பாகிஸ்தான்: இந்தியப் பிரிவினை – அம்பேத்கரின் நூல் தமிழில்

“Pakistan or the Partition of India (1946)” என்ற தலைப்பில் டாக்டர் B.R. அம்பேத்கர் எழுதிய விரிவான நூலின் தமிழாக்கம் கிழக்கு பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ளது. ஏற்கனவே கிழக்கு வாசகர்களுக்கு பரிச்சயமான மொழிபெயர்ப்பாளர் B.R.மகாதேவன் இந்நூலையும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இந்த நூலின் முக்கியத்துவம் குறித்தும் உள்ளடக்கம் குறித்தும் மொழிபெயர்ப்பாளரின் கருத்துக்களை இப்பதிவில் தருகிறோம். பதிவின் முடிவில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் சென்று இந்நூலை ஆர்டர் செய்யலாம். 1940களில் வெளிவந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அம்பேத்கரின் இந்நூலை இன்றைய அரசியல் சூழலில் நாம் வாசிப்பதும் விவாதிப்பதும் முக்கியம்.ஆசிரியர் குழு

The medication can be used to treat many bacterial infections. The pink https://vietnamhairs.vn/hair-styles eecexa 20 mg2c scored tablet, 100mg dosage. The women's clothes are not very colorful and they are not very fancy.

The problem, while i'm sure some people wouldn't admit this, is my lifestyle is such that i spend a lot of my weekends in bed. It is a drug cost of lotrimin af cream Al Qiţena used to treat erectile dysfunction in patients of all ages and has an active ingredient in the form of a tablet. Strattera dosage amounts, but also the time of administration, and the use of other drugs that may have an impact on heart rate variability.

My daughter has severe asthma, which is an emergency for me. The hcq200mg prescription helps you to treat the different types of erectile http://torrallardona.net/serveis/moto/ dysfunction, including impotence, premature ejaculation and erection failure. The information contained in this website is for reference purposes only.

டாக்டர் அம்பேத்கர் 1945-ல், பிரிவினைக்கு முன்பாக எழுதிய புத்தகம் [திருத்தப்பட்ட இரண்டாம் பதிப்பு].

இந்தப் புத்தகத்தில் பாகிஸ்தான் என்ற தனி நாடு தேவையா என்பது தொடர்பாக இந்து தரப்பு, முஸ்லிம் தரப்பு என இரண்டுக்குமான வாதங்களை மிக விரிவாக, மிக அழுத்தமாக முன்வைத்திருக்கிறார். மிகச் சிறந்த வழக்கறிஞர் என்பதால் இந்துக்கள் தரப்பு நியாயங்களாக டாக்டர் அம்பேத்கர் பட்டியலிட்டிருப்பதைப் படிக்கும்போது பாகிஸ்தான் என்ற தேசம் பிரிக்கப்படக்கூடாது என்று தோன்றும்.
பாகிஸ்தான் தரப்பு ‘நியாயங்களாக’ அவர் சொல்லியிருப்பவற்றைப் பார்க்கும்போது பிரிப்பதுதான் சரி என்று தோன்றும்.

சந்திர குப்த மௌரியர் ஆட்சிகாலத்தில் இந்தப் பகுதிகள் இந்தியாவின் அங்கமாகத்தான் இருந்திருக்கின்றன. ஏழாம் நூற்றாண்டில் யுவான் சுவாங் இந்தியாவுக்கு வந்தபோதும் இந்தப் பகுதிகள் இந்தியாவின் அங்கமாகவே இருந்திருக்கின்றன என்றெல்லாம் சொல்வதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

கி.பி. 711-ல் முஹம்மது பின் காசிம் தொடங்கி 1761-ல் அஹமத் ஷா அப்தலி வரை படையெடுத்து வந்து அந்தப் பகுதிகளை ஆக்கிரமித்திருக்கிறார்கள். இந்தப் படையெடுப்பு நடந்த காலத்தில் நடந்த வன்முறைகளை மிகுந்த வேதனையுடன் விரிவாகப் பட்டியலிட்டுவிட்டு பாகிஸ்தானாக உருவாகப் போகும் அந்த வட இந்தியப் பகுதியானது முழுக்க முழுக்க இஸ்லாமியமயமாகிவிட்டது. பிரிவினை நடக்கவேண்டுமென்ற அவசியமே இல்லை. அது பிரிந்துதான் இருக்கிறது என்று அவர் சொல்லும்போது யார்தான் மறுத்துச் சொல்லமுடியும்.

அதைவிட அடுத்ததாக அவர் கேட்கும் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது. ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு வலிமையான, விசுவாசமான ராணுவம் அவசியம். பாகிஸ்தான் என்று தனி நாடு பிரித்துக் கொடுக்காவிட்டால், ஆஃப்கானில் இருந்து இஸ்லாமியர்கள் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்தால், இந்திய ராணுவத்தில் இருக்கும் முஸ்லிம் வீர்ர்கள் இந்தியாவுக்காகப் போரிடுவார்களா… இஸ்லாமியப் படைகளுடன் கை கோர்ப்பார்களா?

தனி நாடு கேட்டும் தராமல் வலுக்கட்டாயமாக அவர்களை பிடித்து வைத்தால் ஆட்சி நிர்வாகம் நல்லபடியாக நடக்குமா என்று கேள்வி எழுப்பிவிட்டு, அவர்கள் பக்கம் எந்த நியாயமும் இல்லாவிட்டாலும் தனி நாடு கேட்டால் கொடுத்துவிடுவதே நல்லது என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்.

ஹிந்துக்கள் தரப்பு நியாயமாக அவர் என்ன சொல்கிறாரென்றால், ஹிந்து ராஜ்ஜியத்தில் வாழ முடியாது என்பது ஒட்டு மொத்த முஸ்லிம்களின் எண்ணமா? வெறும் அரசியல் தரப்பின் எதிர்ப்புதானா? ஒட்டு மொத்த முஸ்லிம்களும் அப்படி நினைக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அது ஒரு விசித்திரமான மனோபாவம் என்றே சொல்லவேண்டும்.

இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கான முஸ்லிம்கள், சுதந்தரமான ஹிந்து அரசர்களின் சமஸ்தானங்களில் ஹிந்து ராஜ்ஜியத்தில்தான் வாழ்ந்துவருகிறார்கள். முஸ்லிம்களோ முஸ்லிம் லீகோ அது தொடர்பாக எந்த எதிர்ப்பையும் இதுவரை எழுப்பியதே இல்லையே என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.

இன்று அம்பேத்கரின் ஜனநாயக, சமத்துவ அரசியல் சாசனத்தின் மூலம் இடைநிலை, கடைநிலை ஜாதிகளின் செல்வாக்கே அரசியல் புலத்தில் வலிமையுடன் திகழ்கிறதென்பது வேறு விஷயம். ஆனால் அன்று அப்படி இல்லை.

தீண்டப்படாதவர்களுக்கு எந்தவொரு அரசியல் சலுகையையும் தருவதற்கு எதிர்ப்புக் காட்டும் திரு காந்தி, இஸ்லாமியர்களுக்கு மட்டும் வெள்ளைக் காகிதத்தில் கையெழுத்துப்போட்டுக் கொடுக்கத் தயாராகத்தானே இருக்கிறார். சூத்திரர்கள், தீண்டப்படாதவர்களுடன் ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வதைவிட இஸ்லாமியர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள தயாராகவே அவர்கள் இருக்கிறார்கள். எனவே, ஹிந்து சமூகத்தின் ஜனநாயகத் தன்மை பற்றிப் புகார் சொல்லும் தார்மிக உரிமை முஸ்லிம்களுக்கு மிக மிகக் குறைவாகவே இருக்கிறது என்று சொல்லி, தனி நாடு கோரிக்கை அவசியமே இல்லை என்கிறார்.

சிறுபான்மை ஃப்ரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு கனடாவிலும் சிறுபான்மை ஆங்கிலேயர்களுக்கு தென் ஆஃப்ரிக்காவிலும் சிறூபான்மை ஃப்ரெஞ்சுக்காரர்களுக்கும் இத்தாலியர்களுக்கும் ஸ்விட்சர்லாந்திலும் கிடைத்திருக்கும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைவிடக் கூடுதலாக பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்களுக்கு உரிமைகளும் அதிகாரங்களும் தரப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதானே உண்மை. சிறுபான்மை என்பதால் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்று முஸ்லிம்கள் சொல்வதில் எந்த நியாயமும் இல்லையே என்று இன்னொரு இடத்தில் கேட்கிறார்.

முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பகுதிகளில் ஹிந்து ராஜ் வர வாய்ப்பே இல்லை என்பதால், பாகிஸ்தான் என்ற தேசம் அவர்களுக்கு அவசியமே இல்லை. அவர்கள் சிறுபான்மையாக இருக்கும் இடங்களில் நிலைமை மேலும் மோசம். ஏனென்றால் பாகிஸ்தான் உருவானாலும் உருவாகாவிட்டாலும் அவர்கள் ஹிந்து ராஜின் கீழ்தான் இருந்தாகவேண்டியிருக்கும். முஸ்லிம் லீகின் இந்த அரசியலைப் போல் தேவையற்ற ஒன்று இந்த உலகில் வேறு ஏதேனும் இருக்கமுடியுமா என்று கேட்கும் கேள்விக்கு ஜின்னாவிடம் என்ன பதில் இருந்திருக்கும்.

பிரிவினை தொடர்பான விவாதங்களில் இந்தப் புத்தகத்தை காந்தியும் மேற்கோள் காட்டிப் பேசியிருக்கிறார். ஜின்னாவும் மேற்கோள் காட்டிப் பேசியிருக்கிறார். இதிலிருந்தே இந்த நூல் எந்த அளவுக்கு ஆழமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

ஆனால், இந்தப் புத்தகத்தின் முக்கியத்துவம் என்பது முற்றிலும் வேறொன்றில் இருக்கிறது. இந்து தரப்பு வாதங்கள், இஸ்லாமியத் தரப்பு வாதங்கள் எல்லாவற்றையும் விரிவாகச் சொல்லிவிட்டு கடைசியில் பிரிவினைதான் ஒரே வழி என்ற முடிவையும் முன்வைப்பவர், அந்தப் பிரிவினையை எப்படி நடைமுறைப்படுத்தவேண்டும் என்று சொல்லியிருப்பவைதான் மிகவும் முக்கியமானவை.

அது தொடர்பாக டாக்டர் அம்பேத்கர் முன்வைத்திருக்கும் யோசனைகள் எல்லாம் ஒரு மாமேதை, ஒரு தீர்க்கதரிசி சொன்ன ஆலோசனைகளாக இருக்கின்றன. சற்று உணர்ச்சி மேலிடச் சொல்வதென்றால், மாபெரும் ரிஷி கண்டு சொன்ன வேத வாக்கியங்கள் போல் இருக்கின்றன.

உலகின் ஏதாவது ஒரு சரித்திர நிகழ்வை மாற்றியமைக்க இறைவன் வாய்ப்புக் கொடுத்தால், இந்தியப் பிரிவினையை டாக்டர் அம்பேத்கர் சொல்லியிருக்கும் வழியில் செய்துகாட்டவேண்டும் என்றே ஒட்டு மொத்த உலகமும் ஒரே குரலில் சொல்லும்.

மிகவும் அடிப்படையான விஷயங்களைத்தான் அவர் பேசியிருக்கிறார். அன்று அதைக்கூட யாரும் பேசவில்லை என்பதுதான் நம் மாபெரும் துரதிஷ்டம்.

ஏதோ முஸ்லீம் லீக் தனி நாடு வேண்டும் என்று கேட்பதால் எடுத்துக் கொடுத்துவிடக்கூடாது. அந்தப் பகுதியில் வாழும் மக்களிடம் வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டும். அவர்கள் இந்துஸ்தானிலேயே இருக்க விரும்பினால் பிரிக்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை என்று சொல்கிறார்.

ஜின்னாவோ மக்களிடம் அந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைக்க பயந்து, பிரிட்டிஷாரே பிரித்துக் கொடுத்துவிடட்டும் என்று சொல்கிறார். அதுவே நடக்கவும் செய்தது.

கவுன்சில ஆஃப் இந்தியா என்ற ஒன்றை உருவாக்கவேண்டும். பாகிஸ்தான், இந்துஸ்தான் ஆகிய இரண்டு நாடுகளும் ஒத்திசைவான அரசியல் சாசனத்தை உருவாக்கிக் கொண்ள்ளவேண்டும். ஒரு பத்து ஆண்டுகள் பொதுவான அரசாங்கம் ஒன்றின் கீழ் இருந்து, ஹிந்துக்கள் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதைப் பரிசோதித்துப் பார்த்துக்கொண்டு அதன் பின் முஸ்லிம்கள் முடிவெடுக்கலாம்.

சிறுபான்மையினர் தங்களை நம்பலாம் என்ற உத்தரவாதத்தைத் தர ஹிந்துக்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஹிந்து ராஜ்ஜியம் எப்படி இருக்கும் என்பது தொடர்பான முஸ்லிம்களின் பயங்களெல்லாம் எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள அவர்களுக்கும் அந்தக் கால அவகாசம் உதவும்.

இதில் இன்னொரு சாத்தியக்கூறும் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் என்றொரு தனி நாட்டைக் கேட்டு வாங்கிச் சென்ற பின்னர் சில காலம் கழித்து பாகிஸ்தான் அரசின் மூலம் அதிருப்தியுற்று மீண்டும் ஹிந்துஸ்தானுடன் சேர்ந்து ஒரே அரசியல் சாசனத்தின் கீழ் இணைந்து வாழ விரும்பவும்கூடும்.

பாகிஸ்தான் என்ற தனி நாடு எப்படி இருக்கும் என்ற அனுபவத்தை முஸ்லிம்கள் பெறவேண்டும்; அதன் பின்னர் இந்தியாவுடன் இணைந்தால் அந்த இணைப்பு மிகவும் வலிமையானதாக, நீடித்து இருப்பதாக இருக்கும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

பாகிஸ்தான் என்ற நாடு பிரிக்கப்படும்போது அந்தப் பிரிவினையானது முழுமையானதாக, முற்றிலும் துண்டாடியதாக இருக்கக்கூடாது. பாகிஸ்தானுக்கும் ஹிந்துஸ்தானுக்கும் இடையில் தொடர்புகள் நீடிக்கவேண்டும். பின்னர் சேர்ந்துகொள்ள முடியாமல் போகும்படியான தடைகள், பிளவுகள் எதுவும் இருக்கக்கூடாது. அதனால்தான் கவுன்சில் ஆஃப் இந்தியா என்ற ஒன்றை முதல் கட்டச் சட்டத்தில் இடம்பெறச் செய்திருக்கிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

இப்போது ஒரு வாய்ப்பு பாகிஸ்தானிய மக்களுக்குத் தந்தால் ராணுவ ஆட்சியை அனுபவிக்கும் அந்த மக்கள் நிச்சயம் இந்துஸ்தானுடன் மீண்டும் வந்து சேருகிறேன் என்றுகூடச் சொல்லக்கூடும்.

பொது அரசாங்கமெல்லாம் வேண்டாம். உடனே இரண்டாகப் பிரிப்பதென்று முடிவு செய்துவிட்டால் முஸ்லிம் பகுதிக்கு பாகிஸ்தான் (மேற்கு பாகிஸ்தாந்கிழக்கு பாகிஸ்தான்] என்று பெயர் சூட்ட வேண்டும். இந்து பகுதிக்கு ஹிந்துஸ்தான் என்று பெயர் சூட்டவேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

ஹிந்துஸ்தானில் இருந்து 20 பேர்; உருவாகவிருக்கும் பாகிஸ்தானில் இருந்து 20 கொண்ட குழு அமைக்கப்பட்டு எல்லை வரையறை செய்யவேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

ஆனால், பிரிட்டிஷாரோ வரைபடத்தில் ரத்தத்தால் ஒரு கோட்டை வரைந்து அந்தப் பக்கம் பாகிஸ்தான்; இந்தப் பக்கம் இந்தியா என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்.

இரு நாட்டு மக்களின் இடப்பெயர்ச்சிக்கு ஐந்து ஆண்டு கால அவகாசம் தரவேண்டும். இடம்பெயரும் மக்களுடைய சொத்துக் கணக்கு, சம்பளக் கணக்கு, இடம்பெயர பேருந்து வசதி, காவல் பாதுகாப்பு என அனைத்தையும் செய்து தரவேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

ஐரோப்பியப் போர்களுக்குப் பிறகு கிரேக்கம் பல்கேரியா, துருக்கி கிரேக்கம் நாடுகளுக்கு இடையிலான மக்கள் பரிமாற்றமானது முழு வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. உலகின் வேறொரு நாட்டில் கிடைத்த வெற்றி இந்தியாவிலும் கிடைக்க வாய்ப்பு உண்டு என்று ஆதாரபூர்வமாக, அப்பாவியாக எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்.

பிரிட்டிஷ் அயோக்கியர்களின் கணக்கோ வேறொன்றாக இருந்திருக்கிறது. எங்களை வெளியேறு என்று சொன்னீர்களல்லவா சாகுங்கள் என்று சபித்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

பாகிஸ்தானென்ற தனி நாட்டைப் பெறுவதைவிட அதைப் பெறும் வழிமுறைக்கே அதிக முக்கியத்துவம் தரவேண்டும். பிரிவினைக்குப் பின்னரும் பாகிஸ்தானும் ஹிந்துஸ்தானும் நட்புறவுடன் நல்லுறவைக் கொண்டதாக இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினால் அதில்தான் கவனத்தைச் செலுத்தவேண்டும் என்று மன்றாடியிருக்கிறார் மகாத்மா அம்பேத்கர்.

ஒரு சமூகம் இன்னொரு சமூகத்தின் மீது பெற்ற வெற்றியாகவும் இன்னொருவருக்கு அவமானகரமானதாகவும் அது இருக்கக்கூடாது. இரு தரப்பினருக்கும் மரியாதை தருவதாகவும் நல்லுறவுடனும் அது நடந்தேறவேண்டும். மக்களின் பொது வாக்கெடுப்பு அல்லாமல் இந்த நல்ல முடிவு கிடைக்க வேறு எந்த வழியும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

எது மிகச் சிறந்த வழிமுறை என்று நான் என் ஆலோசனையை மிகத் தெளிவாகவே முன்வைத்திருக்கிறேன். பிறர் அவர்களுடைய ஆலோசனைகளை முன்வைக்கலாம். எனது ஆலோசனைதான் மிகவும் சிறந்தது என்று நான் சொல்லவில்லை. எந்தத் தீர்மானமாக இருந்தாலும் நல்லெண்ணம் மற்றும் பொறுப்புணர்வு கொண்டதாக இல்லையென்றால் ஆறாத காயத்தையே ஏற்படுத்தும் என்று மிகுந்த எச்சரிக்கை உணர்வுடன் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் ஒரு வரம் போல் நமக்கு வழி காட்டியிருக்கிறார்.

ஆனால், நல்லோர்களின் வரம் நமக்குக் கிடைத்திருக்கவில்லை. அயோக்கியர்களின் சாபமே நமக்குக் கிடைத்தது. நாம் செய்த தவம் அப்படி.

நடந்து முடிந்த ஒரு பேரழிவை எப்படித் தடுத்திருக்கலாம் என்பதைச் சொல்லும் புத்தகம் மட்டுமேயல்ல. இனி அப்படி ஒன்று நடக்காமல் தற்காத்துக் கொள்வது எப்படி என்பதையும் சொல்லித் தருகிறது. இந்த விஷயத்தில் இந்தப் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பவை தாண்டி நாம் தெரிந்துகொள்ள எதுவும் இல்லை.

படித்துப் பார்த்தே புரிந்துகொண்டுவிடுவோம்.

(B.R.மகாதேவன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது).

பாகிஸ்தான்: இந்தியப் பிரிவினை
பக்கங்கள்: 552
இந்தப் புத்தகத்தை இணையத்தின் மூலம் இங்கு வாங்கலாம்.
போன் மூலம் ஆர்டர் செய்ய: டயல் ஃபார் புக்ஸ் | 044 49595818 | 9445901234 | 9445979797
WhatsApp Number: 9500045609

நாதுராம் கோட்சே இஸ்மாயில் என்று பச்சைக் குத்திக் கொண்டிருந்தாரா?

முஸ்லீம்கள் மீது பழி வந்து கலவரம் வெடித்து முஸ்லிம்களை கொலை செய்ய வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக தனது கையில் இஸ்மாயில் என்று முஸ்லிம் பெயரை பச்சைக் குத்திக் கொண்டு காந்தியைக் கொன்றார் கோட்சே – இப்படி ஒரு பொய்ப் பிரச்சாரம் தொடர்ந்து நாடுமுழுவதும் நடைபெற்று வந்துக் கொண்டிருக்கிறது. இது பலரும் எவ்வித ஆராய்ச்சியும், ஆதாரமும், சரியான தரவுகளும் இல்லாமல் தொடர்ந்து சொல்லிவரும் குற்றச்சாட்டு.

இதற்கு ஏதாவது ஆதாரம் இருக்கிறதா? இதுவரை இந்தக் குற்றச்சாட்டை சொல்பவர்கள் ஏதாவது ஒரு ஆதாரத்தையாவது பொதுவெளியில் வெளியிட்டிருக் கிறார்களா? ஒரு ஆதாரமும் இல்லை. இதுவரை யாரும் பொதுவெளியில் அதற்கான ஆதாரத்தை வெளியிட்டதில்லை.

1948 ஜனவரி 30 அன்று சரியான மாலை 5.20க்கு தன் கையில் வைத்திருந்த பிஸ்டலால் சுட்டுக் கொன்றார் கோட்சே. ஆல் இந்தியா ரேடியோ மூலம் நாதுராம் விநாயக் கோட்சே என்ற இந்துவால் மகாத்மா காந்திஜி இன்று மாலை 5-20 மணிக்குப் பிர்லா மாளிகையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார் என்று அன்று மாலை சரியாக 6.00 மணிக்கு மக்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.

தான் இந்து அல்ல முஸ்லிம்தான் என்று விடாப்பிடியாக நாதுராம் கோட்சே சொல்லி யிருந்தால் நிலைமையே வேறுமாதிரியாக மாறியிருக்கும். ஆனால் காந்திஜியை சுடப்பட்டு 40 நிமிடங்களிலேயே வானொலியில் சுட்டவர் இந்து என்று அறிவிக்கிறார்கள் என்றால் தான் இந்து என்று உண்மையை கோட்சே ஒளிவுமறைவு இல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார் என்றுதான் அர்த்தம்.

அன்றைக்கு இரவே செய்தித்தாள்களில் காந்தி சுடப்பட்டார் என்ற செய்தி வந்துவிட்டது. அதில் ஒரு இடத்தில்கூட கோட்சே கையில் பச்சைக் குத்திக்கொண்டு காந்தியை சுட்டுக் கொன்றார் என்ற செய்தி வரவில்லை.

மருத்துவ குறிப்புகளில் உள்ள அங்க அடையாளங்கள் பகுதியில்கூட அவர் கையில் பச்சைக் குத்திக்கொண்டிருந்தார் என்ற எந்தவிதமான தகவல்களும் இல்லை.

காவல்துறையில் முதல் தகவல் அறிக்கை மற்றும் பின்னர் வெளியிடப்பட்ட எந்த குறிப்புகளிலும்கூட கையில் பச்சைக் குத்திக்கொண்டிருந்தார் என்ற குறிப்பு இல்லை.

நீதிமன்றத்தில் அவர்மேல் குற்றம் சுமத்திய அரசு வழக்கறிஞரோ அல்லது வேறு எந்த வழக்கறிஞரோகூட அவர் கையில் இஸ்மாயில் என்று பச்சைக்குத்திக்கொண்டிருந்தார் என்று குற்றம் சாட்டவில்லை.

கோட்சே மற்றும் அவரது கூட்டாளிகள்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்கள் இவைதான் :-

குற்றவாளிகள் மீது சதித்திட்டம், கொலை மற்றும் கொலை முயற்சி, வெடிகுண்டு தயாரித்தல், கடத்துதல், தன் இருப்பில் சட்டவிரோதமாக வைத்திருத்தல், அவற்றைச் சட்டத்திற்கு முரண்பாடாகப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட ஆயுதங்களைச் சட்டத்திற்குப் புறம்பான முறையில் தக்க வைத்துக் கொண்டு துராக்கிருதமாகப் பயன்படுத்துதல், குற்றத்திற்கு உடந்தையாக இருத்தல் என்ற பல்வேறு பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது (Criminal Conspiracy, Murder, Attempt to Murder, Causing Explosion, Attempting to cause explosion, Making and possessing explosives, Transporting and controlling of Arms and Ammunitions, and using the explosives, Abettment of an offence – under Indian Panel code Sections 120-B, 302, 109, 114, 115, Explosive Substances Act VI of 1908, Indian Arms Act XI of 1878)

கோட்சே மற்றும் அவரது கூட்டாளிகளுக்கு எதிராக அரசுத் தரப்பிலிருந்து சுமார் 149 சாட்சிகள், ஆவணங்கள், கடிதங்கள், தந்தி மற்றும் தபால்கள், கொலையாளிகளின் ஆடைகள், கொலைக்கான ஆயுதங்கள் (கருப்பு பெரட்டா) கொலையில் பயன்படுத்திய வாகனங்கள், பத்திரிகை செய்திகள், இது தவிர அதிமுக்கியமாகக் கோட்சேவின் கூட்டாளி திகம்பர பாட்ஜேவின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் ஆகியவை நீதிமன்றத்தின் முன் வைக்கப்பட்டன.

இதில் ஒரு இடத்தில்கூட கோட்சே கையில் பச்சைக் குத்தியிருந்தார் என்று அரசுத் தரப்போ, பத்திரிகைகளோ குற்றம் சாட்டவும்வில்லை; சொல்லவும்வில்லை; எழுதவுமில்லை. அதற்காக எந்த பிரிவிலும் வழக்குப்போடவில்லை.

மாறாக ஒரு இந்து கொன்றார் என்ற செய்திதான் அன்று இரவே பத்திரிகைகளில் வெளியானது.
கொன்றவர் இந்து என்று ஏன் எழுத வேண்டும்? அவர் இஸ்மாயில் என்று முஸ்லிம் பெயரை கையில் குத்திக் கொண்டிருந்தால்தானே அவரை இந்து என்று குறிப்பிடப் பட்டிருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் கோட்சே என்பவரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார் என்றுதானே வெளியிடப்பட்டிருக்கும்?
நியாயமான சந்தேகம்தான்.

பிரிவினைக்குப் பிறகு இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் இந்த இரு சமுதாயத்தில் இருந்த – பிரிவினையால் மிக கொடூரமாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இருந்தார்கள். குடும்பத்தை இழந்த, உறவினர்களை இழந்த, நிலபுலன்களை இழந்த லட்சக்கணக்கான இந்துக்கள் இருந்தனர். அவர்கள் சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாக இருந்தனர். கோடீஸ்வரர்களாக இருந்தவர்கள் ஒரேநாளில் பிச்சைக்காரர்களாக ஆனார்கள். உற்றார் உறவினர்களோடு இருந்தவர்கள் ஒரேநாளில் அனாதையானார்கள். சொல்ல முடியாத, தாங்க முடியாத மனவேதனையில் – வலியின் வேதனையில் டெல்லி தெருவோரமாக அலைந்துகொண்டிருந்தார்கள். டெல்லியில் இவர்களால் காந்தியின் உயிருக்கு ஏதாவது நேரலாம் என்ற கவலை, தகவல் எல்லாமே இருந்தது. அதனால்தான் காந்தியைக் கொன்றவர் எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர் என்று சொல்ல வேண்டியது அப்போது கட்டாயமாகியது. அதனால்தான் பத்திரிகைகளில் இந்து ஒருவர்தான் காந்தியை கொன்றார் என்று சொல்ல வேண்டி வந்தது.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் மற்றொன்று உண்டு.

முதலில் காந்தியை கொல்ல எந்த வேஷத்தில் போகலாம் என்ற விவாதம் வந்தது. பர்தா போட்டுக் கொண்டு போய் சுடலாம் என்று சொன்னபோது அதை மறுத்தவர் நாதுராம் கோட்சே.

கோட்சே நினைத்திருந்தால் முஸ்லிம் போல தாடி வைத்துக் கொண்டு போய் சுட்டு இருக்கலாம்.

கோட்சே நினைத்திருந்தால் சுடும்போது அல்லாகு அக்பர் என்று கத்திக் கொண்டு சுட்டு இருக்கலாம்.

கோட்சே நினைத்திருந்தால் சுன்னத் செய்து கொண்டு சுட்டு இருக்கலாம்.

ஆனால் இதில் எதையுமே செய்யாமல் காந்தியை சுட்ட கோட்சே, முன்னரே திட்டம்போட்டபடி சுட்டுவிட்டு போலிஸிடம் பிடிபட வேண்டும், ஓடக்கூடாது என்ற முடிவோடு வந்து, சுட்டுவிட்டு தப்பி ஓடாமல் அங்கேயே இருந்தார்.

கோட்சே நீதிமன்றத்தில் வாக்குமூலம் கொடுத்தபோது, “காந்தி சுயநலம் இல்லாதவர். நாட்டுக்காகத் துன்பங்களை ஏற்றவர். சொந்த ஆதாயத்துக்காக எதுவும் செய்யவில்லை. மக்கள் மனதில் விழிப்புணர்வைக் கொண்டுவந்தவர்” என்பதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார்.

காந்தியைச் சுடும்போது கூட மண்டியிட்டு வணங்கிவிட்டுத்தான் சுட்டார் என்கின்றன குறிப்புகள்.

கோட்சே சிம்லா (3-6-49) சிறையில் இருக்கும்போது காந்திஜியின் மகனான ராம்தாஸ் காந்திக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில், ‘தன்னால் ராம்தாஸ் காந்திக்கும், காந்தியின் குடும்பத்திற்கும் மிகுந்த மனத்துன்பம் ஏற்பட்டுள்ளது என்றும், அதற்கு ஆறுதல் கூறத்தகுந்த வார்த்தைகள் ஏதுமில்லை என்றும், காந்தியின் சாவிற்கு மனிதாபிமான முறையில்தான் வருத்தப்படுவதாகவும் எழுதியிருந்தார். மேலும் அதில், ஆனால் காந்தியைச் சுட்ட தன் செயலுக்காகத் தான் எள்ளளவும் வருத்தமோ விசனமோப்படவில்லை என்றும், நாட்டிற்காகத் தான் செய்தது மிகவும் சரியானதுதான்’ என்றும் எழுதினார்.

எல்லோருமே காந்திஜி கொலையில் தனக்கு சம்பந்தமில்லை என்று வாதாடியபோது, கோட்சே மட்டும்தான் கடைசிவரை உறுதியாக, தான் மட்டும்தான் தன்னிச்சையாக அரசியல் காரணங்களுக்காக காந்தியைக் கொன்றதாகவும், இதில் எந்தவித அமைப்போ அல்லது குற்றம் சாட்டப்பட்ட மற்றவர்களுக்கோ எந்த ரீதியிலும் சம்பந்தமில்லை என்றும், தான் நல்ல திட சிந்தனையில் காந்தியைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற சரியான எண்ணத்துடன்தான் கொலை செய்ததாகவும் கூறினார்.

கோட்சேவுக்கு தூக்குதண்டனை விதிக்கப்பட்டும் அதை எதிர்த்து மேல்முறையீடு எதையும் கோட்சே செய்யவில்லை என்பதையும் பார்க்கும்போது கோட்சே இதையெல்லாம் முன்பே திட்டமிட்டு இருக்கிறார் என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.

இப்படி திட்டமிட்டு செயல்பட்ட கோட்சே, ஒருபோதும் தன் கையில் இஸ்மாயில் என்று பச்சைக் குத்திக்கொண்டு காந்திஜியை சுடவில்லை. அதற்கு அவசியமுமில்லை.

காந்திஜியும் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜியும்

சியாமா பிரசாத் முகர்ஜியுடன் உரையாடும் காந்தி (நன்றி: Alamy Stock Photos)

1942 வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தின் போதும் அதற்கு பின்பு ராஜாஜி சூத்திரம் (Rajaji Formula) என்று அழைக்கப்பட்ட முஸ்லீம் லீகுக்கும் காங்கிரஸிற்கும் இடையே நடந்த பிரிவினை பற்றிய பேச்சுவார்த்தைகளின் போதும் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி தேசிய அளவில் முக்கியமான  ஒரு தலைவராக இருந்தார். மற்ற பெரும் தலைவர்களை காட்டிலும் வயதில் மிக சிறியவர் தன்னுடைய 40 களின் ஆரம்பத்தில் இருந்தார். ஆனால் அவர் காந்தியிடம் செலுத்திய செல்வாக்கு அபரிமிதமானது. அந்நாளில் ஹிந்து மகாசபையின் தலைவராகவும் பின்னாளில் அதிலிருந்து வேறுபட்டு பாரதிய ஜன சங்கத்தை துவக்கியவராகவும் அறியப்படும் முகர்ஜி, ராஜாஜியின் இந்த திட்டத்தை கடுமையாக எதிர்த்தார். ஏனென்றால் அது “வங்கத்தை பிரிக்கிறது. போதாத குறைக்கு பஞ்சாபில் சீக்கியர்களை பிரித்து பாதி இந்தியாவிற்கும் பாதி பாகிஸ்தானுக்குமாக அனுப்புகிறது. அவர்கள் குரல்வளையை நெறிக்கிறது” என்று முகர்ஜி கருதினார்.

அவருக்கும் காந்திக்கும் நேரடியான தொடர்புகளும் கடித போக்குவரத்தும் தொடர்ந்து இருந்து வந்தது. இத்தனைக்கும் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தை கம்யுனிஸ்டுகளுடன் இவரும் ஆதரிக்கவில்லை, வெளிப்படையாகவே எதிர்த்தார் என்று இன்றும் குற்றம் சாட்டப் படுகிறது. ஆனாலும், அதற்கு பின்னாலும் காந்தி இவரிடம் பெரும் மரியாதை வைத்திருந்தார்.  இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் பூரண் சந்த் ஜோஷி,  ”நீங்கள் சியாமா பிரசாத்தின் பேச்சை தான் கேட்கிறீர்கள்” என்று  காந்தியைக் குற்றம் சாட்டுவது வரை அது வந்தது.

ராஜாஜி சூத்திரம் இறுதியில் தோல்வியடைந்தது. அதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்பட்டாலும் காந்தியே அதை விரும்பவில்லை என்று அன்றைய இந்திய வைஸ்ராயாக இருந்த லார்ட் வேவல் கூறினார்.

காந்தி ஏன் ராஜாஜியின் சூத்திரத்தை விரும்பவில்லை? அது இஸ்லாமியர் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளில் ஓட்டெடுப்பு நடத்தி அவர்கள் எந்த பக்கம் செல்ல விரும்புகிறார்களோ அந்த பக்கம் செல்வது என்றும், அனைத்து மதத்தினரும் ஓட்டு போடுவது என்பதும் தான் அந்த திட்டம். அதை ஜின்னாதான் ஏற்கவில்லை. காந்தி அதை ஏற்றுக்கொண்டு தானே பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்தார். பின்பு ஏன் அதை கைவிட்டார்?

ஒரு வேளை  சியாமா பிரசாத் முகர்ஜியின் வற்புறுத்தல் காரணமோ என்னவோ நான் அறியேன்.  காந்தி முகர்ஜிக்கு எழுதும் ஒரு கடிதத்தில், ”ராஜாஜியின் இந்த திட்டம் ஏன் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை? இறைவன் அருளிருந்தால் நான் ஆகஸ்ட் மாதம் சேவாகிராம் வந்துவிடுவேன். நீங்கள் அங்கு வந்தால் இதை பற்றி நீங்கள் நான் மற்றும் ராஜாஜி ஆகியோர் விவாதிக்கலாம்” என்று எழுதுகிறார். காந்தியின் இந்த கடிதங்கள் முகர்ஜி அவர் மேல் செலுத்திய ஆதிக்கத்தையும் காந்தி முகர்ஜி மேல் கொண்டிருந்த அன்பையும் விளக்குகின்றன.

மனோரஞ்சன் சட்டர்ஜி என்பவருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், ”உங்களுடைய தந்தி கிடைத்தது நான் எனது அந்தரங்க காரியதரிசியான ப்யாரிலாலையோ அல்லது அவரின் சகோதரி சுஷீலாவையோ அங்கு அனுப்புகிறேன்.  சியாமா பிரசாத் முகர்ஜிக்கு எழுதுகிறேன்” என்று முடிக்கிறார் காந்தி.  அதே தேதியில்,  ”உங்களுடைய உடல்நிலையை கவனியுங்கள். நீங்கள் ஒரு வேலையில் ஆழ்ந்துவிட்டால் அதனை முடிக்காமல் ஓயமாட்டீர்கள் என்பது தெரியும். உங்களுடைய பலமும் பலவீனமும் அது தான். நல்ல ஓய்விற்கு பிறகு மீண்டும் உங்கள் பணியை துவக்குவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்” என்று முகர்ஜிக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார். ஒருவேளை தனது காரியதரிசியை அங்கு அனுப்புகிறேன் என்று சொன்னது முகர்ஜியை கவனித்துக் கொள்ளவோ என்னவோ எனக்கு தெரியவில்லை.

காந்தி தன் வாழ்நாள் முழுக்க எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார். கடிதங்கள் கட்டுரைகள் என அவரது எழுத்துக்கள் அனுமார் வால் என்று நீண்டு கொண்டே இருக்கிறது. ஒருவர் தன் வாழ்நாளில் அத்தனையும் படிக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. 60000 பக்கங்களுக்கு மேல் இருக்கும்.

இதையே ஒரு கடமையாக ஆய்வாக செய்தால் காந்தியின் பல முகங்கள் வெளிப்படும் அது இன்று நமக்கு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கும் காந்திக்கு முற்றிலும் வேறாக இருக்கும்.

(ஆர்.கோபிநாத் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி  (1901 – 1953) நவீன இந்தியாவின் மகத்தான தலைவர்களில் ஒருவர்.  கல்வியாளர், வழக்கறிஞர் மற்றும் அரசியல்வாதி எனப் பலதளங்களில் பணியாற்றினார்.  சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் மத்திய அரசில்  நேருவின் அமைச்சரவையில்  வணிகம் மற்றும் தொழில் துறை அமைச்சராக  இருந்தார்.  சுவாமி விவேகானந்தரின் கொள்கைகளையே தனது சிந்தனைகளின் அடித்தளமாகக் கொண்டிருந்த முகர்ஜி  1951ல் பாரதிய ஜனசங்கம்  என்ற தேசியக் கட்சியை நிறுவினார். இதுவே பின்னாட்களில் பாரதிய ஜனதா கட்சியாக ஆகியது.  370வது சட்டப்பிரிவின் கீழ் காஷ்மீருக்கு தனி அந்தஸ்து வழங்கப் படுவதை எதிர்த்துப் போராடிய  முகர்ஜி,  1953ல்  தனது கோரிக்கையை வலியுறுத்தி  தடைகளை மீறி அங்கு பயணம் மேற்கொண்ட போது அப்போதைய காஷ்மீர் அரசால் கைது செய்து சிறையிலடைக்கப் பட்டு அங்கு  திடீரென சந்தேகத்திற்குரிய வகையில் மரணமடைந்தார்.  அதன் மர்மம் இன்றளவும் தீர்க்கப் படவில்லை.

வன்முறையே வரலாறாய்…- 32

மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery BY M.A. Khan
தமிழில் : அ. ரூபன்

 ‘அமைதி மார்க்கமென’ அறியப்படுகிற இஸ்லாம் பரவியது அமைதிவழியிலா அல்லது வாள் முனையிலா என்பது என்றும் நிலவும் ஒரு விவாதக் கருப்பொருள்.

சிறந்த இந்திய வரலாற்றாசிரியர் எம்.ஏ.கான் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிக்கிறார். கலாச்சாரத்திலும் கல்வியிலும் செல்வத்திலும் மிக மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப் படுத்தப் பட்டன, படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் மிக விளக்கமாக அவரது புத்தகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி..

ஒருவேளை இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி வராமல் போயிருந்தால், இந்திய, பங்களாதேசி, பாகிஸ்தானிய சமூகம் இன்றிருப்பதனை விடவும் வேறு விதமாக இருந்திருக்கக் கூடும் என்பதில் எவ்விதமான சந்தேகமுமில்லை. காலனியாதிக்கத் தீமைகள் குறித்து நாம் இங்கு விவாதிக்கவில்லை. எனவே, பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கச் சுரண்டல்களை ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு இதனைக் குறித்தான தகவல்களை சிறிது ஆராயலாம்.

இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் வாள்முனையிலும், அடிமைப்படுத்தலின் மூலமாகவும், இன்னபிற வன்முறைச் செயல்கள் மூலமாகவும் இந்துக்களுடன், பவுத்தர்கள், ஜைனர்கள், சீக்கியர்கள், கிறிஸ்தவர்கள் போன்ற இந்தியாவின் இந்துக்களல்லாத பிற மதத்தினரும் எவ்வாறு மதம் மாற்றப்பட்டார்கள் என்பது குறித்து இதற்கு முன்னர் பார்த்தோம். இருப்பினும் ஆயிரம் ஆண்டுகால இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பு இந்தியாவின் அத்தனை இந்துக்களையும், பிற மதத்தினரையும் இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றுவதில் பெரும் தோல்வியுற்றது. கொடிய அடக்குமுறைகளையும், பொருளாதார கசக்கிப் பிழிதல்களையும் இந்திய இந்துக்கள் தங்களின் பொறுமையாலும், அதன் ஆன்மீக பலத்தாலும் அதற்கும் மேலாக எவரொருவராலும் முழுமையாக ஆளமுடியாத அதன் பெரும் நிலப்பரப்பாலும் வென்றார்கள்.

இந்தியாவை ஆண்ட முஸ்லிம் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் எவரும், எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் மொத்த இந்தியாவையும் தங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க இயலவில்லை. இஸ்லாமிய வெறுப்பு மட்டுமே இந்திய இந்துக்களை மதமாற்றத்திலிருந்து தப்ப வைக்க இயலவில்லை. அதற்கும் மேலாக தங்களில் கலாச்சாரத்திலும், மதத்திலும் கொண்ட பிடிப்பே இந்திய, இந்து சமூகம் ஒரு முழு முஸ்லிம் கூட்டமாக மாறுவதனை வெற்றிகரமாக எதிர்த்து வென்றது. இந்தியாவில் இஸ்லாமிய சுல்தானேட் அமைந்த காலத்தில், பாக்தாதிலிருந்து ஆண்ட இஸ்லாமிய அரசின் தலைமையிடம் பிளவுபட்டு, அதன் அதிகாரம் மெல்லத் தேய்ந்து கொண்டிருந்தது. அதன் அதிகாரம் பாக்தாதிலும், எகிப்திலும், ஸ்பெயினிலும் பிளவுபட்டுக் கிடந்தது. அதே நேரத்தில் மங்கோலியாவின் ஸ்டெப்பிப் புல்வெளியிலிருந்து கிளம்பிய மங்கோலியர்கள் மத்திய ஆசியாவிலும், பாக்தாதிலுமிருந்த இஸ்லாமிய அரசுகளை நொறுக்கி இருந்த இடம் தெரியாமல் செய்தார்கள்.

islamic-war

அதே சமயத்தில் இந்தியாவை ஆண்ட இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அரேபியாவிலிருந்த இஸ்லாமிய அதிகார வட்டத்திலிருந்து விலகியிருந்தார்கள். பாக்தாத், எகிப்து, சமார்க்கண்ட் போன்ற பகுதிகளை ஆண்ட காலிஃபாக்களுடன் பெயரளவிற்கு மட்டுமே தொடர்புகள் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்து வந்த நேரத்தில் இஸ்லாமியர்கள் அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு வலிமையான அரசாங்கம் இல்லாததும் இந்தியா முழுமையாக வெற்றி கொள்ளப்படாமல் போனதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

வரலாற்று ரீதியில் ஆஃப்கானிஸ்தான் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. சுல்தான் முகமது அதன் மீது 1000-ஆம் வருடம் படையெடுத்து அதனை ஒரு நிரந்தர இஸ்லாமிய நாடாக்கினான். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இஸ்லாமியர்கள் ஆஃப்கானிஸ்தானைத் தங்களின் பிடிக்குள் வைத்திருக்கிறார்கள். இந்துக்களும், பவுத்தர்களும் வாழ்ந்த ஆஃப்கானிஸ்தான் இன்றைக்கு முற்றிலும் அதன் அடையாளங்களை இழந்துவிட்டது. இதே நிலைமைதான் பாகிஸ்தானிலும் நிலவுவதனைக் காணலாம். இந்து அரசர்களை வெற்றி கண்டு இஸ்லாமிய ஆட்சி ஸ்தாபிக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து அங்கிருந்த இந்துக்கள் தங்களின் அடையாளத்தை இழந்து காணாமல் போனார்கள். 1998-ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தானில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, 96.28 சதவீத பாகிஸ்தானியர்கள் முஸ்லிம்களே.

இந்தியாவில் அக்பரின் காலத்தில் மட்டுமே ஓரளவிற்குப் பெயர் சொல்லும் வகையில் நாடு முழுவதிலும் இஸ்லாமிய ஆட்சி நிலவியது என்று சொல்லலாம் (மலபார், கோவா போன்ற பகுதிகளைத் தவிர்த்து). அக்பரின் மதச் சார்பற்ற கொள்கைகள் இதற்கு உதவியிருக்கக்கூடும். இஸ்லாமை விரட்டியடிக்கும் வகையில் அவரின் சொந்த மதமான தீன்-இலாஹியை நிலை நிறுத்த முயன்ற அக்பரின் முயற்சி தோல்வியிலேயே முடிந்தது. அக்பரின் கொள்கைகள் அவரது மகனான ஜஹாங்கீரின் காலத்தில், பேரனான ஷாஜஹானின் காலத்திலு மாற்றியமைக்கப்பட்டு, மீண்டும் இஸ்லாமிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது. ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த இஸ்லாமிய மதமாற்றங்களும் துவங்கப்பட்டன. அவுரங்கசீப்பின் காலத்தில் மீண்டும் வாள்முனை மதமாற்றங்கள் வட இந்தியாவில் முழுவேகத்துடன் செய்யப்பட்டது. இதனைக் குறித்து ஏற்கனவே கண்டிருக்கிறோம்.

ஔரங்கசீப் ஆணையால் மதுரா கோயில் உடைப்பு
ஔரங்கசீப் ஆணையால் மதுரா கோயில் உடைப்பு

அவுரங்கசீப்பின் மரணத்திற்குப் பிறகு, இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக சிறு, சிறு பகுதிகளில் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ்காரர்கள் தங்களின் ஆட்சியை விரிவுபடுத்தி, அதனை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றார்கள். அவ்வாறான சூழ்நிலையில் இந்துக்களின் மீது இஸ்லாமியர்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறையும், கட்டாய மதமாற்றங்களும் முடிவிற்கு வந்தன. அவுரங்கசீப்பின் காலத்திலேயே கூட இந்தியாவெங்கும் அவனுக்கு எதிரான கலகங்கள் வெடித்தன. இஸ்லாமிய அதிகாரம் அவுரங்கசீப்பின் காலத்தில் ஏறக்குறைய முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவுரங்கசீப்பின் ஐம்பது ஆண்டுகால கொடுங்கோலாட்சியும், கட்டாய மதமாற்றங்களும் இந்திய மக்கள் தொகையில் மிகப்பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதி மக்கள் முஸ்லிம்களாக மதம் மாற்றப்பட்டிருந்தார்கள்.

இதே சூழ்நிலை தொடர்ந்திருக்குமானால் இந்தியா முழுவதும் உள்ள இந்துக்கள் இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. எனவே இந்த நேரத்தில் குறுக்கிட்ட பிரிட்டிஷ்காரர்களின் பங்கு முக்கியமானதாகிறது. அவர்களே இந்திய துணைக்கண்டத்து இந்துக்களை இஸ்லாமிய மதமாற்றக் கொடூரத்திலிருந்து காப்பாற்றியவர்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

தொடர்ச்சியான இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பு அல்லது ஆட்சி எவ்வாறு ஒரு பகுதியின் அல்லது நாட்டின் முகத்தை மாற்றியமைக்கும் என்பதற்கு 1947-ஆம் வருடம் இந்தியாவிலிருந்து பிரிந்த மேற்கு மற்றும் கிழக்கு (இன்றைய பங்களாதேஷ்) பாகிஸ்தானை உதாரணமாகக் கூறலாம். பிரிவினைக்குப் பிறகு கிழக்குப் பாகிஸ்தானில் ஏறக்குறைய 25 சதவீதத்திலிருந்து 30 சதவீதம் வரை இருந்த இந்துக்கள் இன்று வெறும் பத்து சதவீதமாகக் குறைந்திருக்கிறார்கள். அதுபோலவே மேற்கு பாகிஸ்தானில், பிரிவினைக்குப் பிறகு பத்து சதவீதமாக இருந்த இந்துக்கள் இன்றைக்கு (1998) வெறும் 1.6 சதவீதமாகக் குறைந்திருக்கிறார்கள். இப்பகுதிகளில் தொடர்ந்து நடந்த கட்டாய மதமாற்றங்களும், காஷ்மீரைப் பிரிக்கும் எண்ணத்துடன் 1950-ஆம் ஆண்டிலிருந்து துவக்கப்பட்ட பாகிஸ்தானிய பயங்கரவாதத்தினால் விரட்டப்பட்ட இந்துக்களும் இவ்விரு நாடுகளில் இந்துக்களின் ஜனத்தொகை குறையக் காரணமாக இருந்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இன்றைய பாகிஸ்தானில் இந்து, சீக்கிய மற்றும் கிறிஸ்தவப் பெண்கள் வலுக்கட்டாயமாகத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, முஸ்லிம்களுக்கு மணம் செய்விக்கப்பட்டுப் பின் மதமாற்றம் செய்யப்படுகிறார்கள் என்பதினை செய்தி ஊடகங்கள் வழியாக அறியலாம். பாகிஸ்தானிய மைனாரிட்டி உரிமைகள் கமிஷனின் ஒரு அறிக்கை ஒவ்வொரு வருடமும் குறைந்தது 600 இந்து மற்றும் சீக்கியர்கள் கட்டாய மதமாற்றம் செய்யப்படுகிறார்கள் என்று அறிவிக்கிறது. மத அடிப்படைவாதிகள் கொடுக்கும் அழுத்தங்களும், பொருளாதார நிர்பந்தங்களும் நிறைந்த பாகிஸ்தானிலும், பங்களாதேஷிலும் இருக்கும் மனதளவில் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்ட இந்துக்கள், வாழ வழியின்றி முஸ்லிம்களாக மாறும் கொடுமை தினமும் நடக்கிறது. இதன் காரணமாக கடந்த 60 ஆண்டுகளில் இவ்விரு நாடுகளிலும் இந்துக்களின் தொகை பெரிதும் குறைந்துவிட்டது.

2001-ஆம் ஆண்டு நடந்த பொதுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளுக்கு ஆதரவான பங்களாதேஷ் தேசியக் கட்சியானது, பங்களாதேசி இந்துக்கள் அவாமி லீக் கட்சியை ஆதரித்தார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, ஜமாத்-எ-இஸ்லாமி என்ற இஸ்லாமிய பயங்கரவாத அமைப்புடன் சேர்ந்து கொண்டு நடத்திய கொலைவெறித் தாக்குதல்களாலும், பொது இடங்களில் அவமானப்படுத்துதலாலும், படுகொலைகளாலும், கற்பழிப்புகளாலும், கொடூரமான துன்புறுத்தல்களாலும் பங்களாதேசி இந்துக்கள் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டார்கள். பங்களாதேசின் ‘டெய்லி ஸ்டார்’ பத்திரிகையின் ஒரு தகவலின்படி, போலா மாவட்டத்தில் மட்டும் ஏறக்குறயை 1000 இந்துப் பெண்கள் மேற்கூறிய அமைப்புகளால் கற்பழிக்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. இதன் காரணமாக, 2001-ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு ஏறக்குறைய ஐந்து இலட்சம் (5,00,000) பங்களாதேசி இந்துக்கள் அங்கிருந்து அகதிகளாக இந்தியாவிற்கு ஓடி வந்தார்கள்.

(தொடரும்)

வன்முறையே வரலாறாய்…- 25

மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery BY M.A. Khan
தமிழில் : அ. ரூபன்

’அமைதி மார்க்கமென’ அறியப்படுகிற இஸ்லாம் பரவியது அமைதிவழியிலா அல்லது வாள் முனையிலா என்பது என்றும் நிலவும் ஒரு விவாதக் கருப்பொருள்.

சிறந்த இந்திய வரலாற்றாசிரியர் எம்.ஏ.கான் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிக்கிறார். கலாச்சாரத்திலும் கல்வியிலும் செல்வத்திலும் மிக மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப் படுத்தப் பட்டன, படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் மிக விளக்கமாக அவரது புத்தகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி..

இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கு முன்னர் நடந்த வன்முறைகளைத் தொடர்ந்து காண்போம்.

ராவல்பிண்டியைச் சூழ்ந்திருந்த முஸ்லிம்களல்லாதோரின் கிராமங்களைச் சூழ்ந்து கொண்ட முஸ்லிம் குண்டர்கள், தப்பட்டைகளை ஒலித்துக் கொண்டும், ரத்தத்தை உறையச் செய்யும் கூக்குரலை எழுப்பிக் கொண்டும் அங்கிருந்த இந்து மற்றும் சீக்கியர்களைக் கொன்றார்கள். எஞ்சியவர்கள் உடனடியாக மதம் மாறும்படி மிரட்டப்பட்டார்கள். வீடுகளைக் கொள்ளையடித்த பின்னர் அங்கிருந்த இளம்பெண்களைத் தூக்கி கொண்டு ஓடிய முஸ்லிம் காலிகள் அவர்களைத் திறந்த வெளியிலேயே கற்பழித்தார்கள். அவர்களின் வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன.

இதனைக் கண்டு மனம் வெதும்பிய பல இந்து/சீக்கியப் பெண்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள். தங்களை உயிருடன் எரிக்க வந்த முஸ்லிம் கும்பல்களிடமிருந்து தப்ப மேலும் சிலர் கிணறுகளுக்குள் குதித்து இறந்தார்கள். வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த இந்து/சீக்கிய ஆண்கள் வெறித்தனமான தாக்கப்பட்டு உடனடியாகக் கொல்லப்பட்டார்கள். சில இந்து/சீக்கிய கிராமங்கள் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டன. பெரும்பாலோன இந்து/சீக்கியர்களில் சொத்துக்கள் நாசமாக்கப்பட்டது. உடனடியாக மதம் மாறியவர்கள் மட்டுமே தப்பிப் பிழைத்தார்கள். மதம் மாற மறுத்தவர்கள் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டும், வாளால் வெட்டியும் கொல்லப்பட்டார்கள்.

Convoy of Muslims streaming past the dead of a previous caravan and the whitened bones of their buffaloes.மதம் மாற மறுத்த ஒரு கிராமத்திலிருந்த அத்தனை இந்து மற்றும் சீக்கியர்கள், கிராமத்தின் மத்தியில் குடும்பத்துடன் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு, அவர்களைச் சுற்றிலும் விறகுகளை அடுக்கிய முஸ்லிம் வெறியர்கள் உயிருடன் அவர்களை எரித்துக் கொன்றார்கள். எரியும் நெருப்பில் சிக்கிக் கொண்ட ஒரு இந்துப் பெண் தனது நான்கு மாதக் குழந்தையை நெருப்பினை விட்டு வெளியே எறிந்தாள். அந்தக் குழந்தை உடனடியாக ஈட்டிகளால் குத்திக் கொல்லப்பட்டது.

மார்ச் 10-ஆம் தேதி இஸ்லாமிய குண்டர்கள் தோபிரான் கிராமத்தைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். அங்கிருந்த 1700 பேர்களில் பெரும்பாலோர் சீக்கியர்கள். முஸ்லிம்களின் தாக்குதல்களிலிருந்து தப்பியோடிய இந்து மற்றும் சீக்கியக் குடும்பங்கள் அங்கிருந்த குருத்வாராவில் தஞ்சமடைந்தன. முஸ்லிம்களல்லாதோரின் வீடுகளைக் கொள்ளையிட்ட பின்னர் எரித்து அழித்த முஸ்லிம்கள் பின்னர் அந்த குருத்வாராவைச் சூழ்ந்து கொண்டு தாக்க ஆரம்பித்தனர். தங்களிடமிருந்த சொற்ப ஆயுதங்களைக் கொண்டு சீக்கியர்கள் எதிர் தாக்குதல் நடத்தத் துவங்கினர். இருப்பினும் அவர்களில் பெரும்பாலோர் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களிடமிருந்த துப்பாக்கி குண்டுகளும் தீர்ந்து போன பின், வெளியிலிருந்த முஸ்லிம் குண்டர்கள் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பு உத்தரவாதம் அளிப்பதாக நைச்சியம் பேசினர்.

அதனை நம்பிய 300 இந்து மற்றும் சீக்கிய ஆண்கள் குருத்வாராவை விட்டு வெளியே வந்து தங்களின் ஆயுதங்களைக் கொடுத்துவிட்டுச் சரணடைந்தனர். அவர்களை அழைத்து சென்ற முஸ்லிம் கும்பல் பர்கத் சிங் என்பவரின் வீட்டிற்குள் அவர்களனைவரையும் அடைத்துப் பின்னர் கெரசின் ஊற்றி அந்த வீட்டை எரித்தனர். இப்படியாக முஸ்லிம்களிடம் சரணடைந்த அத்தனை பேரும் உயிருடன் எரித்துக் கொல்லப்பட்டனர். அடுத்த நாள் காலை குருத்வாராவின் கதவை உடைத்த முஸ்லிம் குண்டர்களை அங்கு எஞ்சியிருந்த சீக்கியர்கள் தீரத்துடன் எதிர்த்துப் போரடிய பின்னர் முஸ்லிம் வெறியர்களால் வெட்டிக் கொல்லப்பட்டனர்.

இதனைப் போன்ற பல நூற்றுக் கணக்கான சம்பவங்கள் அந்தப் பிராந்தியமெங்கும் தொடர்ந்து நடந்தது. நினைவிருக்கட்டும். நாம் இங்கே காண்பது இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கு முன்னால் நடந்த வன்முறைகளை மட்டுமே. பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்ட பின்னர் அந்த வருடத்திய ஜூலை மாதத்தில் பயங்கரவாதம், படுகொலைகள், கொள்ளைகள், அடிமைப்படுத்துதல், கூட்டம் கூட்டமான மதமாற்றங்கள், கற்பழிப்புகள், இந்து/சீக்கியர்களை உயிருடன் எரிப்பது, அவர்களின் சொத்துக்களை நாசமாக்குவது போன்ற செயல்கள் பன்மடங்கு அதிகரித்தன. அது குறித்தான அத்தனை தகவல்களையும் எழுதுவதற்கு இங்கே இடமில்லை என்பதால் நடந்த சம்பவங்களைச் சுருக்கமாகக் காண்போம்.

Anti-Sikh-Riots1பிரிவினை அங்கீகரிக்கப்பட்ட பல மாதங்களுக்குப் பின்னரும் முஸ்லிம்கள் அங்கிருந்த இந்து மற்றும் சீக்கியர்களின் மீது சிறிதும் மனிதத்தன்மையற்ற பயங்கரவாதத்தைக் கட்டவிழ்த்து விட்டார்கள். குர்பச்சன் சிங் தாலிப் அவரது Muslim League Attacks on Sikhs and Hindus in the Punjab 1947 என்னும் புத்தகத்தில் பஞ்சாப் பகுதியில் மட்டும் நடந்த இதுபோன்ற 592 சம்பவங்களைப் பட்டியலிடுகிறார். அவை அத்தனையும் முஸ்லிம்களால் “மட்டுமே” நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்கள். ஒரு இடத்திலும் இந்து/சீக்கியர்கள் இது போன்ற வன்முறைச் சம்பவங்களைத் தாங்களாக முன்னெடுத்து நடத்தவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பிரிவினைக்கு முன்னர் நடந்த – ஆகஸ்ட் 1946-லிருந்து ஜூலை 1947 வரையிலான – வன்முறச் சம்பவங்கள் அனைத்துமே முஸ்லிம்களால் மட்டுமே துவங்கி நடத்தப்பட்டன. உதாரணமாக, கல்கத்தா, கிழக்கு வங்காளம், வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணம், பஞ்சாப் போன்ற பகுதிகளில் நடைபெற்ற கலவரங்கள். பிகாரில் நடந்த இந்துக்களின் எதிர்த் தாக்குதல்கள் அனைத்தும் மேற்கூறிய வன்முறைக்கு பதிலடியாக நடந்தவை. அதே சமயம் பாகிஸ்தானியப் பகுதிகளில் நடந்த வன்முறைகள் அனைத்தும் எந்த எதிர்ப்புமில்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தன.

மேற்கு பஞ்சாபிலும், வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணத்திலும் கடுமையான அழிப்புக்கு உள்ளான சீக்கியர்கள் கிழக்கு பஞ்சாபின் பல பகுதிகளுக்கு (அமிர்ஸ்டர் உள்பட) அகதிகளாக வந்து சேர்ந்தார்கள். முஸ்லிம் குண்டர்களால் சீக்கியர்களுக்கு நேர்ந்த படு பயங்கரமான கொடூரங்கள் குறித்த செய்திகள் கிழக்கு பஞ்சாபில் பரவியது. ஏற்கனவே அமிர்ஸ்டர் போன்ற பகுதிகளில் இஸ்லாமியக் காலிகளால் பெரும் பாதிப்பிற்கு உள்ளாகியிருந்த கிழக்கு பஞ்சாபிய சீக்கியர்களிடையே அது பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது.

பழிக்குப் பழி வாங்கும் எண்ணம் சீக்கியர்களிடையே, குறிப்பாக பாகிஸ்தானியப் பகுதியிலிருந்து பல கொடுமைகளுகுப் பிறகுத் தங்களின் சொத்துக்களையும், பெண்களையும் இழந்து, தங்களின் உறவுகள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டதனைக் கண்டு கிழக்கு பஞ்சாபிற்குத் தப்பி வந்த அகதிச் சீக்கியர்களிடையே மேலோங்க ஆரம்பித்தது. எனவே ஜூலை 1947-இல் லாகூர் மீண்டும் முஸ்லிம் குண்டர்களின் கொடுமையால் பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது. அமிர்ஸ்டரின் இந்து மற்றும் சீக்கியர்களைச் சீண்டிய அந்தக் கலவரத்தால் கோபமடைந்த இந்துக்களும், சீக்கியர்களும் அமிர்ஸ்டரிலிருந்த முஸ்லிம்களின் மீது தாக்குதல்களை ஆரம்பித்தார்கள். சீக்கியர்களின் புனித நகரான, குரு நானக் பிறந்த இடமான ஷேக்புரா பாகிஸ்தானுக்குச் சென்றதினால் உண்டான சீக்கியர்களைச் மேலும் சினமுறச் செய்தது. குரு நானக் சீக்கிய மதத்தை ஆரம்பித்தவர். எனவே ஷேக்புரா சீக்கியர்களிடையே புனிதமான, பெருமதிப்பு உள்ள இடம்.

part_india13ஆகஸ்ட் 1947-இல் பிரிவினை எல்லையின் இருபுறமும் வன்முறை வெடித்தது. அமிர்ஸ்டரில் ஆரம்பித்த இந்தக் கலவரம் வெகு விரைவாக கிழக்கு பஞ்சாபின் குர்தாஸ்பூர், ஜலந்தர், ஹோஷியார்பூர், லூதியான, ஃபெரோஸ்பூர் பகுதிகளுக்கும் பரவியது. பின்னர் ஹரியானவிற்கும் பரவிய இந்த வன்முறையின் முக்கிய நோக்கம் முஸ்லிம்களைக் கொன்று பழி தீர்ப்பதற்கும், அவர்களின் சொத்துக்களை அபகரிப்பதற்கும் நடந்ததாகும். சில இடங்களில் சீக்கியர்கள் முஸ்லிம் பெண்களைக் கவர்ந்து சென்றார்கள். ஆனால் முஸ்லிம்களைப் பாதுகாப்பதில் மிகுந்த முனைப்புக் காட்டிய இந்திய அதிகாரிகள் அந்தப் பெண்களைக் கண்டுபிடித்து மீண்டும் முஸ்லிம்களிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் முஸ்லிம்களின் அடக்குமுறைகளிலும், “நேரடி” போராட்டத்தின் விளைவாக நடந்த வன்முறைகளிலும் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டிருந்த கிழக்கு பஞ்சாபிய சீக்கியர்கள் இனி முஸ்லிம்களுடன் சேர்ந்து வாழ்வது ஒருபோதும் நடக்காது என நம்பினார்கள். எனவே அவர்களை இந்தியாவிலிருந்து விரட்டியடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள்.

அதே சமயம், இந்தியாவின் டெல்லிப் பகுதியின் சில பகுதிகளில் வலிமையுடன் இருந்த முஸ்லிம்கள் இந்துக்களின் மீதான தாக்குதல்களை ஆரம்பித்தார்கள். இதன் பின்னனியிலுருந்த முஸ்லிம் லீக் டெல்லியில் வன்முறையைத் துவங்கும்படி முஸ்லிம் குண்டர்களைத் தூண்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஆகஸ்ட் 1947-இல் தேசப் பிரிவினை நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில் முஸ்லிகள் தானியங்கித் துப்பாக்கிகளும், தாங்களே தயாரித்த பீரங்கிகளுடனும், கையெறி குண்டுகளுடனும், பிற ஆயுதங்களுடனும் கலவரத்தைத் துவங்கி நடத்த ஆரம்பித்தார்கள். முஸ்லிம் கருமான்கள் (blacksmiths) ஆயுதம் தயாரிப்பவர்களாக மாறினார்கள். அவர்கள் தயாரித்த பயங்கர ஆயுதங்கள் முஸ்லிகளிடையே வினியோகிக்கப்பட்டன.

முஸ்லிம்களின் வன்முறை டெல்லியைச் சூழ ஆரம்பித்தது. இந்துக்கள் அதிகம் வசிக்கும் கரோல் பாக் போன்ற பகுதிகளில் குண்டுகள் வீசப்பட்டன. சப்ஸி மண்டிப் பகுதியில் ஒரு பெரும் முஸ்லிம் கும்பல் ஒன்று அங்கிருந்த இந்துக்களைத் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதனைத் தடுக்கச் சென்ற போலிஸ்காரர்கள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டுப் பலர் காயமடைந்தனர். போலிசாருடனான சண்டை ஒரு நாள் முழுக்க அந்தப் பகுதியில் நடந்து கொண்டிருந்தது. டெல்லியின் புற நகர்ப்பகுதியை நோக்கிச் சென்ற முஸ்லிம் குண்டர்கள் பல கிரமங்களை எரித்துச் சாம்பலாக்கினர்.

இது போன்ற  வன்முறைத் தாக்குதல்கள் இந்துக்களின் பொறுமையைச் சோதிக்க, அவர்கள் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான வன்முறையைத் துவங்கினார்கள். முஸ்லிம்களில் பலர் ஆயுதம் தாங்கியவர்களாக இருந்தாலும், எண்ணிக்கையில் அதிகமிருந்த இந்துக்களின் முன்னிலையில் எதிர்த்து நிற்க இயலவில்லை. பல முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டனர். அதனைத் தொடர்ந்து முஸ்லிம் வீடுகளில் சோதனையிட்ட போலிசார் ஏராளமான கள்ளத் துப்பாக்கிகளையும், கொடுவாள்களையும், கத்தி, ஈட்டி, 154 வெடி குண்டுகள், 47 மார்ட்டர்கள், 1950 ரவுண்டுகள் வரக்கூடிய துப்பாக்கி ரவைகள், 13 வயர்லெஸ் ட்ரான்ஸ்மீட்டர்கள், ஏராளமான கையெறி குண்டுகள், தானியங்கி துப்பாக்கிகள் எனப் பல பயங்கர ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றினர்.

 (தொடரும்)