’பரதேசி’ திரைப்படம்: ஒரு பார்வை

paradesi-1பாலாவின் ’பரதேசி’ தமிழ்த் திரை வரலாற்றில் வித்தியாசமான ஒரு திரைப்படம்.

I want to order from a company that has earned the trust of women like me! If your skin becomes red or if other doxycycline monohydrate goodrx outboard symptoms occur, call your doctor or emergency room. You might want to take another, more accurate sample.

Tamoxifen in australia, tamoxifen online uk, buy tamoxifen in australia, buy tamoxifen uk. I started taking it Esperanza cost of clomiphene nz in the luteal phase and my period seemed to be delayed. This is because women have a tendency to eat more fruits and vegetables and to exercise more than men.

The invention may be used in a human, rat, mouse, dog or cow, and. A lot of times i have tamoxifen citrate 20mg price people ask me if i have any kind of prostate enlargement or anything like that. In fact, the fda does not list a safe amount of acetaminophen in the label.

இது ஏதோ வழக்கமான அலங்காரத்துக்காகச் சொல்லப் பட்டதல்ல. 1930-40களில் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நரக வாழ்க்கையைக் காட்டும் படம் இது என்பதிலிருந்தே புரிந்து கொள்ளலாம். தென் தமிழக கிராமங்களில் இருந்து பஞ்சம் பிழைக்கச் சென்றவர்கள் வால்பாறை, மேகமலை போன்ற நீலகிரியின் தேயிலைத் தோட்டங்களில் மீள முடியாத கொத்தடிமைகளாக ஆகி, துயர வாழ்வில் உழல்வதைப் பற்றிப் பேசும் படம் இது. தமிழ்த் திரைப்படங்களில் வழக்கமாக வலம் வரும் மசாலா அடிதடி காதல் கதைகளுக்கு மத்தியில் வரலாற்றின் ஒரு துயர அத்தியாயத்தை குறைந்த அளவு வணிக சமரசங்களுடன் திரையில் பதிவு செய்திருப்பது என்பதே ஒரு சாதனை. இந்த ஒரு விஷயத்திற்காகவே இயக்குனர் பாலாவையும் இந்தத் திரைப்படத்தையும் எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

பாலாவின் படங்கள் அனைத்தும் மானுட வாழ்வின் இருண்ட பக்கங்களையே சித்தரிப்பவை என்பது தெரிந்தது தான். பொதுவாக விளிம்பு நிலை மக்கள், மனப் பிறழ்வுகள், அதீத வன்முறை ஆகிய அம்சங்கள் அவற்றில் தவறாமல் இடம் பெறும். இந்தப் படத்திலும் அவற்றில் சில இருந்தாலும் அடிப்படையில் இது ச்பிக்கப் பட்ட மானுடர்களின் வலியைப் பேசும் திரைப்படம். பசியின் வலி. அடக்கு முறையின் வலி. வேர் பிடுங்கப் பட்டு ஊரைத் துறந்து பிழைப்பு தேடச் செல்வதன் வலி. அடிமைத் தனத்தின் ஊமை வலி. மானம் கொள்ளை போவதை உணர்ந்தும் வாழ்ந்திருப்பதன் வலி, ஆத்மா அறுவடை செய்யப் படுவதை மௌனமாக சகிப்பதன் வலி. மீண்டெழ எந்தத் திராணியும் அற்றுப் போய் மீண்டும் மீண்டும் சுரண்டப் படுவதன் வலி – இந்த வலிகள் தான் படம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கின்றன.

படத்தின் ஆரம்பத்தில் “Inspired by the novel Red Tea” என்று வருகிறது. 1940 முதல் 1960 வரையிலான காலகட்டங்களில் இந்தியாவின் தேயிலைத் தோட்டங்களில் சுகாதார அதிகாரியாகப் பணியாற்றிய பி.ஹெச்.டேனியல் தனது அனுபவங்கள் மற்றும் கேட்டறிந்த உண்மை சம்பவங்களின் அடிப்படையில் எழுதிய ஆங்கில நாவல் ‘ரெட் டீ’. தமிழில் ‘எரியும் பனிக்காடு’ (விடியல் பதிப்பகம்) என்ற பெயரில் இந்த நாவல் சமீபத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டுள்ளது. சில விலகல்கள் தவிர்த்து திரைப்படத்தின் பிற்பகுதி முழுவதும் நாவலைத் தழுவியே உள்ளது என்று நாவலைப் படித்தவர்கள் கூறுகிறார்கள். படத்தின் முற்பகுதியில் வரும் கிராமியச் சித்தரிப்புகளும் சில சம்பவங்களும் நாஞ்சில் நாடனின் ‘இடலக்குடி ராசா’ சிறுகதையின் பிரதிபலிப்புகள். மீதமுள்ளவை இயக்குனர் பாலாவின் திரைக்கதையில் உதித்தவை. ‘நான் கடவுள்’ திரைப்படமும் இதே போல ஜெயமோகனின் ஏழாம் உலகம் நாவல் மற்றும் வேறு சில கதைச் சரடுகளின் கூட்டுக் கலவையாக இருந்தது என்பது நினைவு வருகிறது. இது பாலாவின் திரைக்கதை ‘பாணி’ போலும்!

நாஞ்சில் நாடன் இத்திரைப்படத்திற்கு வசனம் எழுதியுள்ளார். அந்தக் காலத்திய கிராமிய வசைகள், எகத்தாளங்கள், வம்புகள் மட்டுமல்ல, தேயிலைத் தோட்டத்துக் கொடும் வாழ்க்கையின் அதிர வைக்கும் கணங்களும் தேர்ந்த எழுத்தாளரான நாஞ்சில் நாடனின் வசனத்தில் அழுத்தமாகவும் உணர்ச்சிகரமாகவும் பதிவாகியுள்ளன.

Bala-film-director

காலனியம் எப்படி அடுக்கடுக்காக அடிமைத் தனத்தை வளர்த்து செயல்படுத்துகிறது என்பதன் தெளிவான சித்திரம் திரைப்படத்தில் கிடைக்கிறது. மேலடுக்கில் துரைமார்கள், எஸ்டேட் அதிபர்கள், அதற்குக் கீழடுக்கில் கங்காணிகள், அவர்களின் உதவியாளர்கள். அதற்கும் கீழே இவர்களால் சக்கையாகப் பிழியப் படும் ஆண், பெண், குழந்தைக் கூலிகள். தனது கூலிகளை மிருகங்களுக்கும் கீழாக நடத்தி ஏய்த்துக் கொண்டு ஒரு குட்டி மகாராஜா போல கங்காணி வலம் வருகிறான். அதே கங்காணி, துரையின் பிரம்படிகளை மறூபேச்சு இல்லாமல் துடிதுடித்து முதுகில் வாங்கிக் கொள்கிறான். இரவில் துரையின் மாளிகை வாசலில் மண்டியிட்டு ஸேவ் மீ மை லார்ட் என்று மன்னிப்பு பிச்சை கேட்கிறான். தனது சொந்த நாட்டுப் பெண்ணை அவள் கணவனின் கண்முன்னால் துரைக்குக் கூட்டிக் கொடுக்கும் அயோக்கியனாக ஆகிறான்.

படம் நெடுகிலும் கவித்துவமான காட்சிகளுக்கும் உணர்வெழுச்சிகளுக்கும் குறைவில்லை. ஊரைவிட்டுப் போகும் கூட்டம் வழியில் தென்படும் குளத்தில் குனிந்து மிருகங்களைப் போலத் தண்ணீர் குடிக்கும் காட்சியாகட்டும், தேயிலைத் தோட்டத்திற்கு வந்து சேர்ந்த முதல் நாள் காலையில் மரண ஓலம் போல அலறும் சங்கொலி கேட்டு கருத்தகண்ணி வீறிட்டு எழும் காட்சியாகட்டும், தப்பிக்க முயன்ற குற்றத்துக்காக கணுக்கால் துண்டாடப் பட்டு குற்றுயிராக வரும் அதர்வாவைப் பார்த்து அதுவரை அவனைக் குடிலுக்கு வெளியே படுக்க வைத்த தன்ஷிகா ஓடிவந்து கதறி மருந்து போடுவதாகட்டும் – இப்படி பல காட்சிகள் நெஞ்சில் நெருஞ்சி முள்ளாகத் தைத்து விடுகின்றன.

ஹே ராம் படத்திற்குப் பிறகு தமிழில் எடுக்கப் பட்டுள்ள சிறந்த வரலாற்றுக் காலகட்டத் திரைப்படம் (period film) பரதேசி என்று சொல்லலாம். சில செயற்கைத் தனங்கள் இருந்தாலும், 1930களின் தென் தமிழக கிராமமும் மக்களும் அதன் சூழலும் ஓரளவு நம்பகத் தன்மையுடன் படத்தின் முற்பகுதியில் காட்சிப் படுத்தப் பட்டுள்ளன. செழியனின் ஒளிப்பதிவு பல சிறப்பான காட்சிப் படிமங்களை உருவாக்கியிருக்கிறது. அதர்வா முரளி, அவரது பாட்டியாக வரும் மூதாட்டி, வேதிகா, தன்ஷிகா, கங்காணியாக நடித்துள்ள ஜெர்ரி, டாக்டர் பரிசுத்தமாக நடித்தவர் அனைவரும் மிக இயல்பாக நடித்துள்ளார்கள். பின்னணி இசை படத்தின் போக்குடன் இயைந்ததாகவே உள்ளது. ”யாத்தே காலக் கூத்தே” பாடலும் படத்தின் இறுதிப் பாடலும் (பத்ராசல ராமதாசர் பாடலின் ராகத்தில் அமைந்தது) நெஞ்சைப் பிழிகின்றன. இவை போக, பின்னணியில் வரும் மற்ற சோகப் பாடல்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்திருக்கலாம். அவை மனதில் நிற்கவே இல்லை.

கலாபூர்வமாக படத்தில் உள்ள நிறை குறைகளை சுட்டிக் காட்டி, ஏற்கனவே திரைப் பட ரசிகர்களும் விமர்சகர்களும் எழுதிவிட்டார்கள் (பார்க்க: எம். டி.முத்துக் குமாரசுவாமி விமர்சனம்). இடம், காலம் குறித்த சில தர்க்கபூர்வமான தவறுகள், மிகை நாடகீய காட்சிகள் (melodrama), சில இடங்களில் இம்சைப் படுத்தும் பின்னணி இசை போன்ற குறைகள் இருந்த போதிலும் கூட, பரதேசி நெஞ்சைத் தொடும் ஒரு திரைப்படமாக இருக்கிறது.

படத்தின் முடிவும் கடைசியில் முடிவறாத சோகத்தையே சொல்வதாக அமைந்திருக்க வேண்டுமா என்று ஓர் எண்ணம் தோன்றுகிறது. அதற்குப் பதிலாக, இறுதி டைட்டிலுக்கு முன் 2-3 நிமிடங்களுக்கு கூலிகள் தங்கள் மீட்புக்காக நடத்திய போராட்டங்களை கறுப்பு வெள்ளை படங்களாக காண்பித்து, எப்படி அந்த இருளிலிருந்தும் அவர்களுக்கு விடிவு ஏற்பட்டது என்று சொல்லியிருக்கலாம் (Schindlers List போன்ற படங்களில் இப்படி செய்திருப்பதைப் பார்க்க முடியும்). அதுவே வரலாற்று உண்மையும் கூட. பாலாவின் திரைப்பட முத்திரைக்கு அது ஒத்துவராது என்பதால் இப்போதுள்ள படியே, மீட்பாக அன்றி வலியே அதன் அடிநாதமாக படம் முடிந்திருக்கிறது.

பரதேசி படத்தின் அரசியல் குறித்தும், இயக்குனர் பாலா மீது சொல்லப் படும் குற்றச் சாட்டுகள் குறித்தும் எனது பார்வையைச் சொல்லியே ஆக வேண்டியிருக்கிறது.

படத்தின் முற்பகுதியில் உள்ள கிராமச் சித்தரிப்பில் கிராமத்தின் சாதிய அடுக்கு காண்பிக்கப் படுவதே இல்லை. கூலிகளாக செல்பவர்கள் தலித்கள் (கங்காணிகளில் சிலரும் தலித்களே) என்பது வெளிப்படையாக சொல்லப் படுவதில்லை என்ற குற்றச் சாட்டு வைக்கப் படுகிறது.

Dhansika, Adharvaa in Paradesi Movie Stills

திரைப்படம் என்பது ஒரு வெகுஜன ஊடகம். தணிக்கைக்கு உட்பட்டதொரு ஊடகமும் கூட. எனவே நாவல்களில் உள்ளது போன்ற தீவிரமான, யதார்த்தமான உண்மையான சமூக சித்தரிப்புகள் திரைப்படங்களில் சாத்தியமல்ல. அதுவும், தமிழகத்தில் உள்ளது போன்ற சூழலில், வெளிப்படையான சாதி அடையாளங்களை உரையாடல்களில், காட்சிகளில் காண்பிப்பது பிரசினைகளை உண்டாக்கலாம், தணிக்கை செய்யவும் படலாம். அதனால் அது தவிர்க்கப் பட்டிருக்கலாம் என்று கருத இடமுள்ளது. ஆயினும் நடிகர்களின் உடல் மொழி, சமிக்ஞைகள் போன்றவற்றை வைத்து படம் பார்ப்பவர்கள் சாதியத்தை ஊகித்து விட முடியும்.

ஊரை விட்டுப் போகும் அளவுக்கான கடும் பஞ்சம் கிராமத்தில் நிலவுவது அழுத்தமாகக் காண்பிக்கப் படவில்லை என்பது தான் இதை விட அர்த்தமுள்ள குற்றச் சாட்டு. அத்தகைய கிராமங்களின் வழக்கமான வறுமையும் அதே சமயம் குதூகலமான வாழ்க்கையும் கொண்ட ஒரு சூழலையே படம் சித்தரிக்கிறது. இதற்கு மாறாக, பஞ்சத்தின் கொடுமையை, அவதியை நேரடியாகக் காண்பித்திருக்கலாம்.

அடுத்த குற்றச் சாட்டு படத்தின் பிற்பகுதியில் வரும் மதமாற்ற டாக்டர் தம்பதிகள் பற்றியது. உண்மையில் இது தான் “முற்போக்கு வாதிகளை” மிகக் கடுமையாகக் கோபப் படுத்தியுள்ளது என்று தோன்றுகீறது. அவர்கள் அனைவரும் வரிசையாக இந்த ஒரே காரணத்தை வைத்து பரதேசி திரைப்படத்தையும், பாலாவையும் திட்டி நொறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படி என்ன உள்ளது அந்த சித்தரிப்பில்?

தோட்டத்தில் விஷக்காய்ச்சல் திடீரென்று பரவுகிறது. கொத்து கொத்தாக கூலிகள் செத்து விழுகிறார்கள். அங்கேயே உள்ள மருத்துவப் பயிற்சியற்ற லோக்கல் ”டாக்டர்” குரிசு செய்வதறியாது தவிக்கிறார். பார்வையிட வருகின்ற டாக்டர் பரிசுத்தம் முதலில் சில சுகாதார நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறார். பிறகு கூலிகளைக் கொத்துக் கொத்தாக கிறிஸ்தவத்திற்கு மதம் மாற்றுவதற்காக ஏசு அளித்த நல்வாய்ப்பாகவே கொள்ளை நோயினைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். அவரும் அவருடைய வெள்ளைக்கார மனைவியும் கிறீஸ்மஸ் அன்று “தன்னைத் தானே” என்று ஒரு ஏசு பாட்டுக்கு குத்துப்பாட்டு நடனம் ஆடுகிறார்கள். ரொட்டிகளை வீசியெறிகிறார்கள். தொழிலாளர்கள் முண்டியத்துக் கொண்டு அவற்றைப் பொறுக்குகிறார்கள். வெள்ளைக் கார மனைவி பீதியடைந்து கிடக்கும் கூலிகளின் நெற்றியில் சிலுவை வரைந்து அவர்களை ‘கடைத்தேற்றுகிறார்’… ஊழியம் முடித்துக் களைத்துப் போன தம்பதியர் அன்றிரவு வெள்ளையர்களின் படாடோப உல்லாச விருந்தில் கலந்து கொள்கிறார்கள்.

கிறிஸ்தவராக இருந்தாலும் டாக்டர் பரிசுத்தம் வெள்ளையர்களால் அருவருப்புடனேயே பார்க்கவும் நடத்தவும் படுகிறார். அங்கு அடிமைத் தனத்தின் இன்னொரு சித்திரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

”டாக்டர் பரிசுத்தம்” என்ற பாத்திரத்தின் மூலமாக இந்த நாவலை எழுதிய டேனியலையே பாலா அவமதித்திருக்கிறார் என்று பாலா மீது குற்றம் சாட்டுகிறார்கள் சில விமர்சகர்கள். நாவலின் படி அதில் வரும் டாக்டர் ஆபிரகாம் என்ற பாத்திரம் கூலிகளுக்கு மருத்துவ சேவை செய்வதாகவே சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளார்; அந்தப் பாத்திரம் நாவலாசிரியரின் சாயலைக் கொண்டே படைக்கப் பட்டது. எனவே இந்தப் படத்தில் வரும் டாக்டர் பாத்திரம் நாவலாசிரியர் டேனியலை அவமதிக்கிறது. இது பச்சைத் துரோகம் என்று தொடர்பு படுத்துகிறார்கள் குற்றம் சாட்டுபவர்கள். இது நாவலை மிக மோசமாகச் சிதைப்பதாகும் என்றும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

paradesi-3

முதலில், நாவலை அப்படியே படமாக்க வேண்டும் என்பது இயக்குனர் பாலாவின் நோக்கம் அல்ல. இந்தப் படத்தின் திரைக்கதை ஒரு கூட்டுக் கலவை என்பதை முன்பே பார்த்தோம். ஆனால் “inspired by” என்று போட்டதற்காகவாவது நாவலை முழுவதுமாக சிதைக்காமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற வாதத்தில் கொஞ்சம் நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் கொஞ்சம் நியாயம் தான்.

பாலா திட்டமிட்டுச் செய்தது இது என்று நான் நினைக்கவில்லை. நாவலை எழுதிய டேனியல் நல்லவர், மனித நேயர், தொழிலாளர்களின் நிலை கண்டு இரங்கி அவர்கள் உரிமைகளைப் பெற சங்கம் அமைத்தவர். ஆனால், படத்தில் காண்பிக்கப் பட்டது போன்ற “டாக்டர்”களும் அதிகம் பேர் இருந்தனர் என்பதற்கு வரலாற்றுச் சான்றுகள் உள்ளன. இரண்டாவது வகை ஆசாமிகளை மட்டுமே இந்தப் படத்தில் சித்தரிக்க வேண்டி வந்தது துரதிர்ஷ்டம்.. ஆனால் இதை சமன் செய்ய, நல்ல டாக்டர், கெட்ட டாக்டர் என்று இரண்டு பாத்திரங்களை உருவாக்கியிருந்தால் படம் சிடுக்காகி இருந்திருக்கும்.

தேயிலை எஸ்டேட்களில் வேலை செய்த தலித்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக மதம் மாற்றப் பட்டார்கள் என்ற அப்பட்டமான வரலாறு நம் கண் முன்னே உள்ளது. பசியிலும் நோயிலும் சோர்விலும் துவண்டு கிடந்த கொத்தடிமைகளின் ஆத்மாவை எப்படி அறுவடை செய்தது கிறிஸ்தவம்? மதமாற்ற டாக்டர்களும் மிஷனரிகளும் உள்ளே புகுந்திராமல் அது எப்படி நடந்திருக்கும்? இந்த நாவலில் அது இல்லாமலிருக்கலாம்.. ஆனால் கொள்ளை நோய்களின் போது மற்ற எல்லா இடங்களிலும் கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் – டாக்டர்கள் கூட்டணி எப்படி நடந்து கொண்டது என்பது பற்றி அவர்களே எழுதி வைத்த பல பிரிட்டிஷ் காலகட்டத்திய குறிப்புகள் உள்ளன.

உதாரணமாக, 1923ல் கத்தோலிக்க சர்ச் வெளியிட்ட India and its Missions என்ற நூலில் உள்ள ஒரு கட்டுரையின் தலைப்பு Spiritual Advantages of Famine and Cholera (“பஞ்சம் மற்றும் காலராவின் ஆன்மிக சாதகங்கள்”). இக்கட்டுரையில், பாண்டிச்சேரியின் ஆர்ச் பிஷப் ஐரோப்பாவில் இருக்கும் தன் உயர் அதிகாரிக்கு எழுதிய கடிதத்தின் ஒரு பகுதி கொடுக்கப் பட்டுள்ளது. ஆர்ச் பிஷப் எழுதுகிறார் –

“பஞ்சம் பெரும் அற்புதத்தையும், மகிமையையும் கொண்டு வந்திருக்கிறது. போதனைக்காக வரும் மாணவர்கள் நிரம்பி வழிகின்றனர்; ஞானஸ்னான நீர் ஓடையாக வழிந்தோடுகிறது. அதில் தவிக்கும் பரதேசி ஈசல்கள் கூட்டம் கூட்டமாக பரமண்டலத்தை நோக்கிப் பறந்து வருகின்றன (“starving little tots fly in masses to heaven”). மருத்துவமனையே விசுவாசிகள் கூட்டமாகி விடுகிறது. நெடுஞ்சாலைகளிலும், முனைகளிலும் நின்று அவர்களை வற்புறுத்தி அழைத்து வர வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அவர்கள் தாமாகவே வருகிறார்கள்!”

கிராமங்களிலும், நகரங்களிலுமே இத்தகைய நிலை இருந்தது என்றால், தேயிலைத் தோட்டங்களில் என்ன நடந்திருக்கும் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.

அந்த மதமாற்ற நிகழ்வுகளையும் கட்டாயம் இந்தப் படத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று பாலா யோசித்திருக்கிறார் . ‘ரெட் டீ’ நாவலில் இல்லா விட்டாலும் அவர் வேறு ஏதாவது நூல்களில் இது குறித்துப் படித்திருக்கலாம். அல்லது போன தலைமுறை ஆட்களிடம் கேட்டிருக்கலாம். ஒரு திரைப்பட இயக்குனராக, மதமாற்றம் குறித்த காட்சிகளையும் இந்தப் படத்தில் இணைப்பதற்கு அவருக்கு முழு படைப்புச் சுதந்திரம் உள்ளது.

மதமாற்றம் குறித்த நிகழ்வுகளும் வர்ணனைகளும் ரெட் டீ நாவலில் ஏன் இல்லை என்று அடுத்த கேள்வி வருகிறது. அதைப் பற்றி நாம் ஒன்றும் விமர்சிக்க முடியாது. ஏனென்றால், அது நாவலை எழுதிய பி.ஹெச்.டேனியலின் படைப்பு சுதந்திரத்தைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துவது போலாகும்.. அவரே ஒரு கிறிஸ்தவர் என்பதால் மதமாற்றமே தலித்களின் விடுதலைக்கான தீர்வு என்று முழுமையாக நம்பியிருந்திருக்கலாம், எனவே அது குறித்து மௌனம் சாதித்திருக்கலாம் என்று ஊகிக்க இடமிருக்கிறது. காலனிய அரசாட்சியின் ஒட்டுமொத்தமான பரந்த சித்திரத்தை வைத்துப் பார்த்தால், ஒரு டாக்டராக, டேனியலே கூட மதமாற்ற சங்கிலியின் ஒரு கண்ணீயாக விளங்கியிருக்கிறார் என்று நமக்குப் புரியும்.

paradesi-4எனவே, பாலாவின் ஒரு தலைப் பட்சத்தை “துரோகத்தை” பேசும்போது, டேனியலின் ஒருதலைப் பட்சத்தையும் நாம் பேசித் தான் ஆக வேண்டும். படைப்புச் சுதந்திரம் என்று வரும்போது இருவரது படைப்புச் சுதந்திரத்தையும் மதிக்க வேண்டும். ஆனால் விமர்சிக்கும் அறிவு ஜீவிகள் இதை வசதியாக மறந்து விடுகிறார்கள்.

இன்னொரு சாரார், மதமாற்றத்தைக் காண்பித்து கிறிஸ்தவத்தைக் கேவலப் படுத்துவதற்காகவே இந்தப் படத்தை பாலா எடுத்திருக்கிறார் என்று ஒரே போடாகப் போடுகிறார்கள்! இது மிகைக் கூற்று. பரதேசி படத்தில் அது ஒரு இழை, அவ்வளவே. அதுவும் மையமான இழை அல்ல. ஆனால் அந்த மதமாற்றத்தின் பின் இருந்த குரூரத்தை கோமாளித் தனமான பாத்திரங்கள் மூலம் சித்தரித்ததில் பாலாவின் கலைத்திறனும் கைவண்ணமும் தெரிகிறது. தமிழ் நாட்டில் சுவிசேஷக் கூச்சல் போடும் பல பாதிரிகளின் பிம்பத்தை இந்த கேரக்டரில் தமிழர்கள் இனி அடையாளப் படுத்தும் படி அது அமைந்து விட்டது. ஒருவேளை இது தான் குற்றம் சாட்டுபவர்களைக் கடுப்பேற்றுகிறதோ என்னவோ?

காலனியத்தின் குரூரம் என்பதும் அதன் விளைவுகளும் சாதாரணமானதல்ல. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட நாட்டின் வளங்களை நேரடியாக சுரண்டுவதுடன் மட்டும் அது நின்று விடுவதில்லை. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட மக்களினத்தின் கூட்டு மனதில் மிக மோசமான பிளவுகளையும், பரஸ்பர அவநம்பிக்கைகளையும், பகைமைகளையும், ரணங்களையும் ஆறாத வடுக்களாக விட்டுச் செல்கிறது அது. காலனியத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட எல்லா தேசங்களிலும் சமூகங்களிலும் இந்த வடுக்களை ஆற்றுவதும், காலனிய அடிமை மனநிலைகளைத் துறப்பதும் நீண்ட காலச் செயல்பாடுகளாக நடந்து கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு வணிக ரீதியான திரைப்படம் என்ற வகையிலேயே அது குறித்த வரலாற்று உணர்வை அளிப்பது தான் ’பரதேசி’யின் வெற்றி. அதுவே முக்கியமானதொரு படமாக இப்படத்தை ஆக்குகிறது.