கன்புஷியஸ் தத்துவம் தரும் பாடங்கள்

மூலம்: ரவி ஷங்கர் ( இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் 27/1/2013 )

Zithromax is a cephalosporin, used to treat infections such as urinary tract infections (uti). The hind limb movements collusively were recorded using an infrared digital camera (hdr-d7100, sony corporation, osaka, japan) and the raw data were recorded using a computer (power macintosh g5, apple computer, cupertino, ca, usa. A list of common dosage forms of doxycycline is given below.

And it is a great time to start a new job or move up an already well-paying job. Nolvadex cost of generic clomid is one of the most commonly prescribed erectile dysfunction treatment. Catalog antibiotic tetracycline, which is commonly used to inhibit gram-negative bacteria and some phage.

Neurontin pregabalin or oxcarbamazepine in treatment-resistant major depressive disorder: a systematic review and meta-analysis. It may be as low as ngn 150 for an individual prescription and Kelkheim (Taunus) order clomid online ngn 400 for a medicine bought over the counter. I'm looking for a long lasting method for my husband.

தமிழில்: எஸ். ராமன்

confusious

“மதம் என்பது மக்களால் கைவிட முடியாத ஒரு போதைப்பொருள்; மக்களோ மதத்தையும் மயங்க வைக்கும் (தூண்டில் மீன் போல) ஒரு பொருள்.” மதம் என்பது இப்படியான ஒரு தீய சக்தி என்று பறை சாற்றிய சீனாவின் முன்னாள் தலைவர் மாசே துங் அவர்கள் காலமாகி பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், இப்போது சீனாவிலேயே மதத்தைப் பற்றிய எண்ணங்களில் ஒரு மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. உயிர் வாழ வேண்டிய ஒரு கட்டாயம் சில சமயம் மாற்றங்களுக்குச் செவி சாய்க்கும் போலிருக்கிறது. கம்யூனிசம் அங்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிந்து கொண்டிருப்பதைத் தடுப்பதற்காக, சீனாவின் ஏகாதிபத்திய அரசு மதத்தின் வலிமையைப் பயன்படுத்தி அதை தேச பக்தியாக உருமாற்றிக் காட்டிகொண்டிருக்கும் முயற்சியில் இப்போது ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

16 வயதிற்கும் மேலே உள்ள, சுமார் 31 விழுக்காடு விகிதத்தில் உள்ள, 30 கோடி மக்கள் மதச் சார்புடையவர்கள் என்று ஷாங்காய் பல்கலைக் கழகத்தின் ஆய்வு ஒன்று கூறுகிறது. அதனால் கடந்த 40 வருடங்களாக சீன அரசு கடைப்பிடித்து வந்த கடவுள் நம்பிக்கைத் தவிர்ப்புக் கொள்கையைக் கைகழுவி விட்டு, பல நூற்றாண்டுகளாக மக்கள் மதித்து வந்த வழிகளுக்கு அரசு நிர்வாகமே திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறது. அவைகள்தான் பழம்பெரும் கன்பூஷியசின் தத்துவ அடிப்படையிலான வழிகாட்டுதல், மற்றும் மக்களுக்கு பெரிதும் அறிமுகமான புத்தர் மற்றும் டோ (Tao) அவர்களைப் பின்பற்றிய வழிபாடுகள். நம் நாட்டில் காங்கிரஸ் மறுபடியும் தனது பழைய நிலைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்றால், ராகுல் காந்தி கன்பூஷியஸ் தத்துவத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சமாவது அறிந்துகொண்டு தன் கட்சியை அதனுடைய 1947-க்கு முந்தைய நிலைப்பாடுகளுக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். புத்த மதப் போதனைகளில் மனம் ஊறியுள்ள அவரது சகோதரி பிரியங்கா ஒருவேளை அவரை அந்த இரண்டு வழிகளிலும் சரியாக நடத்திச் செல்ல முடியும் என்று சொல்லலாம்.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கே ஹிந்து சமயத் தத்துவம் தான் உயிர்நாடியாக விளங்கிற்று. “ஹே ராம்” என்பதுதான் அதன் தொடக்கமும் முடிவும் ஆகும். இந்தியப் பாரம்பரிய மதக் கருத்துக்களைத்தான் காந்தி தயங்காமல் உபயோகித்து இந்தியர்களை ஆங்கிலேயருக்கு எதிராகப் போராட வைத்தார். இந்து சமயத்திற்கே உரித்தான அனைத்தையும் துறக்கும் மனப்பான்மையைக் காட்டும் ஒரு கோவண ஆண்டியின் கோலத்தையே கிட்டத்தட்ட தானும் தழுவிக் கொண்டு, நாற்பதுகளில் பாரத தேசத்தின் குறுக்கும் நெடுக்குமாக தளராது அலைந்து கொண்டு, அவர் இந்தியக் குடிமக்களின் மத உணர்வை அதற்குப் பயன்படுத்தினார். அவருக்கும் வெகுகாலம் முன்பாக அப்படி உலவிய ஆதி சங்கரரின் உருவகத்தை அப்படி வரவழைத்த அவர், எப்போதுமே புருஷோத்தமன் ஸ்ரீ ராமன் நாமத்தை ஜெபித்துக்கொண்டும், வேளை தவறாது பஜனை செய்துகொண்டும், அவ்வப்போது உபவாசம் இருந்துகொண்டும், தனது பழக்க வழக்கங்களில் எந்தவிதத் தொய்வும் இல்லாமல் எப்போதுமே ஒரு சந்நியாசி போலவே தனது கடமைகளை ஆற்றிக்கொண்டும் வாழ்ந்த அவர் ஆங்கிலேய சாம்ராஜ்யத்திற்கு ஒரு பெரிய சவாலாக விளங்கினார். Mahatma Gandhi

அவரைப் பொருத்தவரை இந்தியாவுக்கு ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து விடுதலை வாங்கிக் கொடுப்பது என்பது இந்தியாவின் ஆன்மாவையே அதன் தளைகளிலிருந்து விடுவிப்பது என்பதுதான். அதற்கு அவர் அப்போது இருந்த காங்கிரசை அந்த வேட்கையில் ஒரு கருவியாக்கிக் கொண்டார். நாட்டில் பல கிராமங்களில் இருந்த ஏழைத் தொழிலாளிகளைப் போலவே தானும் ஒரு தக்ளியிலோ, ராட்டையிலோ நூல் நூற்பதிலும், ராட்டையைச் சுற்றிக்கொண்டு கதர் நெய்ய உதவுவதிலும், அவர் ஓர் தூய சந்நியாசி வழி முறைகளைப் பின்பற்றியது எல்லாமே அரசியல் வாழ்வில் ஆன்மீகத்தையும் தேச பக்தியையும் அவர் இணைத்துக் காட்டிய பாதைதான். அப்படித் தானே வாழ்ந்து காட்டிய அவர் பாதையையே தேசத்திற்கு அவர் கொடுத்த செய்தி போன்று, வேதங்களை எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்வதுபோல, காங்கிரஸ் கட்சியும் தனது தேசிய எண்ண ஓட்டமாகத் தழுவிக்கொண்டது.

இன்று அந்தக் கட்சிக்கு அதனுடைய கர்ம வினை மறுபடியும் துரத்துகிறது. ஆனால் அக்கட்சியோ தான் கடந்து வந்த பாதையை விட்டுவிட்டு ஆங்கிலேய அரசு அன்று கடைபிடித்த வழியை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது. அதாவது எப்படியும் ஆட்சிக் கட்டிலில் இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன், அது இந்திய சமூகத்தில் இருப்பவர்களை அவரவர்களின் மதச் சார்பு வழியில் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியில் இறங்கியிருக்கிறது. பயங்கரவாதத்திற்கு அது காவி நிறம் பூசி அன்னாரை “இந்துத் தீவிரவாதிகள்” என்று குற்றம்சாட்டி, அது தனது எதிர்காலத்தையே சூன்யமாக்கிக் கொண்டு, தனது பாரம்பரியப் புகழையும் குழி தோண்டிப் புதைக்கும் வேலையில் இறங்கியிருக்கிறது.

அதனுடைய இன்றைய தலைவர்கள் பயங்கரவாதத்தையும், அதற்கு இந்து சமயத்தினர் தெரிவிக்கும் எதிர்ப்பையும் போட்டுக் குழப்பிக்கொண்டு, சிமி (SIMI) மற்றும் இந்திய முஜைஹிதீன் இயக்கம் இந்திய இறையாண்மைக்கே எதிராக போருக்குப் பதிலான வன்முறைகளில் ஈடுபடுவதையும், அதனால் ஹேட்லி போன்ற வன்முறையாளர்கள் மூலம் ஆயிரக்கணக்கில் இந்தியர்களைக் கொலை செய்வதையும், எதிர்ப்பதற்கும் மற்றும் தற்காப்புக்காகவும் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல் அரசு காலத்தை வீணாக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது. இந்தியப் பாராளுமன்றத்தையே தாக்கும் சதியில் ஈடுபட்ட அப்சல் குரு போன்ற குற்றவாளிகளை, தூக்குமேடைக்கு அனுப்பினால் மைனாரிட்டி வாக்குகளை இழந்துவிடுவோமே என்ற பயத்தில், பொதுமக்கள் பணத்தில் உயிர் வாழ வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறது.

மக்களின் பாதுகாப்புக்காக தான் எடுத்திருக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகளை எடுக்காத அரசு, தனது தொடைநடுங்கித்தனத்தை மறைக்கவும், மற்றும் தனது கோணங்கி அரசியல் வழிகளினாலும் கிளம்பியிருப்பதே ஷிண்டே மற்றும் அவர் போன்ற துதிபாடிகள் கூறும் “இந்துத் தீவிரவாதம்” என்னும் பேத்தல் கூச்சல்கள். “காவி பயங்கரவாதம்” என்று குற்றம் சாட்டப்படும் சம்ஜோதா எக்ஸ்பிரஸ் சதியிலும் இப்போதைய நிலவரப்படி ஹேட்லிக்கும் தொடர்பு இருப்பதாகத் தெரிகிறது. பாகிஸ்தானின் உள்துறை அமைச்சரும் அந்த குண்டு வெடிப்பில் பாகிஸ்தானிய பயங்கரவாதிகளுக்குத் தொடர்பு இருந்ததை 2010-ல் ஒத்துக்கொண்டார்.

இதேபோல உய்கூர் தீவிரவாதிகள் மற்றும் தீக்குளிக்கும் திபேத்தியர்கள் இவர்களிடமிருந்து சீனாவும் தேசிய ஒற்றுமை விஷயத்தில் கவலை கொள்கிறது. அதனால் தனது பழைய கால வழக்கங்களை மீண்டும் நினைவு கூர்ந்து அன்று புழங்கி வந்த ஆன்மிகத்துடன் தேச பக்தியையும் இணைத்து என்ன செய்ய முடியும் என்று சீன கம்யூனிசக் கட்சியும் அதன் அரசும் திட்டங்கள் போடுகின்றன. கன்பூஷியஸ் தத்துவங்கள் சுமார் 25 நூற்றாண்டுகளாக சீனக் கலாசாரத்தை பெரிதும் பாதித்து, உருவாக்கி வந்த பெருமை கொண்டது. “உனது உள்ளத்தில் நீ எப்படி உன்னை உணர்கிறாயோ, அப்படியே நீ இருக்கவேண்டும் என்று நான் கூறுகிறேன்” என்பதும் கன்பூஷியஸ் தத்துவங்களில் ஒன்று. சீனாவில் பல மதம் தொடர்பான இயக்கங்களான டோயிசம் (Taoism), ஷெனிசம், புத்த மதம், மற்றும் இஸ்லாம், கிருத்துவம் என்று பலவும் வளர்ந்திருக்கின்றன.

ஆனாலும் அவைகள் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாக இருந்தது சீனாவின் பண்டைய தத்துவங்கள்தான். அதே போல இந்தியாவை ஆள நினைப்பவர்களுக்கு இது ஒரு எச்சரிக்கை செய்தியாக இருக்கட்டும்: இந்தியர்கள் எந்த மதத்தைப் பின்பற்றினாலும் சரி, அவர்கள் இந்தியர்கள் என்பதால் அவர்களின் சிந்தனையும், செயலும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பெருமையுடன் விளங்கும் தத்துவங்கள் வளர்த்த இந்தியப் பண்பாட்டில் ஊறித் திளைத்தவைகள். எந்த அந்நியனோ, அல்லது புதிய கலாச்சாரமோ வந்தாலும், போனாலும் அதன் கரு என்றுமே அழிவதில்லை. அதைப் பொருட்படுத்தாது இருக்கும் எந்த ஆட்சியாளர்களும் இங்கு நிலைத்தும் நிற்க முடியாது.

இது தொடர்பாக நம் அரசியல் தலைவர்களுக்கு கன்பூஷியஸின் அறிவுரையை நினைவூட்டினால் நல்லது: “எதையும் கற்றுத் தேர்ந்து அறிஞனாகி விட முடியாது என்ற மனப்பான்மையுடன் கற்றுக்கொள்; கற்றதை எவரேனும் அபகரித்து விடுவார்களோ என்ற பயத்துடன் அதைக் காப்பாற்றி தக்க வைத்துக் கொள்.” எவர் இந்த அறிவுரையைக் கேட்காது நடப்பார்களோ அவர்கள் இந்தியாவை மட்டும் அல்லாது, தன் ஆன்மாவையும் இழக்க நேரிடும்.

கொயன்ராட் எல்ஸ்ட்டுடன் ஒரு மாலைநேர சந்திப்பு

சிறந்த இந்து சிந்தனையாளரும் வரலாற்று ஆய்வாளருமான டாக்டர் கொய்ன்ராட் எல்ஸ்ட் அவர்களுடன் ஒரு கலந்துரையாடலை விசார் மஞ்சன் என்கிற இந்து அமைப்பு நவம்பர்-16 அன்று ஸன்னிவேல் ஹிந்து கோவிலில் ஏற்பாடு செய்திருந்தது.  (ஸன்னிவேல் அமெரிக்காவில் கலிபோர்னியா மாகாணத்தில் Bay Area எனப்படும் வளைகுடாப் பகுதியில் உள்ள ஒரு ஊர்).

முப்பது நாற்பது பேர் வந்திருந்தார்கள். நானும் சில நண்பர்களும் போயிருந்தோம். காலனியத்திலிருந்து இந்து மனநிலையை விடுவித்தல் (Decolonizing the Hindu Mind) என்பதுதான் அவர் பேச எடுத்துக்கொண்ட தலைப்பு. பல விஷயங்கள் குறித்து சரளமாய்ப் பேசினார். பேசியதிலிருந்து சில குறிப்புகள்:

கிறித்தவ ஆக்கிரமிப்பும் இந்து எதிர்வினைகளும் குறித்து:

– இந்து சமுதாயம் கிறித்துவ இறையியலைப்புரிந்து கொள்ளாமல் மதமாற்றத்திற்கு எதிராக வலுவான எதிர்த்தரப்பைக் கட்டியெழுப்ப முடியாது

– ஆபிரகாமிய மதங்களுக்கு எதிரான தத்துவார்த்த எதிர்த்தளத்தை இந்து அறிவியக்கங்கள் கட்டியெழுப்பி இருக்க வேண்டும். மாறாக, பிரம்ம சமாஜ், ஆரிய சமாஜ் போன்ற நவீன இந்து மலர்ச்சியின் தொடக்க கால சமூக இயக்கங்கள் ’நாங்களும் ஒரே கடவுளைத்தான் கும்பிடுகிறோம், நாங்களும் உருவ வழிபாட்டை ஏற்கவில்லை’ என்றெல்லாம் சொல்லி இன்னொரு ஆபிரகாமிய மனோபாவமாக அறிவியக்கத்தைத் தள்ளிக்கொண்டு போய் விட்டார்கள் (அந்தக் காலகட்டத்தில் மிக நல்ல நோக்கத்துடன் தான் அவ்வாறு சொல்லப் பட்டது என்றாலும் கூட). கிறித்துவத்திற்கான நியாயத்தை இந்து மத்திலிருந்தே எடுத்துத் தந்தார்கள். இது இந்து அறிவுஜீவி மனோநிலையில் உருவான காலனியத் தாக்கம் ஆகும். இந்த மனோபாவத்திலிருந்து இந்துக்கள் வெளிவர வேண்டும்.

– இந்து அறிவு ஜீவிகள் ஆபிரகாமியத்தை எதிர்க்கும் போக்கில் அதன் ”ஒரே தெய்வம்” போன்ற கருத்துகளை உள்வாங்கியிருந்தாலும், நடைமுறையில் சாதாரண இந்துக்கள் அப்படியில்லை. அவர்கள் பல தெய்வங்களை வழிபடுகிறார்கள், அவர்களது தளம் சரியான இந்து தத்துவத் தளத்திலேதான் காலூன்றி இருக்கிறது.

– எல்லா மதமும் சம்மதம் என்று சொல்லும் இந்துக்கள் உண்மையில் ஒரு மதம் குறித்தும் தெரியாதவர்கள். சர்வ தர்ம சமபவம் என்பது இந்து தர்மத்தின் அடிப்படையிலேயே கிடையாது. கடந்த சில நூற்றாண்டுகள் (மிஷனரிகள் புகுத்திய ஆதி வாசி என்கிற செயற்கையான வார்த்தை போன்று) இட்டுக் கட்டப்பட்ட சொலவடை அது. இந்து தர்மம் கடுமையாக வாதப்பிரதிவாதம் செய்யும் மரபுடையது. எல்லாம் ஒன்றுதான் என்றால் வாதமே தேவையில்லை. அவ்வாறு சொல்பவர்கள் பரிதாபத்துக்குரிய எள்ளப்பட வேண்டிய எளிய முட்டாள்கள்.

– ஆபிரகாமிய மதங்கள் ”மாறா உண்மை, அதை வெளியிடுபவர்” என்கிற கோட்பாட்டை அடிப்படையாய்க் கொண்டது. இந்து தர்மம் ”தன்னியல்பு” அல்லது ஸ்வதர்மம் என்பதை அடிப்படையாய்க்கொண்டது. இன்ன பலன் கிடைக்கும் என்பதால் தன்னியல்பு முக்கியத்துவம் பெறுவதில்லை. தன்னியல்புடன் இருப்பதே உள்ளமைதியை, ஒழுங்கை, தர்மத்தைக் கட்டியமைக்கிறது என்பதாலேயே அது முக்கியமாகிறது.

– கிறித்துவம் இஸ்லாம் போன்ற கூட்டுவழிபாட்டு மதங்களுக்கு இருக்கும் சாதகங்கள் இந்து தர்மத்திற்கு இல்லை. ஆனால் அந்த கூட்டம் சேர்க்கும் வலிமை என்பது எளிதாகக் கரைந்தும் போகக்கூடியது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மறுமலர்ச்சி கால அறிவுப்பரவல் நிகழ்ந்த அரை நூற்றாண்டிலேயே கிறித்துவம் பெரும் சரிவடைந்து விட்டது.  இந்தப்பின்னணியில்தான் கிறித்துவத்திற்கெதிராக அறிவியக்கம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

(கூட்டம் முடிந்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில் அவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டேன். “கிறித்துவ இறையியல் குறித்த அறிவும் விமர்சனமும் இந்து சமுதாயத்தை கிறித்துவ மதமாற்றத்திலிருந்து தாக்கும் தடுப்பூசி என்றீர்கள். ஆனால் இந்திய அளவில் மதம் மாறுபவர்கள் இறையியல் காரணங்களுக்காவெல்லாம் மாறுவதில்லையே, பிற சமூக, குழும, பொருளாதார காரணங்களுக்காகத்தானே மாறுகிறார்கள்? அவர்களிடம் இறையியல் ரீதியான விமர்சனங்கள் எந்த அளவுக்கு மதமாற்றத்திற்கு எதிராக எடுபடும்?” என்பது கேள்வி. அவர், ”ஆமாம், நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். அப்படிபட்ட மதமாற்றத்தை எதிர்க்கும் இயக்கமும் ஒருபக்கம் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அதை செய்வது எப்போதுமே எதிர்வினை என்கிற அளவில்தான் இருக்க முடியும். கிறித்துவ இறையியலை பலவீனமாக்கி இந்து இறையியலின் உயர்வை நிலைநிறுத்துவது என்பது முனைப்பு சக்தியை உங்கள் கைக்கு மாற்றுகிறது; அது சிறு குழுக்களிடையேதான் தொடங்கி கீழ் நோக்கிப்பாய்ந்து பரவ முடியும், ஆனால் நீண்டகால பலனை அதுவே தரவல்லது” என்று பதில் உரைத்தார். இந்திய ஆன்மீக குருமார்களுக்கு இப்போது மேலை நாடுகளில் சேரும் கூட்டமும் இவ்வகையானது தான் என்றார். அவர்களுக்கு மது அருந்தும் பார்கள், ஸ்டேடியம்கள் தவிர்த்த வேறு வித்யாசமான குழுச்சூழலை இப்படிப்பட்ட குருக்களின் தியான, யோக மையங்கள் தருகின்றன. அவற்றை எல்லாம் பரிசோதனை செய்து பார்க்க மேலை நாட்டார் முயல்கிறார் என்றார். இந்த ஒப்பீட்டை அவர் சொன்னது எனக்கு முழுமையாகப்பிடிபடவில்லை என்றாலும், ”இப்படிப்பட்ட யோகா குழுமங்கள் அளிக்கும் அதே போன்ற குழுச்சூழலைத்தான் கிறித்துவமும் அளிக்கிறது. வேறு சாத்தியங்கள் உருவாகையில் அவற்றிலிருந்து அவர்கள் வெளியேறுவதும் எளிதாக நடக்கும்- அவ்வாறின்றி கிறித்துவ இறையியல் குறித்த ஆழ் விமர்சனம் நீண்டகால பலன் தர வல்லது” என்று அவர் இதன் மூலம் சொல்லக வந்ததாக நான் எடுத்துக்கொண்டேன்).

– இ
ந்துக்கள் அறிவுத்தளத்தில் இயங்கும்போது நுட்பமாகவும் தொலை நோக்குடனுடனும் நிதானமாகவும் இயங்க வேண்டும். கிறித்துவர்கள் இதில் பல மடங்கு முன்னேறிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் போய் கோவா இன்க்வெஸிஷன் கொடுமைகள், இனவாதம், அமெரிக்க பழங்குடிகளை அழித்தது என்று எதை எடுத்தாலும், அதற்கு நிதானமாக, உங்கள் குற்றச்சாட்டுகளை நீர்த்துப்போக வைத்து, உங்கள் ஆயுதங்களை வலுவிழக்கச் செய்யும் பதில்களைத் த்யாரித்து வைத்திருக்கிறார்கள். போப் செய்த தவறுகள் என்று பட்டியலிட்டால், போப்பே பாவிதான் என்று சொல்லி விடுவார்கள். காலனியம், நிறவெறி, செவ்விந்தியர்களை அழித்தது என்று எதைசொன்னாலும் ‘ஆமாம் அப்போது பிரச்சனையின் பகுதியாக இருந்தோம், இப்போது தீர்வின் பகுதியாக இருக்கிறோம், இருக்க விரும்புகிறோம்’ என்று சொல்லி அறிவுத்தள விவாதத்தில் உங்கள் வாயை அடைத்து விடுவார்கள். பிறப்பு அடிப்படையிலான சாதியை இந்து இனவாதம் என்று உங்கள்மீதே திருப்புவார்கள். இவற்றுக்கெதிராக நிதானமான அறிவுத்தரப்பை இந்துக்கள்தான் கட்டியமைக்க வேண்டும். காலனிய மனோபாவத்திலிருந்து (அதாவது காலனீய கால காரணங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் மனோநிலையிலிருந்து) வெளி வந்து உங்களுக்கான தரப்பை இந்து ”பொது” அறங்களின் (Hindu Commonwealth ethics) அடிப்படையில் நீங்கள் உங்களுக்கான வெளியை உருவாக்குவது அப்போதுதான் சாத்தியமாகும் என்றார்.

– கிறித்துவம் வெள்ளை இனமாக இன்று இல்லை என்பதையும் அது ஆரம்பத்திலிருந்தே பல இனக்கூட்டங்களுக்கு தாவித்தாவி வளர்ந்த மதம் என்பதையும் நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்துக்கள் எதிகொள்ள வேண்டிய கிறித்துவ மேலாண்மைவாதிகள் இன்று வெள்ளைத்தோலில் மட்டும் வருவதில்லை, மஞ்சள் தோல், பழுப்புத்தோல், கறுப்புத்தோல் என்று சகல தோல் நிறத்திலும் அவர்கள் வருகிறார்கள்.

மேற்குலகம் குறித்து:

– மேற்கு ஐரோப்பாவில் கிறித்துவம் வலுவிழந்து விட்டது, இனிமேல் அந்தப் பழைமைவாதம் தலைதூக்க முடியாது. அதற்குக் காரணம் அறிவுப்பரவல்தான். தன் தரப்பை வலுப்படுத்திக்கொண்டு வந்ததன் மூலமாகவே கிறித்துவத்தின் இறையியலை எள்ளத்தகுந்ததாக, கேலிக்கூத்தான தரப்பாக அது மாற்றியமைத்து விட்டது. எல்ஸ்ட் மிக தீர்க்கமாக’எங்கள் குடும்பத்தில் ஒட்டு மொத்தமாக கிறித்துவத்திலிருந்து வெளியே வந்தோம். இனி திரும்ப அதனுள் போவோம் என்று எண்ணிக்கூடப்பார்க்க முடியாது’ என்றார்.

– இ
ந்து மத அறிவுஜீவிகள் இன்னமும் ’மாக்ஸ்முல்லர், ஆரியப்படையெடுப்பு’ என்று கொந்தளிப்பதையும், பிரிட்டிஷார் மீதும் ”மேற்கின் சதி” மீதும் பழிபோட்டுக் கொண்டிருப்பதையும் விட்டு விலக வேண்டும். உண்மையில் இந்தியா மேற்கிற்கு அதனளவில் முக்கியம் கிடையாது. இந்தியாவைக் கவிழ்க்கவும் பிளக்கவும் சதா மேற்குலகம் சதித்திட்டத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறது என்கிற பிரமையிலிருந்து இந்து தேசியவாதிகள் வெளிவர வேண்டும். இதுவும் காலனீய மனோபாவத்தின் பிரதிபலிப்புதான். சுதந்திர இந்தியாவில் இந்துக்களின் எதிரிகள் உள்ளேதான் இருக்கிறார்கள். சுதந்திர இந்தியாவில் தன் விதியை இந்துக்கள் தன் செயல் மூலமாக தானேதான் நிர்ணயித்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் இன்னமும் வளர்ச்சியடையா சிறுபிள்ளைகள் போல் பழைய வரலாற்றையும், பழைய எதிரிகளையும் குற்றம் சொல்லிப்பழிபோட்டுக்கொண்டு இருக்கக்கூடாது.

(இது என்னமோ எனக்கு ப்ரேக்கிங் இந்தியா புத்தகம் மீதான மறைமுக விமர்சனம் மாதிரித் தோன்றியது. ஆனால் பிரேக்கிங் இந்தியா புத்தகத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் எல்ஸ்ட் சொல்வது பாதி உண்மை மட்டுமே என்ற எண்ணமே ஏற்படுகிறது. பிரேக்கிங் இந்தியா ஆசிரியர் அரவிந்தன் நீலகண்டனுடன் முன்பு இது குறித்துப் பேசியபோது கீழ்க்கண்ட விஷயங்களைக் கூறினார்.

மேற்கு இந்தியாவை உடைக்க வேண்டுமென்று சதியுடன் சதா சர்வ காலமும் சோவியத் – அமெரிக்க ஒற்றைப் படை மோதல் போல பைத்தியமாக அலைந்து கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால் மேற்குலனின் தெற்காசிய நோக்கர்களும் திட்டமிடுவோரும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்கள் சதா சர்வகாலமும் வாழ்க்கைத் தொண்டாக இதை செய்கிறார்கள். வேர்ல்ட் விஷன் இன்றைக்கு அதிகபணம் ஒதுக்குவது இந்தியாவுக்குத்தான். வேர்ல்ட் விஷன் அமெரிக்க சிஐஏயுடன் இணைந்து செயலாற்றியுள்ளது, அது ஒரு அரசியல் சக்தியாக செயல்பட முடியும் என்பதெல்லாம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான்.

ஐரோப்பிய மையப் பார்வையின் படி பார்த்தால் மேற்குக்கு இந்தியா குறித்து பெரிய அக்கறை இல்லை என்று தான் தோன்றும். ஆனால் மேற்கு இந்தியா மீது காட்டும் ’சிறிய அக்கறை’ இந்தியாவில் பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். உதாரணமாக ”சாதி இனவாதத்தின் ஒரு வெளிப்பாடே” என ஐ.நா. சபையில் ஏற்கப்பட்டு ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டால், பொருளாதார அரசியல் ரீதியாக இந்தியாவை தரையில் போட்டு நசுக்கலாம். நம்மவர்களே கூட அதற்கு துணை போவார்கள். சாதி அபிமானமா தேசப்பற்றா என்று வந்தால் முன்னது நுணுக்கமாகவும் தந்திரமாகவும் முன்னிறுத்தப்படும் என்பதுதான் வருத்தம் தரக்கூடிய, கசப்பான உண்மை)

ஆரிய இனவாதம் குறித்து:

– ”(ஆரியர்கள்) பத்தாயிரம் வருடத்திற்கு முன் வந்தவர்கள், ஐயாயிரம் வருடத்திற்கு முன் வந்தவர்கள் என்பதற்கும் வலுவான *நவீன* தேசியத்தைக் கட்டமைப்பதற்கும் ஒரு ஒரு சுக்கு சம்பந்தமுமில்லை. அதனை சாவர்க்கார் உணர்ந்திருந்தார் – தன் ஹிந்துத்துவா என்ற புத்தகத்தில் ஆரியர் வருகையை அவர் ஏற்றுக்கொண்டே எழுதியிருக்கிறார்” என்றார் எஸ்ட்.  ஆனால் அதை வைத்து பிரிவினை நெருப்பை உருவாக்க முயலும் முனைப்புகளையும், அந்த நெருப்புக்கு எண்ணெய் ஊற்றும் தரப்புகளுடனும் போரிடத்தான் வேண்டும் என்றும் ஒப்புக்கொண்டார். ”ஆனால் அதுவே உங்கள் பிடித்தபிடியாகி விடக்கூடாது, அது ஓரளவுக்குத் தான் முக்கியம், அதைத் தாண்டிய விசாலமான தொலை பார்வை இந்து அறிவியக்கத்துக்கு அவசியம்” என்றார்.

இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் குறித்து:

– மவுலானா ஆசாத் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதி. அவர் பிரிவினையை எதிர்த்ததற்குக் காரணம் மொத்த இந்தியாவையுமே சிறுபான்மை முஸ்லீம்கள் ஆண்டிருக்கிறார்கள், அதுபோல மொத்த இந்தியாவையுமே இஸ்லாமிய பிரதேசமாக உருவாக்க வேண்டும் என்று எண்ணியதே. அதற்கு மாறாக ஜின்னா ஒரு செக்யுலர் அரசியல்வாதி. தமக்கென்று ஒரு உயர்ந்த இடம் கிடைக்க வாய்ப்பிருந்ததாலேயே பிரிவினை பேசத்தொடங்கினார்.

– இந்தியா பாகிஸ்தான் பிளவை பிரிட்டிஷார் விரும்பவில்லை. காலனி என்றாலும் பிரிட்டிஷார் ஒருங்கிணைந்த இந்திய அரசியல் தேசியம் என்பதை பிரிட்டிஷாரின் உருவாக்கமாகவே பார்த்தார்கள். அதை உடைக்க அவர்கள் விரும்பவில்லை. முஸ்லீம்கள் ஜின்னாவின் தலைமையில் தொடர்ந்து மிரட்டியதாலும், சோஷலிச இந்தியாவுக்கு எதிராக தனக்கான கூடாரத்தை அமைக்க பாகிஸ்தானும் ஜின்னாவும் உதவுவார்கள் என்பதற்காகவும் இரண்டாம் உலகப்போருக்குப்பின் மவுண்ட்பேட்டன் தலைமை எடுத்த முடிவு அது.

அயோத்தி,அமர்நாத் இயக்கங்கள் குறித்து:

– அயோத்தி இயக்கத்தை பாஜக உபயோகப்படுத்தி ஆட்சிக்கு வந்து பின்னர் சூடு தாங்காமல் கீழே போட்டு விட்டது.

– அ
மர்நாத் இயக்கத்தில் ஆர் எஸ் எஸ் உள்ளே நுழைவதை பிற பல இந்து இயக்கங்கள் விரும்பவில்லை.

– அயோத்தி இயக்கத்தை பல காங்கிரஸ் காரர்கள் ஆதரித்தார்கள். பூட்டா சிங் ராஜீவ் காந்தியை அழைத்து ஷிலாநியாஸ் செய்யப் போவதாகக் கூறினார். ஆனால் பாஜக அதை வெறும் அரசியல் துருப்பு சீட்டாக உபயோகப்படுத்தி விட்டு தூக்கிப்போட்டு விட்டது. அத்வானி மசூதி இடிப்பு தவறென்கிறார். பாஜக பெண் தலைவர் அயோத்தி என்பது இன்றைய நிலையில் செல்லாக்க்காசு என்கிறார். அயோத்தி இயக்கத்தையும் இந்துக்கள் நன்மையையும் பேசி ஆட்சிக்கு வந்த கட்சி இப்படிச்சொல்வது பெரும் சரிவு தான். ஆனாலும், இன்றைய நிலையில் காங்கிரஸ் & அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள் சேர்ந்த யூ.பி.ஏ அரசு தான் இந்துக்களின் ஒட்டு மொத்த எதிர்த் தரப்பாகி இருக்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்தவர் (காண்டே ராவ்) பின்னர் மேடையில் இவை குறித்து பதில் சொன்னார். ஆமாம், அயோத்தி குறித்த ஏமாற்றம் உண்மைதான் ஆனால் அயோத்தி இயக்கம் ஆரம்பத்திலிருந்தே பாஜகவின் இயக்கம் அல்ல. விஷ்வ ஹிந்து பரிஷத்தால் முன்னெடுக்கப்பட்டு வலுவூட்டப்பட்ட இயக்கம் அது என்றார். ஆனால் சூடு தாங்காமல் பாஜக அதைக்கீழே போட்டது ஓரளவு உண்மைதான் என்றார். அமர்நாத் குறித்த எல்ஸ்ட் கருத்தையும் காண்டேராவ் மறுத்தார்; அமர்நாத் இயக்கத்தைப் பின்னிருந்து இயக்கியதில் ஆர் எஸ் எஸ் பங்கு மிக முக்கியமானது, பெண்களை முன்னிறுத்தியும், ஊரடங்கு உத்தரவிருந்த நாட்களில் கூட எல்லோருக்கும் தடையின்றி உணவு வரச்செய்ததிலும் ஆர் எஸ் எஸ் மிக முக்கியப் பங்காற்றியது என்றார். தமிழ் நாட்டில் ஹிந்து முன்னணி போல ஒவ்வொரு காலம், இடம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்றாற்போல சில இயக்கங்களை சங்கம் பிறப்பிக்கிறது என்று சுட்டிக்காட்டினார். மொத்தையாக ஒரே ஒரு நிறுவனம் என்றிருப்பது பலவீனமானது என்றும் சொன்னார்.

கேள்வி பதில் நேரம்:

கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர் “இந்தக்கால இளைஞர்கள் ஃபேஸ்புக் ட்விட்டர் என்றிருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு அயோத்தி இயக்கத்தில் எந்த அளவுக்கு ஆர்வம் இருக்கிறது, ஐரோப்பாவில் கிறித்துவம் வலுவிழந்தது என்றால், ஏன் ஐரோப்பாவில் வலதுசாரி கட்சிகள் வலுப்பெற்று வருகின்றன” என்றார். தொழில்நுட்பப் பரவல் இஸ்லாமிய நாடுகளைப்புரட்டிப்போடும். அடிப்படைவாதத்திருந்து கிறித்துவ ஐரோப்பாவை மாற்றியதுபோல் இஸ்லாமிய நாடுகளையும் மாற்றியமைக்கும். அது இந்துக்களுக்கு நல்லதுதான். ஐரோப்பாவில் வலதுசாரி வலுப்பெறுவது இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரானது, அதனாலேயே கிறித்துவம் வலுப்பெறுகிறது என்று அர்த்தம் ஆகிவிடாது என்று பதில் சொன்னார்.

வழக்கம்போல ஆர்வக்கோளாறு ஆட்களும் வந்திருந்தனர். ஒரு இளைஞர் “அப்ப ரெண்டாயிரம் வருடத்திற்கு முன்பே சங்கரர் கண்டறிந்து சொன்ன அத்வைதம் ’ஒரே கடவுள்’ தத்துவமில்லையா?” என்று கடுகு வாக்கியத்தில் கடல் போல் பிழைகளை நுழைத்துக்கேட்ட போது ஆபிரஹாமிய ‘ஒரு கடவுள்’ வாதத்திற்கும் அத்வைத ஒருமை என்பதற்கும் உள்ள வித்யாசத்தைப் பொறுமையாய் விளக்கினார் எல்ஸ்ட்.

இன்னொரு தாத்தா எழுந்திருந்து கூட்டத்தில் இருந்த என்போன்ற  சின்னப்பயல்களை நோக்கி, எல்ஸ்ட் சொன்னதை நான் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன் என்று தொடங்கி “இந்தியர்கள் காஷ்மீரிலிருந்து கன்யாகுமரி வரை, எல்லோரின் டி என் ஏவும் ஒரே மாதிரிதான் உள்ளது; அப்படி இல்லை என்று சொல்லி பிரிவினை வளர்ப்பவர்கள் சதிகாரர்கள்” என்று அறிவித்து பெருமிதத்துடன் எல்ஸ்டைப் பார்க்க, “அட இன்னொரு சதிகாரத் தரப்பா, வசதிதான்” என்று சிரித்துக்கொண்டே கமெண்டடித்தார் எல்ஸ்ட். தாத்தா தொடர்ந்து விடாமல் “இல்லை நீங்கள் சொன்னதைத் தான் சொல்கிறேன்,  உள்நோக்கம் கொண்ட தீய சக்திகள்தான் காரணம்” என்று விளக்கி எல்ஸ்டை வாயடைக்கச் செய்தார். நண்பர் ஒருவர் ’டி என் ஏ பற்றி நீங்கள் சொன்னது முழுப்பிழை’ என்று சொன்னது கூட்ட சப்தத்தில் அமுங்கிப்போனது.

இன்னொரு தாத்தா எழுந்து வந்து எல்ஸ்டை வழிமறித்து, எல்லாம் தெரிந்த புன்னகையுடன், என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதே புரியாத வகைக்கு இடியாப்பமாய்த் தொடர்ந்து பத்து நிமிடம், எல்ஸ்ட் பேசக்கூட வாய்ப்புத்தராமல், பேசித்தள்ளினார். அவர் கேள்வி கேட்டாரா, அவருக்கு பதில் சொல்ல வேண்டுமா என்றெல்லாம் குழம்பித் தவித்து எல்ஸ்ட் என் பக்கம்  பரிதாபமாய்த் திரும்ப்ய தருணத்தில் ”கிறித்துவ இறையியல் குறித்த அறிவானது, இந்து சமூகத்தை மதமாற்றத்திலிருந்து எப்படிக் காத்து விட முடியும்” என்ற என் கேள்வியைக்கேட்டு விட்டேன். அவரும் கொழுகொம்பாய் என்கேள்வியைப் பிடித்துக் கொண்டு உற்சாகமாய் பதில் சொன்னார்.

சுள்ளென்ற வெயில்தான் சிறு நிழலுக்குக்கூட பெருமை சேர்க்கிறது என்பதால் அந்த தாத்தாவை எனக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது.

ஹிந்து: பன்மையின் பாதுகாப்பு அடையாளம்

தொடர்ச்சி…

இன்றைக்கும் தங்கள் ஹிந்து அடையாளத்தின் மீது பலவகையான ஹிந்துக்களுக்கும் ஒருவித சுய விலகலும் ஒவ்வாமையும் சங்கடமும் இருப்பதைக் காண முடியும். ஒரு கிறிஸ்தவரால், இஸ்லாமியரால் தன்னை இயல்பாக தன் மதத்தின் பெயருடன் பொதுத் தளங்களில் அடையாளப் படுத்திக் கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் இந்தியாவிலும் சரி, மற்ற நாடுகளிலும் சரி, ஹிந்து என்ற தங்கள் அடையாளத்தை மிகுந்த தயக்கத்துடனேயே இந்துக்கள் முன்வைக்க வேண்டியுள்ளது. இன்றும் இந்து மனதில் நீடித்து வரும் பிரிட்டிஷ் காலனிய கருதுகோள்களும், அதைத் தொடர்ந்து வந்த நேருவிய, போலி மதச்சார்பின்மைக் கொள்கைகள் செலுத்திய தாக்கமும் தான் இந்த நிலையை உருவாக்கியுள்ளன.

பிரிட்டிஷ் காலனியம் இந்தியாவில் வேரூன்றிக் கொண்டிருந்த ஆரம்ப காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த ஆங்கில ஆவணங்கள் எல்லாவற்றிலும் Hindoo என்ற சொல்லே புழக்கத்தில் இருந்தது. இந்தச் சொல் அதன் பயன்பாட்டிலேயே ஒரு கீழான நாகரிகத்தை, மக்களை, சமுதாயத்தைக் குறித்தது (ஏறக்குறைய nigger என்ற சொல்லைப் போல). கிறிஸ்துவ மிஷநரிகள் இந்தியாவையும் இந்து மதத்தையும் குறித்து உருவாக்கியிருந்த வக்கிரமான மனப்பிம்பங்களே உலகெங்கிலும் அப்போது அறியப் பட்டிருந்தன. இது 1860கள் வரை நீடித்தது.

1857ம் வருடத்திய முதல் சுதந்திரப் போர் ஒரு திருப்பு முனையாக அமைந்தது. அதற்குப் பிந்தைய பிரிட்டிஷ் அரசாட்சியின் போது தான் திறந்த மனத்துடன் இந்துப் பண்பாட்டை அறியும் முயற்சிகளை வில்லியம் ஜோன்ஸ் போன்ற சில மேற்கத்திய அறிஞர்கள் மேற்கொண்டார்கள். சம்ஸ்கிருத மொழி மீதும் இந்து நூல்கள் மீதும் பெரும் ஆர்வம் மேற்குலகில் ஏற்பட்டது. இந்தத் திருப்பத்தின் போது Hindoo என்ற சொல் மிக வேகமாக வழக்கொழிந்து, அதற்குப் பதிலாக Hindu என்ற சொல் பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. இந்தச் சொல் இழிசொல்லாக அல்ல, மாறாக இந்துப் பண்பாட்டை மேற்குலகம் புரிந்து கொள்ள உதவும் ஒரு திறவுகோலாக, வாயிலாகவே அமைந்தது.

இன்றைய இணையத் தொழில்நுட்பம் இத்தகைய சொல்லாராய்ச்சிகளை மிகவும் எளிமையாக்கியிருக்கிறது. Google Ngram என்ற கூகிள் மென்பொருளின் உதவியால் 1790 முதல் 2010 வரை பதிப்பிக்கப் பட்ட ஆங்கில நூல்களில் Hindoo, Hindu ஆகிய சொற்களின் பயன்பாடு எப்படி மாறிவருகிறது என்பது குறித்த கீழே உள்ள வரைபடத்தை ஒரு நொடியில் பெற முடிகிறது!

(படத்தின் மேல் க்ளிக் செய்தால் பெரிதாகத் தெரியும்)

(இந்த வரைபடம் கூகிளின் புத்தகக் களஞ்சியமான Google Booksக்கு உள்ளே உள்ள புத்தகங்களை மட்டுமே கணக்கில் கொண்டு அவை பதிப்பிக்கப் பட்ட வருடங்களின் அடிப்படையில் தேடிப் பெறப்பட்டது. உலகின் அனைத்து நூலகங்களையும் அலசித் தேடினாலும் இந்த வரைபடம் குறிப்பிடும் பொதுப் போக்கில் மாற்றமிருக்காது)

வரைபடத்தைக் கவனித்தால் சில முக்கியமான விஷயங்கள் புலப்படும். 1840களில் இந்துமதத்தைக் குறிக்கும் இரண்டு சொற்களுமே ஆங்கில நூல்களில் குறைவதற்குக் காரணம், பிரிட்டிஷார் இந்தியாவின் மீதான தங்களது அதிகாரம் உறுதியாகி விட்டது என்று கருதியது தான். ஆனால் 1857 போர் அந்த எண்ணத்தைத் தகர்த்து விட்டதால், அதன் பின்வந்த காலகட்டங்களில் ஆங்கில நூல்களில் மேலும் மேலும் அதிகமாக இந்து மதம் பற்றி எழுதப் படுவது தெரியவருகிறது. 1860 தொடங்கி 1960 வரை ஏறத்தாழ நூறாண்டுகள் இது நீடிக்கிறது. மேற்குலகம் இந்துமதத்தைத் தீவிரமாக கவனித்து, கண்காணித்து புரிந்து கொள்ள முயன்ற காலகட்டம் இது. 1960ல் தொடங்கி குறிப்பாக 1980களில் இந்து என்ற சொல்லின் பயன்பாடு பெரிதும் குறைய ஆரம்பிக்கிறது. இவ்வாறு குறைவதற்குப் பல காரணங்களைச் சொல்லலாம் – இந்து என்ற சொல்லின் பரவலான பொருள் குறுகிக் கொண்டே வந்தது, இந்து குருமார்கள் மீது பல உள்நோக்கம் கொண்ட அவதூறுகள் சுமத்தப் பட்டது, இந்துமதம் பற்றிய ஆய்வுகள் கல்விப்புலங்களில் உலக அளவில் குறைவது, இந்து ஞானத்தின் ஒரு சில அம்சங்களை ரீபேக்கேஜ் செய்யும் புதுயுக ஆன்மிக குருமார்கள் தங்கள் சொல்லாடல்களில் Hindu என்ற சொல்லை கவனமாகத் தவிர்ப்பது இத்யாதி  இத்யாதி.

(வரைபடத்தையும் அது குறித்த புரிதல்களையும் அளித்த Manasatarangini வலைப்பதிவிற்கு நன்றி).

இன்றைய சூழலில் ஹிந்து அடையாளத்தை மறுதலிக்கும் இரண்டு கருதுகோள்களை பொதுவாகக் காணமுடிகிறது. ஒன்று ஹிந்து அடையாளமின்மை வாதம் (Negation of Hindu identity), மற்றது ஹிந்துத் தாக்க நீக்கம் (De-hinduization). இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு கொண்டவை.

ஹிந்து என்ற பொது அடையாளம் ஒன்று வரலாற்று ரீதியாக இல்லவே இல்லை. இந்து மதத்தின், சமுதாயத்தின் உறுப்புகளாக உள்ள ஒவ்வொன்றும் தனிப்பட்டவை. இவற்றை “ஒற்றை பொது அடையாளத்துக்குள்” கொண்டு வருவது கருத்தியல் வன்முறை என்பது முதலாவது வாதம்.

ஹிந்துப் பண்பாட்டின் மேன்மையான அம்சங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பிய்த்தெடுத்து, அவற்றின் ஹிந்து இயல்பை மறுதலித்து, அவற்றை தனித்தனியாக முன்னிறுத்துவது இரண்டாவது வாதம். அதோடு விட்டுவிடாமல், இந்து சமுதாயத்தில் உள்ள எல்லா சீர்கேடுகளையும் மூட்டை கட்டி அதற்குத் தவறாமல் “இந்து” என்ற லேபிளை ஒட்டுவதும் இந்த வாதத்தின் இன்னொரு பரிமாணம். உதாரணமாக, யோகம் இந்து அறிவியலேயே அல்ல. அது உருவாகும்போதே மதத் தீட்டு எதுவும் இல்லாமல் சுத்திகரிக்கப் பட்டு “பொது” சொத்தாகவே பிறந்தது என்று இத்தரப்பினர் ஒரு கருதுகோளை முன்வைப்பார்கள். பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரமும், பகவத்கீதையும் இல்லாமல் ஏது யோகம்? அவை இந்து நூல்கள் இல்லாமல் கிறிஸ்தவ நூல்களா என்ன? என்று எதிர்க்கேள்வி வந்தால், உடனே பதஞ்சலியும் இந்து அல்ல, பகவத்கீதையும் இந்து அல்ல என்று தங்களது அடுத்த கருதுகோளை எடுத்து வைப்பார்கள். இன்னொரு சாரார், பொங்கல் இந்துப் பண்டிகை அல்ல, தமிழர் திருநாள் என்று ஒரு ஜல்லியை எடுத்து விட்டு, பொங்கல் பண்டிகையை கிறிஸ்தவம் லாகவமாகத் திருட வழிவகுப்பார்கள். இந்த வாதத்தின் படி பரதமும், கதகளியும், ஆயுர்வேதமும், பாரம்பரிய சிற்பக் கலையும்,  யோகமும், காந்தியமும் எல்லாம் ”இந்து” கிடையாது, அவை எல்லாம் வேறு ஏதோ ஒரு ஜந்து! ஆனால் இந்தியாவின் ஏழ்மை, சாதியம், சில பெண்ணடிமை செயல்பாடுகள், சில மூட நம்பிக்கைகள் எல்லாம் சந்தேகமே இல்லாமல் ”இந்து” தான்.

மேற்சொன்ன ஹிந்து அடையாள மறுப்பு வாதங்களை வைப்பவர்கள் உலகின் மற்ற பூதாகாரமான “ஒற்றை பொது அடையாளங்கள்” எவற்றையும் இது போன்று கேள்விக்கு உட்படுத்துவதில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றின் ஆக்கிரமிப்புகளையும், நேரடி வன்முறையையும் நியாயப் படுத்துபவர்களாகவுமே இருக்கிறார்கள் என்பது ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண் நகை.

******

சைவம், வைணவம், சாக்தம் ஆகியவை சமயப் பிரிவுகளுக்கான அடையாளங்கள். சாதிகள், குலங்கள் ஆகியவை சமூகப் பிரிவுகளுக்கான அடையாளங்கள். தமிழர், தெலுங்கர், வங்காளி, மலையாளி போன்றவை மொழி/பிரதேசம் சார்ந்த அடையாளங்கள்.  இவை அனைத்தும் ஹிந்து என்ற பொது அடையாளத்திற்கு எந்த வகையிலும் விரோதமானவை அல்ல, மாறாக அதன் உள் அடங்கியவை. ஹிந்து அடையாளம் என்பது இவற்றை அழித்து உருவானதல்ல, தொகுத்து உருவானது. இந்தியர், இலங்கையர், அமெரிக்கர், ஆஸ்திரேலியர் போன்ற தேசிய அடையாளங்களும் ஹிந்து அடையாளத்திற்கு முரணானவை அல்ல, சார்பு நிலை கொண்டவை.

மேலும்  இவை ஒவ்வொன்றுமே தங்களுக்குள் இவற்றை விட குறுகிய அடையாளங்களைத் தொகுத்து உள் அடக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் நாம் மறந்து விடக் கூடாது. அலைகடலெனத் திரண்டு வருமாறு அறைகூவி புஜபலம் காட்டும் யாதவர், வேளாளர், நாடார், வன்னியர் போன்ற எல்லா சாதி அடையாளங்களும் இவ்வாறு உருவானவையே. பல உபசாதிகள் ஒன்று கூடி ஒரு பொது சாதி அடையாளத்துடன் முன் நிற்பது இந்திய, தமிழக சமூக வரலாற்றில் நெடுகக் காணக் கிடைப்பது, இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டிருப்பது. இதே போலத் தான் சமயப் பிரிவுகள் தங்களுக்குள் திரண்டு அதைவிடப் பெரிய சமயப் பிரிவுக்குள் இணைகின்றன. காணாபத்யமும், கௌமாரமும் தத்துவ ரீதியாக சைவத்துள் அடங்கும். சைதன்யரின் கௌடிய மரபும், மாத்வரின் துவைதமும், ராமானுஜ சித்தாந்தமும் எல்லாம் வைணவத்துக்குள் அடங்கும். அதே விதிகளின் படி சைவமும், வைணவமும் இந்துமதத்துள் அடங்கும்.

உலகெங்கும் சமய,சமூக,கலாசாரப் பொது அடையாளங்கள் இவ்வாறு தான் அடுக்கு முறையில் உருவாகித் திரள்கின்றன.

இந்த சமூக இயங்கியலைப் புரிந்து கொள்ளாமல், ஹிந்து என்ற அடையாளம் அடித்தளமற்றது என்று கூறி, அந்த பொது அடையாளத்தைத் துறந்து உட்பிரிவு அடையாளங்களை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று சொல்வது தற்கொலைக்கு ஒப்பான செயல். இந்து சமுதாயத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு உட்பிரிவையும் அன்னியப் படுத்தி, அவற்றை வலிமையிழக்கச் செய்து, இறுதியில் அவை ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக அழிவை நோக்கி இட்டுச் செல்ல வழிவகுக்கும் செயல் அது. இதைத் தான் இந்திய தேசிய விரோதிகளும், மார்க்சிஸ்டுகளும், இந்தியாவை “கட்டுடைக்கும்” மேற்கத்திய அறிவுஜீவிகளும் காலம் காலமாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த பிரசாரத்தில் மதிமயங்கும் ஹிந்துக்கள் தங்களுக்கும் தங்கள் சந்ததியினருக்கும் பெரும் தீமையையே கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதை உணரவேண்டும்.

சில உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்.

முதலாவது நைஜீரியா. நைஜீரியப் படுகொலைகள் குறித்து ஜெயமோகன் எழுதுகிறார் –

”நைஜீரியாவில் இருந்த தொன்மையான மதத்தையும் பண்பாட்டையும் எப்படி விவரிக்கலாம்? வைதிகம், வேதாந்தம்,சமணம்,பௌத்தம் போன்ற பெருமதங்களால் மையத்தில் தத்துவார்த்தமாக தொகுக்கப்பட்டு, சமரசப்படுத்தப்படாத இந்துமதப்பிரிவுகள் எப்படி இருந்திருக்குமோ அப்படி இருந்தது அது. அதாவது பல்வேறு வகையான பழங்குடிகள் அவரவர் தெய்வங்களை வழிபட்டுக்கொண்டு அவரவர் ஆசாரங்களின்படி வாழ்ந்தார்கள்.

அங்கே பலதெய்வக் கோட்பாடு வலுவாக திகழ்ந்தது. அவற்றில் பல இனக்குழுக்கள் உயர்ந்த நாகரீகத்தை அடைந்திருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் நடுவே தத்துவப் பரிமாற்றம் நிகழவில்லை. ஒருசாராரின் தெய்வங்கள் இன்னொரு சாராருக்கு உவப்பானதாக இருக்கவில்லை. காரணம் தெய்வங்கள் குலதெய்வங்களாக இருந்தனவே ஒழிய அவற்றுக்கு தத்துவார்த்தமான உயர் விளக்கம் அளிக்கப்படவில்லை. அப்படி அளிக்கப்பட்டால் மட்டுமே ஒரு தெய்வம் இன்னொரு இனக்குழுவுக்குச் செல்ல முடியும். இருபது நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இந்தியாவில் நிகழ்ந்தது அதுவே.

இந்தச் சூழலில் அங்கே அரேபியாவில் இருந்து இஸ்லாம் வந்தது. இஸ்லாம் எல்லா பழங்குடி தெய்வங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் அழித்து ஒற்றைநம்பிக்கையை முன்வைத்தது. நைஜீரிய வரலாற்றில் பத்தாம் நூற்றாண்டு முதல் எண்ணூறு வருடம் ஒவ்வொருநாளும் குருதி கொட்டியிருக்கிறது..”

இஸ்லாமிய ஆதிக்கத்திற்குப் பின்பு, கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளும் காலனியாதிக்காவும் நைஜீரியாவைச் சூறையாட, இன்றைக்கு அமைதிக்கான எல்லாக் கதவுகளும் அடைபட்டு ரத்தவிளாறாகி நிற்கிறது அந்த தேசம். அது ஏன் இந்தியாவுக்கு நிகழவில்லை என்றும் ஜெயமோகன் வார்த்தைகளிலேயே கேட்போம் –

”.. இந்தியாவில் என்ன வேற்றுமை? இந்தியாவை கிறித்தவ மயமாக்கும் காலனியாதிக்க முயற்சிகளை இந்துமதம் அனுமதிக்காமல் எதிர்த்து நின்றது. இஸ்லாமின் ஆதிக்கத்தை வென்றதுபோலவே கிறித்தவ ஊடுருவலையும் அது வென்றது. அதற்கான காரணம் என்ன? மிக எளிய விடைதான். ஏற்கனவே இந்து,சமண,பௌத்த மதங்களால் இந்தியாவின் சிறுவழிபாட்டுமரபுகள் தத்துவார்த்தமாக தொகுக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தன. ஆகவே அவை நைஜீரியா போல தனித்தனி வழிபாட்டுக்குழுக்களாக தேங்கி இருக்கவில்லை. ஒன்றுடன் ஒன்று உரையாடி வளர்ந்து ஒருங்கிணைந்த சக்தியாக, வலுவான தத்துவ – வழிபாட்டு அடிபப்டையுடன் விளங்கின. ஆகவேதான் நைஜீரிய பழங்குடி மதங்களுக்கு நிகழ்ந்தது இந்துமதப்பிரிவுகளுக்கு நிகழவில்லை.

அவ்வாறு இந்து,பௌத்த,சமண மதங்கள் செய்தது பெரும் வரலாற்றுப்பிழை என்று இப்போது மேலைநாட்டுப் பல்கலைக் கழகங்கள் ஆய்வேடுகள் உருவாக்குகிறார்கள். கருத்தரங்குகள் நிகழ்த்துகிறார்கள். இந்தியப்பண்பாட்டின் வேர்களை அழித்துவிட்டார்களாம். சொல்லாமல் இருப்பார்களா என்ன?”

அடுத்த உதாரணம் இந்தோனேசியாவில் உள்ள போர்னியோ தீவு. இந்தத் தீவில் வாழும் பழங்குடியினர் Hindu Kaharingan என்றழைக்கப்படும் தங்களுக்கே உரிய இந்துமதத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள் என்று நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழில் சமீபத்தில் வந்த ஒரு கட்டுரை விவரிக்கிறது. இந்தப் பழங்குடியினர் இயற்கை வழிபாட்டையும், குறிசொல்லுதல் போன்ற சடங்குகளையும் கைக் கொண்டவர்கள். இவர்களுக்கு இந்து புராணங்களையோ, சிவன், விஷ்ணு,சக்தி போன்ற தெய்வங்களையோ பற்றி எதுவும் தெரியாது. இவர்கள் எப்படி இந்துக்களாவார்கள்? இந்தோனேசிய அரசு இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம், பௌத்தம், இந்துமதம் ஆகிய பெருமதங்களையே அங்கீகரிக்கிறது; உதிரியான பழங்குடி நம்பிக்கைகளுக்கு அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரம் கிடையாது; இவர்கள் ஏதாவது ஒரு பெருமதத்துடன் தங்களை இணைத்துக் கொண்டே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். எனவே தங்களை இந்துமதப் பிரிவாக அழைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்று ஒரு கருத்து நிலவுகிறது.

இதில் ஓரளவு உண்மையும் இருக்கலாம். ஆனால் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் இவர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தையும் கலாசாரத்தையும் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியையும் இழக்கவில்லை என்பதே. மற்ற ஆபிரகாமிய மதங்களுக்கு மாறுவது பொருளாதார ரீதியாக அவர்கள் முழுவதும் சுரண்டப் படுவதற்கே வழிவகுத்திருக்கும். தங்கள் மரபையும் தனித்துவத்தையும் முற்றாகவே இழந்து ஒரு தீராத ரணத்தையும், நிரந்தர வடுவையும் சுமக்கும் நிலைக்கு அவர்கள் ஆட்பட்டிருப்பார்கள்.

கிறிஸ்தவ மிஷநரிகள் எங்கள் சமுதாயத்தின் மீது ஆக்கிரமிப்பு செய்து அதை அடிமைப் படுத்தத் துடித்தார்கள். அப்போது இந்தோனேசியாவின் மற்ற இந்துக்கள் தான் எங்களுக்கு ஆதர்சமாகவும் ஆதரவாகவும் இருந்தார்கள் என்று இந்த பழங்குடி சமுதாயத்தின் குலகுரு கூறுகிறார். சந்தர்ப்பவாதம் தங்களை ஹிந்துக்களாகியது என்பதை மறுக்கிறார் அவர். “பல நூற்றாண்டுகளாக நாங்கள் இந்துக்களாகத் தான் இருந்து வந்திருக்கிறோம். ஆனால் சமீபகாலமாக, 20-30 ஆண்டுகளாகத் தான் அதை அறிந்து கொண்டோம்” என்கிறார். Dayak என்ற அந்தப் பழங்குடியினர் பின்பற்றும் சமயம் 4ம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவிலிருந்து இந்தோனேசியாவிற்கு வந்த இந்து மதத்தின் ஆதார நம்பிக்கைகளில் இருந்து தான் உருவானது என்று வரலாற்று ஆதாரங்களையும் அவர் அளிக்கிறார்.

மொத்தத்தில் ஹிந்துமதமே தங்கள் சமூக, ஆன்மிக விடுதலைக்கும், உரிமைகளுக்கும் அரணாக நின்று காக்க வல்லது என்பதில் அந்தப் பழங்குடியினர் சமூகம் மிக உறுதியாக நின்று கொண்டிருக்கிறது. இந்தோனேசியாவின் மற்றொரு பகுதியான பாலித் தீவின் இந்துக்கள் ராமாயணம், மகாபாரதம், கோயில்கள்,பூஜைகள்,விரதங்கள் ஆகிய கூறுகள் கொண்ட புராண இந்துமதத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள். இந்த இரண்டு தீவுகளிலும் வாழும் இந்துக்களுடையே இணக்கமான கலாசாரப் பரிவர்த்தனைகளும் நடந்து வருகின்றன என்பது மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம். இன்னும் சில வருடங்களில் Kaharingan பிரிவினர் தங்கள் மரபிலிருந்தே சிவலிங்க வழிபாட்டுக்குள் வரக் கூடும். தங்களுக்கான ராமாயணத்தைக் கண்டடைந்து அதை நாடகமாக நடிக்கவும் கூடும்!

மற்றொரு உதாரணம் ஐரோப்பிய யூனியன். இரண்டாம் உலகப் போரில் தங்களை ஜன்ம விரோதிகளாகக் கருதி ரத்தக் களறியில் ஈடுபட்ட தேசங்கள், இன்று ”ஐரோப்பிய யூனியன்” என்ற பெயரில் அரசியல், பொருளாதார, வர்த்தக லாபங்களைக் கருதி ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றன. இன்றைய உலகில் இந்த அடையாளம் ஒரு மாபெரும் வலிமையையும் பாதுகாப்பையும் அந்த தேசங்களுக்கு அளிக்கிறது. ஐரோப்பிய யூனியனின் உருவாக்கத்திற்கு என்ன “வரலாற்று நியாயம்” உள்ளது என்று எந்த மேதாவியும் வாயைத் திறப்பதில்லை. ஆனால் மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்ததாகச் சொல்லப் படும் “இன மோதல்களின்” அடிப்படையில் தான் இந்தியாவும், இந்து மதமும் என்றென்றும் இயங்க வேண்டும் என்று இவர்கள் உபதேசம் செய்கிறார்கள். இது என்ன நியாயமோ?

இந்த உதாரணங்களில் இருந்து நாம் என்ன பாடம் கற்றுக் கொள்ளப் போகிறோம்? உலகளாவிய சூழலில் நம்மை பகாசுர சக்திகள் விழுங்கக் காத்துக் கொண்டிருக்கையில் அவற்றுக்கு ஈடாக அவற்றை விழுங்காவிட்டாலும், சமமாக நின்று போரிடும் அளவுக்கு வலிமையுள்ள பீமசேனனாக ஆவது தான் நாம் வாழும் வழியே தவிர, ஒவ்வொரு நாளும் தனித்தனியாக அவற்றிற்குத் தீனியாக ஆகிக் கொண்டிருப்பதல்ல.

ஹவாய் தீவுகள் முதல் நியூசிலாந்து தீவுகள் வரை உலகின் 92 நாடுகளில் இந்துக்கள் வசிக்கிறார்கள். உலக அளவில் இந்துக்களின் மக்கள் தொகை சுமார் 100 கோடி (1 பில்லியன்). எண்ணிக்கை அளவில் உலகின் மூன்றாவது மிகப் பெரிய மதமாக இந்து மதம் விளங்குகிறது. இந்த மாபெரும் உலகளாவிய அடையாளம் அளிக்கும் வலிமையும்,பெருமிதமும் சாமானியமானதா என்ன? தமிழகத்தின் ஒரு கிராமத்தில் வாழும் ஒரு இந்து, ஏதோ கிறுக்கர்கள் சொல்கிறார்கள் என்பதற்காக தனது இந்து அடையாளத்தை மறுதலிப்பது என்பது உலகளவில் தனக்கான இடத்தை ஒரு மாபெரும் வட்டத்திலிருந்து ஒரு சிறு புள்ளிக்கு நகர்த்திக் கொள்வதற்கு ஒப்பாகும். அத்தகைய புள்ளிகள் வெறும் புள்ளிகளாகவே நெடுங்காலம் நீடிப்பதில்லை. அவை ஒரு வட்டத்தில் அடங்கியே ஆக வேண்டும் என்பது உலக இயற்கை விதி.

அதனால் தான் ”திருப்பெருந்துறையுறை சிவபெருமானே” என்று பாட ஆரம்பித்த மாணிக்கவாசகர் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. “தண்ணார் தமிழளிக்கும் தண்பாண்டி நாட்டானை” என்றும், “தென்னவன் சேரலன் சோழன் சீர்பதங்கள் வரக் கூவாய்” என்றும்,  “தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி” என்றும்,  ”கயிலை மலையானே போற்றி” என்றும் பாடி, இறுதியில் “என்னாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி” என்று முடிக்கிறார். ”சேர வாரும் செகத்தீரே” என்று தான் திருச்சிக்காரர் தாயுமானவர் அறைகூவுகிறார். பாண்டிச்சேரியில் கனகலிங்கம் வசித்த தாழ்த்தப் பட்டவர் குடியிருப்புக்குச் சென்ற மகாகவி பாரதி, அங்குள்ள முத்துமாரி அம்மனைக் கண்டு மெய்மறந்து “உலகத்து நாயகியே எங்கள் முத்துமாரியம்மா” என்று பாடினார்; ”உள்ளூர் தெய்வமே” என்று பாடவில்லை.

ஹிந்து மதம் உலக மதம்.
ஹிந்து அடையாளம் தனித்துவமிக்கதொரு உலக அடையாளம்.
அதனை மறுக்காதிருப்போம்.
மறவாதிருப்போம்.

*******

“நான் ஒரு ஹிந்து, தெய்வ பக்தி உள்ளவன், ஹிந்து மதத்தின் பன்முகத் தன்மை என் சிந்தனை முறைக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது என்று சொல்வதில் எல்லாம் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. ஆனால் ஹிந்துத்வம் என்றால் என்ன என்று யாராவது சொல்ல முடியுமா? நான் ஹிந்துத்வத்தை எதிர்க்கிறேன் (என்று நினைக்கிறேன்). இது என்னவோ எல்லாருக்கும் தெரிந்த, ஆனால் ஒருவராலும் வரையறுக்க முடியாத விஷயம் போலிருக்கிறது”- சில வாரங்கள் முன்பு ஒரு கூகிள் குழும விவாதத்தில் நண்பர் ஒருவர் இப்படிக் கேட்டிருந்தார்.

அந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டு அடுத்த பாகத்தில் சந்திப்போம்.

(தொடரும்)

ஹிந்து என்னும் சொல்

சொல் ஒன்று வேண்டும், தேவ சக்திகளை
நம்முள்ளே நிலைபெறச் செய்யும் சொல் வேண்டும்.

– மகாகவி பாரதி

பெங்களூரில் எங்கள் பகுதியில் சில வருடங்களாகவே ஒரு அறக்கட்டளை கிருஷ்ண ஜெயந்தி விழாவைச் சிறப்பாகக் கொண்டாடி வருகிறது.  சமூகசேவை, கலை நிகழ்ச்சிகள், சுயதொழில் வகுப்புகள் ஆகிய துறைகளில் இயங்கும் அறக்கட்டளை அது. விழா சமயத்தில் இசைக் கச்சேரிகள், பஜனைகள் ஆகிய நிகழ்ச்சிகள் விமரிசையாக நடக்கும். இதற்காகவென்றே நேர்த்தியான ஒரு நல்ல கலையரங்கத்தையும் அந்த அமைப்பினர் உருவாக்கியுள்ளார்கள்.

இந்த வருடம் கிருஷ்ண ஜெயந்தியின் போது பள்ளி மாணவர்களுக்கான வினாடி வினா நிகழ்ச்சியையும், பஜனைப் பாடல்கள் போட்டியும் நடத்தலாம் என்று நானும் எனது நண்பர்கள் சிலரும் இணைந்து திட்டமிட்டோம். அறக்கட்டளை நடத்தும் விழா ஏற்கனவே பிரபலமாக இருப்பதால், அந்த அரங்கிலேயே அந்த நிகழ்ச்சிகளுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று யோசித்து, அந்த அமைப்பாளர்களை அணுகினோம். அமைப்பாளர்கள் எங்கள் ஆர்வத்தை சிலாகித்துப் பாராட்டி,  யோசனையை உடனடியாக ஏற்றுக் கொண்டார்கள். முழு ஒத்துழைப்பு தருகிறோம் என்றார்கள். அழைப்பிதழ் வரைவில் A Quiz on Hindu culture and heritage என்று என் நண்பன் எழுதினான். அதுவரை கலகலப்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த அமைப்பாளர் கொஞ்சம் முகம் கறுத்தார். பதட்டமடைந்து, ”Indian culture என்று போடுங்க சார்” என்றார். ”Indian culture என்றால் அதில் பாலிவுட் சினிமா, பாங்கரா நடனம் எல்லாம் வந்து விடும் சார், மாணவர்கள் முற்றிலும் வேறு விதமான எதிர்பார்ப்புடன் வருவார்கள், குழப்பம் ஏற்படும். Hindu culture தான் ஏற்ற தலைப்பு” என்றான் என் நண்பன்.

அமைப்பாளர் முகம் இஞ்சி தின்ற குரங்கு போல ஆகியது. ”எந்த மாதிரியெல்லாம் கேள்வி கேட்பீர்கள்?” என்றார். ”ராமாயணம், மகாபாரதம், கோயில்கள், புராணங்கள்…” என்று நான் பட்டியல் போட, ”விவேகானந்தர், நாராயண குரு, ராமானுஜர் போன்ற ஞானிகள், ஆயுர்வேதம், வேத கணிதம்..” என்று என் நண்பன் சேர்ந்து கொண்டான். “சரி, அது எல்லாவற்றையும் அப்படியே போடுங்களேன்” என்றார் அமைப்பாளர்.  “சார் அப்போ அழைப்பிதழே மூன்று பக்கத்துக்குப் போகும்” என்று புன்னகைத்தான் என் நண்பன். ”நீங்களும் நானும் ஹிந்து தானே சார், நீங்கள் இங்கு கொண்டாடிக் கொண்டிருப்பது கிருஷ்ண ஜெயந்தி என்ற ஹிந்துப் பண்டிகையைத் தானே .. “ என்று எங்கள் குழுவில் இருந்த இன்னொரு நண்பன் உணர்ச்சிகரமாகக் கேட்க ஆரம்பிக்க, ஆமாம் ஆமாம் என்று தலையசைத்தார் அமைப்பாளர்.. “நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் அப்படிப் போட்டால்…” என்று இழுத்தார்.

அப்போது தான் அங்கிருந்த விளம்பரப் பலகையைக் கவனித்தேன் “நன்கொடைகளுக்கு முழுமையான வருமான வரி விலக்கு..” என்றெல்லாம் நீளமாக எழுதியிருந்தது. நண்பர்களைக் கையமர்த்தினேன். ”சார்,  A Quiz on our glorious culture and heritage என்று போட்டு விடலாம்” என்றேன். ஏகமனதாக ஒத்துக் கொண்டார். எல்லாம் மங்களகரமாக முடிந்தது. இந்த தேசத்தின் போலி மதச்சார்பின்மைப் பாரம்பரியம் பூச்சாண்டி காட்டி அந்த அறக்கட்டளை நடத்துபவரை எந்த அளவு ”எச்சரிக்கையுடன்” நடந்து கொள்ள வைக்கிறது என்று எண்ணிக் கொண்டேன்.

தான் ஹிந்து என்பதில் இவருக்குச் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அதை வெளிப்படுத்த வேண்டுமா, எந்த வகையில் வெளிப்படுத்துவது என்பதில் சில தயக்கங்கள். ஆனால் ”நான் இந்துவா?” என்று கேள்வி கேட்டு ஜெயமோகனுக்கு கடிதம் எழுதியவருக்கு, அதிலேயே அடிப்படை சந்தேகம் இருந்திருக்கிறது. அந்த சந்தேகத்தையும் தெளிவிக்கும் வகையில் ஜெயமோகன் ஒரு அருமையான பதிலை அவருக்கு அளித்திருக்கிறார்.

********

பொதுவாக பலர் நினைப்பது போல, ஹிந்துக்கள் தங்களை “ஹிந்துக்களாக” உணரத் தொடங்கியது பிரிட்டிஷ் காலகட்டத்தில் தான் என்பது உண்மையல்ல.

வரலாற்று ரீதியாக, சிந்து நதிக்கு அப்பால் இருந்த பிரதேசத்தையும் அங்கு வாழும் மக்களையும், அவர்களது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கை முறையையும் குறிக்க, அந்த பூகோளப் பிரதேசத்திற்கு வெளியே இருந்த பண்டைய சுமேரியர், பாரசீகர், கிரேக்கர் ஆகிய மக்களால் தான் ஹிந்து என்ற பதம் முதன்முதலில் பயன்படுத்தப் பட்டது. ஆனால் இது அந்த அன்னிய மக்கள் உருவாக்கிய பதம் அல்ல. ரிக்வேத ரிஷிகள் தாங்கள் வாழ்ந்த பிரதேசத்தை ஸப்த ஸிந்து என்றே அழைத்தனர். அந்தச் சொல்லே ஹப்த ஹிந்து என்று பாரசீக மொழியில் உருமாற்றம் அடைந்தது.  சரஸ்வதி = ஹரஹ்வதி, அஸுர் = அஹுர் என்று பல சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் இதே ரீதியில் பண்டைய பாரசீக மொழியில் உருமாற்றம் பெற்றுள்ளன. இந்த சொல் உருமாற்றத்திற்கான அகச்சான்றுகள் நமது புராணங்களிலேயே உள்ளன.

சம்ஸ்கிருத பாஷை அன்னிய பிரதேசங்களில் அங்கு வாழ்வோரையும் இன்புறச் செய்யுமாறு ”யாவனீ”யாக, மிலேச்ச வாணி”யாக மாறுவது பற்றி பவிஷ்ய புராணம் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறது-

சம்ஸ்க்ருதஸ்யைவ வாணீ  து பா⁴ரதம் வர்ஷமுஹ்யதாம் |
அன்யே க²ண்டே³ க³தா ஸைவ ம்லேச்சா² ஹ்யானந்தி³னோப⁴வன்  ||

ஜாதுஸ்தா²னே ஜைனசப்³த³: ஸப்தஸிந்து⁴ஸ் ததை²வ ச |
ஹப்தஹிந்து³ர் யாவனீ ச புனர்க்ஞேயா கு³ருண்டி³கா ||

(பவிஷ்ய புராணம், பிரதிஸர்கபர்வம், 5ம் அத்தியாயம்)

கிரேக்கர்கள், ஹூணர்கள், சகர்கள், டார்டார்கள், பலூச்சிகள் போன்று பாரதத்தின் வடமேற்கு எல்லைப் புறத்துக் குடியேறிகளும், தோற்கடிக்கப் பட்ட படையெடுப்பாளர்களும் இந்து சமுதாயத்தில் ஒன்றிணைந்து கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் (பொ.பி 1,2,3,4ம் நூற்றாண்டுகள்) மேற்கண்டது போன்ற சுலோகங்கள் புராணங்களில் காணக் கிடைக்கின்றன.  பின்னர் இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகள் தொடங்கிய போது, ஹிந்துக்களாலேயே தங்களை, தங்களது வாழ்க்கை முறையை படையெடுப்பாளர்களான அன்னியரிடம் இருந்து வேறுபடுத்துவதற்காக ஹிந்து என்ற சொல் புழக்கத்தில் வந்தது.  பாரதத்தின் நிலப்பகுதியை ஹிந்துஸ்தானம் என்ற சொல்லால் பார்ஹஸ்பத்ய சாஸ்திரம் (பொ.பி 7ம் நூற்றாண்டு) என்ற நூல் குறிக்கிறது. இதே காலகட்டத்தில் இந்தியாவுக்கு வந்த சீன யாத்திரிகர் யுவான் சுவாங், ஹிந்து என்பதை சீன மொழியில் Yindu என்று உருமாற்றி பதிவு செய்துள்ளார். இன்று வரை சீனமொழியினர் இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர்.

சம்ஸ்கிருத நூல்களில் தொடங்கிய ஹிந்து என்ற சொல்லின் பயன்பாடு 9-10ம் நூற்றாண்டுகளில் வட இந்திய பிரதேச மொழிகளின் இலக்கியத்தில் அழுத்தமாக இடம் பெற்று விட்டது. பிருத்விராஜனின் பெருமைகளை விவரித்து அவரது அரசவைக் கவிஞரான சந்த பரதாயி எழுதிய பிருத்விராஜ் ராஸோ (11ம் நூற்றாண்டு) என்ற ஹிந்தி வீரகதைப் பாடலில் ஹிந்து என்ற சொல் ஏராளமான இடங்களில் வருகிறது.  ”ஹிந்துக்கள் மிலேச்சர் மீது நடத்திய போர்”, “ஹிந்துக்களாகிய நாங்கள் மிலேச்சர்களைப் போல மானமற்றவர்களல்ல” போன்ற வரிகள் இந்த நூலில் விரவியுள்ளன. 13ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கபீர்தாசர், குருநானக், தாதூ தயால், நாபா தாசர் ஆகிய பக்தி இயக்கக் கவிஞர்களின் பாடல்களில் ஹிந்து, துரக் ஆகிய சொற்கள் முறையே இந்துக்களையும், இஸ்லாமியர்களையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் வகையில் பயின்று வந்துள்ளன. பாரதத்தின் கிழக்குப் பகுதியான வங்கத்தைச் சேர்ந்த தர்க்க சாஸ்திர நூல் ஒன்றில் “சிவ சிவா, அவன் ஹிந்துவும் அல்ல யவனனும் அல்ல” (சிவ சிவ ந ஹிந்துர் ந யவன:) என்ற சொற்றொடர் காணப் படுகிறது.

தென்னிந்தியாவை இஸ்லாமியப் படையெடுப்பிலிருந்து காப்பதற்காக 14ம் நூற்றாண்டில் எழுந்தது விஜய நகர சாம்ராஜ்யம். இதனைத் தோற்றுவித்த ஹரிஹர, புக்க சகோதரர்களின் அரசு முத்திரையில் “ஹிந்து ராய ஸுரத்ராண” என்ற பட்டப் பெயர் இடம் பெற்றுள்ளது. ராஜபுத்திர மன்னர்களின் ஆவணங்கள் அனைத்திலும் ஹிந்து என்ற பெயர் பெருமிதத்துடன் கூறப்படுகிறது. மகாராஷ்டிரத்தில் தோன்றிய சமர்த்த ராமதாசர் என்ற மகானின் பாடல்களில் “ஹிந்துஸ்தான் பளாவலேம்” போன்ற வரிகள் உள்ளன. இவரது ஆசியுடன் சத்ரபதி சிவாஜி அமைத்த சுதந்திர இந்து ராஜ்ஜியம் ”ஹிந்து பதபாதசாஹி” என்றே தன்னை அழைத்துக் கொண்டது. ”ஹிந்துவின் குரலையும், ஹிந்துவின் குடுமியையும், ஹிந்துவின் திலகத்தையும், வேத புராணங்களையும் காத்தவன்” என்று சிவாஜியைக் குறித்து கவிஞர் கவிராஜ பூஷண் புகழ்ந்து பாடியுள்ளார். வடக்கில் ஆப்கானிஸ்தானம் முதல் தெற்கே தஞ்சை வரை பரந்து விரிந்திருந்தது இந்த மராட்டிய ஹிந்து அரசு.  தமிழில் தஞ்சை மராட்டியரின் ஆவணங்களிலேயே முதன் முதலில் ஹிந்து என்ற சொல் காணப் படுகிறது.

சீக்கிய குருமார்களின் பல பாடல்களில் தங்களது அற நெறியை ஹிந்து தர்மம் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். குரு தேக்பகதூர் அவர்களை இஸ்லாமிய மத அதிகார வர்க்கம் அச்சுறுத்திய போது, அவர் “என்னுடையது ஹிந்து தர்மம்; உயிரினும் மேலாக இதை நேசிக்கிறேன்” (uttar bhanyo dharam ham hindu, ati priyako kima kare nikandu) என்று பதிலிறுத்தார். சீக்கிய மதத்தை வீரர்களின் திருக்கூட்டமாக மாற்றியமைத்து அதற்கு காலசா என்று பெயரிட்ட குரு கோவிந்த சிங் (1666 – 1708) அந்தப் பிரகடனத்தையே ஹிந்து என்ற சொல்லால் அலங்கரிக்கிறார் –

sakal jagat mein khAlsA panth gAje
jAge dharam hindu sakal bhaND bhAje

ஹிந்து தர்மம் வாழ்வதற்காகவும், பொய்மைகள் அனைத்தும் அழிவதற்காகவும்
உலகெங்கும் காலசா என்ற மார்க்கம் செழிக்கட்டும்

இவ்வாறு, 6ம் நூற்றாண்டு தொடங்கி 18ம் நூற்றாண்டு வரை பாரதத்தின் பல மொழிகளிலும், பல பகுதிகளிலும் ஹிந்து என்ற சொல் ஏற்கனவே ஒட்டுமொத்த ஹிந்து மதத்தையும், அதைப் பின்பற்றும்  சமுதாயத்தையும் குறித்திருக்கிறது.  அதன் தொடர்ச்சியாகவே பிரிட்டிஷாரும் இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.

பரம்பொருளைப் போன்றே வரம்பு கடந்த தங்கள் மதத்திற்கு இப்படி ஒரு பெயரிட்டு அழைப்பதை 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப கட்டத்தில் கூட பல இந்து சமயப் பெரியோர்களால், அறிஞர்களால் முழுதாக உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.  “ஹிந்து என்ற சொல்லை விட வைதிகன், வேதாந்தி போன்ற சொற்கள் பொருத்தமானவை” என்று சில உரைகளில் விவேகானந்தர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஸ்ரீஅரவிந்தர்,  திலகர், பாரதியார் ஆகியோரது உரைகளிலும் எழுத்துக்களிலும்  ஹிந்து யார்? ஹிந்து தர்மம் என்றால் என்ன?  போன்ற  பீடிகைகளும், விளக்கங்களும்  ஒரு சம்பிரதாயம் போலவே இடம்பெறும். டாக்டர் ராதா கிருஷ்ணன், காஞ்சி பரமாசாரியார்  உரைகளிலும் இத்தகைய பீடிகைகளைக் காணமுடியும். பல நூற்றாண்டுகளாக அறுபடாத பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி கொண்டிருந்த இந்து சமுதாயம், பல்வேறு அன்னிய ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு ஆட்பட்டு, பின்னர் நவீன காலகட்டத்தில் தனக்குரிய பொது அடையாளத்தைத் தேடிக் கண்டடைவதில் உள்ள சிக்கல்களை சமன்வயப் படுத்தும் முயற்சியாகவே அந்தப் பீடிகைகள் அமைந்தன. நவீன இந்திய தேசிய மறுமலர்ச்சியின் ஊடாக, ஹிந்து என்ற அடையாளத்தை உலகின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் வாழ்ந்து வந்த ஹிந்துக்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.  இன்று வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தோடு  இவைகளை நாம் படிக்கும்போது தான் இந்த விஷயம் நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிய வருகிறது.

ஒரு மனிதனுக்கு பெயர் என்று ஒன்று இருப்பது எதற்காக? பிறர் அழைப்பதற்காகத் தானே? தன்னைத் தானே அறிந்து கொள்வதற்கு அவனுக்குப் பெயர் அவசியமில்லையே.  உலகளவில் தன்னைப் பிறரிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் கொள்ளுதல் என்ற அடிப்படையிலேயே நமது மதத்திற்கு ஹிந்து என்ற பெயர் உருவாயிற்று (ஆராய்ந்து பார்த்தால், எல்லா மதங்களுக்கும், தேசங்களுக்கும் பெயர்கள் இந்த வகையில் தான் உருவாகியுள்ளன, இந்து மதம் மட்டும் இதில் விதி விலக்கு அல்ல). ஆனால் அதனாலேயே அந்தப் பெயர் ஆசாரக் குறைவானதாகவோ, அல்லது ஒட்டாததாகவோ ஆகி விடாது. அப்படி எண்ணுவது ஒரு குருட்டுத் தனமான, நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத தூய்மைவாதம் அன்றி வேறில்லை. மாறாக, வரலாற்றின் போக்கில் உருவாகி, வளர்ந்து, திரண்டு வந்த ஹிந்து என்ற பெயரே இயல்பானதும், வேர்கொண்டதும் ஆகும்.

*******

ஹிந்து என்ற பெயர் ஒரு மதத்தை (religion), கலாசாரத்தை (culture),  தத்துவ ஞான மரபை (philosophy), வாழ்க்கை முறையை (way of life), இவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பண்பாட்டை (civilization) குறிக்கிறது. இவற்றை ஒட்டுமொத்தமாகக் குறிக்க ஹிந்து என்ற சொல்லே மிகமிகப் பொருத்தமானதும் கூட. சனாதன தர்மம், வைதிக தர்மம், வேதாந்தம் போன்ற சொற்கள் தம்மளவில் குறுகலான பொருள் கொண்டவை.  தர்மம் என்ற பொதுச் சொல் மிகப் பரந்தது. இந்தியப் பரப்பில் தோன்றிய இந்து மதம், பௌத்தம், சமணம், சீக்கியம் ஆகிய நான்கையும் சேர்த்து தர்ம மதங்கள் (Dharmic religions) என்று குறிப்பிடும் வழக்கமும் சமீப காலத்தில் உருவாகி வருகிறது.

இது குறித்து Who is a Hindu என்ற புத்தகத்தில் கொய்ன்ராட் எல்ஸ்ட் மிக அருமையாக ஆராய்ந்திருக்கிறார். இப்புத்தகத்தில் எல்ஸ்ட் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் பற்றிய ஒரு சிறிய அறிமுகத்தை இங்கு தருகிறேன்.

– முதலில் ஹிந்து என்ற சொல்லுக்கு திலகர்,அரவிந்தர்,சாவர்க்கர் போன்ற சித்தாந்திகள் ஒவ்வொருவரும் தரும் வரையறைகளை அலசுகிறார். வைதீக இந்துமதம், புராண இந்துமதம் என்ற பகுப்பில் சமயக் கொள்கைகளை வகைப் படுத்துகிறார். இந்து சமூகத்தில் சாதியின் பங்கு குறித்தும், அதன் நன்மை தீமைகள் குறித்தும் வரலாற்றுப் பார்வையுடன் மதிப்பீடு செய்கிறார். தலித்கள் இந்துக்களே என்று அசைக்க முடியாத வாதங்களை முன்வைக்கிறார்.

– அடுத்து சட்டரீதியாக “ஹிந்து” என்பதன் வரையறை பற்றிப் பேசுகிறார். இந்தியாவின் இந்து சிவில் சட்டங்கள் இந்துக்களோடு கூட சமண,பௌத்த,சீக்கிய மதத்தவர்கள் விஷயத்திலும் அமுல் படுத்தப் படுகின்றன. இதன் பின்னணியையும், இந்து மதம் தொடர்பான முக்கிய நீதிமன்ற தீர்ப்புகளையும் பற்றி விவரிக்கிறார்.

–   பின்னர், ஹிந்து மத சீர்திருத்தவாதிகள் & அவர்களது இயக்கத்தினர் ஹிந்துக்களா? இந்தியாவின் வனப்பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடிகள் இந்துக்களா? சமணர்கள், சீக்கியர்கள்,பௌத்தர்கள், அம்பேத்கார் உருவாக்கிய நவ-பௌத்தர்கள் ஆகியோர் ஹிந்துக்களா? என்று ஒவ்வொரு கேள்வியையும் எடுத்துக் கொண்டு தனித்தனி அத்தியாயங்களில் விரிவாக ஆராய்கிறார். ஒவ்வொன்றிலும் அவர் அளிக்கும் முடிவுகள் மிகவும் அறிவுபூர்வமாகவும், நடைமுறை அம்சங்களையும் கணக்கில் கொள்வதாகவும் உள்ளன.

– இந்துமதம் உலக அளவில் இன்றும் செழித்து வாழும் பாகன் (pagan) மதமா?  இந்துமதம் செமிட்டிம் மதங்கள் போல ஆக்கப் படுகிறதா? இந்துத்துவம் என்றால் என்ன என்பது குறித்த விவாதங்களுடன்  நூல்  நிறைவடைகிறது.

நூல் முழுவதையும் இணையத்திலேயே இங்கு படிக்கலாம்.

ஹிந்து மதம், ஹிந்து அடையாளம் பற்றி விவாதிக்க, புரிந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் அனைவரும் கற்றுத் தெளிய வேண்டிய நூல் இது. ஆனால் நம் சூழலில் ஹிந்து அடையாளம் பற்றி விவாதிக்க வருபவர்கள் பொத்தாம் பொதுவான அவியல் கருத்துக்களை ஒரு குறுகிய தளத்தில் முன்வைப்பவர்களாக இருக்கிறார்களே அன்றி,  இது குறித்து ஏற்கனவே எழுதப் பட்டுள்ள காத்திரமான நூல்களைப் படித்து விட்டுப் பேசுவதில்லை என்பது துரதிர்ஷ்டமான விஷயம்.

”இங்கிருந்து தொடங்குவோம்” என்ற கட்டுரையில் ஜெயமோகன் எழுதுகிறார் –

இப்போது நாம் அடிக்கடிக் கேட்கும் ஒரு வரி உண்டு, இந்திய சிந்தனை என்று ஒன்று இல்லை. இந்து ஞான மரபு என்று ஒன்று இல்லை. அதெல்லாம் வெள்ளைக்காரன் வந்து உருவாக்கியது. பல தளங்களில் இந்த கூச்சல் எழுந்துகொன்டே இருக்கிறது. இந்தக் குரல் பெரும்பாலும் மேலை நாட்டு பல்கலை கழகங்களில் தயாரிக்கப்பட்டு நமக்கு அனுப்பப்படுகிறது … இந்தக்குரலை எவர் எதிரொலி செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கே இந்தியாவில் இன்று வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் அதிகம். அவர்களை மேலைநாட்டு பல்கலைகள் அழைத்து கௌரவிக்கும். பட்டங்களும் நிதிக்கொடைகளும் அளிக்கும்…

உண்மையில் அப்படித்தானா? உதாரணமாக இந்து ஞான மரபு என்ற ஒன்று எப்போதிருந்து இருக்கிறது?..  நமக்கு எப்போது முதல் நூல்கள் கிடைக்கின்றனவோ அப்போது முதல் இதற்கு ஒரு பாடத்திட்டம் [கரிக்குலம்] தெள்ளத்தெளிவாகவே கிடைக்கிறது. இருந்ந்தும் இப்படி ஒரு அமைப்பே இல்லை என்று நம்மிடம் வாதிடுகிறார்கள் நம் அறிவுஜீவிகள்.

இந்த பாடத்கிட்டம் எல்லா இந்து ஞான வழிகளுக்கும் பொதுவானது. நீங்கள் திருவாவடுதுறை மடம் சென்று சைவம் கற்றாலும் சரி, அகோபிலம் சென்று வைணவம் கற்றாலும் சரி இதை கற்றாக வேண்டும். செவ்வியல் இலக்கியங்களை விடுங்கள், நாட்டுப்புற இலக்கியங்களில் கூட அப்படித்தான். ஒரு கதாநாயகன் சகல கலா வல்லவன் என்றால் உடனே அவன் இந்த பாடத்திட்டத்தை கற்றவன் என்பார்கள். நீங்களே கேட்டிருக்கலாம். சுடலைமாடன் கொடையில் மாடன் கதை பாடுவார்கள் – ”ஆறு சாத்திரமும் ஆறு தத்துவமும் வேதம் அடங்கலுடனே அள்ளிவந்தானையா…” அதுதான் இந்து மெய்ஞான மரபு!

அந்த பாடத்திட்டம் இதுதான்.

1. வேதங்கள்

2. மூன்று தத்துவங்கள்: அதாவது பிரஸ்தான திரயம். கீதை, உபநிடதங்கள், பிரம்மசூத்திரம்.

3. ஆறு தரிசனங்கள்: சாங்கியம் யோகம் நியாயம் வைசேடிகம் பூர்வமீமாம்சம் உத்தர மீமாம்சம்

4 ஆறு மதங்கள்: சைவம் வைணவம் சாக்தம் கௌமாரம் காணபத்யம் சௌரம்

இவற்றை எல்லாம் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்த ஒரு நூல்வரிசையாக எண்ணிவிடக் கூடாது.. ஒன்றுக்கு இன்னொன்றுடன் உள்ள உறவும் முரண்பாடும் முக்கியமானவை…

இந்த கருத்துச் சட்டகம் (framework) ஒன்றும் புதியதல்ல, இது ஜெயமோகன் உருவாக்கியதல்ல (துரதிர்ஷ்டவசமாக, தமிழ்ச் சூழலில் முதல் முறையாக அதைப் படிக்கும் பலர் அப்படி நினைத்துக் கொள்வதைக் காண்கிறேன். தமிழகம் இந்து சமயக்கல்வியில் எவ்வளவு பின் தங்கியிருக்கிறது என்பதையே இது காட்டுகிறது). பௌத்த சமண மதங்களை வேதநெறி ஒன்றுதிரண்டு எதிர்கொண்ட காலத்திலேயே இந்தச் சட்டகம் உருவாகி விட்டது. பொ.பி ஏழாம் நூற்றாண்டில் அவதரித்த ஆதி சங்கரர் அதற்கு உறுதியான, தகர்க்க முடியாத அரண் அமைத்து அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியது இந்து மத வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் திருப்பு முனையாக அமைந்தது. முரணியக்கம் கொண்ட சமய நெறிகளையும், தரிசனங்களையும் தத்துவ ரீதியாக சமன்வயப் படுத்தியதே சங்கரரின் ஒப்புயர்வற்ற தத்துவ சிந்தனையின் சிறப்பியல்பு ஆகும்.

ஜப்பானிய கலைகள், அரசியல், சமூக சிந்தனைகள், பழக்க வழக்கங்கள் என்று அனைத்தையும் ஷிண்டோ,ஜென்,பௌத்த தத்துவங்களின் ஒளியிலேயே நாம் ஆழமாக புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். அவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற உதிரிகள் அல்ல. அதுபோலவே, இந்துப் பண்பாட்டின், வாழ்க்கையின் கூறுகள் அனைத்தையும் இந்து ஞான மரபு வழங்கும் தத்துவ அடித்தளத்தின் பார்வையில் நின்று நாம் விளக்க முடியும். ஆனால் இதைச் சொல்லும் போது  சில “பாமரர்கள்” தருவித்துக் கொண்ட அறியாமையினாலும்,  சில ”அறிவுஜீவிகள்” தாங்கள்  தருவித்துக் கொண்ட சித்தாந்த சட்டகங்களாலும் அதனை மறுக்கிறார்கள்.  இரண்டுக்கும் பின்னால் உள்ளவை உள்நோக்கங்கள் மட்டுமே என்பது தெளிவு.

சமயமும், வரலாறும், கலாசாரமும் என்ன சொல்கின்றன என்று பார்த்தோம்.

இன்றைய சூழலில் ஹிந்து அடையாளம் என்பதன் பொருள் என்ன?  அதன் தேவை என்ன?  ஹிந்துத்துவம்  இதில் எங்கே வருகிறது என்பது பற்றி அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

நாம்  ஹிந்துக்கள்.  ஹிந்து என்ற சொல்லைத் தப்பான அர்த்தத்தில் நான் பயன்படுத்தவில்லை. அல்லது அதற்கு ஏதாவது மோசமான பொருள் உண்டு என்று  நினைக்கிறவர்களின் கருத்தை நான் ஏற்கவுமில்லை. பழங்காலத்தில் அச்சொல் சிந்துவுக்கு மறுபுறம் வசிப்பவர்கள் என்று மட்டுமே பொருள்பட்டது.  இன்று நம்மை வெறுப்பவர்களில் பெரும்பாலானாவர்கள் அதற்குத் தவறான விளக்கம் தரலாம் என்றாலும் பெயரைப் பற்றி நாம் அதிகம் கவலைப் படவேண்டிய அவசியமில்லை.  ஹிந்து என்ற பெயர் உயர்ந்த லட்சியங்கள் அனைத்தையும், ஆத்மீகத் தொடர்புடைய அனைத்தையும் குறிக்கும் சொல்லாக விளங்குமா அல்லது நிந்தனைச் சொல்லாக, நசுக்குண்டவர்களை, உதவாக் கரைகளை, பாவிகளைக் குறிப்பதாக விளங்குமா என்பது நம்மைப் பொறுத்த விஷயமாகும்.  தற்பொழுது “ஹிந்து” என்ற சொல் இழிவான எதையாவது குறிப்பதாக விமர்சிக்கப் பட்டால், கவலைப் படவேண்டாம்.  எல்லா மொழிகளிலும் உள்ள எந்த ஒரு வார்த்தையைக் காட்டிலும் இதை உயர்ந்த பொருளுடையதாக ஆக்க நமது செயல் மூலம் முற்படுவோம்.

– சுவாமி விவேகானந்தர்,  1898ம் ஆண்டு லாகூரில் பேசியது.

(தொடரும்)