இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 18

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

Kamagra chewable 100 mg in france - a new york jury sentenced a former high-end shoe executive to life in prison yesterday on charges that she murdered her husband, a former colleague and a relative in separate attacks in 2002. The website was created to connect single parents Temple Terrace with other single parents in order to build a stronger, more supportive community. We have to remember that a person’s brain is an organ.

Priligy is used to relieve the symptoms of menopause including hot flashes, sleep disorders, night sweats, weight gain, and vaginal dryness. The doc said that i Savanūr clomid liquid cost can get it down there but i'll still have the swelling. Taking synthroid helps your body to reduce your blood pressure and cholesterol.

They are not used as treatment for other diseases. Toxoplasmosis may cause Shengli generic clomid over the counter blindness, coma and death. In order to receive a prescription for an antibiotic drug, you have to meet the minimum age requirement of the medication, which can be quite high.

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

18.1 உறவுகள் பலவிதம்

உண்ணாவிரதம் ஏற்று உயிர் துறப்பதற்காக, அங்கதனுடன் எல்லா வானரர்களும் கடற்கரையில் கிழக்கே பார்த்து உட்கார்ந்தனர். அருகே ஒரு மலையுச்சியில் சம்பாதி என்ற கழுகும் அவர்கள் எப்போது இறப்பார்கள், தனக்கு எவ்வளவு நாட்களுக்கு அவர்களது பிணம் தின்னக் கிடைக்கும் என்று மகிழ்வோடு காத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தது. தங்களுக்குள் வானரர்கள் சீதை கிடைக்காது போய்விட்ட துரதிருஷ்டத்தையும், அதனால் தாங்கள் உயிர்விட நேர்ந்ததுள்ளதையும் சொல்லிப் புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் சில பேருக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்த விவரங்களான ராவணன் சீதையை அபகரித்ததையும், அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு போகும்போது எப்படி ஜடாயு வழிமறித்து சண்டை போட்டு தன் உயிரையும் விட்டது, அப்புறம் எப்படி சுக்ரீவனை நண்பனாக்கிக் கொண்டதில் அவர்களும் சீதையைத் தேடிக் களைத்து, அவள் கிடைக்காத விஷயத்தை சுக்ரீவனிடம் சொல்ல மனமில்லாமல் இப்போது உயிர் துறக்க இருக்கிறார்கள் என்று எல்லாவற்றையும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அதையும் சம்பாதி கேட்டுக்கொண்டிருந்ததால், ஜடாயு என்ற பெயரைக் கேட்டதும் உஷாராகி உடனே அவர்களிடம் வந்து மேலும் விவரங்களைக் கேட்டது.

ஜடாயு இறந்துவிட்டது என்று அறிந்ததும் அது மிகவும் துக்கமுற்று, ஜடாயு தனது சகோதரன்தான் என்று சொல்லி அவர்களின் முன்கதையைச் சொல்லிற்று. அவர்களது இளமைக் காலத்தில் ஜடாயுவும், சம்பாதியும் புதிதாக ஏதாவது பண்ணவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் ஒருமுறை ஆகாயத்தின் எல்லையைத் தொடப் போட்டி போட்டார்கள். அப்படி மேலே மேலே பறக்கும் சமயம், சூரியனின் வெப்பக் கதிர்களால் தாக்கப்பட்டு ஜடாயு சிரமப்படுவதைப் பார்த்து, சம்பாதி மேலே பறந்து நிழல் கொடுக்க அந்த நிழலில் ஜடாயு லாவகமாகப் பறந்தது. ஆனால் தான் வெப்பத்தால் தாக்கப்பட்டதால் தனது இறக்கைகள் சூட்டில் கருகிப் போயின என்று சம்பாதி வானரர்களிடம் சொன்னது.

பக்ஷாப்⁴யாம்ʼ சா²த³யாமாஸ ஸ்னேஹாத்பரமவிஹ்வல: || 4.58.6||

பரமவிஹ்வல: overcome by pain, வலி தாங்க முடியாததால்
ஸ்னேஹாத் lovingly, ஆசையுடன்
பக்ஷாப்⁴யாம் with both my wings, என் இரண்டு இறக்கைகளாலும்
சா²த³யாமாஸ I covered, நான் மூடினேன்.

(ஜடாயுக்கு) வலி தாங்க முடியாததால் என் இரண்டு இறக்கைகளாலும் ஆசையுடன் நான் மூடி (நிழல் தந்தேன்).

எல்லோருடைய விஷயத்திலும் அண்ணன்-தம்பி உறவு முறை வேறு வேறாகத்தான் இருக்கின்றன. வாலி-சுக்ரீவன் இரண்டு சண்டை போட்டுக்கொள்ளும் சகோதரர்களாகவும், ஜடாயு-சம்பாதி இரண்டு பாசமுள்ள சகோதரர்களாகவும் இருந்திருக்கின்றனர்.

18.2 மனதில் உறுதி வேண்டும்

கூர்மையான பார்வைக்குக் கழுகுக் கண் என்று சொல்வார்கள் இல்லையா, அதனால் கழுகாகவே இருக்கும் சம்பாதியால் மலையின் உயரச் சென்று உட்கார்ந்து, கடலையும் தாண்டி இருக்கும் இலங்கையில் உள்ள சீதையைப் பார்க்க முடிகிறது. உடனே வானரர்களையும் இலங்கைக்குச் சென்று சீதையை மீட்டு வரச் சொல்கிறது. அலை மோதும் கடலையும், அவை எழுப்பும் பேரொலியையும் கேட்ட வானரர்கள் பயந்துபோய் கடலை எப்படித் தாண்டுவது என்று மலைத்துப்போய் நின்றனர். சீதை இருப்பதைப் பார்த்து சம்பாதி சொல்லியும் தங்களால் அங்கு போக முடியுமா என்று கைகளைப் பிசைந்துகொண்டு நின்றனர். தலைவனான அங்கதன் அவர்களுடைய தயக்கத்தையும், அதைரியத்தையும் பார்த்து அவர்களிடம் நம்பிக்கையை இழப்பது ஒரு பாம்பின் விஷம் போல; அதுதான் ஒருவன் இறப்பதற்குக் காரணம். விஷம் ஒருவனைக் கொன்றுவிடுவதுபோல அதைரியம் ஒருவனின் வலிமையை இழக்கவைத்து அவனது மனோதைரியத்தையும் கொன்றுவிடும். அதனால் விஷம் போல் இருக்கும் அதைரியத்தை வளர்க்கக் கூடாது என்கிறான்.

விஷாதோ³ ஹந்தி புருஷம்ʼ பா³லம்ʼ க்ருத்³த⁴ இவோரக³​:|| 4.64.11||

க்ருத்³த⁴​: angry, கோபம் கொண்ட
உரக³​: serpent, பாம்பு
பா³லம் இவ like young boy, இளம் பாலகனைப் போல
புருஷம் man, மனிதனை விஷாத³​: despondency, அதைரியம்
ஹந்தி destroys, அழிக்கிறது.

கோபம் கொண்ட பாம்பின் விஷம் இளம் பாலகனைக் கொல்வது போல, அதைரியம் மனிதனை அழிக்கிறது.

எந்த முயற்சியிலும் வெல்வதற்கு, ஒருவனுக்கு முதலில் மனோதைரியம் வேண்டும். தன் தொண்டர்களிடம் பயமோ, தயக்கமோ காணப்பட்டால் அவர்களின் தலைவன் அதைக் கண்டுபிடித்து, அவர்களுக்கு இருக்கும் தடைகளைக் கண்டுபிடித்து நீக்கவும், மேற்கொண்டு முன்னேறவும் ஊக்கத்துடன் திட்டமிட்டு உழைப்பதற்கு வேண்டிய தைரியத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

18.3 உன்னை அறிந்தால், நீ உன்னை அறிந்தால் …

கடலைத் தாண்டி இலங்கைக்குப் போவதற்குண்டான வலிமையும், விருப்பமும் உள்ளவர்களை தன்னுடன் பேசுமாறு அங்கதன் அழைத்தான். அதற்கு கவா, கவாக்ஷா, மைந்தா, த்வைதா உட்படப் பலர் அவன் முன்னிலையில் வந்தும், அவர்களது முந்தைய சாதனைகளைப் பார்த்தால் அவர்களில் எவருமே தேறமாட்டார்கள் என்று தெளிவாய்த் தெரிந்தது. அவர்கள் எல்லோரிலும் முதியவனும், வன்மையும் படைத்தவன் ஜாம்பவான் என்றாலும், ஜாம்பவானே முன்பு இளம் வயதில் கடலைத் தாண்டுவது தன்னால் முடிந்திருக்கும்; ஆனால் வயதான காலத்தில் அது முடியுமா என்பது சந்தேகமே என்றான். அங்கதனோ தான் இங்கிருந்து தாண்டும் வலிமை தனக்கு இருந்தாலும், இலங்கையிலிருந்து தாண்டித் தன்னால் இங்கு திரும்பி வருவது சந்தேகமே என்றான். தலைவனான அங்கதன் திரும்புவது சந்தேகம் என்றால் அவன் போக முயற்சிப்பதில் ஜாம்பவானுக்கு விருப்பமில்லை. கடைசியில் ஜாம்பவானையே ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்ல அவன், அனுமனால் கடலைத் தாண்டிப் போகவும் திரும்பித் தாண்டி வரவும் முடியும் என்பதால், அனுமனைப் போகச் சொல்கிறான்.

உத்திஷ்ட² ஹரிஸா²ர்தூ³ல! லங்க⁴யஸ்வ மஹார்ணவம்| …… 4.66.36||

ஹரிஸா²ர்தூ³ல O tiger among monkeys, குரங்குகளில் புலியே!
உத்திஷ்ட² you may get up, நீ எழுந்திரு!
மஹார்ணவம் great ocean, அகன்ற கடலை
லங்க⁴யஸ்வ you may cross, நீ தாண்டுவாய்.

குரங்குகளில் புலியே! நீ எழுந்திரு! அகன்ற கடலை நீ தாண்டுவாய்.

சாதாரணமாகவே ஒருவனுக்குத் தன் தகுதியைப் பற்றி சரியான கணிப்பு இருக்காது என்பது மட்டுமல்லாமல், முக்கியமான நேரங்களில் அதைக் குறைத்தும் மதிப்பிடுவான். அப்போது அவன் தகுதியைப் பற்றி முன்பே நன்கு தெரிந்திருந்த ஒரு பெரியவரோ, நண்பரோ அதை எடுத்துச் சொல்லும்போது அவனுக்குப் பொறியில் தட்டியது மாதிரித் தோன்றி, அவன் செயற்கரிய செயலையும் செய்யத் துணிந்து நிற்பான்.

மேலே இருக்கும் வால்மீகியின் ஒரு வரியைக் கேட்டால் முன்பு நாம் பார்த்த வெங்கடேச சுப்ரபாதத்தின் வரி ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறதோ? மேலும் இந்த வரியில் உள்ள சம்ஸ்கிருதச் சொல்லான “லங்க” என்பது ‘தாண்டு’ என்ற பொருளைத் தருவதால், இந்தியாவிலிருந்து தாண்டக் கூடிய தொலைவில் இருக்கும் தீவு என்பதால்தான் அதற்கு இலங்கை என்று பெயர் வந்திருக்கிறதோ? இவை தவிர, எனக்கு வேறொன்றும் தோன்றுகிறது. அதாவது, நீளம் தாண்டும் வீரர் ஒருவர் முன்னதாக இருந்த ஓர் ஒலிம்பிக் சாதனையை முறியடிக்கும்போது செய்து காட்டிய அதே அதிக அளவை, தன்னாலேயே இன்னுமொருமுறை கூடத் தன் வாழ்விலே செய்துகாட்டவே முடியவில்லை. அன்று அவர் ஏதும் கூடாத மருந்து சாப்பிட்டிருக்கவில்லை என்பது உண்மையானால், அவருக்கு அவரது திறமையை யார் ஞாபகப்படுத்தி அன்று அவரை உசுப்பேற்றிவிட்டார்களோ?

18.4 புத்துணர்ச்சி பெறல்

ஒரு கூட்டத்தில் ஒருவருக்கு மனத்தளர்ச்சி ஏற்படுமானால் அது பலரையும் தொத்திக்கொள்ளும் அபாயம் பொதுவாக இருப்பதால், அந்த வானரக் கூட்டத்தில் பலருக்கும் இருந்த தளர்ச்சி அனுமானையும் தொத்திக்கொண்டுவிட்டது. கடலைத் தாண்டுவது யாரால் முடியுமோ அவர்களை அங்கதன் முன்னே வரச் சொன்னபோதும், அதன்பின் நடந்த ஆலோசனைகளின்போதும், அனுமான் எதுவும் பேசாது மௌனமாக இருந்தது ஜாம்பவானுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அனுமானுக்கு ஊக்கம் ஊட்டும் வகையில், கடலைத் தாண்டுவதற்கு வேண்டிய சக்தியும், திறமையும் இருக்கிறது என்று அவனிடம் ஜாம்பவான் சொன்னான். அதற்கு வேண்டிய உடலமைப்பையும், மனதையும் கடவுளர்கள் அவனுக்குக் கொடுத்திருப்பதையும் ஞாபகப்படுத்தினான். அதையெல்லாம் ஒரு நல்ல காரியத்தில் ஈடுபடுத்துவதற்கு வேண்டிய காலம் கனிந்து வந்திருப்பதையும் பக்குவமாக எடுத்து ஜாம்பவான் சொன்னான். அதைக் கேட்ட அனுமான் தனது சக்தியெல்லாம் திரும்பப்பெற்றதாக உணர்ந்து, தான் கடலைத் தாண்டி சீதையின் இருப்பிடத்தை உறுதிப்படுத்தி வருவதாக அறிவித்தான். அதைக் கேட்ட வானரர்கள் ஆரவாரம் செய்து மகிழ, அந்த ஆரவாரமும் அனுமனுக்கு வேண்டிய சக்தியை மேலும் தந்ததாக வால்மீகி குறிப்பிடுகிறார்.

….. ஹர்ஷாத்³ப³லமுபேயிவான் || 4.67.4 ||

ஹர்ஷாத் joyfully, மகிழ்ச்சியுடன்
ப³லம் strength, பலம்
உபேயிவான் assumed, கொண்டான்.


மகிழ்வோடு மேலும் பலம் இருப்பதாகக் கொண்டான்.

ஒருவன் தான் செய்யவேண்டிய காரியம் அளவில் பெரியதாயும், அபாயகரமனதாயும் இருந்தால் துவண்டு போய் ஏதும் செய்யாது இருக்கும் நிலையில் வேறொருவர் வந்து ஊக்கப்படுத்தினால், அதுவே அவனை இயக்கவைக்கும் ஒரு பெரிய சக்தி. மிக வலுவான சக்தி இருக்கும் அனுமானுக்கே அத்தகைய ஊக்கம் தேவைப்பட்டதென்றால், மற்றவர்களைப் பற்றிக் கேட்கவா வேண்டும்? ஆக ஒருவன் ஊக்கம் தளர்ந்து போனால், அவன் வெளியிலிருந்து அதை வரவழைத்துக் கொள்ளும்படியாவது அவனுக்கு உற்றமும், சுற்றமும் அமைந்தால் அது அவன் செய்த பாக்கியமே.

18.5 நன்றி மறவேல்

அனுமான் மகேந்திர மலையுச்சியிலிருந்து ஒரே தாவாகத் தாவி இலங்கையை நோக்கி கடல் மேல் பறந்தார். அவர் போகும் வழியில் மைனாகம் என்றொரு மலைக்குன்று நீருக்குள்ளே இருந்து எழும்பி வந்தது. அது அனுமனைச் சிறிது நேரம் இறங்கி வந்து தன் மேல் தங்கி இளைப்பாறிச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறது. இராமருடைய முன்னோரான சாகரா என்பவனுடைய மகன்கள் தோண்டிய பள்ளங்களிலிருந்து தோன்றியதாலேயே கடலுக்கு சாகரம் என்றும் பெயர் வந்தது. தன்னை உருவாக்கிய முன்னோர்களின் வழி வந்தவரின் தூதனாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அனுமனுக்கு உதவி செய்யவேண்டும் என்று சாகரத்திற்கு நன்றியுணர்வு வந்தது. அதனால் சாகரம் வேண்டிக்கொண்டு மைனாகத்தை அவருக்கு உதவ மேலே அனுப்பியது. காலத்தில் பெற்ற உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்வது நமது பண்டைய வழக்கங்களில் ஒன்றானதால், சாகரம் தன்னை அனுப்பி, தான் வேண்டுவதால் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று மைனாகம் அனுமனிடம் சொன்னது.

க்ருʼதே ச ப்ரதிகர்தவ்யமேஷ த⁴ர்ம​: ஸனாதன​: | ….. 5.1.114||

க்ருʼதே when help is rendered, உதவி பெற்றதற்கு
ப்ரதிகர்தவ்யம் the gesture should be returned, நன்றியுணர்வைக் காட்டல்
ஏஷ​: this, இது
ஸனாதன​: eternal, என்றும் உள்ள
த⁴ர்ம​: duty/ law, நீதி.

உதவி பெற்றதற்கு நன்றியுணர்வைக் காட்டுவது நாம் கடைப்பிடிக்கும் நீதிகளுள் ஒன்று.

முதலில் ஒரு நல்ல மனிதனுக்கு என்று சொல்லப்பட்ட பதினாறு குணங்களுள் நன்றி உணர்வு ஒன்றாதலால், எப்போதெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதோ அப்போது அவைகளை வால்மீகி நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறார்.

18.6 வல்லவர்கள் நல்லவர்கள்

இறுதியாக அனுமன் இலங்கையைச் சென்றடைந்தான். தன்னை எவரும் சந்தேகத்துடன் தொடரக்கூடாது என்று அவன் முன்னெச்சரிக்கையாக இரவுக் காலம் தொடங்குவதற்குக் காத்திருந்து பின்னரே, அவன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான். அப்படியும்கூட அவனை ஒரு பெண் காவலாளி பார்த்துவிட்டாள். அவனை அவள் யார் என்று கேட்க, எங்குமே காண்பதற்கு இல்லாத அழகிய மாட மாளிகைகளும், கூட கோபுரங்களும், மரங்கள் அடர்ந்த சாலைகளும் இலங்கை நகரில் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டு அவைகளைப் பார்த்து ரசிக்க வந்திருக்கும் ஒரு அயலூர்வாசி என்று அனுமன் தன்னை விவரித்துக் கொண்டான். மேலும் தனக்கு எந்த வித கெட்ட எண்ணங்களும் கிடையாது என்றும் சொன்னான். ஆனால் அந்த அரக்கிக்கோ அவன் சொல்வதில் நம்பிக்கை வரவில்லை. மேலும் அவன் பேசும்போது அனுமனிடம் ஒரு பயமோ, தயக்கமோ தெரியாததால், எப்போதும் காவல்துறை கடைப்பிடிக்கும் வன்முறை வழிகளால்தான் அவன் வழிக்கு வருவான் என்று அவள் தீர்மானித்தாள். உண்மையை அப்போதுதான் கக்குவான் என்று அவள் அனுமனை ஓங்கி அறைந்தாள். அதனால் அனுமன் திடுக்கிட்டாலும், அவன் அவளுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்த அறையால் அவள் நிலைகுலைந்து கீழேயே விழுந்துவிட்டாள். அவனுடைய பலத்தை உணர்ந்த அரக்கி எங்கே அவன் தன்னையே கொன்றுவிடுவானோ என்று பயந்து, தான் ஒரு பெண் என்றும், வலிமை மிக்கவர்கள் பெண்களிடம் மிகவும் கருணை காட்டுவார்கள் என்றும் சொல்லி தன்னை மேலும் துன்புறுத்தாது இருக்குமாறு கெஞ்சினாள்.

ஸமயே ஸௌம்ய திஷ்ட²ந்தி ஸத்த்வவந்தோ மஹாப³லா​: | ….. 5.3.45||

ஸௌம்ய O pious, நல்லவரே!
ஸத்த்வவந்த​: heroes of great strength, வலிமை மிக்கவர்கள்
மஹாப³லா​: strong one, வீரர்கள்
ஸமயே on an agreement (word), ஒப்பந்தப்படி
திஷ்ட²ந்தி stay, இருப்பார்கள்.

நல்லவரே! வலிமை மிக்க வீரர்கள் (பெண்களைத் துன்புறுத்தாமல் முன்பே) ஒத்துக்கொண்டபடி இருப்பார்கள்.

பெண்களுக்கு என்று வரும்போது, எப்போதும் ஆண்களைவிட சற்றுக் கூடுதலாகவே மரியாதையும், இரக்கமும் காட்ட வேண்டும். அவர்களுக்குத் தண்டனை கொடுக்க நேரிட்டாலும், அதன் கடுமை குறைவாகவே இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் பொது நியதி. ஒருவனது பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை பெண்ணினம் காட்டும் அன்பும் அரவணைப்பும் இல்லாமல் மனித குலமே தழைத்து வளர்ந்திருக்க முடியாது என்று உணர்ந்து அவர்களுக்கு அன்புடன் செலுத்தப்படும் ஒரு நன்றியுணர்ச்சிக் காணிக்கைதான், ஆதியிலிருந்தே இந்த மாதிரியான வழக்கம் இருப்பதன் காரணம். “பொம்பளையாப் போயிட்டே, போ போ பொழைச்சுப்போ” என்ற சாதாரணப் பேச்சின் காரணமும் இதுதான். மற்றபடி பெண்கள் பலம் குறைந்தவர்கள் என்பதால் அல்ல; அவர்கள் உடல் அளவில் இல்லாவிட்டாலும் மனதளவில் மிகவும் வலிமை வாய்ந்தவர்களே.

(தொடரும்)

வாய்மை வெல்கிறதா? வாய் மெய்யை மெல்கிறதா?

தமிழக அரசின் ‘சின்ன’ சிந்தனைகள் பற்றிய கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது தோன்றியவை இந்த என் எண்ணங்கள். கோபுரத்தை இறக்குவதா அல்லது அய்யனை ஏற்றுவதா என்ற விவாதம் ஒரு புறம் நடக்கட்டும். அய்யனை பாறையில் ஏற்றிக் காட்டிய திரு. ரானடேயின் கனவுகள் நிசத்தில் பெரு உருவாய் நடந்ததது போல அவரது மற்ற கனவுகளும் நனவானாலும் ஆகட்டும். நான் சொல்ல வந்தது சின்னத்தில் கீழே உள்ள வாக்கியம் குறித்து ஜடாயு அவர்கள் அவரது கட்டுரையில் சற்றே தொட்டுக் காட்டியது பற்றியே.  (ஜடாயுவின் கட்டுரை இங்கே.)

“வாய்மை” பற்றி எனக்கும் அவர் சொல்லியதை ஒத்த  ஓர் எண்ணம் உண்டு. அவர் குறிப்பிட்டுள்ளது போல் “சத்யமேவ ஜயதே” என்ற சொற்றொடருக்கு “வாய்மையே வெல்லும்” என்பது முழு விளக்கமாகாது.

எந்த மொழியிலும் சில சொற்களுக்கு சில விசேஷமான பொருள் இருக்கும். அதை வேறு மொழியில் பெயர்த்து எழுதுவது சற்றே கடினம்தான். அப்படிப்பட்ட ஒரு வார்த்தைதான் சம்ஸ்க்ருதத்தில் உள்ள “சத்” என்பதும்.

அதற்கு தமிழில் “உள்ளது”, “இருப்பது” என்று பொருள் கொள்வது ஓரளவே பொருத்தமாக இருக்கும். ஏனெனில், “இருப்பது” என்று பொருள் கொண்டால் அதன் எதிர்மறையாக “இல்லாதது” என்று வரும். ஆனால் “சத்” என்பது “இருப்பது”, “இல்லாதது” என்ற இரண்டையும் அடக்கி, அவைகளையும் கடந்து உள்ள ஒன்றைக் குறிப்பிடுவது.

ramana-maharshi-09அதாவது, தமிழில் இவ்வார்த்தையின் பொருளாக “என்றும் உள்ளது” என்றே கொள்ளவேண்டும். மகரிஷியான ரமணரே இதைப் பற்றி எழுதும்போது எல்லா விவரங்களையும் தந்து விட்டு, கடைசியில் அதை உணர்ந்துதான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்றே முடிக்கிறார். அவர் எழுதியது:

“உள்ளதிலது உள்ளவுணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்

உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும

உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி

உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

உள்ளம் என்றும் சித்தம் என்றும் அழைக்கப்படும் மனம் கலக்கும்போது எண்ணங்களின் தூய்மை மாறுகிறது. மனம் என்பது பழைய எண்ணங்களின் வாசனைகள் – அதாவது பெருங்காயம் இல்லாவிட்டாலும் பெருங்காய டப்பாவில் உள்ள வாடை போல். இது நமது காயத்திற்கும் (உடலுக்கும்) பொருந்தும்.  (இந்த பெரிய விஷயத்தை நமக்கு உணர்த்துவதால்தான் அதற்கு பெருங்காயம் என்று பெயர் வந்திருக்குமோ?)

ஆக உள்ளொன்று வைத்து, புறமொன்று பேசாது, மற்றும் பிறிதொன்று செய்யாதிருப்பவனே யோகி. எண்ணம், சொல், செயல் இம்மூன்றும் ஒன்றாகிய நிலையின் விளைவே  யோகம். சித்தம் விருத்தி ஆகாமல் தடுப்பதே யோகம் அனைத்தினும் குறிக்கோள்.

இப்படியாக தூய எண்ணங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாது, மனமானது விருத்தி அடைந்து செய்யப்படும் காரியங்களால் வருவதுதான் ஒருவரை பந்தப் படுத்தும் வினை. இதையே ரமணர் “வினைப் பயன் விளிவுற்று வித்தாய் வினைக் கடல் வீழ்த்திடும்” என்பார்.

இதைப் புரிந்தவர் எவருக்கும் வேறு எதுவும் தேவையுமில்லை. நிற்க; நாம் இப்போது நமது “சின்ன” வார்த்தையான “சத்” விஷயத்திற்கு வருவோம்.

“வாய்மை” என்னும் சொல் இந்த “என்றும் உள்ளதை” எவ்வளவு தூரம்  பிரதிபலிக்கிறது? இதை விளக்குவதற்கு நாம் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடிய இந்த ஆங்கிலத் தொடரை எடுத்துக் கொள்வோம்:

“Truth in thought, word, and deed”.

இதை ஏன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்? உண்மை எனப்படுவது நடந்த நிகழ்ச்சியை சிறிதும் பிசகாமல் சொல்வது, அல்லது  ஒருவன் உள்ளத்தில் எண்ணமாக உதித்ததை, அதுவே அவனது வாய்மொழியாக வெளியே வந்து, அதற்கு செயல் வடிவம் கொடுக்கவும் முடிந்தால் அதுவும் ஆகும். இவைகளே அப்பட்டமான உண்மை என்பதன் விளக்கம். இதைத்தான்  கவியரசு கண்ணதாசனும் ஒரு பாடலில் “உள்ளதை சொல்வேன், சொன்னதைச் செய்வேன்” என்கிறாரோ?

நடந்ததைப் பற்றிச் சொல்வதை அப்புறமாக எடுத்துக் கொள்வோம். இப்போது அந்த ஆங்கில வாக்கியத்தில் உள்ள ஆழங்களைக் கவனிப்போம்.

Thought எனப்படும் எண்ணம் வேறெவருக்கும் தெரியவேண்டிய அவசியமில்லை. அது நம் உள்ளேயே இருப்பது. ஆனால் அதுதான் மேற்கொண்டு வெளிப்படும் எதற்கும் முன்னோடியாக உள்ள வேர்.

அறிந்தோ அறியாமலோ வரும் அதனுடைய வெளிப்பாடுதான் அந்த எண்ணத்தை ஒட்டி வரும் words எனப்படும் வார்த்தைகள். அந்த வடிவத்தில்தான் அது மற்றவர்களைப் போய்ச் சேர்கிறது.

தனது எண்ணங்களையும், வார்த்தைகளையும் மிகத் தெளிவாக மற்றவர் அறியும்படி தனது உடல் உறுப்புகளான கை, கால் போன்ற ஏதேனும் ஒன்றினாலாவது செய்யப்படும் செயல் தான் கடைசியாகச் சொல்லப்பட்ட deed.

இந்த மனோ, வாக்கு, காயங்களில் சீராக வெளிப்படுவது Truth.  அது ஒரு மலை மேல் புறப்பட்டு சமவெளியைக் கடந்து கடலில் கலக்கும் ஆறு போல் தெள்ளத் தெளிநீராக ஓடவேண்டும். இந்த மாதிரியான சீரோட்டம் இல்லை என்றால் எங்கோ பிரச்சினை இருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். அது ஓடும் வழியில் உள்ள மற்றவற்றையும் கலந்து எடுத்துக்கொண்டு போகும்போதுதான் தூய எண்ணங்கள் மாற்றம் கொள்கின்றன.

ஆக Truth என்பதில் இவ்வளவு பரிமாணங்கள் இருக்கின்றன. Truth என்ற ஒரே சொல்லிற்கு உள்ள மூன்று பரிமாணங்களையும் காட்டும்படி மூன்று சொற்களே தமிழில் இருக்கின்றன. அந்த வகையில் தமிழிற்கு ஒரு சிறப்பும் இருக்கின்றது. உள்ளிருக்கும் எண்ணங்களே வெளி வந்தால் அதை “உண்மை” என்றும், வாய் வழியே வரும்போது அதை “வாய்மை” என்றும், உடலின் துணையால் செயல் வடிவிலும் காணப்படும்போது அதை “மெய்” என்றும் சொல்வர்.

ஆக மெய், வாய்மை, உண்மை என்ற இந்த மூன்றிலும் முன்னதை விட பின்னது நுண்ணியதாகும். இம்மூன்றையும்விட மிக நுண்ணியது “சத்” என்ற பதம். satyameva_jeyate

நுண்மையான பொருள் கொண்ட இப் பதத்தை “சத்யமேவ ஜயதே” என்ற வசனத்தை மொழி பெயர்த்தவர்கள் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ”சத்” என்ற பதத்தின் பொருளில் இருந்து மெய், வாய்மை, உண்மை என்ற  இம்மூன்று வார்த்தைகளின் பொருள் வேறுபட்டவை. ஆனால், இம்மூன்று வார்த்தைகளுள் நடுவில் உள்ள “வாய்மை” மட்டும் எப்படி “சத்” என்ற பதத்திற்கு சரியான மொழி பெயர்ப்பாகும்?

இருப்பதுள் நுண்ணியதான “உண்மை” எனும் சொல்லை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாலாவது பரவாயில்லை எனச் சொல்லியிருக்கலாம்.

ஏனெனில், வாழ்வில் உயரவேண்டும் வளரவேண்டும் என்று உள்ளம் நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. சகல சீவ ராசிகளும் கல்வி அறிவினாலோ, பட்டறிவினாலோ மேலும் மேலும் வளர்வதற்குத்தான் உயிரெடுத்திருக்கின்றன என்றே பிரபஞ்சத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி ஆராய்ச்சியாளர்களும் கூறுகின்றனர். இதுவரை பரிணமித்த ராசிகளில் மனித ராசி ஒன்றுக்குத்தான் தான் மற்றும் தன்னைச் சார்ந்த சூழ்நிலைகளைப் பற்றிய உயரிய சிந்தனையும், தொழில் நுட்பம் மற்றும் அதைச் சார்ந்த வளர்ச்சியும் இருந்திருக்கின்றன என்று கணித்துள்ளனர். அது அனைவருக்கும் பொதுவாக உதவுவதாகவே அமைந்திருக்கிறது என்றும் கண்டுள்ளனர். (இது பற்றி வேறு ஒரு கட்டுரையில் தனியே ஆராய்வோம்.)

ஆக, உயரவேண்டும் என ஊக்குவிப்பது மனித மனத்தின் இயல்பு. இயல்பாக மனத்தில் தோன்றும் எண்ணத்திற்கு “உண்மை” என்று பெயர். அதன்படி “உண்மையே உய்விக்கும்” அல்லது “உண்மையே உயர்த்தும்” என்றாவது வாசகம் அமைந்திருக்கலாம்.

gandhiஉண்மை யொன்றையே வலியுறுத்தி அது அரசியலிலும் எடுபடும் என்று வாழ்ந்து காட்டிய மகாத்மா காந்தியைப் பற்றி நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். அவருக்கு நோபல் அமைதிக் குழு பற்பல காரணங்களினால் பரிசு கொடுக்க இயலவில்லை என்றாலும், அவர் இறந்த வருடத்தில் குழு “இந்த வருடம் நோபல் பரிசைப் பெறத் தகுதியுள்ள நபர் எவரும் உயிருடன் இல்லை” என்று சொல்லி பரிசை எவருக்குமே அளிக்காதிருந்து காந்தியைக்  கௌரவித்தது  அல்லவா?

அந்த உண்மை பேசிய, அரசியலில் இருந்தும் இல்லாத ஞானி போல் வாழ்ந்த மகானை நேரில் காண முடியா அமெரிக்கத் தலைவர்களான மார்டின் லூதர் கிங், தற்போதைய குடியரசுத் தலைவர் ஒபாமா மற்றும் பலரும் தங்கள் மானசீக குருவாகக் கொண்டுள்ளனர் என்றால் உண்மையின் மதிப்பை மேலும் சொல்வதற்கு என்ன வேண்டும்?

“உண்மையே உன் விலை என்ன” என்று கேட்கும், நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமான, தலைவர்களுக்கு இதுவாவது புரியுமா? தமிழையே கரைத்துக் குடித்து விட்டவர்கள் போலும் வாயினால் பேசிப் பேசியே புகழ் நிலைக்கு வந்தவர்களிடம் இதற்கு மேல் எதை எதிர்பார்க்க முடியும்?

எண்ணம் வேறு ஏதோ. வாய் ஒன்று பேசும். கையோ வேறொன்று செய்யும் என்றே உலவி வரும் “சின்ன” மதியாளருக்கு இது புரியுமா? இதுதான் போகட்டும். வேறு ஒன்று சொல்கிறேன். அதாவது புரிகிறதா என்று பார்க்கலாம்.

இதை நான் பல வருடங்கள் முன்பு Readers’ Digest எனும் ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் படித்திருந்தேன். இது ஒரு மேற்கோள். யார் சொன்னது என்பதைக் குறித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை.

“There is no essential difference between Truthfulness and Spirituality. Truthfulness is characterized by ‘words following the facts’, whereas Spirituality is that of ‘facts following the words’.

அதன் விளக்கமாவது: நடந்த நிகழ்ச்சியைச் சற்றும் மாற்றாமல் அப்படியே சொல்பவன் உண்மை பேசுபவன். ஒருவர் சொன்னது அப்படியே நடந்தால் அவரே ஞானி.

இதிலிருந்து என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் ஞானியாவதற்கு இப்படியும் ஒரு சுலப வழி இருக்கிறது. இதன்படி ஒருவர் உண்மையே பேசி வந்தால் போதும். அவர் இறுதியில் ஞானி ஆவதற்கு முற்றிலும் தகுதி ஆகிறார்.

சொல்வது நடக்கும் எனும் ஞானியிடம் ஓர் அனுபவம் உண்டா, அப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சி ஏதேனும் ஒன்று நம் வாழ்வில் நடந்திருக்கிறதா என்று யோசிக்கத்தான் எனக்கு முதலில் தோன்றியது. யோசித்துப் பார்த்ததில் 1972 -ல் நடந்த ஒரு நிகழ்வும் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

அந்த வருடம் எங்கள் தகப்பனாருக்கு அறுபதாம் ஆண்டு நிறைவு பெற்றது. அவர் ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்தார்; நாங்கள் சென்னையில் இருந்தோம். முதலில் செய்த ஏற்பாட்டின்படி ஷஷ்டி அப்த பூர்த்தி விழா ஜாம்ஷெட்பூரில் நடப்பதாக இருந்தது. புதிய  தம்பதிகளாகிய எங்களது முதல் பொறுப்பாகவும் அது அமைந்தது. அதனால் விவரங்களை அப்படியே குறிப்பிட்டு ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகையும் தயார் செய்துகொண்டு காஞ்சி மகா முனிவரின் ஆசீர்வாதம் வாங்க வேண்டி அவரைப் பார்க்க தேனம்பாக்கம் சென்றோம்.

அன்று அவர் மௌனத்தில் இருந்தார். ஆனால், தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டும், வந்தோர்களை ஆசீர்வதித்துக்கொண்டும் இருந்தார். எங்கள் முறை வந்ததும் பூ, பழத் தட்டில் பத்திரிகையையும் பார்த்து விட்டு கை சைகையாலேயே என்ன விசேஷம் என்று கேட்டார். என் கூட வந்த பெரியவர் விசேஷத்தைப் பற்றிச் சொன்னதும், சைகையாலேயே எங்கே நடக்கிறது என்றும் கேட்டார். ஜாம்ஷெட்பூரில் என்றதும் கை இரண்டையும் நன்கு தூக்கி ஆசீர்வாதம் செய்தார். ஜாம்ஷெட்பூரில் அந்த விழா நல்லபடியாக நடக்கும் என்ற அவரது ஆசிகள் திருப்தி அளித்தன. ஆனால், விதியின் விளையாட்டு விசித்திரமானது அல்லவா ?

அன்று இரவு சென்னை திரும்பி வீட்டின் கதவைத் திறக்கும் போதே ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்து வந்திருக்கும் போஸ்ட் கார்ட் ஒன்றைப் பார்த்தோம். அதில் என் பெற்றோர்கள் தாங்கள் மட்டும் சென்னை வருவதாகவும், ஆதலால் விழாவை சென்னையிலேயே வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் எழுதியிருந்தனர்.

விழா நல்லபடியாக நடக்கும் என்று மகா சுவாமியிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கியாயிற்று. மகா சுவாமிகளிடம் தெரிவித்ததற்கு மாறாக, விழா எங்கு நடந்தால் என்ன என்று விட்டுவிட்டோம். மேலும் பத்திரிக்கை என்று ஏதும் அடிக்கவில்லை; நேரில் அழைத்ததோடு சரி.

விழா நடக்கும் வாரம் வந்தது. எனது தந்தையின் நோய்வாய்பட்டிருந்த தமக்கையார் விழாவிற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்னால் சென்னையில் காலமாகிவிட்டார். சென்னையில் நாங்கள் கொண்டாட நினைத்திருந்த விழா தடைபட்டது.

அன்றே எனது சகோதரன், சகோதரிகள் இருந்த  ஜாம்ஷெட்பூருக்கு விழா தடைபட்டது பற்றி தந்தியும் கொடுத்து விட்டேன். அப்போதெல்லாம் வீட்டுக்கு வீடு இப்போதுள்ளது போல் தொலை பேசி பரவலாகக் கிடையாது. சில இடங்களில் தந்தி வசதியும் மகா மட்டமாக இருக்கும். அதனால், நான் கொடுத்த தந்தி அவர்களுக்குப் போய் சேர மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டன. நாங்கள் அத்தையின் இறுதி காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தோம். ஆனால், விழா தடைபட்டது பற்றி ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்த என் சகோதர, சகோதரிகளுக்கு ஏதும் தெரியாது.

அறியாத அவர்கள் அன்று காலை தடபுடலாக வடை, பாயசத்துடன் உணவு அருந்திவிட்டு, புது உடை உடுத்திக் கொண்டு அன்று மாலை அருகில் இருக்கும் கோவில் ஒன்றுக்குச் சென்று பெற்றோர்கள் பெயருக்கு ஒரு அர்ச்சனையும் செய்து முடித்து விட்டனர்.

அது எங்களுக்குத் தெரியவர மேலும் ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது. இங்கு பாருங்கள்: காஞ்சி முனிவர் குறிப்பால் என்ன கேட்டாரோ, அந்த விழா எங்கு நடக்கும் என்று ஆசிர்வதித்தாரோ அங்கு அது எப்படியோ நடந்து விட்டதல்லவா? நடக்க வாய்ப்பே இல்லாவிட்டாலும்கூட அவர் சொன்னதுதான் நடந்தது. அதுதான் ஞானியின் விசேஷம்.

இதைப் போன்ற நிகழ்ச்சிகளை அனுபவித்தால்தான் Readers’ Digest -ன் அந்த ஆங்கிலத் தொடரின் அருமை தெரியும்.

மாறாக, உள்ளத்தில் ஒன்று எண்ணி வாயால் வேறு பேசி செயலால் பிறிதொன்று செய்பவர்களும் வையகத்தில் உண்டு. “ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி மூன்று படி; இல்லையேல் முச்சந்தியில் எனக்கு சாட்டையடி” என்று சொல்லிய வாய்ச்சொல் வீரர்களின் ஆண்டவர்களைத்தான் நமக்குத் தெரியுமே.

அவர்கள் சொன்ன வாசகம் தான் “வாய்மையே வெல்லும்” என்பது. இப்போதாவது உண்மைக்கும், வாய்மைக்கும் உள்ள தூரத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா?