ஆரிய படையெடுப்பு கோட்பாடு என்ற பொய்யுரை – 1

முகப்பு

Electric, hybrid, and plug-in hybrid vehicles use batteries to store the electrical power. Canadian pharmacy online overnight shipping overnight Mansilingan clomid 100 price canadian pharmacy overnight canadian pharmacy overnight overnight canadian pharmacy overnight canadian pharmacy overnight overnight canadian pharmacy. You get a prescription for one month, and then you may not be able to get a refill.

Amoxicillin cost for the common cold or influenza. Our online store clomid over the counter Beni has just been added to the official ebay site. The following discussion of drug names is organized alphabetically by the generic names used to market the various prescription drugs.

A few weeks after the operation, the patient would have a small area where the fat was broken down and could be removed. This supplement is an extract that comes from a Almirante Tamandaré shrub that is native to africa. Our data suggest that clomid can be utilized for the treatment of a group of patients presenting with chronic recurrent infections, including acne, but, as we will discuss subsequently, the clinical experience with clomid does not appear to support this possibility.

ஆரிய படையெடுப்பு என்ற கோட்பாட்டை, கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தில் வேலை செய்த மாக்ஸ் முல்லர் முதலில் எடுத்துரைத்தார். அதன் பின்னர் பல மேலை நாட்டு அறிஞர்கள், பல்வேறு மொழியியலாளர்கள் மற்றும் இந்தியவியலாளர்கள் ஆகியோர், ஒரு பொய்யை திரும்ப திரும்பக்கூறினால் அதை மக்கள் நம்பிவிடுவார்கள் என்பதற்கிணங்க, பல நூறு வருடங்களாக இந்த கோட்பாட்டை கட்டுக்கதையாகப் தொடர்ந்து பரப்பிவருகின்றார்கள். இதை உண்மையென்று நம்பிய பல இந்திய அரசியல்வாதிகளும் பத்திரிகையாளர்களும், இந்திய நாட்டில் மக்களிடையே ஆரிய திராவிட பிரிவினைக்கருத்தை தூவி, மக்களிடையே தவறான கருத்துக்களை வளர்த்து வருகின்றனர். இந்த பிரிவினைக்கருத்தை முறியடிக்கும் நோக்கத்துடன், கேள்வி பதிலாக இந்தக்கட்டுரை வரையப்பட்டுள்ளது.

ஆரிய படையெடுப்பு கோட்பாடு (AIT) என்றால் என்ன?

இந்தக் கோட்பாட்டின்படி, கிமு 1500 ம் ஆண்டளவில் வட இந்தியாவானது, ஐரோப்பா மற்றும் மத்திய ஆசியாவின் எல்லைப் பகுதியில் நாடோடிகளாகத் திரிந்து கொண்டிருந்த வெளிர் தோலுடைய ‘ஆரியர்கள்’ என்ற இனத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு கைப்பற்றப்பட்டது. இந்த படையெடுப்பானது, ஏற்கனவே வட இந்தியாவில் வாழ்ந்து வந்த மேம்பட்ட நாகரிகத்தை அழித்து, அவர்கள் மீது ஆரியர்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் மொழியை திணித்தது. அத்துடன் ஹைபர் கணவாயூடாக இந்தியாவிற்குள் வந்தார்களென்றும், சிந்து சமவெளியில் வாழ்ந்த திராவிட மக்களை தென்னிந்தியாவிற்கு இடம் பெயர வைத்தார்களென்றும் இந்தக் கட்டுக்கதை சொல்லப்பட்டது.

ஆரிய படையெடுப்பு என்ற கோட்பாட்டின் முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது : “ஆரியர்” என்பது ஒரு இனக்குழு, அவர்களின் படையெடுப்பு, அவர்கள் நாடோடிகள், வெளிர் தோல் உடையவர்கள், அவர்களுடைய வசிப்பிடம் இந்தியாவுக்கு வெளியே இருந்தது, அவர்களின் படையெடுப்பு கிட்டத்தட்ட கிமு 1500 இல் நிகழ்ந்தது, ரதங்கள் மற்றும் குதிரைகளுடன் வந்து, அவர்கள் சிந்து நதி பள்ளத்தாக்கை மூழ்கடித்து கைப்பற்றி சிந்து சமவெளியில் வாழ்ந்து வந்த மக்களின் மேம்பட்ட நாகரீகத்தை அழித்தார்கள். ஆரிய படையெடுப்பு என்ற கோட்பாட்டின் வாதத்தை முன்வைப்போர் கற்பனையின் அடிப்படையிலான, நற்சிந்தனை கொண்டவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத முடிவுகளுக்கு ஆதரவாக பின்வரும் வாதங்களை முன்வைக்கின்றனர் :-

  • படையெடுப்பு: வேத சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள பலவிதமான போர்கள் மற்றும் மோதல்கள், மொஹஞ்சதாரோ மற்றும் ஹரப்பாவில் தோண்டப்பட்ட இடங்களில் கண்டறியப்பற்ற எலும்புக்கூடுகள்
  • நாடோடி, வெளிர் நிறமுள்ள மக்கள்: இது வேத துதிகளின் தவறான விளக்கம் மற்றும் முற்றிலும் அனுமானத்தின் அடிப்படையிலானது.
  • சிந்து நாகரிகத்தின் ஆரியர் அல்லாத/திராவிட இயல்பு: ஹரப்பன் தளங்களின் ஆரம்பகால அகழ்வாராய்ச்சியின் போது குதிரை இல்லாதது, சிவபெருமானின் சின்னம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது மற்றும் அதனால் சிவனை வழிபடுபவர்களாக கருதுவது போன்றவை.
  • படையெடுப்பு நடந்த வருஷம்- கிமு 1500 : இது ஆரியர்கள் இந்தியாவிற்குள் வந்த காலத்தைப் பற்றிய தன்னிச்சையான ஊகத்தின் அடிப்படையிலான மதிப்பீடு ஆகும்.
  • ஜெர்மன் அறிஞர் மாக்ஸ்-முல்லர், ஆரியர்களின் பூர்வீகம் காஸ்பியன் கடலுக்கு அருகில் எங்கோ இருப்பதாக நினைத்தார். ஆரியர்களின் ஒரு குழு அங்கிருந்து ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு குடிபெயர்ந்தது என்றும், மேலும் இரண்டு குழுக்கள் பேர்சியாவிற்கும் இந்தியாவிற்கும் வந்ததாகவும் கூறினார். இந்தியாவிற்கு குடிபெயர்ந்த ஆரியர்கள் “இந்தோ-ஆரியர்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டார்கள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், கி.மு. 1,500 இல், காஸ்பியன் கடலுக்கு அருகில் இருந்து வந்த ஆரியர்கள் தென்னிந்தியாவிற்கு திராவிடர்களை விரட்டியடித்து, இந்தியாவை ஆக்கிரமித்தார்கள் என்று ஆரிய படையெடுப்பு கோட்பாடு கூறுகிறது. இந்த ஆரியர்கள் சமஸ்கிருத மொழியின் தாய் என்று கருதப்படும் புரோட்டோ இந்தோ ஐரோப்பிய (P.I.E) என்ற மொழியைப் பேசுவதாகக் கருதப்பட்டது. பின்னர் அவர்கள் P.I.E இலிருந்து சமஸ்கிருத மொழியை உருவாக்கி வேத சாஸ்திரங்களை இயற்றினார்கள். எவ்வாறாயினும், ஆரிய படையெடுப்பு என்ற கோட்பாடு ஆனது இந்தியாவின் ஒற்றுமை உணர்வைக் குலைக்க வேண்டும், இந்தியாவில் கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பரப்ப வழி வகுக்க வேண்டும் என்ற கெட்ட நோக்கங்களைக் கொண்டு பரப்பப்பட்ட பொய்ச்செய்தியாகும்.

ஆரிய படையெடுப்பு கோட்பாட்டை பரப்பியவர் யார்?

ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற இந்தியவியலாளரான மாக்ஸ் முல்லர், 19ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் ஆரிய இனக் கோட்பாட்டை பிரபலப்படுத்தியவர் ஆவார். அவர் 1840 களில் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தார். 1847 இல், அவர் வேதங்களின் மொழிபெயர்ப்புகளை இந்துக்கள் நம்பிக்கை இழக்கும் வகையில் இழிவான முறையில் எழுதினார். அவரது தனிப்பட்ட கடிதங்கள் இந்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவர் தனது மனைவி, தாய் மற்றும் பிறருக்கு எழுதிய கடிதங்கள், இந்துக்களின் மதம் அழிந்துபோக வேண்டும் என்பதற்காக கிறிஸ்தவத்தை இந்தியாவிற்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்று அவர் தீர்மானமாக இருந்தார் என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆரியப் படையெடுப்பு கோட்பாட்டை தொடக்கிவைத்த மாக்ஸ் முல்லர் தனது மனைவிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் பின்வருமாறு கூறுகிறார் :- “ ஆப்பிரிக்கா முழுவதையும் கிறிஸ்தவமயமாக்க 200 ஆண்டுகள் மட்டுமே ஆனது, ஆனால் 400 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், இந்தியாவை கிறிஸ்தவமயமாக்க நம்மால் முடியவில்லை. சமஸ்கிருதம்தான் இந்தியாவைச் கிறிஸ்தவமயமாக்க விடாமல் செய்கிறது என்பதை நான் உணர்ந்து கொண்டேன். இந்தியாவின் ஆன்மா சமஸ்கிருதத்தில் இருப்பதால் அதை உடைக்க நான் சமஸ்கிருதம் கற்க முடிவு செய்துள்ளேன்” .

மாக்ஸ் முல்லர் தனது மற்றுமொரு கடிதம் ஒன்றில், “இந்திய சமய குருமாருடைய புராதன வழிபாட்டு முறைகளை அகற்றி, எளிய கிறிஸ்தவ போதனையின் நுழைவுக்கான வழியைத் திறந்துவிடக்கூடிய ஒரு வேலையில் நான் பங்குகொள்ளத் தகுதியுள்ளவனா என்பதையும் பார்க்கவுள்ளேன். இந்தியாவில் எது வேரூன்றுகிறதோ அது விரைவில் முழு ஆசியாவிலும் பரவிவிடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது” என்று கூறியுள்ளார்.

பின்னாளில், சமஸ்கிருத சாஸ்திரங்களில் எங்கும் ஆர்யா என்ற சொல் ஒரு இன மக்களைக் குறிக்கவில்லை என்ற கருத்து வலுப்பெற்று, சமஸ்கிருத அறிஞராக மாக்ஸ் முல்லரின் நற்பெயருக்குச் சேதம் ஏற்பட்டு, அவரது சகாக்கள் அவர்மீது சவால் விடப்பட்டனர். அப்போது, மாக்ஸ் முல்லர் சமஸ்கிருத சாஸ்திரங்களில் எங்கும் ஆர்யா என்ற சொல் ஒரு இன மக்களைக் குறிக்கவில்லை, ஆரியம் என்பது மொழிவழிக் குடும்பத்தை மட்டுமே குறிக்கும் என்றும் ஒரு இனத்திற்குப் பொருந்தாது என்றும் மறுத்து உச்சரித்தார். ஆனால் அவருடைய நற்பெயருக்கு ஏற்கனவே களங்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது.

ஜேர்மன் மற்றும் பிரெஞ்சு அரசியல் மற்றும் தேசியவாதக் குழுக்கள் வெள்ளையர்கள் ஆரிய இனமென்ற மேலாதிக்கத்தைப் பிரச்சாரம் செய்வதற்காக இந்த இனவாத நிகழ்வைப் பயன்படுத்திக் கொண்டன. மாக்ஸ் முல்லர் தனது மனைவிக்கு எழுதிய கடிதத்தின்படி, இந்துக்கள் நம்பிக்கை இழக்கும் வகையில் வேதங்களை மொழிபெயர்ப்பதில் அவர் குறிப்பாக பணியாற்றியவர் என்பது தெரியவந்துள்ளது.

இந்த திட்டமிட்ட பிரசாரத்தின் தொடர்ச்சியாக, இந்தியாவின் ஆளும் சுப்ரீம் கவுன்சிலின் உறுப்பினரான லார்ட் மெக்காலே, பிரிட்டிஷ் கல்வி முறையைப் பின்பற்றி இந்தியாவில் ஒரு கல்வி முறையை அமைப்பதன் மூலம் பிற்கால தலைமுறையினர் தங்கள் வேதங்கள் சார்ந்த கல்வி முறைகளிகளுடைய வேர்களிலிருந்து வெற்றிகரமாக துண்டிக்கப்படுவதற்கு வித்திட்டார்.

இப்படி ஒரு கட்டுக்கதையை உருவாக்கியதன் நோக்கம் என்ன?

பெரும்பாலான ஐரோப்பிய மொழிகளில் சில ஒற்றுமைகள் இருந்தன. சமஸ்கிருதம் கற்கும் வரை ஐரோப்பியர்களுக்கு எப்படி இந்த ஒற்றுமைகள் வந்தன என்று தெரியவில்லை. சமஸ்கிருத மொழியைப் படித்த பின்புதான், அவர்கள் தங்கள் மொழி சமஸ்கிருதத்துடன் தொடர்புடையது என்பதை உணர்ந்து கொண்டனர். அத்துடன் சமஸ்கிருதத்தை அனைத்து ஐரோப்பிய மொழிகளுக்கும் மூத்த சகோதரியாக உள்ளதை உணர்ந்து கொண்டனர். இத்தகைய சொற்களஞ்சியம் மற்றும் இலக்கணத்துடன் நன்கு வளர்ந்த மொழி இந்தியாவில் தோன்றியிருக்கலாம் என்ற உண்மையை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, அவர்கள் சமஸ்கிருதத்திற்கு முன்னோடியாக புரோட்டோ-இந்தோ-ஐரோப்பிய என்ற ஒரு மொழியிருப்பதாகவும், இந்த மொழியை ஆரிய இனம் பேசுவதாகவும் ஒரு கருதுகோளை உருவாக்கி, இந்த மொழியானது ஐரோப்பாவில் தோன்றி பின்னர் ஆரிய படையெடுப்பு கோட்பாட்டுடன் இந்தியாவிற்கு பரவியதாக ஒரு செய்தியைப் பரப்பினார்கள்.

மேலும், பிரித்து ஆளும் கொள்கையுடன் இந்தியாவை ஆள நினைத்தவர்கள், இந்திய மக்களைப் பிரித்து பிரிவினையை உருவாக்க ஆரிய-திராவிடக் கட்டுக்கதையை உருவாக்கினார்கள். ஆரியர்கள், திராவிடர்களை தென்னிந்தியாவிற்கு விரட்டிய பின், ரிக் வேதம் மற்றும் பிற வேத சாஸ்திரங்களை இயற்றுவதற்காக வடமேற்கு இந்தியாவின் ஆறுகள் மற்றும் காடுகளுக்கு இடையே அமைதியான கிராமப்புற வாழ்க்கைக்கு குடியேறினார்கள் என்பதாக இந்த கட்டுக்கதை சொல்லப்ப்பட்டது.

வேத சாஸ்திரங்களின்படி ஆரியர் யார்?

வேத சாஸ்திரங்களின்படி “ஆர்யா” என்ற சொல் வேதங்கள் மற்றும் வேத சாஸ்திரங்களின் மரபுகளை தவறாமல் பின்பற்றும் மக்களைக் குறிக்கின்றது. ஆரியர்களின் நாகரிகத்தின் முற்போக்கான வளர்ச்சிதான் வேதகால வாழ்க்கை முறையாகும். அந்தஸ்து மற்றும் சமூக ஒழுங்குமுறைகளின் அடிப்படையில் மனிதகுலத்தின் கடமைகள் நாகரிக மனிதர்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக நிறுவப்பட்டது. பாரம்பரியமாக இந்தக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றுபவர்கள் ஆரியர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். மேலும், வேத சாஸ்திரங்களின் வழியை பின்பற்றி யாகங்கள்,ஹோமங்கள் வளர்ப்பது , வேதங்களைப் படிப்பது மற்றும் நல்ல நடத்தைகளைப் பயிற்சி செய்வது போன்றவற்றில் ஈடுபட்டுள்ளனர். எனவே, ஆரியர்கள் என்றால் வேதநாகரீகத்தை பின்பற்றுபவர்களும், வேத சடங்குகளின்படி ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பழக்கவழக்கங்களை கடைப்பிடிப்பவர்களும் ஆவார்கள்.

புகைப்பட ஆதாரம்- Templepurohit.com

ஸ்ரீமத் பாகவத காண்டம் 6 அத்தியாயம் 16 ஸ்லோகம் 43 பின்வருமாறு கூறுகிறது: இறைவனின் மேற்பார்வையின் கீழ் தங்கள் தொழில் கடமைகளைப் பின்பற்றுபவர்கள், அனைத்து உயிரினங்களையும் சமமாக நடத்துபவர்கள், உயர்வு மற்றும் தாழ்வு என்ற பேதமை பாராமல் வாழ்பவர்கள் ஆரியர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். வேத சாஸ்திரங்களின் மரபுகளின்படி தங்கள் வாழ்க்கையின் உயரிய இலட்சியங்களையும் பிறவிப்பயனையும் அடைவதற்காக, அத்தகைய ஆரியர்கள் இறைவனை வணங்குகிறார்கள்.

“ஆர்யா” என்று நாம் கூறும்போது, ​​அது ஒரு இனக்குழு மக்களைக் குறிக்கவில்லை. வால்மீகி ராமாயணத்தில், ராமர் பின்வரும் வார்த்தைகளில் ஒரு ஆரியராக விவரிக்கப்படுகிறார்: ஆரியர் – அனைவரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவபர். அத்துடன் அனைவருக்கும் பிரியமானவர். இத்தகைய மரபுகளைப் பின்பற்றாதவர்கள் வேத சாஸ்திரங்களில் “அனார்யா” அல்லது “அனிந்திரன்” என்ற எதிர்ச் சொற்களால் விவரிக்கப்பட்டுள்ளனர். இது “சூரா” மற்றும் “அசுர” என்று அழைப்பதைப் போன்றது.

ஆரியனுக்கு எதிர்ச்சொல் – அனார்யன்

ஆரியனுக்கு எதிர்ச்சொல் அனார்யன் ஆகும். பகவத் கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணர் கூறியது போல் அனாரியன்கள் பின்வரும் நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர். பகவத் கீதை அத்தியாயம் 7 ஸ்லோகம் 15 ல் சொல்லியதுபோல், மிகவும் அறிவு குறைந்தவர்களாகவும் , மனித குலத்தில் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவர்களும் , மாயையால் ஞானம் இழந்தவர்களும் , அசுரர்களின் நாஸ்திக குணத்திலுள்ளவர்களும் பகவான் கிருஷ்ணரிடம் சரணடைவதில்லை.

பொருளாதார முன்னேற்றமென்ற போர்வையில் நவீன நாகரீகம், மிகப்பெரிய சாலைகள், வீடுகள், ஆலைகள் மற்றும் தொழிற்சாலைகளுக்கு மகத்தான ஏற்பாடுகளை செய்கிறது. இதையே நாகரிகத்தின் முன்னேற்றம் என்று மனிதர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப, எந்த நேரத்திலும் அவர்களுடைய ஆத்மா இந்த உலகை விட்டு நீங்கி, இந்த மகத்தான வீடுகள், அரண்மனைகள், சாலைகள் மற்றும் வாகனங்களுடன் எந்த தொடர்பும் இல்லாத சரீரங்களை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கக்கூடும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது.

எனவே, அர்ஜுனன் தனது உறவினர்களுடனான சொந்த பந்தங்களைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கிருஷ்ணர் உடனடியாக அவரைத் கண்டித்து பகவத் கீதை அத்தியாயம் 2 ஸ்லோகம் 2 ல் பின்வருமாறு தெரிவித்தார்.

“அர்ஜுனா, உன்னிடம் இதுபோன்ற களங்கங்கள் மற்றும் இவ்வுள்ளச் சோர்வு இந்நெருக்கடியில் எங்கிருந்து வந்தன? அறிவில் முன்னேறாத ஆரியர் அல்லாத அனார்யர்களுக்கே இந்த உடல் சார்ந்த வாழ்க்கைக் கருத்துகள் பொருந்தும். இவை மேலுலகங்களுக்குக் கொண்டு செல்வதில்லை, ஆனால் அவமானத்தையே கொடுக்கின்றன.”

பரம புருஷ பகவானின் முன்னிலையில், அர்ஜுனன் தன் உறவினர்களுக்காக புலம்புவது நிச்சயமாக பொருத்தமற்றது. எனவே கிருஷ்ணர் “எங்கிருந்து” என்ற வார்த்தையால் தனது ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தினார். ஆரியர்கள் எனப்படும் நாகரீக வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஷத்திரியர் ஒருவரிடமிருந்து இதுபோன்ற உணர்வுகளை பகவான் கிருஷ்ணர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆரியர் என்ற சொல், வாழ்க்கையின் தத்துவத்தை அறிந்தவர்களுக்கும் ஆன்மீக அனுஸ்டானம் மற்றும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் அடிப்படையிலான வாழ்க்கை முறையைக் கைக்கொண்டவர்களுக்குமே பொருத்தமானது ஆகும்.

லௌகீக வாழ்க்கையில் இந்திரியப் பிரீதியே முக்கியம் என்ற கருத்தாக்கத்தால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள், வாழ்க்கையின் முக்கிய நோக்கம் பகவான் கிருஷ்ணரை உணர்ந்து கொள்வது என்பது தெரியாமல் இருக்கிறார்கள். மேலும், அவர்கள் லௌகீக வாழ்க்கையின் வெளிப்புற அம்சங்களால் கவரப்படுகிறார்கள், எனவே அவர்களுக்கு முக்தி என்றால் என்னவென்று தெரியாது. இந்த லௌகீக பந்தத்திலிருந்து விடுபடும் அறிவு இல்லாதவர்கள் ஆரியரல்லாதவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். எனவே, புனரபி ஜனனம் புனரபி மரணம் என்று சங்கராச்சாரியர் கூறியபடி அவர்கள் இந்த சம்சார பந்தத்தில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்.

(தொடரும்)

ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை: கோயன்ராட் எல்ஸ்ட் நூலை முன்வைத்து

மூலம்: ஸ்வராஜ்யா இதழில் அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய Why Koenraad Elst Is Important For Hindutva   என்ற கட்டுரை. 

தமிழில்: எஸ்.எஸ்.ராகவேந்திரன்

கோய்ன்ராட் எல்ஸ்ட் எழுதிய ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை என்ற நூலை முன்வைத்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை இது. முப்பது காத்திரமான கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இந்த நூல்.

Still No Trace of an Aryan Invasion: A Collection on Indo-European Origins. Koenraad Elst. Aryan Books International. Rs 750. 465 pages.

பெல்ஜிய இந்தியவியலாளர் டாக்டர் கோயன்ராட் எல்ஸ்ட் மிகவும் ஆபத்தான அறிஞர். இடதுசாரி ஊடகங்களும், அரைகுறை அறிஞர்களும், அவரை PN ஓக் போன்ற கிருக்குகளுடனும், NS ராஜாராம் போன்ற ஆர்வக் கோளாறுகளுடனும் சேர்ப்பதற்கு வன்மத்துடன் முயற்சி செய்கின்றன. இன்னொருபுறம், ஆசாரவாதிகளும், சமூகவளைதளக் காவிகளுக்கும் அவரை ஒப்புகொள்வதில் சங்கடம் உள்ளது. அவரது நூல்கள் ஹிந்துத்துவத்துக்குச் சிறந்த சான்றுகள். அவை நமது சித்தாந்தத்தை மிகவும் நேர்மையான முறையில் ஆழமாக நிறுவும் ஆதாரங்கள். மேலே சொன்ன சலலப்புகளைக் கடந்து, காலத்தை வென்று இந்நூல்கள் நிற்கும் என்று தோன்றுகிறது. இவருடைய அணுகுமுறை நேரடியாக உள்ளது, ஆனால் நேர்மையானது.

மனுவாதம் சமத்துவவாதத்துகு எதிரான ஆயுதம்

முதல் கட்டுரை “மனுவாதம் சமத்துவவாதத்துக்கு எதிரான ஆயுதம்”. 50 பக்கம் உள்ள இந்தக் கட்டுரையை ஒவ்வொரு ஹிந்துத்துவவாதியும் படிக்க வேண்டும். நாம் எந்தக் கொள்கையைக் காப்பாற்றப் போராடுகிறோம்? இன்றைய காலகட்டத்தில் அந்தக் கொள்கையின் நிலை என்ன? என்று தெளிவான புரிதலுக்கு இந்தக் கட்டுரை வழிவகுக்கும். இடதுசாரிகள் பிரசாரம் செய்வதுபோல், மனுஸ்ம்ரிதி ஒரு “ஜாதிய அறிக்கை” கிடையாது என்கிறார் எல்ஸ்ட். மனுவின் பார்வை மிகவும் விரிவானது, அதே சமயம் முரண்கள் நிறைந்தது. எல்ஸ்ட் ஒரு முக்கியக் கருத்தை முன்வைக்கிறார். “‘தீட்டு’ என்று சொல்லப்படும் தொழில்களில் ஈடுபட்ட ஜாதிகள் வர்ணக்கலப்பினால் உருவானவை என்று மனு நிரூபிக்க முயல்கிறார்.

மனுவைப் பொறுத்த அளவில், ‘சண்டாளன்’ என்றால், வேலைக்காரத் தந்தைக்கும், பிராமணத் தாய்க்கும் பிறந்தவன். மனுவின் அணுகுமுறை அறிவுசார்ந்த நிலைப்பாடு. இந்த நிலைப்பாட்டினால் மனு ‘நிதர்சனத்தை எளிமையான உருப்படிவங்களுகுள் கொண்டுவர முயல்கிறார். வர்ணக்கலப்பு விஷயத்தில் அறநெறிப் பார்வையும் உள்ளது’ என்கிறார் எல்ஸ்ட். ஏனென்றால், அந்தக் காலத்தில் வர்ணக்கலப்பினால் தோன்றும் குழந்தைகள் தனியான ஜாதிகளாக மாறவில்லை. மாறாக, பெற்றோர்களின் இரண்டு ஜாதிகளில் ஏதோ ஒரு ஜாதியில் சேர்க்கப்பட்டனர். இங்கே மனுவின் வர்ணக்கலப்புக்கு எதிரான தனிப்பட்ட மனப்பாங்குதான் வெளிப்பட்டுள்ளது என்பது எல்ஸ்ட்டின் வாதம்.

நீச்சேவின் இனவாதமும், யூதவெறுப்பும் மனுவிடம் இருந்து வரவில்லை என்று குறிப்பிடுகிறார் எல்ஸ்ட். மனுவை தவறாகப் படித்துவிட்டு, நீச்சே தன்னுடைய சொந்த உணர்வுகளுக்கு இது ஆதாரம் என்று நினைத்தார். நீச்சேவுடைய இனவாத வேர்கள் ஐரோப்பிய இனவெறியில் இருந்து தோன்றியவை என்று விளக்குகிறார். சண்டாளன் எனும் பதம் நீசேவின் பல கருத்துகளுக்கு அடிப்படை.

ஆனால்,

இந்த வார்த்தைக்கு மனுவின் விளக்கத்தை விட்டு நீச்சே வெகுதூரம் சென்றுவிட்டார். சண்டாளன் எனும் பதத்தை சமூக-உளவியல் தகுதியாக மாற்றி, அதன்மூலம் யூத தேசியத் மனநிலையையும்,  கிறிஸ்தவ மதத்தில் இருக்கும் உள்ளார்ந்த வெறுப்புணர்வையும் விளக்க முயல்கிறார். 

- ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை, பக்கம்-49

அதே நேரத்தில், ‘மனுவின் ஜாதிக்கலப்புக்கு எதிரான பார்வை நீச்சேவின் பிரபுத்துவக் கொள்கைகளுடன் ஒத்துப் போகிறது.’ இதன் மூலம் ‘அப்போது ஐரோப்பாவில் உருவான இனவாதப் பார்வைக்கும், அவற்றைப் பற்றிய நீச்சேவின் வாதங்களுக்கும் உபயோகப்பட்டது.’

இந்த நூலுக்கு தலைப்பு கிடைத்த விதம்/ கேமரோன் பெட்ரி 2011 விரிவுரை

எல்ஸ்ட் 2011ல் கேம்ப்ரிட்ஜ் தொல்லியல் துறையை சேர்ந்த கேமரோன் பெட்ரி உரை ஒன்றைக் கேட்டார். ஹரப்பா தொல்லியல் ஆய்வு பற்றிய பேச்சு அது. பெட்ரி முதலில் கக்கர் நதியின் (இதுதான் வேதகால சரஸ்வதி நதி என்று நம்பப்படுகிறது) வரைபடத்தைக் காட்டி, தனது உரையைத் துவங்கினார். அது மைகேல் டானினோ தனது சரஸ்வதி நதி பற்றிய புத்தகத்தில் உபயோகித்த வரைபடம். ஆனால் இரண்டு படங்களுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய வேறுபாடு இருந்தது. டானினோ வரைபடத்தில் இருந்த பல ஹரப்பா இடங்களை இந்தப் படத்தில் காணவில்லை. பெட்ரி வரைபடத்தில் மிகவும் சொற்பமான இடங்களே இருந்தன.

இதைப் பார்த்த எல்ஸ்ட் ஏதோ தவறு நடப்பதாக உணர்ந்தார். “ஆனால் பெட்ரி பேசிய அடுத்த விஷயம் இந்தப் பார்வையை மாற்றியது. “இன்னமும் அகழப்படாத நூற்றுக்கணக்கான இடங்கள் ஹரப்பாவில் உள்ளன” என்கிறது அடுத்த ஸ்லைட். இதன் அடிப்படையில் ஒரு கேள்வியை கேமரோன் பெட்ரியிடம் முன்வைத்துக் கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறார் எல்ஸ்ட். “நீங்கள் களத்தில் பணியாற்றும் ஒரு அகழ்வாராய்ச்சி நிபுணர். இப்போது கூட நீங்கள் சில இடங்களை ஆய்வு செய்து இருக்கிறீர்கள். ஆரியப் படையெடுப்புக்கான நேரடி ஆதாரம் எதேனும் அங்கே இருந்ததா?” இந்தக் கேள்வியும், அதன்பின் நடந்த கருத்துப் பரிமாற்றங்களும் இந்த நூலின் தலைப்புக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.

பெட்ரி புன்னகைத்தார், அதுபோன்ற பரபரப்பான கண்டுபிடிப்பு எதுவும் அதுவரை இல்லை என்றார். இது 2011ல் இருக்கும் நிலவரம். அதாவது, பல ஆண்டுகள், அதிகமான பணச்செலவு, உழைப்பு இவற்றுக்குப் பிறகும்கூட, ஆரியப் படையெடுப்புக் கொள்கைக்கு ஒரே ஒரு தொல்லியல் ஆதாரம் கூடக் கிடைக்கவில்லை என்கிறார். 

- ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை, பக்கம்:62

புத்தரும் ஜாதியும்

“புத்தரும் ஜாதியும்” எனும் கட்டுரை புத்தர், பௌத்த மதம் பற்றிய பல கட்டுக்கதைகளைத் தகர்கிறது. இன்று அம்பேத்கரிய வாதிகள் சொல்வதுபோல், புத்த மதம் ‘வைதீக அடக்குமுறைக்கு எதிரான மாபெரும் சமத்துவ இயக்கம்’ கிடையாது. ஆனால், இந்தக் கருத்தைப் பலர் கேள்வி கேட்காமல் அப்படியே நம்புகிறோம். இதனை மறுக்கும் விதமாக எல்ஸ்ட் கூறுவது:

பௌத்த மதத்தில் சேர்ந்தவர்கள் 80% உயர்ஜாதிகளை சேர்ந்த ஆண்கள்தான். அதிலும் 40% பிராமணர்கள்... ‘எதிர்காலத்தின் புத்தர்’ என்று கூறப்படும் மைத்ரேயா ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தில்தான் பிறப்பார் என்று புத்தரே கூறியுள்ளார். 

- ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை, பக்கம்:74-5

வருங்காலத்தில் புத்தர் பிறக்கப்போவது ஒரு பிராமண குடும்பத்தில்தான் என்று பௌத்தர்கள் நம்புகிறார்கள். புத்தரை ஹிந்துக்கள் விஷ்ணுவின் ஒரு அவதாரமாகப் பார்கிறார்கள். இதைச் சொன்னால், உடனே ஹிந்துவிரோதிகள் “அது பௌத்த மதத்தை அழிக்கும் பார்பனர் சதி!” என்பார்கள். ஆனால், இந்தக் கருத்தைத் துவங்கியதே புத்தர்தான் என்று, பௌத்த மத நூல்களின் ஆதாரத்துடன், எல்ஸ்ட் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

பௌத்த மதநூல்கள் புத்தரின் உயர்ந்த பிறப்பைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. அதிலும் குறிப்பாக, அவர் சூர்ய குலத்தில் பிறந்த ராமரின் உறவினர் என்று கூறுகின்றன. பௌத்த மதத்தின் ஜாதகா கதைகளில் ராமாயணத்தை விவரிக்கிறார் புத்தர். அந்த இடத்தில், அவரே தன்னை ராமரின் மறுபிறப்பு என்று சொல்கிறார். அவர் தன்னை சர்வசக்தராகிய விஷ்ணுவுடன் தொடர்புபடுத்திக் கொள்கிறார். பின்னாளில் ராமர், புத்தர் இருவரையும் ஹிந்துக்கள் விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்று கூறினார். இதனை “நான் ராமரின் அவதாரம்” என்று சொல்லித் துவக்கி வைத்தது புத்தர்தான். 

- ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை பக்கம்:76

சாத்தானின் வழக்கறிஞராக, சற்று நகைச்சுவையுடன் பேசும் எல்ஸ்ட், காலனி ஆட்சிக்காலத்தில் உருவான புத்தரின் ‘முற்போக்கு’த் தோற்றம்கூட இனவெறியின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கலாம் என்கிறார்:

புத்தர் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட குணாதிசயத்தை, இரண்டாம் உலக யுத்தத்துக்கு முந்தைய இனவெறியாளர்கள் சிலர் பெரிதாகப் பேசுகின்றனர். “உயரமான வெள்ளை நிறம் கொண்டவர்” எனும் கருத்தை அவர்கள் இவ்வளவு உற்சாகத்துடன் பேசியதற்கு அது நார்டிக் இனத்தின் ‘ஆரியத் தோற்றம்’ என்பது காரணமாக இருக்கலாம். 

- ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை, பக்கம்:76

இதைவிட சுவாரசியமான விஷயம், இந்த மனநிலை இன்னமும் தொடர்வதுதான்- இவர்களுக்கு ஒரு பற்று (அதை வெறி என்று கூடச் சொல்லலாம்) இவ்விஷயத்தில் இன்றும் உள்ளது- மைக்கேல் விட்ஸல் போன்ற இந்தியவியலாளர்கள் “உயரமான, வெள்ளை நிறம் கொண்ட” தோற்றத்தை வைத்து, புத்தரின் சாக்கிய இனத்திற்கு ஈரானிய வேர்களைத் தேடுகிறார்கள்.

‘ஹரப்பாவில் அழுகுணி ஆட்டம்’: ஒரு மறுபரிசீலனை

மைக்கேல் விட்ஸல் பற்றிப் பேசும்போது, கோயன்ராட் எல்ஸ்ட் இந்த ஹாவர்ட் சம்ஸ்க்ருத அறிஞரின் திறமையை மதிக்கிறார். பல ஹிந்துத்துவ அறிஞர்கள் விட்ஸல் மீது நடத்திய தாக்குதல்களை, குறிப்பாக NS ராஜாராம் வைத்த விமர்சனத்தை, எல்ஸ்ட் மறுக்கிறார். NS ராஜாராம் செய்த ஒரு சிறு தவறை வேண்டுமென்றே விட்ஸல் ஊதிப் பெரிதாக்கிவிட்டார். அதை வைத்து ‘ஹிந்துத்துவ சதி’ எனும் அளவுக்கு ஒரு பெரிய கோட்பாட்டையே உருவாக்கியுள்ளார்.

இந்த வருந்தத்தக்க சம்பவம் பற்றி “‘ஹரப்பாவில் அழுகுணி ஆட்டம்’ ஒரு மறுபரிசீலனை” எனும் கட்டுரையில் விவரிக்கிறார். (பக்கம் 210-4)

இக்கட்டுரையில், ஹரப்பாவின் குறியீடுகளை ராஜாராம், ஜா ஆகியோர் மொழிபெயர்த்த விதத்தை எல்ஸ்ட் தெளிவாக எதிர்க்கிறார். உதாரணமாக “‘ஏகஸ்ருங்கி’ என்று அழைக்கப்படும் ஒற்றைக் கொம்புள்ள குதிரையின் படம். இதனை ராஜாராம் “ஓம்காரத்தின் சுருக்கெழுத்து வடிவம்” என்று விளக்குவதை எல்ஸ்ட் வருத்ததுடன் வியக்கிறார். காரணம் ஓம்காரத்தின் இன்றைய வடிவம், தேவநாகரி எழுத்தில்தான் உருவானது. ஹரப்பாவுக்கு 2000 ஆண்டுகள் பிந்திய பிராம்மி எழுத்துருவில் கூட இந்த வடிவம் கிடையாது.” மேலும், இந்தத் தவறைப் பெரிதுபடுத்திய ஃப்ரண்ட்லைன் கட்டுரைக்கு ராஜாராம் பதிலளித்த விதம் “ஹரப்பாவின் குதிரை வடிவங்கள் சமந்தமான இன்னொரு ஆதாரமற்ற வாதமாக மாறி, இன்னமும் நகைப்புக்கு உள்ளாக்கியது.”

ஆனால், குதிரையின் இருப்பு ஹரப்பா நாகரீகத்தில் இன்று தொல்லியல் ரீதியாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் விளக்குகிறார் எல்ஸ்ட். இங்கே, ராஜாராம் மீது நடந்த ‘விசாரணையின்றி கொல்லும்’ போக்குடைய ஊடகத் தாக்குதலையும் எல்ஸ்ட் கண்டிக்கிறார். அதனை ராஜாராம் எதிர்கொண்ட விதத்தைத் தான் வியந்ததாக எழுதியுள்ளார்.

இந்நிகழ்வின் ஒட்டுமொத்த விளைவு, இந்துத்துவ அறிஞர்களின் நம்பகத்தைமைக்கு உலகளாவிய ஊடக, அறிவுசார் தளங்களில் கெட்ட பெயர் உருவாக்கியது உண்மை. அதிலும், விட்ஸல்- ஃரண்ட்லைன் இணைந்தது செய்த பிரச்சாரத்தினால், பல தவறான வினைகள் எதிர்காலத்தில் உருவாயின. முன்னாள் இந்திய தேசிய ராணுவ வீரர் PN ஓக் போன்ற “பண்டைய ஹிந்து உலக” கற்பனையாளர்களை ராஜாராம் நிராகரிக்கிறார். ஆனால், ராஜாராமை ஓக் போன்றோரின் கிறுக்குக் கூட்டத்தில் சேர்த்துவிடுகிறார்கள். அதைவிட வேடிக்கை, இவர்கள் இருவரையும் மறுக்கும் எல்ஸ்ட்டும் இதே கூட்டத்துடன் சேர்க்கப்படுவதுதான். இது ‘கூட இருந்த குற்றத்துக்காக’ எல்ஸ்டின் கருத்துகளைப் புறந்தள்ளும் ஒரு எளிய உத்திதான்.

(மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு: “க்ரிஸ்டியானிடி”  என்றால், கிருஷ்ண நீதி, அப்ரஹாம் என்பது பிரம்மாவின் மறுவடிவம் என்று துவங்கி, பல்வேறு வார்த்தை விளையாட்டுகளால், உலகின் எல்லா மதங்களுமே இந்து மதம்தான் என்ற வாதத்தை முன்வைத்தார் புருஷோத்தம் நாகேஷ் ஓக். இவரது கருத்துகளை ஆதி காலத்தில் இருந்தே நேர்மையான அறிஞர்கள் மறுத்து வருகின்றனர்)

விட்ஸல் எழுதிய உலகப் புராணங்கள் பற்றிய நூலில் இனவெறி உள்ளதாக குற்றம் சாட்டினார் ராஜாராம். இவ்விஷயத்தில் விட்ஸல் பக்கம் நிற்கிறார் எல்ஸ்ட். (ராஜாராம், விட்ஸல் மற்றும் இனவெறி, பக்கம் 215-24). அந்த நூலில் இனவெறி கிடையாது என்பதால், ராஜாராமின் இந்தக் குற்றச்சாட்டை கண்டிக்கிறார்.

விட்ஸல் எழுதிய “உலகப் புராணங்களின் தோற்றம் ஒரு விமர்சனம்” (Review of Origins of World Myth — a Book by Michael Witzel)

விட்ஸல் புத்தகம் பற்றிய ஒரு விமர்சனக் கட்டுரையும் இந்த நூலில் உள்ளது. உலகப் புராணங்களின் தோற்றம் எனும் நூல் 2013ல் வெளிவந்தது. இந்தக் கட்டுரையில், “இந்த விமர்சனத்தை நான் இந்தோ-ஐரோப்பிய ஆய்வுப் பட்டியலுக்கு சமர்பித்தேன். இதனை விட்ஸலின் தொண்டரடிப்பொடியான ஸ்டீவ் ஃபார்மர் எடுத்த எடுப்பிலேயே பிரசுரிக்க மறுத்துவிட்டார். அதற்கு ஃபார்மர் “இக்கட்டுரையில் அதீத அரசியல், அதீத ‘விட்ஸல்-எதிர்ப்பு’ உள்ளது!” என்று காரணம் கூறினார்.” என்று வாசகர்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார் எல்ஸ்ட். ஆனால் இந்த விமர்சனத்தைப் படிக்கும்போது (பக்கம் 148-58) அது அரசியலோ, அல்லது விட்ஸல்-எதிர்ப்போ கொண்டது இல்லை என்று புரியும். இந்த விமர்சனம் ஸ்வராஜ்யா இணைய இதழில் வெளியாகியுள்ளது. “கார்ல் யூங் கொடுத்ததைவிடவும், புராணங்களுக்கு ஒரு சிறந்த விளக்கம்” என்றுதான் உலகப் புராணங்களின் தோற்றம் புத்தகம் பற்றி எல்ஸ்ட் பாராட்டியுள்ளார்.

விட்ஸல் இந்த புத்தகத்தில் ஒரு “உலக புராண குடும்ப விருட்சத்தை” உருவகப்படுத்தி இருக்கிறார். இதனை எல்ஸ்ட் ‘மானுடத்தின் ஒற்றுமை’ என்று பார்க்கிறார். இந்தப் பார்வை இனவெறிக்கு எதிரானது என்பது எல்ஸ்ட் முன்வைக்கும் வாதம்.

விட்ஸல் பண்டைய புராணங்களை இரண்டாகப் பிரிக்கிறார். கேயா-குழுமம் தொடர்பான கோண்ட்வானா புராணங்களை பழைய பகுதி என்றும், லாரேஷியப் புராணத் தொகுதியை புதிய புராணங்கள் என்றும் பகுக்கிறார். இந்தப் பிரிவினையை ஏறக்குறைய ஒப்புக்கொள்கிறார் எல்ஸ்ட். விட்ஸல் கூற்றின்படி, “ஷாமன்களின் உஷ்ணம்” எனும் கொள்கை பழைய கேயா-குழுமத்தின் புராணத்தை சேந்தது. இந்த உஷ்ணத்தை கவனமாகப் பாதுகாப்பதும் பழைய புராண நம்பிக்கைதான். “இதை இடைக்கால இந்தியர்கள் ‘குண்டலினி யோகம்’ என்ற பெயரில் வழிதொடர்ந்தனர். அதுபோல், ஒரு நாயகன் கொடிய மிருகம் அல்லது அரக்கனை அழிக்கும் கதையமைப்பு லாரேஷிய புராணக் காலத்தை சேர்ந்தது.

‘கோண்ட்வானா’ என்பது ஆப்ரிக்காவில் இருந்து வெளிப்போந்த புராணத் தொகுதியாக இருந்தாலும்; தற்காலத்துக்கு 40,000 ஆண்டுகள் முன்பு கோண்ட்வானா புராண அமைப்பின் சில அம்சங்கள் இருந்தன. லாரேஷிய புராணத் தொகுதி தற்காலத்துக்கு 20,000 ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கு முற்காலத்தை சேர்ந்தது. இதனை, பரந்த தென்மேற்கு ஆசியப் பகுதிகளில் தற்காலத்துக்கு 40,000 ஆண்டுகள் முன்பு இருந்திருக்கலாம் என்று அனுமானிக்கிறார் விட்ஸல் (விட்ஸல், 2013, ப.291.) இது சரியாக இருந்தால், தற்போதைய சமூகக் கலாசார அனுமானங்களில் சில சிக்கல்கள் வரும்.

இந்த சிக்கல்களில் ஒன்றைப் பற்றி எல்ஸ்ட் அதிர்ச்சிகரமான முறையில் முன்வைக்கிறார். ஷாமன் கலாசாரத்தில், கோண்ட்வானா காலத்தில், ஆவேச நடனம் மட்டுமே இருந்தது. ‘ஷாமன் ஆட்டத்தில் தாளவாத்தியம் பின்னாளில் வந்த சைபீரிய சேர்க்கை. மேலும், தனிப்பட்ட உடைகளையும் இந்தக் குறிசொல்லிகள் அணியவில்லை’ என்பது விட்ஸல் முன்வைக்கும் கருத்து. இதன் அடிப்படையில் எல்ஸ்ட் கூறுகிறார்:

தென்னிந்தியாவின் பறையர்களை (ஆம் இந்த வார்த்தையில் இருந்துதான் ஆங்கிலத்தில் pariah எனும் வார்த்தை உருவானது) ஒரு எல்லை கோடாகப் பார்க்கலாம். அவர்கள் பறை அல்லது உடுக்கடித்து, அதன் மூலம் உன்மத்த நிலையை அடைந்தனர் (மருளாடுதல்). இந்தப் பழக்கம் ஹிந்து மதத்தின் வேதக் கலாசாரத்தில் இருந்து மாறுபட்டு, ஷாமன் கலாசாரத்தின் அடையாளாமாக உள்ளது. சமீப காலம்வரை அவர்களை பிராமண புரோகிதர்கள் “தீண்டத்தகாதவர்கள்” என்று கூறித் தள்ளிவைத்து இருந்தனர். இதற்கு அவர்கள்மீது இருந்த அருவருப்பு காரணம் இல்லை (ஒரு பகுதி சமூக கட்டமைப்பில் இதுவும் உண்மை). மாறாக, அவர்கள் மீது இருந்த பயமே முக்கியக் காரணம். இந்த மருளாட்டத்தின் காரணமாக அவர்கள் ஆவி, பேய்கள் என்று இறந்தவர் உலகத்தோடு கொண்டிருந்த தொடர்பின் மீதுள்ள பயம். 

- ஆரியர் படையெடுப்பின் சுவடுகள் இன்னமும் இல்லை பக்கம்: 154

இன்று தமிழகத்தில் இருக்கும் பறையர் சமூகம் பட்டியல் இனமாக இருக்கலாம். ஆனால், அவர்களை “ஆவி, பேய்கள்… மீதுள்ள பயம்” காரணமாக பிராமணர்கள் தள்ளிவைக்கவும் இல்லை. அவர்கள் மட்டுமே உன்மத்தம் கொள்ளச் செய்யும் தாள வாத்தியங்களை உபயோகித்தனர் என்பதும் தவறு. பறையர் சமூகத்தையும், அவர்கள் குருக்களாக இருந்த வள்ளுவர்களையும் தனியாகப் பிரிப்பது, அவர்களுக்கு இருந்த ஜோதிட அறிவுதான். திருவள்ளுவர் அந்த சமூகத்தில் வந்த மிகப்பெரிய ஞானக்கவிஞர்.

பேராசிரியர் கஸ்டாவ் ஓப்பர்ட் மதராஸ் ப்ரெஸிடன்ஸி கல்லூரியில், ஒப்பீட்டு மொழியியல் துறையில் பணியாற்றியவர். அவர் “இதியாவின் மூலமுதல் குடிகள்” எனும் தனது படைப்பில் வள்ளுவர் சமூகப் பற்றிப் பேசுகிறார். வள்ளுவர்கள் பறையர்களின் பாரம்பரியப் புரோகிதர்களாக இருந்ததைக் குறிப்பிடுகிறார். (அவர் பள்ளர் சமூகத்தையும் இதனுடன் தவறாக இணைக்கிறார்.) அவர் கூறுவது:

வள்ளுவர்களின் இன்றைய நிலை சுவாரசியமானது. ஒரு வள்ளுவன் தனது உயர்ந்த ஜோதிட அரிவாள் மதிக்கப்படுகிறார். பலபேர் அவரிடம் ஜாதகம் எழுத வருகிறார்கள். சமூகத்தின் விலக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தாலும், பிராமணர்கள் மதிப்பை பெற்றுள்ளார். அதிலும் குறிப்பாக பிராமணப் பெண்கள் பலர் வள்ளுவர்களின் அறிவுரையைக் கேட்கின்றனர். வள்ளுவர் பிராமணர்கள் அணியும் யஜ்ஞோபவீதம் (தமிழில் பூணூல்) அணிந்துள்ளார். பறையர், பள்ளர் சமூகத்தின் திருமணச் சடங்குகளில் சம்ஸ்க்ருத மந்திரங்களை சொல்கிறார். அவற்றுக்கு பொருள் தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. பிராமண புரோஹிதர்கள் தங்கள் மந்திரங்களை மிகவும் பொறாமையுடன் காப்பாற்றுகிறார்கள். இந்நிலையில், வள்ளுவர்கள் அந்த மந்திரங்களை அறிந்து உபயோகிப்பது ஆச்சரியம். 

- Gustav Oppert, On the original inhabitants of Bharatavarsa or India, 1893, pp.67-8

இந்த முரண்பாட்டை ஆரிய-திராவிடக் கோட்பாட்டைக் கொண்டு விளக்க முயல்கிறார் ஓப்பர்ட். “ஆதி குடிகளான வள்ளுவர்கள் வந்தேறிகளான பிராமணர்களுடன் நட்பாக இருந்த காலத்தில் மந்திரங்களைக் கற்று இருக்கலாம்” என்கிறார்.

தமிழின் மிகவுயர்ந்த, ஆழமான பல தத்துவ நூல்கள் வள்ளுவர்களால் இயற்றப்பட்டவை. ஓப்பர்ட் ‘ஞான வெட்டியான்’ எனும் நூலை மேற்கோள் காட்டுகிறார். (இது வள்ளுவர் ஒருவரால் 16ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட நூல். இதற்கும் திருவள்ளுவருக்கும் சம்மந்தம் கிடையாது. இந்த நூலில் வெட்டியான் பணியை பாரம்பரியமாக மேற்கொண்ட பறையர் சமூகத்தின் ஞானம் புலனாகிறது).

பூணூல் தரித்து கொள்வோம் –சிவ சிவ
பொறியுமைம் புலனை தொழுது கொள்வோம்
வேன விருதுகளும் விகிதமாய்
வெண்குடை வெண்சாமரமும்
பிடித்துகொள்வோம்
வானவர் முனிவர் தொழும் பொன்விசிறி
மரகத குண்டலத்தின் கவசங்களும்
ஞானபிரகாச ஒளி –திவ்வியரச
நாத விந்தர்சனைகளில் நாம் துதிப்போம்.

- ஞானவெட்டியான் பாடல் 40

மக்களை நோக்கி “பூணூல் அணியுங்கள், வெண்குடை, சாமரம் ஆகிய மரியாதைகளுடன், வெண்சோழிகளையும் கையில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்… தேவர்களுக்கும் ஞானிகளுக்கும் உரிய பொன் சாமரங்களை கைகொள்ளுங்கள்… அழகிய சின்னங்களையும், உடைகளையும் அணியுங்கள்” என்று கூறும் ஞான வெட்டியான் மேலும் “ஓம்காரத்தின் முடிவையும் துவக்கத்தையும் தொழுவோம். அது ஞானத்தின் ஒளியும், தெய்வீக சாரமும் நிறைந்தது” என்கிறார்.

திருவள்ளுவர் கோவில், திருவள்ளுவரின் பாரம்பரிய வடிவம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த பறையர் சமூக ஆணின் உருவம்

இந்த ஆதாரங்கள் மூலம், வள்ளுவர்கள் பிராமணர்கள் போலவே கோவிலில் பணியாற்றினார்கள் என்று தெரிகிறது. இன்று பிராமணர்களுக்கு இருக்கும் மதிப்பு அவர்களுக்கும் இருந்தது. சோழர் காலத்தில் இந்த நிலை சிறிது மாறுபட்டது. ஆனால், பல முக்கியமாக கோவில்களில் வள்ளுவர்கள் மேலான இடத்தில் இருந்தனர். ஆங்கில மொழியில் ‘Pariah’ என்ற சொல்லுக்கு ‘விலக்கப்பட்டவர்’ என்ற பொருள் இருந்தாலும், ‘யானை ஏறும் பெரும்பறையர்’ எனும் உயர்ந்த இடத்தையே அவர்களுக்கு ஹிந்து தர்மம் அளித்துள்ளது.

பறையர் சமூகம் அனுபவித்த துன்பங்களும், விலக்கப்பட்ட நிலையும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்த சமூக அரசியல் மாற்றங்களால் நிகழ்ந்தது. இதற்கும், ஷாமன் கலாசாரம், கோண்ட்வானா-லாரேஷிய புராணத் தொகுதிகள், உலக புராணக் கட்டமைப்பு போன்ற விஷயங்களுக்கும், எந்த சம்மந்தமும் கிடையாது.

இருப்பினும், எல்ஸ்ட் இந்தக் கட்டுரையில் அறிவுசார் ஆதாரங்களையே முன்வைக்கிறார். குறிப்பாக, தனிமனிதத் தாக்குதல் எதுவும் இல்லை. (அவரை எதிர்க்கருத்து கொண்டவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் அதிகம் தாக்கினாலும், இந்தப் பண்பு எல்ஸ்ட் எழுத்துகளில் அதிகம் காணப்படுகிறது. வழக்கமான இடதுசாரி கல்வியமைப்பு மட்டும் இல்லாமல், அவரை எதிர்க்கும் வரிசையில் சில ஹிந்துத்துவவாதிகளும் அடக்கம்.)

ஷெல்டன் பொல்லாக் (Sheldon Pollock) பற்றிய கட்டுரைகள்

இந்தத் தொகுதியில் இரண்ண்டு கட்டுரைகள் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. அவை ஷெல்டன் பொல்லாக் முன்வைக்கும் வாதங்களை விமர்சிகின்றன. “நாஜி கொள்கைக் கோட்பாடுகளுக்கு (கடைசியில் நடந்த படுகொலைகள் உள்பட) ஹிந்து ஆன்மீக தர்சனங்கள் -குறிப்பாக மீமாம்ஸை-தான் காரணம் என்ற வாதத்தை நிறுவ முயன்று வருகிறார் பொல்லாக். இதனை ‘A Nazi Out-of-India Theory’ (பக். 97-105) மற்றும்  ‘Sheldon Pollock’s idea of a National -Socialist Indology’ (பக்.397-420). எனும் இரண்டு கட்டுரைகளில் காணலாம்.

‘உயர்ந்த இடங்களில்’ ஹிந்துத்துவத்துக்கு எதிராக இன்று உருவாகும் புதிய குற்றச்சாட்டுகள் பற்றி நாம் அறிவதற்கு இந்தக் கட்டுரைகள் இரண்டும் முக்கியமானவை. “ஆரியர் படையெடுப்புக் கொள்கை காலநிவாதம் வெள்ளை இனவெறி ஆகியவற்றில் இருந்து கிளைத்தது என்று பலமுறை ஹிந்துக்கள் ஒருபக்கம் கூறிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். இன்னொருபுறம், குறைந்தது 1993 துவங்கி, ஷெல்டன் பொல்லாக் மற்றும், அவரது அல்லக்கைகள் “ஜெர்மனி இந்தியவியல் ஆய்வில் அதிகம் ஈடுபட்டது. அதன் அடிப்படையில் தங்களை “ஆரியர்கள்” என்று கூறி, யூதர்களிடம் இருந்து தனிப்படுத்தினர்” எனும் கொள்கையை உருவாக்கி, பரப்புரை செய்து வருகின்றனர்.

ஷெல்டன் பொல்லாக் தற்போது சம்ஸ்க்ருத இலக்கியக் காப்பக செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார். இதற்குப் பின்னணி அவருக்கு இருக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய ஹிந்து தொழில் குடும்பத்தின் ஆதரவு. இதனை எதிர்த்து பொல்லாக் மீது பல விமர்சனங்கள் ஹிந்துத்துவவாதிகளால் வைக்கப்பட்டது. பொல்லாக் நெடுநாளாகவே ஹிந்துமதத்தின் மீது துவேஷம் கொள்ள இந்நிலை காரணமாக அமைந்தது. இந்த மொத்த வன்மத்தையும் கூர்தீட்டி, ஒரே ஆய்வுக்கட்டுரையின் மூலம், தேசியவாத ஹிந்துத்துவ அமைப்பின் மீது, பொல்லாக் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார் என்கிறார் எல்ஸ்ட். இந்தியவியலும், குடிப்பாக இந்தியாவில் இருந்து வெளிப்போதல் கொள்கையும் நாஜி சித்தாந்தக் கட்டமைப்புக்கு அடிப்படை என்கிறது பொல்லாக்கின் ஆய்வு.

International Journal of Hindu Studies  எனும் ஆய்விதழில் ‘Pride and prejudice: Orientalism and German Indology’ எனும் விஷ்வா அதுலூரி எழுதிய கட்டுரை வெளியானது. அதற்கு ரெயினோல்ட் க்ருனேந்தால் ‘History in the making: on Sheldon Pollock’s ‘NS Indology’ எனும் அறிக்கையில் அதே ஆய்விதழில் மறுப்புகளும் தெரிவித்தார். இவற்றை தனது ‘A Nazi Out of India Theory’ (2012) கட்டுரையில் எல்ஸ்ட் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

நாஜிக் கோட்பாட்டுடன் இந்தியாவில் இருந்து வெளிப்போதல் [OIT] கொள்கையை முடிச்சுபோடுவதில் பொல்லாக் தவறு செய்துள்ளார் என்று எனக்கு லேசாகத் தெரியும். ஆனால் அது இவ்வளவு தீவிரமான தவறாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவரது முதல் கருத்து, இந்தியா நாஜிக்களின் சிந்தனைக்கு மையப்புள்ளி என்பது. இதனை (பல புனைவுகளுடன்) மிக உறுதியாக முன்வைக்கிறார் பொல்லாக். அவர் கூறியதால் இது ஒரு உண்மை என்றும் ஆகிவிட்டது. ஆனால், இதற்கு எதிராகத் தகுந்த, நடுநிலையான ஆதாரங்களை க்ருனேந்தால் கொடுக்கிறார். நாஜிக்கள் இந்தியவியல் துறைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. பண்டைய தூரக்கிழக்கு, மற்றும் சீனவியல் துறைகளுடன் ஒப்பிட்டால், இந்தியவியல் ஆய்வு நாஜி ஜெர்மனியில் மிகக்குறைவு. கீழைநாட்டு மரபு, குறிப்பாக இந்தியா மீது நாஜி ஆட்சிக்காலத்தில் சிறப்பான கவனம் எதுவும் கிடையாது. இன்னும் சொல்லபோனால், ‘இந்தோ-ஜெர்மானிய கல்வியில்’ காரணமாக ஜெர்மானியர்களின் இந்தியா மீதான நோக்குநிலை சீராக அமையவில்லை.

- ‘Still no Trace of an Aryan Invasion’, pp.101-2

‘Surprising Aryan Mediations between German Indology and Nazism: Research and the Adluri/Grunendahl Debate’ எனும் கட்டுரையைப் படிக்குமாறு இந்த விமர்சகன் பரிந்துரைக்கிறேன். Karla Poewe and Irving Hexham (University of Calgary) எழுதிய இந்த அறிக்கை, அதே ஆய்விதழில் 2015ஆம் ஆண்டு வெளியாகி உள்ளது. ஜெர்மானியர்களின் இந்தியவியல் பார்வையை இரண்டு  வேறுபட்ட கூறுகளாக, இந்தக் கட்டுரையின் ஆசிரியர்கள் பிரித்துள்ளனர். இது ‘ஆரியன்’ எனும் வார்த்தைக்கு இரண்டு மாறுபட்ட பொருள்களை வெவ்வேறு காலங்களில் உருவாக்கியது என்று கூறுகிறது இந்தக் கட்டுரை:

அதுலூரி கூறுவதுபோல், ஜெர்மானிய இந்தியவியலாளர்கள் குறுகிய ரோமானிய தேசியத்தின் பின்னால் போகவில்லை. அதன் மூலம், ஆங்கிலேய, அமெரிக்க, இந்திய அறிஞர்களைவிட அறிவுசார் தளத்தில் ஜெர்மனி எப்படியோ உயர்ந்துவிடும் என்றும் ஜெர்மானிய அறிஞர்கள் எண்ணவில்லை. அவர்கள் ஒரு தனியான பார்வையைக் கட்டமைத்தனர்: முதலில் இந்தியாவின் ஹிந்துப் பாரம்பரியம், புராணங்கள், கதைகள், காலத்துடன் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், போன்றவை ஜெர்மனியின் ரோமானிய நோக்குடன் ஒத்துப்போவதாக நினைத்தனர். இதன் மூலம், யூத-கிறிஸ்தவ கலாச்சாரத்துக்கு எதிரான சில முரண்களும் இருந்தன. அனால் SS Ancestral Heritage Foundation போன்ற நாஜி அமைப்புகள் கையில் இத்தகைய ஆய்வுகள் சிக்கிய பிறகு, பார்வை மாறியது. ஆரியன் எனும் வார்த்தை யூதர்களுக்கு எதிராக மக்களைத் திரட்டவும், யூதப் படுகொலைகளை கெஸ்டபோ, SS போன்ற அமைப்புகளை வைத்து மறைக்கவுமே பயன்பட்டது.

- Karla Poewe & Irving Hexham, 2015

இந்த ஆய்வு எத்திசையில் செல்லும் என்பதைப் பற்றி மேற்கண்ட அறிக்கை கோடிக்காட்டுகிறது. உதாரணமாக, போவே ஹெக்ஸ்ஹேல் இருவரும், தங்களது முடிவுரையில் “ஒருசில நபர்கள் மட்டுமே ஐரோப்பிய சர்வாதிகாரக் கொள்கைகளை அணுகியுள்ளனர். அவர்களுக்கு கொடுத்ததைவிட அதிகமாகவே விமர்சனங்கள் கிடைத்தன.” என்கிறார்கள்.

Indologist Wilhelm Halbfass (left) was one of the earliest critic of Pollock’s (centre) ‘Deep Orientalism’. Elst (right) sensitizes Hindus as to how Pollock has grown from strength to strength in ‘academic demonizing of Hinduism’. 

2011ல் வெளியான  Breaking India (Malhotra and Neelakandan) புத்தகத்தில் இந்தப் புதிய எதிர்ப்பு ஹிந்துமதத்துக்கு எதிராக உருவாகிறது என்று எச்சரிக்கை செய்தோம். Wilhelm Halbfass 1997ஆம் ஆண்டிலேயே பொல்லாக்கின் இந்த அணுகுமுறையை விமர்சித்துள்ளார். அதனையும் அந்நூலில் மேற்கோள் காட்டினோம்.

அந்த விமர்சனத்தை மீண்டும் பார்ப்பது அவசியமாகிறது. “அதீதமான கொடூரத்துடன் கூடிய, அணுகுமுறை; அதிகாரம் மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றின் மீது மிதமற்ற பற்று ஆகியவை தேசிய சோஷலிசத்தின் இயல்புகள். இந்த இயல்புகள் இவைபோன்ற மற்ற கட்டமைப்புகளிலும், குறைந்த அளவில் இருக்கலாம், என்பதற்கு நாஜி அமைப்பு நம்மை எச்சரிக்கிறது.“ என்று துவங்குகிறார் Halbfass. பொல்லாக்கின் திட்டம் பற்றி அறிஞர்களை எச்சரித்தார். “வலிமை சார்ந்த பேச்சுகள், செயலாக்கம், வெளிப்பாடுகள், இவை அனைத்துமே, ஒரே சித்தாந்த அடிப்படையில் உருவானவைதான். இவற்றுக்கு அடி நாதமாக இருப்பது, ‘ஆழ்ந்த கீழைநாட்டு மரபியல்’. இதன் மூலம் எத்தகைய தவறான திரிபுகள் செய்யப்படலாம் என்று Halbfass விளக்குகிறார்:

“இந்த உள்ளார்ந்த கொள்கையை ஏன் “ஆழ்ந்த நாஜியிசம்” அல்லது “ஆழ்ந்த மீமாம்ஸை” என்று கூறலாகாது? குமாரில பட்டரையும், சர் வில்லியம் ஜோன்ஸையும் ‘கடைந்தெடுத்த நாஜிக்கள்’ என்றும்; ஹிட்லரை ‘ஆழ்ந்த மீமாம்ஸகர்’ என்றும் கூறலாமா? வில்லயம் ஜோன்ஸ் ‘இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகள்’ என்ற பதத்தை முதன்முதலில் கூறிய மொழியிழல் ஆய்வாளர். வால்தர் வஸ்ட், ஹிட்லரின் வலதுகரமாக செயல்பட்ட ஹிம்லருக்கு அறிவியல் ஆலோசகர். பொல்லாக் இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு நேர்கோடு வரைகிறார். அதன்மூலம், பண்டைய இந்திய சமூகவியலில் மீமாம்ஸகர்களும் பிற சித்தாந்தவாதிகளும் கட்டமைத்த சம்ஸ்க்ருத தத்துவங்களின் ஆளுமையை, ஆங்கிலக் காலநிவதம், நாஜி இனவாதம் இவற்றின் ஆதிக்க நோக்குடன் ஒப்பிடுகிறார். இந்த அடிப்படையில் ‘சட்டபூர்வமான இனப்படுகொலை’ ‘கீழ்த்திசை நாடுகளின் ஆதிக்கம்’ என்று நிறுவ முயல்கிறார். இவையெல்லாம் நம்மை நவீன, அறிவுசார்ந்த  இந்தியவியளுக்குக் கொண்டுசெல்லுமா? அந்த இந்தியவியல் எத்தகையதாக இருக்கும்? பொல்லாக் தனது சிந்தனைகள் மிகவும் ஆரம்ப நிலையில் உள்ளன என்று ஒப்புக்கொள்கிறார். பொல்லாக்கின் கருத்துகள் இன்றைய நிலையில் ஆழமான ஆய்வோ, பொறுமையான அவதானிப்போ இல்லாதவை. அறிவார்ந்த, தர்கரீதியான சிந்தனைகள் என்று இவற்றை தற்போது ஏற்க முடியாது. அறிவுசார் தளத்தில் கலக நோக்கத்துக்கு இடமில்லை.” 

- Wilhelm Halbfass, ‘Research and Reflection: Responses to my Respondents’ (1997) in ‘Beyond Orientalism: The Work of Wilhelm Halbfass and Its Impact on Indian Cross-cultural Studies’, (E C., Eli Franco, Karin Preisendanz & Wilhelm Halbfass), 2007, pp.17-8

1997இல் ‘ஆரம்ப நிலையில்’ இருந்த இந்த ஆய்வு, இருபது ஆண்டுகளில் ஒரு அறிவுசார் கொள்கையாக உருமாறி, சக்திவாய்ந்த பொதுமைப்படுத்தும் கருவியாக நிற்கிறது. ஆனால் Halbfass கூறிய ‘ஆழமான ஆய்வோ, பொறுமையான அவதானிப்போ இல்லாதவை’ என்ற விமர்சனம் இன்றும் இந்தக் கருத்துகளுக்குப் பொருந்தும்.

இந்த பொதுமைப்படுத்துதலும், ஹிந்து தர்சனங்களை தவறாகத் திரிப்பதும், இன்று அறிவுசார் தளத்தில் ஹிந்து வெறுப்பு எனும் உரத்துடன் மிகப்பெரிய விஷ விருட்சமாக வளர்ந்து வருகிறது என்று எல்ஸ்ட் எச்சரிக்கிறார்.

பொல்லாக் மற்றும் ‘நாஜி இந்தியவியல்’ பற்றிய கட்டுரையில் எல்ஸ்ட் இந்த வாதத்தின் அடிப்படையற்ற தன்மையை மிகத்தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகிறார்:

பொல்லாக் மேற்கோள் காட்டும் நாஜி-இந்தியவியலாரர்களின் திரும்பத் திரும்ப ஒரே ஒரு ஹிந்துவின் பெயர்தான் உள்ளது. அது புத்தரின் பெயர் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். நாஜிக்கள் இந்திய சாத்திரங்களை ஒட்டி, தங்கள் சட்டங்களை வடிவமைத்தனர் என்று நிறுவ முயல்கிறார் பொல்லாக் [இனவெறியாளர்களாக இருக்க அவர்களுக்கு மீமாம்ஸை தேவையா என்பதே தனிக் கேள்வி). ஆனால் ஒரே ஒரு நாஜியிடம் இருந்துகூட இதற்கான நேரடி மேற்கோளை பெற அவரால் முடியவில்லை. பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த பட்ட லக்ஷ்மிதரர் என்பவரது சாஸ்திர பாஷ்யங்களை அடிக்கடி சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கு அடிப்படையாகச் சொல்கிறார். அதே சமயம் புத்தரை இந்த ‘வைதீக ஏற்றதாழ்வுக்கு’ மாற்றுமருந்தாகச் சித்தரிக்கிறார். ஆனால், இந்த லக்ஷ்மிதரர் யாரென்றே நாஜிக்களுக்கு தெரியுமோ தெரியாதோ, நிச்சயமாக புத்தர் அவர்களிடையே மிகவும் பிரபலம். 

- ‘Still No Trace of an Aryan Invasion’, p.409

இது ஷெல்டன் பொல்லாக் எனும் ஒரு தனிப்பட்ட ஹிந்து வெறுப்பாளர் கருத்து என்று நினைக்கவேண்டாம். ‘தற்காலத்தின் பொதுவான, ஆழமற்ற கருத்துகளை மேய்ந்து’ அதற்குத் தனது அங்கீகாரத்தை கொடுத்துள்ளார் பொல்லாக். இந்த ஆழமற்ற கருத்துகள் ஹிந்துமதத்தை எப்படியாவது குற்றவாளியாக்கிவிட வேண்டும் என்ற நோக்கம் கொண்டவை. பொல்லாக் விஷயத்தில் இவற்றுக்கு சான்றுகளும் இல்லை. ‘யூத இனப்படுகொலையின் பொறுப்பை ஹிந்துமதத்தின் தலைமீது சுமத்தும் இந்தக் குற்றச்சாட்டுதான் இருப்பதிலேயே மிகவும் ஆபத்தானது’ [ப. 418]

ஆரியப் படையெடுப்புக்கான டோனி ஜோசப்பின் மரபணு ஆதாரம்

இந்த 465 பக்க நூலில் கடைசிக் கட்டுரை ஆரியப் படையெடுப்புக்கு டோனி ஜோசப் மரபணு ரீதியாக ஆதாரம் சேகரிக்கும் முயற்சி பற்றியது.

டோனி ஜோசப்பின் ஆய்வில் உள்ள ஒருசார்புத் தன்மை பற்றி சரியாகவே விமர்சிக்கும் எல்ஸ்ட், எதிரணியில் இருக்கும் அறிஞர்கள் கவனத்துக்கு இன்னொரு பிரச்சனையையும் முன்வைக்கிறார்.

“ஆண்கள் மட்டுமே படையெடுத்து வந்தனர், அதனால் Y மரபணுவில் மட்டுமே மாற்றம் நிகழ்ந்தது எனும் இந்த வாதம் இந்திய சரித்திரத்தின்மீது கணிசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம். இது ஆரியர் படையெடுப்பை நிரூபிக்கவும் முயலலாம். தனது ஆய்வில் இவை எதனையும் முடிவாக டோனி சொல்லவில்லை. ஆனால், அத்தகைய கருத்தை ஏற்கும் மனப்பாங்கு மிகவும் ஆழமாகப் பரவி வருகிறது. இதனை எதிர்கொள்ள நமக்கு ஆழமாக ஆராய்ச்சியும், விவாதத் திறனும் தேவை. இதன் மூலம் மட்டுமே சிந்தனை மாற்றம் உருவாகும். 

- ”Still No Trace of an Aryan Invasion’, pp.456-7

இந்த நூல் ஆரியர் பற்றிய ஆய்வில் 2008 முதல் 2017 வரை எல்ஸ்ட் எழுதிய பல கட்டுரைகள், வலைதளப் பதிவுகள், ஆய்வறிக்கைகளின் தொகுப்பு. உலகளாவிய கல்வியமைப்புகளிடம் தொடர்புள்ளவர் எல்ஸ்ட். இந்தக் காலகட்டத்தில் பல்வேறு அறிவுசார் கூட்டங்களில் பங்கெடுத்துள்ளார். இவரிடம் இருக்கும் கூர்மையான கல்விசார்ந்த ஆய்வும், சார்பற்ற தன்மையும் இன்றைய சூழலில், இக்கொள்கையை ஆய்வு செய்யும் அறிஞர்கள் இடையே காண அரிதான ஒன்று.

ஹிந்துத்துவ அமைப்புக்கு எதிராகப் பின்னப்படும் வலைகள், உருவாக்கப்படும் பொய்கள் பற்றிய ஆழமான அறிவு உள்ள ஹிந்துக்களின் பக்கம் இருக்கும் மனிதர் எல்ஸ்ட். இந்த ஆபத்தின் தீவிரம் புரிந்த காரணத்தால் அவரும் மிகத்தீவிரமான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார். அதிலும் குறிப்பாக, தன்னைத் தானே பாராட்டிக்கொள்ளும் ஹிந்துக்களை சரியாக விமர்சிக்கிறார்.

இந்த நூல் காட்டும் ஹிந்துக்களுக்கான எச்சரிக்கை:

“ஆரியர் பற்றிய விவாதம் ஏதேனும் பலன் அளிக்க வேண்டும் என்றால், ‘இந்தியாவில் இருந்து வெளிப்போதல்’ கொள்கையின் சார்பில் இருக்கும் அறிஞர்கள் கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளின் ஆய்வுகளை, எவ்விதமான விலக்குகளும் இன்று, புறந்தள்ள வேண்டும். மாக்ஸ் மல்லர், மைக்கேல் விட்ஸல் எல்லாம் இனி வேண்டாம்! நிதர்சன உலகில், பல அறிஞர்களுடன் நேரடியாகப் பழகியதன் மூலம் எனக்கு இன்றைய உண்மை நிலை தெரியும். எல்லா முக்கியமான கல்வித் தளங்களிலும் இன்று ஆரியர் படையெடுப்புக் கொள்கை பாடமாக உள்ளது. அவ்வாறு இல்லை என்று யாரேனும் கூறினால், அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் கருத்துகளைத் தவிர வேறு எதையும் கவனிக்காமல், கனவுலகில் வாழ்கிறார்கள் என்று பொருள். இந்த மேம்போக்கான வாதங்களைக் கடந்து, நம்மால் ஆய்வு செய்ய இயலும். அதிர்ஷ்டவசமாக கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளைத் தாண்டிய ஆதாரங்கள் ஹிந்துமதத்தில் உள்ளன. 

- ”Still No Trace of an Aryan Invasion, p.209

எல்ஸ்ட் கூறும் இந்தக் கருத்து, ஆரியர் பற்றிய விவாதத்தில் ஏற்கனவே வெற்றிகண்டுவிட்டோம் என்று நினைக்கும் ஹிந்துக்களிடம் நல்லபெயர் சம்பாதிக்க வழியில்லை. ஆனால் முழுமையான நிஜத்தோல்வியில் இருந்து நம்மைக் காப்பாற்றும் கருத்து.

ஆரியர் படையெடுப்பு விவகாரம் குறித்து கோன்ராட் எல்ஸ்ட் எழுதிய மூன்று புத்தகங்கள்

எல்ஸ்ட் எழுதிய தொடர்புடைய மூன்று நூல்கள். இவை மூன்றும் ஆரியர் விவாதத்தின் முன்னேற்றங்கள், தற்போதைய நிலை ஆகியவற்றை அறிவுசார் தளங்களில் இருந்து மிகத்தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

Decolonizing the Hindu Mind (Rupa, 2005) எனும் ஒரே ஒரு புத்தகம் தவிர, பிற நூல்கள் பாடப் புத்தகம் போன்ற தோற்றம் கொண்டவை. இந்தப் புத்தகம் ஒரு வரவேற்கத்தக்க விதிவிலக்கு. அட்டைப்படம் அனைவரையும் கவரும் வகையில் உள்ளது. ஹிந்து அறிவுஜீவிகளும், அறிவுசார் குழுக்களும் இந்த நூல்களை பிரபலப்படுத்த வேண்டும், இவற்றைப் பற்றி விவாதங்களும், ஆசிரியர் கேள்விபதில் போன்ற நிகழ்சிகளும் நடத்த வேண்டும் என்பது நமது விருப்பம்.

இந்தப் புத்தகத்தை ஹிந்துக்களிடையே பரப்புவதன் மூலமும், இதனைப்பற்றி பேசி, விவாதிப்பதன் மூலமும் நமக்கே நாம் ஒரு மிகப்பெரிய சேவையை செய்தவர்களாவோம். எதிர்வரும் போராட்டங்களில் நமக்கு இவை பயன்படும். ஒருவேளை இந்தப் புத்தகம் அத்தகைய வரவேற்பைப் பெறவில்லை என்றால், அது எல்ஸ்ட் அவர்களின் (இல்லாத) விற்பனைத் திறத்தில் தோல்வி கிடையாது. மாறாக, சரஸ்வதியின் மீது நமக்குள்ள மரியாதையின் தோல்வி.

புதிய மரபணு ஆய்வு ஆரியர் படையெடுப்பை நிரூபித்துவிட்டதா? கொஞ்சம் பொறுங்கள் – ஸ்ரீகாந்த் தலகேரி

மூலம்: ஸ்ரீகாந்த் தலகேரி ஸ்வராஜ்யா இதழில் எழுதிய கட்டுரை (மார்ச் 2019)
தமிழில்: எஸ்.எஸ்.ராகவேந்திரன்

ஆசிரியர் குறிப்பு: இக்கட்டுரையின் ஆசிரியர் ஸ்ரீகாந்த் தலகேரி (Shrikant Talageri) கல்விப் புலங்கள் எதையும் சாராமல் சுயமாகவே கற்று மாபெரும் ஆய்வாளராக வளர்ந்த வரலாற்றாசிரியர். வரலாறு, மொழியியல், கலாச்சாரம், தேசியம், மதங்கள் ஆகியவை குறித்து சிறப்பான ஆய்வுகளைச் செய்துள்ள தலகேரி சம்ஸ்கிருதம், கொங்கணி, மராத்தி உட்பட இருபது மொழிகளில் வல்லுனர். வேதகாலம் மற்றும் இந்தியாவின் தொல்வரலாறு குறித்து The Rigveda: A Historical Analysis, Rigveda and the Avesta: Final Evidence, The Aryan Invasion Theory and Indian Nationalism, Genetics and the Aryan debate ஆகிய நான்கு மாபெரும் நூல்களை இவர் எழுதியுள்ளார்.

டோனி ஜோசப், ஒரு வணிக இதழாளர். அவரது புதிய புத்தகம் ஒன்று “ஹரப்பாவில் வாழ்ந்தவர்கள் யார்?” “ஆரியர்கள் வந்தேறிகளா?” “ஜாதிய முறை எப்போது துவங்கியது?” என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கு பதில்கள் தன்னிடம் உள்ளதாகச் சொல்கிறது. இந்த நூலின் தலைப்பு “Early Indians: The Story of Our Ancestors and Where They Came From” (ஆதிகால இந்தியர்கள்: நமது மூதாதையர்களின் கதை, அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?). இது ஆரியர் படையெடுப்பு கொள்கையை நிறுவும் இன்னொரு முயற்சி. அந்தக் கொள்கைக்கு தொல்லியல் சான்றுகள் இன்றுவரை கிடையாது. இதையும் மீறி, மரபணுவியல் மூலம் இந்த முறை எப்படியாவது படையெடுப்பை ஸ்தாபிக்க முயன்றுள்ளார்.

ஆரியர் படையெடுப்பு (Aryan Invasion Theory – AIT) எனும் கொள்கைக்கு மாற்றாக, “இந்தியாவிலிருந்து வெளிப்போதல்” (Out Of India Theory – OIT) என்னும் கொள்கை இன்று பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. “இந்தியாவில் இருந்து வெளியே சென்ற மக்கள் இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி, கலாசார ஒற்றுமைக்குக் காரணமாக இருக்கலாம்” என்பதுதான் OIT. ஆனால், பல ஐரோப்பிய, அமேரிக்க இந்தியவிலாளர்கள் படையெடுப்புக் கொள்கையை கைவிடத் தயாராக இல்லை.

மரபணுவியல் ஒரு நவீன விஞ்ஞானம். ஆனால் இந்தக் குறிப்பிட்ட விவாதத்துக்கு மரபணு ஆதாரம் முழுமையாகப் பொருந்தாத ஒன்று. இதன் மூலம் ஊன்குருத்தின் DNA எந்தத் திசையில் நகர்ந்தது என்று மட்டுமே கணிக்க முடியும். இந்தோ-ஆரிய கலாசாரம், மொழி போன்றவை அதே விதமாக நகரவேண்டும் என்கிற தேவை கிடையாது. மேலும், மொழி, கலாசாரம் போன்றவற்றை மரபணு மூலம் கண்டறிய வழியும் கிடையாது. மரபணுக்களும், கலாச்சாரமும் ஒன்றுக்கு ஒன்று தொடர்புடன், ஒரே திசையில்தான் பயணிக்க வேண்டும் என்கிற தேவை கிடையாது. இந்த அடிப்படையில், மரபணுவியலை வைத்து, கலாசார நகர்வைத் தீர்மானிப்பது எடுத்த எடுப்பிலேயே பிழையான முயற்சி.

உதாரணமாக, ஆங்கிலமும் ஸ்பானிஷ் மொழியும் ஐரோப்பாவில் இருந்து அமெரிக்கக் கண்டங்களுக்குப் பரவியது. ஆனால் இதனை ஐரோப்பாவில் ஆங்கிலம் மற்றும் ஸ்பானிஷ் மொழி பேசும் மக்களின் மக்களின் மரபணுக்களை வைத்து கணிக்க முடியுமா? இன்று அமெரிக்கப் பழங்குடிகள், மற்றும் ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்கள் இம்மொழிகளைப் பேசுவது மரபணு நகர்வின் மூலம்தான் என்று கூறலாமா? பௌத்த மதம் இந்தியாவில் இருந்து தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் (துவக்கத்தில்) மேற்கு ஆசியாவுக்கும்கூடப் பரவியது.

இந்தப் பரவலைக் கணிக்க “பௌத்த மரபணு” உள்ளதா என்ன? சதுரங்க விளையாட்டு இந்தியாவில் இருந்து சென்றதுதான். அது வடக்கில் மங்கோலியா, கிழக்கில் வியட்நாம், மேற்கில் அரேபியா வரை பரவியுள்ளது. பல ஆசிய நாடுகளின் தேசிய விளையாட்டு. இதனை “சதுரங்க மரபணு கூட்டம்” மூலமாகக் உறுதிசெய்ய வழியுண்டா?

இந்த விவாதம் அபத்தத்தை நோக்கி போய்கொண்டு இருக்கிறது, தீர்வு வருவதகாத் தெரியவில்லை. இரண்டு பக்கங்களும் தங்கள் விவாதங்களையே திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக்கொண்டு இருகிறார்கள். இந்திய வெளியேற்றக் கொள்கைதான் வெல்வதாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு படையெடுப்புக் கொள்கைக்காரர்கள் பதில் சொல்லக்கூட மறுக்கின்றனர். (இதுபற்றி பல புத்தகங்களும், கட்டுரைகளும் எழுதியுள்ளேன்).

ஜோசப், விவாதத்துக்குள் புகும்போதே, தன்னிடம் ஆரியர் படையெடுப்பை இறுதியாக நிரூபிக்கத் எல்லா ஆதாரங்களும் உள்ளன எனும் துணிபுடன் நுழைகிறார். அவரது வாதங்களை தகர்க்கும் முன்பாக, இந்தப் புத்தகத்தின் நல்ல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். இந்த நூலில்:

  1. அண்டவியல், புவியியல் பற்றிய சுவாரசியமான தகவல்கள் உள்ளன [பக்கம் 1-6]
  2. சரித்திரத்துக்கு முந்தைய மானுடவியல் மற்றும் மரபணுவியல் பற்றியும் சுவைமிக்க கருத்துகள் உள்ளன [பக்கம் 13-60]
  3. வேளாண்மையின் சரித்திரமும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது [பக்கம் 61-97]

மேற்கண்ட துறைகளுக்கு இவையெல்லாம் சிறந்த முன்னுரைகள். ஹரப்பவுக்கு முந்தைய நாகரீகம், ஹரப்பா நாகரீகம் போன்ற சரித்திர விவரணைகளையும் மிக நன்றாக எழுதியுள்ளார். [99-132] “அக்காடிய முத்திரைகள், இந்திய நீர் எருமைகளின் சித்திரங்கள் போன்றவை, மெசபடோமிய கலாசாரத்தில் உள்ளன. இவற்றின் மூலம் ஹரப்பா நாகரீகத்தின் தாக்கம் அங்கே இருந்தது” என்று சிறப்பாகக் காட்டியுள்ளார் ஜோசப்.

“இந்தியாவின் முதல் நாகரீகத்தை சேர்ந்த மக்களை என்ன பெயரிட்டு அழைப்பது?” என்பது பற்றியும் ஜோசப் ஒரு எளிமையான கருத்தை முன்வைக்கிறார். தொல்லியல், சரித்திர நிபுணர்கள் முதன்முதலில் கண்டுபிடித்த நகரம் ஹரப்பா. இதை மட்டுமே வைத்து, ஹரப்பா நாகரீகம் என்று அழைப்பதை அவர் ஒப்பவில்லை. சிந்து சமவெளி, அல்லது சிந்து-சரஸ்வதி நாகரீகம் என்று அழைப்பதையும் சரியாகவே மறுக்கிறார். அன்றைய இந்திய மக்கள் இந்த நிலப்பரப்புகளையும் தாண்டிப் பரவி இருந்தனர்.

ஆனால் அவரது சந்தேகத்துக்குரிய கூற்றுகள் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்திலேயே துவங்குகின்றன. இந்த நூலின் சாரம் முகவுரையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. “மனித இனத்தின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலவரிசை” என்று ஒரு சிறிய பட்டியல் கொடுத்துள்ளார் ஜோசப்.

இந்த ஆட்டவனையில், பொயுமு 2000-1000 எனும் இடத்தில் “அலையலையாக ஆயர் கூட்டங்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து தெற்கு ஆசியா நோக்கிப் பெயர்ந்தனர். இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளையும், புதிய மத, கலாசாரப் பழக்கங்கையும் தங்களுடன் கொண்டுவந்தனர்” என்று உள்ளது (pp xiv). [பொயுமு – பொதுயுகத்திற்கு முன் – Before Common Era – BCE]

“நமது மூதாதையர்களின் கதை, அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?” எனும் கேள்விக்கு நமது டோனி கொடுக்க விரும்பும் பதில் மொத்தமும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது. பொயுமு 2000 முதல் 1000 வரை புலம் பெயர்ந்தவர்களின் அடையாளம்தான் புத்தகத்தின் அட்டையில் உள்ள “ஹரப்பாவில் வாழ்ந்தவர்கள் யார்?” “ஆரியர்கள் வந்தேறிகளா?” “ஜாதிய முறை எப்போது துவங்கியது?” எனும் மூன்று கேள்விகளுக்கும் பதில்.

இந்தப் புத்தகத்தை பின்வரும் கேள்விகள், அவை தொடர்பான தகவல்கள் மூலம் ஆராயலாம்:

  1. ஹரப்பர்கள் திராவிட மொழி பேசியவர்களா?
  2. பொயுமு 2000 முதல் 1000 வரை மட்டும் என் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காலமாக இருக்கிறது?
  3. இந்த ‘மரபணு ஆதாரம்’ இந்தோ ஐரோப்பிய மொழிகளைப் பேசியவர்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து இந்தியாவுக்கு வந்தார்கள் என்று உறுதி செய்கிறதா?
  4. “பழைய” மற்றும் “புதிய” ரிக்வேதப் பகுதிகள் படையெடுப்பு Vs வெளிப்போதல் விவாதத்தில் என்ன தகவல்களைத் தருகிறது?
  5. நம்மிடம் காலக்கிரமம் பற்றிய என்ன ஆதாரம் உள்ளது? குறிப்பாக ரிக் வேதத்தின் காலக்கிரமம் எதன் அடிப்படையில் முடிவு செய்யப்பட்டது?
  6. மரபணு ஆதாரம் படையெடுப்பை உறுதி செய்கிறதா அல்லது வெளிப்போதலை மறுக்கிறதா?
  7. ஜாதிய அமைப்பு எப்போது துவங்கியது?
  8. சரஸ்வதி நதியின் உண்மையான கதை என்ன?
  9. ‘பண்டைய இந்தியாவில் குதிரை’ எனும் கருத்து நமக்கு என்ன சொல்கிறது?

இவற்றில் சில கேள்விகளை இந்தக் கட்டுரையில் பார்க்கலாம். இவை பற்றிய விரிவான ஆய்வு இன்னொரு சமயம் தனியாக வெளியாகும்.

இந்த நூலின் ஆசிரியர் முதலிலேயே “ஹரப்பர்களின் மொழி இன்னது என்று நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை” என்று கூறியுள்ளார். அனால் அதன் பிறகு, “சரித்திர, தொல்லியல் வல்லுனர்கள் ஹரப்பா எழுத்துக்கள் பண்டைய திராவிட மொழியாக இருக்கலாம் என்று பெருவரியகக் கூறுகின்றனர்” என்பன போன்ற புனைவுகளை இடைச்செருகுகிறார். அந்த மொழி எது என்று இன்றுவரை தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டு இதுபோன்ற முடிவுகளுக்கு வருவது விபரீதமான செயல்.

வேறு சரித்திர ஆதாரம் கிடைக்காதவரையில், இந்த மொழி அதே பகுதியில் பேசப்பட்ட மொழி, அல்லது அந்த மொழியின் வடிவம் என்று சொல்வதுதான் நேர்மையான அணுகுமுறை. பொயுமு 1000 காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு புதிய மொழி எழுத்துகள் கனடா நாட்டில் கிடைக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். “அது ஆங்கிலம் அல்லது பிரெஞ்சு மொழிகளின் எழுத்து வடிவம்” என்று யாரும் சொல்ல மாட்ட்டார்கள். காரணம், ஆங்கிலமும் பிரெஞ்சும் அந்தப் பகுதிகளுக்கு சமீபமாகத்தான் வந்தது என்று சரித்திரபூர்வமாக நமக்குத் தெரியும்.

இதேபோல் பொயுமு 5000 காலத்தை சேர்ந்த இதுவரை கண்டுபிடிக்கபடாத ஒரு எழுத்து வடிவம் தமிழகம், சீனா அல்லது சவுதி அரேபியப் பகுதியில் கிடைத்தால்; வேறு உறுதியான சரித்திர ஆதாரம் இல்லாத பட்சத்தில், அது முறையே திராவிட, சீன அல்லது யூத மொழியினத்தைச் சேர்ந்தது என்றுதான் சொல்ல முடியும்.

மொத்த சரித்திரம், மரபுகளின்படி, ஹரப்பா பகுதியில் இந்தோ-ஆரிய மொழிகளைத் தவிர வேறு எந்த மொழியும் பேசப்படவில்லை என்று தெரிகிறது. ரிக்வேதம்தான் மிகப்பழைய இந்தோ-ஆரிய நூல். இதனை மேலைநாட்டு அறிஞர்கள் பெரும்பான்மையாக இரும்புக்காலத்துக்கு முன் அதாவது, பொயுமு 1200 என்று கணக்கிட்டு உள்ளனர். இந்த நூல் அதே ஹரப்பா பகுதியைச் சேர்ந்தது.

ஹரப்பாவின் மொழி இந்தோ-ஆரிய மொழி கிடையாது என்பதற்கு எந்தவித ஆதாரமும் இல்லை. அதைவிட, அது திராவிட மொழி என்பதற்கு (அப்படி யாரேனும் சொல்லத் துணிந்தால்) அடிப்படைச் சான்றுகூடக் கிடையாது. இந்த சூழலில், “ஹரப்பாவில் இருந்தவர்கள் பண்டைய திராவிட மொழியைப் பேசினார்கள்” என்று சொல்ல அரசியல் காரணங்கள் மட்டுமே பின்னணியாக இருக்க முடியும்.

அடுத்து பொயுமு 2000-1000 தான் “ஆரிய வந்தேற்றம்” நிகழ்ந்த காலம் என்கிறது இந்த நூல். இதுதான் இந்த நூலுக்கும், இது சார்ந்த விவாதத்துக்கும் மையப்புள்ளி.

இந்தக் கால அளவைக்கு ஏன் இத்தனை முக்கியத்துவம் என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆரிய அல்லது இந்தோ-ஐரோப்பிய வந்தேறிகள் எனும் மொத்தக் கொள்கைக்கும் ஒரே அடிப்படைதான். “வடஇந்தியா, ஐரோப்பிய நாடுகள், மற்றும் இடைப்பட்ட பகுதிகளின் மொழிகளுக்கு இடையே ஒற்றுமைகள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஒரே மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை, இந்த மொழிகளின் பொதுவான மூதாதை மொழி ஒன்று இருக்க வேண்டும். அது தோன்றிய இடம் தெற்கு ரஷ்யாவின் புல்வெளிகள்.” என்று சொல்லப்படுகிறது.

மொத்தம் பன்னிரண்டு இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகள் இருந்தன என்று மொழியியல் சான்றுகள் மூலம் தெரிகிறது. அவை, க்ளெக்டிக், இத்தாலிய, சால்விய, பால்டிக், ஜெர்மானிய, கிரேக்க, அனதோலிய, அர்மேனிய, ஈரானிய, டாச்சேரிய, இந்தோ-ஆரிய மொழிகள். மூவாயிரமாவது ஆண்டு (பொயுமு 3000) வாக்கில் அவை ஒவ்வொன்றாகப் பிரிந்தன.

அனதோலிய மொழிதான் முதன்முதலில் பிரிந்தது. அந்த மொழி இன்று வழக்கில் இல்லை. தோன்றிய இடத்தில் தங்கிய மொழிகள் ஐந்து. அவை கிரேக்கம், ஆர்மேனிய, ஈரானிய, இந்தோ-ஆரிய மொழிகள். ஒரே இடத்தில் இருந்ததால், அவை தொடர்ந்து மாற்றம் அடைந்து, புதிய மொழியம்சங்களைப் பெற்றன. இதனால் தெற்கு ரஷ்யாதான் இந்த மொழிகளின் உற்பத்தி ஸ்தானம் என்றால், இந்தோ-ஆரிய இடப்பெயர்வு, பொயுமு 3000க்கு பல ஆண்டுகள் பின்னர்தான் துவங்கி இருக்க வேண்டும்.

இந்தோ-ஆரியர்கள் முதலில் சிறிய குழுக்களாக மத்திய ஆசியா வந்து, வடகிழக்கு திசையில் இருந்து, இந்தியாவுக்குள் ஹரப்பா நாகரீகம் இருக்கும் இடத்துக்கு வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், சரித்திர அறிஞர்கள் ஆரியர்கள் ஹரப்பா நாகரீகத்தின் மையத்தில் திடீரென்று குதிக்கவில்லை என்று நிச்சயமாகக் கூறுகிறார்கள். பொயுமு 4500 முதல் பொயுமு 500 வரை எந்தவிதமான பேரழிவும் ஹரப்பா பகுதிகளில் நிகழவில்லை.

இன்னொருபுறம், ரிக்வேதம் வேறொரு இடத்தில் இருந்து வந்த நினைவுகள் எதையும் பேசவில்லை. அப்பகுதி மக்களுக்கு, தென்கிழக்கு ஆஃப்கானிஸ்தான் தாண்டி எந்த நிலப்பகுடியைப் பற்றிய அறிவும் இல்லை என்றே தெரிகிறது.

திராவிட மொழி சம்மந்தம் உள்ள ஒரு எதிரி இனம், நட்பு இனம் அல்லது ஒரே ஒரு சம்பவம்கூட ஒட்டுமொத்த ரிக்வேதத்திலும் கிடையாது. ஜோசப் சொல்லும் ரிக்வேதக் காலத்ததின் படி பார்த்தல் கூட, பொயுமு 1400 முதல் பொயுமு 1000 வரை ஒரே ஒரு நதியின் பெயரிலோ, இடத்தின் பெயரிலோ திராவிட மொழியின் சாயல் கிடையாது. அவ்வாறு உள்ளது என்று எந்த மொழியியல் நிபுணரும் கூறவில்லை.

புதிய மக்கள் வந்து ஒரு பகுதியைக் கைப்பற்றிய பிறகும் கூட, பழைய பெயருடனே நதிகள் வழங்கப்பெறும். இதுதான் சரித்திரம் காட்டும் சான்று. வேத காலத்தில் இந்தப் பகுதியின் நதிகள் அனைத்துமே சம்ஸ்க்ருத மொழி, அல்லது அதன் கிளை மொழிப் பெயர்களாகவே உள்ளன. வேதத்துக்கு முந்தைய மொழி என்று எதுவும் இருப்பதாகக் தெரியவில்லை. அதனால், ரிக்வேதம் முழுக்க அந்தப் பகுதி இந்தோ-ஆரிய நிலப்பரப்பு என்றுதான் உறுதி செய்கிறது.

அதற்கு முன்னால் எல்லாப் பெயர்களும் திராவிட மொழியாக இருக்கவும் வாய்ப்பில்லை. காரணம், மேலே குறிப்பிட்ட அளவுக்கு ஒரு மாற்றம் நிகழ வேண்டும் என்றால், அது பொயுமு 2000க்குப் பிறகு, ‘சிறு குழுக்களாக’ வந்த ஆரியர்களால் சாத்தியம் இல்லை. பேரழிவு நடந்திருக்க வேண்டும். அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்று தொல்லியல் சான்றுகள் கூறுகின்றன.

1990 வாக்கில் இந்தோ-ஆரிய மொழியின் தோற்றம் மற்றும் பரவல் பற்றிய மிகப்பெரிய ஆய்வுகள் நிகழ்ந்தன. அதன் விளைவாக, மொழியியல், தொல்லியல், நூல்கள் என்று எல்லா ஆதாரங்களுமே ஒன்று “இந்தியாதான் உற்பத்தி ஸ்தானம்”, அல்லது “இந்தியாவிலிருந்து வெளிப்போதல்” கொள்கை தான் சரியானது என்று உறுதி செய்தன. அப்போது, அறிவுசார் தளத்தில், ஆரியப் படையெடுப்புக் கொள்கையை ஆதரித்தவர்கள் விவாதங்களை விட்டே ஓடிவிட்டனர். மீண்டும் இன்று பொருந்தாத மரபணுவியல் துறையை நோக்கி இந்த விவாதத்தை திசைச்திருப்ப முயல்கின்றனர். ஆனால், மரபணுவியல் மூலம் மொழி அல்லது கலாசார நகர்வுகளைக் கணிக்க முடியாது என்று முன்னமே விளக்கியுள்ளோம்.

இதன் அடிப்படையில் ரிக்வேதத்தின் அகச்சான்றுகளைப் பார்க்கலாம். அவை “இந்தியாவிலிருந்து வெளிப்போதல்” கொள்கைக்கு ஒத்துப்போகின்றன. ரிக்வேதத்தில் பத்து மண்டலங்கள் இருந்தாலும், அதனை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்க முடியும். அவற்றை இந்த கட்டுரைக்காக, “புதிய” ரிக்வேதம், “பழைய” ரிக்வேதம் என்று வைத்துகொள்வோம். ரிக்வேத ஆய்வுகளில் பொதுவாக 2 முதல் 7 வரை உள்ள மண்டலங்களை ‘குடும்ப நூல்கள்’ என்றும்; 1, 8, 9, 10 ஆகிய மண்டலங்களை ‘குடும்பம் சாரா நூல்கள்’ என்றும் அழைப்பது வழக்கம்.

மண்டலங்களை கீழ்கண்டவாறு பிரிக்கலாம்:

அ) குடும்ப மண்டலங்கள் பத்து பிரதான ரிஷி குடும்பங்களால் இயற்றப்பட்டு இருக்கும். பிற நூல்கள் பொதுவாகவும், பிறராலும் உருவானவை.

ஆ) குடும்ப மண்டலங்களில் உள்ள ஸூக்தங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் (முதலில் இந்திரன் பிறகு அக்னி என்பதுபோல்) அமைந்திருக்கும். ஒரே தேவதைகள் பற்றிய ஸூக்தங்கள் அடுத்து அடுத்து வந்தால், அவை அநுவாக எண்ணிக்கைப்படி மேலிருந்து கீழாக (13, 11, 9, 8, ) வரிசைப் படுத்தி இருக்கும். ஒரே அநுவாக எண்ணிக்கை கொண்ட ஸூக்தங்கள், சந்தஸ் (செய்யுள் வடிவம்) அடிப்படையில் வரிசையாக – அதாவது முதலில் காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப் என்ற வரிசையில – இருக்கும். பிற மண்டலங்கள் இந்தக் கிரமத்தை பின்பற்றுவது கிடையாது.

ஆனால், ஐந்தாவது மண்டலம் குடும்ப மண்டலங்களைவிட, அதிகம் பிற மண்டலங்களின் தன்மையையே கொண்டுள்ளது. அதனால் அதனை புதிய குடும்பம் சாராத மண்டலங்களில் சேர்க்க வேண்டும். இதன்படி, பழைய மண்டலங்கள் 2, 3, 4, 6 மற்றும் 7, பழைய ரிக் வேதம். மண்டலம் 5 புதிய ரிக்வேதத்தின் முதல் மண்டலம்.

2-4 மற்றும் 6-7 ஆகிய பழைய மண்டலங்களில் இருக்கும் சில ஸூக்தங்கள் பின்னாளில் மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளன என்று அறிஞர்கள் கண்டறிந்து உள்ளனர். இவை முதல் மற்றும் எட்டாம் மண்டலங்கள் இணைக்கப்பட்டபோது நிகழ்ந்த மாற்றங்கள். இவற்றை ‘திருத்திய ஸூக்தங்கள்’ என்று சொல்கிறோம். இப்படி சேர்க்கப்பட்ட பகுதிகள், பழைய ரிக்வேதத்தை சேர்ந்தவை. ஆனால் புதிய ரிக்வேத மண்டலங்கள் உருவான காலத்தில் இவை மாற்றப்பட்டன.

இதன்படி ரிக்வேதம் இரண்டு பகுதிகள்:

  1. பழைய ரிக் வேதம்

நூல்கள்: 2-4, 6-7, (திருத்திய ஸூக்தங்கள் நீங்கலாக)
இது 280 ஸூக்தங்கள், 2,351 அநுவாகங்கள்

  1. புதிய ரிக் வேதம்

நூல்கள்: 1, 5, 8-10
686 ஸூக்தங்கள், 7,311 அநுவாகங்கள்

இவை இரண்டுக்கும் இடையே,

  1. திருத்திய ஸூக்தங்கள்

62 ஸூக்தங்கள், 890 அநுவாகங்கள்

இந்த மூன்றாவது பகுதி பழைய ரிக் வேதத்துக்கு பிர்சேர்கையாக உள்ளது. புதிய ரிக்வேதத்துக்கும், பழைய ரிக் வேதத்துக்கும் இடையில் உள்ள பாலம் போன்ற ஸூக்தங்கள் இவை.

இவை இரண்டுக்கும் இடையே பல தெளிவான வேறுபாடுகள் உள்ளன. மேலைநாட்டு மொழியியலாளர்கள் கூறும் முக்கியமான வேறுபாடு, இரு பகுதிகளும் உபயோகிக்கும் வார்த்தைகளில் உள்ளது. பழைய ரிக்வேதம் அதிகமாக இந்தோ-ஐரோப்பிய வார்த்தைகளை உபயோகிக்கிறது. அதனால் இந்தப் பகுதி காலத்தால் முந்தியது மட்டும் அல்ல, தனது பிற சகோதர இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளுடன் அதிக நெருக்கமாக உள்ள பகுதி.

புதிய ரிக்வேத மண்டலங்களில் புதிய (அந்தக் காலகட்டத்தின் படி) சம்ஸ்க்ருத வார்த்தைகள் அதிகமாக உள்ளன. மேலே குறிப்பிட்ட பழைய வார்த்தைப் பிரயோகங்கள், புதியவை இரண்டையும் ஒன்றாகப் பார்க்கவேண்டும் என்றால், திருத்திய ஸூக்தங்களில் காணலாம். இதன் மூலம், ரிக்வேதத்தின் மொழிப் பரிணாம வளர்ச்சி தெளிவாகப் புரியும்.

உதாரணமாக “நக்த” என்பது இரவைக் குறிக்கும் பழைய ரிக்வேத வார்த்தை. இது அவெஸ்டா மொழியில் நாக்ஸ்ட், ஜெர்மனி-நாச்ட், நவீன கிரேக்கத்தில் நுக்தா, இலத்தீன் மொழியில் நாக்டே, பழைய ரஷிய மொழியில் நோஷ்டி, பழைய ஐரிஷ்-நொச்ட், அல்பேனிய நடே, லித்துவேனிய நக்டிஸ், டோசெரிய மொழியில் நக்ட், ஹிட்டைட் மொழியில் நெகுஷ்.

ராத்ரி” என்பது இரவைக் குறிக்கும் புதிய ரிக்வேத வார்த்தை. இது எந்த இந்தோ-ஐரோப்ப மொழியிலும் இல்லை. இந்த வார்த்தையை புதிய மண்டலங்களிலும், 7வது மண்டலத்தின் திருத்தப்பட்ட ஸூக்தத்திலும் மட்டுமே காணலாம். இதே பதம் பின்னாளில், அதர்வ வேதத்திலும், யஜுர் வேதத்திலும் எண்ணற்ற இடங்களில் இரவைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. செவ்வியல் சம்ஸ்க்ருதம், நவீன இந்தோ-ஆரிய மொழிகள் மற்றும் பிற இந்திய மொழிகளிலும் இந்த வார்த்தையின் வேறு வடிவங்கள் உள்ளது. இந்த மொழிகள் சம்ஸ்க்ருதத்தில் இருந்து மேற்கண்ட வார்த்தையை பெற்றன. ‘ராத்ரி’ உபயோகிக்கும் எந்த மொழியிலும் ‘நக்த’ பயன்பாடு கிடையாது.

பழைய-புதிய ரிக்வேதப் பிரிவினை இன்னமும் சில பாகுபாடுகளின் மூலம் மேலைநாட்டு அறிஞர்களால் உறுதிசெய்யப் படுகிறது:

  1. பழைய ரிக் வேத சூக்தங்களை அருளியவர்கள் பண்டைய ரிஷிகள், புதிய ரிக்வேதம் அவர்களது சந்ததி ரிஷிகள் இயற்றியது.
  2. புதிய பகுதிகளில் பழைய பகுதியின் ரிஷிகள், அரசர்கள் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. பழைய பகுதிகளில் புதிய பகுதிகள் பற்றிய அதுபோன்ற குறிப்புகள் இல்லை.
  3. பழைய ரிக்வேத ஸூக்தங்களில் சில புதிய பகுதிகள் உள்ளன என்று பார்த்தோம் (திருத்திய ஸூக்தம்). அவை பண்டைய ரிஷிகளின் பெயரில் இருந்தாலும், அவற்றை அருளியவர்கள் சந்ததி ரிஷிகள்தான். புதிய பகுதிகளில் இந்த சந்ததி ரிஷிகளின் சொந்தப் பெயர்களே குறிப்பிடப் பட்டுள்ளன.

இன்னமும் பல வேறுபாடுகள் உள்ளன. அவற்றை இங்கே விளக்கினால், கட்டுரை மிகவும் நீண்டுவிடும்.

இப்போது நேரடி காலக்கிரம சான்றுகளுக்கு வருவோம். இந்திய வரலாற்று எழுதாண்மை (Historiography) பற்றிய தகவல்கள் இரண்டு முக்கியமான இடங்களில் இருந்து கிடைகின்றன. முதல் இடம், அசோகர் உருவாகிய ஸ்தூபிகள்; அவற்றில் உள்ள வாசகங்கள். இவை மூலம் இந்தியாவுக்கு உள்ளே பொயுமு மூன்றாவது நூற்றாண்டில் பயன்பட்ட இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிவடிவம் தெரிகிறது. இதன் அடிப்படையில், பொயுமு 200 க்குப் பிறகு, ஆரியர்கள் இந்தியாவுக்குள் வரவில்லை என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இரண்டாவது ஆதாரம் மேற்கு ஆசிய சிரியா-ஈராக் பகுதிகளின் மிட்டானி சாம்ராஜ்யம். அந்தக் கல்வெட்டுகள் பொயுமு 16-15ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. இவற்றில் இந்தியாவுக்கு வெளியேயான இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி வடிவங்கள் உள்ளன. மேற்கண்ட இரண்டு ஆதாரங்களையும், நாம் இப்போது முழுமையாகப் படித்து, புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இவற்றின் மூலம் பொயுமு 2000 வாக்கிலோ, அல்லது அதற்கு முன்போ, மத்திய ஆசியாவில் இருந்து ஆரியர்கள் வந்தார்கள் என்று சொல்ல இடமில்லை.

பொயுமு 2000 முதல் பொயுமு 1000 வரையிலான காலத்தில் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் இடமாற்றம்; அதற்கு ஜோசப் கூறும் “உலகின் 92 விஞ்ஞானிகள்” கொடுக்கும் மரபணு ஆதாரம் – இவை எதுவும் இந்த தொல்லியல் மொழியியல் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பொருந்தவில்லை.

இந்தத் தொல்லியல் ஆதாரங்கள் பற்றி கொஞ்சம் ஆழமாகப் பார்க்கலாம். யார் இந்த மிட்டானிகள்? பொயுமு 1500 முதல் இரண்டு நூற்றாண்டுகள் சிரியா-ஈராக் பகுதிகளை ஆண்ட மன்னர்கள் மிட்டானிகள். சென்ற நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் இவர்களைப் பற்றிய ஏராளமான ஆதாரங்கள் கிடைத்தன. அவற்றில் இருந்து, இந்த அரசர்கள் இந்தோ-ஆரியர்கள் என்று தெரிகிறது.

மிட்டானி சாம்ராஜ்ய மக்கள் இந்தோ-ஆரிய மொழியைப் பேசினார்களா? அவர்கள் பேசியது ஹுரியன் அல்லது, ஹுரைட் மொழி. இது இந்தோ-ஆரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மொழி கிடையாது. ஆனால் இவர்களைச் சார்ந்த கல்வெட்டு ஆதாரங்களில் இந்தோ-ஆரிய மொழிகள் உள்ளன. இதில் இருந்து அந்தப் பகுதியை ஆட்சி செய்த மக்கள் ரிக்வேத கலாச்சரத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பது உறுதியாகிறது.

மேற்கு ஆசியாவின் கல்வெட்டுகளும், ஆவணங்களும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில்தான் கிடைத்தன. இவற்றை ஆய்ந்தபின், மிட்டானி அரசர்களின் இந்தோ-ஆரியத் தொடர்பு உறுதி செய்யப்பட்டது. இந்த தகவல்கள், இந்தியவியல் ஆய்வில் ஒரு பெரிய களேபரத்தை நிகழ்த்தியது. மேற்கு ஆசியாவின் மையத்தில் வேத கலாசாரத்தை சேர்ந்த இந்தோ-ஆரிய மொழி பேசும் மக்கள் எப்படி வந்தார்கள்? எதிர்ப்புறம் நகர்வு நிகழும்போது, அதே காலகட்டத்தில்தான் இந்தியா நோக்கி ஆரியர்கள் வந்தனர் என்று எப்படி சொல்ல முடியும்? அதுவும் ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட காலத்துக்கு பின் எப்படி இது நிகழ முடியும்? இப்போது பேசப்படும் மரபணு ஆதாரம் எந்த காலகட்டத்தைக் காட்டுகிறது?

இதற்கு மேலைநாட்டு இந்தியவியல் அறிஞர்கள் ஒரு ‘தீர்வு’ கண்டனர்.

“மத்திய ஆசியாவில் இருந்து இரண்டு ஆரியக் குழுக்கள் பிரிந்துவிட்டன. ஒன்று மேற்கு ஆசியா நோக்கிச் சென்றது. அந்தக் குழுவின் ஆதாரங்கள்தான் இப்போது மேற்கில் கிடைக்கின்றன. இன்னொரு குழு இந்தியா நோக்கி கிழக்கில் சென்றது. ரிக் வேதத்துக்கு முந்தைய காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது. ஆனால், இவர்கள் வேத கலாசாரம் உள்ள இந்தோ-ஆரியர்கள். இந்தியாவில் ரிக்வேதம் இயற்றிய ஆரியர்கள் நுழைந்த அதே காலத்தில், மேற்கு ஆசியாவில் இரண்டாவது குழு நுழைந்தது.”

இதுதான் அந்தத் “தீர்வு”.

இது உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்றால், ரிக் வேதத்தில் உள்ள சான்றுகளும், மிட்டானி சான்றுகளும் வேதத்துக்கு முந்தைய காலத்தில் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். இதனை ஆய்வு செய்து, ஆதாரங்களை கொடுக்க, ஜோசப்பின் “உலகெங்கும் உள்ள 92 விஞ்ஞானிகள்” வசதியாக மறந்துவிட்டனர்.

நாம் அந்த ஆய்வை செய்து பார்க்கலாம். ஒருவேளை வேதங்கள் இயற்றப்படும் முன் இந்தப் பிரிவு (மத்திய ஆசியாவிலேயே) நடந்திருந்தால், மிட்டானி ஆதாரங்களில் உள்ள வார்த்தைகள் பழைய ரிக் வேதத்திலும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், அந்த வார்த்தைகள் புதிய ரிக் வேதத்தில்தான் காணப்படுகின்றன. பழைய ரிக் வேதத்தில் மிட்டானி வார்த்தைகளோ, அவற்றின் வேறு வடிவமோ ஒரு இடத்தில் கூட இல்லை. ஈரானியர்களின் அவெஸ்டா நூல்களுக்கு எப்படி புதிய ரிக் வேதத்துடன் மட்டுமே தொடர்பு உள்ளதோ அதேபோல் மிட்டானி ஆதாரங்களும் புதிய ரிக் வேதத் தொடர்பு மட்டுமே கொண்டுள்ளன.

இந்த கால அமைப்பும், ரிக்வேதத்தின் காலமும் தவிர்க்க முடியாத ஆதாரங்கள். இவற்றுடன் ஒத்துப்போனால்தான் ஜோசப் சொல்லும் மரபணு வாதம் செல்லுபடியாகும்.

மிட்டானி சாம்ராஜ்யத்துக்கும், ரிக் வேதத்துக்கும் கலாசாரத் தொடர்பு உள்ளது. இந்தத் தொடர்பு புதிய ரிக்வேதத்தில் மட்டுமே உள்ளது. அதனால், மிட்டானிகள், அவெஸ்டா இயற்றிய இரானியர்கள், புதிய ரிக்வேதம் எழுதிய இந்திய ஆரியர்கள் மூவரும் ஒரே பகுதியில்தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அதன் பிறகுதான் மிட்டானிகள் மேற்கு நோக்கி சென்று ஆட்சி அமைத்திருக்க முடியும்.

இங்கே இரண்டு வாதங்கள் உள்ளன:

  1. மிட்டானிகள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து பிரிந்து, மேற்கு நோக்கிச் சென்றனர். அதே காலத்தில் இன்னொரு குழு ஆரியர்கள், கிழக்கு நோக்கிச் சென்று, சப்த சிந்து பகுதியை அடைந்தனர். அடைந்த பிறகு, பழைய ரிக்வேதம், அதன்பின் புதிய ரிக்வேதம் எழுதினர்.
  2. மிட்டானிகள் புதிய ரிக்வேதம் எழுதப்பட்ட பிறகு, இந்தியாவில் இருந்து மேற்கு ஆசியாவுக்குச் சென்றனர்.

புதிய ரிக்வேதம் எழுதப்பட்ட நிலப்பரப்பு, மேற்கு உத்திரப் பிரதேசம், ஹரியானா துவங்கி, தென்கிழக்கு ஆஃப்கானிஸ்தான் வரையில் இருந்தது.

புதிய ரிக்வேதம் பழைய ரிக்வேதத்துக்கு காலத்தால் பிந்தியது என்று தெளிவாகப் பார்த்தோம். இதனால், முதல் வாதம் நிராகரிக்கப்படுகிறது. புதிய ரிக்வேதம்-மிட்டானி-அவெஸ்டா கலாசாரக் கூறுகள், பின்னாளில் புராணம், இதிகாசம் என்று எல்லா இடங்களிலும் தொடர்கிறது. ஆனால், அதற்கு முன் பழைய ரிக் வேதத்தில் சுத்தமாகக் கிடையாது. பழைய ரிக் வேதமும், புதிய ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட நிலப்பரப்பிலேயே உருவானது.

இதனால் இரண்டாவது வாதம்தான் நடந்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது:

மிட்டானிகளின் மூதாதையர் ஹரியானா முதல் ஆஃப்கானிஸ்தான் வரை இருந்த ரிக்வேத கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இவர்கள்தான் மேற்கு ஆசியா சென்று, மிட்டானி சாம்ராஜ்யம் அமைத்தனர்.

அடுத்த கேள்வி, பழைய ரிக்வேதம் எங்கே இயற்றப்பட்டது? பழைய ரிக்வேதம் புனையப்பட்ட பகுதிகள் கிழக்கு எல்லை. அதாவது, ஹரியானா, மேற்கு உத்திரப் பிரதேசம் ஆகிய இடங்களில் துவங்கி, மேற்கு நோக்கி வளர்ந்தது இந்திய-ஆரியர்களின் நிலப்பரப்பு. புதிய ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட காலத்தில் அவர்கள் தென்மேற்கு ஆப்கானிஸ்தான் பகுதி வரை வந்தடைந்தனர். இந்த நகர்வுகளுக்கு ரிக்வேதத்திலேயே ஆதாரம் உள்ளது. அரசர்கள், அவர்களின் நில விஸ்தீகரிப்பு போன்ற தகவல்கள் மிகவும் விரிவாக பழைய ரிக் வேதத்தில் பேசப்படுகின்றன.

மூன்று மேற்குப் பகுதி நதிகளின் பெயர்கள்தான் பழைய ரிக்வேதத்தில் உள்ளன. அவை சிந்து, மற்றும் சிந்துவின் மேற்குக் கிளைகளான ரஸா, சரயு நதிகள். இவை அனைத்தும் ரிக் வேதத்தின் நான்காவது மண்டலத்தில் மட்டுமே உள்ளன. 6, 3, 7, 2 ஆகிய இதர பழைய ரிக்வேத மண்டலங்களில் அவை கிடையாது. “பாரத புரூ” எனும் வேதக் குழுவின் கடைசி மேற்கு நகர்வு நான்காவது மண்டலத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

மிகப்பழைய மண்டலமாகிய ஆறாவது மண்டலத்தில் வெறும் சரஸ்வதி நதி பற்றிய குறிப்புகள் மட்டுமே மூன்று ஸூக்தங்களில் உள்ளன. கங்கைக் கரையின் நீண்ட புதர்கள் பற்றிய உவமை உள்ளது. கங்கை நதிக்கரையை பற்றிய அழ்ந்த புரிதல் பழைய ரிக்வேதத்தை எழுதியவர்களுக்கு இருந்தது.

அடுத்து ஜான்வி (கங்கை) நதிக்கரையை மண்டலம்-3 “தேவர்களின் ஆதி இருப்பிடம்” என்று குறிக்கிறது.

அடுத்தது மண்டலம்-4. முதன்முறையாக சிந்து, சரயு, ரஸா ஆகிய மேற்கு நதிகளைக் குறிக்கிறது. இரண்டாவது மண்டலம் வெறும் சரஸ்வதி நதியை மட்டுமே குறிக்கிறது. இதன் மூலம் சரஸ்வதி கரையில் துவங்கிய இந்திய-ஆரியர்களின் மேற்குப் பயணம் தெளிவாகப் புரியும்.

இவை எல்லாமே பழைய ரிக்வேதம் என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இதற்குப் பின், முழுமையாக மேற்கு நோக்கி விரிந்து, ஆஃப்கானிஸ்தான் எல்லையில்தான் புதிய ரிக்வேத மண்டலங்களின் துவக்கம். புதிய ரிக்வேத கலாச்சாரத்தைதான் மிட்டானிகளின் மூதாதைகள் இங்கிருந்து கொண்டு சென்றனர். பொயுமு 1500 வாக்கில், சிரியா-ஈரான் பகுதியில் மிட்டானி சாம்ராஜ்யம் அமைத்தனர்.

இதுதான் ஹரியானா முதல் ஈராக் வரை, பழைய ரிக்வேதம் முதல், மிட்டானி கல்வெட்டுகள் வரை உள்ள படிப்படியான நகர்வின் கால வரிசை.

ஜோசப் கூற்றுப்படி, “உலகெங்கும் உள்ள 92 விஞ்ஞானிகள்”, அவர்களது மரபணு தகவல்கள், இவையெல்லாம் “அலையலையாக ஆயர் கூட்டங்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து தெற்கு ஆசியா நோக்கிப் பெயர்ந்தனர்.” என்று நிரூபிக்கின்றன (அப்படி சொல்லப்படுகிறது). அதாவது, பல மனித இனங்களின் மரபணுக்கள் மத்திய ஆசியா முதல், தெற்கு ஆசியா வரை பரவியுள்ளன. ஆனால் மொழியின் நகர்வு இதற்கு நேர் எதிர் திசையில் உள்ளது. மரபணு ஆதாரம் வேறு எதை நிரூபிப்பதாக அவர்கள் கூறினாலும்; நிச்சயமாக மொழி, கலாசாரம் இவற்றை கணிக்க முடியாது. “இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளையும், புதிய மத, கலாசாரப் பழக்கங்கையும்” கொண்டுவந்த ஆதாரமும் இல்லை.

பொயுமு 3000க்கு முந்தைய காலத்தில் இருந்தே இந்த மொழிகள் வடஇந்தியாவில் இருந்தன. அதற்கு முந்தைய காலத்திலும் அவை அங்கே இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. இவர்கள் இடமாற்றம் நிகழ்ந்தபோது, தேசம் முழுதும் பரவினர். எந்தவித படையெடுப்பு, சண்டையும் நிகழவில்லை. மாறாக, இவர்கள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்த மக்களுடன் சேர்ந்தனர். இவர்கள் சென்ற இடங்களில் கலாசாரப் பங்களிப்பும் உள்ளது.

ஒருவேளை ஜோசப்பும் அவரது படையெடுப்பு கும்பலும், “வெளிப்போதல்” கொள்கைக்கு எதிராக வாதிட வேண்டும் என்றால், அதற்கு உண்டான காலக்கிரமம், சரித்திரம், போன்ற ஆதாரங்களை முன்வைக்க வேண்டும். ரிக் வேதத்தின் காலக்கிரம, புவியியல் சான்றுகள் மட்டுமே இவர்கள் கூறும் நகர்வை தகர்த்துவிடுகிறது.

இதுபற்றிய இன்னொரு ஆழமாக ஆய்வு கூடிய விரைவில் வெளியாகும். அந்தத் தனிவரைவில் ஜோசப்பின் புத்தகம் கூறும் ஒவ்வொரு செய்தியையும் தனித் தனியாக ஆய்வு செய்து பார்க்கலாம்.

(கட்டுரையாசிரியர் இது தொடர்பாக தனது வாதங்கள் அனைத்தையும் தொகுத்து Genetics and the Aryan debate: “Early Indians” Tony Joseph’s Latest Assault என்ற புத்தகமாக எழுதியுள்ளார்).

இக்கட்டுரையை மொழியாக்கம் செய்துள்ள எஸ்.எஸ்.ராகவேந்திரன் வரலாறு, பண்பாடு, கலாசாரம், ஆன்மீகம் குறித்து தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். எட்டு பகுதிகளில் திராவிட மாயை என்ற சிறப்பான வீடியோ தொகுப்பையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

தமிழ்நாட்டுப் பாடநூல்களில் “வரலாறு காணாத” தப்புக்கள்

மூலம்: மிஷேல் டேனினோ (இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் கட்டுரை)
தமிழில்: ஜடாயு

ஒரு தேசமாக, நமது வரலாற்று பற்றி அடிக்கடி நாம் பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறோம். ஆனால் பத்தாண்டுகளாக இந்திய மாணவர்களிடமும் ஆசிரியர்களிடமும் நான் பழகியதன் அடிப்படையில், அந்தத் துறை மீது உண்மையிலேயே “அன்பு” கொண்டவர்களை நான் மிக மிக அரிதாகவே பார்த்திருக்கிறேன். எனக்கு வரலாறு சுத்தமாகப் பிடிக்காது, ஹிஸ்டரி மகா போர் (“History is so boring”) போன்றதான விமர்சனங்களையே பொதுக்கருத்தாக கேட்க முடிகிறது.

tn_6th_social_science_book_cover2010-11 கல்வி ஆண்டின் பொதுப் பாடத் திட்டத்தின் கீழ் (common syllabus) தமிழக அரசு பதிப்பித்திருக்கும் ஆறாம் வகுப்பு வரலாற்று பாடப் புத்தகத்தைத் திறந்தால், இதே கருத்தைத் தான் அனேகமாக நீங்களும் சொல்லக் கூடும்.

சிந்துவெளி அல்லது ஹரப்பா நாகரீகம் என்கிற இரண்டாம் அத்தியாயத்திலிருந்து ஆரம்பிப்போம். இதில் ஒரு வரைபடத்தில் காலிபங்கன் என்ற முக்கியமான ஹரப்பா நாகரீக பிரதேசம் அதன் உண்மையான இருப்பிடமான வடக்கு ராஜஸ்தானுக்கு பதிலாக பாகிஸ்தானுக்கு உள்ளே இருப்பதாகக் காண்பிக்கப் பட்டிருக்கிறது (இங்கும், இந்திய நிலப்பகுதியை பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்து விட்டதோ?) ரூபர் என்ற இன்னொரு அகழ்விடம் சர்வதேச இந்திய-பாக் எல்லைக் கோட்டுக்கு மேலேயே காண்பிக்கப் பட்டிருக்கிற்து – உண்மையில் அந்த இடம் சண்டிகருக்கு அருகில் இருக்கிறது. ”ஹரப்பா என்றால் சிந்தியில் புதையுண்ட நகரம் என்று பொருள்” என்று பாடம் தெளிவாக நமக்கு சொல்லிச் செல்கிறது. ஆனால், ஹரப்பா பஞ்சாபில் இருக்கிறது, சிந்து மாகாணத்தில் அல்ல; மேலும், ஹரப்பா என்ற சொல்லின் மூலம் கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை.

இன்னொரு முத்து: “இங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சுடுமண் பட்டயத்தில் எழுத்துக்கள் பொறிக்கப் பட்டிருந்தன” (The terracotta planks discovered here were engraved with letters). ஒரு அகழ்வாராய்ச்சி மாணவன் என்ற முறையில், ”சுடுமண் பட்டயம்” என்றால் என்ன என்று தெரியாத என் அறியாமையை ஒத்துக் கொள்கிறேன் – ஒருவேளை டோலாவிராவின் பிரபலமான, 3-மீட்டர் நீளமான, உதிர்ந்து போன மரப்பலகை மீது கல்போன்ற படிகங்களை வைத்துப் பதிக்கப் பட்ட கல்வெட்டைத் தான் இப்படி சங்கேத மொழியில் குறிப்பிடுகிறார்கள் போலும்! ஆனால் இந்தப் பாடம் முழுவதிலும் எங்கும் மிகப் பெரிய ஹரப்பா அகழ்விடங்களில் ஒன்றான டோலாவிரா பற்றிக் குறிப்பு இல்லை. இந்தியாவில் உள்ள இரண்டாவது பெரிய சிந்துவெளி அகழ்விடம் அது. நமது பாடப்புத்தக எழுத்தாளர்களுக்கு தங்கள் துறை பற்றிய தகவல் அறிவைப் புதுப்பித்துக் கொள்வதில் விருப்பமும், ஆர்வமும் இல்லவே இல்லை என்றே தோன்றுகிறது.

சிந்துவெளி நாகரீகம் அழிந்தது ஏன் என்பதற்காக ஐந்து காரணங்கள் பாடப் புத்தகத்தில் கொடுக்கப் பட்டுள்ளன. இதில் முதலாவது மொத்தமாக அபத்தமானது “மரச் சாமன்கள் தீயில் அழிந்து போயிருக்கலாம்”, ஏதோ தீவிபத்து ஒரு நாகரீகத்தையே ஒட்டுமொத்தமாக அழித்துவிடும் என்பது போல. இரண்டாவது ஒரு வினோதமான கற்பனை – “உள்நாட்டுப் போரினால் ஏற்பட்ட விரோதம் காரணமாக அழிந்திருக்கலாம்”. நான்காவது “ஆரியர்கள் இந்த நகரங்களைத் தங்கள் வெற்றிக்காக அழித்திருக்கலாம்” (யாரை எல்லது எதை வெற்றி கொள்வதற்காக என்பது புரிபடவில்லை) – என்ற வாதம் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே அகழ்வாராய்ச்சியாளர்களால் முற்றாக நிராகரிக்கப் பட்டு விட்டது. அதே போன்று ஐந்தாவதான “மொஹஞ்சதாராவில் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட எலும்புக் குவியல் அன்னியர்கள் படையெடுப்பு நிகழ்ந்துள்ளதற்கு ஆதாரம்“ என்ற கருத்தும் ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரிக்கப் பட்ட ஒன்று. குறிப்பாக, அங்கு எங்குமே “எலும்புக் குவியல்” இல்லை. ஒருசில சிதறுண்ட எலும்புக் கூடுகளே உள்ளன – அவையும் வேறுவேறு காலகட்டங்களைச் சார்ந்தவை. மூன்றாவதாக சொல்லப் படும் “சிந்து நதியின் போக்கில் ஏற்பட்ட மாறுதல்” என்பது மட்டுமே வரலாற்று அறிஞர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட கருத்து. ஆனால், இந்தக் கருத்து அரைகுறையாகவும், தெளிவில்லாமலும் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது.

dholavira_indus_site

டோலாவிரா – சிந்துவெளி அகழ்விடம்

இப்போது நான்காவது அத்தியாத்திற்கு (வேத காலம்) போகலாம். இந்த அத்தியாயம் பொ.மு 1500 வாக்கில் (around 1500 BCE) ஆரியர்கள் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தார்கள் என்று ஆரம்பிக்கிறது. இந்த நுழைவு சமாசாரம் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய காலனிய கருத்தாக்கம், ஆனால் அது நிரூபிக்கப் பட்ட உண்மை போல பாடப் புத்தகத்தில் சொல்லப் படுகிறது. அது போதாதென்று பல நுண் சித்தரிப்புக்களும் தரப்படுகின்றன – ”ஆரிய ஆண்கள், வேட்டிகளும் போர்வைகளும் தலைப்பாகைகளும், அதோடு நெற்றிப் பட்டைகளும் அணிந்திருந்தார்கள்” – என்னவொரு அவலட்சணமான, முற்றிலும் கற்பனையின் பாற்பட்ட உடைத் தேர்வு! மேலும், ஆரியர்கள் வணங்கிய தெய்வங்களில் ஒருவர் Indra என்பதற்குப் பதிலாக Indira என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார் (காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஒரே சந்தோஷமாக இருக்கும்). இதே போல varna (varuna அல்ல) என்றொரு கடவுளையும் வணங்கினார்களாம்.

ஒரு அட்டவணை திராவிடர்கள் மற்றும் ஆரியர்களின் பண்புகளை (qualities of Dravidians and Aryans) கட்டம் கட்டி அழகாக ஒன்பது பாயிண்டுகளில் பட்டியலிடுகிறது. முதலாவதாக, திராவிடர்கள் “கருப்பு நிறமும், நடுத்தர உயரமும், கருத்த நீண்ட முடியும்” கொண்டவர்கள்; ஆரியர்கள் ”வெள்ளை, உயரம், பழுப்பு நிற முடியினர்”. தெளிவாக, காலனிய காலகட்டத்தின் பிழையான இனவாத கருத்துக்களில் இருந்து கொஞ்சம் கூட நகராமல் அதையே இங்கு சொல்கிறார்கள் – நவீன மானுடவியலும், மரபணு அறிவியலும் ஒட்டுமொத்தமாக அதைப் பொய்யானது என்று நிரூபித்துவிட்ட போதும்.

மற்ற எட்டு பாயிண்டுகளும் ”சிந்துவெளி நாகரீகத்தை திராவிடர்கள் உருவாக்கினார்கள்” என்பது ஏதோ நிரூபிக்கப் பட்ட உண்மை என்று எடுத்துக் கொண்டு பட்டியல் போடுகின்றன. இந்தக் கருத்தாக்கம் சில பத்தாண்டுகளாக உள்ளது; ஆனால் அகழ்வாராய்ச்சியாளர்களால் சிறிதும் ஏற்றுக் கொள்ளப் படவில்லை. ஆரிய/திராவிட பாகுபாடு முழுமையானவே இனம் சார்ந்த ஒன்றாகவே பாடப்புத்தகத்தில் சித்தரிக்கப் படுகிறது. அதில் மொழி பற்றிய ஒப்பீடு கூட இல்லை – அது ஒன்று தான் இன்றைக்குக் கூட வெளிப்படையாகத் தெரிவது! இன்னொன்று – இந்த அத்தியாயத்தில் சம்ஸ்கிருதம் பற்றி எதுவுமே சொல்லப் படவில்லை. ஆறாம் வகுப்பு சரித்திரப் பாடத்தில் வேத காலம் பற்றிப் படிக்கும் ஒரு மாணவன் சம்ஸ்கிருதம் என்று ஒரு மொழி இருந்ததையே படிக்க மாட்டான். என்ன தான் திராவிட இயக்கம் சம்ஸ்கிருத எதிர்ப்புக் கொள்கை உடையது என்றாலும், அதற்காக இப்படியா?

save_the_lemurதமிழ் பற்றி நிறையவே கவன ஈர்ப்பு செய்யப் படுகிறது. பார்த்தால், பழந்தமிழ் நாடு (Ancient Tamil Nadu) என்ற மூன்றாம் அத்தியாயம் சாதுர்யமாக “வேத காலம்” அத்தியாயத்திற்கு முன்பாக வைக்கப் பட்டிருக்கிறது. தென்னிந்தியாவின் தொன்ம நிலமான குமரிக் கண்டம் என்பது பற்றிய புராணம் ஒரு வரலாற்று உண்மையாகவே இதில் சித்தரிக்கப் படுகிறது. ”மூன்று சங்கங்களில் முதல் இரண்டு அங்கு செழித்திருந்தன, பின்னர் அந்த நிலத்தை கடல் விழுங்கிவிட்டது” (இந்த கடல்கோள் விஷயம் உண்மை என்று தோன்றவைக்க, பாடப்புத்தகத்தில் ‘சுனாமி’ என்ற வார்த்தையை வேறு பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். சுனாமி எந்த நிலப்பரப்பையும் விழுங்குவதில்லை என்ற உண்மை அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை, பாவம்). இது நடந்தது ”வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலகட்டங்களுக்கும் முன்னால்” (before prehistoric period). அந்த நிலப்பரப்பு ”தென்னிந்தியாவைப் போல எட்டு முதல் பத்து மடங்கு பெரியதாகவும், பலதரப்பட்ட மலைகள் சூழ்ந்ததாகவும், நாகரீகமான மக்களும், திறன்கொண்ட அரசும் (civilized people and efficient kingdom) உடையதாகவும்” இருந்தததாம்.

தெரிந்து கொள்ளுங்கள் – வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலகட்டத்திற்கும் முன்பே நமக்கு நாகரீகம் இருந்திருக்கிறது ! பாடப்புத்தகம் இன்னும் மேலே சென்று குமரிக்கண்டத்தை, அதே போன்ற ஒரு கற்பனைத் தொன்மமான “லெமூரியா” கண்டத்துடன் தொடர்பு படுத்துகிறது. அது உறுதியாகக் கூறுகிறது – ”உயிரினங்கள் வளர்வதற்கு சாதகமான சூழ்நிலை குமரிமுனையில் தான் இருந்தது. அது சுனாமியில் மூழ்கிவிட்டது. எனவே மனித பரிணாம வளர்ச்சி அப்போது அங்கே தான் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். அந்த மனிதர்கள் பேசிய மொழி தான் தமிழ் மொழிக்கு அடிப்படை”. எனவே, எல்லாரும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல, மனிதர்கள் ஆப்பிரிக்காவில் அல்ல, லெமூரியாவில் குமரிமுனையில் தான் தோன்றி பரிணாமம் அடைந்தார்கள் – அவர்கள் ஆதிமுதலே தமிழ் பேசவும் ஆரம்பித்து விட்டார்கள்!

தேசிய, பிராந்திய பெருமிதம் ஓரளவு இருப்பது பற்றி எனக்கு எந்தப் பிரசினையும் இல்லை. ஆனால் இப்படி புவிக்கோளத்தையே முழுங்கும் வெறித்தனம் (planetary jingoism) அத்துமீறியதாக இருக்கிறது.

இன்னும் இருக்கிறது. லெமூரியா என்பது “ஆஸ்திரேலியாவையாயும் ஆப்பிரிக்காவையும் இணைத்திருந்த பெரும் நிலத் தொகுதி”, அது அவ்வாறு அழைக்கப் படக் காரணம் “லெமூர் குரங்கு” (the monkey Lemur) என்கிறது பாடப்புத்தகம். ஆனால் உண்மையில் லெமூர்கள் குரங்குகள் அல்ல. அதாவது பரவாயில்லை; “மனிதர்கள் லெமூர்களில் இருந்து தான் தோன்றினார்கள் என்று நம்பப் படுகிறது. அந்த மக்களின் மொழி பழமையான தமிழ்” – உங்களுக்கு இது எப்படி மறந்து போகலாம்?

gondwanaமனிதர்கள் லெமூர்களிடமிருந்து தான் தோன்றினார்கள் என்பது ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனையான ஒரு கண்டுபிடிப்பு. அது உண்மை என்னும் பட்சத்தில், வரலாறு மட்டுமல்ல, மனித பரிணாவியல் பற்றிய எல்லாப் புத்தகங்களையும் நாம் திருத்தி எழுதியாக வேண்டும். அதோடு நிலவியல் (geology) புத்தகங்களையும். ஏனென்றால், நிலவியலின்படி பூமியின் தென்பாதியான பெருங்கண்டம் ஒரு காலத்தில் தென்னமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, இந்தியத் துணைக்கண்டம், ஆஸ்திரேலியா, அண்டார்டிகா எல்லாம் இணைந்ததாக இருந்தது. அதற்குப் பெயர் கோண்ட்வானா (Gondwana) லெமூரியா அல்ல. மேலும், தற்போதைய ஆய்வு முடிவுகளின்படி இந்தப் பெருங்கண்டம் 200 மில்லியன் ஆண்டுகள் முன்பே உடைந்து பிரிந்து விட்டது. மனித பரிணாம வளர்ச்சியின் 2 மில்லியன் ஆண்டுக்காலத்தை இதனுடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். ”லெமூர் மூதாதைகளிலிருந்து தமிழ் பேசிக்கொண்டே உருவான ஆதி மானுடம்” எப்படி அபத்தத்திலும் மகா அபத்தமான கருதுகோள் என்பது புரிய வரும்.

எந்த கலாசாரத்திலும் தொன்மங்களும், புராணங்களும் பண்டைக் காலத்தைத் திறந்து காட்டும் சாளரங்கள் என்று கருதப் படுகின்றன தான். ஆனால், குமரிக் கண்டம் பற்றிய ஐதிகத்தை ஒரு அறிவியல் கண்டுபிடிப்பாக (அதோடு சங்க இலக்கியங்களில் துளிக்கூட காணப்படாத பல மசாலா சமாசாரங்களையும் சேர்த்து) சித்தரிப்பது என்பது எப்படியிருக்கிறது என்றால், கிரகணத்தின் போது ராகு சூரியனை விழுங்குகிறது என்பது தான் வானியலில் சமீபத்தில் நிகழ்த்தப் பட்ட நவீன கண்டுபிடிப்பு என்று சொல்வது போன்று இருக்கிறது.

பின்னால் வரும் அத்தியாயங்களில் இன்னும் பல அபத்தமான தவறுகள் உள்ளன.”ஆன்மிக உயர்நிலையை அடைவதற்காக ஜைனர்கள் பட்டினி கிடந்தார்கள்” (jains starved), அது மட்டுமல்ல, “உடைகளை அகற்றினார்கள்” (they eliminated clothes) போன்ற அரிய உண்மைகளை நாம் அறிய வருகிறோம். எப்படியானாலும், இந்தப் பாடப்புத்தகத்தை எழுதியவர்களின் மிக மோசமான திறமையின்மையை விளக்குவதற்கு மேலே சொன்ன உதாரணங்களே போதுமானவை. பெரும்பாலான தமிழகப் பள்ளிகளில் இந்தக் குழப்படியான அவியலைப் படித்து மனப்பாடம் செய்தால் தான் அடுத்த வகுப்புக்கு மாணவர்களால் போகவே முடியும் என்ற கொடுமையான உண்மையையும் நினைவில் வையுங்கள்.

இதைவிட சிறப்பாக மத்திய அரசின் NCERT நிறுவனம் பதிப்பித்துள்ள பாடப்புத்தகங்கள் உள்ளன. ஆனால் அவற்றிலும் தப்புகளும், குழப்பங்களும், காலனிய பொதுப்படுத்தல்களும் இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. இந்த இண்டர்நெட் யுகத்தில், முன்னோக்கு கொண்ட கல்வியாளர்கள் கூறுவது போல, பாடப்புத்தகத்தை மையமாகக் கொண்ட கல்வி முறைக்குப் பதிலாக பல்வேறு விதமான சாதனங்களையும் படைப்பூக்கத்துடன் பயன்படுத்தி கற்றும் தரும் முறையை நோக்கிச் செல்வதே சரியான வழி. அதிலும் சில தவறுகளும், சறுக்கல்களும் ஏற்படலாம். ஆனால் மேற்குறிப்பிட்டது போன்ற அவமானகரமான பாடங்களை விட ஒன்றும் அது மோசமானதல்ல.

michael_danino”வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தியப் பண்பாட்டையும் கலாசாரத்தையும் கற்கும் மாணவன்” என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளும் கட்டுரை ஆசிரியர் மிஷேல் டேனினோ வரலாற்று ஆய்வாளர். சில பல்கலைக் கழகங்களில் பகுதி நேர பேராசிரியராகவும் பணியாற்றுகிறார். பிரான்ஸ் நாட்டில் பிறந்து இளவயதிலேயே பாரதம் வந்து பாண்டிச்சேரி அரவிந்த ஆஸ்ரமத்தில் பயின்றவர். ஆரிய படையெடுப்பு கோட்பாட்டை மறுத்து இவர் எழுதிய The Invasion that never was என்ற நூல் இந்திய அகழ்வாராய்ச்சிக் கழகத்தால் அங்கீகரிக்கப் பட்டுள்ளது. மறைந்த சரஸ்வதி நதி குறித்து சமீபத்தில் The Lost River: On the Trail of the Sarasvati என்ற நூலையும் எழுதியிருக்கிறார்.

செம்மொழி விருதுகள்: சில கேள்விகள்

மூலம்: டாக்டர் எஸ்.கல்யாணராமன்
தமிழில்: அரவிந்தன் நீலகண்டன்

Asko Parpola
Asko Parpola

ஆய்வாளர் அஸ்கோ பர்போலாவுக்கு செம்மொழி மாநாட்டில் விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆய்வாளர் ஐராவதம் மகாதேவன் அவரது வாழ்நாள் பங்களிப்புக்காக கௌரவிக்கப்படுகிறார். வாழ்த்துக்கள்.

இருவருமே சிந்து-சரஸ்வதி பண்பாட்டின் இலச்சினைகளின் சித்திர உருக்களின் பொருளை வெளிக்கொணர்வதில் கடுமையாக உழைத்தவர்கள். முக்கியமான முன்னகர்வுகளை கொண்டு வந்தவர்கள். அடிக்கடி ஊடகங்களில் அறிவியல் பூர்வமான அணுகுமுறையை முன்னிறுத்துபவர்கள். இவர்கள் இத்தகைய ஒரு முக்கிய பொதுவிழாவில் பாராட்டப்படுவது நிச்சயமாக மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விஷயம்தான்.

ஆனால் சில கேள்விகள் எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

இந்த செம்மொழி மாநாட்டை நடத்துவோர் ஆரிய படையெடுப்புக் கோட்பாட்டை நம்புகிறவர்கள். சிந்து சமவெளிச்சின்னங்களுக்கும் இன்றைய தமிழ் மக்களுக்கும் மட்டுமேயான ஒரு பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை ஆதரிப்பவர்கள். பாரதத்தின் தமிழரல்லாத பிற மக்களுக்கும் சிந்து சமவெளி பண்பாட்டுக்குமான தொடர்பை மறுப்பவர்கள். அது மட்டுமல்ல; அவர்கள் செம்மொழி, தனி மொழி என முன்னிறுத்தும் தமிழர் பண்பாடு சங்ககால கட்டத்தைச் சேர்ந்ததெனக் கூறும் இவர்கள் இது ஆரிய (அதாவது வேத பண்பாட்டு) தொடர்பற்ற ஒரு தனித்தமிழ் பண்பாடு என்று பிரச்சாரம் செய்து வருபவர்கள். இந்த நிலைப்பாட்டையெல்லாம் பிரச்சார தளத்துக்கு கொண்டு செல்லும் விதமாக செம்மொழி மாநாட்டு முத்திரையை இவர்கள் அமைத்திருக்கின்றனர். சிந்து-சரஸ்வதி பண்பாட்டு இலச்சினைகளை தமிழ் செம்மொழி மாநாட்டுக்கு இந்த நிலைப்பாடுகளின் அடிப்படையில் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.இந்த இலச்சினையை வடிவமைத்த குழுவில் ஐராவதம் மகாதேவனும் உள்ளார் என்பது மிகவும் வேதனையாக விஷயம்.

இனவாத,அரசியல் பிரச்சார அடிப்படையில் சிந்து-சரஸ்வதி முத்திரைகள் பயன்படுத்தப் படுவதற்கு, தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் இந்த ஆராய்ச்சிக்கே அர்ப்பணித்த அறிஞரான மகாதேவன் மௌனமாக துணை போகிறார்  ஏன்? இதுதான் அடிப்படையாக எழக்கூடிய கேள்வியாகும்.

அஸ்கோ பர்போலாவின் ஆய்வு முடிவுகளை ஐராவதம் மகாதேவனும், ஐராவதம் மகாதேவனின்
ஆய்வு முடிவுகளை அஸ்கோ பர்போலாவும் ஒத்துக் கொள்வதில்லை – இருவருமே சிந்து-சரஸ்வதி பண்பாட்டு இலச்சினைகள் திராவிட மொழியைக் கொண்டிருப்பதாக சொன்னாலும், இருவருமே இன்னும் அதிசயிக்கத் தக்க விதத்தில் ஆரிய படையெடுப்பு/புலப்பெயர்வு கோட்பாடுகளை அந்த பதங்களைக் கூட விடாமல் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும்- என்பதையும் இங்கு சிந்திக்க வேண்டும்.

indus_one_horn_animal_sealஅஸ்கோ பர்போலா சிந்து-சரஸ்வதி சமவெளி இலச்சினைகளில் இருக்கும் மீன் போன்ற சித்திர எழுத்துருவை “மீன்” என்று சொல்லி அதனை விண்மீன்களைக் குறிப்பதாகக் கூறுகிறார். அறுமீன் -கார்த்திகை என்றெல்லாம் அவர் சிந்து-சரஸ்வதி இலச்சினைகளை கருதுகிறார். எனவே பசுபதி என அறியப்படும் புகழ்பெற்ற யோகநிலைக் கடவுள் வருணனைக் குறிப்பிடுவதாக இருக்கலாம் என்றும் சொல்லுகிறார் (1).

உண்மைதான். உதாரணமாக அகநானூற்றில் “அறுமீன்” குறித்து தலைவி பேசுகிறாள் (2). புறநானூற்றுப் பாடலில் “மீன்திகழ் விசும்பில்” எனக் கூறுவதைப் பார்க்கிறோம் (3). “மாஇரு விசும்பில் பல்மீன் ஒளி கெட ஞாயிறு” தோன்றியதைக் குறித்து பதிற்றுப்பத்தில் பார்க்கிறோம் (4). பின்னர் சிலப்பதிகாரத்தில் அருந்ததி “வடமீன்” எனக் குறிப்பிடப்படுவதையும் பார்க்கிறோம்.(5)

விண்மீன்களை மீன் எனச் சொல்லும் தமிழர் பண்பாட்டை சிந்து-சரஸ்வதி பண்பாட்டுடன் இணைக்கும் அஸ்கோ பர்போலாவின் பார்வை சரியானதாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அத்துடன் மற்றொரு விஷயத்தையும் நாம் கணக்கில் எடுக்க வேண்டியுள்ளது. விண்மீன்களை மீன்களாகப் பார்ப்பதுடன் தொடர்புடைய விஷயம் வானைப் பெருங்கடலாகக் காண்பது. இந்த மையமான உருவகம் வேத இலக்கியத்திலிருந்து தான் வருகிறது என்று கல்வெட்டு ஆய்வாளர் எஸ்.ராமச்சந்திரன் அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். வருணனின் இரு தொடைகளும் பூவுலகக் கடலாகவும் ஆகாயக் கடலாகவும் கூறப்படுவதை அவர் சுட்டிக் காட்டுகிறார் (6). ஆக, அஸ்கோ பர்போலா எதைத் தமிழரின் தனித்துவமாகச் சுட்டிக் காட்டுகிறாரோ அது உண்மையில் வேதப் பண்பாட்டுக்கும் பொருந்துவதாக அமைகிறது.

இப்பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி பேணப்படுவது வெறும் மொழியினால் மட்டுமல்ல, வேத நெறியினாலும்தான். எனவே அந்த வேத நெறியை கீழ்மையாகப் பேசி மறுக்கக் கூடிய ஒரு அரசியலின் அடிப்படையில் அந்த இலச்சினைகள் பயன்படுத்தப் படுவது சரியானது தானா?

அத்துடன் அஸ்கோ பர்போலா சில விசித்திர நம்பிக்கைகளை கொண்டவராக இருக்கிறார். ஆரிய படையெடுப்பு இரண்டு அலைகளாக நடந்தது; அதில் முதல் அலை ஆரியர்களுடன் இரண்டாவது அலை ஆரியர்கள் மோதியது ஆரிய-தஸ்யு போராட்டங்களாகக் காட்டப்படுகிறது என்றெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் அறிவியல் பூர்வமான மரபணுவியல் ஆராய்ச்சிகள் பர்போலாவின் ஆரியப் படையெடுப்புக் கோட்பாடுகளை ஆதரிக்கவில்லை என்பதை ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெளிவு படுத்தியிருக்கிறார்கள் (7).

மகாதேவன்
Mahadevan

அடுத்ததாக ஐராவதம் மகாதேவனுக்கு வரலாம்.

இவருடைய நிலைப்பாடோ  இன்னும் விசித்திரமாக இருக்கிறது. இவர் மிகத் தெளிவாகவே சிந்து-சரஸ்வதி பண்பாட்டின் அடையாளமென கருதத்தக்க ஒற்றைக் கொம்பு விலங்கு இலச்சினையை ரிக்வேத சோம பானச்சடங்கு மூலமாக விளக்குகிறார். வேதப் பண்பாட்டின் மையமாக அமைந்த இந்த அம்சம் படையெடுத்து வந்த ஆரியர்களால் இங்கு இருந்த திராவிடர்களிடமிருந்து பெறப்பட்டதாம். அவர் மேலும் சொல்லுகிறார்: “இந்த விஷயத்தில் நான் தனி ஆள். ஹரப்பா பண்பாட்டின் திறவுகோல் வேதத்தன்மை. அதன் மொழியோ திராவிட மொழி ” (8).

தனது வாழ்க்கையையே சிந்து சமவெளி இலச்சினைகளை விளக்கிட செலவழித்த மகாதேவன், ஹரப்பா பண்பாடு வேதப் பண்பாடு என்று சொல்வதை கொஞ்சமும் இலட்சியம் செய்யாமல் ஒரு இனவாதச் சட்டகத்தில் அந்த பண்பாட்டின் வரலாற்றை விளக்கி அதனை இன்றைய அரசியலுடன் முடிச்சு போடக்கூடியவர்களிடம் எவ்விதம் ஒரு முணுமுணுப்பும் இல்லாமல் விழா மதிப்பு பெறுகிறார்?

ஒருவேளை இவரது முடிவுகளை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்களா அல்லது அவர்களின் அரசியலுக்கு முன் இவரது ஆராய்ச்சியும் அறிவியல் பார்வையும் சமரசம் செய்து கொண்டனவா? மிகவும் மனவேதனை அளிக்கும் இந்த கேள்விகள் எழும்பாமல் இல்லை.

சங்கத் தமிழ்ப் பண்பாடு வேதப் பண்பாடே

’தமிழர் பண்பாடு என்பது எஞ்சிய பாரதப் பண்பாட்டிலிருந்து தனிப்பட்டது’ என்றும், ’வேதப் பண்பாடு ஆரியப் பண்பாடு’ என்றும் சொல்லப்படுகிறதே, அதற்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது? சங்க இலக்கியம் முழுக்க வேதத்தையும் வேள்வியையும் போற்றக்கூடியதாக அல்லவா உள்ளது?

நன்று ஆயந்த நீள் நிமிர்சடை
முதுமுதல்வன் வாய் போகாது
ஒன்று புரிந்த ஈர்-இரண்டின்
ஆறு உணர்ந்த ஒரு முதுநூல்

என புறநானூறு வேதத்தைப் போற்றுகிறது (9).

நற்பனுவல் நால் வேதத்து
அருஞ்சீர்த்திப் பெருங்கண்ணுறை
நெய்ம் மலி ஆவுதி பொங்கப் பல்மாண்
வீயாச் சிறப்பின் வேள்வி முற்றி:
யூபம் நட்ட வியன்களம் பலகொல்

என புறநானூறு வேத வேள்வியைப் போற்றுகிறது (10).

கடவுள் நிலைய கல்ஓங்கு நெடுவரை
வடதிசை எல்லை இமயம் ஆக
தென்அம் குமரியொடு ஆயிடை அரசர்

என பதிற்றுப்பத்து பாரத தேசத்தின் பண்பாட்டு ஒற்றுமை குறித்து பேசுகிறது (11).

ஆனால் பழந்தமிழரின் ஆன்மிகப் பண்பாட்டின் இந்த மைய அச்சுக்கள், பழந்தமிழரை பாரதப் பண்பாட்டுச் செழுமையுடன் இணைக்கும் இப்பாவுகள் – காட்டப்பட்டனவா இம்மாநாட்டில்? வலியுறுத்தப்பட்டனவா? அட, சொல்லவாவது பட்டனவா எவராலேனும்? இல்லையே!

இந்நிலையில் இந்த அறிவிற் சிறந்த இரண்டு சான்றோர்களிடமும் ஒரு கேள்வி மட்டுமே கேட்கப் பட வேண்டியதாக உள்ளது. சான்றோரின் பெருங்குணங்களை கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி சொல்லும் போது “பழி எனின் உலகுடன் பெறினும் கொள்ளலர்” என்று கூறுகிறான். ஆனால் இன்று தமிழர் பண்பாட்டை திரித்துக் காட்டும், பொதுச்சொத்தை வீணடிப்பதாகவே காட்சியளிக்கிற மாநாடு எனும் பெயரில் நடத்தப் படுகிற ஒரு கேளிக்கை கூத்தடிப்பில் பாராட்டப்படுவது உண்மையிலேயே பாராட்டப்படுவதுதானா? இக்கேள்விக்கான பதிலை உங்கள் மனசாட்சிக்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்
செல்வம் அன்று; தன் செய்வினைப் பயனே;
சான்றோர் செல்வம் என்பது, சேர்ந்தோர்
புன்கண் அஞ்சும் பண்பின்
மென்கட் செல்வம் செல்வம் என்பதுவே.
(நற்றிணை)

சான்றுகள்:

(1) Asko Parpola, Meeting the challenge of Indus Script : http://www.harappa.com/script/parpola16.html
(2) அகநானூறு: 141:6-8
(3) புறநானூறு: 25:1
(4) பதிற்றுப்பத்து. 64:12-13
(5) சிலப்பதிகாரம்: புகார் காண்டம்
(6) அதர்வ வேதம் 4:16
(7) Hemphill & Christensen: The Oxus Civilization as a Link between East and West: A Non-Metric Analysis of Bronze Age Bactrain Biological Affinitie, paper read at the South Asia Conference, 3-5 November 1994, Madison, Wisconsin; p. 13. (Quoted in Elst)
(8) http://www.harappa.com/script/mahadevantext.html
(9) புறநானூறு: 166:1-4
(10) புறநானூறு 15:17-21
(11) பதிற்றுப்பத்து 43:6-9

dr_kalyanaraman_sarasvati_riverகட்டுரை ஆசிரியர் டாக்டர் எஸ்.கல்யாணராமன் பொருளாதார, நிர்வாக  நிபுணராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். பணி ஓய்வுக்குப் பின்னர்  தனது விரிவான எழுத்துக்கள் மூலம் சிந்துவெளி மற்றும் வேதகால நாகரீகம் குறித்து, குறிப்பாக மண்ணுக்குள் மறைந்துவிட்ட சரஸ்வதி நதி குறித்து பரந்துபட்ட விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகிறார்.  ரிக்வேத இலக்கியம்,  அகழ்வாராய்ச்சிகள், செயற்கைக்  கோள் புகைப்படங்கள் ஆகிய பல்வேறு ஆதாரங்களின் துணைகொண்டு சரஸ்வதி நதி பற்றி   Sarasvati என்ற  பெருநூலை  (ஏழு தொகுதிகள்) எழுதியிருக்கிறார்.  சரஸ்வதி நதி ஆய்வு மையம் (Sarasvati Nadi Shodh Prakalp) என்ற அமைப்பினையும் நடத்தி வருகிறார்.

சோமபானம் என்னும் மர்மம்

soma1வேதங்கள் சோம பானம் (சோமத்தை அருந்துவது) குறித்து பேசுகின்றன என்பது  அனைவரும் அறிந்த விஷயம்.

”சோம” என்பது ஒரு  தாவரம். வேத இலக்கியத்தில் இந்தத் தாவரம்  வனத்தின் தலைவன் (வனஸ்பதி), வாழ்விடத் தலைவன் (ஷேத்திரஸ்பதி), வாக்கின் தலைவன் (வாக்பதி) என்றெல்லாம் போற்றப்படுகிறது. ரிக் வேத செய்யுட்களில் 120 பாடல்கள் தாவரமான சோம தெய்வத்துக்கு பாடப்பட்டவையாகும். வேத இலக்கியத்தில்,  புனித உலகின் காரணமும்,விளைவும் தந்தையும் மைந்தனும் சோமக் கொடியேயாகும் என்று உருவகப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றது.

இவ்வாறெல்லாம் போற்றப்படும் இந்த சோமத் தாவரம் எது? பல மேற்கத்திய ஆராய்ச்சியாளர்கள் இச்செடியை இந்தியாவுக்கு வெளியே உள்ளதாகவும்,  போதை அளிப்பதாகவும் உள்ள ஒரு தாவரத்துடன் ஒப்பிடுகின்றனர். இதில் ஒத்த முடிவும் இல்லை. உதாரணமாக, மார்ஜுவானா/கஞ்சா (தாவரவியல் பெயர்: Cannabis sativa), soma4ஓப்பியம் பாப்பி (Papaver somniferum L.), சிரியன் ரூ (Syrian Rue) (Peganum harmala L.), சீன ஜின்செங்க் (Panax), மற்றும் போதை தரும் பூஞ்சணம் (Amanita muscaria) ஆகியவை எல்லாம் சோம பானத்துக்கு பயன்படுத்தப்படும் செடியாக இருக்க வேண்டும் என பல அறிஞர்கள் கூறியுள்ளனர். ஆனால் இவை எதுவுமே இந்தியா முழுவதும் நிலவிவரும் வைதீகப் பண்பாட்டால் மதிக்கப்படவில்லை என்பதை இங்கு கவனிக்க வேண்டும். மேலும் இந்திய ஆன்மிக அனுபவம் என்பதை போதை என்பதாக மட்டுமே காணும் ஐரோப்பிய இனமையப் பார்வையையும் இங்குக் காணலாம். மேலும் ஆரியப் படையெடுப்புக் கோட்பாட்டாளர்களுக்கு இந்தியாவுக்கு முழுக்க முழுக்க அன்னியமானதான ஒரு தாவரத்தை கண்டடைய வேண்டிய அவசியமும் இருக்கிறதென்பது விஷயத்தை இன்னும் சிக்கலாக்குகிறது.

சோம தேவதையை ஒரு கிழங்காகச் சொல்லும் வேதம் அதனை நேராக நிற்கும் தெய்வீக அச்சாகவும் உருவகிக்கிறது. அதன் தோற்றம் தாவரங்களிடையே ஒரு அம்பினைப் போல இருந்ததாகவும், அது நாணலாகவும்,  ஒரு மூலிகையாகவும் விளங்குவதாகவும் போற்றப்படுகிறது.  சோமம் படரும் தாவரமாக (”சோம லதா” – சோமக் கொடி) உருவகிக்கப் ப்படுவது வேதங்களில் இல்லை என்றும்  அது பிற்காலத்திய இலக்கிய உருவகமே என்றும்  மேற்கத்திய அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் உண்மை அவ்வாறல்ல என சமீப கால ஆராய்ச்சியாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

வேதம் எப்போதுமே குறியீட்டுத் தன்மையுடன் (symbolic) பேசுகிறது. சோமச்செடியின் தவழ்ந்து படரும் தன்மை அதே குறியீட்டுத் தன்மையால் விளக்கப்படுகிறது என்கின்றனர் இவர்கள். உதாரணமாக சோமத்  தாவரம் ஆகாசம் வரை நெடிந்துயர்ந்து பிரபஞ்ச அச்சாக விளங்கும் தன்மை ஒரு பாம்பு அதன் தோலை உதிர்த்து எழுவதற்கு ஒப்பாக சொல்லப்படுகிறது. சோமம் வேதத்தின் மைய தொன்மங்களில் ஒன்றான விருத்திர சர்ப்பத்துடனும் இணைத்து பேசப்படுகிறது. அத்துடன் வேத ஞானமே சர்ப்ப வித்தை என அழைக்கப்படுகிறது. இவையெல்லாமே வேதத்தில் சோமச்செடியின் படர்ந்து தவழும் தன்மை குறிப்பாக உணர்த்தப் பட்டதற்கான ஆதாரம் என்கின்றனர் நவீன அறிஞர்கள்.

soma10மக்கட்குழு தாவரவியல் (Ethno-Botany) என்பது வரலாற்று, பண்பாட்டு தொன்மத் தகவல்களையும்,  தாவரங்கள் மக்கள் பண்பாடுகளில் எவ்வித மருத்துவ, ஆன்மிக பயன்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும்,  நவீன தாவரவியல்/மருத்துவவியல்/உயிர் வேதியியல் தரவுகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கும் புதிய அறிவியலாகும். இதனை காலனியத்துக்கு பின் எழுந்த அறிவியல் பார்வை (post-colonial) என்றும் சொல்லலாம். பொதுவாக நவீன அறிவியக்கத்தில் முன்வைக்கப்படும் ஐரோப்பிய மையப் பார்வை இதில் பெருமளவு தவிர்க்கப்படுகிறது.

டெக்ஸாஸ் பல்கலைக்கழகத்தைச் சார்ந்த ஆண்ட்ரூ மெக்டொனால்ட் அத்தகையதோர் தாவரவியலாளர் ஆவார். இவர் சோம தேவதையின் மேற்கூறிய வேத விவரணத்  தரவுகளின் அடிப்படையில் சோமத் தாவரத்தைக் கண்டடைய முயற்சி செய்தார். வேதம் சொல்லும் தாவரம் நிச்சயமாக இந்திய பண்பாட்டு மண்டலத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான, மையமான இடம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவரது முக்கியமான முடிவுகளில் ஒன்றாகும். இதன் அடிப்படையில் அவர் சிந்து சமவெளி பண்பாட்டிலிருந்து பிற்காலத்திய சைவ, வைணவ, பௌத்த பண்பாடுகளை ஆராய்ச்சி செய்யலானார். இத்தகைய முழுமையான பண்பாட்டு ஆராய்ச்சியின் விளைவாக அவர் சோமத்  தாவரம் என்பது வேறெதுவும் அல்ல தாமரை (Nelumbo nucifera) தான் என முடிவு செய்தார். இந்த வேத ஆன்மிகத்தின் மைய உருவகத்துக்கும் சிந்து-சரஸ்வதி பண்பாட்டின் முத்திரைகளில் காணப்படும் சித்திரங்களுக்கும் இருக்கும் ஒற்றுமையை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

சிந்து நதிப் பண்பாடு  கி.மு. இரண்டாயிரங்களில் செழித்தோங்கியிருந்தது. இப்பண்பாட்டில் தாமரை முக்கியமான ஐதீக மற்றும் ஆன்மிக பயன்பாடு கொண்டதாக இருந்தது என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை. இப்பண்பாட்டின் காலகட்டம் வேத செய்யுட்களை கவி-ரிஷிகள் பஞ்சாப் பிரதேசத்தில் உருவாக்கிய அதே காலகட்டத்துடன் இணைவதாக அமைந்துள்ளது. [சிந்து வெளி பண்பாட்டு முத்திரைகளில் காணப்படும்] சிறிய, ஆனால் விஸ்தீரணமான இலச்சினை சித்திரத்தில் புனிதத் தாமரை மிக அழகான முறையில் காட்டப்பட்டுள்ளது. தாமரைப்பூவின் தூண் போன்ற பீடம் முக்கியப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. இதன் இருபுறமும் காட்டப்பட்டுள்ள கொம்புள்ள பூதநாகங்கள் போன்ற விலங்குகள் ரிக்வேத தொன்மத்தை ஒத்துச்செல்கின்றன.

இந்த அடிப்படையில் ஆரியப் படையெடுப்புக் கோட்பாடு குறித்து இந்த ஆராய்ச்சியாளர் கூறும் கருத்து என்ன? தமிழ் ஹிந்து தளத்துக்கு திரு. மெக்டொனால்டு அளித்த மின்னஞ்சல் பதில்களில் ஆரிய இனக் கோட்பாடு குறித்து அவர் கூறிய கருத்துக்களின் தொகுப்பு பின்வருமாறு:

soma3ஆரியப் படையெடுப்புக் கோட்பாட்டின் தொன்ம அடிப்படை விருத்திரன் எனும் சர்ப்பத்தை இந்திரன் கொல்வதுதான். ஆனால் இந்த தொன்மம் இங்கே முழுமையான விதத்தில் (அதாவது பாரதப்பண்பாட்டுக்கு உகந்த படி காலனிய பார்வையின் திரிவுகளைத் தவிர்த்து) மறு ஆக்கம் செய்யப்படுகிறது. மத்திய ஆசியாவிலிருந்து வந்த வெள்ளைத் தோலர்கள் கறுப்பின மக்களை வெற்றிக்கொண்டதாக இந்தத் தொன்மத்தைக் காண எந்த ஆதாரமும்  இல்லை.

சொல்லப் போனால் இது காக்கஸியர்களைக் (caucasians) குறித்ததே அல்ல. ஆரிய என்கிற பதத்தின் ஆகப் பழமையான சொல்லாட்சி இந்திய இலக்கியத்திலிருந்தே வருகிறது. மேலும் இந்தப் பதத்துடன் இணைந்த ஒரு இலச்சினையான ஸ்வஸ்திகத்தின் ஆகப் பழமையான சித்தரிப்பு சிந்து சமவெளி இலச்சினைகளிலேயே கிடைக்கிறது. அங்கிருந்தே அது ஐரோப்பிய பகுதிகளுக்கு செல்கிறது.

ஐரோப்பிய மையம் கொண்ட ஆராய்ச்சியாளர்கள் செய்த தவறுகள் திருத்திக்கொள்ளப்பட நிச்சயமாகக் காலம் பிடிக்கும். நாம் பொறுமையாக இருக்கவேண்டும். சோம பானச்சடங்கு கண்டங்களிலெல்லாம் பரவியிருந்ததொரு சடங்காகும். வேத ரிஷி-கவிகள் பசுவுடன் இணைந்த விவசாய வாழ்க்கை வாழ்ந்ததை அறிவியல் கண்ணோட்டத்துடன் வேத இலக்கியத்தை அணுகுவோர் கண்டு கொள்ள முடியும். இது நாடோடி-கால்நடை மேய்க்கும் வாழ்க்கையன்று. இந்த அடிப்படையில் ஹரப்பா பண்பாடானது இந்தோ-ஆரிய பண்பாடு என்ற முடிவுக்கு வரவேண்டியுள்ளது.

மெக்டொனால்டைப் பொறுத்தவரையில் இந்தோ-ஆரிய பண்பாடு என்பது இனத்தைக் குறிக்கும் சொல்லன்று. அது வேத பண்பாட்டு அம்சங்கள் ஆசியக் கண்டத்திலும், யுரேசியப் பகுதிகளிலும் பரவியதைக் குறிப்பதாகும்.

ஆரியப் படையெடுப்புக் கோட்பாட்டுக்கு நவீன ஆராய்ச்சி அளித்துள்ள மற்றொரு அடி.

துணைபுரிந்தவை:

  • Andrew Mcdonald, A botanical perspective on the identity of Soma (Nelumbo nucifera Gaertn) based on scriptural and iconographic records, Economic Botany, pp. S147-S173. 2004.
  • ஆண்ட்ரூ மெக்டொனால்ட் அளித்த மின்னஞ்சல் பதில்கள்/விளக்கங்கள்: ஜூலை 20 & 21, 2009

மைக்கேல் விட்சல் சென்னை விஜயம்: ஒரு பார்வை

ஜூலை முதல் வாரம் ஹார்வார்ட் பல்கலைக் கழகத்தின் ஸம்ஸ்க்ருதத் துறைப் பேராசிரியர் மைக்கேல் விட்சல் நம் நாட்டுக்கு ஆராய்ச்சிப் பயணம் மேற்கொண்டு சென்னைக்கும் வந்ததைத் தொடர்ந்து, தமிழ் இந்து ஆசிரியர் குழு அவரை நோக்கி சில கேள்விக் கணைகளை தொடுத்திருந்தது வாசகர்களுக்கு நினைவிருக்கும் . விட்சல் தமிழ் இந்து தளத்தைப் பார்த்து கேள்விகளுக்குப் பதில்கள் தருவாரா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். நம் சென்னை மாநகரில் அவரது நிகச்சியை ஏற்பாடு செய்த அமைப்புகளாவது இக்கேள்விகளை அவர்கள் அழைத்து வந்த அமெரிக்க அறிஞருக்கு அனுப்பி வைப்பார்கள் என்று நம்புவோம்.

இந்நிலையில் மைகேல் விட்சலின் மேதா விலாசத்தையும் யோக்யதாம்சங்களையும் வாசகர்களுக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். அவரது வருகையை ஒட்டி சென்னையில் நடந்த சில சுவாரஸ்யமான, அதே சமயத்தில் தீவிரமான , சம்பவங்களையும் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இதிலிருந்து தெரிந்து கொள்வதும், கற்றுக் கொள்ள வேண்டியதுமாக நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

மைகேல் விட்சலின் மேதா விலாசம் மற்றும் யோக்யதாம்சங்கள்:

witzel_michael

ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் “ஸம்ஸ்க்ருதப் பேராசிரியர்”! நம் நாட்டில் சம்ஸ்க்ருதம் கற்றுக்கொள்ளும் ஆரம்ப நிலை மாணவர்களுக்கு என்ன பாடங்கள் இருக்குமோ, அவற்றை தான் ஹார்வார்ட் பல்கலை வகுப்புகளில் இவர் நடத்துகிறார்; இவருக்கு ஸம்ஸ்க்ருதம் பேசத் தெரியாது; சம்ஸ்க்ருதத்தில் சுத்தமாகப் புலமை இல்லை என்று கூறப் படுகிறது. இவர் ஆரிய திராவிட இனவாதம், ஆரியப் படையெடுப்பு ஆகிய ஆதாரம் இல்லாத, அறிவியலுக்கு ஒவ்வாத கோட்பாடுகளில் (அவை பொய் என்று தெரிந்தும்) நம்பிக்கை கொண்டு அவற்றைப் பரப்புவதற்கு பெரிதும் முயன்று வருபவர்.

ஆரிய இனவாதம் விவிலியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளதாகக் கூறுபவர். மத்திய ஆசியாவில் உள்ள மக்கள் அனைவரும் விவிலியப் பிரளயத்திற்குப் பின்னர் நோவாவின் சந்ததிகளே என்று வாதம் செய்பவர். ஸம்ஸ்க்ருதம் இந்திய மொழி அல்ல என்றும் மத்திய ஆசிய மொழியென்றும் சாதிப்பவர். சம்பிரதாய மொழியியல் (Philology) ஒரு உண்மையான விஞ்ஞானம் என்று சொல்பவர் (ஆனால் உண்மையில் Philology விவிலியக் “கதைகளை” உண்மையென நிரூபணம் செய்ய “ஏற்பாடு” செய்யப் பட்ட ஒரு போலி விஞ்ஞான மார்க்கம் தான். pseudo-science.)

DNA அறிவியல் அதற்கு எதிரானது என்று கூறுபவர்; கார்பன் டேடிங் (Carbon Dating) அகழ்வாராய்ச்சி (Archaeology) ஆகியவை போலி-விஞ்ஞானம் என்பவர்;

பாரதத்தின் பழம்பெரும் நாகரிகத்தில் குதிரைகள் கிடையாது என்றும் அவை கழுதைகள் தான் என்றும் சாதிப்பவர். பாரத கடல் எல்லைகளில் ஆழ்கடல் அகழ்வாராய்ச்சி மூலம் கிடைத்த ஆதாரங்கள் 7000 ஆண்டுகள் முன்னர் இருந்த நாகரிகத்தை உறுதி படுத்துகின்றன என்று கூறிய அமெரிக்க டர்ஹாம் பல்கலைக் கழகம் (University of Durham) ஹிந்துத்துவவாதிகளுடன் சேர்ந்து சதி செய்துள்ளது என்று கூறுபவர்.

மொத்தத்தில் விவிலிய நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான அனைத்தும் போலி விஞானம் என்றும் அவை ஹிந்துக்களின் சதி என்றும் சொல்பவர். ஹிந்து மதம், ஹிந்து கலாசாரம், வேத நாகரிகம், ஹிந்துத்துவம், பாரதம், ஸம்ஸ்க்ருதத்தின் புனிதம் ஆகிய அனைத்திற்கும் எதிரானவர். எதிராக வேலை செய்பவர். உதாரணமாக, “ஓம்” என்ற சொல் ஒருவரின் மனைவியையோ அல்லது ஆட்டையோ (Goat) அழைக்கும் சொல் என்று இயம்பி தன் மேதாவிலாசத்தை இவ்வுலகிற்கு உணர்த்தியுள்ளார்.

ரோமன் கத்தோலிக்க சர்ச் மற்றும் மதப்பிரசார இயக்கங்களுடன் கூட்டு ச் சேர்ந்து இந்தியாவிற்கு எதிராகப் பணி புரிபவர். இந்து தர்மத்தை எள்ளி நகையாடியவர். கிறிஸ்துவப் பார்வையுடனேயா உலகத்தை அணுகுபவர். ஹிந்து சமூகத்திலிருந்து தலித்களைப் பிரிக்க, கிறிஸ்துவ சர்ச்சினால் இயக்கப்படும் தலித் விடுதலை இணைப்பு (Dalit Freedom Network) என்கிற இயக்கத்துடனும் தொடர்பு வைத்திருப்பவர்.

மேலும், இவர் நம் நாட்டின் உயர்ந்த வல்லுனர்களை, ஆராய்ச்சியாளர்களை, கல்வி அறிவாளர்களைக் கேவலப் படுத்தியவர். சரஸ்வதி நதி பற்றிய ஆராய்ச்சியிலும், மொழி ஆராய்ச்சியிலும் பல ஆண்டுகள் உழைத்து மிகவும் பயனுள்ள பல கண்டுபிடிப்புகளைத் தந்துள்ள சான்றோர் திரு டாக்டர் கல்யாணராமன் அவர்களை விட்சல் தரக் குறைவாக நடத்தியிருக்கிறார். சமீபத்தில் கூட ரிக் வேதம் பற்றி சிறந்த நூல் ஒன்றை நமக்களித்த சான்றோர் திரு ஸ்ரீகாந்த் தலகெரி என்பவரை தரமற்ற வார்த்தைகள் சொல்லி அவமதித்துள்ளார்.

சான்றோர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், அறிவு ஜீவிகள் மற்றும் சிறந்த கல்விமான்கள் மத்தியில் கருத்து வேறுபாடுகள் வருவது சகஜம். அவர்களுக்கிடையே வாத விவாதங்கள் நடப்பதும் சகஜம். ஆனால் அம்மாதிரிச் சமயங்களில், தெருச் சண்டைக்கு ஈடாக, அடுத்தவர் மீது தரமற்ற சொற்களை உபயோகித்து அவர்களை அவமானப் படுத்துபவர் இந்த மைகேல் விட்சல். இத்தனைக்கும் அவர்களின் கால் தூசி பெறாதவர் இவர்! ஸ்டீவ் ஃபார்மர் என்று இவருக்கு ஒரு அடிப்பொடி இருக்கிறார். அவரும் மேற்சொன்ன புனிதப் பணியில் இவருடன் சேர்ந்து கொள்பவர்.

மைகேல் விட்சலின் சமீபத்திய “சாதனை”:

அமேரிக்காவில் உள்ள கலிபோர்னியா மாகாணத்தில் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களுக்கானப் வரலாறு பாடத் திட்டத்தில் இந்து மதத்தைப் பற்றியும், இந்து கலாசாரம் மற்றும் ஆன்மிகம் பற்றியும் தரக்குறைவாக மிகவும் கொச்சைப் படுத்தி பல அத்தியாயங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. மற்ற மதங்களைப் பற்றிய பாடங்களை அவரவர்களே தயார் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஆனால் இந்து மதப் பாடத் திட்டங்களை கலிபோர்னியப் பாட நூல் நிறுவனமே கிறிஸ்துவர்களைக் கொண்டு தயார் செய்தது. வீட்டில் பெற்றோர்கள் கற்றுத் தரும் விவரங்களிலிருந்து பள்ளியில் பாடப் புத்தகங்கள் மற்றும் ‘வெள்ளை’ ஆசிரியர்கள் கற்றுத் தரும் விவரங்கள் முற்றிலுமாக மாறி இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் குழம்பிப்போன நம் இந்துக் குழந்தைகள் பெரிதும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானார்கள்.

பதறிப்போன பெற்றோர்கள் California Parents for the Equalisation of Education Materials (CAPEEM) என்கிற குழுவின் கீழ் ஒன்று திரண்டு, கலிபோர்னிய நீதிமன்றத்தில் பாடநூல் நிறுவனத்திற்கு எதிராக வழக்கு தொடர்ந்தனர். அப்போது ஹிந்துக்களுக்கு எதிராகவும், பாடத் திட்டங்கள் மாற்றப் படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், கொலராடோ சர்ச்சுடன் சேர்ந்து இயங்கியவர் மைகேல் விட்சல். ஹிந்துப்பெற்றோர்களுக்குச் சாதகமாக தீர்ப்பு வந்திருந்தும் கூட, தான் பெரிதாகச் சாதித்துவிட்டதாகக் கொக்கரித்து வருகிறார் என்றும் கேள்வி.

மைகேல் விட்சலின் இந்தியப் பயணம்:

கிறிஸ்துவ இயக்கங்களுக்கே உரிய முறையில் மைகேல் விட்சலின் இந்தியப் பயணம் ரகசியமாக வைக்கப் பட்டிருந்தது போலும். அவருடைய பிரயாண விவரங்கள் உறுதி செய்யப்படாமல் கசிந்திருகின்றன. முதலில் அவர் ஸம்ஸ்க்ருத கல்லூரிக்கு எட்டாம் தேதி தான் வருவதாக சொல்லப் பட்டுள்ளது. நிகழ்ச்சியை யார்/ எந்த நிறுவனம் நடத்துகிறது என்பதும் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்கு மட்டுமே அழைப்பிதழ்கள் சென்ற போது தான், அதாவது மூன்றாம் தேதி வாக்கில், மைகேல் விட்சலின் நிகழ்ச்சி ஆறாம் தேதி மாலை என்பதும், அதை நடத்துகிறவர்கள் ஸம்ஸ்க்ருத கல்லூரியும் அதன் உள்ளேயே அமைந்திருக்கும் “குப்புஸ்வாமி சாஸ்த்திரி ஆராய்ச்சி நிறுவனம்” என்பதும், என்று தெரியவந்துள்ளது. சிந்துவெளி ஆராய்ச்சிகளில் பெரும் சாதனை படைத்த ஆய்வாளர் திரு ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்களும் இந்த நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்ததில் தொடர்புடையவர் என்றும் தெரிய வந்திருக்கிறது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த மைகேல் விட்சல் திரு ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்களையும் முன்பு கடுமையாக விமரிசனம் செய்துள்ளார். “ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்கள் ஒரு கற்றுணர்ந்த சான்றோர் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள முடியாது” என்று கூறியுள்ளார். இருந்தும் (கல்வி நெறிமுறைகளைக் கருதி??) மகாதேவன் அவர்களின் நூல் ஒன்றை ஹார்வார்ட் பல்கலை மூலமாக அமேரிக்காவில் வெளியிடவும் அவர் ஏற்பாடு செய்தார். மகாதேவனே இதற்காக அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தும் இருக்கிறார். தனது “Early Tamil Epigraphy: From the Earliest to the Sixth Century A. D” என்ற நூலின் அறிமுக மடலில், “I received an offer from Prof. Michael Witzel, the Department of Sanskrit and Indian Studies, Harvard University, USA, to have the work published in the Harvard Oriental Series (HOS). I thank him for honour and I am also grateful to my friend, Mr N. Ram, Frontline, Chennai, who had earlier introduced me to Prof. Witzel”, என்று பதிவு செய்துள்ளார். அதே கல்வி நெறிமுறைகளைக் கருதி, மகாதேவனும் விட்சல் அவர்களது சென்னை நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்தாரோ என்னவோ?

ஆனால் விட்சலையும் அவருடைய ஹிந்து விரோத, இந்திய விரோத நடவடிக்கைகளையும் தொடர்ந்து உன்னிப்பாக கவனித்து வரும் சில ஆர்வலர்கள், அவர் பழம்பெருமை வாய்ந்த ஸம்ஸ்க்ருத கல்லோரியிலேயே கால் வைக்கப் போகிறார் என்று அறிந்ததும் மிகவும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள். ஒரு பாரம்பரிய மிக்க நிறுவனமே, ஒரு ஹிந்து விரோதியை அங்கீகரித்து பெருமை சேர்த்தது போலாகுமே என்று மனம் வருந்தியிருக்கிறார்கள். இதை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்துள்ளார்கள். சரஸ்வதி நதி ஆராய்ச்சிக் கழகத் தலைவர் டாக்டர் கல்யாணராமன், விஜில் (VIGIL) இணையதள ஆசிரியர் திருமதி ராதா ராஜன் மற்றும் கட்டுரையாளர் திரு பி ஆர் ஹரன் ஆகியோர் ஸம்ஸ்க்ருத கல்லூரி நிர்வாகிகளையும், ஐராவதம் மகாதேவனையும் தொடர்பு கொண்டு நிகழ்ச்சியை ரத்து செய்ய கடைசி நிமிடம் வரை முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள்.

திங்கள் (6-ஜூலை-2009) நிகழ்வுகள்:

நிகழ்ச்சி ரத்து செய்யப் படவில்லை என்பது திங்கள் மாலை தெரிந்து விட்டது. ஒரு கல்வி சம்பந்தப் பட்ட நிகழ்ச்சிக்கு சிறிதும் பொருந்தாத வகையில் ஸம்ஸ்கிருத கல்லூரி வளாகத்தில் காவல் பாதுகாப்பு வேறு போடப் பட்டிருந்தது. எதிர்ப்புக் குழுவினரில் சிலர் ஸம்ஸ்கிருத கல்லூரி வளாகத்திற்கு உள்ளே சென்று மேற்குறிப்பிட்ட விவரங்கள் அடங்கிய ”தெரிந்து கொள்ளுங்கள் மைகேல் விட்சலை” (Know your Witsal) என்ற பிரசுரத்தை நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்களிடம் கொடுத்து விட்டுத் திரும்பிச் சென்றுவிட்டனர்.

வேறு சிலர் வெளியில் வந்து மைகேல் விட்சலை எதிர்த்து எழுதப்பட்ட சில அட்டைகளை வைத்துக் கொண்டு வாசலில் நின்றபோது காவல் துறையினர் விசாரணை செய்ய, நடந்தவற்றை எடுத்துச் சொல்லியிருக்கின்றனர். அப்போது அங்கே சென்று சேர்ந்து கொண்ட ஹரன் அவர்களும் தான் கையில் கொண்டு சென்ற நோட்டீஸ்களை நிகழ்ச்சிக்கு வருபவர்களிடம் கொடுக்க முயன்றபோது, காவல் துறை அதிகாரிகள் நிகழ்ச்சி முடிந்து வந்திருந்தவர்கள் வெளியே போகும்போது கொடுங்கள் என்று சொன்னவுடன் சரி என்று நிகழ்ச்சி முடியும் வரை காத்திருந்து பின்னர் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

இவர்களிடம் இருந்து மைகேல் விட்சலைப் பற்றிக் கேட்டறிந்த காவல் துறையினர் “இப்பேர்ப்பட்ட ஒருவரை கூப்பிட்டு இங்கு கௌரப்படுத்த வேண்டுமா!” என்று வியந்து, “சீருடையில் இல்லையென்றால் நாங்களும் உங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு நோட்டீஸ்களை கொடுத்திருப்போம்” என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

மைகேல் விட்சலின் வருகைக்கு ஆட்சேபம் தெரிவித்தவர்கள் சமூக விரோத இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களோ, அல்லது தீவிரவாதிகளோ அல்ல. சமூகத்தில் ஒரு உயர்ந்த இடத்தில் அறிஞர்கள், படைப்பாளிகள் அந்தஸ்தில் உள்ளவர்கள். அவர்களின் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள, அவர்களுக்கும் வாய்ப்பு கொடுத்திருந்தால், விட்சலுடன் துறை சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை விவாதிக்க சில நிமிடங்கள் ஒதுக்கியிருந்தால், நிகழ்ச்சியை நடத்துகின்றவர்கள் பெரிதும் பாராட்டப் பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் ஏதோ சமூக விரோத கும்பல் தாக்குதல் நடத்துவதைத் தடுக்க முயல்வதைப் போல காவல் துறைப் பாதுகாப்பு கேட்டதும், கருத்தரங்கத்தில் மைகேலிடம் கேள்விகள் கேட்க அனுமதிக்காததும், அவரின் “மேதா விலாசம்” வெளியே தெரிந்து விடக்கூடாது என்பதற்கான திட்டமிடலோ என்று சந்தேகப் படத் தோன்றுகிறது. சென்னையில் பலத்த போலீஸ் பாதுகாப்புடன் நடத்தப்பட்ட ஒரே அகாடமிக் நிகழ்ச்சி இதுவாகத் தான் இருக்கும்!

நிகழ்ச்சி நிகழ்வுகளும், உரைகளும்
(நிகழ்ச்சிக்குச் சென்று கலந்துகொண்ட நண்பர், கட்டுரையாளர் மற்றும் வரலாற்று ஆர்வலர் திரு வேதப்ரகாஷ் அவர்களிடம் கேட்டுப்பெற்ற தகவல்களைத் தருகிறேன்).

நிகழ்ச்சியில் வரவேற்புரை அளித்த டாக்டர் நா. மகாலிங்கம் அவர்கள், “ஸம்ஸ்க்ருதக் கல்லூரியில் சொற்பொழிவாற்ற மிகவும் பொருத்தமானவர் திரு மைகேல் விட்சல். ஜெர்மனியில் பிறந்து 29 வயதில் டாக்டர் பட்டம் பெற்ற மைகேல் விட்சல் அவர்களுக்கு இப்போது 66 வயது ஆகிறது. இந்தியர்களாகிய நாம் ரிக் வேதத்தை மறந்து விட்டோம். ஆனால் விட்சல் தினமும் அதைப் பாராயணம் செய்கிறார் . ரிக் வேதம் 4,32,000 ஒலிகளை உடையது. அது 8000 ஆண்டுகள் பழமையானது என்று திலகர் சொல்லியிருக்கிறார். இருந்தாலும் அதற்கும் முன்னதாக அதன் காலம் இருக்கும். ஆனால் மேற்கத்திய ஆராய்ச்சியாளர்கள் அதை ஒத்துக் கொள்வதில்லை” என்று பேசினார்.

பின்னர் ராமர், கிருஷ்ணர் காலங்கள், தொல்காப்பியத்தின் பெருமை, ஸம்ஸ்க்ருத-தமிழ் மொழிகளின் பிணைப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசிய டாக்டர் மகாலிங்கம் அவர்கள், “தொலைந்து போன லெமூரிய கண்டத்தைப் பற்றிய விவரங்களையும் மற்றும் தென் கிழக்கு ஆசியாவில் அச்சமயத்தில் இருந்த மொழிகளைப் பற்றியும், மைகேல் விட்சல் ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும்” என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். மைகேல் விட்சலைப் பற்றி இணையத்தில் உள்ள தகவல்களை வைத்தும், ஹார்வார்ட் பல்கலையில் இருக்கிறார் என்கிற காரணத்தினாலும், அவர் “ரிக் வேதம் தோற்றுவித்த மொழி மற்றும் கலாசாரம்” என்கிற தலைப்பில் பேச வந்திருக்கிறார் என்கிற காரணத்தாலும், அவர் தினமும் ரிக் வேதம் பாராயணம் செய்கிறார் என்று சொல்வது மிகவும் வேடிக்கையாகப் பட்டது. மேலும் சற்றும் வரலாற்று ஆதாரம் இல்லாத லெமூரிய கண்டம் பற்றி பேசியதும் வியப்பாக இருந்தது. ஆதாரம் இல்லாத ஒன்றைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யச் சொன்னதும் ஆச்சரியம் தான்.

ஸம்ஸ்க்ருதக் கல்லூரியின் நிர்வாகக் கமிட்டியின் தலைவர் டாக்டர் S. சங்கரநாராயணன் அவர்கள் தலைமை உரையாற்றும்போது, “ரிக் வேதத்தின் காலம் 1000 BCE அல்லது 1500 BCE என்றெல்லாம் சொல்லிவிட முடியாது. அது ஹரப்பா நாகரிகத்திற்கு முந்தையதா, ஹரப்பாவுடன் சேர்ந்ததா அல்லது ஹரப்பாவின் பின் வந்ததா என்றும் கூற இயலாது. 600 CE வருடம் வரை “சம்ஸ்க்ருதம்” என்ற வார்த்தை ஒரு மொழியைக் குறிப்பதற்காக உபயோகப்படுத்தப் படவில்லை. ஸம்ஸ்க்ருதக் கவிஞர் தண்டியின் காலத்திலிருந்து தான் அதை ஒரு மொழியாகக் குறிக்க ஆரம்பித்தனர். உண்மையில், “இங்கிலாந்து” மொழி “இங்கலிஷ்” என்றும் “பிரான்ஸ்” மொழி “பிரெஞ்சு” என்றும் இருப்பது போல பாரதத்தின் மொழி “பாரதி” என்று இருந்திருக்க வேண்டும். “ப்ரஹ்ம்மி பாரதி” என்றே அமரஸிம்ஹன் சொல்கிறார். ஒரு குறிப்பிட்ட யாகத்தில் “பாரதி” என்கிற வார்த்தை பல முறை உபயோகப் படுத்தப் படிக்கிறது. மேலும் பாரத தேசம் முழுவதும், மற்ற மொழிகளைப்போல் அல்லாமல் ஸம்ஸ்க்ருத மொழி பரந்துள்ளது என்பதையும் நாம் கவனிக்கவேண்டும்” என்று சொன்னார்.

(BCE – Before Common Era, பொது சகாப்தத்திற்கு முன்பு. CE – Comman Era, பொது சகாப்தம். உலகம் முழுதும் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இப்போது இந்த முறையைத் தான் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால், தமிழில் இன்னமும் நாம் காலனிய வழக்கப்படி எந்த வரலாற்று ஆதாரமும் இல்லாத கிறிஸ்துவை முன்வைத்து கி.மு, கி.பி என்று எழுதிக் கொண்டிருக்கிறோம்).

பின்பு அவர், “மைகேல் விட்சல் அவர்கள் “கதாரண்யகா” என்ற நூலை எழுதியுள்ளார்கள். அதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்றால் ‘தைத்திரிய உபநிடதம்’ படிக்க வேண்டும். மேலும் இவர் ஹார்வார்ட் பல்கலையில் பேராசிரியராக இருப்பதாலும், இங்கே உரையாற்றுவதற்கு முற்றிலும் தகுதி வாய்ந்தவர்” என்றார். பிறகு மாக்ஸ் முல்லர் பெயரை ‘மோக்ஷ மூலர்’ என்று ஆக்கி அவரைப் புகழ்ந்து முன்பு எழுதப் பட்ட ஒரு ப்ழைய ஸ்லோகத்தில் அதற்குப் பதிலாக ”விருத்த சீலர்” (விட்சல்) என்ற பெயரைப் போட்டு அதே ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி விட்சலைப் பாராட்டினார் !

பின்பு உரையாற்ற எழுந்த மைகேல் விட்சல், “எனக்கு இங்கு வந்ததில் மகிழ்ச்சி. நாளை குரு பூர்ணிமா தினம் ஆதலால் நாம் நம் ஆசிரியர்களை நினைத்து வணங்க வேண்டிய தினம். நான் இரண்டு வருடங்கள் அலகாபாத்தில் படித்துள்ளேன். அந்த ஆசிரியர்களை இப்போது நினைவு கூர்கிறேன். நான் இங்கே அரசியல் பேச வரவில்லை. நான் சொல்பவை உங்களுக்கு ஒத்துப் போகாமல் இருக்கலாம். நீங்கள் கேள்விகள் கேட்கலாம். நான் பதில் சொல்லாமலும் இருக்கலாம். உங்களுக்கு வேறு அபிப்பிராயங்களும் இருக்கலாம். இந்தியாவில் பல சம்ப்ரதாயங்கள் உள்ளன. என் பார்வையையும் ஒரு சம்ப்ரதாயமாகக் கொள்ளுங்கள். என்னுடன் நீங்கள் ஒத்துப் போகாவிட்டாலும் தயவு செய்து என் உரையைக் கேட்டுப் பின்னர் கேள்விகள் கேளுங்கள் நான் பதில் சொல்கிறேன்” என்று ஆரம்பித்தார்.

அவர், “ஆரியப் படையெடுப்பு பற்றி அரசியல் பேச நான் விரும்பவில்லை, என்னுடைய பேச்சு ரிக் வேதத்தைப் பற்றிய உண்மைகளைக் கொண்டதாக இருக்கும், அதில் உள்ள அறிவியல் தகவல்களைப் பற்றி என் உரை இருக்கும். இங்கே அந்த மாதிரியான அறிவியல் அறிஞர்கள் வந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நாம் ஒருமித்த கருத்திற்கு வரவேண்டும். ரிக் வேதம் பழைமையானது தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் அது உலோகக் காலத்தைச் (Bronze Age) சேர்ந்த படைப்பு தானே தவிர கற்காலமோ (Stone Age) அதற்கு முந்தைய காலமோ அல்ல. ரிக் வேதம் ஒரு குறிப்பிட்ட கவியலங்காரத் தன்மையுடன் ரிஷிகளால் இயற்றப் பட்டது. அதற்கு பூகோள எல்லையுள்ளது. அதில் உள்ளது பாணினி ஸம்ஸ்க்ருதமோ, காளிதாச ஸம்ஸ்க்ருதமோ அல்லது அதர்வண வேத ஸம்ஸ்க்ருதமோ அல்ல. காலப்போக்கில் மொழியியல் மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகிறது. அதற்கேற்றாற்போல் வார்த்தைப் பிரயோகங்களும் அவற்றின் அர்த்தங்களும் கூட மாறுகின்றன. இந்தியாவில் பல மொழிகள் பேசப்படுகின்றன. இமயமலை போன்ற பிரதேசங்களில் வாழ்ந்தவர்கள் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளும் கீழே நிலப்பகுதிகளில் வாழ்ந்த மக்கள் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளும் வெவ்வேறானவை. கவியலங்காரத்தன்மையுடன் பேசப்பட்ட மொழிகள் கிரேக்க மொழியுடன் ஒற்றுமை காணும் பழைய மொழிகளை “வேதத்திற்கு முந்தைய , முந்து ஈரானிய மொழிகள்” (Before Vedic – Proto Iranian) என்றும், “ரிக் வேத – அவெஸ்தா காலத்திய மொழிகள்”’ (Rig Vedic – Avesthan) என்றும் இரண்டு வகைப் படுத்தலாம்” என்று கூறினார்.

பின்னர், “ரிக்வேத சோமபானச் சடங்கில் முக்கிய இடம் பெறும் “சோமா” செடி போன்றவைகள் மத்திய ஆசியாவில் கண்டுபிடிக்கப் பட்டு, பின்னர் ஈரானிலும், இந்தியாவிலும் கண்டு பிடிக்கப் பட்டன. மேலும் சில வார்த்தைப் பிரயோகங்களைப் பார்க்கும் போது, மத்திய ஆசியாவிலிருந்து மக்கள் (ஆரியர்) குடிபெயர்ந்து, ஈரான் வழியாக இந்தியாவிற்கு வந்திருக்கலாம் என்று தெரிய வருகிறது. (ஆரியர் குடிபுகுதலைப் பற்றிப் பேச மாட்டேன் என்றவர் மெதுவாக அதைத் தன பேச்சில் புகுத்துவதைக் கவனிக்க வேண்டும்) – மதத்தின் உயர் கட்டத்தில் பிராம்மணர் / க்ஷத்திரியர் போன்ற மேன்குடி மக்கள் ஆளுமை செலுத்தினர். கீழே தாச-தசயூக்கள் வைக்கப் பட்டனர். நகரங்களும் அதற்கேற்றவாறே அமைக்கப் பட்டன. சமீபத்தில் ஹரியானாவில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சியும் இதையே காட்டுகின்றது. ஆகவே வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு குழுமங்களாக மக்கள் இருந்தனர். அவர்கள் வெவ்வேறு மொழிகள் பேசினர். திராவிடர்கள் தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் போன்ற தென்னிந்திய மொழிகள் பேசினாலும் ஆரம்ப காலங்களில் திராவிட நிலப்பரப்பு என்பது மகாராஷ்ட்ரம் மற்றும் சிந்து நதி வரை பரவியிருந்தது. உத்திரப் பிரதேசம், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் மற்றும் ஒரிஸ்ஸா ஆகியவை ‘ஆஸ்திரேலிய-ஆசிய’ (Austro-Asiatic) நிலப் பரப்புகளாக இருந்தன. ஸம்ஸ்க்ருதம் பேசும் மக்கள் (ஆரியர்) ஆடு மாடுகளுடன் ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் நகர்ந்தனர். ஆங்காங்கே உள்ள மக்களுடன் பழகிக் கலந்தனர். அரசர்களின் பெயர்களைப் பார்த்தாலே நாம் இதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ரிக் வேதத்தின் கடைசி அத்தியாயங்களில் இவை சுவாரஸ்யமாக சொல்லப் பட்டுள்ளன” என்று பேசினார்.

pashupatiமேலும், “சிவன், பசுபதி என்று நீங்கள் சொல்லக்கூடிய உருவங்கள் டென்மார்க் போன்ற இடங்களிலும் கண்டெடுக்கப் பட்டுள்ளன. எனவே அவை சிவன் என்ற கடவுள் இல்லை என்பது உறுதியாகிறது. இதே போல் தான் மகிஷாசுரமர்த்தினி உருவமும். பிற்காலங்களில் இந்த உருவம் ஹிந்து மதத்தில் எப்படி சேர்க்கப்பட்டது என்று தெரியவில்லை! தற்போது மரபணு விஞானம் மூலம் தகவல்கள் சேகரிக்கப் படுகின்றன. ஒருவருடைய எச்சிலைக் கொண்டு அவரின் பெற்றோர்கள் உறுதி செய்யப் படுகின்றனர். உங்களில் எத்தனை பேர் மரபணு விஞானத்தைக் கவனித்து வருகிறீர்கள் என்று தெரியவில்லை. சமீபத்தில் இந்திய விஞானிகள் கூட காஷ்மீர பண்டிட்களும், தென்னிந்திய மலை வாழ் மக்களும் ஒரே மரபணு கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று கண்டுபிடித்துள்ளனர். இருந்தாலும் அதற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அஸ்ஸாம், நாகாலாந்து போன்ற இடங்களில் உள்ளார்கள் (!?). இத்துடன் என் உரையை நிறுத்திக் கொள்கிறேன். கேள்விகள் கேட்க விரும்புபவர்கள் கேட்கலாம்” என்று முடித்தார்.

ராமகிருஷ்ண ராவ் என்பவர் வேத காலக் கடவுள்கள் பற்றியும், சம்ப்ரதாயங்கள் பற்றியும், அவற்றுக்கும் மொழி ஆராய்ச்சி, அகழ்வாராய்ச்சி ஆகியவையுடனான தொடர்பு பற்றியும் கேட்ட இரண்டு கேள்விகளில், ஒன்றிற்கு சொதப்பலான பதிலும், மற்றதிற்குப் பதில் சொல்லாமலும் இருந்தார் மைக் விட்சல். ராமகிருஷ்ண ராவ் மேலும் தொடர்ந்த போது, நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் குறுக்கிட்டு நேரமின்மை காரணமாக இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்ளலாம் என்று கூறியது, மைகேல் விட்சலைக் காப்பாற்றும் செயலாகவே இருந்ததாகத் தோன்றியது. பின்னர் ராமகிருஷ்ண ராவ் விட்சலின் முகவரி அட்டையை வாங்கிக் கொண்டார்.

ஸம்ஸ்க்ருத கல்லூரியின் முதல்வர் தேவி பிரசாத் அவர்கள் தன் நன்றியுரையில், “பாரத கலாச்சாரத்தையும் ரிக் வேத கலாச்சாரத்தையும் பிரிக்க முடியாது. தாவரங்களையும், மலைகளையும், நதிகளையும், குறிப்பிட்டுச் சொல்லி தெய்வங்களாக இயற்கையை வணங்குவது பாரத பாரம்பரியம். அவற்றை மைகேல் விட்சல் போன்ற மேற்கத்தியர்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் திருத்திப் பேசலாம். ஆனால் இங்கே கொடுக்கப் பட்டுள்ள தலைப்பில் பேசுவதை முடிக்க வேண்டுமானால் விட்சல் அவர்களுக்கு மேலும் சில மணிநேரங்கள் தேவைப்படும்” என்று ஆணியடித்தாற்போல் கூறினார்.

நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்தவர்கள் முப்பது பேர்கள் தான் இருப்பார்கள். பலருக்கு விட்சலின் ஆங்கிலம் புரியவில்லை. சிலர் பாதியிலேயே எழுந்து சென்று விட்டனர். ஓரளவிற்கு விவரம் அறிந்தவர்கள் அவர் உரையில் இருந்த தவறுகளையும், பேசும் பொருளைப் பற்றிய தெளிவின்மையையும், நன்றாகவே புரிந்து கொண்டு, “ரிக் வேதத்தைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாமல், நம் கடவுள்களை இல்லையென்று நம்மிடையே சொல்லும், காலாவதியாகிப்போன ஆரிய படையெடுப்பு மற்றும் இனவாதக் கோட்பாடுகளை கேட்பவர்களின் மேல் திணிக்க முயலும் ஒரு திறமையற்ற பேச்சாளரை ஸம்ஸ்க்ருத கல்லூரிக்கு கூட்டி வந்து பேச வைத்திருக்கிரார்களே” என்று நொந்து கொண்டனர்.

தலைமையுரை ஆற்றிய ஸம்ஸ்க்ருத பண்டிதர் டாக்டர் சங்கரநாராயணன் கூட, மைகேல் விட்சலின் உரையைக் கேட்டபின்னர், “சராசரிக்கும் மிகவும் கீழே தான் இந்த உரையை மதிப்பிட முடியும். ஹார்வார்ட் பல்கலையும் தரம் குறைந்து போய்விட்டது போலிருக்கிறது. இவரின் பேச்சைக் கேட்ட பின்னர், முன்னால் அவசரப்பட்டு இவரைப் பாராட்டிப் பேசிவிட்டோமே என்று வருத்தமுற்றேன்” என்று வருந்தினாராம்.

சென்னைப் பல்கலை நிகழ்வுகள்

michael-witzel-smallமாமேதை மைகேல் விட்சலின் மதராஸ் விஜயம் இத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. எட்டாம் தேதி புதன் கிழமைக் காலை சென்னைப் பல்கலைக் கழக ஸம்ஸ்க்ருதத் துறையில் இதே போல் ஒரு சிறப்புரை ஆற்றினார். இந்நிகழ்ச்சிக்கு நானும் நண்பர் வேதப்பிரகாஷ் அவர்களுடன் சென்றிருந்தேன். காலை பதினோரு மணிக்கு ஏற்பாடு செய்யப் பட்ட நிகழ்ச்சிக்கு மொத்தம் “பதினைந்து” பேர்கள் வந்திருந்தினர். இதில் பத்து பேர்கள் துறை மாணவர்களே. மீதி ஐந்து பேர் (எங்களிருவரையும் சேர்த்து) தான் வெளியாட்கள். இவர்களை விட போலீசார்களின் எண்ணிக்கை அதிகம்.

சென்னைப் பல்கலையின் ஸம்ஸ்க்ருதத் துறைத் தலைவர் திரு தாஷ் அவர்கள் வரவேற்புரை ஆற்றும்போது, “மைகேல் விட்சல் அவர்களுக்கு எந்த அறிமுகமும் தேவையில்லை. ஹார்வார்ட் பல்கலையிலிருந்து வந்திருக்கிறார் என்று சொன்னாலே போதுமானது. மேலும் அவர் ஏற்கனவே நம் நாட்டுக்கு வருகை தந்தவர் தான். நம் நாட்டின் நாகரிகங்களைப் பற்றியும் மொழிகளைப் பற்றியும் சிறந்த முறையில் ஆராய்ச்சி செய்தவர். இங்கேயுள்ள நம் களஞ்சியத்தில் இருக்கும் நாம் சேகரித்துள்ள மூல ஓலைச் சுவடிகளைக் (original manuscripts) கண்டு செல்லவே வந்துள்ளார். இது தொடர்பான நம் செயல்முறைகளையும் காண ஆர்வம் கொண்டுள்ளார். நம்முடைய இந்தப் பணியானது 2012-ல் வெற்றிகரமாக முடிவடைந்துவிடும் என்று உறுதியளிக்கிறேன் – (இவர் நமக்கு உறுதியாளித்த்தாரா அல்லது மைகேலுக்கு உருதியளித்தாரா என்று தெரியவில்லை. அந்த அளவிற்கு மைகேலின் காலில் விழாத குறையாக அவரை உயர்த்திப் பேசினார்) – இச்செயலை வெற்றிகரமாக முடிக்க பேராசிரியர் மைகேல் விட்சல் அவர்கள் நமக்கு வழி காண்பிக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்கிறேன். அவர் ரிக்வேதம், மொழியாராய்ச்சி ஆகிய முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசவிருக்கிறார். அதைக் கேட்டு புரிந்துகொண்டு நாம் நமது ஆராய்ச்சிகளைத் தொடர்வோம்” என்று கூறிமுடித்தார்.

ஐராவதம் மகாதேவன் சம்ஸ்க்ருதத்தில் குருவை வாழ்த்தும் பாடல் ஒன்றைச் சொல்லி ஆரம்பித்தார்.

திரு. தமிழ்ச் செல்வனின் கட்டுரை கிடைத்ததற்கு மறுநாள், திரு. ஐராவதம் மகாதேவன் ஆற்றிய உரையின் அதிகாரபூர்வ வடிவமும் எங்கள் பார்வைக்கு வந்தது. அந்த வடிவத்தில் கண்டபடி மகாதேவன் உரையின் சுருக்கம் இங்கே – ஆசிரியர் குழு.

.. பேராசிரியரின் உரை இதே நகரில் மற்றொரு இடத்தில் நடந்த போது, சில வழிதவறிய மக்கள் அந்தக் கூட்டத்தில் குழப்பம் விளைவிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தனர். காவல் துறையினர் பாதுகாப்பால், அந்தக் கூட்டம் அமைதியாக நடந்தேறியது. அங்கும் வெளியே நின்று சிலர் பிரசுரங்களை விநியோகித்தனர். அவர்களுக்கு என்ன பிரசினை? அவர்களுக்கு கருத்து ரீதியாக அபிப்பிராய பேதம் இருக்கலாம். ஆனால் மரியாதைக் குறைவாக நடந்து கொள்ள அதையே காரணம் காட்டுவது ஒருபோதும் சரியல்ல. நமது கலாசாரம் அதிதி தேவோ பவ என்று கூறுகிறது, அதாவது “விருந்தினரைக் கடவுள் போன்று போற்றுங்கள்”.

சிந்துவெளி எழுத்துக்கள் விஷயத்தில் எனக்கும், விட்சலுக்கும் உள்ள முரண்பாடு உலகம் அறிந்தது. சிந்துவெளி லிபி ஒரு எழுத்துமுறையே அல்ல என்று அவர் கருதுகிறார். ஆனால் அது ஒரு முந்திய திராவிட மொழியின் எழுத்துவடிவமே என்பது எனது உறுதியான கருத்து. அதற்காக ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்து அவரை சுட்டு விடலாமா? கூடவே கூடாது. எனது எழுதுகோலை எடுத்து அவரது ஒவ்வொரு சொல்லையும் மறுத்து எழுதுகிறேன். அது தான் கற்றறிந்த ஒருவர் செய்யக் கூடியது.

இந்து மதத்தின் சர்வமத சமரசம் என்ற கொள்கையானது மேற்கத்திய உலகின் மதச்சார்பின்மை என்ற கொள்கையை விட மிக உயர்ந்தது என்று நான் உறுதிபடக் கூறுவேன். மேற்குலகில் சர்ச்சுக்கும், அரசுக்கும் இருந்த மோதலின் காரணமாக மதச்சார்பின்மை என்ற கருதுகோள் உருவானது. ஆனால் இந்தியாவின் கொள்கை அதை விட மிகவும் பழமையானது. புத்தரும், மகாவீரரும், வேதத்தை மறுத்தனர்; ஆயினும் நமது பன்முகப் பட்ட சமூகத்தில் அவர்களது மதங்களும் செழித்து வளரவே செய்தன.

தென்னகத்தின் சங்கரர், ராமானுஜர், மத்வர் ஆகிய மூன்று மகா ஆசாரியர்களும் மூன்றுவிதமான தத்துவக் கொள்கைகளை உருவாக்கினர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மூலநூல்களுக்கு பாஷ்யங்கள் எழுதித் தங்கள் கொள்கைகளை நாடு முழுவதும் சுதந்திரமாகப் பரப்பினர். இஸ்லாம் இங்கு வந்த பின்பு கூட கபீர்தாசர், குருநானக் என்று ஒருங்கிணைப்பு வழியில் குருமார்கள் தோன்றினர்.

மகாதேவன்
மகாதேவன்

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நமது கருத்துச் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கையில், இந்தப் பன்முகப் பட்ட சமுதாயத்தில் எதிர்த்தரப்பு மீது அவமரியாதையுடன் நடந்து கொள்பவர்கள் இந்த சமூகத்தின் ஒரு மிகச் சிறுபான்மையினர் தான், இந்தியாவின் இதயம் பத்திரமாக இருக்கிறது என்று மேன்மை தங்கிய விருந்தினருக்கு நான் கூறிக் கொள்கிறேன்.

2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அசோகன் பிராகிருத மொழியில் தன் கல்வெட்டில் கூறியதை நினைவு கூர்கிறேன் – ‘ எதிர்த் தரப்பு எப்போதும் மதிக்கப் பட வேண்டும். தன் தரப்பின் மீதுள்ள அதீத அன்பால் தனது தரப்பை வானளாவப் புகழ்ந்து பிறரது தரப்பை இழித்துரைப்பவன், கடைசியில் தனது தரப்பை வலுவிழக்கச் செய்கிறான். அதனால் சமன்வயம் (”ஸமவாயோ”) தான் உயர்வானது; இரு தரப்புகளும் மற்றவரது கொள்கைகளை மரியாதையுடன் கேட்டு ஆராய்வது தான் சிறந்தது.

அபிப்பிராய பேதங்கள் பற்றி இவ்வளவு பேசிய மகாதேவன் அவர்கள், எதற்காக விட்சலை சென்னைக்கு வரவழைத்துள்ளனர், யார் அல்லது எந்த நிறுவனம் சொல்லி இந்த ஏற்பாடுகள் நடந்துள்ளன, என்பதைப் பற்றி மட்டும் ஏனோ வாய்திறக்காமல் இருந்து விட்டார்.

பின்பு ஸம்ஸ்க்ருத கல்லூரியில் ஆற்றியது போலவே இங்கும் ஏனோ தானோவென்று ஒரு உரையாற்றினார் மைகேல் விட்சல் அவர்கள். உரையின் இடையே பல்கலையின் ஸம்ஸ்க்ருதத் துறையைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி இரண்டு மூன்று சந்தேகங்கள் கேட்டார். பின்னர் உரை முடிந்த பின்னர் அதே பெண்மணி நன்றி உரையாற்றினார்.

அதன் பிறகு விரும்புபவர்கள் ஓரிரு கேள்விகள் கேட்கலாம் என்று சொல்லப் பட்டது. துறையைச் சேர்ந்த ஒருவர் மைகேலின் உரையை வானளாவப் புகழ்ந்து பேசினார். அதற்குப் பின்னர் ராமகிருஷ்ண ராவ் கேட்ட சில கேள்விகளுக்கு சரியான பதில்களை மைகேலால் தர இயலவில்லை. அந்தக் கேள்விகளுள் ஒன்று, “இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் மாக்ஸ் முல்லர் அவர்கள் சொல்லியதையே தான் நீங்களும் சொல்கிறீர்கள். இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு இதையே சொல்லிகொண்டிருப்பீர்கள்?” என்பதாகும். அதற்கு விட்சல், “பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மேற்கோள்களை இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் எப்படி காட்ட முடியும்? அவ்வாறு காட்டுதல் எப்படி சரியாகும்?” என்று கூறி தான் மாக்ஸ் முல்லர் வழியில் செல்லவில்லை என்பது போல சாதிக்க முயன்றார். ஆனால் ராமகிருஷ்ண ராவைத் தடுக்கும் முயற்சியில் துறைத் தலைவர் தாஷ் அவர்களும், மேலும் சிலரும் ஈடுபட்டனர். திரு தாஷ் அவர்கள் ராமகிருஷ்ண ராவிடம், “தனியாக ஒரு கருத்தரங்கு ஏற்பாடு செய்து அதில் கேள்விகள் கேட்கலாம்” என்று கிண்டல் தொனிக்கும் குரலில் சொன்னார். அதன் பிறகு திரு ஸ்ரீனிவாசன் என்பவர், “அறிவியல் அறிஞர் டார்வின் அவர்களின் பரிணாமக் கோட்பாடுகளை உங்களின் பிலாலாஜி ஒத்துக் கொள்கிறதா?” என்று கேட்டதற்கும் மைகேல் சரியாகப் பதில் சொல்லவில்லை.

இதனிடையே நம் “தமிழ் இந்து” இணைய தளத்தில் கேட்கப்பட்ட்டுள்ள ஐந்து கேள்விகள் அடங்கிய தாளை எடுத்துக்கொண்டு நான் மைகேல் விட்சல் அவர்களை அணுகி என்னை அறிமுகப் படுத்திக்கொண்டு, “என்னிடம் சில கேள்விகள் உள்ளன அவற்றிற்குப் பதில் வேண்டும்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, மகாதேவன் “மதிய உணவிற்கு நேரம் ஆகிவிட்டது. நாம் செல்லலாம்” என்று சொல்ல, விட்சல் என்னிடம் தன்னுடைய கார்டு ஒன்றைக் கொடுத்து எனக்கு இ-மெயில் அனுப்புங்கள் என்று சொல்லிப்போனார். பிறகு ஸம்ஸ்க்ருதத் துறை ஆசிரியர்கள்/மாணவர்கள் விட்சலுடன் புகைப் படம் எடுத்துக்கொள்ள கூட்டம் முடிந்தது. அவருடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டவர்கள் தங்களுக்கு ஜென்மசாபல்யம் கிட்டியது போல் சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டனர். அன்று மாலை ரோஜா முத்தையா நூலகத்திற்கும் மைகேல் விட்சல் விஜயம் செய்துள்ளார்.

இதனிடையே ஏழாம் தேதி செவ்வாய்க் கிழமையன்று மைகேல் விட்சல் பாண்டிச்சேரி சென்று பிரெஞ்சு மொழியாராய்ச்சி நிலையத்தில் (French Institute of Indology) பல ஆராய்ச்சியாளர்களுடன் கலந்து பேசிவிட்டு வந்திருக்கிறார். சிந்து சமவெளி நாகரிக அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைத்த முத்திரைகளும், கல் பட்டயங்களும் (tablets) ஹிந்து மத சம்பந்தம் இல்லாதவை; அவற்றில் மொழியின் வடிவங்களோ, எழுத்துக்களோ இல்லை; ரிக்வேதம் ஹிந்து மத சம்பந்தம் இல்லாதது; வேத நாகரிகத்திற்கும், சிந்து சமவெளி நாகரிகத்திற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை; என்றெல்லாம் பேசியிருக்கிறார். அங்கிருந்து கிடைத்த செய்திகளின் படியும், இவரின் மொழியறிவும், மற்ற மொழியாராய்ச்சி விஷயங்கள் பற்றிய ஞானமும் அவ்வளவாக அவர்களை ஈர்க்கவில்லை என்பது தெரிந்தது.சென்னை வருவதற்கு முன்னால் ஹைதராபாத் மற்றும் பெங்களூர் போய் வந்திருப்பதும் நமக்குத் தெரியவந்தது. ஒன்பதாம் தேதி புது டில்லி சென்றுள்ளார். அங்கு ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலையிலும் (JNU), இந்திய சர்வதேச மையத்திலும் (India International Centre) “சொற்பொழிவு” ஆற்றியிருக்கிறார். ஆனால் அங்கு வருகை தந்தவர்களும் அதிருப்தியே அடைந்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக இந்திய சர்வதேச மையத்தில் தலைமை தாங்கிய கபிலா வாத்ஸ்யாயனன் மைகேலின் பல கோட்பாடுகளை ஒத்துக்கொள்ளவில்லையாம்.

விடை தெரியா கேள்விகள்:

1. மைகேல் விட்சலின் இந்தியப் பயணத்திற்குப் பின்னணி என்ன? இவருடைய பயணத் தகவல்கள் ஏன் ரகசியமாக வைக்கப் பட்டன? இவர் எதற்காக இப்படி ஒரு ரகசியமானப் பயணத்தை மேற்கொண்டார்?

2. இவர் அரசாங்க விருந்தினராக வந்துள்ளாரா? இல்லையென்றால் இவரை வரவழைத்த தனியார் நிறுவனம் எது? அல்லது இவரை வரவழைத்த தனி நபர்கள் யாவர்? எதற்காக இவரைப் போல் சராசரிக்கும் கீழான ஒருவரை “மேதை” என்று சொல்லி வரவழைக்க வேண்டும்?

3. சாதாரணமாக “வெளிநாட்டு அறிஞர்” என்கிற போர்வையில் யார் வந்தாலும் அவர்கள் பின்னே ஓடும் நம் ஊடகங்கள், குறிப்பாக இந்து மத கோட்பாடுகளுக்கு எதிராக யார் பேசினாலும் பெரிதும் விவரிக்கின்ற ஊடகங்கள், ஏன் இவர் உரையாற்றியதை செய்தியாகவோ, விமரிசனமாகவோ மக்களுக்குத் தெரிவிக்கவில்லை?

4. மைகேல் விட்சல் தனியாக வந்திருக்கிறாரா? அல்லது ஒரு குழுவுடன் வந்திருக்கிறாரா? குழுவுடன் வந்திருந்தால் மற்றவர்கள் எங்கெல்லாம் சென்றனர்? என்ன மாதிரியான தகவல்களை சேகரித்தனர்? நம்முடைய பல்கலைகளில் உள்ள நூர்களஞ்சியங்களில் உள்ள பொக்கிஷங்கள் ஏதாவது இவருக்குக் கொடுக்கப் பட்டனவா? அல்லது விற்கப் பட்டனவா?

5. ஸம்ஸ்க்ருதக் கல்லூரி எதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டது? மத்திய அரசாங்கத்தின் நிதியுதவியுடன் நடத்தப்படுகின்ற கல்லூரி என்பதால் மத்திய அரசின் வற்புறுத்தல் இருந்ததா? அவ்வாறு வற்புறுத்தச்சொல்லி அமெரிக்க ஸ்தாபனங்கள் மத்திய அரசின் மீது அழுத்தம் தந்தனவா?

6. கிறிஸ்துவப் பாதிரிகள் சமீபத்தில் மும்பையில் ஹிந்து மத குருமார்களுடன் நடத்திய மத நல்லிணக்கப் பேச்சு வார்த்தையின் விளைவாக இவருடைய பயணம் மேற்கொள்ளப் பட்டதா? சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இதே போல் சென்னை வந்து போன பிரான்சிஸ் க்ளூனி என்கிற ஏசுசபை பாதிரியார் அடுத்த மாதம் மீண்டும் சென்னை வருகிறார். அவர் வைஷ்ணவா கல்லூரியில் பேச இருக்கிறார். இவர்கள் ஏன் லயோலா, ஸ்டெல்லா மேரி, ராணி மேரி, கிறிஸ்துவ மகளிர், போன்ற கிறிஸ்துவ கல்லூரிகளில் தங்கள் “சொற்பொழிவை” வைத்துக் கொள்ளாமல் ஹிந்து கல்லூரிகளாக தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்? இந்து நிறுவனங்களில் உரையாற்றிவிட்டு, நாளை அமேரிக்கா சென்று சிங்கத்தை அதன் குகையிலேயே சென்று சந்தித்தேன் என்று பெருமை பீற்றவா? இந்த மாதிரியான அரை வேக்காட்டு அறிஞர்களுக்கு, தீய உள்நோக்கம் கொண்ட மனிதர்களுக்கு, ஐராவதம் மகாதேவன் போன்ற அறிஞர்கள் ஏன் உதவுகின்றனர்?

7. மைகேல் விட்சல் நிதி திரட்டுவதற்காக இந்தியா வந்துள்ளாரா? தற்போது உலகப் பொருளாதாரம் அடிவாங்கிய சூழ்நிலையில், ஹார்வார்ட் பல்கலை கூட கிட்டத்தட்ட முப்பது சதவிகித சொத்துக்களை இழந்துள்ளதாகச் சொல்லப் படுகிறது. அங்கு விட்சலின் “திறமை” மீது மிகவும் அதிருப்தி நிலவுவதாகப் பேசப் படுகிறது. கலிபோர்னிய பாட நூல் வழக்கில் ஹிந்துக்களுக்கு எதிராக மைகேல் விட்சல் நடந்து கொண்டதில் ஹார்வார்ட் பல்கலையின் பெயர் மிகவும் கெட்டுப் போயுள்ளது. அமேரிக்கா வாழ் இந்திய மக்களிடையே ஹார்வார்ட் பல்கலையின் மேல் மிகவும் அதிருப்தி நிலவுவதால், ஹார்வார்ட் பல்கலை விட்சல் மீது கோபம் கொண்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது. அமெரிக்கப் பலகலைகள் தங்கள் ஆசிரியர்களுக்கு சாதாரணமாக ஒன்பது மாதங்கள் தான் சம்பளம் வழங்குகின்றன. கோடை கால மூன்று மாதங்களுக்கான பயிற்சி வகுப்புகளையோ, அல்லது ஆராய்ச்சிக்கான நிதியையோ, அவர்களாகவே தான் ஏற்பாடு செய்து கொள்ளவேண்டும். ஹார்வார்ட் சம்ஸ்க்ருத துறை அம்மாதிரி எந்த ஏற்பாடும் செய்ய நிதி ஒதுக்கவில்லை. எனவே நிதி திரட்டுவதற்காக இவர் இந்தியா வந்துள்ளார் என்கிற பேச்சையும் ஒதுக்கி விடமுடியாது என்று விவரம் அறிந்தோர் கூறுகிறார்கள். மேலும் தன சுயலாபத்திற்காகவும் நிதி திரட்டக் கூடியவராக விமரிசிக்கப் படுகிறார் விட்சல். பாகிஸ்தானில் பிரசுரமாகும் “டான்” (DAWN) பத்திரிகையின் இணைய தளத்தில், தன்னை ஒரு “ஹிந்து-எதிரி” என்று கூறிக் கொண்டு தன “சேவைகளை” விளம்பரப் படுத்தியுள்ளார். எனவே, இவரை நம் நாட்டில் ஏன் உரையாற்ற அனுமதிக்கவேண்டும்?

8. கலிபோர்னிய பாட நூல் வழக்கில் மைகேல் விட்சல் ஹிந்துக்களுக்கு எதிராக வேலை செய்தபோது அவருக்கு ஆதரவாக Dalit Freedom Network (தலித் விடுதலை கூட்டமைப்பு) மற்றும் Dalit Solidarity Forum (தலித் ஒருங்கிணைப்பு மையம்) என்ற பெயரில் உலாவும் கிறிஸ்தவ முகமூடி அமைப்புகள் இயங்கின. தலித் ஒருங்கிணைப்பு மையயத்தின் தலைவர் பாதிரி ஜோசப் டிஸோஸா அகில இந்திய கிறிஸ்துவ சபையின் தலைவராகவும் இருப்பவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இதிலிருந்தே இந்தியாவில் தலித் மக்களை ஹிந்து சமூகத்திலிருந்து பிரித்தாள கிறிஸ்துவ சர்ச் சதி செய்கிறது என்பது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. தலித்களிடையே மாபெரும் மதமாற்ற முயற்சிகளும், இயேசுவின் பார்வையில் அனைவரும் சமம் என்று பொய் சொல்லி மதம் மாற்றிய பிறகு தலித் கிறிஸ்துவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வேண்டும் என்று கேட்டு ஷெட்யூல்ட் பிரிவு இந்துக்களின் இடங்களை கவரும் முயற்சிகளும் நடை பெறுவதும், இதன் தொடர்ச்சியான சதி தான். இம்மாதிரியான இந்தியாவிற்கு எதிரான சதிகளில் பங்கு வகிப்பவர் மைகேல் விட்சல், ஸ்டீவ் பார்மர், பிரான்சிஸ் க்ளூனி, போன்றவர்களாவர். அப்படி இல்லை என்றால் கலிபோர்னிய பாட நூல் வழக்கில் ஹிந்துக்களுக்கு எதிராக ஏன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்? பதில் சொல்வாரா மைகேல் விட்சல்? உண்மையான விளக்கம் தருவாரா?

முடிவுரை

இந்த நாடு இந்து நாடு. இந்த நாட்டு மக்கள் இந்து மக்கள். இந்த நாட்டின் கலாசாரம் இந்து கலாசாரம். இந்த நாட்டின் தத்துவம் இந்துத்துவம். வேதங்களும், இதிதாசங்களும், உபநிடதங்களும், புராணங்களும் இந்த நாட்டின் பழம் பெருமைகளையும், பாரம்பரியத்தையும், கலாச்சாரத்தையும் விளக்கிக் கூறுபவன. சிந்து-சரஸ்வதி நாகரிகம் என்பது நமது வேத நாகரிகமே. இங்கே ஆரிய-திராவிட இன வாதங்கள் வெள்ளையரால் ஏற்பாடு செய்யப் பட்ட பொய்யும் புளுகும் புனைச்சுருட்டும் கலந்த, சற்றும் ஆதாரம் இல்லாத கட்டுக் கதைகள் என்று நிரூபிக்கப் பட்டுவிட்டன.

மத மாற்றம் செய்ய கலாசாரக் களவில் (Inculturation) ஈடுபட்ட ராபெர்ட் நொபிலி போன்ற பாதிரிகளும், இந்துக்களை பிரித்தாள வழிவகை செய்த மாக்ஸ் முல்லர் போன்ற விஷமர்களும், காட்டிய வழியில் சிறிதும் வெட்கமோ தயக்கமோ இன்றி பயணிப்பவர் தான் மைகேல் விட்சல் போன்றோர். பண்பாட்டு ஆராய்ச்சி, மொழி ஆராய்ச்சி என்கிற போர்வையில் தங்களுடைய தீய கோட்பாடுகளை நம் மேல் திணித்து நம்மை மாற்றி, நம் நாட்டையும் கிறிஸ்துவ நாடாக மாற்றுவதே இவர்களின் ஒரே நோக்கம். இவர்களை அழைத்து வந்து நம்மிடையே உரையாற்ற வைத்தால் நாம் இவர்களுக்கு அங்கீகாரம் அளித்து விடுகிறோம் என்பதை உணர வேண்டும்.

நாம் செய்கின்ற மிகப் பெரிய தவறாகும் அது. இவர்களை அழைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இவர்களாக வந்தால் வாதம் புரிந்து தோற்கடித்து இவர்களை விரட்ட வேண்டும். வாதம் புரிய முடியாதென்று இவர்கள் சொன்னால் இவர்களைப் பேச விடாமல் துரத்த வேண்டும். நம் வேதங்களைப் பற்றியும், மொழிகளைப் பற்றியும், கலாச்சாரப் பாரம்பரியம் பற்றியும் நம் பள்ளி-கல்லூரி மாணவர்களிடையே உரையாற்ற பல வேத விற்பன்னர்களும், மொழியாராய்ச்சியாளர்களும், சான்றோர்களும் நம்மிடையே இருக்கின்றனர். நமக்கு மைகேல் விட்சல் போன்ற ஒரு அரைகுறையான வெளிநபர் தேவையில்லை.

தன்மானமும் தேசப்பற்றும் கொண்ட எந்த ஒரு இந்தியனும் அதற்கு இடங்கொடுக்கக் கூடாது. இனியாவது இந்துக்கள் தங்கள் நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழ வேண்டும். தங்களைச் சுற்றிப் பின்னப்படும் மதச்சார்பின்மை, சகிப்புத் தன்மை, பன்முகத்தன்மை, போன்ற வலைகளை கிழித்தெறியவேண்டும். இந்த தேசத்தின் ஹிந்து அடையாளத்தை நிலை நிறுத்த வேண்டும். அதற்கு பாரத மாதா அருள் புரியட்டும்.

கொசுறு: தமிழ் இந்து தளத்தில் கேட்ட ஐந்து கேள்விகளை நான் விட்சல் அவர்களுக்கு அவர் சொல்லியபடி இ-மெயில் செய்து ஐந்து தினங்கள் ஆகிவிட்டன. இன்று வரை பதில் வரவில்லை. மீண்டும் ஞாபகப் படுத்தி ஒரு மெயில் அனுப்பப்படும். ஆனாலும் பதில் வரும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. இருந்தால் தானே வருவதற்கு?!

சம்ஸ்கிருத அறிஞர் மைக்கேல் விட்செலுக்கு சில கேள்விகள்

திரு. மைக்கேல் விட்செல் அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற ஹார்வர்ட் பல்கலைக் கழகத்தின் சம்ஸ்கிருதத் துறைப் பேராசிரியர். ஏறத்தாழ 30 வருடங்களுக்கும் மேலாக பண்டைய இந்திய வரலாறு, வேதகால நாகரீகம், சம்ஸ்கிருத மொழி ஆகியவற்றில் பல ஆய்வுகளைச் செய்து வருபவர். 1972 முதல் சம்ஸ்கிருத மொழியைத் தொடர்ந்து மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தும் வருகிறார். இந்தியாவுக்குள் ஆரியர் படையெடுத்து வந்தனரா? ஆரிய இனவாதக் கோட்பாடு உண்மையா? ஆகியவை குறித்தான ஆய்வுகளில் சில சர்ச்சைக்குரிய கருத்துக்களைக் கூறியிருக்கிறார். இந்திய கலாசாரம் மற்றும் பண்பாட்டின் வேர்களைக் குறித்து பலகாலம் ஆய்வு செய்து வந்தாலும் அடிப்படையில் இவர் இந்து தர்மம் மற்றும் இந்தியா குறித்த எள்ளல் பார்வையே கொண்டிருக்கிறார் என்றும் ஒரு சாராரால் விமர்சிக்கப் படுபவர். அமெரிக்காவில் கலிபோர்னியா மாகாணப் பாடப் புத்தகங்களில் இந்து தர்மம் மற்றும் இந்து சமூக வரலாறு தவறாகச் சித்தரிக்கப் பட்டிருப்பதாகக் கூறி அப்பகுதி இந்துப் பெற்றோர்கள் வழக்குத் தொடுத்தனர். அவ்வழக்கில் பாடத் திட்டக் குழு செய்தது சரிதான் என்ற கட்சிக்கு ஆதரவாக இவரது செயல்பாடுகள் இருந்தன என்றும் கருதப் படுகிறது. 2005-ல் “நான் இந்து துரோகி அல்ல” என்று ரிடீஃப். காம் தளத்திற்கு அளித்த ஒரு பேட்டியில் விட்சல் தன்னிலை விளக்கம் அளித்துள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.

இன்று (ஜூலை 8, 2009) மாலை சென்னை சம்ஸ்கிருதக் கல்லூரியில் திரு. விட்சல் இந்திய மொழிகளின் மூலம் மற்றும் ரிக்வேத கால வரலாறு குறித்து பேசுகிறார்.

பண்டைய பாரதம் பற்றிய ஆய்வுகளைத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் செய்துவரும் புகழ்பெற்ற அறிஞரை தமிழ்ஹிந்து.காம் சென்னை நகருக்கு வரவேற்கிறது.

அதே நேரத்தில் திரு. விட்சல் அவர்களிடம் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகளும் உள்ளன. எமது வ்ரலாற்று ஆர்வலர் குழு தொகுத்திருக்கும் இந்தக் கேள்விகளை இந்தத் தருணத்தில் அவரிடம் எழுப்ப விரும்புகிறோம், பேராசிரியர் கண்டிப்பாக அவற்றுக்கு விடையளிப்பார் என்ற நம்பிக்கையுடன்.

விரிவான கேள்விகள், ஆங்கிலத்தில் கீழே.

சுருக்கமாக,

1. பல மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள், இந்திய கலாசாரத்தின் உயர்வுகள் குறித்து பேசியுள்ளனர். ஆனால் தாங்கள் இந்திய கலாசாரம் காட்டுமிராண்டித் தனமானது, முதிர்ச்சியடையாதது என்று பல பொதுத் தளங்களில் கூறிவருகிறீர்கள். இந்த தேசத்தில் தங்கி, உண்மையிலேயே அது எப்படிப் பட்டது என்று கண்டுணரும் எண்ணம் உங்களுக்கு உண்டா?

2. அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா மாகாணப் பாடப் புத்தகங்களில் இந்து தர்மம், வரலாறு மற்றும் இந்து சமூகம் தவறாகச் சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளது என்று அங்கிருந்த இந்துப் பெற்றோர்கள் வழக்குத் தொடர்ந்தனர். அவர்களது ஆதாரபூர்வமான வாதங்களைக் கூட ”இந்துத்துவ வெறிக்கூச்சல்” என்று தாங்கள் கூறினீர்கள்.. ஆனால் அதே வாதங்களை (ஆரியப் படையெடுப்பு உண்மையல்ல இத்யாதி..) பல மதிப்பிற்குரிய அமெரிக்க வரலாற்றாசியர்களே கூறியுள்ளனரே – அவர்களது கருத்துக்களும் வெறிக் கூச்சல்கள் தான் என்று கூறுகிறீர்களா?

3. காலனிய ஆட்சிக் காலத்தில் மக்களைப் பிரிப்பதற்காக உருவாக்க்கப் பட்டது தான் ஆரிய திராவிட இனவாதக் கொள்கை என்பது அனேகமாக இப்போது முழுதாக நிரூபிக்கப் பட்டு விட்டது. ஆயினும் தவறான வரலாறு இந்தியாவிலும், அமெரிக்காவிலும் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கப் படுவது சரிதானா? இதன் நோக்கம் தான் என்ன?

4. ஒரு கட்டத்தில் ”துளித்துளியாக நாடோடிகளாக” வந்து தங்கி விட்ட ஆரியர்களின் ஒரு சிறிய குழு தான் வேதங்கள் உட்பட இந்திய கலாசாரம் முழுவதையும் உருவாக்கியிருக்கலாம் என்று ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகிறீர்கள். இன்னொரு இடத்தில் ஆரியப் படையெடுப்பு தென்னமெரிக்காவில் ஸ்பானிஷ்காரர்களின் படையெடுப்பு போன்ற பயங்கர நிகழ்வு என்றும் சொல்கிறீர்கள். இந்த முரண்பாட்டிற்கு, குழப்பத்திற்குக் காரணம்?

5. பௌதாயன ஸ்ரௌத சூத்திரம் என்ற நூலின் ஒரு பாடலுக்கு நீங்கள் அளித்த மொழிபெயர்ப்பு (ஆரியப் படையெடுப்புக்கு ஆதாரமாக சுட்டப் பட்டது) தவறு என்று அறிஞர்களால் நிரூபிக்கப் பட்டு விட்டது. தங்கள் தவறான மொழிபெயர்ப்பு இன்று எல்லா வரலாற்று ஆய்வாளர்களாலும் எடுத்தாளப் படுகிறது என்பதைத் தாஙக்ள் அறிந்திருக்கலாம். அந்தத் தவறைச் சுட்டிக் காட்டி நீங்கள் ஒரு அறிக்கை விடவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறோம். செய்வீர்களா?

இப்போது விரிவான கேள்விகள், ஆங்கிலத்தில்.

Question 1: You will agree that no culture or civilization is perfect, and we Indians are quite aware of the imperfections of our society. At the same time, most of us are proud of belonging to this land. Many Western thinkers and Indologists have also expressed great admiration for Indian culture and for India’s intellectual heritage in particular. You must have seen testimonies by people like Emerson, Thoreau, Durant, Toynbee, Renou, Filliozat or Kramrish. How is it that, by contrast, you do not seem to find anything good to say about Indian culture, and have often hinted, especially on Internet lists, that it is something barbaric or primitive? Would you not like to spend some time travelling through India, since you are now among us, so as to judge this culture firsthand and decide?

Question 2: In the recent noisy controversy over history textbooks prepared by the California State Board of Education, and in Internet debates, it is often made out that those opposing the teaching of the theory of an Aryan invasion of, or migration into, India are a bunch of dangerous “Hindutva” fanatics. This completely eclipses the fact that the strongest opponents of this theory have been Western scholars: U.S. archaeologists George Dales, Jim Shaffer, U.S. anthropologist K.A.R. Kennedy, British archaeologist Colin Renfrew, French archaeologists Jean-Paul Demoule, Jean-François Jarrige, Henri-Paul Francfort, Estonian biologist Toomas Kivisild, and many more. Why is this never openly acknowledged and debated in a fair and civilized manner?

Question 3: Why is, instead, the Aryan invasion or migration theory pushed down the throats of Indian schoolchildren (and now U.S. ones!), even as everyone knows fully well that this colonial theory was used to divide Indian society, leaving wounds that have remained unhealed to this day? What do learned scholars like yourself gain by perpetuating the colonial game of division and demonizing those who oppose this theory as “Hindutva” propagandists?

Question 4: In a 1995 paper, you wrote: “The first appearance of [the invading Aryans’] thundering chariots must have stricken the local population with a terror similar to that experienced by the Aztecs and Incas upon the arrival of the iron-clad, horse-riding Spaniards.” [*1] That is exactly the colonial paradigm of the invasion theory in all its military splendour. Yet in 2001, you wrote, “Why, then, should all immigration, or even mere transhumance trickling in, be excluded in the single case of the Indo-Aryans … ? Just one ‘Afghan’ Indo-Aryan tribe that did not return to the highlands but stayed in their Panjab winter quarters in spring was needed to set off a wave of acculturation in the plains, by transmitting its ‘status kit’ … to its neighbors.” [*2] It is the complete absence of archaeological, anthropological and genetic evidence for the “hard” version of the Aryan invasion which forced you to dilute it to a mere “trickling in”? And is it conceivable that a single overstaying Afghan tribe could have set off a process of radical linguistic and cultural change over the whole of North India?

[*1] – Michael Witzel, “Early Indian history: Linguistic and textual parametres,” in The Indo-Aryans of Ancient South Asia: Language, Material Culture and Ethnicity, ed. George Erdosy (Berlin & New York: Walter de Gruyter, 1995), p. 114.

[*2] – Michael Witzel, “Autochthonous Aryans ? The Evidence from Old Indian and Iranian Texts”, Electronic Journal of Vedic Studies, Vol. 7 (2001), issue 3 (May 25).

Question 5: In a 1995 paper,[*3] in an attempt to find evidence for the Aryan migration theory in Sanskrit literature, you quoted an excerpt of the Baudhâyana Shrauta Sûtra in your own translation. This translation was proved wrong (by Koenraad Elst in 1999, more recently by Prof. B.B. Lal), and the mistranslation was no accident, since it figured in an earlier paper of yours.[*4] We all know, of course, that the best scholars are not immune from error, and this is true of all disciplines. Yet you did not have the grace to acknowledge your error and retract the mistranslation. Instead, we have since seen historians (for instance Romila Thapar,[*5] R.S. Sharma [*6]) quote this mistranslation in support of the Aryan migration theory. Would you kindly issue a statement to stop such misuse of your mistranslation?

[*3] – Michael Witzel, “Rgvedic history: poets, chieftains and polities,” in The Indo-Aryans of Ancient South Asia: Language, Material Culture and Ethnicity, ed. George Erdosy (Berlin & New York: Walter de Gruyter, 1995), pp. 320-321.

[*4] – Michael Witzel, “Tracing the Vedic Dialects”. In Dialectes dans les littératures indo-aryennes, Publications de l’Institut de civilisation indienne, Série in-8, Fascicule 55, ed. by C. Caillat (Diffusion de Boccard: Paris 1989).

[*5] – Romila Thapar’s lecture titled “The Aryan Question Revisited”, available online at http://members.tripod.com/ascjnu/aryan.html

[*6] – R.S. Sharma, Advent of the Aryans in India (Manohar: New Delhi, 1999), pp. 87-89.

Video: ARYAN invasion theory, proven false – INDIA (part 2 of 3)

ஆரியப் படையெடுப்பு என்ற புரளியைப் பயன்படுத்தி எவ்வாறு பாரத மக்களுக்குள் பெரும் பிளவு உண்டாக்கப்பட்டது? மதம் பரப்ப வந்தவர்கள் எவ்வாறு இந்தியாவை மனம் துவளச் செய்வதற்காகச் சரித்திரப் புரட்டுச் செய்தனர்? உண்மை என்ன? இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் சான்றுகளோடு அறிய ஒவ்வொரு இந்தியனும் பார்க்க வேண்டிய வீடியோ. இவ்வரிசையில் இரண்டாவது பகுதி இது.

இதன் முதல் பகுதியைப் பார்க்க…