கிறிஸ்தவ மதத்தை நிராகரித்தல் – 12

<< இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >> 

She was also a regular contributor of columns to the blog feministing. After a few weeks, he started clomiphene average cost making excuses and telling me he didn't love me and was going to break up with me. But it also causes damage to the liver, the heart, the nervous system, the eyes, and the lungs.

There are many other types of websites that will help you and your customers. This drug may cause dizziness, dizziness, or drowsiness, drowsiness or confusion, blurred vision, nausea, stomach pain, diarrhea, rash or itching of the skin, diarrhea, nausea, upset stomach, low potassium, allergic reaction, and swelling of the face, lips, tongue, throat or tongue, dizziness Kudymkar clomid for men for sale or unsteadiness, trouble sleeping, and blurred vision. When buying clomid there are a number of crucial factors to consider such as: clomid dosage, clomid dosage, clomid safe doses, clomid side effects, clomid side effects, clomid blood tests, clomid blood tests, clomid interactions, clomid interactions, clomid reviews, clomid reviews, clomid price, clomid price, clomid brand names, clomid brands, clomid reviews, clomid coupon, clomid coupons.

Pesticides, such as ivermectin, are used in many parts of the planet , but only a few in the united states. Find the top Durazno clomid for sale prescribers of bactrim online and compare them to find the best prices and what they're prescribing to their patients. Clomid price watsonsa - anadolupy and pills in case you were taking all of the right supplements, then you will certainly have to have a significant number of the capsules to obtain an effect in your body.

ஸ்ரீலஸ்ரீ சட்டம்பி சுவாமிகள் அருளிய

 கிறிஸ்துமதச்சேதனம்

தமிழில்: சிவஸ்ரீ. விபூதிபூஷண்

பகுதி 1

பதிஇயல்

மெய்யன்பர்களே!

பல்வேறு அலுவல்கள் காரணமாக எமது மொழிபெயர்ப்புப் பணியைத் தொடர்வதில் தடை ஏற்பட்டது. அதற்காக வருந்துகின்றேன். இறையருளும் குருவருளும் நண்பர்களுடைய ஆர்வமும், ஆசிரியர் குழுவினரின் ஊக்கமும்  இந்த நூலின் முதல் பிரகரணமாகிய பதியியலின்  நிறைவுப்பகுதியினை மொழிபெயர்ப்பதற்கு துணை செய்திருக்கின்றன. அனைவருக்கும் எமது நன்றிகளும் வணக்கங்களும் உரித்தாகட்டும்!

இந்தப்பகுதியில் பதியியலின் கடைசி இரு அத்தியாயங்கள் இடம்பெறுகின்றன. பரிசுத்த ஆவியின் கதை ஒன்பதாவது அத்தியாயமாகவும் திரித்துவம் பத்தாவது அத்தியாயமாக அமைந்திருக்கின்றன. ஸ்ரீலஸ்ரீ சட்டம்பி சுவாமிகள் தமது ஆழ்ந்த தர்க்கத்திறனால் கிறிஸ்தவம் சிரமேற்கொள்ளும் பிதா(யஹோவா), சுதன்(இயேசு), தூய ஆவி ஆகிய மும்மணிக் கோட்பாட்டை நிராகரிப்பதோடு அவற்றின் தெய்வத்தன்மையையும் மறுக்கின்றார்.

கிறிஸ்துமதச்சேதனம் என்ற இந்த அற்புதமான விவாத நூலிலே இன்னும் பசுவியல்(பசுப்பிரகரணம்), பாசவியல்(பாசப்பிரகரணம்), பயனியல்(கதிப்பிரகரணம்) மற்றும் கிறிஸ்து மத சாரம் என்று மூன்று பகுதிகள் உள்ளன. இறையருள் மற்றும் குருவருளின் துணையோடு அவற்றையும் மொழிபெயர்க்க முயல்கின்றேன். கிறிஸ்துமதச்சேதனம் பாரதிய சிந்தனை மரபிலும் சரி பாரதப்பண்பாட்டின் மீதான அன்னியத்தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ளுவதிலும் சரி மிக முக்கியமான நூல்.  கிறைஸ்தவ தேவயியலின் தாக்கத்திலிருந்து தமிழ் கூறு நல்லுலகம் மீள்வதற்கு இந்த நூலின் மொழிபெயர்ப்பை நாம் பயன்படுத்தவேண்டும். இதைவாசிக்கும் அன்பர்கள் இதன் ஒவ்வொரு பகுதியையும் சமூக ஊடகத்திலே பகிர்ந்து நமது பண்பாட்டினையும் தர்மத்தையும் காக்கும் பணியிலே உதவிடவேண்டுகின்றேன்.

– சிவஸ்ரீ

ஸ்ரீலஸ்ரீ சட்டம்பி சுவாமிகள் (1853 – 1924)

பரிசுத்த ஆவியின் கதையும் திரித்துவமும்

பரிசுத்த ஆவியின் கதை

எல்லாம் வல்ல தேவனுக்கு ஆவியின் துணை எதற்கு?

ஓ கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

பரிசுத்த ஆவியானது ஜெஹோவாவிற்கு படைத்தல் தொழிலுக்கு உதவி செய்கின்றது என்று நீங்கள் சொல்லுகின்றீர்கள். ஜெஹோவா என்னும் உங்கள் தேவன் சர்வவல்லமை உடையவராக இருக்கின்றபோது அவருக்கு மற்றவர்களின் துணை  அவசியமா? ஜெஹோவா எல்லாம் வல்லவர்தான், பரிசுத்த ஆவியானது அவருடைய செயல்பாடுகளுக்கு உதவிசெய்வதாக, ஒப்புதல்தருவதாக மட்டுமே இருக்கின்றது என்று நீங்கள் வாதிடலாம். ஆனால் அதற்கு உங்கள் விவிலியத்தில் ஆதாரம் ஏதும் இல்லையே!. பரிசுத்த ஆவியின் ஒப்புதலைப்பெற்றுத்தான் ஜெஹோவா செயல்படவேண்டும் என்பது ஆதாரப்பூர்வமானது என்றால் அவரது சர்வவல்லமை பங்கமாகுமே!

பரிசுத்த ஆவியானது பைபிளைத் தானே அருளாமல் தனது விசுவாசிகளைக்கொண்டு எழுதவைத்தது ஏன்?     இயேசுவைப் பெற்றப் பரிசுத்த ஆவி அவரை இயல்பாகவே தூய்மையானவராக ஞானம் நிறைந்தவராகப் படைக்காதது ஏன்? இயேசு குற்றமற்றவராக படைக்கப்பட்டிருந்தால் பின்னாளில் ஒரு புறாவைப்போல அவர் மீது பரிசுத்த ஆவி இறங்க வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காதே! (யோவான், 1:32). இயேசுவின் மீது அப்போது இறங்கிய பரிசுத்த ஆவி, அவர் சிலுவையிலே அறையப்பட்டு, துன்புற்று கதறியபோது அவரைக் காப்பாற்றாதது ஏன்? கன்னி மேரியின் மூலம் இயேசுவைப்பெற்ற அந்தப்பரிசுத்த ஆவி, மரணத்தருவாயில் அவர் என் பிதாவே! என் பிதாவே! என்று அழுது கதறி அழைத்தபோது அவரைக் காப்பாற்ற ஏன் வரவில்லை?

ஓ கிறிஸ்தவப் பிரச்சாரகர்களே!

ஆதிமனிதரான ஆதாமையும் ஏவாளையும் சாத்தான் பாம்பின் வடிவிலே ஏமாற்றி தேவனாகிய ஜெஹோவாவால் தடை செய்யப்பட்ட கனியை உண்ணச்செய்தான். அதனால் பாம்புகள் எல்லாவற்றையும் ஜெஹோவா சபித்தார் என்று கூறுகின்றீர்களே! ஆனால் புறாவின் வடிவிலே இயேசுவின் மீது இறங்கிய அதே பரிசுத்த ஆவி எந்தப்புறாவும் மனிதர்களால் கொல்லப்படக்கூடாது! உண்ணப்படக்கூடாது என்று ஏன் ஆணையிடவில்லை? பாவம் செய்யத்தூண்டிய பாம்பின் இனத்துக்கு தண்டனை அளித்த தேவன், பரிசுத்தமானப் புறாவுக்கு ஏன் வரம் தரவில்லை?

ஜெஹோவாவுக்கு படைப்பில் துணைசெய்யும் உதவிபுரிந்தது பரிசுத்த ஆவி! கன்னிமேரியின் மூலம் இயேசுவைப்பெற்றதும் அதே தூய ஆவிதான்! இயேசுவின் மீது புறாவைப்போல இறங்கியதும் அதே ஆவிதான்! அந்த பரிசுத்த ஆவிக்கும் கடவுள்தன்மை ஏதும் இல்லை என்பது இங்கே தெளிவாகின்றது.

திரித்துவம் பைபிளில் உள்ளதா?

திரித்துவம் என்றப் பதம் பைபிளில் எங்கேயும் காணப்படவில்லை. ஜெஹோவாவை பரமபிதா, தேவன் என்று சொன்ன பைபிள் இயேசுவை அவ்வாறு குறிப்பிடவில்லை.

பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி என்ற பதங்கள் மூன்று இடங்களில் பைபிளில் குறிப்பிடப்படுகின்றன.  அவை

“பரலோகத்திலே சாட்சியிடுகிறவர்கள் மூவர், பிதா, வார்த்தை, பரிசுத்த ஆவி என்பவர்களே, இம்மூவரும் ஒன்றாயிருக்கிறார்கள்”(1 யோவான் 5:7).

“ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப்போய் சகல ஜாதிகளையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானங்கொடுத்து”( மத்தேயு 28:19),

“கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய கிருபையும், தேவனுடைய அன்பும், பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஐக்கியமும், உங்கள் அனைவரோடுங்கூட இருப்பதாக. ஆமென்” (2 கொரிந்தியர் 13:14).

அந்த மூன்று வசனங்களில் முதலாவது தமிழ் மற்றும் ஆங்கில மொழியில் உள்ள  பைபிளில் காணப்படுகின்றது. ஆனால் கிரேக்க மொழியில் உள்ள மூல பைபிளில் அதைக் காணமுடியவில்லை. ஆகவே இதனை இடைச்செருகல் என்று கருதி நடுநிலையான நேர்மையான ஐரோப்பியக் கிறிஸ்தவவியல் அறிஞர்கள் பலர் இதனை நீக்கிவிட்டார்கள். ஆகவே இதைப்பற்றி மேலும்  விவாதிக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை.

இரண்டாவது வசனத்தில் பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒன்று என்றோ அல்லது முன்றும் கடவுள் என்றோ, மூன்றும் சமம் என்றோ அல்லது மூன்றும் வணக்கத்திற்குரியவை என்றோ சொல்லப்பட்டிருக்கின்றதா? என்று கேட்டால் இல்லவே இல்லை! என்பது பதிலாக அமையும். இம்மூன்றும் கடவுள் என்றோ அல்லது தம்முள் சமமமானவை என்றோ வணக்கத்திற்கு உரியன என்றோ சொல்லப்படாததால் இவை மூன்றையும் கடவுள் தன்மைகளைக் கொண்ட திரித்துவமாக எப்படி உங்களால் கருதமுடியும்?

மூன்றாவது வசனம் கூட பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒன்றே என்றோ, மூன்றும் சமம் என்றோ அல்லது மூன்றும் வணக்கத்திற்கும் வழிபாட்டிற்கும் உரியன என்றோ சொல்லவில்லை. மேலும் இந்த வசனம் தேவன், இயேசு, பரிசுத்த ஆவி என்ற மூன்றையும் குறிப்பிடுகின்றதே அன்றி பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி என்று சொல்லவில்லை. ஆகவே இந்தவசனம் திரித்துவக்கோட்பாட்டை நிராகரிப்பதாகவே அமைந்திருக்கின்றது. இம்மூன்றில் ஒன்று தேவன் மற்றவை தேவன் அல்ல என்பதாக இந்தவசனம் பொருள் படுகின்றது. கிறிஸ்து தேவன் அல்லர் ஆகவே அவரை திரித்துவத்துள் சேர்ப்பது சரியாகாது. ரெவரெண்ட் ஹென்றி லைர் என்ற பாதிரியார் எழுதிய திரித்துவத்தைப்பற்றியக் கட்டுரையை வாசிப்பது நல்லது(லைர் 1827).

திரித்துவம் புனைவுரையா? கட்டுக்கதையா?

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

கிறிஸ்தவத்தின் திரித்துவக் கோட்பாடு ஆதாரமற்றப் புனைவு, கட்டுக்கதை என்பதை பைபிளில் இருந்து மேற்கோள்களைக்காட்டி உங்கள் தேவன் ஒருவரே! மும்மைத்தன்மை என்ற திரித்துவம் அவருக்கு எப்போதும் இருந்ததில்லை இங்கே நிரூபிப்போம்!

ஜெஹோவா என்ற உங்கள் தேவன் தான் ஒருவனே! ஒருவன் மட்டுமே என்பதை சொல்லுவதைக் கூறும் பைபிள் வசனங்களைப் பாருங்கள்.

“என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம்”(யாத்திராகமம் 20:3).

“நான் நானே அவர், என்னோடே வேறே தேவன் இல்லை என்பதை இப்பொழுது பாருங்கள்(உபாகமம்32:39).

“நானே கர்த்தர், வேறொருவரில்லை; என்னைத்தவிர தேவன் இல்லை(ஏசாயா45:5).

“அப்பொழுது மோசே தேவனை நோக்கி: நான் இஸ்ரவேல் புத்திரரிடத்தில் போய், உங்கள் பிதாக்களுடைய தேவன் உங்களிடத்தில் என்னை அனுப்பினார் என்று அவர்களுக்குச் சொல்லும்போது, அவருடைய நாமம் என்ன என்று அவர்கள் என்னிடத்தில் கேட்டால், நான் அவர்களுக்கு என்ன சொல்லுவேன் என்றான்.  அதற்குத் தேவன்: இருக்கிறவராக இருக்கிறேன் என்று மோசேயுடனே சொல்லி, இருக்கிறேன் என்பவர் என்னை உங்களிடத்துக்கு அனுப்பினார் என்று இஸ்ரவேல் புத்திரரோடே சொல்வாயாக என்றார். . மேலும், தேவன் மோசேயை நோக்கி: ஆபிரகாமின் தேவனும் ஈசாக்கின் தேவனும் யாக்கோபின் தேவனுமாயிருக்கிற உங்கள் பிதாக்களுடைய தேவனாகிய கர்த்தர் என்னை உங்களிடத்துக்கு அனுப்பினார் என்று நீ இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குச் சொல்வாயாக; என்றைக்கும் இதுவே என் நாமம், தலைமுறை தலைமுறைதோறும் இதுவே என் பேர்ப்பிரஸ்தாபம்(யாத்திராகமம் :3:13-15).

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

நீங்கள் தேவகுமாரன் என்றும் கர்த்தர் என்றும் அழைக்கின்ற இயேசுவே மேற்கண்ட ஜெஹோவாவின் வசனங்களை உறுதி செய்திருப்பதையும் ஜெஹோவா என்ற தனது தேவனுக்கு மும்மைத்தன்மை இல்லை என்பதையும் கவனியுங்கள்.

“ மேலும் மரித்தோர் உயிர்த்தெழுதலைப்பற்றி: நான் ஆபிரகாமின் தேவனும், ஈசாக்கின் தேவனும், யாக்கோபின் தேவனுமாயிருக்கிறேன் என்று தேவனால் உங்களுக்கு உரைக்கப்பட்டிருக்கிறதை நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா?  தேவன் மரித்தோருக்கு தேவனாயிராமல், ஜீவனுள்ளோருக்கு தேவனாயிருக்கிறார் என்றார்(மத்தேயு 22:1-32).

ஒருவர் இயேசுவை நல்லவர் என்று சொன்னபோது அவர் அதை மறுதலித்து சொன்னது “7. அதற்கு அவர்: நீ என்னை நல்லவன் என்று சொல்வானேன்? தேவன் ஒருவரைத்தவிர நல்லவன் ஒருவனும் இல்லையே; நீ ஜீவனில் பிரவேசிக்க விரும்பினால் கற்பனைகளைக் கைக்கொள் என்றார்”( மத்தேயு 19:17)..

 “அதற்கு வேதபாரகன்: சரிதான் போதகரே, நீர் சொன்னது சத்தியம்; ஒரே தேவன் உண்டு, அவரைத்தவிர வேறொரு தேவன் இல்லை”(மாற்கு 12:32).

நான் போவேன் என்றும், திரும்பி உங்களிடத்தில் வருவேன் என்றும் நான் உங்களுடனே சொன்னதைக் கேட்டீர்களே. நீங்கள் என்னில் அன்புள்ளவர்களாயிருந்தால் பிதாவினிடத்திற்குப் போகிறேனென்று நான் சொன்னதைக் குறித்துச் சந்தோஷப்படுவீர்கள், ஏனெனில் என் பிதா என்னிலும் பெரியவராயிருக்கிறார்(யோவான் 14:28).

“இஸ்ரவேலரே, நான் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்; நீங்கள் அறிந்திருக்கிறபடி நசரேயனாகிய இயேசுவைத் தேவன் உங்களுக்குள்ளே பலத்த செய்கைகளையும், அற்புதங்களையும், அடையாளங்களையும் நடப்பித்து, அவைகளினாலே அவரை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார்(அப்போஸ்தலர் 2:22).

இயேசுவும் ஜெஹோவாவும் வேறு வேறானவர்களே!

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

இயேசுவும் அவர் தனது பிதா என்று அழைத்த ஜெஹோவாவும் ஒன்றே என்று நீங்கள் சொல்கின்றீர்களே! ஆனால் கீழ்கண்ட பைபிள் வசனங்கள் இயேசுவுக்கும் ஜெஹோவாவாகிய உங்கள் தேவனுக்கும் பெருத்தவேறுபாடுகள் இருப்பதைச் சொல்கின்றனவே! அவருக்கும் ஜெஹோவாவுக்கும் இருக்கின்ற வித்தியாசங்கள் மனிதருக்கும் இயேசுவுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டினைவிடவும் அதிகமாகத்தெரிகின்றனவே!

  1. ஒவ்வொரு புருஷனுக்கும் கிறிஸ்து தலையாயிருக்கிறாரென்றும், ஸ்திரீக்குப் புருஷன் தலையாயிருக்கிறானென்றும், கிறிஸ்துவுக்கு தேவன் தலையாயிருக்கிறாரென்றும், நீங்கள் அறியவேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்(1 கொரிந்தியர் 11:3).

இதுபோன்ற பைபிள் வசனங்களைப்பற்றி விவாதித்தால் நூல் மிகப்பெரியதாய் விரியும் என்பதால் அதன் அத்தியாயங்களையும் வசனங்களின் எண்களை மட்டுமே கீழே தருகின்றேன்

யாத்திராகமம் 3:14,15 & 20:3;

உபாகமம் 4:39, 6:4, 32:39 & 5:7;

2 சாமுவேல் 7:22;

இராஜாக்கள் 19:19;

நெகேமியா 9:6;

சங்கீதம் 83:18, 36:10;

ஏசாயா 37:16, 37:27, 40:25, 41:4, 42:8, 44:68, 45:5-6, 45:21-22, 43:10-15;

ஓசியா 13:4;

யோவேல்  2:27;

மத்தேயு 19:17, 7:21, 12:32-34, 20:23, 26:39, 5-42;

யோவான் 17:3, 4:34, 5:38, 6:37, 20:17, 14:28;

1 தீமோத்தேயு 1:17, 24:5, 6:15-16;

யாக்கோபு 2:19;

வெளிப்படுத்தினவிஷேசம் 15:34;

கோலோசியர் 1:3.

மேற்கண்ட பைபிள் வசனங்களைப் பார்க்கும்போது திரித்துவக்கோட்பாடு என்பது பைபிளில் இல்லை என்பது தெளிவாகின்றது. ஆகவே பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒன்று என்ற உங்களது திரித்துவக்கோட்பாட்டை நீங்கள் இனிமேலாவது பயன்படுத்தாதிருப்பதே சாலச்சிறந்தது.

திரித்துவம்: தனித்தனியான மூன்றும் ஒன்றாயினவா?

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

ஒரு வாதத்திற்காக பைபிளில் திரித்துவக் கோட்பாடு(மும்மை) இருப்பதாக ஒத்துக்கொண்டாலும் கூட அது தர்க்கத்துக்கு பொருந்துகின்றதா என்று ஆராயவேண்டும்.

திரித்துவம் என்பதன் பொருள் பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி என்ற மூன்றும் ஒன்றே என்பதாகும். இங்கே மூன்றும் ஒன்றாக ஆகிவிட்டபின்னர் அவைத்தனித்தனியாக இருக்குமா? அல்லது ஒன்றாகமட்டுமே  நிலைபெற்று இருக்குமா? என்றக் கேள்வி எழுகின்றது.

மூன்றும் ஒன்றானப் பின்னரும் அவைத் தனித்தனியேயும் இருக்கின்றன என்றால் அது தர்க்க அறிவுக்கு முரணாகிவிடும். உதாரணமாக மூன்று மாதுளம்பழங்கள் ஒன்றாயினப் பின்னர் மூன்றாகவும்  நீடித்திருக்க வாய்ப்பு உண்டா? என்றால் அதற்கு சாத்தியமே கிடையாது! ஆகவே மூன்றும் ஒன்றே! என்று நீங்கள் சொல்வது அறிவுக்கு ஒவ்வாது! மூன்றும் ஒன்றாகிவிட்டால் மூன்றின் தனித்தனி இருப்பும் சாத்தியமற்றதாகிவிடும்!

இம்மூன்றும் ஒன்றானவை என்றால் அவற்றில் எது காரணம்? எது விளைவாகிய காரியம்? என்பதை  நாம் ஆராயவேண்டியிருக்கும். காரணத்தைத் தொடர்ந்தே எப்போதும் காரியம் என்ற விளைவு நிகழும் என்பதே தர்க்க  நியாயமாகும். ஆகவே இங்கே மூன்றாக இருந்தனவற்றை காரணமாகவே கருதவேண்டும். ஆரம்பத்தில் இல்லாதிருந்த விளைவு பின்னால் தோன்றியதாகக் கருதப்படல் வேண்டும். முதலில் இல்லாதிருந்த ஒன்று காரணமாக இருக்கமுடியாது. காரியமாக விளைந்தபின்னால் காரணமான ஒன்று அதேயாக முன்னிருந்ததுபோல் நிலைத்திருத்தல் சாத்தியமற்றது. எந்த ஒரு காரணமும் காரியத்தினை விளைவிக்கின்றபோது மறைந்து போகும் என்பதே தர்க்க நியாயமாகும்.

இந்தக் காரண-காரிய  நியாயத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் அழிந்தே ஒன்றாதல் சாத்தியம். மூன்றும் ஒன்றாக மாறின என்னில் மூன்றும் மறைந்து போயிருக்கவேண்டும். ஆகவே ஒன்றான இம்மூன்றும், ஒன்றானப்பின்னர் எப்போதும் நிலை பெற்றிருக்குமா? என்றக்கேள்வி இங்கே எழுகின்றது! இதற்கு நிச்சயமாக இல்லை என்பதே பதிலாக அமைகின்றது. விளைவும் கூட எப்போதும் நீடித்திருக வாய்ப்பில்லை. அந்த ஒன்றும் ஒரு சிலக்காலம் கழித்து மறைந்து இன்னொன்றாக மாறும் ஆகவே காரணமாகிய பிதா,சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் மறைந்தது போலவே அவற்றின் விளைவான பிதா என்ற ஒற்றையும் நிச்சயமாகக் காணாமல் போகும் என்பதே உண்மை.

பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாயின என்பதில் இன்னொரு பெரும் தர்க்கப்பிழை, நியாயப்பிழை இருக்கின்றது. இம்மூன்றும் ஒன்றாக வேண்டும் என்றால் ஒரு சில மாற்றங்களை அடைந்தே அவை ஒன்றாதல் சாத்தியமாகும். மாறாமல் இம்மூன்றும் ஒன்றாவதற்கு வாய்ப்பில்லை.

ஒன்றானது  தனித்தனியான மூன்றானதா?

கிறிஸ்தவப் பிரச்சாரகர்களே!

ஜெஹோவா என்ற ஒன்று மூன்றானது ஆகவே அது ஒன்றாகவே இருக்கின்றது என்று என்று கூட நீங்கள் கூறலாம்! மூன்றானப் பின்னரும் அந்த ஒன்று ஒன்றாகவே இருக்கின்றது என்றும் நீங்கள் வாதாடலாம். ஆனால் அது தர்க்கப்பூர்வமானது அல்ல! ஒரு மாதுளம்பழம் ஒன்றாக இருந்துகொண்டே மூன்றுமாதல் சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று அல்லவா? ஆகவே ஒன்று மூன்றானது என்ற உங்கள் கூற்றும் நிராகரிக்கத்தக்கதே! காரணக்காரிய நியாயத்தின் படியும் ஒன்று(தேவன்) காரணம், மூன்று (பிதா,சுதன், பரிசுத்தஆவி) விளைவு என்றால், ஒரு தேவன் அழிந்து மூன்றாக மாறுகின்றான் என்றேப் பொருள்படும். ஏற்கனவே நாம் கூறியபடி காரணம் அழிந்து தோன்றிய விளைவாகியக் காரியமும் காலப்போக்கில் அழிந்து போய்விடும். அந்தவகையில் உங்கள் திரித்துவமும் அழியக்கூடியதாகிவிடும்.

எல்லா மனிதர்களும் சிலத்தன்மைகளில் சமமாக ஒரேமாதிரியாக இருப்பதால் மனிதர் ஒன்று என்று சொல்லுவது போல பிதா சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் தனித்தனியானவை என்றாலும் அம்மூன்றும் சமமான ஆற்றல் உடையவை ஆகவே அவை ஒன்று என்றும் நீங்கள் வாதாடலாம். ஆனால் ஒரேமாதிரி சிலகுணாதிசயங்கள் கொண்ட மனிதர்கள் பலர் இருக்கின்றார்கள் என்றாலும் இதரப் பலத்தன்மைகளில் அவர்கள் மாறுபடுவதால் அவர்களை ஒன்று என்று சொல்லமுடியாது.

பிதா,சுதன், ஆவி ஆகிய மூன்றும் எல்லாக்குணங்களிலும் ஒரேமாதிரி இருப்பதால் அம்மூன்றும் ஒன்றே என்று நீங்கள் வாதாடலாம். உங்களது அந்த வாதத்தையும் ஏற்கமுடியாது. ஏனென்றால் ஒரே மாதிரியாக எல்லாக் குணாதிசயங்களிலும் ஒத்ததாக இருக்கும் மூன்று வெள்ளி நாணயங்களையும் மூன்று என்றுதான் சொல்லமுடியுமே அன்றி ஒன்று என்று சொல்லமுடியாது? அதுமட்டுமல்ல, பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய முன்றும் அவற்றின் தன்மைகள், செயல்பாடுகள் போன்றவற்றில் ஒத்தத்தன்மை உடையவை என்று உங்களால் ஆதாரப்பூர்வமாக நிரூபித்தலும் சாத்தியமில்லை.

பிதாவாகிய ஜெஹோவா உலகைப்படைத்தார், ஆதிமனிதனையும் அவனது சந்ததிகளையும் பாவிகளாக சபித்தார், சப்பாத் என்ற விடுமுறை நாளன்று வேலை செய்யும் மனிதன் கல்லால் அடித்துக் கொல்லப்படவேண்டும் என்று அவரே ஆணையிட்டார், தனது மூத்தோர்களைக் கொல்ல மறுத்தவனை ரகசியமாகக் கொல்லமுயன்றார், எகிப்தியர்களது சொத்துக்களை கொள்ளையடித்து செல்ல மோசேவுக்கு ஆணையிட்டார், மேசேயின் வழியாக யூதர்களுக்கு பத்துக் கட்டளைகளைக் கொடுத்தார், படைப்புக்கு முன்னரே அவர் இருந்தார், பலிகளைப் பெறும்போது இயேசுவுக்கு இடப்புறத்திலே அமர்ந்திருந்தார், மேலும் இத்தகைய காரியங்கள் அனேகமானவற்றை செய்தார் என்று உங்கள் பைபிள் சொல்லுகின்றது.

இயேசுவோ தனது தேவதூஷணம், மற்றும் ராஜத்துரோகச் செயலுக்காக தண்டிக்கப்பட சிலுவையில் அரையப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார். பின்னர் பிதா எனப்படும் ஜெஹோவாவின் வலப்புறத்தில் அமர்ந்தார்.

பரிசுத்த ஆவி கன்னி மரியாள் மேல் வந்து இயேசுவைப் பெறுவதற்கு காரணமாயிற்று. அது இயேசுவின் மீது ஒரு புறாவைப்போல வானத்திலிருந்து இறங்கியது.

மேற்கண்டத்தகவல்களில் இருந்து ஜெஹோவா, இயேசு, பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றின் குணாதிசயங்களும் செயல்களும் வேறுவேறாக இருப்பது தெளிவாகத்தெரிகின்றது.

மூன்றுப் பொருள்கள் ஒன்றாவதும், ஒரு பொருள் மூன்றாவதும் அளவிற்குற்பட்ட எல்லைக்குட்பட்ட சடப்பொருள்களுக்கே அவசியமாகும். எல்லையற்ற, எங்கும் நிறைந்த பரவஸ்த்துவுக்கு, உள்பொருளுக்கு அது அனாவசியமாகும்.

ஒரு மூடியப்பாத்திரத்தில் நீர் நிறைந்திருக்கின்றது என்று கொள்வோம். அது இரண்டாகவோ அல்லது மூன்று பகுதிகளாகப்பிரிந்து மறுபடியும் ஒன்றாக மாறுதல் சாத்தியமா? அது இரண்டாகவோ அல்லது மூன்றாகவோ பிரிவதற்கு இடம் தேவைப்படுகின்றது. ஆகவே அதனால் பிரிவதும் மறுபடியும் சேர்வதும் சாத்தியமல்ல. எங்கும் நிறைந்த பூரணமான எல்லையற்ற பரவஸ்து(உள்பொருள்) தனித்தனிப் பொருட்களாகப் பிரிவதற்கு சாத்தியமோ அவசியமோ இல்லை. மாறுதலுக்குட்பட்ட செயலற்ற சடப்பொருளே பகுக்கப்படுவதற்கும் பிரிக்கப்படுவதற்கும் சேர்க்கப்பட்டு ஒன்றாவதற்கும் சாத்தியம் உள்ளது. ஒரு எல்லையற்ற சர்வவியாபகமான பரம்பொருள் தானே பலவாகப் பிரிவதற்கும் அவை சேர்ந்து ஒன்றாவதற்கும் வாய்ப்பே கிடையாது.

ஆகவே, பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி என்ற மூன்றும் ஒன்று என்பதும் அந்த ஒன்றே மூன்றும் என்பது தர்க்க நியாயத்திற்கு முரணானது.

திரித்துவத்தில் பூரணத்துவ தோஷம்: தயிரான பாலோ

ஓ கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

உங்களது திரித்துவக்கோட்பாட்டை வேறொரு நோக்கிலே ஆராயலாம்!  முதலில் இரண்டுப்பொருட்கள் ஒன்றானப்பின்னரும் ஒன்றாகவே நிலைத்திருத்தல் சாத்தியமா என்பதை ஆய்ந்து அறியவேண்டும். அது சாத்தியமானால் மூன்றுப்பொருட்கள் ஒன்றானப்பின்னரும் மூன்றாயிருத்தலும் சாத்தியம் என்று சொல்லிடலாம்.

பால் தயிராவதுபோலவே பிதா சுதனானார் என்று நீங்கள் வாதாடலாம். ஆனால் அது பரிணாமவாத நியாத்துக்கு முரணாகிவிடும். பால் தயிராகும்போது தயிர் மட்டுமே இருக்கின்றது. பாலும் தயிரும் ஒருங்கே இருப்பதில்லை. பால் மறைந்தே தயிராகின்றது. அதுபோலவே பிதா மறைந்து சுதனாகிய இயேசுவாக மாறியிருக்கலாம். அப்படியில்லாமல் பிதா பரலோகத்திலும் இயேசு மண்ணுலகிலும் ஒரேசமயத்தில் இருந்ததாகத்தான் பைபிள் சொல்கின்றது. இரு இடங்களில் காரணமும் காரியமும் ஒரேசமயத்தில் இருப்பது சாத்தியமானது அல்ல. பாலும் அதிலிருந்து உருவான தயிரும் இருவேறு இடங்களில் இருப்பது சாத்தியமில்லையே! ஆகவே இருவேறு இடங்களில் இருந்த இயேசு மற்றும் ஜெஹோவாவும் பாலும் தயிரும்போல ஒன்று என்று சொல்வது தர்க்க அறிவுக்கு நியாயத்துக்கும் பொருந்தாது.

இன்னொரு குறைபாடும் இந்த பாலும் தயிரும் உவமானத்திற்கு உண்டு. பால் அழிந்து தயிர் தோன்றுவதற்குக் காரணாமாக அமைகின்றது. அந்தத்தயிரும் அப்படியே நிலைபெற்று இருப்பதில்லை. அதுவும் அழிந்து வேறொன்று தோன்றுவதும் நடக்கிறது. அந்தவேறொன்று மறைந்து மற்றொன்றாக மாறுவது நடக்கின்றது. இந்தத்தொடர் நிகழ்வு முடிவிலியாய் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கின்றது. அதேபோல பிதா, மறைந்து சுதனானால், சுதன் மறைந்து வேறொருவராகலாம். அவர் மறைந்து வேறொருவரும் தோன்றலாம். இந்தநிகழ்வும் முடிவிலாதுத் தொடரும். அப்போது பிதாவும், சுதனும் கூட இருக்கமாட்டார்கள். அவர்கள் எந்த வடிவில் அப்போது இருப்பார்கள் என்பதையும் நாம் கணிப்பது சாத்தியமில்லை.ஆகவே பிதாவே சுதனாகிய இயேசுவாக பால் தயிராவதுப்போல மாறினார் என்ற உங்களது வாதம் ஒரு காலத்தில் பிதாவும் இல்லை சுதனும் இல்லை என்ற நிலை ஏற்படும் என்ற முடிவுக்குக் கொண்டு சென்றுவிடும்.

இன்னொருவகையிலும் நீங்கள் வாதாடலாம். பிதாவின் ஒருபகுதி சுதனாகிய இயேசுவானது, மற்றபகுதி பிதாவாகவே நிலைத்திருந்தது என்று நீங்கள் சொல்லலாம். பாலின் ஒருபகுதி தயிராக்கப்படுவதும் மறுபகுதி அப்படியே வைத்திருத்தலும் சாத்தியமாவதுபோல் இதுவும் சாத்தியமே என்றிடலாம். பிதாவின் ஒருபகுதி மாறுவதானால் அவர் மாறாத சத்தியம் என்ற உங்கள் கொள்கை பங்கமாகிவிடும். மேலும் பிதாவின் ஒருபகுதி சுதனாக மாறுமானால், அந்த மாறுதலுக்குக் காரணமான இயக்க விதிகளின் படி காலவெள்ளத்தில் மற்றப்பகுதியும் அப்படி மாறுவதற்கு சாத்தியம் உண்டு. தயிரானப்பால் மீண்டும் பாலாக மாறுவதில்லை. ஆகவே சுதனாக மாறியப் பிதாவும் மறுபடியும் பிதாவாவதும் சாத்தியமில்லை. ஒன்று இன்னொன்றாக மாறும் தொடர் நிகழ்வில் பிதா இன்னமும் இருக்கின்றார் என்பதேக்கூடப் பொய்யாகிவிடும்.

திரித்துவம்: மண்ணும் பானையும்போலா?

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

திரித்துவத்தை வேறொருக் கோணத்திலும் ஆராயலாம். பிதாவாகிய ஜெஹோவா சுதனாகிய இயேசுவாக மாறியபோது மண் பானையாகும்போது அழியாததுபோல மாறாது  இருக்கின்றார் என்று கூட நீங்கள் வாதாடலாம். பானையில் மண் இருப்பதுபோல இயேசுவில் ஜெஹோவாவும் இருக்கின்றார். பானை மண்ணாகவும் இருப்பதுபோல பிதா சுதனாகவும் இருக்கின்றார் என்ற வாதத்தையும் ஏற்கவியலாது. ஏனென்றால் பானையும் மண்ணும் ஒரே இடத்தில்தான் இருக்கவேண்டும். அவை இருவேறு இடங்களில் தனித்தனியாக் இருத்தல் சாத்தியமில்லை. பிதா பரலோகத்திலும் பிள்ளையான இயேசு மண்ணுலகிலும் இருப்பதாக பைபிள் சொல்வதால் மண் பானையாகின்ற உதாரணம் ஜெஹோவா இயேசுவும் ஒன்று என்பதற்குப் பொருந்தாது.

மண் தனது வடிவத்தில் மாற்றம் பெற்றேப் பானையாகின்றது. அப்படியே பிதாவும் மாற்றம் பெற்று சுதனாகிய இயேசுவாக மாறினார் என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். மண்ணானது பல மாற்றங்களை ஏற்றே பானையாக மாறுவதுபோலவே இயேசுவும் மாற்றமடைந்த ஜெஹோவாவின் பெயர் என்று கொள்ளலாமா? சாத்தியமில்லை.

பிதாவாகிய யஹோவாவும் சுதனாகிய இயேசுவும் வேறுவேறானவர் அல்லர் என்பதில் அனேகக்குற்றங்கள் உள்ளன. இயேசு முள் கிரீடத்தை அணிந்ததாக பைபிள் கூறுகின்றது! பிதாவும் அதை அணிந்ததாக சொல்லமுடியுமா?  சிலுவையில் அரையப்பட்டு இயேசு மரணித்தார்! அப்படியே பிதாவும் மரித்தாரா? தனது உயிரை விடும்போது இயேசு என் தந்தையே என் தந்தையே, என்னைக்கைவிட்டீரே என்று அழுது கண்ணீர்விட்டார். பிதாவும் அப்படியே அழுதாரா? அப்படியானால் அவரது பிதாவுக்கும் பிதா இருந்திருக்கவேண்டும். அவருக்கும் பிதா இருந்திருக்கவேண்டுமே! இந்த சுதன் பிதா, அவரது பிதா, என்பது முடிவிலாது தொடரவேண்டியிருக்கும். அப்படிக்கூறுவது அனாவஸ்த தோசம் என்ற தர்க்கப்பிழைக்கு இட்டுச்சென்றுவிடும்.

இயேசு மனிதரும் தேவரும் ஆவார். அப்படியே பிதாவையும் மனிதர் என்றிட முடியுமா? இயேசு மரியாளுக்குப்பிறந்தவர். அப்படியே பிதாவும் பெண்ணிடத்தில் பிறந்தவர் என்று சொல்லமுடியுமா? பரலோகத்தில் பிதாவின் வலதுபக்கத்தில் இயேசு அமர்ந்துள்ளார் என்று பைபிள் கூறுகின்றதே! இந்த இருவரும் எப்படி ஒன்றாக இருக்கமுடியும். இடதும்வலதும் வேறல்லவா?

மண்ணும் பானையும் போல பிதாவுமாக  இயேசுவும் இருக்கின்றார்கள் என்று கூறுகின்றீர்களே! மண் பானையாகத்தானே ஆவதில்லையே! குயவர்தானே அதைப் பக்குவப்படுத்திப் பானையாக்குகின்றார். பிதாவாகிய மண்ணை சுதனாகிய பானையாக்கிய குயவர் எங்கே? மண்ணை பானையாகவனையும் சக்கரமும் அதைசுழற்றும் கோலும் எங்கே! ஆகவே மண் பானைபோல ஜெஹோவாவும் இயேசுவும் ஒன்றே என்ற உங்கள் வாதமும் நிராகரிக்கத்தக்கதே.

திரித்துவம்: நிஜமும்  பிம்பமும் போலா?

ஓ கிறிஸ்தவப் பிரச்சாரகர்களே!

பிதாவும் சுதனும் நிஜமும் நிழல்போல் வேறல்ல! ஒன்றே என்றுக்கூட நீங்கள் வாதாடலாம்! நீரில் தெரியும் சூரியனுடைய பிம்பம் சூரியனே என்பது போல இயேசு ஜெஹோவாவின் பிம்பம் என்று நீங்கள் கூறலாம். அந்த உங்களது விளக்கமும் தர்க்கப்பூர்வமானது அன்று! அறிவார்ந்தது அன்று! சூரியன் உண்மை ஆனால் அவரது நிழல் பொய்யானது. அப்படிப்பார்த்தால் பிதா உண்மையானவர் என்றும் நிழலாகிய இயேசு பொய் என்றும் பொருள் பட்டுவிடும்.   இயேசுவே பொய்யாகிப்போனால் இயேசுவின் பிறப்பும், சிலுவையில் அவர் மரணித்ததும், அற்புதங்கள் பலவற்றை நிகழ்த்தியதும், பரலோகத்தில் அவர் இருப்பதும், உலகின் முடிவில் நியாயத்தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு அவர் வருகிறார் என்று பைபிள் சொல்வதெல்லாமும் பொய்யாய்விடும். இந்தக்கதைகள் எல்லாம் பொய்யாகிவிடில் பைபிளும் பொய்யாகிவிடும்.

இன்னொரு பெரும் தர்க்கப்பிழையும் பிதாவும் சுதனும் நிஜம்-நிழல் என்ற வாதத்தில் இருக்கின்றது. எல்லைக்குட்பட்டப் பொருட்களுக்கே இந்த உதாரணம் பொருந்தும். எல்லையற்ற எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளுக்கு இது பொருந்தாது! சூரியன் மேலே வானத்திலும்,  நீர் கீழே நிலத்திலும் இருக்கின்றன. இரண்டும் ஒரே இடத்தில் இருப்பதில்லை. அகவேதான் வானத்தில் உள்ள சூரியன் நிலத்தில் உள்ள நீரில் பிம்பமாகத்தெரிகின்றது. சூரியன் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவராய் இருந்தால் தண்ணீருக்கோ அல்லது அதில் நிழல்தெரிவதற்கோ வாய்ப்பே இல்லை. பிதா எல்லையில்லாதவர், எங்கும் நிறைந்தவர், முழுமையானவர், பரிபூரணர் என்றெல்லாம் நீங்கள் சொல்லுவதால், இயேசு பிதாவான யஹோவாவின் பிரதிபிம்பம் என்ற உங்கள் வாதம் அறிவுக்கு ஒவ்வாதது.

திரித்துவம்: கயிறும் பாம்பும்

ஓ கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

பிதாவாகிய யஹோவாவும் சுதனாகிய இயேசுவும் கயிறும் பாம்பும் போல! வெளிச்சமும் கானல் நீரும் போல! முன்னவை உள்ளன, பின்னவை அவற்றின் தோற்றம் மட்டுமே என்று கூட நீங்கள் வாதாடலாம். இந்தவாதமும் கூட தர்க்கரீதியில் நிராகரிக்கத்தக்கதே!

பிதா கயிறு என்றால் இயேசு பாம்புபோல அதன் தோற்றம் என்று நீங்கள் கூறலாம். பாலைவனத்திலே கானப்படும் கானல் நீரும் கயிற்றிலே காணப்பட்ட பாம்பும் மாயத்தோற்றமே அன்றி உண்மையல்ல. அப்படியே இயேசுவும் பொய்யானத் தோற்றம் என்றே இந்த உவமானம் பொருள்தரும். பிதாவை அன்றி தனித்த எந்த ஒரு இருப்பும் இயேசுவுக்கு இல்லை என்றும் இது பொருள்தரும். மாயையான பாம்பு ஒரு பெண்ணின் கருவிலே பிறந்தது எப்படி? என்றக் கேள்வியும் இங்கே எழும். கானல் நீரும் கயிறிலே தோன்றிய பாம்பும் போலிருந்த இயேசுவின் ஜீவிதம் கூட பொய்த் தோற்றமாகவே கருதவும் வேண்டியிருக்கும்.  அத்தகைய இல்பொருளான ஒருவரது பெயராலே ஒரு மதம் எதற்கு? அப்படிப்பட்ட ஒரு மதம் சிலருக்குத் தேவைப்பட்டாலும் கூட அறிஞர்கள் அதனை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள்.

திரித்துவம்: சூரியஒளி, நிறம் மற்றும் வெப்பம்

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

பிதா சுதன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவி ஆகியவற்றின் ஏகத்துவத்தை நிருபிப்பதற்காக வேறொரு உதாரணத்தை நீங்கள் சொல்கின்றீர்கள். சூரியனின் ஒளி, நிறம் மற்றும் வெப்பம் ஆகிய மூன்றைப்போல இம்மூன்றும் ஒரே பொருளின் மூன்றுத் தன்மைகள் என்பது உங்களது வாதமாகும்.

இதே வாதப்படி ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் இரண்டு, மூன்று, நான்கு ஐந்து, ஆறு, ஆறுக்கும் மேலானத் தன்மைகள் குணாதிசயங்கள் இருக்க வாய்ப்புகள் உள்ளன. உதாரணமாக மண்ணை எடுத்துக்கொள்வோம். கடினத்தன்மை, மணம், சுவை, வடிவம், தொடுவுணர்வு, ஒலி, நிறம் எனப் பல்வேறு தன்மைகள் உள்ளன. நமது தேவைக்கு ஏற்ப இவற்றிலே எத்தனை குணங்களை வேண்டுமானாலும் நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

இந்த நியாய விதியை எந்தப் பொருளுக்கும் பொருத்திப்பார்க்கலாம் பயன்படுத்தலாம். சூரியனிடத்திலே நீங்கள் சொன்னத் தன்மைகளைத்தவிற பல்வேறு குணாதிசயங்களையும் காணலாம். சூரியனுக்கு கோளவடிவம், பேரளவு, தொலைவு போன்று பல்வேறுத் தன்மைகளை நாம் கூறமுடியும். அப்படி பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் மூன்றுதன்மைகள் எனக்கொண்டால் இம்மூன்றுத் தன்மைகளுடைய அந்தப்பொருள் எது? இம் மூன்றுத்தன்மைகளும் அவைகளைக்கொண்ட அந்தப்பொருளும் ஒன்றா வெவேறா?  ஒருவரது குணாதிசயங்கள் அவரை விட்டுவிட்டு தனித்து செயல்படுவது சாத்தியமா? என்றெல்லாம் கேள்விகள் எழுகின்றன. நமது  நடைமுறை வாழ்வில் எந்த ஒரு பொருளும் அதன் தன்மைகளும் வேறுவேறல்ல என்பதை நாம் அறிந்திருக்கின்றோம்.அப்படிப் பார்க்கும்போது ஒருவரது ஒரு குணாதிசயம் மட்டுமே ஒரு பெண்ணுக்கு மகவாகப்பிறந்து இன்பம் துன்பம் ஆகியவற்றை அனுபவத்து மரணிப்பது சாத்தியமா? என்றக் கேள்வி எழும். நிச்சயமாக இதற்கெல்லாம் சாத்தியமே கிடையாது. ஆகவே பிதா, சுதனாகிய இயேசு மற்றும் பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் மூன்று குணாதிசயங்கள் மூன்றுத்தன்மைகள் என்பது அறிவுப்பூர்வமானது அல்ல.

திரித்துவம்: ஹஸ்தம்-கரம்-பாணி போன்றா?

கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

சிலக்கிறிஸ்தவ அறிஞர்கள் ஹஸ்தம், கரம் பாணி என்பனப் போல பிதா சுதன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒன்றே என்று வாதிடுகின்றார்கள். ஹஸ்தம் கரம் பாணி என்ற மூன்று சம்ஸ்கிருதப் பதங்களும் கை என்ற ஒரே மானுட அங்கத்தையேக் குறிக்கின்றது. அப்படியே பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒரே பொருளின் மூன்று பெயர்களாக  நாமங்களாக அமைகின்றன என்று அவர்கள் கூறுகின்றார்கள். பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி மூன்றும் ஒரே பொருளின் மூன்றுப்பெயர்களானால் அந்த மூன்றும் எப்போதும் ஒரே இடத்தில் தான் இருக்க வேண்டும். இம்மூன்றும் வேறுவேறு இடங்களிலே இருந்ததாக விவிலியம் சொல்லுவதால் ஹஸ்தம், கரம் பாணி மூன்றும் ஒன்று என்ற உவமை பிதாசுதன் பரிசுத்த ஆவி என்ற திரித்துவத்துக்குப் பொருந்தாது.

உடலும் உயிரும் போல மூன்றான ஒன்று

ஓ கிறிஸ்தவப்பிரச்சாரகர்களே!

ஒரே மனிதன் உடலாகவும் (தேகம்) உயிராகவும்(ஆன்மா) ஒரே சமயத்திலே இருப்பது போல ஒன்றே மூன்றாக உள்ளது என்று நீங்கள் வாதிடலாம். ஆன்மாவும் தேகமும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானத் தன்மைகளை உடையன. ஆன்மா அறிவுப்பொருள் எனில் உடலோ ஆன்மாவின் துணையின்றி அறியவல்லது அன்று. உடலுக்கு வடிவம் உண்டு. ஆன்மாவுக்கு உருவம் இல்லை. ஆன்மா அழிவற்றது ஆனால் உடலோ அழியக்கூடியது.

ஆனால் பிதா சுதன் பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும்  இறையான்மை, சர்வவியாபகம்(எங்கும் நிறைந்த தன்மை), மரணமில்லாத்தன்மை ஆகிய தேவத்தன்மைகளை உடையனவாகவே  நீங்கள் பேசுகின்றீர்கள். ஆகவே உடலும் உயிரும் போல ஒன்று என்ற உவமையும் திரித்துவத்துக்குப் பொருந்த்தாது. பிதா சுதன் ஆவி ஆகியவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தேவன் என்று சொல்லுகின்ற நீங்கள்  உடலும் உயிரும் தனித்தனியே மனிதன் என்றும் சொல்லமுடியுமா? நிச்சயமாக சொல்லமுடியாது.

சுதனாகிய இயேசு சிலுவையிலே அறையப்பட்டு துன்புறும் வேளையில் பிதாவாகிய தேவன் அவரைக்கைவிட்டார் என்று பைபிளிலே இயேசுவே சொல்வதாக வருகின்றது. ஆகவே பிதாவும் சுதனும் ஒன்று என்பது உண்மையாகாது.

இயேசுவுக்கு யோவான் ஞானஸ்னானம் வழங்கியபோது பரிசுத்த ஆவியானது ஒரு புறாவைப்போல வானத்திலிருந்து இயேசுவின் மீது இறங்கியதாக புதிய ஏற்பாடு சொல்கின்றது. அவர் தான் பரமண்டலத்துக்கு ஏறிபோகும்வரை பரிசுத்த ஆவியை உங்களுக்கு அனுப்பமுடியாது என்று தனது சீஷர்களிடத்திலே கூறுவதும் பைபிளிலே சொல்லப்படுகின்றது. இயேசுவின் ஜீவிதத்தில்  நடந்ததாக சொல்லப்படும் இந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளும் பரிசுத்த ஆவியும் இயேசுவும் ஒன்றல்ல வேறுவேறு என்பதைக்காட்டுகின்றன. எனவே பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்றும் ஒன்று என்பது தர்க்க அறிவுக்கு எள்ளளவும் பொருந்தாது.

இயேசு பரமண்டலத்துக்கு ஏறிப்போய் தனது பிதாவோடு சேரவில்லை என்பது புனைவு என்பதும் கிறிஸ்துவின் ஜீவிதம் என்ற அத்யாயத்திலே ஆதாரப்பூர்வமாக எம்மால் சொல்லப்பட்டது. கிறிஸ்து  நரகத்துக்கே சென்றிருப்பார் என்பதால் கிறிஸ்தவர்களை ஆசீர்வதிப்பதற்காக தூய ஆவியும் உலகத்துக்கு இறங்கிவரவே வராது என்பதே உண்மை. ஹெல் என்னும் நரகத்தை அடைந்தவர்கள் அதிலிருந்து மீண்டுவருவது சாத்தியமே இல்லை என்று பைபிள் சொல்லுவதால் இயேசுவாலும் அதிலிருந்து மீண்டு சொர்கத்துக்குப்போவதும் சாத்தியமே இல்லை. ஆகவே கிறிஸ்தவர்களே உங்களது எல்லா நம்பிக்கைகளும் வீணே!

மேற்கண்டவிவாதம் கிறிஸ்தவத்தின் மும்மணிகளான பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி ஆகியவற்றுக்கு இறைத்தன்மைகள் ஏதும் இல்லை என்று நிரூபிக்கப்படுகின்றது.

(தொடரும்)

<< இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >> 

 

கொயன்ராட் எல்ஸ்ட்டுடன் ஒரு மாலைநேர சந்திப்பு

சிறந்த இந்து சிந்தனையாளரும் வரலாற்று ஆய்வாளருமான டாக்டர் கொய்ன்ராட் எல்ஸ்ட் அவர்களுடன் ஒரு கலந்துரையாடலை விசார் மஞ்சன் என்கிற இந்து அமைப்பு நவம்பர்-16 அன்று ஸன்னிவேல் ஹிந்து கோவிலில் ஏற்பாடு செய்திருந்தது.  (ஸன்னிவேல் அமெரிக்காவில் கலிபோர்னியா மாகாணத்தில் Bay Area எனப்படும் வளைகுடாப் பகுதியில் உள்ள ஒரு ஊர்).

முப்பது நாற்பது பேர் வந்திருந்தார்கள். நானும் சில நண்பர்களும் போயிருந்தோம். காலனியத்திலிருந்து இந்து மனநிலையை விடுவித்தல் (Decolonizing the Hindu Mind) என்பதுதான் அவர் பேச எடுத்துக்கொண்ட தலைப்பு. பல விஷயங்கள் குறித்து சரளமாய்ப் பேசினார். பேசியதிலிருந்து சில குறிப்புகள்:

கிறித்தவ ஆக்கிரமிப்பும் இந்து எதிர்வினைகளும் குறித்து:

– இந்து சமுதாயம் கிறித்துவ இறையியலைப்புரிந்து கொள்ளாமல் மதமாற்றத்திற்கு எதிராக வலுவான எதிர்த்தரப்பைக் கட்டியெழுப்ப முடியாது

– ஆபிரகாமிய மதங்களுக்கு எதிரான தத்துவார்த்த எதிர்த்தளத்தை இந்து அறிவியக்கங்கள் கட்டியெழுப்பி இருக்க வேண்டும். மாறாக, பிரம்ம சமாஜ், ஆரிய சமாஜ் போன்ற நவீன இந்து மலர்ச்சியின் தொடக்க கால சமூக இயக்கங்கள் ’நாங்களும் ஒரே கடவுளைத்தான் கும்பிடுகிறோம், நாங்களும் உருவ வழிபாட்டை ஏற்கவில்லை’ என்றெல்லாம் சொல்லி இன்னொரு ஆபிரகாமிய மனோபாவமாக அறிவியக்கத்தைத் தள்ளிக்கொண்டு போய் விட்டார்கள் (அந்தக் காலகட்டத்தில் மிக நல்ல நோக்கத்துடன் தான் அவ்வாறு சொல்லப் பட்டது என்றாலும் கூட). கிறித்துவத்திற்கான நியாயத்தை இந்து மத்திலிருந்தே எடுத்துத் தந்தார்கள். இது இந்து அறிவுஜீவி மனோநிலையில் உருவான காலனியத் தாக்கம் ஆகும். இந்த மனோபாவத்திலிருந்து இந்துக்கள் வெளிவர வேண்டும்.

– இந்து அறிவு ஜீவிகள் ஆபிரகாமியத்தை எதிர்க்கும் போக்கில் அதன் ”ஒரே தெய்வம்” போன்ற கருத்துகளை உள்வாங்கியிருந்தாலும், நடைமுறையில் சாதாரண இந்துக்கள் அப்படியில்லை. அவர்கள் பல தெய்வங்களை வழிபடுகிறார்கள், அவர்களது தளம் சரியான இந்து தத்துவத் தளத்திலேதான் காலூன்றி இருக்கிறது.

– எல்லா மதமும் சம்மதம் என்று சொல்லும் இந்துக்கள் உண்மையில் ஒரு மதம் குறித்தும் தெரியாதவர்கள். சர்வ தர்ம சமபவம் என்பது இந்து தர்மத்தின் அடிப்படையிலேயே கிடையாது. கடந்த சில நூற்றாண்டுகள் (மிஷனரிகள் புகுத்திய ஆதி வாசி என்கிற செயற்கையான வார்த்தை போன்று) இட்டுக் கட்டப்பட்ட சொலவடை அது. இந்து தர்மம் கடுமையாக வாதப்பிரதிவாதம் செய்யும் மரபுடையது. எல்லாம் ஒன்றுதான் என்றால் வாதமே தேவையில்லை. அவ்வாறு சொல்பவர்கள் பரிதாபத்துக்குரிய எள்ளப்பட வேண்டிய எளிய முட்டாள்கள்.

– ஆபிரகாமிய மதங்கள் ”மாறா உண்மை, அதை வெளியிடுபவர்” என்கிற கோட்பாட்டை அடிப்படையாய்க் கொண்டது. இந்து தர்மம் ”தன்னியல்பு” அல்லது ஸ்வதர்மம் என்பதை அடிப்படையாய்க்கொண்டது. இன்ன பலன் கிடைக்கும் என்பதால் தன்னியல்பு முக்கியத்துவம் பெறுவதில்லை. தன்னியல்புடன் இருப்பதே உள்ளமைதியை, ஒழுங்கை, தர்மத்தைக் கட்டியமைக்கிறது என்பதாலேயே அது முக்கியமாகிறது.

– கிறித்துவம் இஸ்லாம் போன்ற கூட்டுவழிபாட்டு மதங்களுக்கு இருக்கும் சாதகங்கள் இந்து தர்மத்திற்கு இல்லை. ஆனால் அந்த கூட்டம் சேர்க்கும் வலிமை என்பது எளிதாகக் கரைந்தும் போகக்கூடியது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மறுமலர்ச்சி கால அறிவுப்பரவல் நிகழ்ந்த அரை நூற்றாண்டிலேயே கிறித்துவம் பெரும் சரிவடைந்து விட்டது.  இந்தப்பின்னணியில்தான் கிறித்துவத்திற்கெதிராக அறிவியக்கம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

(கூட்டம் முடிந்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில் அவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டேன். “கிறித்துவ இறையியல் குறித்த அறிவும் விமர்சனமும் இந்து சமுதாயத்தை கிறித்துவ மதமாற்றத்திலிருந்து தாக்கும் தடுப்பூசி என்றீர்கள். ஆனால் இந்திய அளவில் மதம் மாறுபவர்கள் இறையியல் காரணங்களுக்காவெல்லாம் மாறுவதில்லையே, பிற சமூக, குழும, பொருளாதார காரணங்களுக்காகத்தானே மாறுகிறார்கள்? அவர்களிடம் இறையியல் ரீதியான விமர்சனங்கள் எந்த அளவுக்கு மதமாற்றத்திற்கு எதிராக எடுபடும்?” என்பது கேள்வி. அவர், ”ஆமாம், நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். அப்படிபட்ட மதமாற்றத்தை எதிர்க்கும் இயக்கமும் ஒருபக்கம் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அதை செய்வது எப்போதுமே எதிர்வினை என்கிற அளவில்தான் இருக்க முடியும். கிறித்துவ இறையியலை பலவீனமாக்கி இந்து இறையியலின் உயர்வை நிலைநிறுத்துவது என்பது முனைப்பு சக்தியை உங்கள் கைக்கு மாற்றுகிறது; அது சிறு குழுக்களிடையேதான் தொடங்கி கீழ் நோக்கிப்பாய்ந்து பரவ முடியும், ஆனால் நீண்டகால பலனை அதுவே தரவல்லது” என்று பதில் உரைத்தார். இந்திய ஆன்மீக குருமார்களுக்கு இப்போது மேலை நாடுகளில் சேரும் கூட்டமும் இவ்வகையானது தான் என்றார். அவர்களுக்கு மது அருந்தும் பார்கள், ஸ்டேடியம்கள் தவிர்த்த வேறு வித்யாசமான குழுச்சூழலை இப்படிப்பட்ட குருக்களின் தியான, யோக மையங்கள் தருகின்றன. அவற்றை எல்லாம் பரிசோதனை செய்து பார்க்க மேலை நாட்டார் முயல்கிறார் என்றார். இந்த ஒப்பீட்டை அவர் சொன்னது எனக்கு முழுமையாகப்பிடிபடவில்லை என்றாலும், ”இப்படிப்பட்ட யோகா குழுமங்கள் அளிக்கும் அதே போன்ற குழுச்சூழலைத்தான் கிறித்துவமும் அளிக்கிறது. வேறு சாத்தியங்கள் உருவாகையில் அவற்றிலிருந்து அவர்கள் வெளியேறுவதும் எளிதாக நடக்கும்- அவ்வாறின்றி கிறித்துவ இறையியல் குறித்த ஆழ் விமர்சனம் நீண்டகால பலன் தர வல்லது” என்று அவர் இதன் மூலம் சொல்லக வந்ததாக நான் எடுத்துக்கொண்டேன்).

– இ
ந்துக்கள் அறிவுத்தளத்தில் இயங்கும்போது நுட்பமாகவும் தொலை நோக்குடனுடனும் நிதானமாகவும் இயங்க வேண்டும். கிறித்துவர்கள் இதில் பல மடங்கு முன்னேறிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் போய் கோவா இன்க்வெஸிஷன் கொடுமைகள், இனவாதம், அமெரிக்க பழங்குடிகளை அழித்தது என்று எதை எடுத்தாலும், அதற்கு நிதானமாக, உங்கள் குற்றச்சாட்டுகளை நீர்த்துப்போக வைத்து, உங்கள் ஆயுதங்களை வலுவிழக்கச் செய்யும் பதில்களைத் த்யாரித்து வைத்திருக்கிறார்கள். போப் செய்த தவறுகள் என்று பட்டியலிட்டால், போப்பே பாவிதான் என்று சொல்லி விடுவார்கள். காலனியம், நிறவெறி, செவ்விந்தியர்களை அழித்தது என்று எதைசொன்னாலும் ‘ஆமாம் அப்போது பிரச்சனையின் பகுதியாக இருந்தோம், இப்போது தீர்வின் பகுதியாக இருக்கிறோம், இருக்க விரும்புகிறோம்’ என்று சொல்லி அறிவுத்தள விவாதத்தில் உங்கள் வாயை அடைத்து விடுவார்கள். பிறப்பு அடிப்படையிலான சாதியை இந்து இனவாதம் என்று உங்கள்மீதே திருப்புவார்கள். இவற்றுக்கெதிராக நிதானமான அறிவுத்தரப்பை இந்துக்கள்தான் கட்டியமைக்க வேண்டும். காலனிய மனோபாவத்திலிருந்து (அதாவது காலனீய கால காரணங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் மனோநிலையிலிருந்து) வெளி வந்து உங்களுக்கான தரப்பை இந்து ”பொது” அறங்களின் (Hindu Commonwealth ethics) அடிப்படையில் நீங்கள் உங்களுக்கான வெளியை உருவாக்குவது அப்போதுதான் சாத்தியமாகும் என்றார்.

– கிறித்துவம் வெள்ளை இனமாக இன்று இல்லை என்பதையும் அது ஆரம்பத்திலிருந்தே பல இனக்கூட்டங்களுக்கு தாவித்தாவி வளர்ந்த மதம் என்பதையும் நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்துக்கள் எதிகொள்ள வேண்டிய கிறித்துவ மேலாண்மைவாதிகள் இன்று வெள்ளைத்தோலில் மட்டும் வருவதில்லை, மஞ்சள் தோல், பழுப்புத்தோல், கறுப்புத்தோல் என்று சகல தோல் நிறத்திலும் அவர்கள் வருகிறார்கள்.

மேற்குலகம் குறித்து:

– மேற்கு ஐரோப்பாவில் கிறித்துவம் வலுவிழந்து விட்டது, இனிமேல் அந்தப் பழைமைவாதம் தலைதூக்க முடியாது. அதற்குக் காரணம் அறிவுப்பரவல்தான். தன் தரப்பை வலுப்படுத்திக்கொண்டு வந்ததன் மூலமாகவே கிறித்துவத்தின் இறையியலை எள்ளத்தகுந்ததாக, கேலிக்கூத்தான தரப்பாக அது மாற்றியமைத்து விட்டது. எல்ஸ்ட் மிக தீர்க்கமாக’எங்கள் குடும்பத்தில் ஒட்டு மொத்தமாக கிறித்துவத்திலிருந்து வெளியே வந்தோம். இனி திரும்ப அதனுள் போவோம் என்று எண்ணிக்கூடப்பார்க்க முடியாது’ என்றார்.

– இ
ந்து மத அறிவுஜீவிகள் இன்னமும் ’மாக்ஸ்முல்லர், ஆரியப்படையெடுப்பு’ என்று கொந்தளிப்பதையும், பிரிட்டிஷார் மீதும் ”மேற்கின் சதி” மீதும் பழிபோட்டுக் கொண்டிருப்பதையும் விட்டு விலக வேண்டும். உண்மையில் இந்தியா மேற்கிற்கு அதனளவில் முக்கியம் கிடையாது. இந்தியாவைக் கவிழ்க்கவும் பிளக்கவும் சதா மேற்குலகம் சதித்திட்டத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறது என்கிற பிரமையிலிருந்து இந்து தேசியவாதிகள் வெளிவர வேண்டும். இதுவும் காலனீய மனோபாவத்தின் பிரதிபலிப்புதான். சுதந்திர இந்தியாவில் இந்துக்களின் எதிரிகள் உள்ளேதான் இருக்கிறார்கள். சுதந்திர இந்தியாவில் தன் விதியை இந்துக்கள் தன் செயல் மூலமாக தானேதான் நிர்ணயித்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் இன்னமும் வளர்ச்சியடையா சிறுபிள்ளைகள் போல் பழைய வரலாற்றையும், பழைய எதிரிகளையும் குற்றம் சொல்லிப்பழிபோட்டுக்கொண்டு இருக்கக்கூடாது.

(இது என்னமோ எனக்கு ப்ரேக்கிங் இந்தியா புத்தகம் மீதான மறைமுக விமர்சனம் மாதிரித் தோன்றியது. ஆனால் பிரேக்கிங் இந்தியா புத்தகத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் எல்ஸ்ட் சொல்வது பாதி உண்மை மட்டுமே என்ற எண்ணமே ஏற்படுகிறது. பிரேக்கிங் இந்தியா ஆசிரியர் அரவிந்தன் நீலகண்டனுடன் முன்பு இது குறித்துப் பேசியபோது கீழ்க்கண்ட விஷயங்களைக் கூறினார்.

மேற்கு இந்தியாவை உடைக்க வேண்டுமென்று சதியுடன் சதா சர்வ காலமும் சோவியத் – அமெரிக்க ஒற்றைப் படை மோதல் போல பைத்தியமாக அலைந்து கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால் மேற்குலனின் தெற்காசிய நோக்கர்களும் திட்டமிடுவோரும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்கள் சதா சர்வகாலமும் வாழ்க்கைத் தொண்டாக இதை செய்கிறார்கள். வேர்ல்ட் விஷன் இன்றைக்கு அதிகபணம் ஒதுக்குவது இந்தியாவுக்குத்தான். வேர்ல்ட் விஷன் அமெரிக்க சிஐஏயுடன் இணைந்து செயலாற்றியுள்ளது, அது ஒரு அரசியல் சக்தியாக செயல்பட முடியும் என்பதெல்லாம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான்.

ஐரோப்பிய மையப் பார்வையின் படி பார்த்தால் மேற்குக்கு இந்தியா குறித்து பெரிய அக்கறை இல்லை என்று தான் தோன்றும். ஆனால் மேற்கு இந்தியா மீது காட்டும் ’சிறிய அக்கறை’ இந்தியாவில் பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். உதாரணமாக ”சாதி இனவாதத்தின் ஒரு வெளிப்பாடே” என ஐ.நா. சபையில் ஏற்கப்பட்டு ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டால், பொருளாதார அரசியல் ரீதியாக இந்தியாவை தரையில் போட்டு நசுக்கலாம். நம்மவர்களே கூட அதற்கு துணை போவார்கள். சாதி அபிமானமா தேசப்பற்றா என்று வந்தால் முன்னது நுணுக்கமாகவும் தந்திரமாகவும் முன்னிறுத்தப்படும் என்பதுதான் வருத்தம் தரக்கூடிய, கசப்பான உண்மை)

ஆரிய இனவாதம் குறித்து:

– ”(ஆரியர்கள்) பத்தாயிரம் வருடத்திற்கு முன் வந்தவர்கள், ஐயாயிரம் வருடத்திற்கு முன் வந்தவர்கள் என்பதற்கும் வலுவான *நவீன* தேசியத்தைக் கட்டமைப்பதற்கும் ஒரு ஒரு சுக்கு சம்பந்தமுமில்லை. அதனை சாவர்க்கார் உணர்ந்திருந்தார் – தன் ஹிந்துத்துவா என்ற புத்தகத்தில் ஆரியர் வருகையை அவர் ஏற்றுக்கொண்டே எழுதியிருக்கிறார்” என்றார் எஸ்ட்.  ஆனால் அதை வைத்து பிரிவினை நெருப்பை உருவாக்க முயலும் முனைப்புகளையும், அந்த நெருப்புக்கு எண்ணெய் ஊற்றும் தரப்புகளுடனும் போரிடத்தான் வேண்டும் என்றும் ஒப்புக்கொண்டார். ”ஆனால் அதுவே உங்கள் பிடித்தபிடியாகி விடக்கூடாது, அது ஓரளவுக்குத் தான் முக்கியம், அதைத் தாண்டிய விசாலமான தொலை பார்வை இந்து அறிவியக்கத்துக்கு அவசியம்” என்றார்.

இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் குறித்து:

– மவுலானா ஆசாத் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதி. அவர் பிரிவினையை எதிர்த்ததற்குக் காரணம் மொத்த இந்தியாவையுமே சிறுபான்மை முஸ்லீம்கள் ஆண்டிருக்கிறார்கள், அதுபோல மொத்த இந்தியாவையுமே இஸ்லாமிய பிரதேசமாக உருவாக்க வேண்டும் என்று எண்ணியதே. அதற்கு மாறாக ஜின்னா ஒரு செக்யுலர் அரசியல்வாதி. தமக்கென்று ஒரு உயர்ந்த இடம் கிடைக்க வாய்ப்பிருந்ததாலேயே பிரிவினை பேசத்தொடங்கினார்.

– இந்தியா பாகிஸ்தான் பிளவை பிரிட்டிஷார் விரும்பவில்லை. காலனி என்றாலும் பிரிட்டிஷார் ஒருங்கிணைந்த இந்திய அரசியல் தேசியம் என்பதை பிரிட்டிஷாரின் உருவாக்கமாகவே பார்த்தார்கள். அதை உடைக்க அவர்கள் விரும்பவில்லை. முஸ்லீம்கள் ஜின்னாவின் தலைமையில் தொடர்ந்து மிரட்டியதாலும், சோஷலிச இந்தியாவுக்கு எதிராக தனக்கான கூடாரத்தை அமைக்க பாகிஸ்தானும் ஜின்னாவும் உதவுவார்கள் என்பதற்காகவும் இரண்டாம் உலகப்போருக்குப்பின் மவுண்ட்பேட்டன் தலைமை எடுத்த முடிவு அது.

அயோத்தி,அமர்நாத் இயக்கங்கள் குறித்து:

– அயோத்தி இயக்கத்தை பாஜக உபயோகப்படுத்தி ஆட்சிக்கு வந்து பின்னர் சூடு தாங்காமல் கீழே போட்டு விட்டது.

– அ
மர்நாத் இயக்கத்தில் ஆர் எஸ் எஸ் உள்ளே நுழைவதை பிற பல இந்து இயக்கங்கள் விரும்பவில்லை.

– அயோத்தி இயக்கத்தை பல காங்கிரஸ் காரர்கள் ஆதரித்தார்கள். பூட்டா சிங் ராஜீவ் காந்தியை அழைத்து ஷிலாநியாஸ் செய்யப் போவதாகக் கூறினார். ஆனால் பாஜக அதை வெறும் அரசியல் துருப்பு சீட்டாக உபயோகப்படுத்தி விட்டு தூக்கிப்போட்டு விட்டது. அத்வானி மசூதி இடிப்பு தவறென்கிறார். பாஜக பெண் தலைவர் அயோத்தி என்பது இன்றைய நிலையில் செல்லாக்க்காசு என்கிறார். அயோத்தி இயக்கத்தையும் இந்துக்கள் நன்மையையும் பேசி ஆட்சிக்கு வந்த கட்சி இப்படிச்சொல்வது பெரும் சரிவு தான். ஆனாலும், இன்றைய நிலையில் காங்கிரஸ் & அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள் சேர்ந்த யூ.பி.ஏ அரசு தான் இந்துக்களின் ஒட்டு மொத்த எதிர்த் தரப்பாகி இருக்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்தவர் (காண்டே ராவ்) பின்னர் மேடையில் இவை குறித்து பதில் சொன்னார். ஆமாம், அயோத்தி குறித்த ஏமாற்றம் உண்மைதான் ஆனால் அயோத்தி இயக்கம் ஆரம்பத்திலிருந்தே பாஜகவின் இயக்கம் அல்ல. விஷ்வ ஹிந்து பரிஷத்தால் முன்னெடுக்கப்பட்டு வலுவூட்டப்பட்ட இயக்கம் அது என்றார். ஆனால் சூடு தாங்காமல் பாஜக அதைக்கீழே போட்டது ஓரளவு உண்மைதான் என்றார். அமர்நாத் குறித்த எல்ஸ்ட் கருத்தையும் காண்டேராவ் மறுத்தார்; அமர்நாத் இயக்கத்தைப் பின்னிருந்து இயக்கியதில் ஆர் எஸ் எஸ் பங்கு மிக முக்கியமானது, பெண்களை முன்னிறுத்தியும், ஊரடங்கு உத்தரவிருந்த நாட்களில் கூட எல்லோருக்கும் தடையின்றி உணவு வரச்செய்ததிலும் ஆர் எஸ் எஸ் மிக முக்கியப் பங்காற்றியது என்றார். தமிழ் நாட்டில் ஹிந்து முன்னணி போல ஒவ்வொரு காலம், இடம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்றாற்போல சில இயக்கங்களை சங்கம் பிறப்பிக்கிறது என்று சுட்டிக்காட்டினார். மொத்தையாக ஒரே ஒரு நிறுவனம் என்றிருப்பது பலவீனமானது என்றும் சொன்னார்.

கேள்வி பதில் நேரம்:

கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர் “இந்தக்கால இளைஞர்கள் ஃபேஸ்புக் ட்விட்டர் என்றிருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு அயோத்தி இயக்கத்தில் எந்த அளவுக்கு ஆர்வம் இருக்கிறது, ஐரோப்பாவில் கிறித்துவம் வலுவிழந்தது என்றால், ஏன் ஐரோப்பாவில் வலதுசாரி கட்சிகள் வலுப்பெற்று வருகின்றன” என்றார். தொழில்நுட்பப் பரவல் இஸ்லாமிய நாடுகளைப்புரட்டிப்போடும். அடிப்படைவாதத்திருந்து கிறித்துவ ஐரோப்பாவை மாற்றியதுபோல் இஸ்லாமிய நாடுகளையும் மாற்றியமைக்கும். அது இந்துக்களுக்கு நல்லதுதான். ஐரோப்பாவில் வலதுசாரி வலுப்பெறுவது இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரானது, அதனாலேயே கிறித்துவம் வலுப்பெறுகிறது என்று அர்த்தம் ஆகிவிடாது என்று பதில் சொன்னார்.

வழக்கம்போல ஆர்வக்கோளாறு ஆட்களும் வந்திருந்தனர். ஒரு இளைஞர் “அப்ப ரெண்டாயிரம் வருடத்திற்கு முன்பே சங்கரர் கண்டறிந்து சொன்ன அத்வைதம் ’ஒரே கடவுள்’ தத்துவமில்லையா?” என்று கடுகு வாக்கியத்தில் கடல் போல் பிழைகளை நுழைத்துக்கேட்ட போது ஆபிரஹாமிய ‘ஒரு கடவுள்’ வாதத்திற்கும் அத்வைத ஒருமை என்பதற்கும் உள்ள வித்யாசத்தைப் பொறுமையாய் விளக்கினார் எல்ஸ்ட்.

இன்னொரு தாத்தா எழுந்திருந்து கூட்டத்தில் இருந்த என்போன்ற  சின்னப்பயல்களை நோக்கி, எல்ஸ்ட் சொன்னதை நான் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன் என்று தொடங்கி “இந்தியர்கள் காஷ்மீரிலிருந்து கன்யாகுமரி வரை, எல்லோரின் டி என் ஏவும் ஒரே மாதிரிதான் உள்ளது; அப்படி இல்லை என்று சொல்லி பிரிவினை வளர்ப்பவர்கள் சதிகாரர்கள்” என்று அறிவித்து பெருமிதத்துடன் எல்ஸ்டைப் பார்க்க, “அட இன்னொரு சதிகாரத் தரப்பா, வசதிதான்” என்று சிரித்துக்கொண்டே கமெண்டடித்தார் எல்ஸ்ட். தாத்தா தொடர்ந்து விடாமல் “இல்லை நீங்கள் சொன்னதைத் தான் சொல்கிறேன்,  உள்நோக்கம் கொண்ட தீய சக்திகள்தான் காரணம்” என்று விளக்கி எல்ஸ்டை வாயடைக்கச் செய்தார். நண்பர் ஒருவர் ’டி என் ஏ பற்றி நீங்கள் சொன்னது முழுப்பிழை’ என்று சொன்னது கூட்ட சப்தத்தில் அமுங்கிப்போனது.

இன்னொரு தாத்தா எழுந்து வந்து எல்ஸ்டை வழிமறித்து, எல்லாம் தெரிந்த புன்னகையுடன், என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதே புரியாத வகைக்கு இடியாப்பமாய்த் தொடர்ந்து பத்து நிமிடம், எல்ஸ்ட் பேசக்கூட வாய்ப்புத்தராமல், பேசித்தள்ளினார். அவர் கேள்வி கேட்டாரா, அவருக்கு பதில் சொல்ல வேண்டுமா என்றெல்லாம் குழம்பித் தவித்து எல்ஸ்ட் என் பக்கம்  பரிதாபமாய்த் திரும்ப்ய தருணத்தில் ”கிறித்துவ இறையியல் குறித்த அறிவானது, இந்து சமூகத்தை மதமாற்றத்திலிருந்து எப்படிக் காத்து விட முடியும்” என்ற என் கேள்வியைக்கேட்டு விட்டேன். அவரும் கொழுகொம்பாய் என்கேள்வியைப் பிடித்துக் கொண்டு உற்சாகமாய் பதில் சொன்னார்.

சுள்ளென்ற வெயில்தான் சிறு நிழலுக்குக்கூட பெருமை சேர்க்கிறது என்பதால் அந்த தாத்தாவை எனக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது.

கம்பன் கண்ட சிவராம தரிசனம்

அன்று மிதிலையின் வரலாற்றில் ஒரு பொன்னாளாக ஆகப் போகிறது.

முந்தைய நாள் அந்த நகருக்கு வந்து “மண்வழி நடந்து அடி வருந்தப் போன” அரசகுமாரன் மிதிலைச் செல்வியின் “கண்வழி நுழைந்திடும் கள்வனாகி” அவள் இதயத்தை ஆட்கொண்டு விட்டான். மகாமேரு போல நிற்கும் அந்த சிவதனுசு என்னும் வில்லை உடைக்கவேண்டும், பாற்கடல் பள்ளியில் பிரிந்த தெய்வ தம்பதியர் ஒன்று சேரவேண்டும் – அது ஒன்றுதான் பாக்கி. அண்ணலின் நெஞ்சிலும் அவளே நீக்கமற நிறைந்து விட்டாள். இரவு முழுவதும் அவளையே எண்ணி, எப்போது நிலவு மறையும், கதிரவன் உதிப்பான் என்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் இராமன்.

பொழுது புலரத் தொடங்குகிறது. அதைக் கம்பன் இப்படி விவரிக்கிறான் –

ததையும் மலர்த் தார் அண்ணல் இவ்வண்ணம்
மயல் உழந்து, தளரும் ஏல்வை
சிதையும் மனத்து இடருடைய செங்கமலம்
முகம் மலர, செய்ய வெய்யோன்,
புதை இருளின் எழுகின்ற புகர்முக யா-
னையின் உரிவைப் போர்வை போர்த்த
உதயகிரி எனும் கடவுள் நுதல் கிழித்த
விழியே போல், உதயம் செய்தான்.
(மிதிலைக் காட்சிப் படலம், 150)

[ததையும் மலர்த் தார் அண்ணல் – மலர்கள் அடர்ந்த மாலையணிந்த இராமன்; மயல் உழந்து – மயங்கி; தளரும் ஏல்வை – தளரும் காலத்தில்; செய்ய வெய்யோன் – இளஞ்சிவப்பாக எழும் சூரியன்; புகர்முக யானை – புள்ளிகளுடைய முகத்தயுடைய யானை; உரிவை – உரித்த தோல்; நுதல் – நெற்றி]

இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு உதயகிரி மீது இளஞ்சூரியன் எழுகிறான். அது எப்படியிருக்கிறது? புதையிருள் வடிவம் கொண்ட கரிய யானையின் (கஜாசுரனின்) தோலை உரித்துப் போர்வையாகப் போர்த்திக் கொண்ட மாமலையாகிய மகாதேவனின் நெற்றிக் கண் திறப்பது போல் இருக்கிறதாம்!

சுடரோன் எழுந்து விட்டான். அவனது கதிர்கள் நாற்புறமும் பரவுகின்றன. அந்தக் காட்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது.

எண்ண அரிய மறையினொடு கின்னரர்கள்
இசை பாட, உலகம் ஏத்த,
விண்ணவரும், முனிவர்களும், வேதியரும்
கரம் குவிப்ப, வேலை என்னும்
மண்ணும் மணி முழவு அதிர, வான் அரங்கில்
நடம் புரி வாள் இரவி ஆன
கண்ணுதல் வானவன், கனகச் சடை விரிந்தா-
லென விரிந்த – கதிர்கள் எல்லாம்.
(மிதிலைக் காட்சிப் படலம், 153).

[மறை – வேதம்; கின்னரர்கள் – குதிரை முகமும் மனித உடலும் கொண்டு பறந்து கொண்டே இசை பாடும் தேவ வர்க்கத்தினர்; வேலை – கடல்; மண்ணும் மணி முழவு – மார்ச்சனம் என்னும் மாப்பசை தடவப் பட்ட அழகிய மிருதங்கம்; வாள் இரவி – ஒளி பொருந்திய சூரியன்; கண்ணுதல் வானவன் – நெற்றிக் கண்ணுடைய சிவபிரான்]

ravivarma_rama_breaking_bowதேவரும், முனிவரும், மனிதரும் புகழ்ந்தேத்த, ஆர்ப்பரிக்கும் அலைகடலே மிருதங்கமாக ஒலிக்க, அந்த வான் அரங்கில் சிவ நடனம் நிகழ்கிறது. ஆடும் கூத்தனின் செஞ்சடை விரிவது போன்று கதிர்கள் விரிந்து உலகனைத்தையும் தீண்டுகின்றன.

இப்படி, சீதா கல்யாணம் நடக்கும் அந்த சீரிய நாளின் உதயத்தை சிவனது திருக்காட்சியாகக் கம்பன் வர்ணித்திருக்கிறான். சிவதனுசை முறிக்கப் போகும் மாவீரனின் பெருமைக்கு அந்த நாளின் உதயமே கட்டியம் கூறுகிறது என்பதைக் குறிக்கத் தானோ?

சபை கூடிவிட்டது. அரசகுமாரர்களை விசுவாமித்திர முனிவர் ஜனக மகாராஜனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார். ”குழந்தாய் ராமா, இந்த வில்லைப் பாரேன்” (”வத்ஸ ராம, தனு: பஷ்ய” – வால்மீகி) என்று குறிப்புணர்த்துகிறார் முனிவர். முனிவரின் நினைப்பைப் புரிந்து கொண்ட இராமன் எழுகிறான். அதைக் கம்பன் பாடும் அழகு தான் என்னே!

பொழிந்த நெய் ஆகுதி வாய்வழி பொங்கி
எழுந்த கொழுங்கனல் என்ன எழுந்தான்;
“அழிந்தது வில்” என வானவர் ஆர்த்தார்;
மொழிந்தனர் ஆசிகள் முப்பகை வென்றார்;
(கார்முகப் படலம், 26)

[கொழுங்கனல் – கொழுந்து விட்டெரியும் தீ; முப்பகை வென்றார் – காமம், கோபம், மயக்கம் முதலாகிய மூன்று பகைகளையும் வென்ற முனிவர்கள்]

வேள்வியின் முடிவில் பூர்ணாகுதியாக சொரிந்த நெய் முழுதும் வழிய, வேள்வித் தீ ஜுவாலையாகக் கொழுந்து விட்டு விண்ணை நோக்கி எழுவது போல, இராமன் எழுந்தானாம்! கார்மேக வண்ணனைத் தீவண்ணனாக இங்கே கவி சித்தரிக்கிறார். (”செழுநீர்ப் புனற்கங்கை செஞ்சடை மேல் வைத்த தீவண்ணனே” – அப்பர் தேவாரம்)

இந்த உவமை மிகவும் அழகானது. வேட்டல் என்றால் விரும்புதல். வேள்வி என்ற சொல் அதிலிருந்து வருகிறது. தெய்வீக சங்கல்பமே இச்சையாக மாறி வேள்வியாக உருக்கொள்கிறது. வேள்வியின் விளைவான பலன் நெருங்கப் போகிறது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் தீ எழுவது போன்று, சீதா ராமர் திருமணம் நடக்க வேண்டும் என்ற தெய்வ சங்கல்பத்தின் உருவாக ராமன் வில்லுடைக்க எழுகிறான்.

சூரிய, சந்திரரை திருமாலின் கண்களாகக் கூறுவது மரபு. ”திங்களும் ஆதித்தியனும் எழுந்தாற்போல், அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் மேல் நோக்குதியேல்” என்பது திருப்பாவை. அதே போன்று சூரியன், சந்திரன், அக்னி இவை மூன்றையும் சிவனது முக்கண்களாகக் கூறுவார்கள். மூன்றாவதாகிய நெற்றிக் கண் அக்னி வடிவானது. நாளின் உதயத்திலேயே ராமனைத் தீண்டிய செங்கதிரின் உள்ளுறை பொருளான அந்த அக்னி வடிவமாக இங்கே ராமன் வில்லுடைக்க எழுகிறான் என்றும் கொள்ள இடமிருக்கிறது. ”பொறுமையில் பூமிக்கு நிகரானவன், அறத்திற்காகக் கோபமுறும் தருணத்திலோ காலாக்னிக்கு நிகரானவன்” (காலாக்னி ஸத்ருச: க்ரோதே, க்ஷமயா ப்ருத்வீ ஸம:) என்றல்லவோ வால்மீகி முனிவர் ராமனின் குணாதிசயங்களைப் பட்டியலிடுவார்!

’கங்கை வார் சடை’

ravivarma_gangadharaஅயோத்தியா காண்டத்தில் மற்றொரு காட்சி.

நகரை விட்டு நீங்கி ராமனும், சீதையும், லக்ஷ்மணனும் வனத்துக்குள் நுழைகிறார்கள். கங்கைக் கரையை அடைந்து முனிவர்களின் உபசாரத்தை ஏற்று, கங்கையில் நீராடச் செல்கிறார்கள்.
நுரைத்து ஓடும் கங்கை நீரின் துளிகள் ராமனின் சடைக் கற்றைகள் வழியாக விழுகின்றன. திரண்ட அவன் புயங்கள் அந்த நீரில் ஜொலிக்கின்றன. தன் கணவனைக் கண்டு ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் சீதை. கம்பனின் கவிதை இதைக் காட்சியாக விரிக்கிறது –

வெங்கண் நாகக் கரத்தினன், வெண் நிறக்
கங்கை வார் சடைக் கற்றையன், கற்புடை
மங்கை காண நின்று ஆடுகின்றான், வகிர்த்
திங்கள் சூடிய செல்வனின் தோன்றினான்.
(கங்கைப் படலம், 18)

[வெங்கண் நாகக் கரத்தினன் – வெம்மையான கண்களைக் கொண்ட நாகங்களைக் கரத்தில் ஆபரணமாக அணிந்த சிவன்; சிறிய கண்களைக் கொண்ட யானையின் துதிக்கை போன்ற கம்பீரமான கரங்களைக் கொண்ட இராமன்; வகிர்த் திங்கள் – பிறை நிலா]

தில்லை அம்பலத்திலே உமையவள் மகிழ்ந்து காண கௌரி தாண்டவம் ஆடிய கங்காதரனின் திருவுருவை ஸ்ரீராமனின் கங்கை நீராட்டத்தில் இணைத்துக் காட்டுகிறது கம்பன் கவி. வைணவத்தையும், சைவத்தையும் மட்டுமல்ல, வடக்கையும், தெற்கையும் கூட இணைக்கிறது.

காசி ராமேஸ்வரம்:

வால்மீகி ராமாயணத்தில் சேதுக் கரையில் ஸ்ரீராமன் சிவபூஜை செய்ததாக வரும் பிரசங்கம் இல்லை. ஆனால் கம்பராமாயணத்தில் உள்ளது.

இலங்கையிலிருந்து புஷ்பகவிமானத்தில் திரும்பும்போது சீதைக்கு சேதுவைக் காட்டி அதன் மகிமையை விரிவாக இராமன் விளக்குகிறான். சேதுக் கரையில் இறங்கி திருவணையை வாய் கீறி, அந்த அணைக்குத் தெய்வங்களைக் காவலாக நிறுத்துகிறான். அகத்தியர் அப்போது அங்கு வந்து ராமனைச் சந்தித்து, சிவபூஜை செய்யுமாறு கூறுகிறார். கங்கையிலிருந்து சிவலிங்கம் கொண்டுவர அனுமன் போய் வரத் தாமதமாகிறது. அப்போது –

காலம் சென்றது எனக் கருதி, கையால்
கோலமான மணலினைக் கூட்டியே
‘ஆலம் உண்டதே இவர் ஆம்’ என
ஞாலம் உண்டவர் தம் மனம் நாட்டவே.

[ஆலம் – ஆலகால விஷம்; ஞாலம் உண்டவர் – பிரளய காலத்தில் உலகனைத்தையும் தன் வயிற்றில் ஒடுக்கும் மகாவிஷ்ணுவாகிய ராமன்]

’முகுத்தம் ஆனதே’ என முனி மொழிதலும், இராமன்
மிகுத்தது ஓர் இடத்து எய்தியே, வெண்மணல் கூப்பி
அகத்தினில் புறம் பூசித்தே, அடி மலர் இறைஞ்சி
செகுத்த தோளுடைத் தம்பியும், சீதையும், தானும்

[முகுத்தம் – முகூர்த்தம்]

ஒத்தபூசனை செய்யவும், அமைதியின் உள்ளச்
சுத்தி மேவிய ஞானமும் தொடர்விடாது இருந்தோன்
அத்தன் பாதகம் ஆனவை அழிதர இயற்றி
சித்தம் வாழ்தர நின்றனன் தேவர்கள் துதிப்ப.

(யுத்தகாண்டம், மீட்சிப் படலம், 34-36. கம்பன் கழகப் பதிப்பு, பக்-1678)

கம்பன் வாழ்ந்த காலகட்ட்த்தில் (11-ஆம் நூற்றாண்டு) இராமேஸ்வரம் பற்றிய இந்தப் புராண ஐதிகம் தமிழகத்தில் நிலைபெற்றிருந்தது. 7-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த திருஞானசம்பந்தர் மற்றும் திருநாவுக்கரசர் தேவாரப் பதிகங்களிலேயே இராமேஸ்வரம் குறிப்பிடப் படுகிறது.

தேவியை வவ்விய தென்னிலங்கை அரையன் திறல் வாட்டி
ஏவிய வெஞ்சிலை அண்ணல் நண்ணும் இராமேச்சுரத்தாரை..

[வவ்விய – கவர்ந்து சென்ற; வாட்டி – அழித்து; வெஞ்சிலை – வெம்மை தரும் வில்]

கம்பனுக்கு முன்பே ஸ்ரீராமனை அண்ணல் என்று அழைத்திருக்கிறார் சம்பந்தர்!

ramalinga_pujaதமிழகம் மட்டுமல்ல, கர்நாடகத்திலும் மைசூர்ப் பகுதியில் காவிரி சங்கமத்தில் ராமநாதபுரா என்ற ஊரில் இதே ஐதிகத்துடன் கூடிய பழமையான கோயில் உள்ளது. ஆந்திராவில் வாரங்கலுக்கு வடக்கே “ராமப்பா குடி” என்றே ஒரு ஊரும், அதில் காகதீயர் காலத்திய ராமலிங்கேஸ்வர ஸ்வாமி கோயிலும் உள்ளது. மிக அழகிய வேலைப் பாடுகள் கொண்ட ஒரு மாபெரும் சிற்ப அற்புதம் இந்தக் கோயில். எனவே ராமேஸ்வரம் பற்றிய ஐதிகமும் ஒரு தொன்மை மரபு தான் என்பதில் ஐயமில்லை.

வால்மீகியின் ராமன் “ஆத்மானம் மானுஷம் மன்யே” என்று தன்னை மனிதனாகவே கூறிக் கொள்பவன். அந்த இலக்கணத்தின் படியே பெரியோர்களையும், தேவதைகளையும், முனிவர்களையும் அவன் வணங்கிச் செல்வதாக நெடுகிலும் வால்மீகி முனிவர் சொல்லிச் செல்கிறார். உலக அன்னையாகிய சீதாதேவி படகில் கங்கை நதியைக் கடக்கையில் (இன்றைக்கும் இந்துத் தாய்மார்கள் செய்வது போன்று) தங்கள் குடும்பத்தையும், குலத்தையும் காக்கவேண்டும் என்று கங்கையையும், யமுனையையும் வேண்டிக் கொள்கிறாள், நேர்த்திக் கடன் செலுத்துவதாகவும் பிரார்த்தனை செய்கிறாள்! கானகத்தில் புனித விருட்சங்களை ராமரும், சீதையும் வணங்குவதாகவும் வருகிறது.

இதனால் இராமன் பரம்பொருளின் அவதாரம் என்ற கருத்து ஒரு மட்டுக் குறைகிறது என்று சில சமயவாதிகள் எண்ணினால் அது அறியாமையும், ஸ்ரீராமனின் அவதார ரகசியத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாததன் விளைவுமே ஆகும். போரில் இறந்த வானரர்கள் அனைவரையும் உயிர்ப்பித்த ராமன் ஜடாயு இறந்தபோது கதறி அழுகிறான். அதற்கு எப்படி தர்க்கபூர்வமாக விளக்கம் கொடுக்க முடியும்? இவையனைத்தும் அவனது அலகிலா விளையாட்டு, “நடையின் நின்றுயர் நாயகனின்” தெய்வலீலையில் ஒரு அங்கம் என்று தான் கொள்ளவேண்டும். அவனது சிவபூஜையும் அவ்வாறே என்றே கருதிக் கம்பன் தன் காவியத்தில் அதனைச் சேர்த்திருக்க வேண்டும்.

ravivarma_rama_sita_lakshmana_smallஅதோடு, பிரம்மஹத்தி (அல்லது வீரஹத்தி) தோஷம் அகல்வதற்காக ராமன் சிவபூஜை செய்தான் என்றும் சொல்லப் படுகிறது. அதர்மத்தை அழித்தொழித்த ஸ்ரீராமனின் செய்கை எப்படி பாவமாகவும், தோஷமாகவும் ஆகக் கூடும்? ராமாயணத்தின் மையத் தத்துவத்திற்கே முரணாக அல்லவா இருக்கிறது இது! இந்த ஐதிகம் சாதிய, ஜோதிட, பரிகார வெறியர்களால் ஒரு கட்ட்த்தில் நுழைக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும். இந்தப் பிரசங்கத்தை மட்டுமல்ல, இதிகாச புராணங்களின் எல்லா நிகழ்வுகளையுமே நாள்கள் கோள்களின் பலன்களாகவும், விதிப் பயன்களாகவுமே சித்தரிக்கும் ஒருவித இயந்திரத் தனத்தின் விளைவு அது. (உதாரணமாக: ஏன் ராமன் காட்டுக்குப் போக நேர்ந்தது என்றால் அவன் ஜாதகத்தில் அப்படி இருந்தது, சீதையின் ஜாதகமும் அப்படி இருந்த்து; வசிஷ்டர் பட்டாபிஷேகத்திற்குக் குறித்த நாள் சரியில்லை.. இப்படியாக அது போய்க் கொண்டிருக்கும்). இத்தகைய ஒரு கண்ணோட்டம் ஜோதிடப் பிரியர்களான ஒரு சிறு கூட்டத்தாருக்கு சுவாரஸ்யம் தருவதாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தக் கண்ணோட்டம் இதிகாச, புராண நிகழ்வுகளில் அற்புதமாக இழையோடும் ரசானுபவத்தையும், அவற்றின் இயல்புத் தன்மையையும், பல சமயங்களில் அவற்றின் தெய்வீக, தத்துவ பரிமாணங்களையுமே குலைப்பதாக இருக்கிறது. எனவே இந்த “தோஷ நிவாரண” ஐதிகத்தை நிராகரித்து, தெய்வலீலையின் ஒரு அங்கமாக மட்டுமே ராமனின் சிவபூஜையைக் கருதவேண்டும்.

ராமேஸ்வர: என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு சமத்காரமாக மூன்று விதங்களில் பொருள் கொள்ளலாம். ராமனாகிய ஈஸ்வரன் (ராம: ஈஸ்வரஸ்ச), ராமனுக்கு ஈஸ்வரனாகிய சிவன் (ராமஸ்ய ஈஸ்வர: ), ராமனைத் தனக்கு ஈஸ்வரனாகக் கொண்ட சிவன் (ராம: யஸ்ய ஈஸ்வர: ) !

ராமேஸ்வரத்தின் ஐதிகத்திற்கு இணையாக, காசியில் சிவன் எப்போதும் ராம நாம தியானத்தில் இருக்கிறார் என்றும், இறக்கும் உயிர்களின் காதில் தாரக மந்திரமான ராமநாமத்தை உபதேசித்து அவைகளைக் கரையேற்றுகிறார் என்றும் ஒரு தொன்மை மரபு உள்ளது.

அதையும் கம்பன் சொல்லியிருக்கிறான்.

வாலிவதம் நிகழ்ந்தவுடன், ராமன் வாலிக்கு முன்னே தோன்றுகிறான். நீண்ட விவாத்த்திற்குப் பின், வாலி ஸ்ரீராமனது அவதார ரகசியத்தை உணர்கிறான். தன் உயிர் போகும் தறுவாயில் பலவாறு பரம்பொருளான ராமனைத் துதிக்கிறான். இந்தத் துதிப் பாடல்கள் அனைத்துமே மிக அழகானவை.

ஏவுகூர் வாளியால் எய்து நாய் அடியனேன்
ஆவிபோம் வேலைவாய் அறிவு தந்து அருளினாய்;
மூவர் நீ; முதல்வன் நீ; முற்றும் நீ; மற்றும் நீ;
பாவம் நீ; தருமம் நீ; பகையும் நீ; உறவும் நீ;
(வாலிவதைப் படலம், 129)

[ஏவுகூர் வாளியால் – விரைந்துசெல்லக் கூடிய கூரிய அம்பால், வேலைவாய் – வேளையில்]

மாவலச் சூலியார் வாழ்த்துநர்க்கு உயர்வரம்
ஓவல் அற்று உதவல் நின் ஒரு தனிப் பெயர் இயம்பு
ஆவலிப்பு உடைமையால் ஆகும்; அப்பொருளை யான்
தேவ நிற்கண்ட எற்கு அரிது எனோ தேரினே!
(வாலி வதைப் படலம், 128-1, கம்பன் கழகப் பதிப்பு பக்-744).

[மாவலச் சூலியார் – பெரிய வலியுமையுடைய சூலத்தை ஏந்தியவரான சிவபிரான்; வாழ்த்துநர்க்கு – தம்மைப் போற்றுபவர்களுக்கு; ஓவலற்று உதவல் – குறைவில்லாமல் அருளுதல்; ஆவலிப்பு உடைமை – பெருமித உணர்வு கொண்டமை; தேவ – தேவனே; தேரினே – எண்ணிப் பார்க்கையில்; நிற்கண்ட எற்கு அரிது எனோ – அப்பேர்ப்பட்ட உன்னையே கண்ட எனக்கு கிடைத்தற்கரியது என்று இனி என்ன உள்ளது?]

சிவபிரான் தன் பக்தர்களுக்கு வரங்களை வாரி வழங்குவது ராம நாம மகிமையினாலேயே என்று இந்தப் பாடலில் உணர்த்தப் படுகிறது.

வாலி ஒரு சிறந்த சிவபக்தன். இது கம்பராமாயணம் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் பல இடங்களில் குறிப்பிடப் படுகிறது. நாள் தவறாமல் சிவபூஜை செய்து வருபவன் வாலி என்ற குறிப்பு தாரை புலம்பலில் வருகிறது (“அணங்கார் பாகனை ஆசைதோறும் உற்று, உணங்கா நாள்மலர் தூய் உள் அன்பினால் …. வணங்காது இத்துணை வைக வல்லையோ?”). அத்தகைய வாலி, தன் இறுதிக் காலத்தில் ஸ்ரீராமதரிசனமும் மோட்சமும் கிடைத்த பாக்கியத்தை இப்பாடலில் வியந்து போற்றுகிறான். வாலியின் சிவ வழிபாட்டின் பலனாக, அவனுக்கு இறுதிக் காலத்தில் ராமபக்தி சித்தித்தது என்று இதன்மூலம் குறிப்புணர்த்தப் படுகிறது என்றும் கொள்ளலாம்.

அனுமன் அருள்நடம்:

கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் ஒரு காட்சி.

பிரம்மசாரி உருவில் சென்று ராமலட்சுமணர்களை சந்தித்துப் பின்னர் அவர்களுக்குத் தனது உண்மையுருக் காட்டியதன் பின், அதனை அறிவிக்க சுக்கிரீவனிடம் ஓடோடி வருகிறான் அனுமன். ”சுக்ரீவா, நமது துன்பக் கடலைக் கடந்து விடுவோம், அளவற்ற வலிமையுடைய வாலியின் உயிரைக் கவர காலன் வந்துவிட்டான்” என்று அறிவிக்கிறான்!

மேலவன் திருமகற்கு உரைசெய்தான் – ‘விரை செய் தார்
வாலி என்ற அளவு இலா வலியினான் உயிர் தெறக்
காலன் வந்தனன்; இடர்க் கடல் கடந்தனம்’ எனா
ஆலம் உண்டவனின் நின்று அருள்நடம் புரிகுவான்.
(நட்புக் கோட் படலம், 2)

[விரை செய் தார் வாலி – மலர்களால் செய்த மாலை அணிந்த வாலி; வலியினான் – வலிமையுடையவன்; உயிர் தெற – உயிரைக் கவர]

அப்படி அறிவித்த்தோடு, ராமனைச் சந்தித்த மகிழ்ச்சியில் நடனமும் ஆடுகிறானாம் அனுமன்! எத்தகைய நடனம்? “ஆலம் உண்டவனின் நின்று அருள்நடம்” என்கிறான் கம்பன்.

அனுமன் ராமலட்சுமணர்களை சந்திக்கும் கட்டத்தில் வரும் அற்புதமான பாடல்களிலேயே கம்பன் இந்த அருள்வடிவத்தை நமக்குக் கோடி காட்டி விடுகிறான். அனுமன் ஒன்றும் அதிகமாகப் பேசவில்லை, ஆனால் அவனது சுருக்கமான முகமன் மற்றும் கேள்விகள் முடிந்ததுமே, ராமன் லஷ்மணனிடம் கூறுகிறான் –

ravivarma_hanumanஇல்லாத உலகத்து எங்கும் இங்கு இவன் இசைகள் கூரக்
கல்லாத கலையும் வேதக் கடலுமே என்னும் காட்சி
சொல்லாலே தோன்றிற்று அன்றே! யார்கொல் இச்சொல்லின் செல்வன்?
வில்லார்தோள் இளைய வீர! விரிஞ்சனோ? விடைவலானோ?
(அனுமப் படலம், 18)

[இசைகள் கூர – புகழ்ச்சிகள் விளங்க; காட்சி – அறிவு; விரிஞ்சனோ – பிரமனோ; விடைவலானோ – ரிஷபவாகனன் ஆகிய சிவனோ]

லக்ஷ்மணா! இவன் கல்லாத கலை என்று ஒன்று உண்டா? அப்படி உண்டானால், அது இல்லாத உலகத்தில் தான் இருக்க வேண்டும்! யாரப்பா இந்தச் சொல்லின் செல்வன்? இவன் பிரமனோ? சிவனோ? “வில்லார்தோள் இளையவீர” – இவ்வளவு பெரிய வில்லைக் கையில் வைத்திருக்கிறாய் எல்லாம் சரிதான், ஆனால் இது கூடப் புரியலையா உனக்கு?

பிறகு மேலும் விளக்கிச் சொல்லுகிறான் –

மாணி ஆம் படிவம் அன்று மற்றிவன் வடிவம்; மைந்த!
ஆணி இவ்வுலகுக்கு எல்லாம் என்னலாம்..

[மாணி – பிரமசாரி; படிவம் – உருவம்]

இது ஏதோ சாதாரணப் பிரமசாரி என்று நினைத்து விடாதே. உலகிற்கெல்லாம் ஆதாரமான பொருளின் வடிவம் தம்பி!

ராமனின் பரம பக்தனான அனுமன் சிவாம்சம், சிவஸ்வரூபம் என்றே ராமாயணம் கூறுகிறது.

ராமாவதாரத்தின் போது, அவதார நோக்கத்திற்கு உதவ அனைத்து தெய்வங்களும் வெவ்வேறு உருவங்களில் அவதரிக்கின்றனர். (”அன்னவாறு எவரும் நீர் போய் அவதரித்திடுமின் என்றான்” – திருஅவதாரப் படலம், 25). அனுமன் வாயு மற்றும் சிவபிரான் ஆகிய இருவரது அம்சங்களும் ஒன்றிணைந்து அவதரிக்கிறார் –

வாயு ’மற்று எனது கூறு மாருதி’ எனலும், மற்றோர்
’காயும் மற்கடங்கள் ஆகி, காசினி அதனின் மீது
போயிடத் துணிந்தோம்’ என்றார்; புராரி ‘மற்று யானும் காற்றின்
சேய்’ எனப் புகன்றான்; மற்றைத் திசையுளோர்க்கு அவதி உண்டோ?
(திருஅவதாரப் படலம், 27)

[மற்கடங்கள் – குரங்குகள்; காசினி – உலகம்; புராரி – சிவபெருமான்; திசையுளோர் – தேவர்கள்; அவதி – எல்லை]

ஆஞ்சநேய அஷ்டோத்திரத்தில் “ருத்ர வீர்ய ஸமுத்பவ:” என்ற நாமம் உள்ளது. துளசிதாசர் எழுதிய ஹனுமான் சாலீஸா என்ற அனுமன் துதிப் பாடல் பாரத்த்தின் பல பகுதிகளிலும் பிரபலமானது. இதில் ஒரு பாடலில் “சங்கர ஸுவன பவானீ நந்தன” என்று துளசிதாசர் அனுமனை சிவனின் புதல்வனாகவே போற்றுகிறார். அவரது ராமசரிதமானஸ் என்கிற ராமாயண நூலிலும், “சங்கட மோசன்” என்னும் மற்றொரு துதிப் பாடலிலும் பல இடங்களில் அனுமனை சிவஸ்வரூபமாகப் போற்றும் வரிகள் உள்ளன. வடபாரதத்தில் எல்லா அனுமன் கோவிலிலும் சிவலிங்கம் உண்டு. எல்லா சிவன் கோவில்களிலும் அனுமன் சன்னிதியும் உண்டு! தென்னகத்திலும் எல்லா பழமையான சிவன் கோயில்களிலும் தூண்களில் அனுமார் திருவுருவம் இருக்கும்.

பல ராமாயண நூல்களிலும் தெளிவாகவே பேசப் படும் இந்தக் கருத்தை ஒருமுறை சொன்னபோது, ஸ்ரீவைஷ்ணவ நண்பர்கள் ஒரு சிலருக்கு இது பெரும் எரிச்சலை உண்டுபண்ணியது. ஸ்ரீராமனின் பரமபக்தன் என்ற ஸ்தானத்தில் கூட இப்படி சிவனை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டி வருகிறதே என்பதை அவர்களால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அனுமன் சிவாம்சம் என்பதே இடைச் செருகல் என்று கூறத் தொடங்கினர்! அந்த அளவிற்கு இறுக்கமான சமயவாதம் போலும் என்று எண்ணிக் கொண்டேன். ஆனால் பெரும்பாலான தெய்வ பக்தியுள்ள இந்துக்களுக்கு இத்தகைய சமயவாத பிரசினைகள் இல்லை என்பதே உண்மை.

சிவ-விஷ்ணு ஐக்கியம்:

kambar_stampகம்பனுக்கும் இத்தகைய பிரசினைகள் ஏதும் இருக்கவில்லை.

ஒரு மழைக்கால நாள். சோழவள நாட்டிலே, பசுமை அலையடிக்கும் நெல்வயல்கள் சூழ்ந்த ஒரு காவிரி வாய்க்கால் கரையில் உட்கார்ந்திருக்கிறான் கவிச்சக்கரவர்த்தி. கடவுள் வாழ்த்து முடித்துத் தன் அமர காவியத்தை எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறான். முதலில் பாடவேண்டியது கோசல நாட்டு வளம். காவிரிக் கரையில் அமர்ந்த கவிமனம் சரயு நதியில் சஞ்சரிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

“… கோசலம் புனை ஆற்று அணி கூறுவாம்” என்று நிறுத்தி வானத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கிறான்.

காலையில் கண்ட வெண்மேகக் கூட்டங்கள் எல்லாம் கடலுக்குப் போய் மேய்ந்து விட்டுக் கருமேகமாகித் திரண்டு வந்து விட்டன. சில கணங்களில் மழை பொழிய ஆரம்பித்து விட்டது. இந்தக் வெண்மேக-கருமேக விளையாட்டைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். நல்லவேளை அவனுக்கு ஆரிய-திராவிட இனவாதமோ, அல்லது கருப்புப் பணத்தை மறுபடி வெள்ளைப் பணமாக்குவது பற்றிய பொருளாதார நுட்பங்களோ மனதுக்கு வரவில்லை. கொடுத்து வைத்தவன் தெய்வீகக் கவிஞன். பாடுகிறான் –

நீறு அணிந்த கடவுள் நிறத்த வான்
ஆறு அணிந்து சென்று ஆர்கலி மேய்ந்து, அகில்
சேறு அணிந்த முலைத் திருமங்கை தன்
வீறு அணிந்தவன் மேனியின் மீண்டதே.
(ஆற்றுப் படலம், 2)

அந்த வெண்மேகம் நீறு அணிந்த கடவுள். அது தலையில் “ஆறு அணிந்து” சென்று அலைகடலை முகந்து எடுத்து, கார்மேகக் கடவுளாகத் திரும்பி வருகிறது. செல்வத் திருமகளையே மார்பில் அணிந்த அந்தக் கார்மேகம், உலக உயிர்கள் சகல செல்வங்களும் பெற்று வளமுடன் வாழ வேண்டி மழையாகப் பொழிகிறதாம்!

காவியத் தொடக்கத்திலேயே சிவனையும் திருமாலையும் இணைத்து ஹரி-ஹர வந்தனமாக இந்த அருமையான பாடலைச் செதுக்கிய கம்பனின் கவிதா விலாசத்தை என்னவென்று புகழ்வது!

இன்னொரு காட்சி.

சீதா தேவியைத் தேடுவதற்காக நாற்புறமும் சேனைகளை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறான் சுக்ரீவன். தென்திசைக்கு அங்கதனையும், அனுமனையும் தலைவர்களாகக் கொண்ட சேனை புறப்பட்த் தயாராக நின்று கொண்டிருக்கிறது. அப்போது சேனைத் தலைவர்களுக்கு வழிகூறுவது போல அமைந்த பாடல்களில் பாரத பூமியின் பல்வேறு பிரதேசங்களின் சிறப்புக்களையும் பெருமிதத்துடன் எடுத்தோதி வருகிறான் சோழநாட்டுக் கவி.

கோதாவரி நதிக்கப்பால் கொங்கணத்தைக் கடந்தபின் வருவது அருந்ததி மலை. எவ்வளவு பெரிய மலை தெரியுமா?

’அரன் பெரியவன், அரி பெரியவன்’ என்று சண்டை போட்டுக் கொள்ளும் அறிவிலிகள் பரகதியைச் சென்று அடைவதற்கு எப்படிச் சாத்தியம் இல்லவே இல்லையோ, அது போன்றே யாராலும் சென்றடைய முடியாத மலை அது! வானத்தைத் தொடும் முகடுகள் கொண்ட அந்த மலையைத் தொழுது வணங்கி அப்பால் செல்லுங்கள் வானரர்களே!

“அரன் அதிகன்; உலகு அளந்த அரி அதிகன்”
என்று உரைக்கும் அறிவிலோர்க்குப்
பரகதி சென்று அடைவு அரிய பரிசே போல்
புகல் அரிய பண்பிற்று ஆமால்;
சுரநதியின் அயலது, வான் தோய்க் குடுமிச்
சுடர்த் தொகைய, தொழுதோர்க்கு எல்லாம்
வரன் அதிகம் தரும் தகைய, அருந்ததி ஆம்
நெடுமலையை வணங்கி அப்பால் ..
(நாடவிட்ட படலம், 24)

[அதிகன் – பெரியவன்; அடைவு – அடைதல்; பரிசே போல் – தன்மையதாக இருப்பது போல்; புகல் அரிய பண்பிற்று ஆம் – சென்றடைய முடியாத தன்மையை உடையது; சுரநதி – தேவகங்கை; வரன் – வரம்]

tulsidas_stampகம்பனைப் போன்றே, மகாபக்தரும் ஞானியுமான துளசிதாசரும் தமது ராமசரிதமானஸ் என்கிற ராமாயண காவியத்தில் சைவ-வைஷ்ணவ சமரசத்தை இன்னும் அழுத்தமாகப் பேசுகிறார்.
ஸ்ரீராமன் கூறுகிறான் –

”சிவத்ரோஹீ மம தாஸ கஹாவா
தே நர ஸபனேஹும் மோஹி ந பாவா”

என்னுடைய தாசன் என்று சொல்லிக் கொண்டு சிவனை துவேஷிப்பவன் எவனோ, அந்த மனிதன் கனவில் கூட என்னை வந்தடைய மாட்டான்.

”சங்கரப்ரிய மம த்ரோஹீ, சிவத்ரோஹீ மம தாஸ
தே நர கரஹி கல்ப பரி, கோர நரக மஹூ வாஸ”

சங்கரனின் அன்பன் என்ற பெயரில் என்னை துவேஷிப்பவன், என் தாசன் என்று சொல்லிக் கொண்டு சிவனை துவேஷிப்பவன் – இவர்கள் இருவருமே கல்பகாலம் முழுவதும் கோர நரகத்தில் வாசம் செய்யும் நிலைக்கு ஆளாவார்கள்.

கம்பன் ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் தலைமைப் பீடமான திருவரங்கத்தில் அரங்கேற்றம் செய்த தன் இராமவாதார காவியத்தை, சைவத்தின் தலைமைப் பதியான சிதம்பரத்தில் தில்லை வாழ் அந்தணர் முன்னிலையில் மீண்டும் அரங்கேற்றுகிறான். இரு சாராரும் அவனது அமர காவியத்தைப் புகழ்ந்தேத்திப் பாராட்டினர் என்பது வழக்கு.

துளசிதாசர் பண்டிதர்களின் மொழியான சம்ஸ்கிருதத்தை விடுத்துப் பொதுமக்களின் மொழியான “அவதீ” (லக்னோ பகுதி ஹிந்தி மொழி வடிவம்) என்ற பாஷையில் தனது ராமகாவியத்தைப் படைக்கிறார். இதனைப் பண்டிதர்கள் யாரும் அங்கீகரிக்காமல் போக, மனம் நொந்த துளசிதாசர், அன்றிரவு காசி விசுவநாதர் கருவறையில் வேத,புராண ஏடுகளுக்கெல்லாம் கீழே தனது நூலை வைத்து இது உனக்கே சமர்ப்பணம் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விடுகிறார். மறுநாள் காலை வந்து பார்க்கையில், துளசிதாசரின் ராமசரிதமானஸ் மற்றெல்லா நூல்களுக்கும் மேலாக வந்தமர்ந்திருந்ததாம்! பண்டிதர்கள் விசுவநாதரின் திருவுள்ளமாக்க் கருதி துளசிதாசரின் நூலை அங்கீகரித்தனர் என்பது வழக்கு.

தென்தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த குமரகுருபரர் காசி வரை சென்று அங்கு மடம் அமைத்து தர்ம நெறியைப் பரப்பிய வரலாறு அனைவரும் நன்கறிந்தது. குமரகுருபரர் காசியில் வாழ்ந்த காலத்தில் தமது மடத்தில் தினந்தோறும் கம்ப ராமாயணச் சொற்பொழிகள் செய்ததாகவும், அவற்றைத் தவறாமல் கேட்டு வந்த துளசிதாசர், அதனாலேயே தமது காவியத்தில் கம்பராமாயணத்தில் உள்ளது போன்று சில இடங்களை அமைத்தார் என்றும் ஒரு வழக்கு உள்ளதாம். காசி மடத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அன்பர் கூறிய தகவல் இது.

இவ்வாறாக, தன் காவியம் முழுவதிலும் சிவ-விஷ்ணு ஐக்கியத்தைப் பல்வேறு விதங்களில் எடுத்துரைக்கிறான் கம்பன். தமிழகத்தில் சமயப் பூசல்கள் அவ்வப்போது தலைதூக்கி வந்த காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த கம்பன் ஒரு இலக்கியகர்த்தாவாக தன் காவியமெங்கும் சமய சமரசத்தை வலியுறுத்திக் கொண்டே செல்கிறான். இந்த விஷயத்தில் ஒரு முன்னோடியாகவே கம்பன் திகழ்கிறான் எனலாம்.

Invading the Sacred: அமெரிக்காவில் நிகழும் இந்துமத ”ஆய்வுகள்” – பகுதி (3)

இந்த — ‘பண்பாட்டைக் கப்பலில் கொண்டுவந்து இறக்குமதி செய்த நாகரிகமான நாம் >< பூர்வ குடிகளாய் நிலத்தின் மதிப்பு தெரியாமலேயே அதற்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருக்கும் நாகரிகமற்ற அவர்கள்’ — என்ற அமெரிக்க வரலாற்றுச் சாயம் படிந்த இந்த மனோபாவம் வெண்டி அம்மையாரிடம் நிறையவே உண்டு என்பதை ஆவணப்படுத்துவது போல் இருக்கிறது நூலின் பக்கங்கள் 303 — 320.

Wendy Doniger

திரு ராஜிவ் மல்ஹோத்ரா அம்மையாரை இருதரப்பு விவாதத்திற்கு அழைத்தபோது வெண்டி அவர்கள் கூறிய பதில் கவனம் கொள்ள வேண்டிய ஒன்று.

“In the world of scholarship, you are what my sainted mother, who was Viennese, would have called an ‘aufgestellte Mausdrek’, a mouse-turd standing up on end. You do not even know enough to know how much you do not know; you have no training, nor even the rudiments of a self-education in the most basic principles of academic discourse.”

இதே அம்மையார் மல்ஹோத்ராவுக்கு எழுதிய பதிலில் கூறுவது “I would indeed be happy to speak with you as scholar to native informant…… I would be very curious to know what prayers you recite, what rituals your two grandmothers performed, what stories your aunts told you when you were a little boy”.

அது மட்டுமன்று இந்த அம்மையார் பல பேருக்கு அணுகுமுறையில் தன்னால் தாக்கம் ஏற்பட்டது என்பதை தானே சொல்வதுபோல் இருக்கிறது இந்தச் சுயப் பிரகடனம். “It is true that I have, and am glad that I have, a parampara. But everything else that you imply about me–and it is all vague innuendo, never a reasoned argument— is untrue”.

ஆனால் மல்ஹோத்ராவின் விவாதத்திற்கான அழைப்பிற்கு ஜெஃப்ரி க்ரைபல், பால் கோர்ட்ரைட் இவர்கள் எல்லாம் ஒரு நிலைக்குப்பின் இணங்கினர். அமெரிக்க பல்கலைக் கழகங்களில் சில பேராசிரியர்கள் அம்மையாருக்குப் பயந்து தங்கள் கருத்துக்களோடு தங்கள் பெயர்களை வெளியிட விரும்பவில்லை. ஆனாலும் அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தியச் சமுதாயம் தொடர்ந்து தங்கள் விழிப்புணர்வை வெளிப்படுத்தியதாலும், ஹிந்து சமுதாய மாணவர்களின் பேரவை அங்கு பால் கோர்ட்ரைட் எழுதிய கணேசா நூலை அங்கீகரித்த பல்கலைக் கழகம் அந்த நூலை மறு விமரிசனத்திற்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்றும், அவர் எழுதிய நூலில் என்னென்ன பகுதிகள் வலிந்து திரித்து வேண்டுமென்றே ஆபாசமாக விவரிக்கப் பட்ட பகுதிகள் என்று பட்டியலிட்டு கவன ஈர்ப்பு செய்ததனாலும், மேலும் சில பேராசிரியர்கள் (அமெரிக்கர்களும், வெளிநாடுகளில் சென்று பணியாற்றும் இந்திய பேராசிரியர்களும் அடங்குவர்) துணிந்து அபத்தமான ஆய்வுகளை கேள்விக்கு உள்ளாக்கியதாலும் நிலைமை சற்றே மாற்றம் காண ஆரம்பித்தது.

உளவியல் ரீதியாக ஹிந்துக் கடவுள்களை ஆய்கிறேன் பேர்வழி என்ற போக்கு இந்த ஆய்வாளர்கள் மீதே திருப்பி விடப்பட்டது. ஏன் இவர்கள் இவ்வாறு செய்கின்றனர், ஒரு கூட்டாக, ஒரு நோக்கத்தோடு என்ற விதத்தில் அறிவுலகத்தின் கவனமும், பொது அக்கறை உள்ள மக்களின் கவனமும், ஊடகங்களின், பத்திரிக்கைகளின் கவனமும் இந்த விஷயங்களை நோக்கி திரும்பத் தொடங்கின.

வாஷிங்க்டன் போஸ்ட் என்ற இதழின் பத்திரிக்கை நிருபர்களில் ஒருவரான சங்கர் வேதாந்தம் என்பவர் ஹிந்து சமுதாயக் குழுக்களைச் சார்ந்தவரை அணுகி விசாரிக்கலானார். அவருக்குப் பதில் அளிக்கையில் மல்ஹோத்ரா ‘தாம் ஹிந்து மத ஆய்வுகளை ஒரு சில மேலை நாட்டினரின் பிரத்யேக அதிகாரத்திலிருந்து விடுவித்து அந்தப் படிப்புகளில் ஹிந்து சம்ப்ரதாயத்தை உணர்வு பூர்வமாக கடைப்பிடிக்கும் அறிஞர்களையும் சேர்க்க அனுமதிக்க வேண்டும் என்று பாடுபடுவதாகத் தெரிவித்தார். Blacks, யூதர்கள், கிறித்தவர், முஸ்லீம்கள் ஆகியோரைப் பற்றிய படிப்பில் அந்தந்த மரபுகளைச் சேர்ந்த அறிஞர்களுக்கான ஆஸனம் இருப்பது போன்று ஹிந்து மத ஆய்வுகளிலும் ஹிந்து மத நம்பிக்கையும் அனுஷ்டானமும் கொண்ட அறிஞர்களுக்கான பங்களிப்பும் ஆசனமும் இருக்க வேண்டும். வியாபாரம், மேலாண்மை, தகவல் தொழில் நுட்பம், போன்ற பல துறைகளிலும் அமெரிக்க வாழ் இந்தியர்கள் தங்கள் செல்வாக்குகளையும், தரம் மதிப்பு முதலியவற்றையும் அமெரிக்கர்களுக்குச் சமமாக உயர்த்திக்கொண்டுள்ள பொழுது ஏன் மத ரீதியான படிப்புகளில் இன்னமும் மனோபாவத்தின் கஞ்சமும், கோணலும் கோலோச்ச வேண்டும் என்பது மல்ஹோத்ரா போஸ்டுக்குக் கவனப் படுத்திய முக்கியமான கருத்து.

ஆனால் பாவம் வேதாந்தம் இந்தியராய் இருந்தும் அதை முழுக்க முழுக்க அந்நியரின் கண்ணோட்டத்திலிருந்தே இதழில் எழுதினார். தலைப்பே Wrath over a Hindu God: U. S. Scholars’ Writings Draw Threats From Faithful என்று வந்தது. அதாவது அமெரிக்க மக்களுக்கு கவர்ச்சியாக இருக்கக் கூடிய ஆதிகால குடியேற்ற வரலாற்றைச் சேர்ந்த உருவகத்தில், அதாவது யூ எஸ் அறிஞர்கள் குடியேற்ற அமெரிக்கர்கள் ஸ்தானத்திலும், ஹிந்து நம்பிக்கையாளர்கள் பூர்வ குடிகளின் ஸ்தானத்திலும் வைக்கப்பட்டு, ஹிந்து நம்பிக்கையாளர்களால் அமெரிக்க அறிஞர்களுக்கு மிரட்டு என்பதுபோல் ஒரு திரிப்புச் சித்திரம்.!

ஆனால் போஸ்டின் வாசகர்கள் இதைச் சுட்டிக்காட்டி ஆட்சேபிக்காமல் இல்லை. அதுதவிர அறிஞர்கள் பலரும் மேலும் மேலும் கருத்து தெரிவிக்கத் தொடங்கிய நிலையில் இரு பக்கங்களையும் சரிவர கவனித்துப் பேசும் நிதானப் போக்கு மிகுதிப்பட்டது. வெண்டி அம்மையாரின் ‘அய்யோ ஆய்வுத்துறை மதவெறி மிக்க ஹிந்துத்வா தேசியவாதிகளால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுவிட்டது. அறிஞர்கள் ஆய்வில் ஒரு சின்ன தவறு நேர்ந்து விடக்கூடாதா? ஹிந்து மதத்தைப் பற்றி ஹிந்து அல்லாத ஒருவருக்குப் பேசவே உரிமையே இல்லையா?’ என்பது போன்ற ஆர்ப்பரிப்புகள் அறிஞர் சிலராலும், நடுநிலையாளர்களாலும் கடும் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்கப் பட்டது. பேலூ மெஹ்ரா, ஜெஃப்ரி லாங் போன்றவர்கள் எதிர்த்துக் கருத்து தெரிவித்தார்கள். லுசிண்டா ஹாப்கின்ஸ் என்பவர் போஸ்டில் வந்த கட்டுரையை கண்டித்து விமரிசனம் எழுதினார். ’தம்முடைய அனுபவத்தில் தம் மதத்தைப் பற்றி பிறர் கூறுவதை, அது அறைகுறையாக மறுத்துச் சொல்லும் கருத்துக்களாய் இருந்தாலும்கூட நல்ல பக்குவத்துடனும், ஒரு ரசனையுடன் கூடிய சகிப்புத் தனமையுடனும் பொறுமையாகக் கேட்டு அமைதியாக அக்கறையுடன் பதிலளிப்பவர்கள் ஹிந்துக்களே என்பதைக் கண்டதாக’ வெளிப்படையாக எழுதினார். ஒரு சம்பிரதாயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், அந்த ஸம்ப்ரதாயத்தை நன்கு அறிந்தவர்களிடம் பொறுமையுடனும், அடக்கத்துடனும் கேட்கத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது தெரியாமல் போனதுவே வெண்டி அம்மையாரின் மிகப் பெரிய தவறாகும் என்று சுட்டிக் காட்டினார். ஹாப்கின்ஸ் அளிக்கும் இந்தப் பாடம் நம்மிலேயே பலருக்கும் பொருந்தும் என்பது சொல்லாமலே போதரும். இந்தத் தகவல்களை திரு கிருஷ்ணன் ராமஸ்வாமியின் கட்டுரை நன்கு முன்வைக்கிறது. (பக் 344).

இத்துணை   அளவும்   நாம்     மாற்றார்   நம்முடைய கலாச்சாரத்தில்,   மதக் கருதுகோள்களில்,   தெய்விக    உருவங்கள்,  புராணச் சித்திரங்கள்,    நம்   உளம் கெழு  வாழ்வின்   ஊற்றாய்த்  திகழும்   முனிவரர்களின்   வாழ்க்கை வரலாறுகள்    இவற்றையெல்லாம்   எப்படி   அணுகத் தெரியாமல்  அணுகி குழப்புகிறார்கள்   என்று  பார்த்தோம்.     அணுகு  முறை  தெரிந்தும் உள்நோக்கத்தோடு செய்யும்   விஷமத்தனங்களும்    என்ன  என்றும் பார்த்தோம்.  ஆனால்    இவை அத்தனைக்கும்     காரணம் அவர்கள்தாமா? முழுப்பழியும்     அவர்களின்   வாசலில்தான்   விழுகிறதா?     இந்தக் கேள்வியை நாம் வேண்டுமென்றேதான்     இவ்வளவு கடந்தபின்னர்    இப்பொழுது எழுப்புகிறோம்.   ஆனால்    நூலோ    மிக  யதார்த்தமாக   எடுத்த எடுப்பிலேயே முதல் அத்யாயத்திலேயே  கேட்டுவிடுகிறது.(பக் 6)

tantra_lotus_moonஒவ்வொரு  மதத்திற்கும்    அதனதன்   நாட்டில்   தேச பண்டிதர்களால்    ஆய்வு நடத்தப்படும் அமைப்பு இருக்கிறது.    யூத கிறித்தவ  மரபுகளா   அந்த நம்பிக்கையாளர்களில்  பண்டிதர்கள்    தங்கள் மதக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி படிப்புகள் நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர்.    ஆனால்    இங்கு    ஹிந்துமதம் என்பதைப்பற்றிப்    பேசாமல்  இருப்பதுதான்   மதச்சார்பற்ற  தன்மை  என்பது போன்ற     மூளைச் சலவையில்     அறிவுஜீவிகளின் கூட்டம் சிக்கித் தவிக்கிறது.    பல   பல்கலைக  கழகங்களிலும் மத ஆய்வுகள் என்பதற்கே  ஆஸனங்கள்  உண்டா   என்பதே சந்தேகம்தான்.     ஸ்ரீவைஷ்ணவம்  பற்றியோ, சைவம் பற்றியோ,   சாக்தம்,   சமணம்,  பௌத்தம்     இவைபற்றியோ    ஒரு  ஹிந்து படிக்க  வேண்டும் என்றால்     மரபு ரீதியான    சாலைகளுக்கோ, மடங்களுக்கோதான்    போயாக  வேண்டும்.   கல்விக் கழகங்களின்  முக்கிய பாட்டையில்,     மதக்கல்வி என்பதே   மூடநம்பிக்கை,     மதச்சார்பின்மைக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கக் கூடியது,     மதச் சண்டைகளை     ஏற்படுத்தக்  கூடியது என்ற    அபிப்ராய  மூட்டத்தில்,    மதங்களைப்  பற்றிப் படித்தல்   கைகழுவப் படுகிறது.    எனவே     விஞ்ஞானம்,  தொழில்,    தகவல்  நுட்பம்   என்பவற்றில் எல்லாம்    சிறந்த   அறிவாளிகளை   ஏற்படுத்தும் நாட்டில்    மதம் என்பதற்கு மட்டும்   வெளிநாடுகளுக்குத் தான் போயாக வேண்டும் என்ற நிலைமை   ஞானத்திலே பர  மோனத்திலே   உயர் நாடான     தேசத்தில்!.

In  other   words,  unlike  all  other   major  world  religions, Hinduism    does  not   have    its   own    home team,  by  which   we mean  a  committed    group  of  academic   scholars   who  are   both practitioners of  the  faith  and   well- respected    in  the  academy at  the  highest   levels. (pp 7)

அமெரிக்காவில் போய்   கோவில் கட்டுகிறார்கள்,   ஆலயம்     ஏற்படுத்துகிறார்கள். ஆனால்   தங்கள் பண்பாட்டைப்  பற்றியும், மதங்களைப்  பற்றியும்     ஆன   பொது    அபிப்ராயத்தை,   பொது ஜனத்திற்கான விளக்கத்தை,     மற்ற    உலக  மதங்களை   ஒப்பிட்டால், பொது  ஊடகங்களிலும், கலாசாலைகளிலும்    அந்நிய நாடுகளில்  ஏற்படுத்தத் தவறிவிட்டார்கள்   என்றே சொல்லலாம்.     மேலை நாட்டார் பெரிய  மனது  பண்ணி இவர்களைப்பற்றி     ஆக்கபூர்வமாக   எழுதினால்தான்  உண்டு என்ற  நிலை. இதனால்      கண்டவர்களும் வாய்க்கு  வந்தபடி    நம்மைப்  பற்றி உளறியதெல்லாம்     நம்மைச்   சித்திரிக்கும்    விளக்கங்களாக   ஆகி,   நமது குழந்தைகள்    அங்கேயே    பிறந்து,   அங்குள்ள   கல்விக்கழகங்களில் படிக்கப் போகும் போது  தங்களைப்  பற்றிய  எள்ளலான   சூழ்நிலைகளில்     தாம் இருப்பதைக்  கண்டு   மனம்  கவல்கின்றனர்.     தங்களுடைய அடையாளங்களையே சொந்தம்  கொண்டாட  மனம் அஞ்சுகின்றனர்.    வீட்டிற்கு   வந்து  தம் பெற்றோர்   இதுவரை    தங்களுடைய  பெரும் பண்பாடு   என்று     பீத்திக் கொண்டதெல்லாம்    தங்களுடைய   அன்றாட     அவமானக்  காரணங்கள்  என்று அந்நியப் படுகின்றனர்.

இந்தத் தருணத்தில்,   இந்தத் தருணத்திலாவது    நாம் ஒன்றை    நம்   வரலாற்றில் உணர்ந்துவிடுவது  நல்லது.     அமெரிக்க நாட்டில்   நடக்கும்    இது  போன்ற அவஸ்தைகள்,   ஹிந்துக்களால்   அனுபவிக்கப்  படுவது இது முதன்  முறையன்று. ஹிந்துவின் நெடிய   வரலாற்றில்     அவனுடைய வாழிடமே  அவனுக்கு அந்நியப்படுத்தப்பட்டு,  அவனுடைய    புராணங்களும்,    வேதங்களும்,     பக்தி நூல்களும்,   அனுஷ்டானங்களும்,    கடவுளரும்   ஹிந்துவுக்கு     எதிரான கருத்தும்,   சநாதன தர்மத்துக்குப்   புறம்பான    நெறிகளும்    கொண்ட கூட்டத்தார் பலரால்   பல  காலங்களில்      கையகப்படுத்தப்பட்டு     கீழான பல கேலிச்  சித்திரங்களையே  மூலப்பனுவல்களிலும்    நுழைத்துச்   செய்த சில்மிஷங்கள்    ஏராளம்.    ஸ்ரீவைஷ்ணவ  சம்ப்ரதாயம்  ஓர் அருமையான  கருத்தைக் கூறும்.     அதாவது   பிரமாணம்  என்றால்    சாஸ்திர  நூல்கள்,    பிரமேயம் என்றால்   கடவுளர்,  கோவில்கள். ஹிந்துவுக்கு என்றும் பிரமாண   ரக்ஷணமும்,    பிரமேய ரக்ஷணமும்  பெரும் சவால்களுக்கிடையில் தான் நடந்தேறி வந்திருக்கின்றன.    ஆனால்   பலகாலங்களில்   அவனுக்கு    ஹிந்து என்ற பெயருக்குப் பதில்  வேறு  பெயர்கள்    வழங்கின  என்பதுதான் வித்யாசம். பிரமாண   ரக்ஷணமும்,   பிரமேய ரக்ஷணமும்     ஒவ்வொரு ஹிந்துவின் கடமை என்று கூறும்    ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயம்.

sankaranarayanarபிரமாணத்தை  எடுத்துக்கொண்டு   ஓடி  ஒளிந்த   அசுரனின் கதையும், பிரமேயங்களுக்கு   அவ்வப்பொழுது  ஊறு விளைத்தவர்களின் கதையும் நமக்குத்  தெரிந்ததுதானே.    ஹிந்து  முற்றிலும்   தனக்கு  எதிரான,     தன் வாழிடத்தையே  ஆக்கிரமித்த    அரசு  சக்திகளுடன்      ஓங்கிய     மத சக்திகளான    சமணம் பௌத்தம்    ஆகிய   உள்நாட்டு  விமரிசன     சக்திகளையும் கடந்தே, உள்வாங்கியே,  செரித்தே வந்திருக்கிறான்  என்பதை   அவனுடைய புராணங்கள்,    இதிகாச மாற்றுப் பிரதிகள், எதிர்ப்பிரதிகள்   இவற்றின் பெருக்கமே  காட்டுகிறது  அன்றோ!     இந்த விமரிசன  கல்மஷம் வைஷ்ணவம் சைவம்    ஆகிய    ஊக்கமுடையோர் மத்தியிலும்     தலை காட்டியது  என்பது நம்பிள்ளையின்   வாழ்க்கையில்  ஒரு  நிகழ்ச்சி மூலம்   அறியக் கிடைக்கிறது.

இறையிலி  நிலம்  தொடர்பாக   ஒரு  கிராமத்தில்   வந்திருந்த  அரசு அதிகாரியிடம்     பார்க்கச்  சென்ற இடத்தில்      ஒரு  சைவர்  நம்பிள்ளையிடம் வந்து  ‘ஐயா!    தாங்கள்    தமிழில்  மிகவும் துறைபோயவர்    என்று  கேள்வி. இந்தப்    பாட்டுக்குப்  பொருள்  சொல்ல  வேண்டும் என்று    ‘அரியலால் தேவியில்லை  ஐயன்    ஐயாறானார்க்கே’     எனற  பாடலைக் காட்டிக்  கேட்டார்.     நம்பிள்ளைக்குப்    புரிந்தது.    ஏதோ புராணங்களை வைத்துக் கேலிச் சித்திரம் உருவாக்கப்  படுகிறது  என்று.    தாம்   அதற்கு உரியவர் இல்லை,   தம்முடைய சம்பிரதாயம் வேறு    என்றெல்லாம் சொல்லிப் பார்த்தார்.    நபர்  விடுவதாக  இல்லை.    (ஒன்றும் இல்லை இதற்குப் பொருள் சொன்னால்    ‘உங்க சாமி எங்க சாமிக்குப்   பொண்டாட்டிதானே,  ஹய் ஹய்’ என்ற    எள்ளலுக்குக்கான ’வெண்டித்தனம்’.)    நம்பிள்ளை நினைத்திருந்தால்   அவரும்   இந்தச்    சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி எள்ளலில்   ஈடிபட்டிருக்கலாம்.  ஆனால்   அவர்  கூறிய   பதில் ஒவ்வொரு ஹிந்துவும் என்றென்றைக்கும்    மனத்தில் கொள்ள  வேண்டிய பதிலாக அமைந்துவிட்டது.

‘அப்பா!      நீ   ஒரு  தெய்வத்தை   வணங்குகிறாய்  என்றால்  அதற்கு    அனைத்து உயர் குணங்களையும்     சாற்றிப்   போற்ற வேண்டுமே அல்லாது     இழிவு கற்பிக்கும்    அம்சங்களைச் சொல்லக்  கூடாது.    ஒரு புருஷன்  ஸ்திரீ வேஷத்தில்  வந்தால்     அவனைக் கண்டு    மற்றொரு   புருஷனே மயங்கினால்    அதுவே நகைப்பிற்கிடமாகும்.   அவ்வாறிருக்க,    புருஷோத்தமன்      ஸ்த்ரீ வேஷமிட்டு வந்தால் அதை நீ  உயர்ந்த  பரதெய்வம்  என்று  நினைத்துக்   கும்பிடும் கடவுள்    உண்மை  என்று மயங்கிச்   சென்றது என்று   நீ  கூறுவது அந்தத் தெய்வத்திற்கு   எள்ளளவும்  உயர்வைச்  சொல்லாதே.     இப்படியெல்லாம் கதை கட்டினவன்    பிரமாணம் அற்றவன்  என்று  நீ   அலட்சியப் படுத்தி போகவேண்டியதுதான்    உன் பக்திக்கே நீ  காட்டும் மரியாதை’   என்றார்.

எனவே    நமது  முன்னோர்களும்,   ரிஷிகளும்,    யோகிகளும்     தத்வங்களை உள்பொதிந்து    பல கதைகளை    உருவகமாக    ஆன்மிக நிலைகளைச்  சித்திரிக்கக் கூறியிருக்கின்றனர்  என்பது  ஒருபுறம் உண்மையேயாயினும்     நடுவில் நாம் தாண்டி வந்த   எதிர்பிரச்சாரக் காலங்களில் ஏற்பட்ட   இழிவுபடுத்தும் இடைச்செருகல்களும்     கலந்துள்ளன.   இதை    நாம்    கவனத்துடன்   ஆராய்ந்து களைய  வேண்டும்.    இந்நிலை      நாம் மேற்கூறிய   Home  Team   Scholars நன்கு கிளர்ந்தால்தான்   உருவாகும்.    அத்தகைய    ஹோம் டீம்    நம்முடைய சநாதன   தர்மத்திலேயே     பழங்காலத்திலும் ஏற்பட்டதுண்டு.      ‘ஆலோட்ய சர்வ சாஸ்த்ராணி  விசார்யச    புனப்புன:|     இதம் ஏகம் ஸுநிஷ்பன்னம் த்யேயோ   நாராயணோ  ஹரி:’   — ‘அனைத்து    சாஸ்திரங்களையும்     மீண்டும் மீண்டும்  விசாரித்து, ஆலோசித்துப்  பார்த்ததில்   இந்த  ஒன்றே  நிச்சயப்  படுகிறது— த்யானிக்கப் படவேண்டியது   நாராயணராகிய   ஹரி’    என்ற  ச்லோகமே    அத்தாட்சியன்றோ. அனைவரது  நித்ய பாராயணத்தில்  இருப்பது   அன்றோ  இது!     நாராயணரைச் சொல்லியிருக்கிறதே அப்பொழுது வைஷ்ணவமா    சைவமா   என்ற  நோக்கு  வேண்டாம். அது  இல்லை  இங்கு முக்கியமானது.     சாஸ்திரங்களை    நமது  முன்னோர் மீண்டும் மீண்டும்  ஏன் ஆராய வேண்டும்?  ஏன் விசாரிக்க  வேண்டும்?   பிறகு இதுதான்    கடைந்தெடுத்த முடிவு   என்று ஏன் நிர்தாரணம்    செய்ய வேண்டும்?      ஹோம் டீம்   என்பதின்  இயக்கம்   இங்கு   பல காலங்களில்    தெளிவையும், தேற்றத்தையும் நல்க வேண்டி      இயங்கி வந்திருக்கிறது   என்பதுதான்   மனம் கொள்ள  வேண்டிய விஷயம்.

இன்று ஹிந்து மதம்   என்பதற்கே   இத்தகைய    Home  Team     அறிஞர்கள் மிகவும் அவசியம் என்பதை     நூல்     கவனப்    படுத்துகிறது.

நான்   முன்னரே   Prof.  S  N  Balagangadhara   அல்லது   ’பாலு’ அவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.   அவருடைய  கருத்துக்கள் சிலவற்றைப் பற்றிப்  பின்னர்   பார்ப்போம் என்று சொல்லியிருந்தேன்.   அந்தக் கருத்துக்கள் என்ன   என்பதை   இப்பொழுது  பார்ப்போம்.    இதுவரையில் கொஞ்சம் போரடிக்கிறது என்று    சற்றே கண்ணசந்தவர்கள் கூட    இப்பொழுது  முழித்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் விஷயம் முக்கியமானது.

பாலு   சொன்னது அனைத்தும்    அப்படியே  உண்மை என்று    அர்த்தமில்லை.ஆனால்    அவருடைய கவன  ஈர்ப்பின்   சாரம்    நாம்     யோசிக்க வேண்டியதாகும்.

அவர்  முக்கியமான  கேள்வி  ஒன்றை எழுப்புகிறார்.      ‘மேலை  நாட்டினர்   என்ன பேசினாலும்,   அது  ’இந்திய இயல்  ஆய்வுகளோ’   அல்லது    ‘சமுதாய  இயல் ரீதியான  ஆய்வுகளோ’    பேசும்   மொழியும்,  தொனியும்  ஒரே  மாதிரி இருக்கக் காரணமென்ன?’     திரு ராஜிவ்  மல்ஹோத்ரா   வெண்டியார்கள்    நிற வெறியும், கீழை-மேலை  பண்பாட்டு   மன்ப்பிளவின்பாற்பட்ட   ஓர் எண்ணமும் கொண்டு பேசுவதாக  பொருள் படும்படி     செய்யும்  அலசல்களை     திரு பாலு இன்னும் ஆழமாகக்   கொண்டு  போகிறார்.

அவர் கூற வருவது    மேலை நாட்டு   சமுதாய  இயலின்  மொழியே    கிறித்தவ மதத்தின்   பல்வேறு பிரிவினரிடையே  நடந்த   வாதங்களின்  மிச்சத்தைச் சுமந்தபடிதான்    ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது   என்பது.   இதைச் சற்றே விளக்குவோம்.

மேலை  நாட்டுப்  பண்பாடு   என்பது    உண்மையில் கிறித்துவத்  தாக்கத்தில்   விளைந்த    விளைவேயாகும். கிறித்தவ   மதகோட்பாடுகளைப்பற்றிய    வாத பிரதிவாதமான   அலசல்களின் படிவுகளே   மேலைய  அணுகுமுறையின்    உள்கட்டடமாக  அமைந்து இருக்கிறது. கிறித்தவம்   தன்னை   பிரசாரப்படுத்திக்கொள்ள    மதமாற்றம்   என்பதைக் கையாளுவது  அனைவரும் அறிந்ததே. அது  ஒரு வித   முறையென்றால்    இரட்டை முறையின்  மற்றொரு  கை     ‘செக்யூலரைசேஷன்’.     எப்படி?     செக்யுலர் என்றால்  என்ன?  இந்த  வார்த்தையின்    புழக்கம் எங்கிருந்து  வந்தது?   எந்த வாத  பிரதிவாதத்தில்     இந்த  வார்த்தைப்  பயன்படுத்தப்பட்டது?    நம்மில் படித்தவர்களே என்ன சொல்வோம்?     ‘என்னய்யா…  ஆங்கில  நாட்டில் சர்ச்சும்,    ஸ்டேட்டும்   இணைந்து இருந்தது  கத்தோலிக்க   மத    ஆதரவாக அரசு இருந்தவரையில்.   பின்    ப்ராடெஸ்டன்ட்   ஆதிக்கம்   வந்தவுடன் சர்ச்சைச்  சார்ந்திராத    ஸ்டேட்   என்ற  கருத்து  வந்து    செக்யூலர் என்பது   அரசும் மதமும்    ஒன்றை ஒன்று  சாராக்   கொள்கையைக்  குறிக்க வந்தது’  என்போம்.     ஆனால்   கால ஓட்டத்தில்   இங்கு  செக்யூலர் என்றால் communalism   மதக்குழு ஆதிக்கம்   என்பதற்கு   எதிரானது என்ற பொருள் கொள்ளப்பட்டது.    மேலை நாட்டில்    செக்யூலர்   என்றால்    ‘சேக்ரட் அல்லாதது’  என்றே பொருள்.   சேக்ரட்   என்றால்    கடவுளுக்கு  விடப்பட்டது என்று   பொருள் என்பதை  முன்னர்   பார்த்தோம்.    கடவுளுக்கு என்று விடப்படாத    விஷயம்   செக்யூலர்  என்பது மேலை  நாட்டுப் பயன்பாடு    ரீதியாக பொருள்.    அப்பொழுது   செக்யூலர்  என்ற  வார்த்தைக்கே பொருள்  சொல்ல முதலில் நீங்கள்   கிறித்தவ   வாத பிரதிவாதங்களை உட்கொண்டாக  வேண்டும் என்றாகிவிடுகிறது.

கத்தோலிக்கம்    கூறியபடி   பார்த்தால்    மதம்   என்பது    ஒருவருடைய தனிப்பட்ட    அகவயமான    ஈடுபாடாய் இருந்துவிட  முடியாது.    ஏனெனில் கடவுளின்     வார்த்தைகளுக்கு    அவரவருக்குத்   தோன்றிய வழியில்    பொருள் கொள்ள   இயலாது.    கடவுளின்  கருத்தை      சர்ச்சுதான்    நன்கு விளக்கும்.    சர்ச்சைத்  தாண்டி    பைபிளைப் புரிந்து கொள்ளும் முயற்சி ‘டெவில்’  என்பதன்   பசப்பிற்கு  ஆட்படுதலாக  முடிந்துவிடும். கத்தோலிக்கத்தில்   ஒரு  முக்கியக்  கொள்கையாவது :  Extra ecclesium  nulla salus  —  there  is  no  salvation, i.e.,  being  saved  from  the clutches  of  the  Devil–outside   the  Church.    இதை மறுத்து ப்ராடெஸ்டன்டார்     கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் எவரும் தேவையில்லை.    ஒருவருடைய   நம்பிக்கையின்    உண்மைத்  தன்மையைக் கடவுளே   நிர்ணயிக்க   வல்லவர்.    மனிதருக்கு  மனிதர்    அவ்வாறு நிர்ணயிக்கத்  தகுதி  வாய்ந்தவர் அல்லர்   என்ற  வாதத்தை  முன்னெடுத்துச் சென்றனர்.    ஒரு  குறிப்பிட்ட காலக்  கட்டத்தில்   அவர்கள் அடைந்த  வெற்றியின் விளைவு     செக்யுலரிசம்   எனற வார்த்தை.    அதே  போல்   human  rights,
person,   போன்ற  பல  வார்த்தைகளும்    கிறித்தவத்தை உள்  பொதிந்து எழுப்பப்பட்ட  வார்த்தைகளாய் இருக்கின்றன.   எனவே     கிறித்தவத்தை வெளிப்படையாக எதிர்க்கும் மேற்கின்    ஆய்வாளர்களும்   சமுதாய இயல்கள் என்பதைக்  கைக்கொள்ளும் போது,  அவ்வாறு  கைக்கொண்டு    மற்ற  மதங்களைப் பற்றி அலசும்போது    அது    சுற்றி   வந்து    கிறித்தவத்தின்   மறைமுக  வெற்றியாக
ஆகிவிடுகிறது.

– (Ref: Chapter 12 Balagangadhara on the Biblical Underpinnings of “Secular’ Social Sciences pp 123 –131, Invading the Sacred)

இது   ஏதோ  வேண்டுமென்றே   செய்யப்பட்ட  சூழ்ச்சி  என்று  சொல்லவில்லை  திரு பாலு. மொழியாடலில் புதைந்திருக்கும் மேடு பள்ளங்களைத்தான் குறிப்பிடுகிறார். தன்    கோணங்களை  அவர் சாரப்படுத்திக்  கூறுவதாவது:

To  summarize  what  I  have  said  so  far,  Christianity    spreads  in two  ways:  through  conversion   and  through  secularisation.  The modern  day social  sciences   embody  the  assumptions  of   Christian
theology,  albeit  in  a  ‘secularised’   form.  (pp 131)

S N Balagangadhara

இவருடைய   கருத்துக்கள்   மேலெழுந்த  வாரியாக  நோக்கும்  பொழுது எனக்கு    கொஞ்சம்   அதிகப் படியான  ஒன்றாகப்   படுகிறது.   ஆனால் தாம்   இந்தக் கருத்துக்களைப் பற்றி  நெடுக   ஆராய்ந்து   நூல்கள்  எழுதி நிரூபித்திருப்பதாகக்  கூறுகிறார்.    அவற்றையும் நான்  படிக்காத நிலையில்    இந்தக் கருத்துக்கள் என்னால்    கொள்ளவும்  படவில்லை,  தள்ளவும் படவில்லை    என்ற ரீதியில் குறிப்பிடுகிறேன்.  (எப்படியும்  விவாதிக்கப்பட வேண்டிய   கருத்துக்கள்.     விவாதிப்போர்   மறக்காமல் திரு  பாலுவின் நூல்களைப்  படித்தபின்னர்  விவாதிப்பது    நலம்.)

எந்த  மொழியுமே  கடந்த  கால  மிச்சங்களால்    வனையப்பட்டதுதானே? வார்த்தைகள்    கடந்த காலத்தில்  பிறந்தாலும்    அவை    பயன்பாட்டை   ஆதிக்கம் மட்டும்  செலுத்துவதில்லையே.   நிகழ்காலத்தால்    ஆளப்பட்டுப் பொருள்   மாறி மாறிப்   பின்   புதுப்பிக்கப்பட்ட    வாழ்வுகளை   அடைகின்றன  அன்றோ?   அன்று அவை  ஆளப்பட்ட பொழுதும்  அதற்கு  முந்தைய  காலத்தின் மிச்சங்களைச் சுமந்துதானே வந்திருக்கும்.     அந்த  மிச்சங்களோடு சேர்த்துத்தானே     புது சாயைகளைச் சேர்த்து   ஆண்டிருப்பார்கள்?

உதாரணமாக    bride  groom  எபதை  எடுத்துக்கொள்வோம்.     grome     என்பது முதலில்   குதிரை லாயத்தில்  வேலை   செய்யும் பையனைக்   குறிப்பிட்டுப் பின்    bride-groom   என்னும் பொழுது குதிரையில்   பெண்ணைக் கொண்டு விடும்    வாலிபன்   என்றெல்லாம்     பொருளாகிப்  பின்னர்   நாளாவட்டத்தில் மணமகன்   என்ற  பொருளுக்கு  வந்து சேர்ந்தது   என்று எடிமாலஜி கூறுவார்கள். ஆனால்   இன்று   இந்தச் சொல்   சுட்டும்  யதார்த்தம் என்ன? நாம் ஒரு  சொல்லைக்  கையாளும் பொழுது   அது  கடந்த  காலத்தை  மட்டும்    ஏந்தி வராமல்    ஒப்புதலாலும், பயன்பாட்டாலும், சேர்த்தியாலும்      நாம் அளிக்கும்    பொருளையும்    உள்வாங்கிக் கொண்டு  மாற்றம் அடைகின்றதே.
இருந்தாலும்     ஒரு   வித்யாசமான பார்வையைத்   திறந்துவிடுகிறார்  பேரா  திரு S N   பாலகங்காதரா.

இந்த   அத்யாயத்தில்    சில   முக்கிய  விவாதத்திற்குரிய   வாசகங்கள் பட்டையெழுத்தில் காணப் படுகின்றன.    அவற்றில்   சிலவற்றை    இங்கு தருகிறேன்:-

1) The  enlightenment  thinkers   have  built  their  formidable  reputation (as  opponents  of  ‘all  organized  religion’   or  even   ‘religion’ tout  court)  by  ‘selling’  ideas   from   Protestant   Christianity  as though  they  were  ‘neutral’  and  ‘rational’.

2) I  am  not  in  the  least  suggesting  that  this  is  some  kind  of a  ‘conspiracy’.  I  am  merely explicating  what  I  mean  when  I  say that Christianity  spreads  also  through  the  process  of  ‘secularization’. What  has  been   secularized  are  whole  sets  of  ideas  about  Man  and
Society  which  I  call  ‘Biblical  themes’.   They  are  Biblical  themes because  to  accept  them  is  to accept  the  truth  of  the  Bible. Most  of  our  so-called  ‘social  sciences’  assume  the  truth  of  these
Biblical  themes.

3) Most  of  our  so-called  social  sciences  are  not  ‘sciences’  in  any sense  of  the  term: they  are merely  bad  Christian  theologies.

பேரா  திரு  S N பாலகங்காதரா  அவர்களுடைய   முக்கியமான   நூல்   The   Heathen in  His  Blindness: Asia,  the  west  and  the  Dynamic  of  Religion என்ற   மதத்தின்   இயல்பு   பற்றிய   ஆய்வாகும்.

இந்த  நூலைப்பற்றிய    விமரிசனத்தின்   நிறைவுப்பகுதியை  எட்டியிருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன்.     ஆனால்    தலைக்கட்ட  வேண்டிய     பகுதிக் கருத்துக்கள்   சற்று  அதிகம்.

முதலில்   நாம்  நன்றி  சொல்ல  வேண்டியது     இணையத்திற்கு,   இமெயிலுக்கு, குழும   கலந்துரையாடல்   என்ற    சாத்தியத்திற்கு.    ஏனெனில்     இணையம் மட்டும் இல்லையேல்    எங்கோ நடக்கும்     ஹிந்து மத     கருத்துப் புலத்தின்    ஆக்கிரமிப்பையும்,    சீர்குலைப்பையும்    கிட்டத்தட்ட உலக அரங்கில்   எங்கிருந்தெல்லாமோ    இருந்துகொண்டு    எதிர்த்து அணிதிரண்டு எப்படி    இத்தகைய விவாதக்  கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க  முடியும்? ஸுலேகா.காமில்    திரு  ராஜிவ்  மல்ஹோத்ரா   தொடங்கிய    பனிப்பாறை   நகர்வு இன்று    ஹிந்துக்  கருத்துகளின்   வெளிப்பாடாக    நாதமிடும் நதியாக அன்றோ    பாய்கிறது.    அது  ஜீவ  நதியாகத்   தொடர்வது  நம்  கையில்.

இந்த    விவாதங்களின்   தொடக்கத்திலேயே    Antonio  de  Nicolas  என்பவர் துணிந்து    ஹிந்து   டயஸ்போராவின்    குரலுக்கு    ஆதரவும்  ஊக்கமும் சேர்த்தார்.    அடிமேல் அடி  வைத்தால் அம்மியும் நகரும்.    அமெரிக்க ’ஆராய்ச்சி’    நகராதா என்ன?   உண்மை,   துணிவு,  விடாமுயற்சி    இவை மூன்றும் சேர்ந்து  கிளப்பிய   வெப்பத்தில்    பனி  உருகத்  தொடங்கியது.     ’கணேசா’ என்ற  நூலில்   கண்டபடி    ‘ஆய்வு’க்  குப்பை   போட்டிருந்த பால்கோர்ட்ரைடின்      குரல்  மாற்றுத்  தொனியோடு   கேட்க  ஆரம்பித்தது. என்ன  காரணம்?

ஒரு  வைஷ்ணவர்,     ‘கணேசா’  வைப்பற்றித்தானே    என்று    சும்மா இருந்துவிடாமல்      தாமே   மேலை நாட்டுப்   பல்கலைக்  கழகத்தின் பேராசிரியராக  இருந்தும்    துணிந்து    சட்டையைப் பிடித்துக் கேட்காத குறையாகக்   குரல்  எழுப்பத்தொடங்கினார்.    அவர்தான்    ப்ரொபஸர் ராம்ப்ரஸாத்  சக்ரவர்த்தி.    அவர் எழுப்பியது    உரக்கக்  கேட்ட வெளிப்படையான   குரல்.   அமெரிக்காவின்     மத  ஆய்வு   நிறுவனக் குடையின் கீழ்  ஒண்டும்     ஆய்வாளர்களில்   ஹிந்துக்களாய்   இருக்கின்றவர்களைப் பார்த்தே   கேள்வி எழுப்பினார்.    ‘உள்ளே யாராவது இருக்கிறீர்களா?’ என்பது  போல்    எழுந்தது  அவருடைய    கேள்வி. (இவரை  வைஷ்ணவர்  என்றும், வைஷ்ணவராய் இருந்தும்    இவ்வாறு    செய்தார்   என்றும்  நானாகச் சொல்லவில்லை.   நூலே   இதைக்  குறிப்பிடுகிறது.  பக் 326)

Patrick  Olivelle  என்னும்  ஆய்வாளர்    பால்கோர்ட்ரைட் என்பவருக்கு   ஆதரவாகப்  பேசியதையும்  விமரிசிக்க  ஆரம்பித்தார்    திரு சக்ரவர்த்தி.     பால்கோர்ட்ரைட்  எழுதினால்    நீங்கள்    மாற்றுப்  பிரதி
எழுதிவிட்டுப்   போங்களேன்    என்ற  ரீதியில்  ஒலிவெல்   கூறியது  கவனத்துடன் கூறியதுதானா   என்று   வினா  எழுப்பினார்.  ஏனெனில்     வலிமை  மிக்க நிறுவனங்கள்   அளித்த    சான்றாண்மை ஆதரவு     பால் கோர்ட்ரைட்டுக்குக் கிடைத்தாற்போல்    ஹிந்து  டயஸ்போரா   அறிஞர்கள்    அமெரிக்க கல்விப் புலத்திற்கு வெளியே   நின்று  எழுதும் போது  கிடைக்காதே     அதற்கு  என்ன செய்ய   என்றார்.   இந்தப்   பிரச்சனையின் செம்பாதி  காரணமே    அமெரிக்க வாழ்    ஹிந்துக்கள்    தங்களைப் பற்றிய   சுயத்தின்  வரையறையையும், சுயத்தின்    உண்மையான    பிரதிபலிப்பையும்    உருவாக்கத் தவறியதே   என்று சரியாகச்  சொன்னார்.   இந்தியாவிலிருந்து   அமெரிகக  வந்தவுடன் ஹிந்துக்கள் பாய்ந்து  போய்   டாக்டராகவோ,    எஞ்ஜினீயர்கள் ஆகவோ, மேனேஜ்மண்ட்   கலந்தாலோசகர்கள் ஆகவோ   ஆவதற்குத்தான்  துடிக்கின்றார்களே அன்றி சமுதாய   இயல்,  அதிலும்    குறிப்பாக    மத இயல்   படிப்புகள் இவற்றில்  ஈடுபடுவதில்லை.    இத்தகைய     கருத்துக்களைக்  கூறிய   திரு சக்ரவர்த்தி    மற்றும் ஒரு  முக்கியமான   கவன  ஈர்ப்பைச்  செய்தார். என்னவெனில்     ஹிந்து   சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்    அமெரிக்காவில்   இந்த மாதிரி    ‘ஆய்வுகளுக்கு’த் தங்கள்    உணர்ச்சி பூர்வமான பாதிப்புகளையும்,     பொறுப்பற்ற    வாசகங்களுக்கான    எதிர்ப்பையும் எவ்வளவு   அறிவு பூர்வமாக  விளக்கித்  தெரிவித்தாலும்      மேற்கு நாட்டினர்    உடனே     ‘காவியுடைக் கொந்தளிப்பு’,   ’ஹிந்து  தேசியவாதம்’ ’ஹிந்துத்வா’    போன்ற    வசதியான    முத்ரைகளைக்   குத்தி   ஓரங்கட்ட முயல்வதைக்   கடுமையாக  எதிர்த்தார்   சக்ரவர்த்தி.     ’ஹிந்துக்களின் பழமைவாதம்’    என்று நீங்கள் இந்த    மனப்பான்மையைக் கருதுவீர்களேயானால்     அமெரிக்க   நாட்டில்   மக்களிடையில் எத்தகைய பழமைவாத  மனப்பான்மை   தங்கள்   பண்பாட்டைப்  பற்றிய    விஷயத்தில் இருக்கிறதோ  அத்தகைய பழமைவாதத்திற்கு     ஒப்பாக     வைத்துத்தான் ஹிந்துக்களின்    வாதத்தை  நோக்கவேண்டும்   என்று   வாதாடினார்.

திரு  சக்ரவர்த்தி   ஒரு  பக்கம்  என்றால்     டேவிட்   ஃப்ரீஹோல்ம் சலுகை,   கிடைக்கும்   சுலபம்,   விளம்பர வீச்சு    இவற்றில் பெருமளவில்     பார   வித்யாசம்    ஹிந்துக்களுக்கும்    ஹிந்துக்களைப் பற்றி ஆய்வோருக்கும் இடையே    இருக்கிறது  என்று  சுட்டிக்காட்டினார். இன்னும் ஒரு    நிதானத் துணிச்சல் குரல் திரு   ராம்தாஸ்  லாம்ப் என்பவருடையது.

If  our   research   does  not  reflect  reality.   then  we  are  out  of touch.  If  our  writings  are  not relevant  to  the people  and traditions  about  whom  we  write,  then  we  also  make   ourselves irrelevant.  (pp327,328)

திரு  ராம்தாஸ்  லாம்பைத்  தொடர்ந்து    பேரா.   ராம்பச்சன்   நம்பிக்கை வழியில்  நிற்கும்     மக்களுக்கும்   தங்கள்    எண்ணங்களையும், உணர்ச்சிகளையும்   வெளிப்படுத்தும்  உரிமை  உண்டு. எனவே    அதற்காக அவர்கள்    தீவிரவாதிகள்   என்று    சாயம்   பூசப்  படுவது  அநியாயம்   என்று குரல்  எழுப்பினார்.

‘அமெரிக்க  ஆய்வு’  அணியின்    உறுப்பினரில்   ஒருவரான    Laurie  Patton என்பவர்    ஆய்வாளர்கள்    தங்கள் அணுகுமுறையை    மறுபரிசீலனை செய்யத்    தொடங்க  வேண்டும்;   சுதந்திரத்திற்கும்,    பாதிப்பதற்கும் வித்யாசம்  இருக்கிறது    என்பதை  உணரவேண்டும்    என்றார்.    திரு சக்ரவர்த்தி    திறந்துவிட்ட  மாற்றுக்கருத்து பூதம்    பால்கோர்ட்ரைட்டை விடுவதாக  இல்லை.    கடைசியாக     கோர்ட்ரைடின்   பேச்சு   சுருதி மாறத்தொடங்கியது.    தாம்   ஆய்வு  செய்த   அந்தக்காலத்தில்   (1980, 1985) இப்பொழுது இருப்பதுபோல்      ஹிந்துக்கள்     மும்முரமாக கலந்துரையாடலில்    கலந்துகொள்ளவில்லை   என்றும்,   தாமே    இப்பொழுது அந்த    ஆய்வைச்  செய்தால்    பல  கவனங்களை   உள்   கொண்டு   செய்யலாகும் என்றும் கூறினார்.

பால்  கோர்ட்ரைட்டைத்  தொடர்ந்து    2003ல்   Eckerd  College  ஐச் சேர்ந்த    Constantine  Rhodes   Bailly  என்பவர் மேற்கத்திய   ஆய்வாளர்கள்    மற்ற     கலாசாரங்களைப்  பற்றி நிகழ்த்தும்     ஆய்வுகளின்    மீநிலைப்  பிரச்சனைகளை     அக்கறையுடன் அணுக  வேண்டும்    என்றார்.

அசோக்  அக்லுஜ்கர்,    சுசில் மிட்டல்    ஆகியோர் மல்ஹோத்ராவிற்குத்  தங்கள்  பாராட்டையும்  தெரிவித்து    பாடத்திட்டத்தில் இணையத்தில் இருக்கும்   மல்ஹோத்ராவின்    கட்டுரைகளையும்    மாணவர்கள் மாற்றுக் கருத்துக்களை   அறிவதற்கு வாய்ப்பாகத்   தரப்போவதாகத்  தெரிவித்தனர்.

ஆக  மொத்தம்     ஹிந்துக்களின்    தரப்பை    அலட்சியப்படுத்துவது  இனி முடியாத    காரியம்  என்பதை     ‘ஆய்வார்கள்’   கூட்டம்    சிறிது  சிறிதாக உணரத் தொடங்கிவிட்டது.      ஆனால்    பால்  கோர்ட்ரைட்டே    அவ்வாறு  கூறினாரே அன்றி,   தம்முடைய    ‘கணேசா’    ஆய்வைப்  பற்றி     விஷால்  அகர்வாலும், கலவை   வெங்கட்டும்     அக்கக்காக    அலசிப்   பொருந்தா     ஆய்வு    என்று எழுதியதை    எந்த   மேடையிலும்   நேர் நின்று     பதில் அளிக்கவில்லை.    தங்களுடைய    எண்ணங்களுக்கும்    செயல்களுக்கும்      எதிர் விளைவே   இருக்காது  என்ற   அதீத    நம்பிக்கை    அவர்களிடத்தில் ஆட்டம் கண்டதுதான்    நல்ல  துவக்கம்.

பேராசிரியர்களும்,    கல்வி நிறுவன  அமைப்பைச்  சேர்ந்தவர்களும் அமெரிக்காவில்    கருத்துகள் தெரிவித்தது போலவே     ஹிந்து    டயஸ்போராவைச் சேர்ந்த   பத்திரிக்கைகளும்  இந்தப்  பிரச்சனையை   நிதானத்துடனும், விவேகத்துடனும் கையாண்டன.   உதாரணமாக     India  Abroad   என்ற பத்திரிக்கையில்  பேரா. திரு ரமேஷ்  ராவ்    பால் கோர்ட்ரைட்டின் ஆய்வு பற்றிக் குறிப்பிடுகையில்,   American  Association  of  University Professors [AAUP]   சுதந்திரமான    விசாரம்   என்பதைப் பற்றிக்   கூறும் கவனமான  கருத்தொன்றை நினைவு படுத்தினார்.   ‘As  scholars   and  educational officers,  they  should  remember  that  the  public  may  judge  their profession  and  their  institution  by  their  utterances.’ (pp 399) எனவேதான்     ஆய்வாளர்கள்   அதுவும் மற்றைய   கலாசாரங்களைப்  பற்றி    அலசும் போது   மிகவும் கவனமாகவும்,  சரியாகவும்,   பண்பாடு  மிக்க  நிதானத்துடனும் அணுகுகின்றோமா   என்பதை  நன்கு  யோசித்துப் பார்க்க  வேண்டும்  என்று எழுதிய திரு  ராவ் ,    கோர்ட்ரைட்  அவ்வாறு     கவனத்துடன் தான்    ‘கணேசா’ வைப்  பற்றி  ஆராய்ந்தாரா    என்று  கேள்வி  எழுப்பினார்.

காலாவதியாகிப் போன    ப்ராய்டியக் கொள்கையைக்  கையாண்டு     ஏன் கணேசாவை  அணுக வேண்டும்?      இந்தக் கேள்விக்கு     பால்    திரு நந்தாவிற்குக் கூறிய அபிப்ராயத்தில்    விடை இருக்கிறது  என்று  சொல்லலாம்.   ‘Courtright  claimed that  he  was  culturally   constrained  to  use Freudian Psychoanalysis,    because  it  was   expected  of  him  by  the  Western academic establishment.'(pp 399)

உளவியலில்    வழக்கொழிந்துபோன    கொள்கையான    ப்ராய்டியத்தைப் புதுப்பித்துக்  கையாளும்    இந்திய  உளவியல்   அறிஞர்களாக    சுதிர் கக்கர் போன்றவர்களை    விமர்சிக்கிறார்     நடைமுறை    சைக்கோ   அனலிஸ்டான   ஆலன் ரோலண்ட்.    விவேகாநந்தர்,  காந்தி,    ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் போன்றவர்களை     குருடாகிப்போன   ப்ராய்டியக்  கண்களால்    பார்க்க முயல்கிறார்    சுதிர் கக்கர்   என்றால்     ப்ராய்டியக்  கொள்கைக்கு அப்பாற்பட்டது     ஆன்மிக  அனுபவ நிலைகள்  என்று   சரியான   நிதானம் பேணுகிறார்    ஆலன்  ரோலண்ட்.    அவருடைய   கட்டுரை மிக  முக்கியமானது.   திரு ரமேஷ் ராவின்   முகவுரையோடு   அனுபந்தத்தில்  நூலில்   கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது.

இந்தியாவும்  அதன்   சம்ப்ரதாயங்களும்    என்ற  தலைப்பில்     திரு பாலகங்காதரா      ஜெப்ரி க்ரைபல்லுக்கு     நேரடி  பதிலாக  எழுதியதும், இணையத்தில்    வாதம் நடந்தபோது     இணையத்தின் வழி    படிப்பவரின் பங்களிப்பையும்,  ஊக்கத்தைப் பற்றியும்     Yvette  C  Rosser  என்பவர் எழுதியதும்   அனுபந்தத்தில்  அலங்கரிக்கின்றன.     விரிவான     குறிப்புகள், விவரமான    துணை  நூல்  பட்டியல்,    உதவக் கூடிய   அகர முதலி   பொருள்  பெயர் பக்கச் சுட்டி  இவையெல்லாம்    நூலை    மிக்கப்  பயனுள்ளதாக  ஆக்குகின்றன. சுப்ரியா  ஜோஷியின்  அட்டைப்பட  அமைப்பு    நாகப்  பிணையலை   முன் வைக்கிறது.    காமம், யோகம்,   ஆன்மிக  எழுச்சியைக் குறிக்கும் குண்டலினி   ஆகிய  அனைத்தையும்   உள்ளடக்கிய குறிப்பா    அன்றேல்     நாகர் சிலையை  நினைவு  படுத்துவதன் மூலம்    பொதுஜன   நிலையில்  ஹிந்து   நம்பிக்கை உலகத்தின்     பெருவாரியான  ஒரு  குறியீடா    என்பது     வேறுபட்ட  பார்வைகளை உள்வாங்கும்    அட்டைப்படக் கலையாக  அமைகிறது.

முடிக்குமுன்    சில   கருத்துகள்.    இந்த    Invading  the  Sacred என்பது    ஏதோ  காலக்   குளிகை  போல்  இருக்கிறது.   இதில்  ஊன்றிப் பார்க்கப் பார்க்க    இந்த   இன்வேடிங்    த  சேக்ரட்    முதல்  முறையும்   அன்று, முதல்    விதமும்  அன்று    என்றே   படுகிறது.   அதுவும்   முக்கிய சநாதன    தர்மம்    என்ற     பாட்டையில்    அதற்கு   எதிராகவும், மறுப்பாகவும்,    அழிக்கும்  முயற்சியாகவும்     புறமான    கோட்பாடுகளும், நிறுவனமய     ஆகமங்களும்     தொடுத்த   நேரடி மறைமுக    ஆக்கிரமிப்புகளின்  தடயங்களைச்  சுமந்தபடிதான்     ஹிந்துவின் புராணங்களும்,     தொன்மச்  சித்திரங்களும்      மூளியாக்கப்பட்டோ சிதைந்தோ   கையொடிந்தோ  காலொடிந்தோ    அல்லது    குறைந்த   பட்சம்  தார் பூசப்பட்டோ     காட்சி   அளித்துக்   கொண்டிருக்கிறது.

siva-1மது  கைடபர்கள்    வந்து     தொல்லை   கொடுக்கும்  போதும்    அறிதுயில் உணர    ஹிந்து  கற்றுக்  கொண்டிருக்கின்றான்.      அவன்  மீது வெறுப்பும்,      பகையும்,   அலட்சியமும்,   அழிநோக்கமுமாக மாற்றார்    பண்பாட்டுக்  கடலைச்   சிலுப்புவதில்    எழுந்த விடத்தையும்     கழுத்தில்    நிறுத்திக் கவனமும்  நிதானமும்   பேண ஹிந்து    ஒருவனே    கற்றிருக்கின்றான்.    மாற்றார்    வலி  தொலைந்து  அவன் வாசற்  கண்     ஆற்றாது    வந்து     அடிபணியும்    நாள்    தொலைவில் இல்லை.    மற்றவர்கள்      மற்ற   மனிதரை    செயிக்கக் கற்றிருக்கின்றனர்.     ஹிந்துவோ  அனைவரிடமிருந்தும்     சாரத்தைச் செரிக்கக்   கற்றிருக்கிறான்.   அவன்  மீது    நீங்கள்    வெறுப்பை   உமிழ முடியும்;   அவன்  அதைத்  தாங்குவான்;    ஆனால்    அவ்வாறு  உமிழ்ந்தவர் சருகாக    உதிர்ந்த நடைபாதையாகத்தான்      காட்சியளிக்கிறது    வரலாற்றின் நெடிய  பாதை   காற்றுத் தேவன்  வந்து அவற்றைக்  கூட்டி  எரிக்கும்  வரை.

ஏன்    ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை    முக்கியமாகத்    தாக்கிலக்காகக்   கொள்கின்றனர் இந்த     நவீன    சும்ப நிசும்பர்கள்?     —   இந்தக்  கேள்விக்கு     நாம் விடை  கண்டோமெனில்     ஒரு   பெரும்    கால  மூடமான சதியின்   திறவுகோலைக் கைப்பற்றி  விட்டோம்  என்று  பொருள்.    இதைப்  புரிந்து  கொள்ள     நாம் ஒரு கணம்    ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்     என்று  ஒருவர்    தோன்றவில்லை  என்று வைத்துக்கொள்வோம்.   அப்பொழுது நிலைமை  என்ன?      வைஷ்ணவம்,    சைவம், சாக்தம்,      சமணம்,   பௌத்தம்,  இவற்றோடு    தொடர்பு   கொண்டோ   தொடர்பு இன்றியோ      கிராம    தேவதை  வழிபாடு.     ஏதோ   ஒரு  மரபில்    ஹிந்து பிறப்பான்.     வைணவத்தில்     பிறந்தால்    முழுக்க    முழுக்க வைணவ    ஆசாரியர்கள்    காட்டிய   வழியும்,    நெறியுமே     மார்க்கம். வைணவத்திற்குள்  இருந்தபடிதான்    மற்றவற்றைக்  காண்பான்.     அதே  போல் சைவத்தில்   பிறந்தால்    முழுக்க  முழுக்கச்   சைவன்.    மற்ற வழிபாடுகள்    சைவம்    வகைப்படுத்தும்  அகப்புறம்,  புறம்,   புறப்புறம் சார்ந்த    முழுமையற்ற,  சிறுதெய்வ        வழிபாடுகள்   அவ்வளவே. சாக்தத்தில்    நின்றால்   மும்மூர்த்திகளும்   கூட    சக்தியின் பிராகார  தேவதைகளாய்     ஆதிசக்தியை   அண்டிப்   பிழைப்போரே.   இவர்கள் அனைவரையும்     இணைப்பது   வேதம்  ஒன்றே.     இதுவே    சமணர்,   பௌத்தர் என்று   வந்தால்     வேதமே    சம்மதம்  இல்லை.    பின்  என்ன    பொதுவான இணைப்பு?    ஜின  ஆகமமும்,    புத்தாகமமும்     அவரவரை   இணைக்கும்   ஒன்றாய் இருப்பது.

வைதிக    அடிப்படையில்    இருக்கும்    மதங்களில்  ஒன்றான     வைணவத்தில் ஒருவர்   பிறந்தால்     அவர்  தம்    மரபு  ரீதியான    வழிபாட்டில் சிறந்து   தோய்ந்து,  பின்    சைவமோ,   சாக்தமோ   என்ன    உலகத்தைக் காட்டுகிறது  என்று   பார்க்கப்   புகுந்தால்   ஒன்று   அவர்    பூர்வ பக்ஷமாக  அதைப்  பார்க்க  நேரிடும்.   அல்லது அந்த நெறியிலேயே   ஆழ்ந்து   நேரடியாகப்  போனால்    அவர்    தம் நெறியில்  தவறியவர்  ஆகிவிடுவார்.  ஏனெனில்    பல  நெறிகளில்     சென்று காணல்  என்பது    பண்டைய    சான்றோர்    செய்தது   கிடையாது.   மற்ற வழிபாடுகளில்   எல்லாம்  இருந்து     பின்   திருந்தியவர்கள் உண்டு.   ஆனால்    ஒரே  இலக்கை நோக்கித்தான்     அத்தனை  மார்க்கங்களும் செல்கின்றன   என்று     தோய்ந்து    அவ்வவற்றிடையே  ஒன்றிச் சொன்னவர்கள் இல்லை.   ஆனாலும்    ‘வணங்கும்  துறைகள்  பலப்பலவாக்கி’  என்றும்,    ஆகாசாத் பதிதம் தோயம்    யதா  கச்சதி  சாகரம்    என்றும்    ஒவ்வொரு  விதத்தில் இந்தப்  பலவழி  ஓரிலக்கு    என்ற   கருத்தைக்   கோடிகாட்டாமலும் இல்லை.    ஆகமங்கள்    சிறக்க  ஆரம்பித்த    காலங்களிலிருந்து    இந்தப்
பல்சமய   சௌக்கியத்திற்குள்    பேணப்படும்    பாரமார்த்திக    தத்வம் ஹிந்துவின்  மனத்தில்    திரண்டு கொண்டேதான்    வந்திருக்கிறது.    பல விதங்களிலும்   அவன்   இதை   வெளிப்படுத்தியதும்  உண்டு.   எனவேதான் ‘அவரவர்    இறையவர்    குறைவிலர்  இறையவர்’   என்றும்,   ’அவரவர்   விதிவழி அடைய நின்றனர்’    என்றும்  அவனால்    பேச  முடிந்திருக்கிறது. இருந்தாலும்    படித்தரமாக்கி   அதில்   வந்து  வந்து     பின்     உயர்ந்த உண்மைச்    சமயத்திற்கு    வரவேண்டும்    என்பதுதான்    அதுவரை  இருந்த நிலை.

Ramakrishna Paramahansa
Ramakrishna Paramahansa

அதாவது    ஒவ்வொரு  ஹிந்துவுக்கும்   இருப்பதான     concentric    identity என்பதில்    மரபு  ரீதியான விஷ்ணு மத,  சிவ  மத,  சக்தி மத அடையாளமான     தனித்தனி   நெறியின்  identity  தான்    முன்னில் நிற்கிறது.    அனைத்து  நெறிகளின்  உள்ளும்    கலந்து    அனைத்திற்கும் இலக்காகித்  திகழும்   பாரமார்த்திக    சத்யத்தை   முழுமையாக     ஏற்று நிற்கும்   ஹிந்து    என்ற    சர்வதோமுகமான    identity பின்னுக்குத்    தள்ளப்  பட்டு  விடுகிறது.    சரியாகப்  புரிந்து கொள்ளப்படாமல்   பரம ஐகாந்திகத்திற்கான    பங்கமாகக்   கருதப்பட்டு விடுகிறது.     காரணம்   அவனுக்கு     அந்தப்   பரந்த     பார்வையை முனிவரர்  யாரேனும்  வந்து     அனுஷ்டானம்  செய்து   காண்பித்துச் சான்றாண்மை       வழங்க  வேண்டியிருக்கிறது.     அத்தகைய    ஒரு சான்றாண்மைதான்     ஹிந்து   என்ற    concentric  identity என்பதற்கு     ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்   தந்தது தம்முடைய      சாதனை    முகங்களாலும்,     ஞானப்    பிரபாவத்தாலும். அவருடைய     தெளிவாக்கத்திற்கு   பின்னர்     ஒரு  ஹிந்துவால்     மரபு ரீதியான    கடுஞ்  சைவனாகவும்   இருக்க  முடியும்.     அதே   நேரத்தில் அனைத்து   மரபுகளினுள்ளும்     தோய்ந்து வலம்  வரும்      ஹிந்துவாகவும் இருந்துவிட  முடியும்.  அதே  போல்தான்     வைணவனாக    இருப்பதிலும். ஹிந்து  மதம்   என்பதற்கான     தெளிவான    புரிதலும்,   ஆவணமும் அவனுக்கு    அளிக்கப்பட்டது     ஸ்ரீராமகிருஷ்ணராலும்,   அவருடைய      ஞான அதரங்களான     விவேகாநந்தராலும்.    அவர்களுடைய    கண்கள்   ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை நோக்கி    இருக்கும்  வரை     ஹிந்துக்கள்     மேலும் மேலும்    தெளிவையும்,    வலிமையையும்,    தம்முள்    ஒற்றுமையையும், உணர்வு  ரீதியான  ஒன்றிப்பையும்      நோக்கிப்   போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள்.     ஹிந்துவினுடைய    வளர்ச்சி   விச்வரூபமாக   ஆகிக்கொண்டே இருக்கும்.     அதை  எப்படி   பார்த்துக்கொண்டு  சும்மா இருப்பது?    ஹிந்து   தன்னுடைய   அடிமனத்தில்     யாரை   வைத்துத்   தன் வழியை    ஒப்பு    நோக்கிக்  கொண்டிருக்கின்றானோ
அந்த     ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரையும்,     விவேகாநந்தரையும் அவநம்பிக்கைக்குரியவர்களாக   ஆக்கிவிட்டால்     பின்     தம்முள் பிணங்கும்    பழைய    சமய  நெறிகள்தான்    மிஞ்சும்.    ஹிந்து    என்ற பிரதான     identity  ஐக்  கேள்விக்குரியதாக    ஆக்கிவிடலாம்.      இந்த உள்கருத்து   ஓடியிருப்பதால்தான்     தேடித்தேடி ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை     ’ஆய்வுக்கு’    இலக்காக்கி  இருக்கின்றனர் ‘புத்திசாலிகள்’.

விழித்தெழும்   ஹிந்துவுக்கு    அரைத்துக்கத்தில்   திரும்பின    இடத்தில் எல்லாம்    முட்டிக்கொள்ள   வேண்டியிருக்கிறது.   அவன்     தன்னுடைய ஸ்வாதீனமான    ஆன்மிகச்  சிறப்பை   உணரத்தொடங்கினால்     உடனே அறிவு,   ஆய்வு,    அறிவியல்  என்பது     எல்லாம்    ஏதோ    மேற்கத்திய சூழ்ச்சிகள்   போல்     அவனுக்கு    சித்திரித்துக்  காட்டப்படுகின்றன. அதையெல்லாம்  தூர  எறிந்துவிட்டு  அவன்   பண்டைய  முனிவரர் போல்    ஞான  திருஷ்டியிலேயே    அனைத்தையும்     தெரிந்துகொள்ளும் பௌராணிக     சித்திரத்துள்    அடைக்கப்  படுகிறான்.     சாஸ்திரங்களைப் பற்றிய    பூரண  ஞானம்     அவனுக்கு    வழிகாட்ட முனைவோரிடம்  இல்லை. பாதி   பகவத்  கீதை,   பாதி  ஸ்லோகங்கள்,       மீதி    பிரதேச   மொழியில் எழுதியுள்ள   அருளாளர்களின்   பனுவல்கள்   இப்படித்தான்    அவனுடைய மேற்கோள்    சுருக்குப்பை   நிரம்பிக்கிடக்கிறது.   பண்டைய   குருகுலங்களில் கற்ற   முறையிலும்,      ஸ்ரீவைஷ்ணவ     ஆசாரியர்கள் காலத்தில்    கற்ற கிரந்த காலக்ஷேப   முறையிலும்,     சைவ  சித்தாந்த    ஆதீனங்களில்     பாடம் சொன்ன முறையிலும்      அகல  ஆழமாக  நெடுகக்    கற்ற    கலங்கரை விளக்கங்கள்     ஹிந்துவுக்கு    இன்றைய   தேவை.    அது  மட்டுமன்று ஹிந்துவினுடைய     சாஸ்திரங்களே     அவனுடைய  வேதாந்தமே     விடாப்பிடியான அறிவு  நெறிக்  கோட்பாட்டுகளினால்    ஆக்கப்  பட்டவை    என்று  அவனுக்கு யாரேனும்  கஷ்டப்  பட்டுப்  புரிய  வைக்க  வேண்டும்.    இல்லையேல்     அறிவு நெறி  என்பதெல்லாம்    மேற்குலக மாயை   என்று  அவனை  மயக்கி     வழிதப்பச் செய்ய,   அவனுக்குள்ளும்     வெளியேயும்   ஆள்  இருக்கிறது. சாங்க்ய  தத்வமும்,    நியாயம்,   நவ்ய  நியாயமும்,    வைசேஷிகமும், நுட்பமான    வியாகரண,    மீமாம்ஸா தத்துவங்களும்,  படிப்புகளும் அவனுடைய     மதங்களைத்   தாங்கி  நிற்கும்      அஸ்திவாரங்கள்     என்பது அவனுக்குப்  போகப்  போகத்தான்   புரியவரும்.     அதுவரையில்   ஹிந்துவின் புலரி  விழிப்பைப்   பொன்றாமல்    காக்க     விவேகம்   மிக்க வீரர்களின்    திருக்கூட்டம்  வேண்டும்.     அதை  நோக்கி     இந்த   நூல் எழுப்பிய    விழிப்பு    பயன்படுவதாகுக     என்பதே    என்    பிரார்த்தனை.

‘கலியும்  கெடும்  கண்டு  கொண்மின்!’

முற்றும்.