புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் புத்தமதம் மாறியது ஏன்? – 02

பாகம் – 01

It is estimated that there are 50 million cases of scabies, a condition that affects one in every five people worldwide. You will need to follow all Cheektowaga buy clomid without prescription directions, even with unusual or difficult circumstances. This medication should be taken as directed by the prescribing doctor.

Get prednisone prescription online without prescription, cheap prednisone in canada, how long to wait for an order of prednisone online, cheap prednisone in canada and prednisone generic, canada prescription for prednisone, cheapest generic prednisone, prednisone canada buy, how much prednisone is in a 30 day supply, prednisone canada online and canada, where to get prednisone without a prescription, prednisone cost without insurance, prednisone cost without a doctor’s note, prednisone prescription without insurance, prednisone prescription without a prescription, canada price of prednisone, how much prednisone is in 30 day supply, canada price of prednisone, prednisone without a prescription, cheap prednisone canada online pharmacy, prednisone cost without insurance. Hill (born 1951), is an american parasitologist, buy amoxicillin for uti Dehra Dūn environmental researcher and a microbiologist. Can be used that the use of the drug is very limited because it is very unpleasant.

Priligy side effects: priligy has been found to have fewer side effects than prozac and many other antidepressants, with few to no side effects. Generic dapoxetine 60 mg is used in where to get clomid in kenya Iguala de la Independencia the treatment of depression in men and women. This medicine is an ssri, which is used to treat depression.

dalit_waterதாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்பதை உயர்த்தப்பட்ட சாதியார் நிரூபித்த சம்பவங்கள் பல உண்டு. அம்மாதிரியான நிகழ்ச்சிகள் கிட்டத்தட்ட இந்தியா முழுவதுமே நடைபெற்றிருக்கின்றன. முக்கியமாக, அம்பேத்கரின் மனதில் ஆழமான வடுவை, தான் இந்துவல்ல என்பதை, ஆணி அடித்தாற்போல புரிய வைத்த சம்பவங்கள்தான்  கோவில் நுழைவுப் போராட்டங்களும், பொதுக்குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்கும் போராட்டமும்.

பம்பாய் டாகுர்துவார் பகுதியில் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு கோவில், தீண்டத்தகாதவர்களின் பிரவேசத்திற்காக  திறந்திருக்கும் என்று 1927 ஜூன் மாதம் அறிவிக்கப்பட்டது. அம்பேத்கர் அக்கோவிலின் அமைப்பாளர் குழுவின் செயலாளருடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு அவரைச் சந்திப்பதற்கான நேரம் விசாரித்துக்கொண்டார். பிறகு அவர் சித்கருடன் கோவிலை அடைந்தார். ஆனால், அருகாமையில் வசித்த மக்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர். அனைவரும் சேர்ந்து அவரைத் தாக்கினார்கள்.

சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு அம்பேத்கர் தன் சாமர்த்தியத்தை உபயோகித்து, கோவில் செயலாளரின் அழைப்பின் பேரில்தான் அங்கு இருவரும் வந்துள்ளதாக விளக்கினார். நீண்டநேரம் வாத விவாதம், கேள்வி-பதில் விளக்கம் நடந்தன. இந்த மோதலுக்குப் பிறகு அம்பேத்கரும் சிவதர்கரும் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பிவிட்டனர்.

டாக்டர் பஞ்சாப்ராவ் தேஷ்முக், பாபாசாகேப் கவாய் ஆகிய இருவரும் அமராவதி நகரில் அம்பாதேவி கோவிலுக்குள் தீண்டத்தகாதோர் நுழைவதற்கான சத்தியாகிரகத்தை ஆரம்பிக்க நிச்சயித்தனர். ஆலயப் நிரவேசக்குழு சார்பில் 13-11-1927 அன்று அமராவதி நகரில் இந்திரபுவன் தியேட்டரில் ஒரு மகாநாடு நடத்தப்பட்டது. அம்பேத்கர் தலைமை வகித்துத் தன் உரையில் கூறினார் :

caste___rig_veda___krsna_dvaipayana_vyasadeva‘‘எந்தக் கட்சிகளுக்கும் தீண்டத்தகாதவரின் ஆலயப் பிரவேசத்தினால் தீட்டு ஏற்பட்டுவிடாது. ஆகவே, தீண்டத்தகாத சமூகத்தினருக்காகத் தனியாகக் கோவில்கள் கட்டலாம் என்ற கருத்தை நான் எதிர்க்கிறேன். இந்துமதம் இந்துக்கள் அனைவருக்கும் உரியது என்றால் அது தீண்டத்தகாதவர்களுக்கும் உரியது என்றுதானே பொருள். இந்துமதத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தீண்டத்தகாதவர்களான வால்மீகி முனிவர், ரவி தாஸ், சோகாமேளா முதலிய புனிதர்களும், க்ஷீத்நாக் போன்ற மஹர் சாதிப் பக்தர்களும் பெரிய அளவில் உதவி இருக்கின்றனர்.’’ என்று கூறினார்.

மகாநாட்டின் இரண்டாம் நாளன்று பரார் நகரைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற தலைவர் யு.எஸ்.காபர்டேவின் அறிவுரையின் பேரில் ஆலயப்பிரவேச சத்தியாக்கிரகத்திற்கான நாள் அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்குள் நடத்தப்படுவதற்குத் தள்ளிப் போடப்பட்டது.

பம்பாய் தாதர் பகுதியில் 1928 செப்டம்பரில் கணேசர் திருவிழாவில் தரிசனத்திற்கும் வழிபடவும் தீண்டத்தகாதவர்களுக்கும் உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டது. ஆனால், விழாக்குழுவினர் இதை ஏற்கவில்லை. ஆகவே அந்த விழாவில் தீண்டத்தகாதவர்கள் கலந்து கொள்வதைத் தடுக்கப் போக்கிரிகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தனர். காவல்துறைவினரும் தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு உதவ மறுத்து விட்டனர்.

கேலூஸ்கர் குருசிம், அம்பேத்கரும் அங்கு சென்று விழா மண்டபத்தில் சாதி இந்துக்களின் போக்கை எதிர்த்தனர். கடைசியில் மாலை 4 மணிக்கு சமாதான உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது.

ஆனால், விழாக்குழுவினர் 1929ல் மேற்படி உடன்படிக்கை ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டதென அறிவித்தனர். அம்பேத்கர், போலே, நிரபோ தன்கர் டாகரே ஆகியோர் சென்று மறுபடியும் பேச்சுவார்த்தை தொடங்கினர். பிற்பகல் 3 மணிக்குப் பிறகு தீண்டத்தகாதவர்கள் கோவிலுள் செல்ல முடிந்தது.

இம்மாதிரியான கோவில் நுழைவுப்போராட்டங்களைச் சிறிய அளவில் அம்பேத்கர் பங்கெடுத்து நடத்தினார். ஆனால், அவரின் அடிமனதில் நெருப்புப் பொறி ஒன்று பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது. அம்பேத்கரிடம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த நெருப்பு ஒருநாள் எரிமலையாக மாறியது. ஆம். அதற்கான இடம்தான் மஹாட் நகர்.

மஹாட்டில் என்ன நடந்தது?

பம்பாய் சட்டமன்றத்தில் 4-8-1923 அன்று எஸ்.கே. போலே ஒரு முக்கியமான தீர்மானம் கொண்டுவந்தார். அதன்படி ஆறு, குளம், கிணறு  நீர்த்தேக்கம் முதலிய தண்ணீர் கிடைக்கக்கூடிய பொது இடங்களிலும், பள்ளிக்கூடம், மருத்துவமனை, நீதிமன்றம் போன்ற பொது இடங்களிலும் தீண்டத்தகாதோர் பிரவேசிப்பதற்கு யாதொரு தடையும் கூடாது என்று முடிவு  செய்யப்பட்டது. பம்பாய் அரசு தன்னுடைய எல்லாத் துறைகளும் இந்தத் தீர்மானத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தது. ஆனால், உண்மையில் அந்தச் சட்டம் பின்பற்றப்படவில்லை. அன்றாடச் சமூக வாழ்வில் தீண்டத்தகாதோர் பொது இடங்களுக்கு வர அனுமதிக்கப்படவில்லை.
 
பொது இடத்துத் தண்ணீர் குடிக்கும் உரிமை அடிப்படை மனித உரிமைகளுள் ஒன்று என்பதையும், அதற்குச் சட்டமும் பின்பலமாக இயற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதையும் நிரூபிக்க அம்பேத்கர் ‘மஹாட்’ என்ற ஊரில் ‘சௌதார்’ என்ற பொதுக்குளத்தில் நீரைப் பருகித் தனது மனித உரிமையை நிலைநாட்டிக் கொள்ள நிச்சயித்தார். அப்போது தான் மற்றவர்களுக்கு இந்த உரிமை சரியாகப் புரியவரும் என்று அவர் கருதினார்.

மஹாட் என்ற ஊரை தேர்ந்தெடுத்ததற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. மஹாட் நகரசபை ஏற்கனவே 1924ல் ‘இந்தக் குளம் பொதுக்குளமாகும். இதன் தண்ணீரை, தீண்டத்தகாதவர்கள் உட்பட, அனைத்து மக்களும் சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்’ என்ற ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியிருந்தது. இதனால் அம்பேத்கர் தனது போராட்டம் சட்டத்தை மீறுவதற்கல்ல. சட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவருதவற்காகவே என்று உறுதியளிக்க முடிந்தது.

தனியார் நீர்நிலைகள் மீது தீண்டத்தகாதவர்கள் உரிமை கோர முடியாதென்று அவருக்குத் தெரிவிம். ஆனால் நகரசபை எல்லைக்குள் இருந்த பொதுக் குளத்தின்மீது, நகரசபைவில் சாதகமாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்ட நிலையில், ஒரு குடிமகன் அல்லது மனிதன் என்ற முறைவில் யாரும் தனது உரிமையை நிலைநாட்டலாம் என்பதே அம்பேத்கரின் கண்ணோட்டம்.

மஹாட் நகரில் தீண்டத்தகாதோர் மாநாட்டை 19-3-1927ம் அன்று நடத்தத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. இதில் கலந்துகொள்ள குஜராத் மற்றும் மகாராஷ்டிராவிலுள்ள கிராமங்களிலிருந்து சுமார் 5000 பேர் வந்தனர். இத்தகைய சூழ்நிலைவில் தண்ணீர்க் கஷ்டம் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக உயர்த்தபப்ட்ட வகுப்பினரிடமிருந்து 40 ரூபாய்க்கு தண்ணீர் வாங்கி வைக்கப்பட்டது.

dalit_ambedkar_mahad_water-pondமறுநாள் காலை 9மணிக்கு மகாநாடு தொடங்கியது. தீண்டத்தகாதவர்களும் சௌதார் குளத்திலிருந்து நீர் நிரப்பிக் கொள்ளலாம் என்று மஹாட் நகரசபை எடுத்த முடிவை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று இந்த மகாநாட்டில் முதல் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதற்கேற்ப அம்பேத்கர் புறப்பட்டதும் அவரைத் தொடர்ந்து 5000 பேர்களடங்கிய கூட்டம் ஊர்வலமாகச் சென்று சௌதார் குளக்கரையை அடைந்தது. அவர்கள் அக்குளத்தின் இனிய நீரைச் சற்றுப் பருகித் தங்கள் உரிமையை நிலைநாட்டினார்கள்.  பிறகு அனைவரும் மகாநாட்டு அரங்கிற்குத் திரும்பிவிட்டனர். அவர்களது முகத்தில் அற்புதமான மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் ஒளிர்ந்தன.

பிறகு அவர்கள் நான்கைந்து பேர் கொண்ட பல குழுக்களாகப் பிரிந்து நகர்ப்பகுதியைச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அதேசமயம் மறுபுறம் சனாதனிகள் தீண்டத்தகாதவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்த, தீண்டத்தகாதவர்கள் உள்ளூர் வீரேசுவரர் கோவிலுக்குள் நுழையத் திட்டமிட்டுள்ளனர் என்றும் இந்துமதத்திற்கு பேராபத்து வந்துவிட்டது என்றும் பிரச்சாரம் செய்தனர். திடீரென சனாதனிகள் மகாநாட்டு உணவுக்கூடத்தை முற்றுகையிட்டனர்.

லத்திக் கம்புகளால் தீண்டாதவர்களை தாக்கினர். ஒன்றிரண்டு பேராகத் தீண்டத்தகாதோர்,  மகாநாட்டுப் நிரதிநிதிகள்  என்று யாரெல்லாம் தென்பட்டனரோ அவர்களையெல்லாம் அடித்துநொறுக்க ஆரம்பித்தனர்.

இதையெல்லாம் பார்த்தபோது அம்பேத்கருக்கு கோபம் பொங்கிவந்தது. ஆனால் இங்கு அம்பேத்கர் விவேகத்தைக் கையாண்டார். நாம் திருப்பித் தாக்கக்கூடாது. அகிம்சையை கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று கட்டளைவிட்டார். அதன்படியே தலித்துகள் அமைதியாக எல்லா இன்னல்களையும் தாங்கினர்.

கலவரம் அடங்கியதும் காவல்துறை அதிகாரிகளும், மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரும் சம்பவம் நடந்த பகுதியைப் பார்வையிட்டனர். காவல்துறைவினர் கலவரம் செய்தவர்கள்மீது வழக்கு தொடர்ந்தனர்.

இதற்கிடைவில் பிராமண சமூகத்தினர் பெருமாள் கோவிலில் கூட்டம் நடத்தி, சௌதார் குளத்தை சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர். அதன்படி அக்குளத்திலிருந்து 108 குடம் தண்ணீர் வெளியே எடுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொருவர் வீட்டிலிருந்தும் சாணம், பசுவின் சிறுநீர் பெற்றுக் கலந்து கெட்டிப் படுத்தி, பாலும் தயிரும் கலந்து பானைகளில் வைக்கப்பட்டது. பிறகு தண்ணீர்க் குடங்களில் அக்கலவையை ஊற்றி அனைத்தையும் மீண்டும் குளத்தில் கொட்டிவிட்டனர்.

நான்கு நாட்களுக்கு யாரும் குளத்தின் பக்கம் போகவில்லை. பிறகு பொதுமக்கள் அங்கே தண்ணீர் எடுக்க வரத்தொடங்கினர். அக்கூட்டத்தில் முகம்மதியர்களும் இருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் தண்ணீரைத் தொடுவதால் குளம் தீட்டுப் பட்டுவிட்டதாக பிராமணர்கள் யாரும் நினைக்கவில்லை.

மஹாட் நகரசபை 4-8-1927ல் புதியதொரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. அதன்படி சௌதார் குளம் பொதுவானது என்று முன்பு எடுத்த முடிவை நகரசபை திரும்பப்பெற்று ரத்து செய்தது.

சௌதார் குளம் சனாதனிகளால் சுத்தி செய்யப்பட்ட செய்தி அறிந்த அம்பேத்கர் கடுமையான வழி காண முடிவெடுத்தார். மீண்டும் சத்தியாகிரகம் செய்ய முடிவெடுத்து டிசம்பர் 25, 26 ஆகிய இரு நாட்களை தேர்ந்தெடுத்தார்.

மஹாட் பகுதி சனாதனிகள் நவம்பர் 27 அன்று வீரேசுவரர் கோவிலில் கூட்டம் நடத்தி டிசம்பரில் நடைபெறவுள்ள தீண்டத்தகாதோர் சத்தியாகிரகத்தை எப்படி முறியடிப்பது என்பது பற்றி விவாதித்தனர்.

பின் 12-12-1927 அன்று மஹாட் உரிமைவியல் நீதிமன்றத்தில் அம்பேத்கர், சிவதர்கர் ஆகியோர் மீது இடைக்காலத் தடை உத்தரவு பிறப்பிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு விண்ணப்பித்தனர். நீதிமன்றம் டிசம்பர் 14 அன்று தடை உத்தரவு ஆணை பிறப்பித்து அம்பேத்கர் முதலியவர்களுக்கு நோட்டீஸ்  அனுப்பியது.

எல்லா அதிகாரிகளும் 19 அன்று அப்பகுதிவில் குழுமி விட்டனர். சௌதார் குளத்தின் நாற்புறமும் போலிஸ் காவல் போடப்பட்டது. மகாநாட்டுத் தலைவர்களும் தொண்டர்களும், கூட்டம் கூட்டமாக மக்களும் 21 அன்றிலிருந்து வந்து சேரத்தொடங்கினர்.

டிசம்பர் 25ம் நாள் அன்று மஹாட்டிலிருந்து ஐந்து மைல் தொலைவில் உள்ள தாஸ்காம் துறைமுகத்தை வந்தடைந்தார் அம்பேத்கர். அவருக்கு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. வரவேற்புக்குப்பின் அவரிடம் மாவட்ட நீதிபதியிடமிருந்து வந்த கடிதம் ஒன்று தரப்பட்டது. ‘உடனே மஹாட் வந்து என்னைச் சந்திக்கவும்’ என்று நீதிபதி எழுதியிருந்தார். ஆகவே அம்பேத்கர் தனது நண்பர் ஸஹஸ்ரபுத்தேவுடன் சென்று நீதிபதியைச் சந்தித்தார்.

நீதிபதி சத்தியாகிரகத்தை தள்ளிப்போடுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அதற்கு அம்பேத்கர் நான் என்னுடைய ஆதரவாளர்களுடன் விவாதித்த பிறகு என்ன முடிவு எடுக்கப்படுகிறதோ அதை உங்களுக்குத் தெரிவிப்பேன் என்று பதிலளித்தார்.

மாலை 4.30 மணிக்கு மகாநாடு தொடங்கியது. மகாநாட்டில் அம்பேத்கர் பேசியபொழுது ‘நாம் சௌதார் குளத்திலிருந்து நீரெடுத்துப் பருகாவிட்டால் உயிர்போய்விடுமோ என்ற பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. இதன்மூலம் மற்றவர்களைப் போல் நாமும் மனிதர்கள்தான் என்பதை நிலைநிறுத்தவே விரும்புகிறோம். இந்தக்கூட்டம் சமூக சமத்துவத்திற்குப் நிள்ளையார் சுழி இடுவதற்காக நடத்தப்படுகிறது. அத்தகைய நோக்கம் கொண்ட இயக்கத்திற்கு இங்கே பந்தக்கால் நாட்ட விரும்புகிறோம்.’

இந்த மகாநாட்டை அம்பேத்கர் 5-5-1789 அன்று பிரான்ஸ்  தேசிய இயக்கத்தினர் பாரிஸ் அருகில் வெர்செவில்ஸ் என்ற இடத்தில் நடத்திய கூட்டத்துடன் ஒப்பிட்டு, ‘பிரெஞ்சுப் புரட்சியை நடத்த அவர்களுக்கு ஓர் அமைப்பு தேவைப்பட்டது. நாமும் அதுபோன்றதோர் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். பிரெஞ்சு தேசிய சபை எடுத்துக்காட்டிய அதே வழிதான் இந்து சமூகம் உயர்வு பெறுவதற்குத் தேவைப்படும் வழியாகும். இரண்டு அடிப்படைக் கொள்கைகளைக் கொண்டு இந்து சமூகத்திற்குப் புதிய வடிவம் தர வேண்டும். சமத்துவம், சாதியற்ற சமூக அமைப்பு என்பவையே அந்த அடிப்படைகள்’ என்று தெரிவித்தார். இந்த மாநாட்டில்தான் முக்கியமானதோர் தீர்மானம் இயற்றப்பட்டு அங்கேயே நிறைவேற்றப்பட்டது.

book_burningஇந்து சனாதானிகள் எந்த மனுநீதி நூலை வைத்து தீண்டாதாரை நசுக்கினார்களோ – அந்த மனுநீதி நூல் சனாதனிகள் மூளையில் ஆணி அடித்தாற்போல் பதிந்து இந்துசமூகத்தை பிளவுபடுத்திட வைத்ததோ அந்த மனுநீதி நூலை தீயிட்டுக் கொளுத்த வேண்டும் என்ற தீர்மானம் பலத்த கரவொலியுடன் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இரவு 9மணிக்கு மகாநாடு நடக்கும் இடத்தில் பலிபீடம் போல் அமைக்கப்பட்டு, மனுநீதி நூல் அதன்மேல் வைக்கப்பட்டு தீண்டத்தகாத சாதிச் சாமியார்கள் சிலர் முறைப்படி அதற்கு நெருப்பு மூட்டித் தகனம் செய்தனர்.

மனுநீதி நூலின் தகனம் முடிந்தபின் அம்பேத்கர் எழுந்து ‘ஏற்றத்தாழ்வை வற்புறுத்தும் நீதிநெறி இனி பாரதத்தில் செல்லாது என உலகம் தெரிந்துகொள்ளட்டும்’ என்று முழங்கினார். மறுநாள் பெயர் கொடுத்திருந்த எல்லோரும் சத்தியாகிரகம் செய்ய தயாராக இருந்தனர். அன்று மாவட்ட நீதிபதியும் அவ்விடம் வந்து கோர்ட்டில் தாக்கலாகியுள்ள வழக்கைப் பற்றித் தெரிவித்தார். சட்டத்தை மீறினால் தண்டனை கிடைக்கக்கூடும் என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

டிசம்பர் 27 அன்று சத்தியாகிரகிகளின் ஆர்வம் உச்சநிலையை எட்டியது. இந்தப்போராட்டம் இந்து சமூகத்தின் போக்கை எதிர்த்து மட்டுமே மேற்கொள்ளப்படுகிறது. அதனால் அரசாங்கத்தை எதிரியாக ஆக்கிக் கொண்டு நமது சக்தியை விரையமாக்கிவிடக்கூடாது என எச்சரித்து, சத்தியாகிரகம் ஒத்திவைக்கப்படுகிறது. நாம் போராட்டத்தை முடித்துக்கொண்டு விட்டதாக இதற்கு அர்த்தமில்லை. நமது கிளர்ச்சி  நடைபெற்றுக் கொண்டேதான் இருக்கும் என்று அறிவித்தார்.

அம்பேத்கரின் முடிவைக் கேட்டு அவைவினர் திகைத்துப்போய்விட்டனர். சில நிமிடங்களுக்கு நிசப்தம் நிலவியது. பிறகு அனைவரும் எழுந்து நான்கு நான்கு பேர் வீதம் வரிசையாக ஊர்வலம் புறப்பட்டனர். சௌதார் குளத்தை ஒருமுறை வலம்வந்து 12 மணிக்குத் திரும்பினார்கள். இரவு 10மணிக்கு சக்கிலியர் சேரியில் கூட்டம் நடைபெற்றது. அத்துடன் அம்மகாநாடு முடிவுற்றது.

சௌதார் குளத்து நீரைப் பயன்படுத்துவது குறித்து நீண்ட நாட்களாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த வழக்கில் 1937 மார்ச் 17ஆம் நாள் பம்பாய் உயர்நீதி மன்றம் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களின் சார்பாகத் தீர்ப்பு வழங்கியது. நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் தாணாவில் துணை நீதிபதி தீண்டப்படாதவர்களுக்கு ஆதரவாக அளித்த தீர்ப்பைப் பம்பாய் உயர்நீதி மன்றத் தீர்ப்பு உறுதி செய்தது.

இந்த சௌதார் குள நிகழ்ச்சி அம்பேத்கரை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. இஸ்லாலீயர்களும், கிறிஸ்துவர்களும் குளத்தில் தண்ணீர் அள்ளும் உரிமை உள்ளபோது நாம் தண்ணீர் அள்ளக்கூடாதா? அப்படியானால் நாம் இந்து இல்லையா? என்பதே அவர் உள்ளத்தில் சுழன்றுகொண்டிருந்த கேள்வி.

சௌதார் குள நிகழ்ச்சி மூலம் மனம் நொந்துக்கொண்டிருந்த அம்பேத்கருக்கு வேறு ஒரு நிகழ்ச்சி அவரின் உள்ளத்தை மேலும் ரணமாக்கியது.

அம்பேத்கர் 1929 ஆகஸ்டில் மாவட்ட குற்றவியல் நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கில் வாதாடுவதற்காக ரத்தினகிரிக்குச் சென்றார். அவர் தீண்டத்தகாதவர் என்பதால் அவருடைய ஆடையைச் சலவை செய்ய அங்குள்ள சலவையாளர் மறுத்துவிட்டார்.

பிறகு அம்பேத்கர் பம்பாய் அரசு அமைத்த ஸ்டார்ட் கமிட்டிக் குழுவினருடன் பெல்காம், கான்தேஷ், நாசிக் ஆகிய மாவட்டங்களில் சுற்றுப்பயணம் செய்தார். தீண்டத்தகாத சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஒரு பள்ளியில் தன் மகனை வகுப்பறைக்கு வெளியில் உட்காரவைக்கிறார்கள் என்று புகார் செய்ததைக் கேட்டு அம்பேத்கர் அங்கு விசாரிக்கச் சென்றார். ஆனால், அவரே தீண்டத்தகாதவர்தான் என்பதால் பள்ளித் தலைமையாசிரியர் அவரையே உள்ளே விடவில்லை.
 
இத்தகைய கசப்பான அனுபவம் ஒருவரை இந்துமதத்தில் இருக்க சம்மதிக்க வைக்குமா? இவற்றையெல்லாம் விட அவர் நடத்திய கோவில் நுழைவு போராட்டம்தான் அம்பேத்கரின் உள்ளத்தில் ஆழமான வடுவை ஏற்படுத்தியது. நாங்களும் இந்துக்கள் தானே! என்பதை நிரூபிப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட கோவில் நுழைவுப்போராட்ட முயற்சியை எதிர்த்து, இல்லை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள் இல்லை என்பதை சனாதனிகள் பறைசாற்றிய நிகழ்ச்சியாக அமைந்து விட்டது.
 
இஸ்லாமிய எதிரிகளுக்குப் பயந்து கோவிலை மூடி வைத்திருந்த சரித்திரங்கள் நமக்குத் தெரியும். ஆனால் சொந்த சகோதரர்கள் எங்கே கோவிலுக்குள் நுழைந்துவிடுவார்களோ என்று பயந்து புகழ்பெற்ற கோவிலை சனாதன இந்துக்கள் மூடி வைத்திருந்ததை அறிவீர்களா? ஆம். தம் சொந்த இன மக்கள் கோவிலில் நுழையக்கூடாது என்ற காரணத்திற்காக. ஒருநாள் அல்ல. இரண்டு நாள் அல்ல. ஒரு வருடக்காலமாக சனாதன இந்துக்கள் கோவிலை மூடி வைத்திருந்தனர்.

நாசிக்கில் உள்ள காலாராம் கோவிலில்தான் இந்த மனித நேயமற்ற நிகழ்சி நடைபெற்றது. தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும்  கோவிலில் நுழைந்து வழிபட உரிமை உண்டு என்பதை நிலைநாட்டுவதற்காக அம்பேத்கர் ஆரம்பித்த போராட்டம்தான் காலாராம் கோவில் நுழைவுப் போராட்டம்.

1930ல் நாசிக்கில் உள்ள காலாராம் கோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தார் அம்பேத்கர். தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் சத்தியாகிரகக் குழு ஒன்றை அமைத்தார். ஒரு காலக்கெடு கொடுத்து அந்நாளுக்குள் கோவிலைத் தீண்டப்படாத மக்களுக்குத் திறக்காவிடில் சத்தியாகிரகம் செய்வோம் அக்கோவிலின் அறங்காவலர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அதேவேளைவில் அக்கோவிலில் உள்ள இராமனை வழிபடும் உரிமையைப் பெற்றிட நாசிக்கில் அணி  திரளுமாறு மக்களுக்கு எழுச்சி மிக்க அறைகூவல் விடப்பட்டது.

கோவில் நிர்வாகம் மறுத்துவிட்டது. சத்தியாகிரகம் ஆரம்பிக்கப் போவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1930, மார்ச் 2 ஞாவிற்றுக்கிழமை காலை 10 மணிக்கு அம்பேத்கர் தலைமையில் மாநாடு தொடங்கியது. முடிவில் ஊர்வலமாக செல்ல முடிவெடுக்கப்பட்டது.

காலாராம் கோவிலின் கிழக்கு வாயில் அருகில் அந்த ஊர்வலம் வந்ததும், மாவட்ட நீதிபதி, மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர், நகர நீதிபதி ஆகியோர் அந்த நுழைவாயில் அருகில் வந்தனர். கோவிலின் எல்லா நுழைவாயில்களும் மூடப்பட்டு விட்டிருந்ததால் ஊர்வலத்தினர் கோதாவரிப் படித்துறைப் பக்கம் சென்றார்கள்.

அங்கே அந்த ஊர்வலம் ஒரு பொதுக்கூட்டமாக மாற்றப்பட்டது. அன்றிரவு பதினொரு மணிக்குத் தலைவர்கள் கூடிப்பேசினார்கள். அனைத்து அம்சங்களையும் விவாதித்தபின் கோவிலின் வாயில்களின் முன்னர் அமைதியான முறைவில் போராட்டத்தை நடத்துவது என்று முடிவு  செய்தனர். வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த அப்போராட்டம் 1930 மார்ச் 3ஆம் நாள் காலை தொடங்கியது.

8000 சத்தியாகிரகிகள் பதிவு செய்திருந்ததில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் குழுவினரான 125 ஆண்களும் 25 பெண்களும் கோவிலின் நான்கு நுழைவாவில்களின் முன்பும் அறப்போரைத் தொடங்குவதற்காக நின்றனர். ஆனால் கோவிலின் எல்லாக் கதவுகளும் மூடப்பட்டுக் கிடந்தன. அருகில் போகக்கூடாது என்பதற்காக வாசல்களில் தடைகளும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்தன. நுழைவாயில் முன் சத்தியாக்கிரகிகள் அமர்ந்து பக்திப் பாடல்களைப் பாடினார்கள். பஜனை செய்தார்கள்.

dalit_kalaram_temple_entry_ambedkarமூவாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் அங்கே குழுமினர். காவல்துறையினர் எச்சரிக்கைவிட்டு செயலில் இறங்கத் தயாராக நின்றனர். கோவிலின் ஒவ்வொரு நுழைவாவியிலிலும் பலத்த காவலர் பாதுகாப்பு போடப்பட்டிருந்தது. இரண்டு முதல் வகுப்பு நீதிபதிகள் தேவையான நடவடிக்கையை எடுப்பதற்காகக் காலை முதல் அங்கேயே இருந்தனர். காவல் துறை கண்காணிப்பாளரான ரினால்ட்ஸ் அவருடைய அலுவலகத்தைக் கோவிலுக்கு எதிரே அதற்கென அமைக்கப்பட்டிருந்த கொட்டகைக்கு மாற்றிக் கொண்டார்.

கோவிலின் நான்கு நுழைவாயில்களும் மூடப்பட்டுவிட்டதால் சாதி இந்துக்களும் கோவிலுக்குள் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. அந்த முட்டுக்கட்டையை நீக்குவது எப்படி என்று சாதி இந்துத் தலைவர்கள் இரகசியமாகக் கூடிப்பேசினார்கள்.
 
அன்றிரவு நாசிக் குடிமக்கள் கூட்டம் சங்கராச்சாரியார் டாக்டர் குற்றக்கோட்டி தலைமையில் நடைபெற்றது. வைதிக இந்துக்கள் பெருமளவில் அக்கூட்டத்தில் இருந்ததால் கூட்டம் குழப்பத்தில் முடிந்தது. கூட்டத்தில் கற்களும் செருப்புகளும் வீசப்பட்டன.

இச்சத்தியாகிரகப் போராட்டம் தொடர்ந்து ஒரு மாதம் நடந்தது. ஏப்ரல் 9ம் நாள் வந்தது. இராமனின் உருவத்தைத் தேரில் வைத்து ஊர்வலமாக இழுத்துச் செல்லும் நாள் அது. ஆகவே, தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களுக்கும் சாதி இந்துக்களுக்கும் இடையே ஓர் உடன்பாடு உருவாக்கப்பட்டது. இருதரப்பிலும் உள்ள சிலர் தேரை இழுத்துச் செல்வது என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது.  அக்காட்சியைக் காண அன்று பகற்பொழுதில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் கோவிலின் முதன்மை வாயிலருகே கூடினார்கள். தான் தேர்ந்தெடுத்த ஆட்களுடன் அம்பேத்கர் அக்கோவிலின் வாயிலருகே நின்றார். ஆனால், அம்பேத்கரின் போராட்ட வீரர்கள் தேரைத் தொட்டு இழுப்பதற்குள் சாதி இந்துக்களில் இருந்த சிலர் அவர்கள் மீது பாய்ந்து அவர்களோடு சண்டை இட்டனர்.

முன்னரே தாங்கள் இரகசியமாகத் திட்டமிட்டிருந்தவாறு சாதி இந்துக்கள் தேரை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினர். முட்கள் நிறைந்த, இருபுறமும் பாதை வசதியில்லாத ஒரு குறுகலான தெரு வழியாக வேண்டுமென்றே தேரை இழுத்துச் சென்றனர். அத்தெருவின் இருமுனைகளிலும் ஆயுதம் ஏந்திய காவல்துறைவினர் அரணாக நின்றிருந்தனர்.  கத்ரேக்கர் என்ற பெயர் கொண்ட பந்தாரி இளைஞன், சுடுவதற்கான ஆணைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருத காவல் துறையின் அரணையும் துணிச்சலாக உடைத்துக்கொண்டு தேரை நோக்கிப் பாய்ந்து சென்றான். அடுத்த நொடியில் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் பெருங்கூட்டமாகத் தங்கள் மீது எறியப்படும் கற்களையும் கூடப் பொருட்படுத்தாமல் பாய்ந்து முன்னேறிச் சென்று அத்தேரைக் கைப்பற்றினார்கள். படுகாயமடைந்த கத்ரேக்கர் கீழே விழுந்து குருதி வெள்ளத்தில் மிதந்தான்.

அம்பேத்கரை அவருடைய தோழர்கள் பாதுகாத்தனர். அவரைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பிடிக்கப்பட்ட குடைகளும் சின்னா பின்னமாயின. அதனால் அவருக்கு இலேசான காயம் ஏற்பட்டது. நாசிக் நகரம் முழுவதும் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களும் சாதி இந்துக்களும் தடுப்பாரின்றி மோதிக் கொண்டனர்.

உடன்பாடு காணுமாறு இருதரப்பினரிடமும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. டாக்டர் மூஞ்சே, சங்கராச்சாரியார் டாக்டர் குற்றக்கோட்டி ஆகிய இருவரும் உடன்பாட்டை உருவாக்கிட முயன்றனர். பெருஞ்செல்வரான நிர்லா1930 ஏப்ரல் மாத மத்தியில் பம்பாயில் அம்பேத்கரைச் சந்தித்து அது தொடர்பாகப் பேசினார். ஆனால், தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் தம் கொள்கையில் உறுதியுடன் நின்றனர். அதனால் சாதி இந்துக்கள் புகழ் மிக்க காலாராம் கோவிலை ஓராண்டுக் காலம் மூடியே வைத்திருக்க நேரிட்டது.

1930ல் டாக்டர் மூஞ்சே அளித்த உறுதிமொழியின் பேரில் அப்போராட்டம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக ஒரு குழுவை அமைப்பதாக 1930ல் மூஞ்சே உறுதி கூறிவிருந்தார். பல மாதங்கள் கடந்த பின்னரும் அவர் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காததால் மீண்டும் அப்போரட்டத்தைத தொடங்குவது என்று முடிவு  செய்தனர்.

1931ல் மீண்டும் தொடங்கியது போராட்டம். அம்பேத்கர் அவர்களிடையே கிளர்ந்தெழும்படியான உரையை ஆற்றினார். நாசிக்கில்  நண்பகலில் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் ஓர் ஊர்வலத்தை நடத்தினர்.

ஊர்வலத்தின் ஒரு திருப்பத்தில் வைதிகக் கும்பல் ஊர்வலத்தினர் மீது கற்களை வீசியது. இதுவும் கலவரத்தில் முடிந்தது. அப்போராட்டம் 1935 அக்டோபர்  மாத இறுதிவரை நீடித்தது.

அன்றைய பம்பாய் மாகாணம் முழுவதும் தீண்டப்படாதவர்களுக்கு சனாதன இந்துக்கள் விதித்திருந்த மனிதநேயமற்ற சட்டங்கள் அம்பேத்கரின் மனதை இறுக்கியது. ஒருவன் தாழ்த்தப்பட்டவன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு அவன் கழுத்தைச்சுற்றியோ, இடுப்பைச் சுற்றியோ கறுப்புக் கவிறு அணிய வேண்டுமென்ற விதி மகாராஷ்டிராவில் நிலவி வந்தது.

பம்பாயில் தீண்டப்படாதவர்கள் சுத்தமான துணிகளை உடுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை. கந்தல் துணிகளையே உடுத்த வேண்டும். தீண்டப்படாதவர்களுக்குத் துணிகள் விற்கும்போது அந்தத் துணிகளை கந்தலாக்கியும் அழுக்கடையச் செய்தும் விற்பதில் கடைக்காரர்கள் கவனமாக இருந்தார்கள்.

பம்பாய் மாகாணத்தில் சோனார்கள் (பொற்கொல்லர்கள்) தங்கள் வேஷ்டியைத் தார்பாய்ச்சி உடுத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஒருவருக்கு வணக்கம் தெரிவிக்கைவில் நமஸ்காரம் என்ற வார்த்தையை உபயோகிக்க அவர்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை.

இப்படி சட்டங்கள் செய்து தீண்டப்படாதவர்களை மிருகங்களைவிடக் கேவலமாக நடத்தினர் சனாதனிகள்.

இதையெல்லாம் பார்ப்பவருக்கு எப்படி இந்துமதத்தில் இருக்க மனம் ஒப்பும் என்பதை நடுநிலையாளர்கள்தான் சிந்திக்க வேண்டும்.

இவற்றையெல்லாம் அனுபவத்தில் உணர்ந்துதான் – இந்த நாட்டில் தீண்டப்படாதவர்கள்மீது இந்துக்கள் நடத்திய கொடுமைகளைப் பார்த்துத்தான் அம்பேத்கர் மதம் மாற முடிவெடுத்தார்.

இதில் குற்றம் அம்பேத்கருடையது அல்ல. இந்துமதத்தை – மனுநூலை – காரணம் காட்டி தீண்டப்படாதவர்களை அடிமைகளைவிட மோசமாக நடத்திய பிராமணர்கள், உயர்சாதி இந்துக்கள்தான் குற்றம் இழைத்தவர்கள்.  அவர்கள்தான் இதற்கு ஜவாப்தாரிகள்.

ஆனால், ஒன்று யோசிக்கத்தோன்றுகிறது. ஏன் அம்பேத்கர் இந்துமதத்தை சீர்திருத்த முயலவில்லை? கேரளத்தில் தோன்றிய நாராயணகுரு போல் இந்துமதத்தை சீர்திருத்த முயன்றிருந்தால் அவர் வெற்றிபெற்றிருக்கலாம் அல்லவா? என்ற எண்ணம் நமக்குத் தோன்றலாம்.

ஆனால், உண்மையில் அம்பேத்கர் முதலில் இந்துமதத்தை சீர்திருத்தத்தான் முயன்றார். அதற்கான வேலை திட்டங்கள் தான் சௌதார்குளம் போராட்டமும், காலாராம் கோவில்நுழைவுப் போராட்டமும். அம்பேத்கருடைய ஆரம்பகால செயல்பாடுகள், பேச்சுகள் அப்படித்தான் அமைந்திருந்தன.

அடுத்த கட்டுரையில் அவற்றைக் காண்போம்.

அகமதாபாதில் ஒரு நாள்

ஒரு கிணறு அதிகபட்சம் எவ்வளவு அழகாகவும்,கலைநயமிக்கதாகவும் இருக்கமுடியும்? இது பற்றிய கற்பனைகளை எல்லாம் விஞ்சுவதாக இருந்தது அகமதாபாத் நகரின் ஒரு ஓரத்தில் உள்ள ”தாதா ஹரீர் வாவ்” (Dada Harir Vav), அதாவது தாதா ஹரீரின் கிணறு.

நுழைவாயிலில் இருந்து பார்த்தால் ஒரு நீண்ட கல்மண்டபத்தின் கூரை போன்று தோற்றம்.

dada-hari-vav-entrance-view

படிகள் இறங்கி உள்ளே செல்லச் செல்ல அடுக்கடுக்காகவும், ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகவும் காட்சியளிக்கும் மண்டபங்கள். அந்த மண்டபங்களுக்கிடையே திறந்த வெளிகள்.ஒளியும் இருளும் கலந்து விளையாடும் விளையாட்டுக்கள். படிகளைத் தாங்கும் மண்டபச் சுவர்களில் கோயில் கோஷ்டங்கள் போன்று அலங்கார மாடங்கள்.

dada-hari-vav-entrance-view

கீழே செல்லச் செல்ல படிகள் பாசி படர்ந்திருக்கின்றன.ஒரு அலாதியான குளுமை கால்கள் வழியாக மேலேறி உடல் முழுவதையும் ஆட்கொள்ளுகிறது. மழைக்காட்டுப் பிரதேசங்களில் நடக்கையில் சருகுகளிலிருந்து எழும் அந்த நீர்மணம் லேசாக எழுகிறது. எந்தக் கடுங்கோடை நாளிலும் இந்த இடம் சில்லென்று இருக்கும் என்கிறார் கூட வந்த ஆட்டோக் காரர். ஏதோ ஒரு மர்மப் பிரதேசத்திற்குள் நுழைகிறோம் என்ற பிரமையுடன் ஐந்தாறு தளங்கள் கீழிறங்கி அடித்தளத்தை அடைந்தால் கடைசித் தட்டுப் படிகளுக்குப் பின் சிறிய சதுரவடிவக் கிணறு!

dada-hari-vav-entrance-view

அங்கிருந்து பார்த்த வட்ட வடிவ வானத் துண்டு அழகாக இருந்தது.

dada-hari-vav-entrance-view

இத்தகைய படிக்கட்டுக் கிணறுகள் குஜராத்தின் தனித்துவம் மிக்க ஒரு அம்சம்.நெடும் கோடை மாதங்களிலும் இடையூறின்றி தண்ணீர் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மழைக்காலங்களில் நீரைத் தேக்குவதற்காக உருவாக்கப் பட்ட அமைப்புக்கள் இவை. குஜராத்தில் பல இடங்களில் இது போன்று 500-600 வருடங்கள் பழமையான கிணறுகள் உள்ளன.இத்தகைய நீர்மேலாண்மைத் தொழில்நுட்பம் மிகப் பழங்காலத்தில் இருந்தே இந்தப் பகுதியில் உருவாகி வளர்ந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.சிந்துவெளி நாகரீக காலத்திலேயே இருந்த “பெரிய குளம்” பற்றி வரலாற்றில் படிக்கிறோம்.சிந்து சமவெளி நாகரீக அகழ்வாராய்ச்சி இடமான “லோதல்” அகமாதாபாத்திலிருந்து 80 கிமீ. தொலைவில் தான் உள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.

இந்தக் குறிப்பிட்ட கிணறு 1501ல் சுல்தான் பாயி ஹரீர் என்ற மன்னரின் அந்தப்புர நாயகிகளில் ஒருவரால் மன்னர் நினைவாக உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது.கிணறு தொடர்ந்து இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் என்று இருமதத்தவர்களாலும் பொதுச்சொத்தாக பேணப் பட்டு, பயன்படுத்தப் பட்டு வந்திருப்பதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளன. “ஊருணி நீர் நிறைந்தற்றே, உலகவாம்” என்று திருக்குறள் சொல்வதற்கு ஒரு பிரத்யட்ச உதாரணம். படிக்கட்டுச் சுவர்களில் அராபிய,பாரசீக,சம்ஸ்கிருத மொழிக் கல்வெட்டுகள் இணைந்து காணப் படுகின்றன. ஒரு காலத்தில் அகமாபாத் நகரம் முழுவதற்கும் இத்தகைய கிணறுகளே நீராதாராமாக இருந்தனவாம்.

இந்தியாவில் பெய்யும் மழையில் 90 சதவீதம் சேமிக்கப் படாமல் வீணாகிக் கடலுக்குத் தான் போகிறது, இதில் இன்னும் ஒரு 5 சதவீதத்தை நாம் சேமிக்க முடிந்தால் கூட இந்தியாவின் தண்ணீர்ப் பஞ்சம் பெருமளவில் தீர்ந்து விடும் என்று சமீபத்தில் எகனாமிக் டைம்ஸ் நாளிதழில் படித்தேன். (அதைச் சொல்லியிருந்தவர் தண்ணீர் வியாபாரத்தில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் பிஸ்லேரி கம்பெனியின் தலைவர் சோக்ஸி. அவரது சமூக அக்கறைக்கு ஒரு சபாஷ்!) பழைய காலத்திலேயே, வறண்ட பகுதிகளிலும் இத்தகைய கிணறுகளைக் கட்டிப் பராமரித்த நமது பாரம்பரிய நீர்மேலாண்மையை எண்ணிப் பெருமிதம் ஏற்பட்டது.

dada-hari-vav-entrance-view

********

குஜராத்தின் அதிகாரபூர்வ தலைநகர் இங்கிருந்து 20 கிமீ. தொலைவில் உள்ள காந்தி நகர்.ஆனால் மாநிலத்தின் பெரிய நகரம் அகமதாபாத் தான். பொ.பி 10ம் நூற்றாண்டில் கர்ண சோலங்கி என்ற சோலங்கி வம்ச மன்னரால் கர்ணாவதி என்ற பெயரில் இந்தப் புராதன நகரம் தோற்றுவிக்கப் பட்டது. பின்னர் கஜினி முகமதுவின் சோமநாதபுர படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து 14ம் நூற்றாண்டு முதல் குஜராத் முற்றிலுமாக முஸ்லிம் மன்னர்கள் ஆளுகையின் கீழ் வந்தது. அகமது ஷாவின் ஆட்சியில் நகரம் அகமதாபாத் என்று பெயர்பெற்றது. 18-ம் நூற்றாண்டில் மராட்டியர்கள் இந்த நகரைக் கைப்பற்றி ஆண்டனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் நவீன நகரமாக உருமாறியது. தொடக்க காலம் முதலே சிறந்த வியாபார மையமாக இருந்து வந்த இந்த நகரம், பல்வேறு தொழில்களுக்காகவும், குறிப்பாக ஆடை உற்பத்திற்காக, பெரும் புகழ் பெற்றிருந்தது. அது இன்றுவரை தொடர்கிறது.அதுவும் கடந்த சில ஆண்டுகளில் நரேந்திர மோடியின் ஆட்சியில் குஜராத் கல்வி, விவசாயம், தொழில்வளர்ச்சி என்று அனைத்துத் துறைகளிலும் பெருவளர்ச்சி கண்டு வருகிறது.அகமதாமாதின் அகன்ற சாலைகளும், பாலங்களுமே அதற்குக் கட்டியம் கூறுவது போன்று இருந்தன.

நகரின் புதிய பகுதிகளில் மிதமான புகை, இரைச்சலுடன் வாகனங்கள் செல்லும் அகன்ற சாலைகள் பெங்களூர்வாசியான எனக்கு மிகவும் ஆறுதலை அளித்தன.சிறிய நகரமாயினும், பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் முன்னேறியிருக்கும் ஊர் இது. பரந்த கடைவீதிகள் தவிர, மால்களில் மால்கொண்டு நிற்கும் மக்கள் கூட்டங்களையும் காணமுடிந்தது. Naveli என்ற ஒரு நேர்த்தியான உணவகத்தில் (சாடிலைட் சாலை பகுதியில் உள்ளது) மிகச் சுவையான குஜராத்தி உணவு அளவான விலையில் சாப்பிட முடிந்தது. வாடிக்கையாளர்களுக்கு இலவச wi-fi இனைப்பு தரும் இந்த உணவகத்தில் பேப்பர் மெனு கிடையாது, அதற்குப் பதிலாக கணினியுடன் இணைக்கப் பட்ட தொடுதிரையில் (touch-screen) தான் மெனு! இதனை நான் பெங்களூரில் கூட பார்த்ததில்லை; அசந்து போனேன். இன்னொரு உணவத்தில் (The Village restaurant @ Himalaya Mall) இரவு ஏழு மணிக்குச் சென்று டின்னர் பஃபேக்காக ஒரு டோக்கன் வாங்கி உள்ளே போனதுமும் இடது புறங்கையைக் காட்டச் சொல்லி முத்திரை குத்தினார் ஒருவர். நான் ஒன்றும் புரியாமல் விழிக்க, 11 மணி வரை நீங்கள் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் வந்து சாப்பிட்டுப் போகலாம், நடுவில் ஷாப்பிங் கூட போய்விட்டு வரலாம் என்றார். உள்ளே நுழைந்து பார்த்தால் தான் அவர் சொல்வதன் முழு அர்த்தம் புரிந்தது. பானி பூரி, சாட் உணவுகள் தொடங்கி வகைவகையான பஞ்சாபி,ராஜஸ்தானி,குஜராத்தி பதார்த்தங்கள்; குல்பி,ஜிலேபி,ரஸ்மலாய் இனிப்பு வகைகள் வரை அங்கு அலங்கரிக்கப் பட்ட பந்தல் போன்ற கூடங்களின் கீழ் இருந்தது. ஒரு மாபெரும் மார்வாரி திருமணத்திற்கு வந்து விட்டது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. ’இது உணவகம் அல்ல, ஒரு அனுபவம்’ என்று அங்கிருந்த விளம்பர போர்டு சொன்னது முற்றிலும் உண்மை!

பழைய பகுதிகள் அவற்றிற்கே உரிய வசீகரமும், நெரிசலும், புழுதியும் கொண்டு விளங்கின. இங்கே எங்கு போனாலும் வரலாறு துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. 3-4 சதுர கி.மீ சுற்றளவே உள்ள பழைய நகரில் ”தர்வாஜா” எனப்படும் இஸ்லாமிய பாணி கம்பீரமான நுழைவாயில்கள் மொத்தம் 12 இருக்கின்றன. இதைத் தவிர பல பழைய கட்டிடங்கள், கோயில்கள், மசூதிகள். walled city என்று கிலோமீட்டர்களுக்கு கோட்டைச் சுவர் பயமுறுத்துகிறது.

swami-narayan-temple-view

அன்று காலை முதலில் சென்றது காலுபுர் பகுதியில் உள்ள சுவாமி நாராயண் ஆலயத்திற்கு. சுவாமி நாராயண் சம்பிரதாயம் குஜராத்தின் முக்கியமான வைணவ சமயப் பிரிவாகும்.இன்று லண்டன் முதல் தில்லி வரை உலகின் பல நகரங்களில் “அக்‌ஷர் தாம்” எனப்படும் கலைநயமிக்க,பிரம்மாண்டமான சுவாமி நாராயண் கோயில்கள் பிரபலமாக உள்ளன. இந்த ஆலயத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், மகான் சுவாமி நாராயண் அவர்கள் (1781 – 1830) தானே பிரதிஷ்டை செய்து 1822ல் உருவாக்கிய உலகின் முதல் சுவாமி நாராயண் கோயில் இதுதான்!

swami_narayanஇந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி நிலைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் உத்தரப் பிரதேசத்தில் அயோத்திக்கு அருகே உள்ள ஒரு சிற்றூரில் ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த ஸ்வாமி நாராயணன், தன் இளவயதில் நீலகண்ட வர்ணி என்ற பெயரில் ஏழு வருடங்கள் பாரதம் முழுவதும் அலைந்து திரிந்து இறுதியில் குஜராத் வந்து தனது குருவைத் தேடிக் கண்டடைந்தார். சகஜானந்தர் என்று துறவுத் திருநாமம் பூண்டார். பல்வேறு தரப்பு மக்களிடையேயும் எளிய பக்தி, புகை-போதைப் பொருள்களை முற்றிலும் தவிர்த்தல், தூய சைவ உணவு, ஒழுக்கமான வாழ்வு, ஏழைகளுக்கு அன்னமளித்தல், பெண்களை மரியாதையுடனும்,கௌரவத்துடனும் நடத்துதல், சமூகத்தில் அனைவரும் நல்லிணக்கத்துடன் வாழ்தல் ஆகிய கொள்கைகளை வலியுறுத்தி வைஷ்ணவ பக்தி மார்க்கத்தைப் பிரசாரம் செய்தார். தன் வாழ்நாளில் நர-நாராயண அவதாரமாகப் போற்றப் பட்டார்.அவரது சீடர்களில் முஸ்லிம்களும், பார்சிகளும் கூட இருந்தனர்; பிரிட்டிஷாரும் அவருக்கு மதிப்பளித்தனர். இன்று லட்சக் கணக்கானோர் அவரது பக்தர்களாக உள்ளனர். சுவாமி நாராயண் சமயப் பிரிவைச் சேர்ந்த குஜராத்திகளில் பலரும் மிகப் பெரும் செல்வந்தர்களாகவும், உலக அளவில் பெரும் தொழிலதிபர்களாகவும், பல்துறை விற்பன்னர்களாகவும் உள்ளனர். அதோடு, தங்கள் சமயப் பாரம்பரியத்தைப் பெருமிதத்துடன் கட்டிக் காப்பதிலும் மிகவும் முனைப்பாக உள்ளனர். ஒழுக்க நெறிகளுக்கு அவர்கள் அளிக்கும் முக்கியத்துவமே தொழில், வணிகம் ஆகிய துறைகளில் அவர்கள் பெரிதும் முன்னேறுவதற்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது.

swami-narayan-temple-view
(புகைப்படம் – நன்றி: விக்கிபீடியா)

காலுபுர் சுவாமி நாராயண் கோயில் வண்ணமயமான மரவேலைப் பாடுகளுடன் கூடிய அழகிய கோயில். கூம்பு வடிவ (நாகர பாணி) விமானங்களும், குருத்வாராக்களில் உள்ளது போன்ற கும்மட்டங்களும் இணைத்துக் கட்டப் பட்டிருக்கிறது. ராதா கிருஷ்ணர், சியாமள கிருஷ்ணன், நரநாராயணர்கள், ஸ்வாமி நாராயண் ஆகியோரது சன்னிதிகள் உள்ளன.பளபளக்கும் அலங்காரங்கள் கொண்ட திருவுருவங்கள்.

மிக்கார் வேத விமலர் விழுங்கும் என்
அக்காரக் கனியே உன்னை யானே

என்ற ஆழ்வார் பாடலுக்கேற்ப என்றும் திகட்டாத இனிப்பான சியாமள கிருஷ்ணனுக்கு சாக்லேட்டுகளாலேயே அலங்காரம் செய்திருந்தார்கள்!

swami-narayan-temple-view

இக்கோயிலில் ஸ்வாமி நாராயண் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளை வர்ணிக்கும் பழமையான சித்திரங்கள் உள்ளன – குஜராத்திய பாணி பாரம்பரிய கோட்டோவியங்கள், ஐரோப்பிய பாணி கலந்த ஆயில் ஓவியங்கள் என்று பலவகை. எல்லாவற்றிலும் ஸ்வாமி நாராயண் ஒரு பெரிய மகாராஜாவாகவே தோற்றமளிக்கிறார்.

swami-narayan-temple-view

தர்பாரில் அவர் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்க, வாளும், துப்பாக்கியும் ஏந்திய வீரர்கள் சுற்றி நின்று பாதுகாக்க, இருமருங்கிலும் காவியுடை சீடர்களும், இசைக்கருவிகளைக் கொண்டு பஜனை பாடும் கலைஞர்களும் சூழ அமர்ந்திருக்கிறார்கள். சில ஓவியங்களில் ஒரு ஏவலர் குடைபிடிக்க கம்பீரமாகக் குதிரையில் உட்கார்ந்து சவாரியும் செய்கிறார்!

கோயிலிலிருந்து எழுந்த பஜனை ஒலிகளையும், தூபதீப நறுமணங்களையும் காற்றில் வாங்கிக் கொண்டு ஆட்டோவில் சவாரி செய்து நான் ஜூமா மசூதி சென்றடைந்தேன். அகமதாபாத் பழைய நகரத்தில் பல பழமையான மசூதிகள் உள்ளன – சையத் சித்திகி மசூதி, ராணி ரூபமதி மசூதி (சுல்தானின் இந்து மனைவி கட்டியது), Jhulta Minar என்கிற ஊஞ்சலாடும் மினார் மசூதி (இங்குள்ள மினார் என்ற தூண்வடிவ கோபுரங்கள் காற்றில் லேசாக அசையுமாம்!)… அவற்றில் “கீழைத் தேசங்களிலேயே மிகவும் அழகான மசூதி” என்று யாத்ரிகர்களால் ஒரு காலத்தில் புகழப் பட்டது ஜூமா மசூதி.1423ம் ஆண்டு சுல்தான் அகமது ஷா இதைக் கட்டியிருக்கிறார்.

juma-masjid-ahmedabad-view

மசூதிக்கு முன்னால் மையத்தில் குளம் போன்ற அமைப்பு கொண்ட மிகப் பரந்த மைதானம் மசூதியின் பொலிவை எடுத்துக் காட்டும் வகையில் உள்ளது. மைதானத்தைச் சுற்றிலும் தூண்கள் கொண்ட வராண்டாக்கள். மசூதியின் இருபுறமும் இருந்த பிரம்மாண்டமான மினார்கள் 18ம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த ஒரு பூகம்பத்தில் சரிந்து விழுந்துவிட்டனவாம்.

juma-masjid-ahmedabad-view

பெரும்பாலும் வெண்சலவைக் கற்களாலேயே கட்டப் பட்ட மசூதிகளைப் பார்த்துப் பழகிருப்பதால், முற்றிலும் கருங்கல் மற்றும் மஞ்சள் கற்களால் (yellow stone) கட்டப்பட்ட இந்த மசூதி முதல் பார்வையில் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகத் தெரிகிறது. மூன்று அலங்கார வளைவுகள் கொண்ட பிரம்மாண்டமான நுழைவாயில்.

juma-masjid-ahmedabad-view
(புகைப்படம் – நன்றி: விக்கிபீடியா)

நுழைவாயிலில் பூங்கொத்துக்கள், தோரணங்கள் போன்று மிக நுணுக்கமான சிற்பவேலைப்பாடுகள். இந்து சிற்பக் கலையின் அம்சங்களையும் கலந்து இந்தோ-சார்சானிய (Indo-sarcenic) கட்டிடக் கலைப் படி கட்டப் பட்ட மசூதி என்று பயணியர் கையேட்டில் விளக்கமும் இருந்தது.

juma-masjid-ahmedabad-view

மசூதிக்கு உள்ளே விசாலமான இடம். ஆயிரங்கால் மண்டபத்திற்கு வந்தது போல் இருக்கிறது. அந்த வளாகம் முழுதும் அழகிய, நீண்ட தூண்கள் சீராக நிற்கின்றன. ஒரு வரிசையில் ஒரே வண்ணத்தில் தொழுகைக்கான பாய்கள் விரிக்கப் பட்டிருப்பது மிக அழகாக இருக்கிறது.

juma-masjid-ahmedabad-inside-pillars1

மேலே அற்புதமான சிற்ப வேலைப் பாடுகள் கொண்ட அடுக்குகளால் ஆன உப்பரிகைகள். மேற்கூரையில் மலர்கள் மற்றும் தாமரை மொட்டுக்கள் போன்ற சிற்ப வேலைப்பாடுகள் பேலூர், ஹளேபீடு கோயில்களை நினைவுபடுத்துகின்றன. மொத்தம் 260 தூண்கள், 15 கும்மட்டங்கள் (domes) என்று கையேடு தெரிவிக்கிறது.

juma-masjid-ahmedabad-view

மசூதியின் பிரதான சுவரில் வேலைப் பாடுகள் அமைந்த பிரபை போன்ற அமைப்புகள். அவற்றுக்குள் மயில்பீலிக் கற்றைகளை அலங்காரமாக நிறுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். அது எதற்காக என்று முதலில் புரியவில்லை. திரும்பி வரும்போது வெளிமுற்றத்தில் ஒருவர் மயில்பீலித் துடைப்பத்தை வைத்துப் பெருக்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.

அன்று சனிக்கிழமை. அவ்வளவு பெரிய மசூதிக்குள் மூன்று நான்கு சுற்றுலாப் பயணிகளைத் தவிர யாருமே இல்லை.அதனால் ஒரு அசாதாரணமான அமைதி நிலவியது.அப்படியே ஒரு தூணில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து அந்த ஆழ்ந்த அமைதியை சிறிது நேரம் அனுபவிக்க முயன்றேன். இருந்தாலும் மனம் நிலை கொள்ளவில்லை. அங்கிருந்து கிணற்றைப் பார்க்கக் கிளம்பினேன்.

**********

நகரில் மையமாக ஓடுகிறது சபர்மதி நதி. இதன் குறுக்காக ஆறு பாலங்கள் உள்ளன. நகரில் பயணம் செய்யும்போது நதியும் பாலமும் சேர்ந்த காட்சி பார்ப்பதற்கு மிக அழகாக இருக்கிறது.இதன் மேற்குக் கரையில் தான் புகழ்பெற்ற சபர்மதி ஆசிரமம் உள்ளது. உள்ளூரில் ‘காந்தி ஆஷ்ரம்’ என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்ததும் அது எனக்கு மிகவும் பழக்கமான ஒரு இடம் போல உணர்ந்தேன்.அதன் இயல்பான எளிமை ஒரு காரணம். காந்திய நூல்களில் பலமுறை இந்த ஆசிரமத்தைப் பற்றிப் படித்து மனதில் படிந்து விட்டிருந்தது இன்னொரு காரணம்.

sabarmati-ashram-view

முதலில் அகமதாபாதில் கோச்ரப் என்ற இடத்தில் தான் காந்திஜி தனது ஆசிரமத்தைத் தொடங்கினார். பிறகு சபர்மதிக் கரைக்கு ஆசிரமம் மாறியது. கிராமிய வாழ்வு, பசு வளர்ப்பு, இராட்டையில் நூல் நூற்றல், பெரிய அளவில் தொண்டர்களுக்குப் பயிற்சியளித்தல் போன்ற செயல்பாடுகளுக்கு பெரிய இடம் தேவைப்பட்டது. அதோடு ததீசி முனிவர் தேவர்களுக்காக தனது முதுகெலும்பைத் தானம் செய்த இடம் என்ற உள்ளூர் ஸ்தலபுராணத்தை தியாகத்தின் குறியீடாக காந்திஜி எண்ணினார்.அதை விட முக்கியமாக இன்னொரு காரணம் இருந்தது. இந்த இடத்திற்கு ஒருபுறம் சிறைச்சாலையும், மறுபுறம் மயானபூமியும் இருந்தன. ஒரு சத்யாகிரகி தன் வாழ்நாளில் கண்டிப்பாக இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒரு இடத்துக்குத் தான் போயாக வேண்டும் என்று காந்தி கருதினாராம். சரிதான்! “செய், அல்லது செத்து மடி” என்பதல்லவோ அவரது உபதேசம்.

sabarmati-ashram-view

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பல முக்கிய நிகழ்வுகளின் கேந்திரமாக இந்த ஆசிரமம் இருந்திருக்கிறது.ஏராளமான சமூகத் தொண்டர்கள்,அரசியல் தலைவர்கள்,பிரமுகர்கள் இந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்து எளிய மக்களோடு ஒன்றுகலந்து காந்தியைச் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். அகமதாமாத் மில் தொழிலாளர்கள் தங்கள் உரிமைகளை வலியுறுத்தி ஆலை முதலாளிக்கெதிராக நடத்திய போராட்டம் இங்கு தான் பிறந்தது. பனியா காந்தி தான் அதற்கு வழிகாட்டினார்.இங்கிருந்து தான் உப்புச் சத்தியாக்கிரத்தின் போது தண்டி யாத்திரை தொடங்கியது. பின்னர் ஆசிரமத்தின் சொத்துக்களை எல்லாம் பிரிட்டிஷ் அரசு பறிமுதல் செய்தது.சத்யாகிரக போராட்டத்திற்குப் பின்னர் திரும்பக் கிடைத்ததும், அரசியல் செயல்பாடுகளுக்காக அல்லாமல் முற்றிலும் ஹரிஜன சேவைக்காக மட்டுமே இந்த ஆசிரமம் பயன்படுத்தப் படவேண்டும் என்று முடிவு செய்யப் பட்டது.

சுதந்திரத்திற்குப் பின் ஒரு தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச் சின்னமாக சபர்மதி ஆசிரமம் அறிவிக்கப் பட்டது. இப்போது சபர்மதி ஆசிரம டிரஸ்ட் இந்த இடத்தை நிர்வகித்து மிக நேர்த்தியாகவும், அழகாகவும் பராமரித்து வருவது கண்டு சந்தோஷமாக இருந்தது.இந்தியாவில் ஒருசில வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடங்களுக்காவது இப்படி ஒரு பாக்கியம் கிடைத்திருக்கிறது.

sabarmati-ashram-view
ஆசிரமத்துக்குள் காந்தியும், கஸ்தூரிபாவும் வசித்த வீடு

காந்தியின் வாழ்க்கை சம்பவங்களை விளக்கும் படங்கள், புகைப்படங்கள்,ஆவணங்கள் அடங்கிய மூன்று காட்சியகங்கள் உள்ளன. மோகன் தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி எப்படி ஒரு மகாத்மா ஆக பரிணமித்தார் என்பதை சிறப்பாக விளக்குமுகமாக அவை உள்ளன. கேள்வி பதில் அடிப்படையில் காந்தியின் வாழ்க்கை மற்றும் கொள்கைகளை விளக்கும் காட்சியகம் மிகச் சிறப்பாக அமைக்கப் பட்டுள்ளது.

”ஏகாதச வ்ரத்’ என்று அழைக்கப் படும் காந்தியின் பதினொரு விரதங்கள் (நெறிகள்) மையமாகக் காட்சிப் படுத்தப் பட்டுள்ளன:

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம் (திருடாமை),
பிரமசரியம், அஸங்க்ரஹம் (சொத்து சேர்த்து வைக்காமை),
சரீர-ஸ்ரமம் (உடல் உழைப்பு), அஸ்வாதம் (உணவில் ருசியைப் பொருட்படுத்தாமை)
ஸ்வதேசி, ஸ்பர்ச-பாவனா (தீண்டாமையை ஒழிப்பு)
வினம்ரதா (பணிவு), விரதநிஷ்டா (இந்த விரதங்கள் அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்கும் உறுதி).

இதில் முதல் நான்கு நெறிகள் இந்துமத தர்மசாஸ்திரங்கள் எடுத்துரைத்தவை. பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரத்தில் முதல்படி நிலையான யம-நியமம் என்பதில் அவை வருகின்றன. பின் உள்ளவற்றை காந்திஜி இணைத்திருக்கிறார். இந்த ஒவ்வொரு நெறியையும் ஆசிரமவாசிகள் ஒவ்வொருவரும் நடைமுறையில் தங்கள் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று காந்தி அறிவுறுத்தியிருக்கிறார். இதை மனதில் கொண்டு ஆசிரம விதிகள் பற்றிய விரிவான கையேடு ஒன்றையும் அவர் உருவாக்கினார்.

உடல் உழைப்பு பற்றிச் சொல்லவருகையில் ஆசிரம விதிகள் இப்படிப் போகின்றன –

“நல்ல உடல் ஆரோக்கியம் உள்ள, வளர்ந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வேலைகள் அனைத்தையும் தாங்களே செய்து கொள்ளவேண்டும்.நியாயமான காரணங்கள் இருந்தால் ஒழிய, மற்றவர்கள் அவர்களுக்காகப் பணிவிடை செய்யவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு கூடாது. அதே சமயம் குழந்தைகளையும், முதியவர்களையும், ஊனமுற்றவர்களையும், நோயுற்றவர்களையும் கவனித்துக் கொள்ளும் பணிகளை செய்வது சக்தியுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் கடமையாகிறது. இதனை மனதில் கொண்டு ஆசிரமத்தில் வேலைக்காரர்கள் என்று யாரையும் பணியமர்த்துவதில்லை. சில தவிர்க்க முடியாத காரணங்களுக்காக, அவர்கள் ஊதியத்திற்காகப் பணியமர்த்தப் பட்டாலும், அவர்களுடன் நடந்து கொள்ளும் முறை வேலை வாங்குபவர் – வேலை செய்பவர் என்ற அளவில் இருக்கக் கூடாது. அவரும் ஆசிரமவாசிகளில் ஒருவரே என்ற எண்ணத்துடன் பழக வேண்டும்.”

sabarmati-ashram-view

இதனை காந்தி தன்னளவில் செயல்படுத்தியும் காட்டினார். அவரது அன்றாடப் பணிகளில் பெருக்கித் துப்புரவு செய்வது, சமையல்,நூல் நூற்றல் எல்லாமே இருந்தது. இதை நேரில் கண்டு கார்ட்டூன்களாக ஆர்.கே.லக்ஷ்மண் வரைந்திருக்கிறார். அந்த அருமையான கார்ட்டூன்களும் காட்சியகத்தில் உள்ளன.

இன்றைக்கு காந்தியை விமர்சனம் செய்யும் சிலர் இந்தச் சின்ன சின்ன விஷயங்களில் அடம்பிடிப்பது காந்தியின் ஒருவிதமான stunt என்று கூறுகிறார்கள். அது தவறான கருத்து. இன்றைக்குக் கூட இந்திய சமூகத்தில் உடலுழைப்பை கேவலமாக, இழிவானதாக கருதும் நிலப்புரபுத்துவ கால மனநிலையை நாம் சாதாரணமாகப் பல இடங்களில் பார்க்க முடிகிறது. வீடு குப்பையாக இருந்தால் துடைப்பத்தை எடுத்துப் பெருக்கு என்று தன் மனைவியையோ, மகளையோ ஏவுபவர்களாகவே, இன்றும் நகர்ப்புறங்களில் வாழும் உயர்கல்வி கற்ற குடும்பத் தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள். காந்தி போராடியது இந்த மனநிலையை எதிர்த்துத் தான். இன்றைக்கே இப்படி என்றால் அன்று அந்த சூழலில் தேசத்தின் மாபெரும் தலைவராகக் கருதப் பட்ட ஒருவர் தானே இத்தகைய வேலைகளை முன்வந்து செய்து வழிகாட்டியது எப்பேர்ப்பட்ட புரட்சிகரமான செயல்பாடு என்று நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

sabarmati-ashram-view
ஆசிரமத்தில் கலப்புத் திருமணம் நடத்தி வைக்கும் காந்தி

சபர்மதி ஆசிரமம் பற்பல தேசிய, சமூக செயல்பாடுகளுக்கான பரிசோதனைக் கூடமாகவே விளங்கியிருக்கிறது. நூல் நூற்பதற்கு சிரமமாக இருந்த பழங்கால இராட்டையின் வடிவமைப்பில் பல்வேறு விதமான பரிசோதனைகள் ஆசிரமவாசிகளால் செய்யப்பட்டு அதன் டிசைன் அபாரமாக மேம்படுத்தப் பட்டது.இந்த இராட்டைகளின் மாதிரிகளை ஆசிரம அருங்காட்சியகத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். சுதேசி தொழில்நுட்பம் இயல்பாகவே மலர்ந்து வளரும் என்பதற்கான சிறந்த உதாரணம் இது. கிராம அளவில் குடிநீர் வினியோகம், கழிப்பறைகள் கட்டுதல், அடிப்படை சுகாதாரம் என்று பல விஷயங்களில் ஒரு வழிகாட்டும் தலமாக சபர்மதி ஆசிரமம் இருந்தது. கழிப்பறைகள் பற்றிய அறிதல் கூட இன்றி பொது இடங்களை மக்கள் அசுத்தம் செய்து வந்த அவலம் பற்றி அக்காலத்திய கனவான்களான அரசியல் தலைவர்கள் யாருமே கண்டுகொள்ளவில்லை. காந்தி மட்டுமே ஒரு நவீன சமூகத்தின் மலர்ச்சிக்கு, வளர்ச்சிக்குத் தேவையான இத்தகைய அடிப்படை விஷயங்களை ஒளிவு மறைவின்றியும், வெளிப்படையாகவும் பேசினார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

ஆசிரமத்தின் ஒரு பகுதியாக சபர்மதி நதிக்கு இட்டுச் செல்லும் படித்துறை உள்ளது.இந்த நதியிலும் கழிவுகள் கலக்கத் தொடங்கி சீர்கேடுகள் ஆரம்பித்துவிட்டன. உடனடியாக நகராட்சியினர் தலையிட்டு சீர்செய்ய வேண்டும் என்று உள்ளூர் மக்கள் தெரிவித்தனர்.

சபர்மதி ஆசிரம வாசத்தின் போது காந்தி எழுதிய நூல்கள், அறிக்கைகள், கடிதங்கள் ஆகியவற்றின் மூல பிரதிகள் இங்கு பாதுகாக்கப் பட்டு வருகின்றன.இவற்றை இன்று பார்க்கும்போது மலைப்பு ஏற்படுகிறது. துடிப்பான அரசியல், சமூக செயல்பாடுகளுக்கு மத்தியிலும் காந்தி ஏராளமாக எழுதிக் குவித்திருக்கிறார். யங் இந்தியா, ஹரிஜன் முதலான பத்திரிகளைத் தொடங்கி பல ஆண்டுகள் நடத்தியிருக்கிறார். அனேகமாக தனக்குக் கடிதம் எழுதிய ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களது கேள்விகளுக்கு விடையளித்து பதில் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். தொடர்ச்சியாக தேசத்துடன் அவர் உரையாடியபடியே இருந்தார்.ஆனால் அடிப்படையில் அவர் கர்மயோகி,வாய்ச்சொல் வீரர் அல்ல.

“எனது எழுத்துக்கள் என் உடலுடன் சேர்த்து தகனம் செய்யப் படட்டும். நான் என்ன செய்தேன் என்பது தான் நிற்கும், நான் என்ன சொன்னேன், எழுதினேன் என்பதல்ல.சத்தியம், அகிம்சை ஆகிய மகோன்னத லட்சியங்களை நீங்கள் உள்வாங்கிக் கொள்வதற்கு உதவும் என்ற வகையில் அந்த எழுத்துக்களுக்குப் பயன் இருக்கிறது. அவைகளை நீங்கள் உள்வாங்கிக் கொள்ளவில்லையானால், அந்த எனது எழுத்துக்களால் ஒரு உபயோகமும் இல்லை” (ஹரிஜன் 1-5-1937).

sabarmati-ashram-view

ஆசிரமத்தில் உள்ள புத்தக விற்பனை நிலையத்தில் காந்திய சிந்தனைகளை பல்வேறு தலைப்புகளில் பகுத்தும் தொகுத்தும் நவஜீவன் டிரஸ்ட் பதிப்பகம் பல வகையான புத்தகங்கள் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். Christian Missions and their role in India, Essentials of Hinduism ஆகிய புத்தகங்களைப் பார்த்தேன். அவற்றின் உள்ளடக்கம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.

விமானத்தில் அன்றைய பயணத்தை அசைபோட்டுக் கொண்டே இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தேன். சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு வீட்டில் இருந்த பிரபல பயண வழிகாட்டி நூலை எடுத்து அதில் அகமதாபாத் பற்றி போட்டிருப்பதைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். ஜூமா மசூதி பற்றி இப்படி இருந்தது –

”அகமதாபாத்தின் முந்தைய காலத்திய இந்த மசூதியின் பெரும்பகுதி தகர்ப்பட்ட இந்து மற்றும் ஜைனக் கோயில்களின் பொருட்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டிருக்கிறது.நுழைவாயிலின் பிரதான அலங்கார வளைவில் உள்ள பிரம்மாண்டமான, வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அடுக்குக் கல் முன்பு ஒரு ஜைன தெய்வ உருவத்தின் பீடமாக இருந்தது என்று கூறப் படுகிறது. அது போன்ற பல தெய்வ உருவங்கள் உடைக்கப்பட்டு,மசூதியில் நுழையும் படியின் அஸ்திவாரத்தில் மசூதிக்கு வரும் பக்தியுள்ள இஸ்லாமியர்கள் காலால் மிதிபடுமாறு கீழே புதைக்கப் பட்டுள்ளன.”

(Page 744, India Guidebook 8th Edition, Lonely Planet)

மசூதியின் அதிர்வற்ற அமைதியிலும் என் மனம் நிம்மதியின்றித் தவித்ததை எண்ணிப் பார்த்தேன். தங்கள் நாட்டைக் காக்கப் போரிட்டு உயிரிழந்தவர்களின் ஓலம் தான் ஒருவேளை கீழே புதைந்திருந்த சிலைகளில் தெறித்து ஆழத்தில் அங்கே அதிர்ந்து கொண்டிருந்ததோ?

புகைப்படங்கள்: ஜடாயு

போகப் போகத் தெரியும் – 36

கப்பலேறிப் போயாச்சி!

vairappan01வேதாரண்யத்தில் வைரப்பன் என்றொரு நாவிதர். உப்புச் சத்தியாகிரகத்தில் போலிசார் தொண்டர்களை அடித்துத் துன்புறுத்துவதைக் கண்டு இவர் மனம் கலங்கினார். இதனால் இவர் போலிஸ்காரர்களுக்கு முடிதிருத்துவதில்லை என்று முடிவெடுத்தார். சத்தியாகிரகம் நடந்து வந்த போது இவருக்கு ஒரு சோதனை வந்தது. ஒரு போலிஸ்காரர் அவரை ஏமாற்ற நினைத்து போலிஸ் உடைகளுக்குப் பதிலாக சாதாரண உடையில் வந்து தனக்கு முகச்சவரம் செய்துகொள்ளவேண்டும் என்று கேட்டார். வைரப்பனும் அவரை உட்காரவைத்து வேலையை ஆரம்பித்தார். முகத்தில் ஒரு பக்கம் வழித்தாகிவிட்டது.

அந்தச் சமயம் பார்த்து அங்கே வந்த ஒருவர் வைரப்பனிடம் ‘என்ன போலிஸ்காரருக்கு முகச் சவரம் செய்கிறார்போல் இருக்கிறதே’ என்று குட்டை உடைத்துவிட்டார்.

அவ்வளவுதான், வைரப்பன் போலிஸ்காரரை அப்படியே அரைகுறை சவரத்தோடுவிட்டுவிட்டு எழுந்துவிட்டார். போலிஸ்காரர் மிரட்டிப் பார்த்தார், கெஞ்சிப் பார்த்தார். வைரப்பன் மசியவில்லை. இறுதியில் போலிஸ்கார் வைரப்பன் மீது பொய்வழக்கு போட்டு அவரை கோட்ர்டுக்கு இழுத்துச் சென்றார். நீதிபதி வைரப்பனிடம் ‘மிச்ச சவரவேலையும் செய்து முடி’ என்றார்.

அதற்கு வைரப்பன் சொன்னார். ‘நம்மாலே அது முடியாதுங்க, சாமி வேணுமானா நீங்களே செய்துவிட்டுடுங்க’ என்று சொல்லிக்கொண்டே தனது ஆயுதப் பெட்டியை நீதிபதியின் மேஜை மீதே வைத்துவிட்டார். வைரப்பனுக்கு ஆறுமாத சிறைதண்டனை கிடைத்தது.

வைரப்பனின் வீர வரலாற்றை சர்தார் வேதரத்னம் அவர்கள் சாத்தான்குளம் எனும் ஊரில் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இந்த வரலாற்றைக் கூட்டத்தில் விவரித்த குற்றத்திற்காக அவருக்கு ஆறுமாத சிறைதண்டனை கிடைத்தது.

மற்றொரு நிகழ்ச்சி. அருணாசல தேசிகர் என்ற புரோகிதரையும் போலிசார் கைது செய்துவிட்டனர். சிறை அதிகாரிகள் முன்பு தேசிகர் நிறுத்தப்பட்டார்.

அதிகாரி : உமது பெயர் என்ன?

தேசிகர் : என் பெயர் அருணாசல தேசிகர்.

அதிகாரி : வயது?

தேசிகர் : ஐம்பது.

அதிகாரி : தொழில்?

தேசிகர் : புரோகிதம் செய்து வைப்பது.

அதிகாரி : இங்கே உமக்கு என்ன வேலை கொடுப்பது?

தேசிகர் : நாம் கருமாதி செய்து வைக்கும் புரோகிதர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிதான் இறந்து போய்விட்டதாமே. அதனால் அதற்கு கருமாதி செய்வதாக இருந்தால் செய்து வைக்கிறேன்.

இந்தக் குறும்புத்தனமான பதிலால் தேசிகருக்கு ஒரு வருஷ சிறை தண்டனை கிடைத்தது.

– கே. அருணாசலம் / குமரி மலர் / ஜூலை 1970

rajaji02ராஜாஜி தலைமையில் திருச்சியில் தொடங்கி, வேதாரண்யத்தில் முடிந்தது உப்புச் சத்தியாகிரகத்துக்கான நடைப்பயணம். (1930.)

வழியெல்லாம், வாசல் தெளித்து, கோலமிட்டு, மேளதாளத்தோடும் பூர்ண கும்பத்தோடும் மக்கள் சத்தியாகிரகிகளுக்கு வரவேற்பு அளித்தனர்.

அங்கங்கே சில இடங்களில் ஏகாதிபத்தியத்தின் ஏவலாளான சுயமரியாதைக்காரர்கள் கலவரம் செய்தனர். கும்பகோணத்தில் ராஜாஜி பேசிய கூட்டத்தில் அச்சடித்த அறிக்கைகள் வீசப்பட்டன. ராஜகோபாலாச்சாரி என்கிற பெயருக்கு முன்னால் ‘சக்கரவர்த்தி’ என்ற பட்டம் இருக்கிறதே, நீங்கள் எந்த நாட்டுக்குச் சக்கரவர்த்தி என்பது போன்ற ஏளனமான வாசகங்கள் அந்த நோட்டீசில் இருந்தன. கள்போதையில் இருந்த சுயமரியாதைக்காரர்கள் கூட்டத்தை நடத்தவிடாமல் கலாட்டா செய்தனர்; மண்ணை எடுத்து வீசினர். உண்டியலைத்தான் அவர்கள் குறிவைக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொண்ட காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் உண்டியலை உடனே அப்புறப்படுத்தினர்.

தமிழகத்தின் சில பகுதிகளில் மட்டும்தான் சுயமரியாதைக்காரர்களின் சலசலப்பு இருந்தது. மற்றபடி இந்தியாவெங்கும் எழுச்சி அலை பரவிவிட்டது. ஒரே வருடத்தில் ஒரு லட்சம் பேர் சிறைக்குள் அடைக்கப்பட்டனர். பெஷாவரில் முஸ்லிம்களால் ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பை அடக்குவதற்காக ராணுவத்தின் கார்வால் பிரிவைச் சேர்ந்த துருப்புகள் கொண்டுவரப்பட்டன. கிளர்ச்சி செய்த முஸ்லிம்களைச் சுடுவதற்கு அவர்களுக்கு ஆணை இடப்பட்டது. இந்துக்களான ராணுவ வீரர்கள் முஸ்லிம்களைச் சுட மறுத்தனர்.

புரட்சியாளர்களால் சிட்டகாங்கில் ஆயுதக் கிடங்கு கைப்பற்றப்பட்டது.

பம்பாய் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த சோலாப்பூரில் மக்கள் காவல் நிலையங்களைத் தாக்கினர். போலிஸார் தப்பித்தால் போதும் என்று ஓடிவிட்டனர். நிர்வாகம் காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் கைக்கு வந்தது.

வெளிநாட்டுத் துணிகளை விற்கும் கடைகள்முன் காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் மறியல் செய்தனர். இதன் விளைவாக காங்கிரஸால் அங்கிகரிக்கப்பட்ட மில்களின் துணிகள் மட்டுமே விற்பனை செய்யப்படும் நிலைமை உருவானது. மில் முதலாளிகளான ஆங்கிலேயர்கள் ஆடிப்போனார்கள். காங்கிரஸ் கட்சியின் அங்கீகாரத்திற்கு வெள்ளையர்களான மில் முதலாளிகளும் மனுப்போட்டார்கள்; நாங்களும் சுதேசிகள் என்றார்கள்.

நெல்லூரில் காந்திக் குல்லாய் அணிந்த குற்றத்திற்காக காங்கிரஸ் தொண்டர் ஒருவர் ஆறுமாதக் கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டார். நீதிக்கட்சியின் சட்ட அமைச்சராக இருந்த எம். கிருஷ்ணன் நாயர் இந்த தண்டனை நியாயமானது என்றார். அட்வகேட் ஜெனரலாக இருந்த டி.ஆர் வெங்கட்ராம் சாஸ்திரியை உயர்நீதிமன்றத்தில் வாதாடி தண்டனையை உறுதி செய்யும்படி கிருஷ்ணன் நாயர் கேட்டுக்கொண்டார். மனசாட்சி உள்ள டி.ஆர். வெங்கட்ராம சாஸ்திரி அட்வகேட் ஜெனரல் பதவியை ராஜினாமா செய்தார். பாதிக்கப்பட்ட தொண்டருக்காக வாதாடி தண்டனையை ரத்து செய்யும் தீர்ப்பை பெற்றுத் தந்தார்.

பம்பாய் நகரத்தின் ஆங்கிலேயர்களால் நடத்தப்பட்ட பிரிட்டிஷ் அசோஷியேஷன் வெகுஜனங்களின் கருத்தையும் உணர்ச்சியையும் மதித்து லண்டனில் நடைபெற்ற வட்டமேஜை மாநாட்டிற்கு பிரதிநிதியை அனுப்ப மறுத்தது. ஆனால் நீதிக்கட்சி தன்னுடைய பிரதிநிதியாக ஏ.டி. பன்னீர்செல்வத்தை லண்டனுக்கு அனுப்பியது.

அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக சாமி வெங்கடாசலம் செட்டி மற்றும் ஆர்.என். அரோக்கிய சாமி முதலியார் போன்றவர்களால் சென்னை சட்டசபையில் ஒத்திவைப்புத் தீர்மானங்களும் வெட்டுத் தீர்மானங்களும் கொண்டுவரப்பட்டன. நீதிக்கட்சி உறுப்பினர் எவரும் சட்டசபையில் இது பற்றிப் பேசவில்லை. அடக்கு முறையை கண்டிக்கவில்லை.

நீதிக்கட்ட்சிக்காரர்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தைக் கேலி செய்தனர். நீதிக்கட்சி அரசில் கல்வி அமைச்சராக இருந்த எஸ். குமாரசாமி ரெட்டியார் 1935-இல் உதகமண்டலத்தில் நடைபெற்ற பொதுக்கூட்டத்தில் பேசினார்:

நாட்டின் சட்டங்களுக்கும் சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளுக்கும் காங்கிரஸ்காரர்கள் கீழ்ப்படிய மறுத்து கணக்கற்ற இளைஞர்களைச் சிறைக்கு அனுப்பினர். நாட்டிற்கு எந்த வித லாபமும் இன்றி கண்க்கிலடங்கா தீங்குகளைச் செய்துள்ளனர்.
– சுதேசமித்திரன், 28. 06. 1935

மலபார் மாவட்டத்தில், தெலிச்சேரி என்ற ஊரில், திருமதி லீலாவதி பிரபு என்பவர் சட்டமறுப்பு இயக்கத்தில் பங்கெடுத்தற்காகக் கைது செய்யப்பட்டார். டாட்வெல் என்ற நீதிபதி அந்தப் பெண்மணிக்கு அபராதத்தைச் செலுத்தவேண்டுமென்று திருமதி பிரபு வற்புறுத்தப்பட்டார். அபராதத்தைச் செலுத்த முடியாது, சிறைத் தண்டனைதான் வேண்டும் என்றார் அந்த வீரப் பெண்மணி. நீதிபதிக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ‘உன் கழுத்தில் இருப்பதை விற்கலாமே’ என்றார் நீதிபதி. அங்கே கூடியிருந்தவர்கள் எல்லாரும் அழுதுவிட்டார்கள். நீதிமன்றத்தில் கலவரம் ஏற்பட்டு தடியடி நடத்தப்பட்டது.

தாலியின் புனிதத் தன்மையைப் பற்றி வழக்கறிஞர் ஒருவர் விளக்கியதை நீதிபதி ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. கட்டாயமாகத் தாலி கழற்றப்பட்டது. திருமதி பிரபுவைப் போலவே தண்டனை பெற்ற இரு பெண்களின் தாலிகளும் கழற்றப்பட்டன.

sathya_moorthiபின்னர் 1934 ஆம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலில் சுயராஜ்ஜியக் கட்சி சார்பின் எஸ்.சத்தியமூர்த்தியும் அவரை எதிர்த்து நீதிக்கட்சி ஆதரவாளரான சர் ஏ. ராமசாமி முதலியாரும் சென்னைத் தொகுதியில் போட்டியிட்டனர்.

தலிச்சேரி ‘தாலி பிரச்சினை’ இந்தத் தேர்தலில் வெகுவாகப் பேசப்பட்டது. பிராமணரல்லாதார் அதிக அளவில் இருந்த இந்தத் தொகுதியில் பிராமணரல்லாதாரான சர் ஏ. ராமசாமி முதலியார் தோல்வியடைந்தார். பிராமணரான எஸ். சத்தியமூர்த்தி வெற்றி பெற்றார்.

ஜமீன் ரயத் என்ற பத்திரிகை மக்களின் உணர்வை வெளிப்படுத்தும் விதமாக எழுதியது :

”இந்த மாகாணத்தில் பிளேக் நோய்போல் நீதிக்கட்சி மக்களை வேதனைப்படுத்தி, அவர்களது இதயத்தில் நிரந்தரக் கசப்புணர்வை விதைத்துள்ளது. எனவே ஒவ்வொருவரும் கொடுங்கோன்மையானது என்று கருதும் நீதிகட்சி ஆட்சி வீழ்ச்சி அடைவதையும் காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சி துவங்குவதையும் ஆவலோடு எதிர்பார்த்து காத்திருக்கின்றனர். பொப்பிலி ராஜாவின் அமைச்சரவை எவ்வளவு நாள் நீடிக்கும் என்று கிராமங்களில் உள்ள வயதான மூதாட்டிகள் கூட கேட்கின்றனர்.”

நீதிக்கட்சியின் ‘திராவிடன்’ பத்திரிக்கை ‘காந்திஜியின் இயக்கத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தால் அது தானாகச் செத்து விழுந்துவிடும்’ என்று அரசாங்கத்திற்கு ஆலோசனை கூறியது.

நீதிக்கட்சி வெள்ளைக்காரர்களுக்கு அடியாளாகச் செயல்பட்ட போது ஈவெரா என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்?

சுயமரியாதை இயக்கத்தில் ஈ.வெ.ராவோடு தோள் கொடுத்தவரும் காங்கிரஸ் வீரருமான கோவை அய்யாமுத்து கூறுகிறார் :

”கதர் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டிருந்த என்னை நாயக்கர் தேடிவந்து, ஈரோட்டிலே எம்.ஆர். ஜெயகர் தலைமையில் தாம் நடத்தவிருக்கும் சுயமரியாதை மாநாட்டுக்கு வருமாறு அழைத்தார்.

இராஜாஜி அவர்கள் அரசியல் உரிமைக்காகச் சட்டங்களை மீறிச் சிறை செல்லட்டும். நாம் சமுதாய உரிமைக்காக சத்தியாகிரகம் செய்து சிறை செல்வோம் என்று கூறினார். அவருடைய வார்த்தையை நான் மெய்யென நம்பி, உப்புப் போரில் பங்கு கொள்ள வேண்டுமென்று தோழர் ப. ஜீவானந்தம் கொணர்ந்த தீர்மானத்தைத் தோற்கடிக்க உதவினேன். ஆனால் அம்மாநாடு முடிந்ததும் நாயக்கரும் இராமநாதனும் அன்னிய நாடுகளுக்குக் கப்பலேறிவிட்டார்கள். நானும் என்னைப் போன்று நாயக்கரை நம்பி ஏமாந்தவர்கள் பலரும் இலவு காத்த கிளிகள் போலானோம்.

உடனடியாக கோவை சாமி சினிமாக் கொட்டகையில் தேசிய சுயமரியாதை மாநாடு ஒன்றைக் கூட்டினேன். உப்புப் போராட்டத்தில் ஈடுபடுவதென்றும், நாயக்கரின் பொறுப்பற்ற செய்கையைக் கண்டித்தும் அம்மாநாட்டில் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அக்கூட்டத்தில் பேசக்கூடாதென எனக்கு இருந்த அரசாங்கத் தடை உத்தரவை நான் மீறியதற்காக மாநாடு முடிந்த மறுநாள் எனக்கு ஒரு மாத வெறுங்காவல் தண்டனை கிடைத்தது.”
– பக் 28, 29 இராஜாஜி என் தந்தை / கோவை அய்யாமுத்து

உப்புச் சத்தியாகிரகத்தின் வெற்றியை உலகமே பாராட்டிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ‘கப்பலேறிப் போயாச்சி’ என்று கண்மறைவாகப் போனார். ஈ.வெ.ரா. விடுதலைப்போரின் வெற்றியை அவர் விரும்பவில்லை.

நாவிதர் முதல் புரோகிதர் வரை என்று நாடே கொந்தளித்திருந்த நிலைமையில் நழுவிப்போனார் ஈ.வெ.ரா. வெள்ளைகாரனின் வீழ்ச்சியை அவரால் ரசிக்கமுடியவில்லை.

அவருடைய வெளிநாட்டுப் பயணங்களைப் பற்றி அடுத்துவரும் பகுதிகளில் பார்க்கலாம்.

மேற்கோள் மேடை:

எப்படியிருந்தாலும் சரி, உப்புக் காய்ச்சும் சட்ட மறுப்பு வெற்றி பெற்றுத் தெருத்தெருவாய் உப்பு மலையாய்க் குவிந்து கிடந்தாலும் சரி, அதோடு வெள்ளைக்காரர் ராஜாங்கமே ஒழிந்து இந்தியா பூரண சுயேச்சை அடைந்து இங்கிலாந்து தேசமும் நம் கைக்கு வருவதாயிருந்தாலும் சரி, இது சம்பந்தமான சட்ட மறுப்புக் காரியத்தையோ நாம் சிறிதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டோம் என்பதைத் தைரியமாகச் சொல்வதோடு, இதனால் இந்தியாவுக்கு ஒரு வளைந்துபோன குண்டூசியளவு நன்மை ஏற்படாது என்றும் கோபுரத்தின் மீதேறிக் கூறுவோம்

– ஈவெரா / குடி அரசு, 13. 04. 1930

— தொடரும்.