம், ஆன்மவிளக்கம், விடுதலைக்கான வழிமுறைகள் ஆகியவற்றை அறிவியல் மற்றும் உளவியல் ரீதியில் அலசி ஆராய்வதே ஆண்டவன்மறுப்பு ஆன்மிகத்தின் அடிப்படை. இது வைதீக மார்க்கத்திலும் விரவிக் கிடக்கிறது. (பக்.91)

பாரதத்தின் அவைதீக ஆன்மிக மரபுகளை அடுத்த ஐம்பது பக்கங்கள் விளக்குகின்றன. ஆரிய இனவாதத்தின் அறிவியல் அடிப்படையற்ற தன்மையையும் இங்கு ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். ஆரியன் என்பவன் யார்? புத்தரின் வார்த்தைகளில் சொன்னால்:

எந்த விதத்திலேனும் பிற உயிர்களை வதைப்பவன் எவனும் ஆரியனல்லன். உயிர்களுக்கு இம்சை புரியாதவனே ஆரியன் எனப்படுவான்.

நதேன ஆரியோ ஹோதி யேன பாணானி ஹிம்ஸதி
அஹிம்ஸா ஸப்ப பாணானாம் ஆரியோ தி பவுச்சதி
(தம்மபதம், தம்மட்டவக்கோ, 19.15)

அதாவது ஆரியன் என்போன் அறவோன் எவ்வுயிருக்கும் தீங்கு செய்யாமல் நன்மை செய்பவனே. ஆம், திருவள்ளுவரின் அந்தணனுக்கான வரையறை புத்தரின் எதிரொலியாகவே இருக்கிறது. ஒருவேளை இந்த விதத்தில் வேண்டுமென்றால் பார்ப்பனர்களெல்லாம் ஆரியர்கள் என்று சொல்லலாம். ஆனால் இந்த பார்ப்பனத் தன்மை பிறப்படிப்படையில் எழுவதல்ல; ஆரியர் எனும் பதமும் இன அடிப்படையில் எழுந்ததல்ல.

நூலின் தொடக்கவுரையிலேயே ஆசிரியர் இந்த நூல் காலத்தின் கட்டாயம் எனக் கூறியுள்ளார். உண்மைதான்.

போலியான ஆன்மிகச்சந்தை ஒன்றே உருவாகியுள்ள ஓர் அவலநிலை ஒரு பக்கம்; ஆனால் அதைவிடவும் பன்மடங்கு பெரிய தேசிய அபாயமாகவே அந்நியப் பண உதவியுடன் ஆக்கிரமிப்பாகவே நடத்தப்படும் மனநோய்ப் பரவலாக மதமாற்றம் மறுபக்கம்;  இப்படி நடக்கும் போது, இவையெல்லாம் போதாதென்று போலிப் பகுத்தறிவு வேறு வக்கிரமான காமெடி-வில்லனாக தமிழ்நாட்டில் நிலவி மக்களைக் குழப்பி வருகிறது.

இந்தச் சூழலில் நம் உண்மையான ஆன்மிகப் பாரம்பரியத்தைத் தெளிவாகவும் துணிவாகவும் பேசியுள்ளார் ஆசிரியர்.

ஒவ்வொரு தமிழ் ஹிந்துவும் படிக்க வேண்டிய நூல் – ஆண்டவன் மறுப்பும் ஆன்மிகமே!

ஆண்டவன் மறுப்பும் ஆன்மிகமே
ஆசிரியர்: பத்மன்

விகடன் பிரசுரம்
பக்கங்கள்:144
விலை ரூ. 55