கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 8

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

Prostate cancer in men can spread to the lymph nodes and distant organs, such as the bone, liver, lung, small intestine and kidney. It’s a very rare occurrence for amoxil 500 price a person to buy a used drug from the streets but when you find a deal on a brand-name drug, you Bisceglie buy amoxicillin no prescription have to take notice. However, glucophage is more commonly used in the treatment of obesity, to encourage the body to store and use more fat.

In this entry we’re going to look at the cost of strattera (strictly speaking vogdufen or vogdafen) and how well it performs for treating bipolar disorder, and in particular mania. We assure that you can buy clomid 50mg receive your orders in just a few hours. If you are searching for mox 250mg capsule in india then here you will get a special offers and coupons to make you save more money.

Both are stimulant drugs that act on a receptor in the brain. I think we should start a thread here for any kind of information clomid online shop suspiciously on the drugs you are using. It is prescribed as a supplement and is used to treat depression, and also to control weight when prescribed with diet and exercise.

தொடர்ச்சி…

கோவாவில் போர்ச்சுக்கீசிய கிறிஸ்தவ மதவெறியர்களால் நடத்தப்பட்ட இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்துப் ஃப்ரெஞ்சுப் பயணியான ஃப்ரான்கோ பையார்ட் மேலும் சொல்கையில்,

கோவாவில் நடத்தப்பட்ட இரக்கமற்ற இன்குசிஷன் விசாரணைகளின்போது மரணமடைந்தவர்கள் எத்தனைபேர்கள் என்று அளவிடுவது மிகமிகக் கடினமான ஒரு விஷயமாகும். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு ஹாலந்து குடிமகனுக்கு நிகழ்ந்த கொடுமைகளைக் குறித்து மட்டும் கூறிக்கொண்டு இதனை முடிக்கிறேன்.  நகை விற்பனையானான அந்த ஹாலந்தியன் மிகக் கடினமாக உழைத்து ஏறக்குறைய முப்பதிலிருந்து, நாற்பதாயிரம் குரூசோடோக்களை (போர்ச்சுக்கீசிய பணம்) சம்பாதித்து வைத்திருந்தான்.  அவன் ஒரு போர்ச்சுகல்காரியை மணமுடித்ததிருந்தான். அவர்களிருவருக்கும் திருமணவயதில் ஒரு மிக அழகான மகள் இருந்தாள்.

அவனுக்கும் அவனது மனைவிக்கும் உண்டான மனஸ்தாபத்தின் காரணமாக, அவன் மனைவி தனது கணவன் பரமண்டலத்திலிருக்கிற பிதாவினையும், அவனது மகனான ஏசுகிறிஸ்துவையும் தவறாகப் பேசினான் என இன்குசிஷன் விசாரணை அதிகாரிகளுக்குப் பொய்யான புகாரளித்தாள். இதனடிப்படையில் அந்த ஹாலந்தியன் கைதுசெய்யப்பட்டதோடுமட்டுமல்லாமல், அவனது சொத்துக்ளும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அந்தச் சொத்துகளில் பாதியளவு அவனது மனைவிக்கும் மீதிப் பாதி இன்குசிஷன் விசாரணை அதிகாரிகளுக்கும் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டது. அதற்குப் பின்னர் அந்த ஹாலந்தியன் என்னவானான் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அனேகமாக அவன் சித்திரவதைசெய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கவே வாய்ப்பிருக்கிறது என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

அவனே ஒரு போர்ச்சுக்கீசியனாக இருந்திருந்தால் அவனைக் கைதுசெய்து போர்ச்சுகலுக்கு அனுப்பிவைத்திருப்பார்கள். மேற்படி ஆள், ஹாலந்துக்காரனாகவும், பணக்காரனாகவும் இருந்ததால் இங்கேயே அவனது கதையை முடித்துவிட்டார்கள்.

கோவாவில் நடந்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளின் தண்டனைகள் அனைத்தும் பெருவிருந்து நாட்களிலேயே நடந்தன. தங்களின் புனிதப் புத்தகங்களையோ, அல்லது புனிதர்களையோ தவறாக விமரிசித்தவர்கள் என்று நம்பப்பட்டு, சித்திரவதைசெய்யப்பட்டுத் தண்டனையளிக்கப்பட்ட பரிதாபகரமானவர்கள் — சல்ஃபர் [கந்தகம்] ஊற்றி ஊறவைக்கப்பட, தீயின் படம் வரையப்பட்ட உடல்களுடன் ஊர்வலமாக அழைத்துவரப்பட்டார்கள். அவர்களில் தீயால் கொளுத்தி எரியப்போகிறவர்களைத் தலைகீழாகக் கட்டித் தொங்கவிட்டிருப்பார்கள். பின்னர் ஊர்வலம் ஒரு பெரிய சர்ச்சையோ, அல்லது சிறைக்கு அருகிலிருக்கும் பெரிய மைதானத்திலோ சென்று கூடும்.

பின்னர் பாதிரிகள் புனிதப் புத்தகத்தைப் படித்து பிரசங்கம் நிகழ்த்துவார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து அந்தக் கைதிகள் அவரவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனைகளின்படி தண்டிக்கப்பட்டார்கள் (Campo Sancto Lazaro). எரித்துக் கொல்லப்பட தண்டனையளிக்கப்பட்டவர்கள் கம்பங்களில் தலைகீழாகக் கட்டிவைக்கப்பட்டுப் பின்னர் அத்தனைபேர்களுக்கும் முன்னிலையில் எரித்துக் கொல்லப்பட்டார்கள்.

ஜெ.சி. பரேட்டோ மிராண்டா என்கிற கோவா வரலாற்றாசிரியர் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் என்கிற பெயரில் போர்ச்சுக்கீசிய பாதிரிகள் பிறமதத்தவர்களின்மீதும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள்மீதும் நடத்தப்பட்ட கொடூரங்களைக் குறித்துக் கூறுகையில்,“அன்பும், அமைதியும் நிறைந்த மதமாக ஐரோப்பாவில் கூறப்படும் கிறிஸ்தவமதத்தைச் சார்ந்த பாதிரிகள், அவர்களின் நாட்டில் பிறமதத்தவர்களான யூதர்கள் போன்றவர்களுக்கு நடத்திக் காட்டிய கொடூரங்களைக் காட்டிலும் பல மடங்கு குரூரங்களை இந்தியாவின் கோவாபகுதியில் நடத்தினார்கள். இன்குசிஷன் விசாரணையை நடத்திய குழுவினருக்கு இந்தியாவிலிருந்த ஆர்ச்பிஷப்பும், கோவாவை ஆண்ட வைசிராயும்கூட அஞ்சவேண்டிய நிலை இருந்தது. ஒரே ஒரு தவறான வார்த்தையோ, அல்லது தவறான நடவடிக்கையோ, அங்கு பயங்கரத்தை வரவழைத்தது மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் வாழ்வையும் சாவையும் தீர்மானிப்பதாகவும் இருந்தது. தங்களின் கைகளில் சிக்கியவர்களைப் பாதாளச் சிறைகளிலிட்டு இரக்கமில்லாமல் சித்திரவதைசெய்து கொன்றார்கள்; அல்லது அவர்களுக்கு உணவும், நீரும் வழங்காமல் பட்டினியிட்டுக் கொன்றார்கள்; அல்லது அவர்களை நெருப்பிலிட்டு எரித்துக் கொன்றார்கள்.” என்கிறார்.

போர்ச்சுகல் மற்றும் ஸ்பெயின் நாடுகளில் நிகழ்ந்த இன்குசிஷன் விசாரணைக் கொடூரங்களைக் குறித்த பல புத்தகங்கள் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், இந்தியாவில் நிகழ்ந்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்த முழுமையான ஆவணங்கள் எதுவும் இன்றைக்குக் கிட்டுவதில்லை. ஐரோப்பிய நாடுகளில் நிகழ்ந்த கொடுமைகளைவிடவும் கிறிஸ்தவமத நம்பிக்கையற்றவர்களான ஹிந்துக்களும், முஸ்லிம்களும் வாழ்ந்த கோவாவில் நிகழ்ந்த கொடுமைகள் பலமடங்கானவை என்பதில் எந்த வரலாற்றாசிரியருக்கும் பேதமில்லை.

மிகைல் வின்செண்ட்டே-டி-அபேரோ என்பவர் எழுதியுள்ளபடி, கோவாவின் சிறந்த வராலாற்றாசிரியரான ஃபெலிப்பே-நெரி-சேவியர், தான் கோவாவைக் குறித்து 1864-ஆம் வருடம் ஒரு புத்தகம் எழுதப் போவதாகவும் (Boletim do Governo), அதில் கோவாவைக் குறித்தான நினைவுகளை வெளிக் கொணரப் போவதாகவும் (Memoria Historica de Tribunal da Inquisicao de Goa – Historical Record of the Tribunal of the Inquisition of Goa) சொல்கிறார். அதில் கோவாவில் இருநூற்றைம்பது வருட காலமாக கிறிஸ்துவின் பெயரால் நடந்த கொடூரங்களை உலகிற்கு வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டப்போவதாக மேலும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் என்றாலும் அந்தப் புத்தகம் என்னவாயிற்று என்பது எவருக்கும் தெரியவில்லை.

எதனால் கோவா பயங்கரங்கள் குறித்த தகவல்களோ அல்லது அங்கு நடத்தப்பட்ட பயங்கரங்கள் குறித்த குறிப்புகளோ வெளிவரவில்லை என்பதனைக் குறித்து எவராலும் எளிதாக யூகிக்கமுடியும். ஏனென்றால் இன்குசிஷன் விசாரணை செய்தவர்களுக்கு இருந்த வானளாவிய அதிகாரம் அங்கு வாழ்ந்த அத்தனை குடிமக்களின் மனதிலும் அச்சத்தையும், திகிலையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது. எதிர்த்துப் பேசிய, எழுதிய, அத்தனைபேர்களுமே கொடூரமாகத் தண்டிக்கப்பட்டார்கள் என்பதால் எவரும் அதனை எழுதிவைக்கத் துணியாதிருந்திருக்கலாம். இருப்பினும், இன்குசிஷன் விசாரணைகள் குறித்த தகவல்கள் அனைத்தும் அதனை நடத்தியவர்களால் துல்லியமாக எழுதப்பட்டு ஆவணங்களாக்கப்பட்டன என்பதில் சந்தேகம் எதுவுமில்லை. அவை என்னவாகின?

அந்த ஆவணங்கள் அனைத்தும் போர்ச்சுகலுக்கு எடுத்துச்செல்லப்பட்டு அங்கு உயர்பதவிகளிலிருந்த கிறிஸ்தவர்களால் மூடிமறைக்கப்பட்டன. போர்ச்சுகல் அரசாங்கம் அந்தக் கொடூரங்களைக் குறித்து எழுதமுயன்ற அனைவரையும் தடுத்துநிறுத்தியது. இன்றைக்கு கோவாவில் வசிக்கும் எவரும் அந்த ஆவணங்களைக் குறித்தோ, அல்லது கிறிஸ்துவின் பெயரால் நடந்த கொடூரமான கேவலங்களைக் குறித்தோ ஆராய்ந்து எழுத முன்வருவதில்லை. வரலாற்றின் இருண்ட பக்கங்களில் சென்று மறைந்துவிட்டது, கோவா இன்குசிஷன் விசாரணை. எதிர்காலத்தில் எவரேனும் துணிந்து அதனைச்செய்ய முன்வரலாம்.

எக்காரணத்திற்காக இந்தக் கொடுமைகளை எவரும் எழுதிவைக்க முற்படவில்லை என்பதற்கு நெரி-சேவியர் என்பவர் எழுதியதொரு உதாரணத்தைப் பார்க்கலாம்.

இன்குசிஷன் விசாரணைக் காலத்தில் அப்பாவிகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள் கோவாவாசிகளின் மனதில் பெரும் அச்சத்தைத் தோற்றுவித்து, அவர்களுக்குள் அழியாததொரு வடுவாகச் சமைந்துவிட்டது. இந்த விசாரணைகள் நடந்ததொரு வீட்டின் பெயரை உச்சரிப்பதற்குக்கூட எவருக்கும் தைரியமில்லை. அதற்குப் பதிலாக ,அந்த வீட்டைக் குறித்து சொல்கையில் அந்தப் பெரிய வீடு (Orlem gor) எனச் சூசகமாகச் சொன்னார்களேயன்றி, அது எந்தவீடு என்று சுட்டிக்காட்டக்கூடத் தயங்கினார்கள். இன்னதற்கும் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் முழுமையாக ஆரம்பமாகாத காலகட்டம் அது

ஒரு வீட்டின் பெயரை உச்சரிப்பதற்குக்கூட ஒரு சாதாரண குடிமகன் அஞ்சினானென்றால் அவன் மனதில் அது எத்தகையதொரு அச்சத்தைத் தோற்றுவித்திருக்கும் என்று உணரலாம். கோவாவைக் குறித்து எழுதப்பட்ட அத்தனை குறிப்புகளையும் போர்ச்சுகீசிய அரசாங்கம் தீவைத்து எரித்தோ, அல்லது வேறு ஏதோ ஒருவகையிலோ அவற்றை அழித்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அங்கு நடந்தவை அனைத்தும் அன்பு மதத்தின் பெயரால் நிகழ்ந்த அழிவுகள் என்பதனைச் சாதாரணன் உணரவேண்டும்.

1739-ஆம் வருடம் மராத்தாக்கள் கோவாவைத் தாக்கினார்கள். அந்தக் காலகட்டத்தில் கோவவைப்பற்றி எழுதப்பட்ட இன்குசிஷன் விசாரணைத் தகவல்கள் அனைத்தும் கோவாவிலேயே இருந்திருக்கின்றன. மராத்தாக்கள் கையில் இந்தத் தகவல்கள் சிக்கிவிடாதிருக்கும் பொருட்டு அவற்றை எரிப்பதற்குப் போர்ச்சுக்கீசிய ஆட்சியாளர்கள் முனைந்திருக்கிறார்கள். இதற்கானதொரு உத்தரவை அன்றைக்கு கோவாவில் இன்குசிஷன் ஜெனரலாக இருந்த அண்டோனியோ-டி-அமரால் குட்டின்ஹா எழுதியிருக்கிறார்.

ஜனவரி 23, 1738-ஆம் வருடம் கோவாவின்மீது மராத்தாக்களின் தாக்குதலை அடுத்து போர்ச்சுக்கீசியர்கள் மர்கோவாவை விட்டு செல்செட்டேவிலிருந்த கிராமங்களுக்குத் தப்பிச் சென்றார்கள். அடுத்த சில நாட்களில் மராத்தாக்கள் கோவாவையும் தாக்குவார்கள் என அஞ்சிய இன்குசிஷன்-ஜெனரல் குட்டின்ஹா அனைத்து இன்குசிஷன் விசாரணைகள் குறித்த தகவல்கள், ஆவணங்கள், சித்திரவதைக் கருவிகள், ஊர்வலங்கள் குறித்த குறிப்புகள் என அத்தனையையும் ஒரு பெட்டியில் வைத்து, மர்கோவா கோட்டைக்கு அனுப்பிவைக்க உத்தரவிட்டார்.

இதற்கிடையே மராத்தாக்கள் பார்டெஷ் நகரைக் கைப்பற்றினார்கள். அவர்களின் அடுத்த குறி கோவாதான் என அஞ்சிய வைசிராய், போர்ச்சுக்கீசிய பெண்கள், குழந்தைகள் அனைவரையும் மர்கோவாவிற்குச் செல்ல ஆணையிட்டார். இந்தக் குழப்பத்தில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் குறித்த ஆவணங்கள் அனைத்தையும் மர்கோவாவிற்கு எடுத்துச் செல்ல வாகனங்கள் கிடைக்காததால் அங்கிருந்த சிறையின் அறைகளில் பரப்பிவைக்கப்பட்டு, தேவைப்பட்டால் அந்த ஆவணங்களைத் தீக்கிரையாக்கும் எண்ணத்துடன் அதன்மீது உலர்ந்த இலைகளைப் போட்டு மூடினார்கள்.

ஆனால் அன்றைக்கு அதிர்ஷ்டம் போர்ச்சுக்கீசிய ஆட்சியாளர்களின் பக்கம் இருந்ததால் மராத்தாக்களின் தாக்குதல் வெற்றிபெறவில்லை. எனவே அந்தக் ஆவணங்களை அன்று அவர்கள் எரிக்கவேண்டிய தேவை ஏற்படவில்லை.

[தொடரும்]

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 7

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி…

போர்ச்சுகலில் நடப்பதைப் போல இந்தியாவின் போர்ச்சுக்கீசிய பகுதியான கோவாவிலும் இன்குசிஷன் விசாரணைகளை ஆரம்பிக்கவேண்டும் என “புனித” செயிண்ட் சேவியர் போர்ச்சுக்கள் அரசனான மூன்றாம் டி. ஜொகோவோவுக்கு அனுப்பிய கடிதத்தை அரசன் மதிக்காமல் மூலையில் எறிந்துவிட்டான். அவன் ஆட்சிக்காலத்தில் கோவாவில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் நடக்கவில்லை.

இருப்பினும், வேறுசில பகுதிகளிலிருந்து அரசனுக்குத் தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. பி.எம். நூனஸ் பாரெட்டோ என்கிற கிறிஸ்தவசாமியார் ஜனவரி 5, 1551-ஆம் ஆண்டு ரோமிலிருக்கும் கிறிஸ்தவ உயரதிகாரி ஒருவருக்கு எழுதிய கடிதம் ஒரு உதாரணம்.

அந்தக் கடிதம், உலகின் எந்தப் பகுதியை விடவும் இந்தியாவில் இன்குசிஷன் விசாரணைகளை நடத்த அனுமதி அளிக்கவேண்டும். ஏனென்றால் இங்கு கிறிஸ்தவர்கள் பிறமதத்தவர்களான முஸ்லிம்கள், யூதர்கள் மற்றும் ஹிந்துக்களுடன் கலந்து வாழ்கிறார்கள். மேலும் இந்தப் பெரிய நாட்டில் வசிக்கும் கிறிஸ்தவர்கள் தங்களின் மதச் சம்பிரதாயங்களைச் சரிவரச் செய்யாமல் இருக்கிறார்கள். இதனைத் தடுத்து அவர்கள் நல்லதொரு வாழ்க்கை வாழவேண்டுமென்றால் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் மட்டுமே சரியானதாக இருக்கமுடியும். எனச் சொல்கிறது.

போர்ச்சுகல் அரசன் மூன்றாம் ஜெகோவா 1557-ஆம் வருடம் மரணமடைந்த சிறிது காலத்திற்குள்ளாக கோவாவிலும் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் துவக்கப்படவேண்டும் என்கிற குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. இதனடிப்படையில் 1560-ஆம் வருடம் கோவாவில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் துவங்க அனுமதியளிக்கப்பட்டு அதற்குத் தலைவராக அலெக்ஸியோ டயஸ் ஃபால்க்கோ என்கிறவர் நியமிக்கப்பட்டார்.  

உலகின் மிக இரக்கமற்ற கிறிஸ்தவப் படுகொலைகள் நிகழ்வதற்கு அச்சாரமிட்ட கோவா இன்குசிஷன் விசாரணைக்கான அனுமதி வழங்கபட்ட சூழ்நிலைகளைக் குறித்து வரலாற்றாசிரியரான எச். சி. லீ என்பவர் விளக்குகையில், போர்ச்சுகல் அரசன் மூன்றாம் ஜெகோவோ ஜூன் 11, 1557-ஆம் வருடம் இறந்தபிறகு அவனது மூன்று வயது பேரக்குழந்தையான டான் செபாஸ்டியன் என்பனுக்கு முடிசூட்டப்படுகிறது. அவன் வயதுக்கு வரும் வரையில் அரசியான காட்டலினா பொறுப்பெடுப்பாள் என அறிவிக்கப்படுகிறது. இருப்பினும் 1562-ஆம் வருடம் அரசி காட்டலினா கார்டினல் ஹென்றிக் என்பவரிடன் அந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விலகிவிட்டாள். இந்த காடினல் இந்தியாவில் தூய கிறிஸ்தவம் பரவவேண்டும் என்கிற ஆவல் உடையவன்.

எனவே 1560-ஆம் வருடம் மேற்படி ஹென்றிக், கோவா இன்குசிஷன் விசாரணைகளை ஆரம்பிக்கும் எண்ணத்துடன் அலெக்ஸியோ டயால் ஃபால்க்கோவை இன்குசிடராக நியமித்து அவன் கீழ் பணிபுரியத் தேவையான கிறிஸ்தவ சாமியார்களையும் அனுப்பி வைக்கிறான். இப்படியாக கோவாவில் மிகக் கொடூரமான இன்குசிஷன் தொடங்குவதற்கான அச்சாரம் இடப்பட்டது. இதனைத் தொடர்ந்து நடந்த நிகழ்வுகளை இங்கு சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம்.

கிறிஸ்தவ வரலாற்றாசிரியரான பாதிரி ஃப்ரான்ஸிஸ்கோ டிசொவுசா கீழ்க்கண்டதொரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

“கோவா தீவில் ஹிந்துக்களையும், அவர்களது ஆலயங்களையும், மதச் சடங்குகளை ஒழிப்பதற்கான முயற்சிகள் மிகத் தீவிரமாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டன. இன்னொருபுறம் பாதிரிகள் கோன்ஸால்வோ-டா-ஸில்வெய்ரா மற்றும் பெல்சோய்ர் கார்னிரோ என்கிற இருவரும் கொச்சியிலிருக்கும் யூதர்களை ஒடுக்குவதற்குத் செல்கிறார்கள்.  ஏற்கனவே கூறியபடி கொச்சி பழங்காலம் தொட்டே யூதர்களுக்குப் புகலிடம் அளிக்கும் இடமாக இருந்தது. இந்தியாவில் வந்து தங்கி தங்களின் கடின உழைப்பினால் முன்னேறிப் பெரும் செல்வந்தர்களாக வாழ்ந்த கொச்சியின் யூதர்கள், தங்களின் மதச்சடங்குகளை தீவிரமாகப் பின்பற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களுடன் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே யூதர்களாக மதம்மாறிய ஹிந்துக்களும் வாழ்ந்து வந்தார்கள்.

கோவாவைப் போலல்லாது கொச்சிப் பகுதியில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் தொடங்குவதற்கான சூழ்நிலைகள் இல்லாததால் கொச்சி வாழ் யூதர்கள் அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். இதற்கு எதிராக பாதிரி சில்வியெரா தனது பிரச்சாரங்களைத் துவக்கி நடத்த ஆரம்பித்தான். கிரேக்கமும், ஹீப்ருவும், பைபிளும் நன்கு அறிந்திருந்த இந்தப் பாதிரி ஏசு கிறிஸ்து ஒருவர் மட்டுமே உண்மையான கடவுள் எனப் பிரசங்கிக்க ஆரம்பித்தான். இந்தப் பேச்சுக்களால் எரிச்சலடைந்த கொச்சி யூதர்கள் தெருவுக்கு வந்து மேற்படி பாதிரியை எதிர்த்துப் பேச ஆரம்பித்தார்கள். சர்ச்சுகளில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஆலோசனைப் பெட்டிகளில் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டு இடப்பட்டன.

யூதர்களை விடவும் எண்ணிக்கையில் அதிகமுள்ள கத்தோலிக்கப்பகுதியில் நிகழும் இந்த நிகழ்வுகளைக் கண்டு அதிர்ந்து போன பாதிரிகள் “புனித” செயிண்ட் சேவியரின் நண்பனான கவர்னர் பெரோ கோன்ஸால்விஸ் என்பவருக்குக் கடிதம் எழுதி இதுபோன்ற செயல்கள் தொடர்ந்து நடக்குமானால் அதனைத் தடுப்பதற்கு அதிகாரமுள்ள அமைப்பு எதுவும் இந்தியாவில் இல்லை. எனவே அதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்குமாறு கோரிக்கை விடுக்கிறார்கள்.

இந்தக் கோரிக்கையை ஏற்கும் பெரோ கோன்ஸால்விஸ் யூதர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தான். இது இவ்வாறு நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களும் இதனால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இவர்கள் முன்னாள் யூதர்கள். இந்தியாவிற்கு வந்து வணிகம் செய்து வசதியாக வாழ்ந்துவந்தவர்கள் அவர்கள். ஏசு கிறிஸ்துவைக் குறித்துக் கேவலமகப் பேசினார்கள் என்கிற குற்றச்சாட்டின் பேரில் அவர்களில் சிலர் கொச்சியில் கைது செய்யப்பட்டு கோவாவிற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். இவர்களே இந்திய இன்குசிஷன் விசாரணையில் தண்டனையளிக்கப்பட்டவர்களில் முதலானவர்கள். இவர்களைப் போலவே மேலும் பல புதிய மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவரக்ள் கோவாவிலிருந்து போர்ச்சுகல்லுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு அங்கு அவர்கள் யூதர்களாக கருதப்பட்டு உயிருடன் எரிக்கப்பட்டு தண்டனையளிக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.

இதன் காரணமாக இந்தியாவில் நடப்பதனைப் புரிந்து கொள்ளும் கார்டினல் ஹென்றிக் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை உபயோகப்படுத்தித் தனது கிறிஸ்தவ பாதிரிகளை இந்தியாவிற்கு அனுப்பி வைக்க முடிவு செய்கிறார். இதனைத் தொடர்ந்த காலத்தில் கோவாவில் மேலும் பல புதிய கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரானவர்கள் எனக் கண்டறியப்பட்டு அவர்களும் தீயிட்டுக் கொளுத்திக் கொல்லப்படுகிறார்கள்.

கோவாவில் பல புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் தங்களின் பூர்விக மதமான யூத மதத்தையே இன்னும் பின்பற்றுவதாகவும், அவர்களில் பலர் பெரும் பணக்காரர்கள் என்றும், அவர்களே யூத ஆல்யங்கள் பலவற்றையும் கட்டியவர்கள் எனவும், அதனை உறுதிப்படுத்தும் விதமாகக் கண்டறியப்பட்ட பல ஆவணங்களும் மேற்படி பாதிரிகளுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டுத் தண்டனையளிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள்.  இவ்விதமாக கோவாவிலும், கொச்சியிலும் ஏசு கிறிஸ்துவின் புனிதம் காக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டு அதனைக் குறித்து போப்பிற்கும் தகவலனுப்புகிறார்கள்.

கோவாவில் நடந்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்துக் கூறும் ஃப்ரான்ஸிஸ்கோ பையார்ட் என்னும் ப்ரெஞ்ச் பயணி கோவாவில் ஜூலை 1608-ற்கும் ஜனவரி 1610-ற்கும் இடையே நிகழ்ந்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்து விளக்கமாக எழுதியிருக்கிறார்.

“கோவா இன்குசிஷனை நடத்தியவர்களில் முக்கியமானவர்கள் இரண்டு பாதிரிகள். அங்கிருந்த போர்ச்சுக்கீசியர்கள் அந்த பாதிரிகளின் மீது மிகுந்த மதிப்பும் மரியாதையும் வைத்திருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர் இன்குசிஷன் மேஜர் என்று அழைக்கப்பட்டு பெரும் அதிகாரம் கொண்டவராக இருந்தார். அவர்கள் கடைபிடித்த நடவடிக்கைகள், தண்டனைகள் போர்ச்சுகல்லில் நிகழ்ந்ததைவிடவும் பலமடங்கு பயங்கரமானவை.  கையில் கிடைத்த யூதர்களையும் அவர்களில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்ப்ட்டவர்களையும்  எரித்துக் கொல்லுவதனை ஒரு சடங்காகவெ செய்தார்கள்.  அவர்களால் கைது செய்யப்படும் அப்பவி யூதனின் சொத்துக்களை உடனடியாகப் பறிமுதல் செய்தார்கள். சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் பணக்கார யூதர்களே இவர்களின் தண்டனைகளுக்கு முதல் பலியானார்கள்.

போர்ச்சுகல் அரசனிடமிருந்து இந்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைச் செய்வதற்கான உபகரணங்களும், உதவிகளும் பெறப்பட்டன.  கைது செய்யப்பட்டவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை உலகின் எந்த மொழியின் வார்த்தைகளாலும் விவரிக்கவே இயலாது.  ஒரு சிறிய சந்தேகம், ஒரு தவறான வார்த்தை அல்லது வேறேந்த சிறிய தவறு செய்தவர்கள் ஆண்களாக இருந்தாலும், பெண்களாக இருந்தாலும் ஏன் குழந்தைகளாக இருந்தாலும் பிடித்துச் செல்லப்பட்டு தூக்கிலடப்பட்டார்கள்.

அவர்களால் சாட்டப்பட்ட குற்றங்கள் பலவும் சாதாரணமானவை என்றாலும் தண்டனை என்னவோ மரணம்தான். உதாரணமாக, தாங்கள் உட்காரும் மெத்தையின் மீது சிலுவையை வைத்ததற்க்காக கைது செய்யப்பட்டவர்கள் உண்டு. இன்னும் சில சமயங்களில் ஏதேனும் காய்கறிகளையோ அல்லது மாமிசங்களையோ ஓங்கி வெட்டுகையில் அங்கிருக்கும் ஏசு கிறிஸ்துவின் “புனித” படத்தின் மீது தவறுதலாக அடிபடுவது போன்ற குற்றங்களைச் செய்பவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு அவர்கள் பரமண்டலத்தில் இருக்கும் பிதாவின் மதத்தைப் பின்பற்றாமல் தங்களின் பழைய மதத்தையே பின்பற்றுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டார்கள்.

மேலே கூறியபடி, போர்ச்சுக்கீசியர்களான இவர்களில் பணக்காரர்களே பெரும்பாலும் கொல்லப்பட்டார்கள்.  போர்ச்சுக்கீசிய ஏழைகளுக்குப் பல சமயம் அபராதங்கள் விதிக்கப்பட்டன.  இதையெல்லாம் விடவும், ஒருவனைப் பிடிக்காத இன்னொருவன் அவனைக் குறித்து பல பொய்யான தகவல்களை இன்குசிஷன் கமிட்டியிடம் சொல்லி அவனைத் தண்டனை பெறச் செய்வது போன்றவையும் நடந்தேறின.  எவரேலும் கைது செய்யப்பட்டாலும் அவர்களை விடுவிக்க அவர்களது நண்பர்களோ அல்லது உறவினர்களோ எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை. தாஙகளும் அதில் சிக்க வைக்கபடலாம் என்கிற அச்சத்தால்.

எனவே தெருக்களில் அனைத்து போர்ச்சுக்கீசியர்களும் இன்குசிஷனைக் குறித்து மிகுந்த மரியாதை தொனிக்கும் வார்த்தைகளையே பேசினார்கள்.  ஏதேனும் சிறிய தவறான வார்த்தையும் பெரும் அழிவினைத் தேடித் தரும் என்பதால் அனைவரும் அதற்கு அஞ்சி வாழ்ந்தனர்.  போர்ச்சுகல்லிலும், இத்தாலியிலும், ஸ்பெயினிலும் நிகழ்ந்ததைப் போன்ற நடவடிக்கைகளே கோவாவிலும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. சில சமயங்களில் தாங்கள் என்ன குற்றம் செய்தோம் என்பதை அறியாத அப்பாவிகள் பலரும் வருடக்கணக்கில் சிறையில் வாடினார்கள். அவர்களுக்கென வாதாட வக்கீல்களை அமர்த்திக்கொள்ளவும் அவர்களுக்கு அனுமதியளிக்கப்படவில்லை.

இந்திய ஹிந்துக்களும், முஸ்லிம்களும், அவர்கள் எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் இன்குசிஷன் விசாரணை என்கிற பயங்கரத்திற்கு ஆட்பட்டார்கள். அதிலிருந்து அவர்கள் தப்ப ஒரேவழி அவர்கள் கிறிஸ்தவரகளாக மதம் மாறுவது மட்டும்தான் என அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. ஏதேனும் ஒரு கோவா கிறிஸ்தவன் அங்கு வாழும் ஹிந்து அல்லது முஸ்லிமுக்கு எதிராகச் சொல்லப்படும் குற்றச்சாட்டிற்கு மிகுந்த முக்கியத்தும் அளிக்கப்பட்டு அவன் கிறிஸ்தவனாக மதம் மாறுவதாக அறிவிக்கும் வரையில் துன்புறுத்தப்பட்டான்.  இருப்பினும் அவர்களின் கலாச்சாரம், உடைகள் போன்றவற்றை மாற்றுவதற்கு போர்ச்சுக்கீசியர்கள் முயலவில்லை. “

[தொடரும்]

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 6

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி…

போர்ச்சுக்கல்லில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டு இன்குசிஷன் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டவர்களின் கதியைக் குறித்து விளக்கும் ஓலிவரா மார்ட்டின்ஸ் மேலும் சொல்கிறார்,

“குற்றம் சாட்டப்பட்ட மதம் மாற்றப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் சிறையில் இத்தனை ஆண்டுகள்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு வரம்பு எதுவும் விதிக்கப்படவில்லை. எனவே பலரும் மாதக்கணக்காக, வருடக்கணக்காக, ஏன் வாழ்க்கை முழுவதும் தாங்கள் என்ன குற்றம் செய்தோம் என அறியாமலேயே சிறையில் வாடினார்கள். இன்னும் பலர் தந்திரமாக விரிக்கப்பட்ட வலைகளில் வீழ்ந்து தண்டனைகளுக்கு ஆளானார்கள். அவர்கள் மீது பரிதாபம் கொள்வது போல நடித்த சிறைக்காவலர்கள் அவர்களிடமிருந்து சொத்துக்கள், மத எண்ணங்கள் போன்ற ரகசியங்களை அறிந்து பின்னர் அவர்களைக் காட்டிக் கொடுத்தார்கள்.

இந்த வகையில் இன்குசிஷன் என்னும் பயங்கரம் ஒரு பெரும் ப்ளேக் நோயைப் போலப் பரவி யூதர்களையும், புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களையும் துன்பத்திலும், துயரத்திலும் தள்ளியது. பொய்யாக ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்குகளும், குற்றமற்றவர்களை ஏமாற்றி செய்யாததொரு குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ள வைத்து, உண்மையைச் சொன்னால் அவர்களை விடுதலை செய்வதாக ஏமாற்றி….இன்னும் பலப்பல வழிகளில் அந்த பாவப்பட்ட யூதர்களும், மதம் மாற்றப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களும் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள்.

ஒவ்வொரு முறை சிறைக் கதவுகள் திறக்கப்படுகையிலும் சிறைக் கைதிகள் அச்சத்தால் நடுங்கினார்கள். அவர்களில் சிலரைப் பிடிக்கும் காவல்காரர்கள் அவர்களது கயிற்றால் அவர்களது கைகளை பின்புறம் கட்டிப் பின்னர் சித்திரவதைக் கூடங்களுக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள். பாதாள அறைகளை நோக்கி நடத்திச் செல்லப்படுகையில் அவர்கள் இட்ட கூக்குரல்கள் குரல்வளையை நசுக்கி அடக்கப்பட்டன. மனம் பேதலித்த அவர்களில் பலர் உண்மைக்கும், பொய்க்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் உளறிக்கிடந்தனர்.

இன்னும் பல அப்பாவிகளோ தங்களைத் தாங்களே பெரும் பிசாசுகளாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு தங்களுக்கு அளிக்கப்படும் தண்டனைகள் அனைத்தும் சரியானவைதான் என்கிற முடிவுக்கு வந்தனர். உதாரணமாக தாங்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டிருந்த சிறைச்சாலைகளில் பிசாசுகளைக் கண்டதாகவும், இன்னும் சிலர் அங்கிருந்த சிலுவையைத் தூக்கி சுத்தியலை வைத்து அடித்து உடைத்ததாகவும் தாங்களாகவே சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தனர்.

பாதாள அறைகளின் அதிக வெளிச்சமில்லாத சித்திரவதைக் கூடங்களின் மேசைக்குப் பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் இன்குசிஷன் விசாரணை நடத்தும் கிறிஸ்தவ சாமியார் மேற்படி கதைகளை உண்மையென்று எடுத்துக் கொண்டு அவர்களைத் சித்திரவதை செய்து கொன்றார்கள் (வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாத அந்த சித்திரவதைகளைக் குறித்து பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்ப்போம்). இந்தச் சித்திரவதைகளின் போது அந்தப் பரிதாபப்பட்டவன் அல்லது பரிதாபப்பட்டவள் மரணமடைவது இயல்பு. அவ்வாறு மரணமடைந்தவர்கள் அரண்மனைத் தோட்டத்தின் மூலையில் அடையாளம் தெரியாத ஓரிடத்தில் புதைத்தார்கள்.

சதையையெல்லாம் மண் தின்றபிறகு கிடைக்கும் எலும்புகளை வெளியில் எடுத்துக் கவனமாகச் சேகரித்து வைத்தார்கள். பின்னர் அந்த எலும்புகள் அடுத்த auto-de-fe என்கிற சடங்கின்போது எரித்துச் சாம்பலாக்கப்பட்டன.”

போர்ச்சுக்கல்லின் சுதந்திரச் சிந்தனையுடைய புகழ்பெற்ற அமைச்சரான மார்க்குவெஸ்-டி-பொம்பால் 1774 வருடம் எடுத்த சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளின்படி சிறிதும் மனிதத்தன்மையற்ற, குரூரமான, மதவெறி பிடித்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைச் சட்ட விரோதமாக அறிவித்தார். எனினும் 1820-ஆம் ஆண்டே அது முழுமையாகத் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றானது.

போர்ச்சுக்கல்லில் 1782-ஆம் வருடம் வரையில் ஏறக்குறய 28,000 பேர்கள் பல்வேறு தண்டனைகளுக்கு ஆளானதாகவும், 1454 பேர்கள் கட்டைகளில் கட்டி வைக்கப்பட்டு எரித்துக் கொல்லப்பட்டதாகவும் தெரிகிறது. ஆனால் உண்மையில் எத்தனைபேர்கள் இந்தக் கொடுமையால் மரித்தார்கள் அல்லது சித்தரவதை செய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள் என்கிற உண்மை இன்றுவரை வெளிவரவில்லை.

குறிப்பு : சென்னையில் பல முதியவர்களின் எலும்புக்கூடுகளில் சர்ச்சுகளில் பிடிபட்ட செய்தியை நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். அனேகமாக பல முதியவர்கள் கொடூரமாக சித்திரவதை செய்து கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்பதே எனது அனுமானம். அவர்கள் இறந்து, சதைகள் அழுகிய பிறகு அவர்களின் எலும்புகள் சேகரிக்கப்பட்டு auto-de-fe திருவிழா நடத்தப்பட்டு அந்த எலும்புகள் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

இனி இந்தியாவில் நிகழ்ந்த போர்ச்சுக்கீசிய இன்குசிஷன் பயங்கரங்களைக் குறித்துக் காண்போம்.

இந்தியாவில் போர்ச்சுக்கீசிய குடியேற்றங்கள் ஆரம்பமானபின்னர் போர்ச்சுக்கல்லைச் சேர்ந்த பல யூதர்கள் இந்தியாவிற்கு வந்து குடியேறி அங்கு கிடைத்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி வியாபாரம் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். இதற்கிடையே போர்ச்சுக்கல்லில் கிறிஸ்தவ மதவெறி தூண்டப்பட்டு இன்குசிஷன் விசாரணைகள் துவங்கிப் பெரும்பாலான யூதர்கள் கட்டாயமாக கிறிஸ்தவர்களாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இதிலிருந்து தப்பவும், தங்களின் பூர்வ மதமான யூத மதத்தைக் காப்பற்றவும் பல யூதர்கள் இந்தியாவின் பல பாகங்களுக்கும் சென்று குடியேறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

யூதர்கள் பழங்காலம் தொட்டே இந்தியாவைத் தங்களது தாயகமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். கொச்சி அரசரின் படைகளில் பல யூதர்கள் சிப்பாய்களாகப் பணிபுரிந்தார்கள். தங்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த கொச்சி அரசரை யூதர்கள் தங்களின் அரசனாகக் கருதினார்கள் என்பது அன்று வாழ்ந்த் பாதிரி லூஸன்கா என்பவர் எழுதி வைத்திருக்கிறார். இருப்பினும் அவர்கள் தங்களின் அடைக்கல நாடான இந்தியாவிலும் மதவெறி பிடித்த கிறிஸ்தவர்களால் தொடர்ந்து தொல்லைகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இன்குசிஷன் விசாரணகள் போர்ச்சுக்கல்லில் 1541-ஆம் ஆண்டு ஆரம்பமாயின. பின்னர் அதே இன்குசிஷன் விசாரணைகள் இந்தியாவின் போர்ச்சுக்கீசியப் பகுதிகளில் 1560-ஆம் ஆண்டு துவங்கப்பட்டது. இருப்பினும் கேஸ்பர் கொரெரியா என்பவர் எழுதிய Lendas de India என்கிற புத்தகத்தில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் இந்தியாவில் 1548-ஆம் ஆண்டே ஆரம்பமாகிவிட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அதனைக் குறித்து அவர் கீழ்க்கண்டவாறு விளக்குகிறார்,

“1548-ஆம் வருடம் இந்திய போர்ச்சுக்கீசிய கோவா பகுதியில் வாழ்ந்த புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட ஜெரானிமோ டயஸ் என்பவன் தன்னுடைய நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் பரமண்டலத்திலிருக்கும் பிதாவையும் அவனது மகனான ஏசுவையும் குறித்து தவறாக ஏதோ சொல்லியதாகத் தெரிகிறது. அதனைக் கேள்விப்படும் கோவா பிஷப் அந்த டயஸ் உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட்டு சாட்சிகளின் முன்னிலையில் விசாரணை செய்யப்பட வேண்டும் என உத்தரவிடுகிறார். அதன்படி கைது செய்யப்படும் டயஸ் பிடிவாதமாகத் தனது யூத மத ஆச்சாரங்களைக் குறித்து உயர்வாகப் பேசியதாகத் தெரிகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து கோவாவின் முக்கியஸ்தர்களைச் சந்திக்கும் ஆர்ச் பிஷப்பின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க அவனுக்குத் தண்டனை வழங்கப்படுகிறது.

அதன்படி, இதன்படி பரமண்டலத்தில் இருக்கும் பிதாவினையும், அவனது மகனான ஏசு கிறிஸ்துவையும் பழித்து, கிறிஸ்தவ மத ஆச்சாரங்களை இழித்துக் கூறிய புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட யூதனான டயஸ் ஒரு கம்பத்தில் கட்டிவைக்கப்பட்டு எரித்துக் கொல்லப்படவேண்டும் எனத் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. ஒருவேளை நீ உன் குற்றத்தை ஒப்புக் கொண்டு, கிறிஸ்தவனாக மரிக்க ஆசைப்பட்டாயானால் முதலில் உனது கழுத்து நெறிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டு அதன் பின்னர் தீ வைத்து எரிக்கப்படுவாய். அவ்வாறு நீ கிறிஸ்தவன் அல்ல என்று கூறினால் உன்னை உயிருடன் கம்பத்தில் கட்டி எரிப்போம் எனவும் அவனுக்குக் கூறுகிறார்கள்.

பின்னர் மதகுருமார்கள் அந்த டயஸை நோக்கிக் கடுமையான வார்த்தைகளால் திட்டித் தீர்க்கிறார்கள். டயஸ் தன்னை ஒரு கிறிஸ்தவனாக அறிவித்துக் கொள்கிறான். அதன்படி அவனது கழுத்து நெறிக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்படுகிறான். பின்னர் அவனது உடல் தீவைத்துக் கொளுத்தப்படுகிறது. “

அதன் பின்னர் ஞாயிற்றுக் கிழமை சர்ச்சில் கூடிய கூட்டத்தில் பிஷப் தங்களின் தாய் நாடான போர்ச்சுக்கல்லில் துவங்கியிருக்கும் புனித இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்து அங்கு வந்திருக்கும் கிறிஸ்தவர்களிடையே பேசுகிறார். கிறிஸ்தவ மதத்தைக் குறித்து தவறாகப் பேசுபவர்களைக் கண்டறிந்து அவர்களைக் குறித்த தகவல்களைத் தனக்குத் தருமாறும் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார் பிஷப். எனினும் போர்ச்சுக்கல் அரசரின் நேரடி உத்தரவு தங்களுக்கு வந்து சேராதவரையில் அந்த மத நிந்தனையாளர்களுக்குத் தண்டனை வழங்குவதனை நிறுத்தி வைக்கப் போவதாகவும் அறிவிக்கிறார்.

இந்தியாவில் இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவக்க வேண்டும் என்கிற முதல் வேண்டுகோள் “புனித” ஃப்ரான்ஸிஸ் சேவியர் என்பவனால் முன்வைக்கப்படுகிறது. அம்பொய்னா என்னும் கோவா பகுதியிலிருந்து போர்ச்சுக்கல் அரசனான மூன்றாம் ஜெகோவோவுக்கு மே 16. 1545-ஆம் வருடம் சேவியர் எழுதிய கடிதம் இவ்வாறு கூறுகிறது,

“இந்தியாவிலும் உடனடியாக இரண்டாவது இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவங்க வேண்டும் என மேதகு அரசரை வேண்டிக் கொள்கிறேன். ஏனென்றால் இங்கும் தங்களின் மத ஆச்சாரங்களைப் பின்பற்றும் யூதர்களும், முஸ்லிம்களும் கடவுளைக் குறித்த எந்த அச்சமும், அவமானமும் இல்லாமல் வாழ்கிறார்கள். இந்த கோட்டையின் பெரும்பகுதிகளில் அவர்களைப் போன்றவர்கள் நிரம்பி இருப்பதால் இங்கும் இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. அதற்காகப் பல கிறிஸ்தவ சாமியார்களும் தேவைப்படுகிறார்கள். உங்களின் உண்மையுள்ள குடிமக்கள் வாழும் கோவாவிற்கு இந்த அவசியமானதொரு உத்தரவை மேதகு அரசர் வழங்கிக் கவுரவிக்க வேண்டும்”

[தொடரும்]

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 5

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி…

இதற்கிடையே 1506-ஆம் வருடம் போர்ச்சுகலைப் பெரும் பஞ்சம் தாக்கியது. அதனுடன் பிளேக் நோயும் சேர்ந்து கொண்டது. போர்ச்சுகல் குடிமக்கள், பரமண்டலத்தில் இருக்கும் பிதாவின் கருணையை வேண்டி அங்கங்கிருந்த சர்ச்சுகளில் வந்து குவிந்தார்கள். லிஸ்பனில் இருந்த போம்-ஜீசஸ் சர்ச்சின் மேடையில் ஒரு பேழையில் மூடிவைக்கப்பட்டிருந்த சிலுவையின்மீது ஒரு விசித்திரமான விளக்கொளி பரவியது. அது கடவுளின் அற்புதம் என்று கருதிய கத்தோலிக்கர்கள், பெரும் பரவசத்திற்குள்ளானார்கள்.

பரமண்டலத்து பிதாவின் அற்புதம் போர்ச்சுகலெங்கும் பரவியது. ஆயிரக்கணக்கான கத்தோலிக்கர்கள் அந்தச் சர்ச்சிற்கு வந்து பிதாவின் அற்புத ஓளியைக் காணத் துடித்தார்கள். எனினும் அந்தக் கூட்டத்தில் இந்த “அற்புத” ஒளியைக் குறித்த சந்தேகங்கள் எழுப்பப்பட்டன. அவர்களில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட ஒருவன் இந்த அற்புதம் போலித்தனமானது எனச் சொல்ல, கடவுளுக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட நம்பிக்கையாளர்கள் கூட்டம் அவனைப் பிடித்து தீவைத்து எரித்துத் தனது கோபத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டது.

மேற்படி ஒளிவீசிய சிலுவையைக் கையில் தூக்கிக்கொண்டு சர்ச்சிலிருந்து வெளிவந்த இரண்டு கத்தோலிக்க சாமியார்கள், “பரமண்டலத்துப் பிதாவுக்கு எதிராகப் பேசியவர்களை விடாதீர்கள்! பரமண்டலத்துப் பிதாவுக்கு எதிராகப் பேசியவர்களை விடாதீர்கள்!” எனக் கூக்குரலிட்டார்கள். அதனைக் கேட்டு வெறிகொண்ட கூட்டம், கண்ணில் தென்பட்ட புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட மூன்று கிறிஸ்தவர்களைப் பிடித்துத் நெருப்பில் தூக்கியெறிந்து கொன்றார்கள். அன்றுமட்டும் லிஸ்பனில் 800-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.

அதற்கு மறுநாளும் போர்ச்சுகலெங்கும் வன்முறை தொடர்ந்து, ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். சில பழைய கிறிஸ்தவர்களையும் புதிய கிறிஸ்தவர்கள் எனத் தவறுதலாக எண்ணி, அவர்களையும் கிறிஸ்தவ மதவெறிக் கும்பல் படுகொலைசெய்தது. புதிய கிறிஸ்தவர்கள் என்று அறியப்பட்டவர்களின் வீட்டுக் கதவுகளை உடைத்துக்கொண்டு உட்புகுந்த கிறிஸ்தவ மதவெறியர்கள் அங்கிருந்த ஆண், பெண், குழந்தைகள் என அனைவரையும் இரக்கமின்றி படுகொலை செய்தார்கள். அன்னையரின் மார்பில் பால் குடித்துக்கொண்டிருந்த மழலைகளைப் பிடுங்கி, பாறைகளில் அவர்களின் தலைகளை சுவற்றில் மோதிக் கொன்றார்கள்.

காணுமிடமெங்கும் கொலையும், கொள்ளைகளும் தலைவிரித்தாடின. ஆலயங்களுக்குள் பாதுகாப்பாகச் சென்று ஒளிந்தவர்களும் விடப்படவில்லை. அவர்களும் அங்குவைத்தே கொல்லப்பட்டார்கள். கன்னிகளும், திருமணமான பெண்களும் அங்கிருந்து இழுத்துச் செல்லப்பட்டுக் கற்பழிக்கப்பட்ட பின்னர், நெருப்பில் தூக்கிவீசிக் கொல்லப்பட்டார்கள். தொடர்ந்து பலநாட்கள் நிகழ்ந்த இந்தப் படுகொலைகளில் குறைந்தபட்சம் 2000 பேர்களுக்கும் மேலானவர்கள் படுகொலையானார்கள். பின்னர் போர்ச்சுகல் அரசாங்கத் தலையீட்டினால் இந்தக் கலவரங்கள் அடக்கப்பட்டன.

கொலைகாரக் கும்பல்களைத் தூண்டிவிட்ட இரண்டு பாதிரிகளும் கைது செய்யப்பட்டுத் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள். அவர்களின் உடல்கள் எரிக்கப்பட்டன. லிஸ்பன் நகரின் சர்ச்சுகளில் இருந்த டொமினிகன் பாதிரிகள் நீக்கப்பட்டு, அவர்களுக்குப் பதிலாக சிறிது நடுநிலையுடன் செயல்படுபவர்களிடம் அச்சர்ச்சுகள் ஒப்படைக்கப்பட்டன. கலவரங்களை நடத்தியவர்களின்மீது கடுமையான நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்பட்டன.

இந்தக் கலவரங்களினால் நிகழ்ந்த பயங்கரங்களைக் கண்ட போர்சுக்கீசிய அரசன் டி. மேனுவல் மிகவும் வருந்தினான். புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்கான கால அளவு 1526-ஆம் ஆண்டுவரையிலும் நீடிக்கப்பட்டது. புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் தங்களின் சொத்துக்களை விற்பதற்கும், வெளிநாட்டில் புகலிடம் தேடுவதற்குமான தடைகள் முழுவதும் நீக்கப்பட்டன. இதனைத் தொடர்ந்து 1521-ஆம் வருடம் மேனுவல் இறக்கும் வரையில் போர்ச்சுகல்லில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள் அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள்.

மெனுவலின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவனது மகனான மூன்றாம் டி. ஜோவவ் (Joao III) அரியணை ஏறுகிறான். மெனுவலைப் போலல்லாது, அவனது மகனான ஜோவவ் யூதர்களுக்கு எதிரான வெறுப்புகொண்டவன். தனது பதவியின் தொடக்ககாலத்தில் தனது தகப்பனான மேனுவல் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுக்கு வழங்கிய சலுகைகளைத் தொடர்ந்து அளிக்கப்போவதாக உறுதியளித்தான் ஜோவவ். இருப்பினும் தனது அந்த உறுதிமொழிகளிலிருந்து பின்வாங்குவதற்கான அத்தனை வழிகளையும் அவன் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

லிஸ்பனில் வாழும் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களின் நடவடிக்கைகளை ரகசியமாகக் கண்காணித்துத் தனக்குக் தகவல் அனுப்புமாறு 1524-ஆம் வருடம் ஜார்ஜ் தெமுடோ என்பவனை நியமித்தான், ஜோவவ். அவர்கள் இன்னமும் தொடர்ந்து தங்களின் பூர்வமதமான யூதமதத்தையே பின்பற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்கிற சந்தேகம் அவனுக்குள் இருந்தது. லிஸ்பனிலிருக்கும் சர்ச்சுகளில் இருக்கும் சாமியார்களிடம் விசாரித்தபின்னர் புதிதாக மதம்மாறிய கிறிஸ்தவர்கள் இன்னமும் தங்களின் பழைய வழக்கங்களைத் தொடர்வதாக ஜார்ஜ் தெமுடோ ஜோவவ்விற்குத் தெரிவித்தான்.

பின்னர் ஜோவவ், என்ரிக்கே ந்யூனஸ் என்பவனிடம் இதே வேலையை ஒப்படைத்து, தனக்குத் தகவல் தெரிவிக்குமாறு ஆணையிட்டான். என்ரிக்கே ந்யூனஸ் ஒரு கிறிஸ்தவ மதவெறியன் என்பது மட்டுமன்றி, ஸ்பெயினில் யூதர்களுக்கு எதிரான இன்குசிஷன் விசாரணைகளில் பங்கெடுத்துக்கொண்ட இன்னொரு மதவெறியனான இன்குசிடர் லூசேரோ என்பவனின் கீழ் பணிபுரிந்தவன். ஹென்றி நூனஸ் தந்திரமாகத் தன்னைப் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுடன் இணைத்துக்கொண்டு, அங்கு அவர்களை ரகசியமாகக் கண்காணிக்கும் அவன், புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்தவ சடங்குகளை வெளிப்புறம் செய்வதுபோல நடித்துக்கொண்டு தங்களின் யூதச் சடங்குகளை ரகசியமாகத் தொடர்ந்து நடத்துவதாக அரசன் ஜோவவ்விற்குத் தெரியப்படுத்தினான்.

இதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்துபோகும் போர்ச்சுக்கீசிய அரசன் ஜோவவ், நூனசைப் பாராட்டி அவனுக்கும் உறுதியான மத நம்பிக்கையாளன் என்கிற பட்டத்தை அளித்தான். இருப்பினும் அவன் ஒரு உளவாளி என அறிந்துகொண்ட புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள், அவனைக் கொலைசெய்தார்கள். இதனை அறிந்த போர்ச்சுக்கீசியக் கிறிஸ்தவர்கள் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்களின்மீது கோபம் கொண்டார்கள். இதனைத் தொடர்ந்து கிறிஸ்தவத்தை அவமானம் செய்வதாகக் குற்றம் சாட்டப்படும் மதம் மாற்றப்பட்டவர்கள்மீது வன்முறை கட்டவிழ்த்துவிடபட்டது.

யூத வெறுப்பாளர்கள் அரசி டி. காத்ரீனின் வலிமையான ஆதரவையும் பெற்றார்கள். அவள் ஸ்பெயினை ஆண்டுகொண்டிருந்த அரசன் ஐந்தாம் சார்லஸின் சகோதரி. ஸ்பெயினில் நிகழ்த்தப்பட்ட இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் கண்டு வளர்ந்தவளான அவள், உண்மையான கிறிஸ்தவ மதநம்பிக்கைகள் கட்டிக்காக்கப்படவேண்டும் என்பதில் உறுதியான நிலைபாடுடையவள். இந்தச் சூழ்நிலையில் மீண்டும் யூதர்களுக்கு எதிரான இன்குசிஷன் விசாரணைகள் போர்ச்சுகல்லில் நடத்தப்படவேண்டும் என்கிற எண்ணம் தலையெடுத்தது.

இதனைத் தொடர்ந்து போர்ச்சுக்கீசிய அரசன் தனது தூதுவரை அனுப்பும் ரோமிலிருக்கும் போப்பைச் சந்தித்து, மீண்டும் இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவங்குவதற்கான உத்தரவை அளிக்கும்படி ரகசியவேண்டுகோள் விடுத்தான். அதன்படி போப் அந்த உத்தரவை டிசம்பர் 17, 1531-ஆம் ஆண்டு போர்ச்சுகல் அரசனுக்கு வழங்கினார். இந்தச் செய்தி பல பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பெரும் துயரத்தைச் சந்தித்துவரும் — புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட –கிறிஸ்தவர்களின் மத்தியில் இடியாக இறங்கியது. நடக்கவிருக்கும் பயங்கரங்களை எண்ணி அஞ்சி நடுங்கினார்கள் அவர்கள். இதனைப் போப்பிடம் எடுத்துச் சொல்லித் தங்களைக் காப்பாற்றுமாறு அனுப்பிவைக்கப்பட்ட இன்னொரு புதிதாக மதமாற்றம்செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவனான டுராட்டே-டி-பாஸ் என்பவன், அதற்கு நேரெதிராக போப்பிடம் பேசி பரிதாபத்திற்குரிய தனது இனத்தை நட்டாற்றில் விட்டான்.

இருப்பினும், அவன்மீது சந்தேகம் கொள்ளும் போப் அவனைச் சிறையில்தள்ள உத்தரவிட்டார். அங்கிருந்து விடுதலையானபின்னர் துருக்கிக்குப் போன டுராட்டே, முஸ்லிமாக மதம்மாறி, அங்கேயே இறந்துவிட்டான். மிகுந்த துன்பத்துடனும், துயரத்துடனும் இன்குசிஷன் விசாரணை என்னும் பயங்கரத்தைத் தடுக்கமுயன்ற புதிய கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணம் நிறைவேறவில்லை. அதற்கு மாறாக 1541=ஆம் ஆண்டு போர்ச்சுகலில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் துவங்குகின.

இதனைக் குறித்து எழுதும் போர்ச்சுக்கீசிய வரலாற்றாசிரியரான ஓலிவெரா மார்ட்டின்ஸ் கீழ்க்கண்ட தகவல்களைத் தருகிறார்,

இன்குசிஷன் விசாரணை என்கிற பெயரில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளில், நீதியும் நல்லெண்ணமும் சிறிதும் இல்லை. புதிதாக மதம்மாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள்மீது குற்றம் சுமத்தியவர்கள், அவர்களின் மகன்களைத் தங்களின் பெற்றோர்களுக்கு எதிராகவும், பெற்றோர்கள் தங்களின் குழந்தைகளுக்கு எதிராகவும் சாட்சிசொல்லவைத்தார்கள். குற்றம் சாட்டப்பட்டவன் தங்களின் வக்கீலுடன் பேசுவதற்கும் அனுமதிக்கப்படவில்லை.

தங்கள்மீது குற்றம் சுமத்தியவர்கள் யார், அவர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள் என்கிற விவரமும் அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்கள் அனைத்தும் புகழப்பட்டன; அதற்கும் மேலாகப் புதிதாக மதம்மாற்றப்பட்டவர்களை உளவுபார்ப்பதும் புனிதச் செயலாகக் கருதப்பட்டது. உளவாளிகள் அந்தப் பரிதாபப்பட்ட ஜீவன்களின் குடும்பத்தில் பலவிதங்களிலும் உட்புகுந்தார்கள்.

ஒரு மருத்துவராக, அல்லது ஒரு உண்மைவிளம்பியாக, அல்லது மிகநெருங்கிய நண்பர்கள் என்கிற தோற்றத்தில், அல்லது அவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்பவர்களாக அவர்களுடன் பழகி அவர்களின் ரகசியங்களை அறிந்துகொண்டார்கள். குற்றம்சாட்டப்பட்டு தண்டனை அளிக்கப்பட்டவர்கள் மேல்முறையீடு செய்வதற்கும் தடைவிதிக்கப்பட்டது.

[தொடரும்]

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.