ராஜேந்திர சோழனும் ஹிந்து மன்னர்கள் கூட்டமைப்பும்

இசுலாமிய அடிமைப் போர் வீரர்களை மம்லூக் என்று அழைப்பார்கள். இவர்கள் விலைக்கு வாங்கப்பட்டு படையில் பயன்படுத்தப்படுவார்கள். ஒரு கட்டத்தில் ஆசியா முழுக்க இந்த மம்லுக் படைத்தளபதிகளால் ஆளப்பட்டது. வட இந்தியாவில் முதல் இஸ்லாமிய ஆட்சியை ஏற்படுத்திய முகமதுகோரியின் மம்லூக் வீரன்தான் குத்புதீன் ஐபக்காக பொயு.1206 ல் பதவியேற்றுக் கொண்டு ஆளத்தொடங்கினான். இதைத்தான் ‘டில்லி அடிமை வம்சம்’ என்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுவார்கள்.

Generic drugs are designed to be identical to brand drug with one exception. As you embark http://mtviewprop.com/contact-us/ on the journey to parenthood, you are likely to encounter both of these women’s health issues as well. The truth is that the drug used to help you live better longer.

The diode is the top right one in the picture, a vishay part. What does provera do stop bleeding?" "so it stops it?" "yeah." "i don't know." "i don't know." "but, out of pocket cost for clomid you know, whatever, you know?" "i don't know." "i don't know." "you know, like, whatever, but, like, i got to go, like, go." "you know?" "all right, this is a mess, all right." "you know what i do?" "i just, like, i pull everything out into piles." "and i'm just, like, picking up this thing, you know?" "and i, like, pick it up and go." "and i'm like, "look, it's a. Some patients have allergic reactions to allergenic fish products.

Also on scidev.net: “scientists unlock secrets of the human immune system,” by richard lenski, a scientist for the u.s. The prostate gland Būrewāla cost of amoxicillin is one of the male reproductive organs. Dapoxetine is a medicine for long-term treatment of mild to moderate depression.

இப்படி ஒரு துருக்கிய அடிமை வீரன்தான் அபூமன்சூர் சபுக்தஜின். இவனுடைய மனன்தான் முகமது இஃப்னு சபுக்தஜின் அதாவது முகமது கஜினி. எனவே இந்த மம்லூக் என்ற அடிமை வம்ச பேரரசை நீட்டிக்க மிகப்பெரிய பிரயத்தனத்தை ஆரம்பித்தவன் இவனே.

முதலில் கஜினியை வெறும் நாடுபிடிக்கும் ஆசை கொண்டவன் என்று பார்ப்பதே பிழை.அவனுடைய விருது பெயர்களில் ஒன்று “சிலை உடைப்பாளன் (புட்ஷிகர்)” என பெருமையோடு அழைக்கப்படுகிறான்.முழுமையான ஜிஹாதிய போர் முறையை அறிமுகப்படுத்தியது கஜினிதான்.

சமணர்,பௌத்தர்,இந்துக்கள் தங்களது மதநம்பிக்கைகாக கொல்லப்பட்டனர்.அவர்களது புண்ணிய தலங்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன.அவர்களது சிலைகள் உடைத்து எறியப்பட்டனர்.இந்த மக்கள் இந்தியாவாவின் சகலபகுதிகளுக்கும் சிதறி ஓடினர்.பொயு 1000 ல் இருந்து பொயு.1027 வரை வட இந்திய எல்லை பகுதியில் இந்துக்கள்,பெளத்தர்கள்,சமணர்கள் சர்வநாசமாக்கப்பட்டனர்.

ஹிந்து சாஹி அரசு காந்தஹாரை தலைநகராக கொண்டு பெஷாவர்,பஞ்சாப் சிந்து,காஷ்மீருக்கு இடையில் உள்ள பகுதிகளை ஆண்டது.கிட்டத்தட்ட ஆப்கானின் பாதி பகுதியில் இருந்து பாகிஸ்தான் பாதி பகுதியையும்.அந்த மன்னன் ஜெயபாலனோடு தொடர்ச்சியாக போரிட்டு ஒழித்துதான் உள்ளே நுழைந்தான் கஜினி.

பொயு.1001 ஜெயபாலனை போரில் வென்று அடிமையாகப் பிடித்துச் சென்றான் கஜினி.பின் 25 ஆயிரம் தினார் பிணைத் தொகை பெற்றுக் கொண்டு அவரை விடுதலை செய்தான்.மரபான அரசவம்சத்தவனான ஜெயபாலன் தற்கொலை செய்து கொண்டான்.எந்த அறமும்,யுத்த தர்மமும் இல்லாத மூர்கமான பாலை பகுதி தாக்குதலை பாரத போர் தர்மத்தின்படி எதிர்கொண்டதுதான் நமது ஹிந்து மன்னர்களின் மிகப்பெரிய தோல்விகளுக்கு காரணம் என்கிறார்கள்.

கஜினியின் அத்தனை படையெடுப்பும் கோவில்களை கொள்ளையடிப்பது.தெய்வசிலைகளை சேதப்படுத்துவது,பிற மதத்தினரை இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற்றுவது அல்லது கொன்றொழிப்பது என்ற முழுமையான ‘ஜிஹாதி’ வடிவமுறை போர்கள்தான்.தாலிபான்கள் நமது கண்முன்னால் புத்தர் சிலைகளை என்ன செய்ததோ அதையே அன்று கஜினியும் செய்தான்.

இந்த நேரத்தில்தான் ஹிந்து மன்னர்களின் கூட்டமைப்பு ஒன்று உருவானதை சில தரவுகள் சொல்கிறது.அது மத்திய இந்தியா சந்தேல அரசன் வித்யாதரன்,மாளவ அரசன் போஜராஜன்,காளச்சூரி அரசன் காங்கேயா விக்ரமாதித்தன் போன்றவர்கள் அதில் உறுதிபூண்டு நின்றார்கள் என்கிறார்கள்..

கூர்ஜரபிரதிகார அரசின் கன்னோஜ் தலைநகரை கொண்டு ஆண்ட ராஜ்யபாலன் பொயு.1018 ல் கஜினியின் தாக்குதலுக்கு பயந்து பின் வாங்கி ஓடியதில் இந்த கூட்டமைப்பு அந்த மன்னனை கொன்று திரிலோசனபாலனை அரியணை ஏற்றியதாக தெரிகிறது.இந்த ஹிந்து மன்னர்களின் கூட்டமைப்பு கஜினியை மிகுந்த எரிச்சலடைய வைத்தது.மீண்டும் பொயு.1021 ல் அந்த கூட்டணியின் மீது படையெடுத்து வந்தான் என்று தெரிகிறது.

இந்த நேரம்தான் ராஜேந்திர சோழனின் வடஇந்திய திக்விஜயம் நடந்தது. எனவே இந்த ஹிந்து மன்னர்களின் கூட்டமைப்பில் கலந்து கொண்டவன்தான் இராஜேந்திர சோழனும் என்கிற வரலாற்று பார்வை உள்ளதாக கே.கே.பிள்ளை போன்ற ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள்.ராஜேந்திர சோழனுக்கு போஜராஜன், காளச்சூரி காங்கேய விக்ரமாதித்யன் ஆகியோருடன் நட்பும் இருந்தது என்கிறார்.

இதை நம்மால் முழுமையாக தரவோடு சொல்ல முடியாது.ஆனால் அந்த பார்வை முழுக்க கற்பனை என்று புறந்தள்ளவும் முடியாது.கஜினி ஹிந்துக்களின் புண்ணிய தலமான மதுரா,தானேஸ்வரம் பின்னால் இரத்த சகதியை ஏற்படுத்திய சோமநாதபுரம் என்று கோவில்களை சூறையாடி இந்த தர்மத்தை குலைக்கிறான்..அது தங்கள் மீது தொடுக்கப்பட்ட போராக நினைத்திருக்க வாய்ப்புள்ளது.

ராஜேந்திரன் மெய்கீர்த்தியில் “வெஞ்சின வீரர் பஞ்சப்பள்ளியும்,பாசுடைப் பழன மாசுணிதேசமும்” என குறிப்பிடுகிறார்.இவை பஞ்சாப் சிந்து நதியின் முகத்துவாரத்தில் உள்ள நகரங்கள் என்கிறார்கள்.அந்த மாசுணி பஞ்சாப் பகுதிகள் வரை தன் திக்விஜயத்தை கொண்டு செல்வதன் மூலம் ராஜேந்திர சோழன் காட்ட விரும்பியது ஒரு பலம்பொருந்திய படைபலம் இருக்கிறது என்பதைத்தான் எனத்தோன்றுகிறது..இதனோடு சோழர் Vs சாளுக்கியர்,பாண்டியர் என்ற நூற்றாண்டு பகைகளை தொடர்புபடுத்தி பார்க்கக்கூடாது.

மாசுணி தேசத்தவர்கள்தான் அலெக்ஸாண்டரை எதிர்த்து நின்றவர்கள்..இந்த வழியில் வந்ததுதான் ஹிந்து ஷாஹி அரசும் அதை அழித்து முடித்து இஸ்லாத்தை ஆப்கான்,பாகிஸ்தான் பகுதியில் முழுமையாக பரப்ப தொடங்கியவன் கஜினி என்று சொல்கிறார்கள்..

எனவே ராஜேந்திர சோழனின் வட இந்திய திக்விஜத்தை இதனோடு பொருத்திப் பார்க்கிற ஆய்வுகளை அறிஞர்கள் சேர்ந்து செய்ய முற்படுவது மிகப்பெரிய வரலாற்று திறப்பை தரலாம்..

வன்முறையே வரலாறாய்…- 33

மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery BY M.A. Khan
தமிழில் : அ. ரூபன்

 ‘அமைதி மார்க்கமென’ அறியப்படுகிற இஸ்லாம் பரவியது அமைதிவழியிலா அல்லது வாள் முனையிலா என்பது என்றும் நிலவும் ஒரு விவாதக் கருப்பொருள்.

சிறந்த இந்திய வரலாற்றாசிரியர் எம்.ஏ.கான் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிக்கிறார். கலாச்சாரத்திலும் கல்வியிலும் செல்வத்திலும் மிக மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப் படுத்தப் பட்டன, படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் மிக விளக்கமாக அவரது புத்தகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி…

காஃபிர்களைக் கொன்று அவர்களின் மனைவியரையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாகப் பிடிப்பதனைக் குறித்து “அமைதி மார்க்க” கையேடான குரான் மிகத் தெளிவாகவே விளக்குகிறது. அடிமைகளை எப்படி நடத்துவது என்பதிலிருந்து, எந்த அடிமைக்கு எவ்வளவு பரிசு வழங்குவது வரையிலும் கூறும் குரான், அடிமைப் பெண்களுடன் உடலுறவு கொள்ளும் நடைமுறைகளையும் ஈமானிகளுக்கு எடுத்தியம்புகிறது.

irmageanmovinonsதங்களின் மனைவிமார்களுடன் உடலுறவு கொள்வதைப் போலவே ஈமானி உரிமையாளன் தன்னிடமுள்ள அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்ட பெண்களுடன் உடலுறவு கொள்வதற்கும் அல்லா ஆசிர்வதிக்கிறான். இதன் காரணமாக இஸ்லாமிய உலகில் அடிமைகள், மற்றும் பாலியல் அடிமைகளை வைத்துக் கொள்ளும் போக்கு தொடர்ச்சியாக இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரையிலும் நடைமுறையில் இருந்தது. குரானிய ஷரியா சட்டத்தின்படி ஒரு முஸ்லிம் ஒரே சமயத்தில் நான்கு மனைவிகளை மட்டுமே மணந்திருக்க அனுமதிக்கப்படுகிறான். அதேசமயம், அவன் எத்தனை அடிமைப் பெண்களுடன் வேண்டுமானாலும் உடலுறவு வைத்துக் கொள்ளலாம். அதற்கு எந்தத் தடையுமில்லை.

ஒரு முஸ்லிம் அவனால் கைப்பற்றப்பட்ட எந்தவொரு காஃபிர் அடிமைப் பெண்ணுடனும் உடலுறவு கொள்ளலாம். அவள் திருமணமானவளாக இருந்தாலும் கூட. ஆனால் அந்தப் பெண் ஒரு திருமணமான முஸ்லிமாக இருந்தால் அவன் அவளுடன் உடலுறவு கொள்ள குரான் தடை விதிக்கிறது. நம்பிக்கையாளன் அடிமைகளைப் பிடிக்கவும், அவர்களை அடிமைகளாக வைத்துக் கொள்ளவும் அல்லா அவனுக்கு அளவற்ற சுதந்திரத்தை வழங்குகிறான் என்பதறிக.

இதனையே குரான் மீண்டும், மீண்டும் நம்பிக்கையாளனுக்கு வலியுறுத்துகிறது. அதற்கும் மேலாக முகமது நபி தன்னால் கைப்பற்றப்பட்ட காஃபிர் அடிமைகளை எவ்வாறு நடத்தினார் என்பதினைக் கண்டுணர்ந்து அதன்படியே நம்பிக்கையாளன் நடந்து கொள்ளவேண்டும் எனவும் கூறுகிறது. ஒரே ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் இங்கே பார்ப்போம்.

627-ஆம் வருடம் (627 C.E) நிகழ்ந்த அகழிச் சண்டையில் (battle of trench) பானு குரைஸா யூதர்கள் முகமது நபிக்கு எதிரான, மக்காவைச் சேர்ந்த குரைஷ்களுக்கு உதவி செய்தார்கள் என அல்லா குற்றம் சாட்டினான் (அதாவது முகமது நபிக்கு வஹி வந்தது!). எனவே கடும் கோபம் கொண்ட அல்லா, அங்கிருந்த எல்லா யூதர்களைக் கொல்லவும், அவர்களின் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை அடிமைகளாகப் பிடிக்கவும் ஆணையிடுகிறான். முகமது நபி அல்லாவால் வழங்கப்பட்ட ஆணைக்கு அடிபணிந்து அதனைச் செய்து முடிக்கிறார்.

அந்தப் போரில் பிடிக்கப்பட்ட பெண்களையும், குழந்தைகளையும் தனது நம்பிக்கையாளர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கும் முகமது, தனக்கென ஐந்தில் ஒரு பகுதியை வைத்துக் கொள்கிறார். இளவயதுடைய, அழகான இளம்பெண்கள் பாலியல் அடிமைகளாக்கப் பட்டார்கள். இறைதூதர் முகமது நபி தனக்கென ரைஹானா என்னும் இளம் பெண்ணை எடுத்துக் கொள்கிறார். அந்தப் பெண்ணின் கணவனும், குடும்பத்தினரும் அன்றுதான் முகமதின் கூட்டத்தினரால் படுகொலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருந்தார்கள். முகமது நபி அன்றிரவே அந்தப் பெண்ணுடன் உடலுறவு கொண்டார்.

இதுபோலவே, கைபாரில் நிகழ்ந்த போரில் வென்ற முகமது அங்கிருந்து ஏராளமான பெண்களையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாகக் கொண்டு சென்றார். எனவே, முகமதின் இந்த நடவடிக்கைகளான எதிரிகளைக் கொன்று, அவர்களின் மனைவிகளையும், குழந்தைகளையும் அடிமையாக்கிய செயல்கள் முஸ்லிகளுக்கு மீண்டும், மீண்டும் உதாரணமாகக் காட்டப்பட்டு அதனைப் போலவே செய்யத் தூண்டப்பட்டார்கள். மேலும் அவ்வாறு பிடிக்கப்பட்ட அடிமைகளை விற்பதின் மூலம் வருமானமும் நம்பிக்கையாளர்கள் பெற இயன்றது.

இதன் காரணமாக இஸ்லாம் சென்றடைந்த நாடுகளில் அடிமை வியாபாரம் செழித்து வளர ஆரம்பித்தது. முகமதின் மரணத்திற்குப் பிறகு இஸ்லாமை உலகமெங்கும் பரப்பப் புறப்பட்ட நம்பிக்கையாளர்களால் கைப்பற்றப்பட்ட கணக்கிலடங்காத அடிமைகளின் காரணமாக பெரும் பொருளீட்டினார்கள்.

இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் கைப்பற்றப்பட்ட இந்தியா இதற்கான பெரும் விலையைக் கொடுத்தது. ஒரு சில உதாரணங்களை மட்டும் இங்கே பார்க்கலாம்.

பின்-காசிம் சிந்த் பகுதியை வென்று இஸ்லாமிய ஆட்சியை நிறுவிப் பல இலட்சக்கணக்கான அடிமைகளைப் பிடித்துச் mahmud-of-ghazni-armyசென்றான் என்பதினை முன்பே பார்த்தோம். அவனுக்கு மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு  இந்தியாவின் மீது பதினேழு முறை படையெடுத்து இறுதியில் வென்ற சுல்தான் முகமது என்னும் கஜினி முகமது பெருமளவிளான ஆலயங்களை இடித்தத் தகர்த்ததுடன் மட்டுமல்லாமல் ஏராளமான அடிமைகளைப் பிடித்துச் சென்ற தகவல்கள் அவனது வரலாற்றாசிரியர்களாலேயே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. காபூலை ஆண்ட இந்து அரசரான ஜெய்பாலின் மீதான தாக்குதலைக் (1001-01) குறித்து எழுதும் அல்-உத்பி, “சுல்தான் முகமதிற்குக் கடவுள் கணக்கில்லாத செல்வத்தை அள்ளிக் கொடுத்தான். ஆண்கள், பெண்கள் என்று ஏறக்குறைய ஐந்து இலட்சம் அடிமைகக் சுல்தானால் கைப்பற்றப்பட்டார்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார். அவ்வாறு பிடிக்கப்பட்ட அடிமைகளில் அரசர் ஜெய்பாலும், அவரது குழந்தைகள்,  பேரக்குழந்தைகள், உறவினர்கள், முக்கிய அரசு அதிகாரிகள், அமைச்சர்கள் எனப் பலரும் இருந்தார்கள். அவ்வாறு பிடிக்கப்பட்ட அடிமைகள் கஜினையை நோக்கி நடத்திச் செல்லப்பட்டுப் பின்னர் அடிமைச் சந்தையில் விற்பனை செய்யப்பட்டார்கள்.

1014-ஆம் ஆண்டு நிண்டுனா (பஞ்சாப்) பகுதியில் நிகழ்ந்த தாக்குதலைக் குறித்து எழுதும் அல்-உத்பி, “ஏராளமான அடிமைகள் கைப்பற்றப்பட்டதன் காரணாமாக அடிமைச் சந்தையில் அவர்களின் விலை பெருமளவு வீழ்ச்சியடைந்தது. தாங்கள் வாழ்ந்த பகுதியில் மிகவும் உயரிய பதவியில் இருந்த அல்லது செல்வந்தர்கள் அனைவரும் கஜினியில் வாழ்ந்த சாதாரண கடை உரிமையாளர்களின் அடிமைகளாகும் நிலையை அடைந்தார்கள்.”

தானேசாரில் (ஹரியானா) பிடிக்கப்பட்ட அடிமைகள் காரணமாகப் பிடிக்கப்பட்ட இரண்டு இலட்சம் அடிமைகள் கஜினிக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதால் அந்தப் பகுதியே இந்திய நகரம் போலக் காட்சியளித்தது. சுல்தானின் படையிலிருந்த ஒவ்வொரு சிப்பாயும் பல அடிமைகளுக்குச் சொந்தக்காரனாக இருந்தான். அவர்களில் இளம் பெண்களும் அடக்கம்” என்கிறார் வரலாற்றாசிரியர் ஃபரிஷ்டா.

சுல்தான் முகமதின் பதினேழு படையெடுப்புகளின் காரணமாக ஏறக்குறைய ஏழு இலட்சத்து ஐம்பதினாயிரம் இந்தியர்கள் அடிமைகளாகப் பிடித்துச் செல்லப்பட்டதாக தாரிக்-இ-அல்ஃபி குறிப்பிடுகிறது. கஜினியின் மகனான சுல்தான் மசூத், “காஷ்மீரின் சுர்சுட் கோட்டையின் மீது நடத்திய தாக்குதலில் போது அங்கிருந்த அத்தனை ஆண்களும் கொல்லப்பட்டு, பெண்களையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாகப் பிடித்துச் சென்றான். ஹன்சி கோட்டையின் மீது படையெடுத்துச் சென்ற மசூத் அங்கிருந்த பிராமணர்களையும் பிற உயர் அதிகாரிகளையும் கொலை செய்துவிட்டுப் பல ஆயிரக்கணக்கான பெண்களையும், குழந்தைகளையும் பிடித்துச் சென்றதாக வரலாற்றாசிரியர் அபுல்-ஃபாசில்-பைகாக்கி கூறுகிறார்.

ghazni21070-ஆம் வருடம் பஞ்சாபின் மீது படையெடுத்த இன்னொரு கஜ்னாவி சுல்தானான இப்ராஹிம், காஃபிர்களின் மீது நடத்திய பெரும் தாக்குதல்கள் காரணமாக ஏராளமான செல்வங்களைக் கொள்ளையிட்டதுடன், ஒரு இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட அடிமைகளைப் பிடித்து அவர்களை கஜினிக்குக் கொண்டு சென்றான் என தாரிக்-இ-அல்ஃபி மற்றும் தபாகத்-இ-அக்பாரி புகழ்ந்துரைக்கிறது.

கஜினிகளைத் தொடந்து இந்தியாவில் ஒரு இஸ்லாமிய ஆட்சியை அமைக்கும் நோக்குடன் படையெடுத்த சுல்தான் முகமது கோரி, 1194-ஆம் வருடம் பனாரசை (வாரணாசி) தாக்கியதன் காரணமாக நடந்த படுகொலைகளைக் கூறும் இப்ன்-அசிர், “அந்தத் தாக்குதல்களில் பனாரசிலிருந்த ஒரு காஃபிர் ஆணைக் கூட சுல்தான் விட்டு வைக்கவில்லை. குழந்தைகளும், பெண்களும் மட்டுமே உயிர் பிழைக்க அனுமதிக்கப்பட்டுப் பின்னர் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டார்கள்” எனக் கூறுகிறார்.

இவனைப் போலவே 1195-ஆம் வருடம் குத்புதீன் ஐபக் குஜாரத்தைச் சேர்ந்த ராஜா பீமின் மீது படையெடுத்து அங்கிருந்து இருபதினாயிரம் அடிமைகளைப் பிடித்துச் சென்றான். மேலும் காலிஞ்சார் பகுதியில் நடந்த தாக்குதலைக் குறிக்கும் ஹசான் நிஜாமி, காலிஞ்சாரில் மட்டும் ஐம்பதினாயிரம் காஃபிரி இந்துக்கள் அடிமைகளாக்கப்பட்டார்கள் என்கிறார். மூல்தான் பகுதியில் தனக்குப் பெரும் தலைவலியாக இருந்த கோகார்களை அடக்கப் புறப்பட்ட முகமது கோரி, அந்தப் பகுதியிலிருந்த எந்தவொரு காஃபிரையும் விட்டு வைக்காமல் கொலை செய்ததுடன், ஏராளமான ஆயுதங்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை அடிமைகளாகப் பிடித்தான். அதனைச் சுற்றிலும் பிற பகுதியிலிருந்த ஏறக்க்குறைய நான்கு இலட்சம் காஃபிரி கோகார்கள் வாள்முனையில் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டதாகக் கூறுகிறார் ஃபரிஷ்டா.

சுல்தான் முகமது கோரி மற்றும் குத்புதின் ஐபக் போன்றவர்களின் இதுபோன்ற மனிதத்தனமற்ற அடிமைகள் பிடிக்கும் போக்கை விவரிக்கும் ஃபக்ர்-இ-முதாபிர், “ஒவ்வொரு ஏழை முஸ்லிமும் பல நூற்றுக்கணக்கான அடிமைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்களானதாக” குறிப்பிடுகிறது. 1206-ஆம் வருடம் இந்தியாவின் முதல் இஸ்லாமிய சுல்தானாக மாறிய குத்புதின் ஐபக் அவனது ஆட்சிக் காலத்தில் தொடர்ச்சியாக ஹான்சி, தில்லி, ரன்தம்பூர் மற்றும் கோல் பகுதிளின் மீது தாக்குதல்கள் நடத்தியதன் பயனாக தில்லியிலிருந்து குஜராத் வரையிலும், லக்னொவுட்டியிலிருந்து லாஹூர் வரையிலும் பெரும் பகுதியை தனது ஆட்சியின் கீழ் கொண்டு வந்தான். ஒவ்வொரு வெற்றியும் பல இலட்சக் கணக்கான அடிமைகளை குத்புதீன் ஐபக்கிற்கு அளித்தது. ஆனால் துல்லியமான கணக்குகள் எதுவும் குறிக்கப்படவில்லை.

இவனைப் போலவே இன்னொரு பெரும் மூடனான பக்தியார் கில்ஜி வங்காளம், பிஹார் போன்ற இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதிகளில் நடத்திய தாக்குதல்களின் போது பெரும் படுகொலைகளும், அடிமைகளைப் பிடிப்பதுவும் இடையறாது நடந்தது. கில்ஜியைத் தொடர்ந்து வந்த கியாசுதீன் பால்பன் நடத்திய படுகொலைகளுக்கும், பிடித்துச் சென்ற அடிமைகளுக்கும் கணக்கில்லை.

இவர்களையெல்லாம் விடவும் சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜி நிகழ்த்திய வெறியாட்டங்கள் படுபயங்கரமானவை. அடிமைகளைப் பிடிப்பதிலும், இந்து காஃபிர்களைக் கொன்று குவிப்பதிலும் அலாவுதீன் கில்ஜியின் சாதனைகள் அச்சமூட்டுபவை. அத்தனையையும் இங்கு குறிப்பிடுவது சாத்தியமில்லை. இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் கீழ் இந்துக்கள் அடைந்த துன்பங்கள் சொல்லவொன்னாதவை. கில்ஜியின் தாக்குதல்களைக் குறித்துக் கூறும் பரானி, “கைப்பற்றப் பட்ட காஃபிர் அடிமைகள் தினந்தோறும் தொடர்ந்து தில்லியின் அடிமைச் சந்தைக்கு வந்து கொண்டே இருந்தார்கள்” எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

துக்ளக் ஆட்சியாளர்களின் வழி வந்த முகமது ஷா துக்ளக்கின் ஹிந்து காஃபிர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் அல்லாவுதீன் கில்ஜியையே தூக்கிச் சாப்பிடுபவை. இதனைக் குறித்து எழுதும் சிகாபுதீன் அகமத் அப்பாஸ், “சுல்தான் காஃபிர்களுக்கு எதிராக போர் புரிவதில் மிகுந்த முனைப்புடையவனாக இருந்தான்…அவன் பிடித்த அடிமைகளின் பெரும் எண்ணிக்கை காரணமாக ஒவ்வொரு நாளும் பல ஆயிரக்கணக்கான காபிர் அடிமைகள் அடிமைச் சந்தையில் மிகக் குறைந்த விலைக்கே விற்கப்பட்டார்கள்…” சுல்தானிடம் எண்ணற்ற பெண் அடிமைகள் இருந்தார்கள். துக்ளக்கின் காலத்தில் இந்தியாவில் பயணம் செய்த மொராக்கோ நாட்டுப் பயணியான இப்ன்-பதூதாவின் சொந்த உபயோகத்திற்கென பத்து காஃபிர் பெண் அடிமைகளை சுல்தான் அனுப்பி வைத்தான்.

இப்ன்-பதூதா தலைமையில் சீனாவிற்கு ஒரு தூதுக் குழுவை அனுப்பி வைத்த முகமது ஷா துக்ளக், பல வண்டிகளில் விலையுயர்ந்த பரிசுப் பொருட்களுடன், நூறு வெள்ளை இன அடிமைகளையும் மற்றும் நூற்றுக் கணக்கான இந்து நாட்டியப் பெண்களையும் அனுப்பி வைத்தான். வெளி நாடுகளைச் சேர்ந்த காலிஃபாக்களுக்கும், முஸ்லிம் அரசர்களுக்கும் அடிமைகளை அனுப்பி வைக்கும் வழக்கம் சுல்தான் ஃபிரோஸ் துக்ளக் காலத்தில் சர்வ சாதாரணமாயிருந்தது. இப்ன்-பதூதா, சுல்தான் வருடம் தோறும் பல அடிமைப் பெண்களுடன் உடலுறவு கொள்வதினை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான் என்கிறார். ஏறக்குறைய ஒரு இலட்சத்தி எண்பதினாயிரம்  அடிமைச் சிறுவர்கள் சுல்தான் ஃபிரோஸ் ஷா துக்ளக்கிற்கு இருந்தார்கள் எனக்கூறும் வரலாற்றாசிரியர் அஃபிப், எண்ணிலடங்காத ஏராளமான அடிமைகளின் காரணமாக இந்தியாவில் அடிமை வியாபாரம் ஒரு நிறுவனமாகவே மாறியிருந்தது என விளக்குகிறார்.

காஃபிர் இந்தியாவைத் தாக்கி காஜியாகும் எண்ணத்துடன் படையெடுத்த தைமூர் (1398-99) தில்லியை அடைவதற்கு முன் ஏறக்குறைய ஒரு இலட்சம் காஃபிர் அடிமைகளைப் பிடித்து தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டிருந்தான். தில்லியின் மீதான தாக்குதலின் போது அந்த ஒரு இலட்சம் பேர்களும் கொலை செய்யப்பட்டனர். தில்லியை விட்டுத் திரும்பிய வழியில் தைமூர் கல் மனதையும் கரைக்கச் செய்யும் படுகொலைகளையும், பெரு நாசங்களையும், கொள்ளைகளையும், அடிமைப்படுத்துதல்களையும் செய்து சென்றான். தைமூரின் வாழ்க்கை வரலாறான மல்ஃபுஸத்-இ-தைமூரி இந்தக் கொடுமைகளைப் புகழ்ந்துரைக்கிறது.

“டிசம்பர் 16, 1398-ஆம் வருடம் தில்லியின் மீது துவங்கிய தாக்குதல்களில் 15,000 துருக்கியப் படையினர் கொலைகளிலும், கொள்ளைகளிலும், நாசகாரச் செயல்களிலும் ஈடுபட்டனர்….அங்கு கைப்பற்றப்பட்ட செல்வத்தின் அளவு கணக்கிலடங்காதது…ஒவ்வொரு படைவீரனும் தனக்கென ஐம்பதிலிருந்து, நூறுவரையிலான ஆண், பெண், குழந்தை அடிமைகளைப் பிடித்து வைத்திருந்தான்….இருபது அடிமைகளுக்குக் குறைவாக வைத்திருந்த ஒரு படைவீரனும் அங்கில்லை…” இந்தக் கணக்கின்படி, ஒவொவொரு சிப்பாயும் தனக்கென தோராயமாக 60 அடிமைகளைப் பிடித்து வைத்திருந்தால் மொத்த அடிமைகளின் கணக்கு ஏறக்குறைய ஒரு மில்லியன் (பத்து இலட்சம்) என்பதினைக் காண வேண்டும் இங்கே.

தில்லியிலிருந்து மத்திய ஆசியாவிலிருந்த தனது தலைநகரை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த தைமூர் அவனது படைத் தளபதிகளிடம். “…வழியில் தென்படும் ஒவ்வொரு கிராமம் மற்றும் நகரின் மீது தாக்குதல் நடத்தி அங்கு கண்ணில் தென்படும் அத்தனை காஃபிர்களையும் கொல்ல உத்தரவிட்டான்”. இதன்படி படுகொலகள் நடத்திய தைமூரின் தளபதிகள் குறித்துக் கூறும் தைமூர், “எனது படைத் தலைவர்கள் பல காஃபிர்களை விரட்டிக் கொன்றதுடன், அவர்களின் மனைவிகள் மற்றும் குழந்தைகளை அடிமைகளாகப் பிடித்தார்கள்…”

IslamicJihadகுடிலா என்னும் பகுதியை வந்தடைந்த தைமூரின் படைகள் அங்கிருந்த காஃபிர்கள் மீது தாக்குதல்களைத் துவங்கின….சிறிதளவு எதிர் தாக்குதல்கள் நடத்திய காஃபிர்கள் இறுதியில் வாளுக்கு இரையானார்கள். ஏராளமான காஃபிர் பெண்களும், குழந்தைகளும் சிறை பிடிக்கப்பட்டர்கள்….அதனைத் தொடந்து கங்கைக் கரையை வந்தடைந்த தைமூரின் படைகள் அங்கு நடந்த கும்பமேளாவில் பங்கேற்றுக் கொண்டிருந்த ஏராளமான காஃபிர்களைக் கொன்றார்கள்…பல காஃபிர்கள் மலைகளுக்கு ஓடி ஒளிந்து கொண்டார்கள்…ஏராளமான செல்வமும், அடிமைகளும் தைமூரின் படைகளுக்கு உரிமையாகின.

சிவாலிக் என்ற பகுதியை அடைந்த தைமூர், “எனது படைவீரர்களைக் கண்டு பல காஃபிர்கள் அஞ்சி ஓடினார்கள்….அவர்களை விரட்டிச் சென்று எனது படை வீரர்கள் கொலை செய்தபின் அவர்களின் பெண்களையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாக்கினார்கள்” எனப் பூரிக்கிறான். கங்கையின் மறுபுறம் ஆட்சி புரிந்து கொண்டிருந்த ராஜா ரத்தன் சென், தைமூரின் படைகளைக் குறித்துக் கேள்வியுற்று அவனை எதிர்க்க ஒரு பெரும் படையைத் திரட்டி வைத்திருந்தார். அங்கு நடந்த போரைக் குறித்துக் கூறும் தைமூர், “எனது படைகளின் தாக்குதல்களை எதிர் கொள்ள முடியாத இந்துக்கள் தோல்வியுற்று பின்வாங்கி ஓடினார்கள்…பின்னர் அங்கு நடந்த கொள்ளையில் கணக்கற்ற செல்வம் கொள்ளையடிக்கப்பட்டதுடன், ஏறக்குறைய இரண்டு இலட்சத்திலிருந்து மூன்று இலட்சம் வரையிலான அடிமைகள் பிடிக்கப்பட்டார்கள்”

இதுவே சிவாலிக் பள்ளத்தாக்கின் இன்னொரு புறமிருந்த நாகர்கோட் ராஜ்ஜியத்திலும் நிகழ்ந்தது. தைமூரின் படைகள் கொலை வெறியாட்டமிட்டன அங்கே. மொத்தத்தில் இந்தியாவின் மீதான படையெடுப்பின் காரணமாக தைமூர் ஏறக்குறைய இரண்டிலிருந்து இரண்டரை மில்லியன் (25 இலட்சம்) வரையிலான இந்து அடிமைப் பெண்களையும், குழந்தைகளையும் பிடித்து மத்திய ஆசியாவிற்குக் கொண்டு சென்றான்.

இதே நிலைமை பின்னர் இந்தியாவை ஆண்ட சையத் மற்றும் லோதிக்களின் காலத்திலும், முகலாயர்களின் காலத்திலும் தொடர்ந்து நடந்தது. ஆனால் எந்தவொரு முஸ்லிம் ஆக்கிரமிப்பாளனும் மனிதத்தன்மையற்ற இந்தக் கொடுஞ்செயல்கலைத் தவறாக எண்ணவில்லை. ஏனென்றால் அதனைச் செய்ய “அமைதி மார்க்க” கையேட்டில் (குரான்) அல்லா அவர்களுக்கு அனுமதியளித்திருக்கிறான் அல்லவா?

(தொடரும்)

 

 

 

 

வன்முறையே வரலாறாய்… – 6

 மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery BY M.A. Khan

 தமிழில் : அ. ரூபன்

 ‘அமைதி மார்க்கமென’ அறியப்படுகிற இஸ்லாம் பரவியது அமைதிவழியிலா அல்லது வாள் முனையிலா என்பது என்றும் நிலவும் ஒரு விவாதக் கருப்பொருள்.

M.A.Khan அவர்கள் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிப்பதுடன், கலாச்சாரத்திலும், கல்வியிலும், செல்வத்திலும் மிக, மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டன, படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருகின்றன என்பதனைவும் மிக விளக்கமாக அவரது புத்தகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன….

முந்தைய பகுதிகள்: பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3,  பகுதி 4, பகுதி 5

***

பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இந்தியாவைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்னால் இந்திய ஹிந்துக்களும் இஸ்லாமியர்களும் சகோதரர்களாக, ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்தி ஒற்றுமையுணர்வுடன் இருந்ததாகவும், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களே இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே பகைமையைத் தூண்டியதாகவும் இன்று பொதுவாக சொல்லப்பட்டு வரும் செய்தியில் எவ்விதமான உண்மையும் இல்லை.

மாறாக, இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இந்திய மண்ணில் கால் வைத்த காலம் தொட்டு இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நல்லுறவு ஒருபோதும் இருந்ததே இல்லை என்பதே வரலாறு நமக்கு அளிக்கும் செய்தியாகும். ஆனால் சுயநலவாதிகளால் இன்றைக்கு ஆளப்படும் இந்தியாவில் பரப்பப்படுகின்ற கட்டுக்கதைகளுக்கு அளவே இல்லை.

இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்து- முஸ்லிம் நல்லுறவு எவ்வாறு இருந்தது என்று இப்பகுதியில் பார்ப்போம்.

முன்பே கூறியபடி, அமைதிமார்க்க வழிகாட்டியான குரான் மற்றும் சுன்னாவின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றி ஹிஜாஜ் தனது மருமகனான முகமது-பின்-காசிமை, 6,000 படைவீரர்களுடன் இந்தியாவை நோக்கி அனுப்பி வைத்தான்.

இந்துஸ்தானத்திலிருக்கும் உடல் வலிமையுள்ள அனைத்து ஆண்களையும் கொன்று, அவர்களின் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளை அடிமைகளாக பிடித்துக்கொண்டு வரும்படி விடப்பட்ட உத்தரவுடன் பின்-காசிம் இந்தியாவை நோக்கிப் படையெடுத்து வருகிறான். சிந்துப் பகுதியிலிருக்கும் டிபால் நகரைக் கைப்பற்றிய பின்னர், தொடர்ந்து இடைவிடாமல் மூன்று நாட்களுக்கு டிபாலின் குடிமக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

முகமது-பின்காசிம் முன்னிலையில் அழித்தொழிக்கப்படும் காஃபிர்கள் (பொ.யு. 712)

அதையடுத்து ப்ராஹ்மனாபாதில் போரிடும் வயதுடைய 6,000-லிருந்து 16,000 ஆண்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அதையடுத்த மூல்தான் வெற்றியிலும் அங்கிருந்த அத்தனை ஆண்களையும் வெட்டிக் கொலை செய்கிறான் பின்-காசிம்.

பின்-காசிமின் வெற்றிகளைப் பறைசாற்றும் சச்-நாமா, அவன் ராவர் நகரைக் கைப்பற்றி அங்கு 60,000 அடிமைகளைப் பிடித்ததாகத் தம்பட்டமிடுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து காசிம் கண்ணில் தென்பட்ட அத்தனை ஆண்களையும் கொன்றுவிட்டு அவர்களின் மனைவிகளையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாகப் பிடித்து ஹிஜாஜிற்கு அனுப்பி வைக்கிறான்.

பின்-காசிம் சிந்துப் பகுதியிலிருந்த மூன்றாண்டு காலத்தில் பல லட்சக் கணக்கானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்துக் கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, வழிபாட்டுச் சிலைகள் உடைத்தெறியப்பட்டன; அந்த இடங்களில் மசூதிகள் கட்டப்பட்டன. ஹிந்துக்களின் அரண்மனைகளும், வீடுகளும், கணக்கில்லாமல் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு ஏராளமான செல்வம் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது.

கஜினி முகமதின் 17 வட இந்தியப் படையெடுப்புகளும் (1000-1027) பின்-காசிமின் கொலைவெறித் தாக்குதல்களுக்கு எந்த வகையிலும் சளைத்தவையல்ல. கண்ணில் தென்பட்ட ஹிந்து ஆண்கள் அத்தனை பேரையும் சுல்தான் முகமது இரக்கமின்றிக் கொன்று குவித்தான். பல லட்சக் கணக்கான ஹிந்துப் பெண்களும், குழந்தைகளும் அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்டார்கள். கண்ணில் தென்படும் எந்தவொரு கோவிலும், அரண்மனையும் சூறையாடப்பட்டு, இடித்துத் தள்ளப்பட்டது. கஜினி முகமதின் வரலாற்றாசிரியரான அல்-உத்பி, 1001-02இல் நடந்த படையெடுப்பைக் குறித்து இவ்வாறு கூறுகிறார்:

“கறுத்த மேகங்களின் பின்னனியில் மின்னிய கூர்மையான வாள்கள் வெட்டிச் சாய்த்த உடல்களிலிருந்து குருதி எரி நட்சத்திரத்தைப் போல உருகி ஓடியது. அல்லாவின் நண்பர்கள் அவர்களின் எதிரிகளை வெற்றி கொண்டார்கள். முஸல்மான்கள் 15,000 காஃபிர்களை வெட்டிச் சாய்த்து, அவர்களின் உடல்களை நாய்களும், நரிகளும் உண்ண வைத்தார்கள். அல்லா கணக்கிலடங்காத கொள்ளைச் செல்வங்களை வாரி வழங்கினான். ஏறக்குறைய ஐந்து லட்சம் அடிமைகளும் சுல்தானுக்கு உரிமையாகினர். அவர்களில் இருந்த அழகான பெண்களும், ஆண்களும் கூட”.

கஜினி முகமதுவின் படை நடத்திய அட்டூழியம்- சோமநாதர் ஆலயம் தரைமட்டம்.

நாகர்கோட்டையை (காங்ரா) 1008-ஆம் வருடம் கைப்பற்றிய கஜினி முகமது ஏறக்குறைய 70 லட்சம் (70,000,000) திர்ஹாம் பணத்தையும், ஏழு லட்சத்து நானூறு (700,400) தங்க, வெள்ளிப் பொதிகளையும், ஏராளமான வைர, வைடூரிய கற்களையும், அழகுற நெய்யப்பட்ட துணி வகைகளையும் கொள்ளையடித்ததாக அல்-உத்பி மேலும் எழுதுகிறார்.

தானேசர் என்னும் இடத்தில் 1011-ஆம் வருடம் நடந்த படையெடுப்பைப் பற்றி எழுதவரும் அல்-உத்பி, “சிலை வழிபாடு செய்யும் காஃபிர்களை அழித்து அங்கே இஸ்லாமிய வழிபாட்டை நிறுவும் உத்தேசத்துடன் நடந்த படையெடுப்பில் கொல்லப்பட்ட காஃபிர்களின் உடலிலிருந்து பொங்கி வழிந்த குருதியினால் அங்கு ஓடிய கால்வாய் செந்நிறம் கொண்டு மனிதர்கள் குடிப்பதற்கு லாயக்கில்லாததாக மாறியது. அங்கு அடித்த கொள்ளைப் பொருட்களை கடைசிவரை சுல்தானால் கணக்கிடவே முடியவில்லை. அல்லாவின் கருணையே கருணை” என மனம் மகிழ்கிறார்.

அடுத்து கன்னோஜில் நிகழ்ந்த படையெடுப்பைக் குறித்து எழுதுகையில், “அங்கு வசித்த காஃபிர்கள் ஒன்று இஸ்லாமை ஏற்க வேண்டும், அல்லது சுல்தானின் வாளுக்கு இரையாக வேண்டும் என அறிவிக்கப்பட்டது. அங்கும் ஏராளமான செல்வமும், அடிமைகளும் கைப்பற்றப்பட்டார்கள். அங்கு கிடைத்த கொள்ளைப் பொருட்களை கைகளால் எண்ண முயலும் ஒருவனின் கைகள் களைத்துப் போகும்” என அகமகிழ்கிறார்.

“கன்னோஜின் பெரும்பாலான காஃபிர்கள் சுல்தானின் முன்பு போரிட முடியாமல் தப்பியோடினார்கள். அவ்வாறு தப்பியோடாதவர்கள் உடனடியாக்க் கொல்லப்பட்டார்கள். அன்றைய ஒரு தினத்தில் மட்டும் சுல்தான் காஃபிர்களின் ஏழு கோட்டைகளைக் கைப்பற்றினார். பின்னர் அங்கு கொள்ளையடிப்பதற்கும், அடிமைகளைப் பிடிப்பதற்கும் தோதாக தனது படைவீரர்களுக்கு விடுமுறை வழங்கினார்” என மேலும் சொல்கிறார் அல்-உத்பி.

முன்பே கூறியபடி, கஜினி முகமதின் இன்னொரு வரலாற்றாசிரியரான அல்-புரூனி இந்தப் படையெடுப்புகளைக் குறித்துக் கூறுகையில், படு பயங்கரமான இந்த படையெடுப்புகளால் இந்துஸ்தானத்தின் முன்னேற்றம் முழுமையாகத் தகர்த்தெறியப்பட்டதாக எழுதுகிறார். இதன் காரணமாக இந்துக்கள் முஸ்லிம்களைக் கண்டதும் அருவருப்புடன் ஒதுங்கி நடந்ததாகக் கூறுகிறார்.

கஜினி முகமதிற்குப் பின்னர் படையெடுத்த கோரி முகமது இந்தியாவில் செய்த அழிவுகள் சாதாரணமானவையல்ல. பெரும்பாலான இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இந்தியாவைக் கொள்ளையடித்து, ஏராளமான செல்வங்களையும், அடிமைகளையும் தங்களின் நாட்டிற்குக் கொண்டு சென்றார்கள். ஆனால் கோரி முகமதின் படையெடுப்போ இந்தியாவில் இஸ்லாமிய ஆட்சியை நிலைநிறுத்தும் எண்ணத்துடனேயே, 12-ஆம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக 1206-ஆம் வருடம் இஸ்லாமிய ஆட்சி இந்தியாவின் ஒருபகுதியில் நிறுவப்பட்டது.

முதல் தரைன் போர்- பொ.யு.1191 (இதில் வென்ற பிருத்விராஜ் சௌஹானை, துரோகி ஜெயசந்திரனின் உதவியால் கோரி அடுத்த போரில் வென்றான்).

பாரசீக வரலாற்றாசிரியரான ஹசன் நியாஸ்மி, அவரது தாஜ்-உல்-மாசிர் என்னும் நூலில், அஜ்மீர் மீது படையெடுத்த கோரி முகமதுவைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.

“ஏறக்குறைய ஒரு லட்சம் காஃபிர் ஹிந்துக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு நரகத்திற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார்கள். அங்கு கைப்பற்றப்பட்ட பொருளையும், செல்வத்தையும் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டுமெனில், கடலையும் மலைகளையும் பற்றி ரகசியம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றும்”. பின்னர் டில்லியை நோக்கிச் சென்ற முகமது கோரியின் தாக்குதல் காரணமாக “டில்லியின் தெருக்களில் ரத்த ஆறு ஓடியதாக” அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

1193-ஆம் வருடம் கோரி முகமதின் படைத்தலைவனான குத்புதீன் ஐபக், அலிகர் மீது எடுத்த படையெடுப்பைக் குறிக்கும் ஹசன் நியாஸ்மி, “கூரிய வாள் முனையால் வெட்டிக் கொல்லப்பட்ட ஹிந்து காஃபிர்கள் நரகத் தீயில் விழுந்து மாண்டார்கள்” என்கிறார். அந்தத் தாக்குதலின் பயங்கரம் குறித்து மேலும் கூறுகையில், “வெட்டப்பட்ட காஃபிர் ஹிந்துக்களின் தலைகள் வானைத் தொடுமளவிற்கு மலை போலக் குவிந்திருந்தன. அவர்களின் உடல்களைக் கழுகுகளும், மிருகங்களும் குதறித் தின்றன. காஃபிர்களின் கோவில்களும், சிலைகளும் இடித்துத் தள்ளப்பட்டன” என மேலும் விளக்குகிறார்.

குத்புதீன் ஐபக்கின் பனாரஸ் (காசி) படையெடுப்பைக் குறித்து இவ்வாறு எழுதுகிறான் ஹசன் நியாஸ்மி,

“பனாரஸ் ஹிந்துஸ்தானத்தின் நடுப்பகுதி போல இருக்கும் இடம். இங்கு குத்புதீன் ஐபக்கினால் ஏறக்குறைய ஓராயிரம் ஹிந்துக் கோவில்கள் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன. அந்தக் கோவில்களின் அஸ்திவாரத்தில் புதிய மசூதிகள் எழும்பின. அல்லா அருளிய ஷரியா சட்டம் அங்கு நிறுவப்பட்டு, இஸ்லாமிய மதம் நிலை நிறுத்தப்பட்டது”

“பின்னர் ஜனவரி 1197-ஆம் வருடம் குத்புதீன் ஐபக் குஜராத்தின் தலைநகராக இருந்த நாஹர்வாலா நகரை அடைந்து, அங்கிருந்த ஐம்பதினாயிரம் காஃபிர் ஹிந்துக்கள் வாளுக்கு இரையாக்கப்பட்டார்கள். அங்கு மலையெனக் குவிந்திருந்த உடல்கள் அங்கிருந்த குன்றுகளின் உயரத்திற்குச் சமமாக இருந்தது. இருபதினாயிரத்திற்கும் அதிகமான அடிமைகளுடன், எண்ணிக்கையில் அடங்காத கால்நடைகளும் கைப்பற்றப்பட்டன”

குத்புதீன் ஐபக்கின் வெற்றிகளைத் தொடர்ந்து சொல்லும் ஹசன் நியாஸ்மி, அவனது 1202-ஆம் வருடத்திய காலிஞ்சர் வெற்றியைக் குறிப்பிடுகையில், “அங்கிருந்த கோவில்கள் அனைத்தும் மசூதிகளாக மாற்றப்பட்டன. சிலை வழிபாடு செய்யும்ம் காஃபிர்கள் ஒழித்துக்கட்டப்பட்டு அங்கே சுவனத்தில் வாழும் அல்லாவின் உத்தரவு நிலை நிறுத்தப்பட்டது. ஏறக்குறைய ஐந்தாயிரம் ஹிந்துக்கள் அடிமைகளாக பிடிக்கப்பட்டார்கள்”

மேற்கூறிய சில உதாரணங்கள் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் இந்தியாவில் வேட்டையாடிக் கொல்லப்பட்ட ஹிந்துக்களையும், அடிமைகளாகப் பிடித்துச் செல்லப்பட்ட, வாள் முனையில் மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட மக்களையும், இடித்துத் தகர்க்கப்பட்ட கணக்கில்லாத ஹிந்து ஆலயங்களையும், பின்னர் அவை மசூதிகளாக மாற்றப்பட்டதையும் குறித்து, வகை தொகையின்றி அடிக்கப்பட்ட கொள்ளைகள் குறித்து, சிறிதளவு விளக்குகின்றன.

இன்னும் ஏராளமான தகவல்கள் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களாலேயே எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும் இங்கொன்றும், அங்கொன்றுமாக நிகழ்ந்தவை அல்ல என்பதை வாசகர்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும். இந்தக் கொடுஞ் செயல்கள் இந்தியாவெங்கும் பரவலாக நிகழ்ந்தவை. இஸ்லாம் என்னும் அர்த்தமற்ற, கொடூரமான மதத்தின் பெயரால் நிகழ்ந்த வன்முறை இந்தியாவின் எந்த பாகத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

இதனைக் குறித்து தொடர்ந்து நான் எழுதுவேன்.

(தொடரும்)

வன்முறையே வரலாறாய்… – 4

மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery by M.A. Khan (pdf, can be downloaded)
தமிழில் : அ. ரூபன்

சிறந்த வரலாற்றாசிரியர் எம்.ஏ.கான் தனது நூலில் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிக்கிறார். கலாச்சாரத்திலும், கல்வியிலும், செல்வத்திலும் மிக, மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப் படுத்தப் பட்டன என்பதனைவும் மிக விளக்கமாக எடுத்துரைக்கிறார். அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப் பட்டுள்ளன.

முந்தைய பகுதிகள்: பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3

தொடர்ச்சி..

இனி இந்தியாவில் ஜிஸியா எவ்வாறு வசூலிக்கப்பட்டது என்று பார்க்கலாம்.

ஜிஸியா பேரரசர் அக்பரால் நீக்கப்பட்டு, மதவெறியனான அவுரங்கசீப் காலத்தில் மீண்டும் ஹிந்துக்களின் மீது விதிக்கப்பட்டது. ஹிந்து காஃபிர்கள் எவ்வாறு ஜிஸியா கொடுக்க வேண்டுமென கீழ்க்கண்ட உத்தரவு விளக்குக்கிறது.

“அமைதி மார்க்கமான இஸ்லாமை ஏற்றுக் கொள்ளாத காஃபிர்கள், அவர்களின் மரணத்திலிருந்து தப்புவதற்காக இந்த ஜிஸியா வரி விதிக்கப்படுகிறது. ஜிஸியாவைச் செலுத்துவதற்காக காஃபிர்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் நேரடியாக வரவேண்டும். அவர்கள் சார்பாக வேறொருவர் மூலம் கொடுத்தனுப்புவது ஏற்றுக் கொள்ளப்பட மாட்டாது. அவ்வாறு வரி செலுத்த வரும் காஃபிரானவன் நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும், அதனை வசூலிக்கும் அதிகாரி உட்கார்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். நிச்சயமாக காஃபிரின் கை கீழும், அதிகாரியின் கை மேலேயும் இருக்க வேண்டும். அந்த அதிகாரியானவன் காஃபிரைப் பார்த்து,’ ஜிஸியாவைச் செலுத்துவாயாக; ஓ காஃபிர்….’

என உரத்துச் சொல்ல வேண்டும்.

அமைதி தவழும் மார்க்கமான இஸ்லாம் ஆட்சிபுரியும் நாடுகளில் யூத, கிறிஸ்தவ, ஹிந்து ‘திம்மி’ காஃபிர்கள் எவ்வாறு நடத்தப்பட்டார்கள்; எவ்வாறு நடத்தப்படுவார்கள் என்பதற்கான சிறிய உதாரணம் இது.

****

காஜி மொஹிதீன் என்பவரிடம், சுல்தான் முகமது கஜினி காஃபிர்களிடம் எவ்வாறு சுராஜ் (நிலவரி) வசூலிக்க வேண்டும் என்று ஆலோசனை கேட்கிறார். அதற்கு காஜியானாவர், மேற்கண்ட ஜிஸியா வரி வசூல் முறைகளைக் கூறிவிட்டு அதற்கும் மேலாக, “வரி கொடுக்கும் காஃபிர் வாய் திறந்து எதுவும் சொன்னால், வரி வசூலிக்கும் அதிகாரி அவன் வாயிலே எச்சிலைத் துப்ப வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதனால் அந்த காஃபிர் தான் எத்தனை கீழான அடிமை என்பது, இஸ்லாம் எத்தனை மேலான மார்க்கம் என்பதுவும், பொய்யான கடவுள்களை அவன் வணங்கும் கேவலமும் அவனுக்கு விளங்கும்” என சுல்தானுக்கு எடுத்துக் கொடுக்கிறார்.

aurangzeb-jizya-tax

இதைப் போலவே, பாரசீக இஸ்லாமிய அறிஞரான முல்லா அகமது, மதச் சகிப்புத்தன்மை கொண்டவரான காஷ்மீரின் சுல்தான் ஜெயினுலாப்தீனுக்கு (1417-67) எழுதிய கடிதத்தில், “காஃபிர்களுக்கு ஜிஸியா வரி விதிப்பதற்கு முக்கிய காரணம் அந்தக் காஃபிர்களை அவமானப்படுத்துவது மட்டுமே. எனவே ஜிஸியாவை உடனே அமல்படுத்தி காஃபிர்களை கேவலப்படுத்துக; அவர்களை அவ்வாறு கேவலப்படுத்துவதால் மட்டுமே முஸ்லிம்களின் மரியாதையும், செல்வாக்கும் காஃபிர்களிடையே உயரும்” என்கிறார்.

பேரரசர் அக்பரின் மதச்சகிப்புத் தன்மையை எதிர்க்கும் சூஃபியான ஷாய்க்-ஷிரிண்டி (1564-1624), உடனடியாக காஃபிர்களின் மீது ஜிஸியா வரியை விதிக்கும்படி அக்பரிடம் கோருகிறார். அவ்வாறு ஜிஸியா விதிக்கப்பட்டால் “ஹிந்து காஃபிர்கள் முஸ்லிம்களைக் கண்டு அஞ்சி, நடு நடுங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள்” என்கிறார்.

காரஜ் என்னும் கொடிய நிலவரிமுறை காரணமாக அலாவுதீன் கில்ஜியின் (1296-1316) காலத்தில் இந்திய விவசாயிகள் ஏறக்குறைய அரசாங்க அடிமைகளைப் போலவே நடத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் விளைவித்த பொருட்களிலிருந்து ஏறக்குறைய 50 முதல் 75 சதவீதம் வரை அரசாங்கத்தின் நிலவரியாக வசூல் செய்யப்பட்டது. அந்த முறையே பின்னால் வந்த பிற முகலாய அரசர்களாலும் கடைபிடிக்கப்பட்டது.

ஏற்கனவே பலமுறை சொன்னபடி, இந்திய ஹிந்துக்கள் ஷஹாதாவை (Shahadha) உச்சரிப்பதன் மூலம் (“இறைவன் ஒருவனே; முகமது அவரின் தூதர்”) இந்தக் கொடுமைகளிலிருந்து எளிதாகத் தப்பியிருக்க முடியும். ஆனால் பெரும்பான்மையான ஹிந்துக்கள் காடுகளில் ஒளிந்து வாழ்வதனைத் தேர்ந்தெடுத்தார்களே அன்றி ஒருபோதும் இஸ்லாமிய ஷஹாதாவை உச்சரிக்க முன்வரவில்லை என்பதனை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

சுல்தான் ஃபிரோஸ்-ஷா-துக்ளக் அவரது பதுஹத்-இ-ஃபிரோஸ்-ஷாவில், தான் ஹிந்துக் காஃபிர்களுக்கு இழைத்த பல கொடுமைகள் காரணமாக அவர்கள் கூட்டம், கூட்டமாக அமைதி மார்க்கமான இஸ்லாமைத் தழுவியதாகப் பெருமையுடன் குறிப்பிடுகிறார்.

“எனது காஃபிர் குடிமக்களை இஸ்லாமிற்கு மாறுமாறு ஊக்கப்படுத்தினேன். அவர்கள் அவ்வாறு இறை தூதரின் மதத்திற்கு வந்தால் அவர்களுக்கு ஜிஸியா செலுத்துவதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படும் என்று கூறினேன். இந்தத் தகவல் வெளியே பரவியதும் ஏராளமான காஃபிரி ஹிந்துக்கள் இஸ்லாமைத் தழுவ முன்வந்தார்கள். நாட்டின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிலும் அவர்கள் தினமும் கூட்டம் கூட்டமாக இஸ்லாமில் இணைந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஜிஸியாவிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டது”

****

இந்திய இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்கள் தங்களின் காஃபிர் குடிமக்களை மதம் மாற்றுவதற்கு ஏராளமான வழிமுறைகளைக் கையாண்டார்கள். அஸ்காரி என்பவர் அவரது அல்-தாரிக் என்னும் புத்தகத்தில் கூறுகிறார்:

“பேரரசர் அவுரங்கசீப் மதம் மாறிய ஹிந்துக்களுக்கு பல்வேறு சலுகைகளை அளிக்க முன்வந்தார். அரசாங்க உயர்பதவிகள், சிறையிலடைக்கப்பட்ட பயங்கர குற்றவாளிகளுக்கு விடுதலையளித்தல், எல்லாவிதமான தாவாக்களிலும் (தகராறுகளிலும்) மதம் மாறிய முஸ்லிம்களுக்குச் சாதகமான தீர்ப்புகள் வழங்குதல், அரச மரியாதையுடன் ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்லப்படுதல் போன்றவையே அவை”

இதன் காரணமாக பல படுபயங்கரமான கிரிமினல் குற்றவாளிகள் இஸ்லாமிற்கு மதம் மாறி தண்டனைகளிலிருந்து தப்பினர். இதே சூழ் நிலை இன்றும் உலகின் பல சிறைச்சாலைகளில் நிகழ்வதனைக் காணலாம். இரக்கமற்ற பல கிரிமினல்கள் இஸ்லாமைத் தழுவியதாக வரும் செய்திகளுக்கு இதுவும் ஒரு ஆதாரம்.

வட இந்தியாவில் இன்று காணப்படும் ஏராளமான முஸ்லிம்கள் அவுரங்கசீப்பின் காலத்தில் அவரால் பலவந்தமாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட ஹிந்து காஃபிர்களின் வழித் தோன்றல்களே ஆவார்கள்.

அவுரங்கசீப்பின் காலத்தில் இந்தியாவில் பயணம் செய்த ஐரோப்பியரான Niccolao Manucci இதனை உறுதி செய்கிறார். “ஜிஸியா வரியைச் செலுத்த இயலாத பல ஹிந்துக்கள் அவமானப்படுத்தப்பட்டு, துன்புறுத்தப்பட்டார்கள்” என்கிறார். அவுரங்ககசீப் இதனைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்ததாகத் தெரிகிறது. அவுரங்கசீப்பின் காலத்தில் இன்றைய குஜாராத்தின், சூரத் நகரத்தில் தொழிற்சாலை நடத்தி வந்த Thomas Roll என்னும் ஆங்கிலேயர், “அவுரங்கசீப்பின் ஜிஸியா வரியைச் செலுத்த இயலாத ஏழை ஹிந்துக்களில் பலர் வேறு வழியின்றி முஸ்லிம்களாக மதம் மாறினர்” என்கிறார்.

aurangzeb_portrait1666-ஆம் வருடம் டிசம்பர் 15-ஆம் தேதி, அவுரங்கசீப் தனது ஆட்சியின் அனைத்துப் பகுதிகளிலிம் இருந்த ஹிந்து அதிகாரிகளை உடனடியாக பதவி நீக்கம் செய்து, அந்தப் பதவிகளில் முஸ்லிம்களை நியமிக்க உத்தரவிட்டார். ஏற்கனவே வரிச்சுமைகளாலும், இரண்டாம் தரக்குடிமக்களாகவும் அல்லலுற்றுக் கொண்டிருந்த ஹிந்துக்களின் முதுகெலும்பை ஒடித்தது. எனவே தங்களின் வாழ்வாதாரங்களைக் காக்க வேறு வழியின்றி பல ஹிந்து அதிகாரிகளும், அவரது உறவினர்களும் முஸ்லிம்களாக மதம் மாறினர்.

அவுரங்கசீப் அத்துடன் நில்லாமல், தனது பேரரசின் கீழிருக்கும் அத்தனை ஹிந்து ஜமீந்தார்களும் முஸ்லிம்களாக மதம் மாறவேண்டும் அல்லது மரணத்தைத் தழுவ வேண்டும் என அடுத்த ஒரு உத்தரவினை வெளியிடுகிறார். இதன்படி மனோகர்பூர் என்ற இடத்தைச் சேர்ந்த தேவிசந்த் என்னும் ஜமீந்தார் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். அவுரங்கசீப் தனது கோட்வாலை (executioner) தேவிசந்தின் சிறைக்கனுப்பி, அவர் உடனடியாக மதம் மாறினால் அவரை விட்டுவிடுவதாகவும் அவ்வாறு இல்லாத பட்சத்தில் அவரைக் கொல்லவும் உத்தரவிடுகிறான். இதன்படி தேவிசந்த் தனது உயிரைக் காத்துக் கொள்ள இஸ்லாமியராக மதம்மாறச் சம்மதிக்கிறார். எனவே அவரது பதவி அவருக்கு மீண்டும் வழங்கப்படுகிறது.

தேவிசந்தைப் போலவே மால்வாவின் ராம்பூரைச் சேர்ந்த ரத்தன் சிங் என்னும் ஜமீந்தாரும் இஸ்லாமியராக மதம் மாறித் தனது பதவியைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.

இன்னும் சில சம்பவங்களில், அப்பாவி ஹிந்துக்கள் இஸ்லாமைக் கேவலமாகப் பேசியதாக பொய்க்குற்றம் சாட்டப்பட்டு, அதற்குத் தண்டனையாக இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாறும்படி செய்யப்பட்டனர். சூரத்தில் வசித்த ஆங்கிலேயர் ஒருவர் 1668-ஆன் ஆண்டு செய்த ஒரு பதிவு இப்படிச் சொல்கிறது –

“முஸல்மான்கள், ஹிந்து பனியாக்களிடம் (Money Lenders) வாங்கிய கடனைத் திரும்பச் செலுத்த விரும்பாமல், அவர்களின் காஜியிடம் (judge) சென்று மேற்படி பனியாவானவர் இறைதூதரையும், இஸ்லாமையும் பற்றிக் கேவலமாகப் பேசியதாக பொய் சொல்லி, அதற்குச் சாட்சியாக இரண்டு முஸ்லிம்களையும் அழைத்துச் சென்றார்கள். இதனால் காஜி அந்த பனியா தனது குடும்பத்தினருடன் உடனடியாக முஸ்லிமாக மதமாற்றம் செய்ய உத்தரவிடப்பட்டு அதன்படியே நடந்து முடிந்தது”.

 1685-ஆம் வருடம் அவுரங்கசீப் தனது அதிகாரிகளுக்கு விதித்த ஆணையொன்று, மதம் மாறுபவர்களுக்கு பணம் கொடுப்பதினைப் பற்றிக் கூறுகிறது. “மதம் மாறுகிற ஒவ்வொரு ஹிந்து ஆணுக்கு ரூபாய் நான்கும், ஹிந்துப் பெண்ணுக்கு ரூபாய் இரண்டும் அரசாங்க கஜானாவிலிருந்து சன்மானமாகக் கொடுக்கப்படும்” எனபதே அந்த உத்தரவு. அக்காலத்தில் நான்கு ரூபாய் என்பது ஏறக்குறைய ஒருமாத ஊழியம் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அத்துடன், இவ்வாறு மதம் மாறிய ஹிந்து ஜிஸியா செலுத்துவதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுவான் என்றும் அந்த உத்தரவு மேலும் அறிவிக்கிறது. இதன் காரணமாக பல ஏழை ஹிந்துக்கள் முஸ்லிம்களாக மதம் மாறினார்கள்.

பிட்டூரைச் சேர்ந்த ஷெய்க்-அப்துல்-மொமின் என்னும் முகலாய ராணுவ அதிகாரி, அங்கிருந்த 150 ஹிந்துக் குடும்பங்களை இவ்வாறு பணம் கொடுத்து மதம் மாற்றியதாக ஒரு மொகலாய ஆவணம் கூறுகிறது.

அவுரங்கசீப் காஷ்மீரைச் சேர்ந்த பண்டிட்களை கூட்டம், கூட்டமாக கட்டாய மதமாற்றம் செய்தான். இதனால் துன்புற்ற காஷ்மீரி பண்டிட்டுகள் அன்றைய சீக்கிய குருவான தேஜ்பகதூர் சிங்கிடம் தஞ்சமடைந்து, அவரின் உதவியை வேண்டி நின்றார்கள். குரு தேஜ்பகதூர் அவுரங்கசீப்பின் அரசவையை அடைந்து இதுகுறித்து அவனிடம் எடுத்துரைக்கிறார். சினமடைந்த அவுரங்கசீப் தேஜ்பகதூரைச் சிறையிலைடைத்து, வாரக்கணக்கில் துன்புறுத்திப் பின்னர் அவரையும் இஸ்லாமியராக மதம் மாறும்படி நிர்ப்பந்தித்தான். இதனை ஏற்க மறுத்த குரு தேஜ்பகதூரும் அவரது இரண்டு சீடர்களும் தலை துண்டிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

Guru-Tegh-Bahadur-ji-martyrdom

இன்றைக்குக் கிடைக்கும் ஆவணங்களின்படி, அவுரங்கசீப்பின் காலம்வரையிலும் காஷ்மீரில் ஹிந்துக்கள் பெரும்பான்மையினராக இருந்தது தெரியவருகிறது. அவுரங்கசீப்பின் கயமைத்தனமான போக்கின் காரணமாக இன்றைய காஷ்மீர் ஒரு இஸ்லாமிய மாநிலமாக மாறியிருப்பதுடன், மத அடிப்படைவாத, தீவிரவாதிகளின் சொர்க்கமாகவும் மாறியிருக்கிறது.

இதனையும் விட, மதம் மாறிய ஹிந்துக்களே தங்களின் சகோதர ஹிந்துக்களின் மீது கடுமையான வன்முறையக் கட்டவிழ்த்துப் படுகொலைகள் செய்திருப்பது இந்தியாவின் பல பாகங்களிலும் நடந்தேறியிருக்கிறது. உதாரணமாக, காஷ்மீரை ஆண்ட சிக்கந்தர் பட்ஷிகுன் (1349-1413) காலத்தில், அவரிடம் இருந்த ஒரு மதம் மாறிய பிராமண அமைச்சரொருவர் படுபயங்கரமான வன்முறையை ஹிந்துக்களின் மீது கட்டவிழ்த்துவிட்ட செய்திகள் ஆவணமாகியிருக்கின்றன.

இதே சிக்கந்தர் தனது ஃபரிஷ்டாவில் (Ferishtah), “இஸ்லாமியர்களைத் தவிர காஷ்மீரில் வாழும் பிற மதத்தினர் அனைவரும், குறிப்பாக ஹிந்துக்கள் எவரும் அவர்களின் மதச் சின்னங்களைத் தங்களின் நெற்றியில் அணிவது கூடாது. காஷ்மீரின் ஆலயங்களில் இருக்கும் எல்லா தங்க, வெள்ளிச் சிலைகளும் உடைக்கப்பட்டு, அவற்றை உருக்கி நாணயங்களாக மாற்றப்பட வேண்டும்.” என உத்தரவிட்டான்.

தங்களின் மதத்தை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாத பல காஷ்மீரி பிராமணர்கள் விஷம் குடித்துச் செத்தார்கள். வேறு பலர் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கு ஓடித்தப்பினார்கள். அவ்வாறு செய்ய இயலாதவர்கள் வேறு வழியின்றி இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாறினர். இவைகள் நடந்து கொண்டிருக்கையிலேயே, காஷ்மீரின் அத்தனை ஹிந்துக் கோவில்களையும் இடித்துத் தள்ளும்படி உத்தரவிட்டான் சிக்கந்தர்.

சிக்கந்தரைத் தொடர்ந்து பதவிக்கு வந்த அவனது மகன் அமீர்கான் (அல்லேஷா), முன்பு கூறிய அவனது தந்தையின் பிராமண அமைச்சரின் துணை கொண்டு காஷ்மீரில் தப்பிப் பிழைத்த ஹிந்துக்களை தேடித் தேடி கொலை செய்ய ஆரம்பித்தான். இது போன்ற செயல்களே அடுத்து வந்த மாலிக் ராணா மற்றும் காஜி சக்கின் காலத்திலும் காஷ்மீரில் தொடர்ந்தது.

(தொடரும்)

வன்முறையே வரலாறாய்… – 3

மூலம் :  Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery  by M.A. Khan  (pdf, can be downloaded)
தமிழில் : அ. ரூபன்

சிறந்த வரலாற்றாசிரியர் எம்.ஏ.கான் தனது நூலில் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிக்கிறார். கலாச்சாரத்திலும், கல்வியிலும், செல்வத்திலும் மிக, மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப் படுத்தப் பட்டன என்பதனைவும் மிக விளக்கமாக எடுத்துரைக்கிறார். அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப் பட்டுள்ளன.

முந்தைய பகுதிகள்: பகுதி 1, பகுதி 2

தொடர்ச்சி..

முகமது-பின்-காசிமின் மூன்று வருட இந்திய ஆக்கிரமிப்பின் விளைவாகப் பிடிக்கப்பட்ட அடிமைகள் வாயிலாக முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை இந்தியாவில் அதிகரித்தது மட்டுமல்லாமல், அவ்வாறு கைப்பற்றப்பட்ட பெண்களின் மூலமாகப் பிறந்த குழந்தைகளாலும் முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை பல்கிப் பெருகியதாக காண்கிறோம். இறைதூதர் என்று அறியப்படுகிற முகமது நபி, அவரது எதிரிகளான யூத பானு குரைஸா மற்றும் கைபார் பழங்குடிகளிடம் செய்ததின் அடிப்படையில் இது போன்ற செயல்களை இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் தாங்கள் கைப்பற்றிய நாடுகளில் செய்து முடித்தார்கள்.

ஆனால் இதற்கு ஒரு விதிவிலக்காக பேரரசர் அக்பர் 1566-ஆம் வருடம் இப்பழக்கத்திற்கு விதித்த தடை பெரும் தோல்வியிலேயே முடிவடைந்தது. அடிமைகளைக் கைப்பற்றி, அவர்களின் பெண்கள் மற்றும் செல்வங்களைச் சூறையாட குரான் அனுமதிக்கும் காட்டுமிராண்டித் தனமான செயல்களைச் செய்யாதிருக்க முஸ்லிம்கள் தயாராக இல்லை என்பதே இதற்குக் காரணம். சூறையாடல் அவர்களின் மதத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒன்று. அதனை இழக்க அவர்களுக்குச் சம்மதமில்லை.

சுல்தான் முகமதுவின் (கஜினி) 1001-02 ஆம் ஆண்டில் நடத்திய இந்தியப் படையெடுப்பின் போது ஏறக்குறைய ஐந்து இலட்சம் அடிமைகளைத் தன்னுடன் கொண்டு சென்றதாக வரலாற்றாசிரியர் அல்-குத்பி குறிப்பிடுகிறார். நின்மணாவில் (பஞ்சாப்) பிடித்த ஏராளமான அடிமைகள் காரணமாக அவர்களின் விலை மதிப்பு அடிமைச் சந்தையில் மிகவும் குறைந்து போனதாகச் சலிப்புடன் கூறுகிறார் அல்-உத்பி.

இதுபோலவே தனேகரில் (ஹரியானா) முகமது கஜினி இரண்டு இலட்சம் அடிமைகளைப் பிடித்தது, அவர்களில் விற்பனை செய்தது போக மீதமிருந்த 53,000 பேர்களுடன் 1019-இல் தனது தலை நகரான கஜினிக்குத் திரும்பிச் சென்றதாகத் தெரிகிறது.

இஸ்லாமிய அடிமை வியாபாரம்
இஸ்லாமிய அடிமை வியாபாரம்

இன்று கிடைக்கும் தகவல்களின்படி கஜினி முகமதுவின் படையெடுப்பால் மட்டுமே வட இந்தியாவில் ஏறக்குறைய இரண்டு மில்லியன் ஹிந்துக்களின் ஜனத்தொகை குறைந்து போனதாகத் தெரிகிறது. புரெஃபசர் கே.எஸ். லால், “ஏராளமான ஹிந்துக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட பின்னர், மீதமிருந்தவர்களை அடிமைகளாகவும், வாள் முனையில் உடனடியாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டனர்” என்று கூறுகிறார்.

பின்னர், குரசானைச் சேர்ந்த முகமது கோரி (முயஸ்சுதீன்) மற்றும் அவரது படைத் தலைவனான குத்புதீன் ஐபக்கும் இந்தியாவில் முஸ்லிம் ஆட்சியை நிரந்தரப் படுத்தும் நோக்குடன் எடுத்த படையெடுப்புகள் காரணமாக 1206-ஆம் வருடம் இந்தியாவில் டில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சி நிறுவப்பட்டது. முகமது ஃபெரிஸ்டா என்பவரின் குறிப்புகளின் படி, இந்தப் படையெடுப்புகளின்போது ஏறக்குறைய நான்கு இலட்சம் கோகார்கள் (ஹிந்துக்கள்) வாள் முனையில் முயஸ்சுதீனால் இஸ்லாமிற்கு மதமாற்றம் செய்யப்பட்டார்கள். அவரது ஃபக்கிர்-இ-முதாபிர், முயாஸ்சுதீனின் இந்த வெற்றிகள் காரணமாக பரம ஏழைகளாக இருந்த முஸ்லிம்கள் கூட ஏராளமான அடிமைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்களானார்கள்.

முன்பே கூறியபடி, அக்பர் இவ்வாறு அடிமைகளைப் பிடிக்கும் வழக்கத்திற்குத் தடை விதித்தார். ஆனால் அந்தத் தடைகளையும் மீறி இப்பழக்கம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அக்பரின் ஆலோசகரும், சிந்தனையாளருமான அபுல்ஃபைசல் தனது அக்பர்-நாமாவில், “இரக்கமற்ற கொடூர மனம் கொண்ட படைத்தலைவர்கள் கிராமப்புறங்களுக்குச் சென்று அவர்களை (ஹிந்துக்களை) எந்த முகாந்திரமும் இன்றிக் கொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்” எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

அவ்வாறு கொல்லப்படுகையில் பெண்களும், குழந்தைகளும் அங்கிருந்து விரட்டியடிக்கப்படுவார்கள். வரலாற்றாசிரியர் மூர்லண்ட், “அக்பரின் ஆட்சிக் காலத்தில் எவ்வித நியாயமும் இல்லாத வகையில் பல கிராமங்கள் இவ்வாறு தாக்கப்பட்டு அங்கிருந்த மக்கள் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர். அடிமைகளாக்குவது ஒன்று மட்டுமே இவ்வித தாக்குதல்களுக்கு முகாந்திரமாக அமைந்தது” என்கிறார்.

அக்பரின் படைத் தலைவனான அப்துல்லாகான் உஸ்பெக் இந்தச் செயல்களைக் குறித்து மிகப் பெருமையாக, “நான் ஐந்து இலட்சம் காஃபிர் ஆண், பெண்களைப் பிடித்து அவர்களை அடிமைச் சந்தையில் விற்றுவிட்டேன். அவர்கள் எல்லோரும் முகமதியர்களாக்கப்பட்டார்கள். இது இப்படியே தொடர்ந்தால் பல கோடிக்கணக்கான காஃபிர்கள் ‘நீதி நாளுக்கு முன்’ (Day of Judgement) மதமாற்றம் செய்யப்பட்டு இஸ்லாமியர்களாவார்கள் என்பது உறுது” எனச் சொல்கிறான்.

மதச் சகிப்புத்தன்மை கொண்டவராக அறியப்படுகிற பேரரசர் அக்பரின் மரணத்திற்குப் பிறகு இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் மீண்டும் இந்தியாவில் தலைதூக்கத் துவங்கியது. ஜஹாங்கிர் மற்றும் ஷாஜஹான் காலத்தில் இது சிறிது, சிறிதாக வலிமையடைந்ததைக் காண்கிறோம். ஓரளவுக்கு மதச் சகிப்புத்தன்மையும், இளகிய மனமும் கொண்டவராக அறியப்படுகிற ஜஹாங்கிரே கூட அவரது ஷாஹ்-பத்-கி-கங்ராவில், “எனது வாழ்நாள் முழுமையும் இஸ்லாமிய மதத்தை விரிவுபடுத்துவதற்கு மட்டுமே செலவிட்டேன். சிலை வழிபாடு செய்யும் பாகன்களை (ஹிந்துக்களை) அழிப்பதையே எனது குறிக்கோளாகக் கொண்டு நடந்தேன்” என்கிறார்.

ஔரங்கசீப் ஆணையால் மதுரா கோயில் உடைப்பு
ஔரங்கசீப் ஆணையால் மதுரா கோயில் உடைப்பு

இந்திஹாப்-இ-ஜஹாங்கிர்-ஷாஹியின் ஒரு குறிப்பின்படி, குஜராத்தில் ஜைனர்கள் ஒரு அழகான பெரும் கோவிலைக் கட்டியதாகவும், அது பல ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களை ஈர்ப்பதாகவும் கேள்வியுற்ற பேரரசர் ஜஹாங்கிர், அந்த ஜைனர்களை நாட்டை விட்டு விரட்டியடித்து, அவர்கள் கட்டிய கோவிலை இடித்துத் தள்ளவும் உத்தரவிட்டதாகத் தெரிகிறது. அந்தக் கோவிலில் இருந்த சிலைகள் அனைத்தும் தொழுகைக்குச் செல்லும் முஸ்லிம்கள் தங்கள் காலடியில் ஏறி மிதித்துச் செல்ல வசதியாக, மசூதிகளின் உயரமான படிக்கட்டுகளின் கீழ் புதைக்கப்பட வேண்டும் எனவும் உத்தரவிடப்பட்டு, அதன்படியே நடத்தப்பட்டது.

aurangzeb_temple_destruction_2
உடைக்கப் பட்ட கோயில்களின் பகுதிகள் மசூதியின் படிக்கட்டுக்களாக ஆக்கப் பட்டன

ஜஹாங்கீருக்குப் பின் வந்த ஷாஜஹான் அவரது தகப்பனாரை விடவும் மத அடிப்படைவாதியாக இருந்தார். ஆனால் அவர்கள் எல்லோரையும் மிஞ்சும்படியாக, ஹிந்துக்களைத் தாங்கவொண்ணாத் துன்பத்தில் தள்ளியவர் அவுரங்கசீப்பே (1658-1707). அவுரங்கசீப்பின் காலத்திலேயே கட்டாய மதமாற்றங்களும், அடிமைகளைப் பிடிப்பதையும் தனது அரசாங்கத்தில் கொள்கையாகவே நடத்தப்பட்டது. அந்த வழக்கம் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் 1757-ஆம் வருடம் வங்காளத்தைப் பிடித்த காலகட்டத்திலும் நடந்து கொண்டிருந்ததாகக் குறிப்புகள் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்.

சியார்-உல்-முடாக்கிரின் என்னும் நூலின் படி, 1761-ஆம் வருடம் அகமது-ஷா-அப்தாலி மூன்றாம் பானிபட்டுப் போரில் வெற்றி பெற்ற பிறகு, உணவும், நீருமின்றித் தவித்த ஒரு பெருந்திரளான காஃபிர்களை (ஹிந்துக்கள்) நீண்ட தூரம் வரிசையில் நடத்திச் சென்றதாகவும், பின்னர் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்த ஆண்கள் மட்டும் தனியே பிரிக்கப்பட்டு, அவர்களின் தலைகள் வாளால் துண்டிக்கப்பட்டதாகவும் சொல்கிறது. பின்னர் அங்கிருந்த பெண்களும், குழந்தைகளும் அடிமைகளாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அவ்வாறு உயிரிழந்த, அடிமைப்படுத்தப்பட்டவர்களில் ஏறக்குறைய இருபத்தைந்தாயிரம் பேர்கள் அரசாங்கத்தில் உயர்பதவியும், ராஜ குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்களும் ஆவார்கள்.

அதற்கு இரு நூறு வருடங்களுக்கு முன்னர், இரானைச் சேர்ந்த நாதிர்-ஷா (1738) இந்தியாவின் மீது படையெடுத்தான். இந்தப் படையெடுப்பின்போது வார்த்தைகளால் விளக்கமுடியாத பல கொடுஞ்செயல்களுடன், ஏறக்குறைய இரண்டு இலட்சம் ஹிந்துக்கள் படு கொலை செய்யப்பட்டனர். பின்னர் ஆயிரக்கணக்கான அடிமைகளுடன் இரானுக்குத் திரும்பிச் சென்ற நாதிர்-ஷா, அளவிட முடியாத பொக்கிஷங்களையும் அள்ளிச் சென்றான்.

எனவே, அடிமைகளைப் பிடித்து அவர்களை கட்டாயமாக மதம் மாற்றியதால் மட்டுமே இந்திய முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை கூடியது என்பது குறித்துச் சந்தேகம் எதுவுமில்லை. இதனையே மேற்கூறிய தகவல்களும், ஜெனரல் அப்துல்லாகான் உஸ்பெக் போன்றவர்களின் பேச்சுக்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்டவர்களின் குழந்தைகளும், அந்தப்புரத்திற்குப் பிடித்துச் செல்லப்பட்ட ஹிந்துப் பெண்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகளும் முஸ்லிம்களாக வளர்க்கப்பட்டார்கள். இதன் காரணமாகவே முஸ்லிம்களின் தொகை இந்தியாவில் பல்கிப் பெருகியது என்பது ஒரு சரியான கூற்றாகும்.

மொழிபெயர்ப்பாளரின் குறிப்பு:

இஸ்லாமிய நாடுகளில் வாழும் கிறிஸ்தவர்கள், குறிப்பாக பாகிஸ்தான், நைஜீரியா, இந்தோனேஷியா, சவூதி அரேபியா, சிரியா, எகிப்து போன்ற நாடுகளில் வசிக்கும் கிறிஸ்தவர்கள் படும் வேதனைகளைச் சொல்லி மாளாது. படுகொலைகளும், கட்டாய மதமாற்றங்களும் தினசரி சம்பவங்கள் அங்கே. சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகளில் கையில் பைபிள் வைத்திருந்தாலேயே கூட முத்தவாக்கள் பிடித்துக் கொண்டு போய் விரல் நகங்களைப் பிடுங்கியோ அல்லது கைகளை பாளம் பாளமாக பிளேடால் அறுத்தோ அமைதி மார்க்கத்தின் மேன்மையை நிலை நாட்டுவார்கள். நம்பாதவர்கள் இணையத்தில் தேடிப்பாருங்கள்.

இந்திய, குறிப்பாக தமிழ் நாட்டுக் கிறிஸ்தவர்கள் இதுகுறித்தான சிறிதளவு அறிவு கூட இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். இணையவெளியிலும், ஃபேஸ்-புக்கிலும் இஸ்லாமியர்களை தங்களின் உடன் பிறவா சகோதரர்கள் போல வழியும் “கிறிஸ்தவ அறிவு சீவிகள்” நகைப்பிற்கு உரியவர்கள். இந்தியாவில் ஹிந்துக்கள் மெஜாரிட்டியாக இருக்கும் வரை மட்டுமே கிறிஸ்தவ, பவுத்த, ஜைன, சீக்கிய இன்ன பிற மதத்தினர் பாதுகாப்பாக இருக்கமுடியும் என்பதுவே மறுக்க முடியாத உண்மை.

ஒருவேளை முஸ்லிம்கள் இந்தியாவில் மெஜாரிட்டியாக ஆகிப் போனால் (அவ்வாறு நினைக்கவே அச்சமாக இருக்கிறது!), கிறிஸ்தவர்களும், ஹிந்துக்களும் ‘திம்மி’க்களாக, இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக நடத்தப்படுவார்கள். இதில் இஸ்லாம் ஆபிரகாமிய மதங்களான (monothestic) யூத, கிறிஸ்தவ மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு ‘திம்மி’ எனும் அந்தஸ்தை அளிக்கிறது. ஆனால் சிலை வழிபாடு (Polytheists) செய்யும் ஹிந்து, பவுத்த, ஜைன மதத்தவர்களுக்கு அவ்வாறான சலுகை எதனையும் இஸ்லாம் அளிப்பதில்லை. ஒன்று அவர்கள் மதம் மாறி இஸ்லாமைத் தழுவ வேண்டும்; அல்லது மரணம் என்னும் ஒரு கொடிய வாய்ப்பு மட்டுமே அவர்களுக்கு உண்டு. எனவே ஹிந்துக்களுக்கு கஷ்ட காலம்தான்,

அமைதி மார்க்க வழிகாட்டியான குரானில் (9:20) ‘திம்மி’க்கள் எவ்வாறு நடத்தப்பட வேண்டும் என வழிகாட்டுதல்கள் உண்டு. அந்த வழிகாட்டுதல்களின் அடிப்படையில், இஸ்லாமின் இரண்டாவது கலிஃபா உமர் (அல்லது ஒமர்) அளித்த கட்டளைப்படியே இன்றுவரை இஸ்லாமிய நாடுகளில் ‘திம்மி’கள் நடத்தப்படுகிறார்கள். “உமரின் ஒப்பந்தம்” என்று அழைக்கப்படும் ‘திம்மி’க் கட்டளைகளை இங்கு காண்போம்,.

– அ. ரூபன்

இறை நம்பிக்கை அதிகமற்ற உமாயத்துக்களின் கலிஃபாவான உமரால் (717-20) யூத, கிறிஸ்தவ திம்மிக்களுக்கு அளிக்கப் பட்ட சட்டங்கள், ஷஃபி இஸ்லாமிக் பள்ளிகளைத் தோற்றுவித்த இமாம்-ஷஃபியால் Kitab-Ul-Umm (Mother of all Books) என்னும் புத்தகத்தில் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. அவையே இந்தக் கட்டுரைக்கு அடிப்படை. ஒரு காஃபிரி கிறிஸ்தவனுக்கு இஸ்லாமிய நாட்டில் என்ன மாதிரியான விஷேஷ கவனிப்பு இருக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு சிறு உதாரணம் மட்டுமே.

அரேபியர்கள் சிரியாவை வென்றபின், அப்போதைய கலிஃபா உமருக்கும், சிரிய கிறிஸ்தவ மதத் தலைவராக இருந்த ஒருவருக்கும் இடையில் நடந்த ஒரு ஒப்பந்தமே ‘உமரின் ஒப்பந்தம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த ஒப்பந்தம் முழுமையுமே உமர் சொன்ன வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தம் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. சிரிய கிறிஸ்தவத் தலைவரின் பங்களிப்பு என்று எதுவுமில்லை, கையொப்பம் இட்டதைத் தவிர.

இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, திம்மிக்கள் அனைவரும் இஸ்லாமியர்களின் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் அடிபணிய வேண்டும் என்கிறது. மேலும் தங்களின் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு வரி கொடுப்பதுடன், சமுதாயத்தின் கடைநிலையில் வைக்கப்பட்டு தொடர் அவமதிப்புகளுக்கு ஆளாக வேண்டும் என்றும் ஆணையிடுகிறது. கலிஃபா உமர், தோல்வியடைந்த சிரியர்களுக்கு கீழ்க்காணும் கட்டளைகளை அளிக்கிறார்.

“நீங்கள் (சிரிய கிறிஸ்தவர்கள்) இங்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் கட்டளைகளை மீறி நடக்காதவரை, நானும் எனது சகோதர முஸ்லிம்களும், உங்களுக்கும், உங்களின் பிற கிறிஸ்தவ சகோதரர்களுக்கும் எல்லாவிதமான பாதுகாப்பும் அளிக்க உத்தரவாதம் அளிக்கிறேன்.

1. நீங்கள் இஸ்லாமிய சட்டங்களுக்கு அடிபணிவதுடன், முஸ்லிம்கள் சொல்லும் எதற்கும் எதிரான செயல்கள் எதனையும் செய்யக்கூடாது.

2. நீங்கள் இறைதூதர் முகமது நபியைக் குறித்தோ அல்லது குரானைக் குறித்தோ கேவலமாகப் பேசுதல் கூடாது. அவ்வாறு நீங்கள் செய்தால், நம்பிக்கையாளர்களின் தலைவனான நான் அளிக்கும் இந்த பாதுகாப்பு உத்தரவாதம் விலக்கப்படும். அவ்வாறு பேசியவர்கள் கடுமையான தண்டனைக்குள்ளாவார்கள்.

3. உங்களில் எவரேனும் ஒருவர் ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணைத் திருமணம் செய்தாலோ அல்லது நெடுஞ்சாலையில் ஒரு முஸ்லிமைக் கொள்ளையடித்தலோ அல்லது ஒரு முஸ்லிமை அவனது மதத்திலிருந்து இன்னொரு மதத்திற்கு மாற்றினாலோ அல்லது எதிரிகளுக்கு உதவினாலோ அல்லது உளவு பார்த்தாலோ இந்த ஒப்பந்தத்தை மீறியவர்களாகிறீர்கள். அவ்வாறு கணிக்கப்படுபவர்களின் வாழ்க்கையும், சொத்துக்களும் அத்தனை பாதுகாப்பு உத்தரவாதங்களையும் இழக்கும்.

jizya-against-hindus

4. எந்தவொரு முஸ்லிமையும் மரியாதை குறைவாக நடத்துபவர்கள் தண்டிக்கப்படுவார்கள்.

5. நாங்கள் தொடந்து உங்களைக் கண்காணித்துக் கொண்டே இருப்போம். நீங்கள் முஸ்லிம்களுக்கு ஏதேனும் அநீதி இழைத்தால் அல்லது முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக சட்ட விரோதமாக செயல்பட்டால் நீங்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்படுவீர்கள்.

6. நீங்கள் ஒரு காஃபிராயிருந்து உங்களுக்கு நீதி வழங்கும்படி கேட்டால், இஸ்லாமியச் சட்டம் என்ன சொல்கிறதோ அதன்படியே உங்களுக்கு நீதி வழங்கப்படும்,

7. நீங்கள் எந்த ஒரு இஸ்லாமிய ஊரிலும், நகரிலும் சிலுவைகளை அமைக்கக் கூடாது. அல்லது உங்கள் கடவுளின் சிலைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு ஊர்வலம் செல்லக்கூடாது. ஒரு கிறிஸ்தவ சர்ச்சையோ அல்லது பிரார்த்தனை கூடத்தையோ கட்ட உங்களுக்கு அனுமதியில்லை. ஒருபோதும் சர்ச்சின் மணிகளை ஒலிக்கக்கூடாது. ஏசு கிறிஸ்துவை வாழ்த்திப் பாடும் பாடல்களைப் பாடவும் உங்களுக்குத் தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. மேரியின் புதல்வன் ஏசு என எந்த முஸ்லிமிடமும் சொல்ல உங்களுக்கு அனுமதியில்லை.

8. கிறிஸ்தவர்களான நீங்கள் எப்போதும் Zunnar என்னும் இடுப்பில் கட்டும் துணிக்கச்சையை அணிந்து, முஸ்லிம்களிடமிருந்து உங்களை வேறுபடுத்திக் காட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இந்தக் கச்சையானது அனைவரும் பார்க்கும்படியாக, வெளியில் இருக்கும்படி மட்டுமே அணியப்பட வேண்டும். அது ஒருபோதும் மறைக்கப்படுதல் கூடாது.

9. நீங்கள் குதிரையில் செல்லுகையில், நீங்கள் அமர்ந்து செல்லும் முறையும், சேனங்களில் கால்களை இருத்தி வைக்கும் முறையும் முஸ்லிம்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருக்க வேண்டும். அத்துடன் நீங்கள் முஸ்லிம்கள் அல்ல என்று பிறருக்கு உணர்த்த உங்கள் மீது வேறு வகையான, வெளித் தெரியும் குறியீடுகள் இருக்க வேண்டும்.

10. சாலையில் பயணம் செய்கையில் நீங்கள் ஒரு போதும் சாலையின் மையப்பகுதியில் செல்லவே கூடாது. மேலும் முஸ்லிம்கள் நிறைந்த ஒரு சபையில் காஃபிரான நீங்கள் தலைமை இடத்தினை எடுத்துக் கொள்வது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.

11. ஒவொரு புதுவருடம் துவங்குகையில், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ ஆணும் ஒரு தினார் ஜிஸியா வரியைக் கட்டாயமாகச் செலுத்த வேண்டும். அந்த வரியைச் செலுத்தாதவரை நீங்கள் நகரத்தை விட்டுச் செல்ல உங்களுக்கு அனுமதியில்லை.

12. ஏழைக் கிறிஸ்தவனுக்கும் ஜிஸியாவிலிருந்து விலக்கில்லை. எனவே வறுமை ஜிஸியா அளிப்பதிலிருந்து திம்மிக்களான உங்களுக்கு விலக்கு அளிக்காது. வரி செலுத்துவதற்காக உங்களிடன் என்ன பொருட்கள் இருந்தாலும் அதனை நாங்கள் எடுத்துக் கொள்வோம். நீங்கள் முஸ்லிம்களின் நாடுகளில் வசிக்கும்வரை ஜிஸியா கொடுத்துத்தான் ஆக வேண்டும். வியாபாரிகளுக்கு இதிலிருந்து விலக்கு உண்டு.

13. மெக்காவிற்குள் நுழைய உங்களுக்கு ஒருபோதும் அனுமதியில்லை. நீங்கள் வியாபாரப் பொருட்களுடன் பயணம் செய்தால், அதில் பத்தில் ஒரு பங்கினை முஸ்லிம்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். மெக்காவைத் தவிர எல்லா நகரங்களுக்கும் செல்ல உங்களுக்கு அனுமதியுண்டு. இருந்தாலும் நீங்கள் ஹெஜாஸ் நகரில் மூன்று நாட்களுக்கு மட்டுமே தங்க முடியும்.

எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஹனீஃபி நீதிபதியான அபு-யூசஃப், ஒமாரின் இந்தச் சட்டங்கள் குரானின் வழி வந்தவையாதலால் ‘இறுதி நாள் வரை நிலைத்து நிற்கும் (stands till the day of resurrection)” எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

கிறிஸ்தவர்களும், யூதர்களும் எவ்வாறு ஜிஸியா வரியைச் செலுத்த வேண்டும், செலுத்தினார்கள் என பதினாராம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சூஃபியான அஷ்-ஷரானி கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறார்.

“யூத, கிறிஸ்தவ திம்மிக்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில், ஜிஸியா வரி வசூலிக்க நியமிக்கப்பட்ட எமிரானவனிடம் செல்வார்கள். அவர் ஒரு உயரமான அரியாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பார். திம்மியானவன் தான் செலுத்த வேண்டிய ஜிஸியா வரியை தனது உள்ளங்கையில் வைத்தபடி, அந்த எமிரின் முன் பணிவுடன் நிற்பான். இதனால் வரியை எடுத்துக் கொள்ளும் கை மேலும், ஜிஸியா கொடுக்கும் திம்மியின் கை கீழும் இருக்கும். வரியை எடுத்துக் கொண்ட எமிரானவன், பின்னர் திம்மியின் கழுத்தில் ஓங்கி அடிப்பான். அதன் பின்னர் அவனை அங்கிருந்து விரட்டியடிப்பான். இந்தக் காட்சியைப் பார்ப்பதற்காக பொதுமக்கள் (முஸ்லிம்கள்) கூட்டமாக கூடி நிற்பார்கள்”.

இனி இந்தியாவில் ஜிஸியா எவ்வாறு வசூலிக்கப்பட்டது என்று அடுத்த பாகத்தில் பார்க்கலாம்.

(தொடரும்)

இந்தியாவில் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதம் – 19

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

இந்து முஸ்லீம் கலவரங்கள்

உத்திர பிரதேசத்தில் பற்றி எரியும் பூமியாக காட்சியளிப்பது அயோத்தி மட்டுமில்லாமல், காசி, மதுராவும் பற்றி எரியும் பூமியாகும். உத்திர பிரதேசத்தில் நடக்கும் வகுப்புக் கலவரங்கள் அனைத்தும் இந்த நகரங்களைச் சுற்றியே நடக்கிறது. மேலும் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியில் வகுப்புக் கலவரங்கள் தொடர்கதையாகவே மாறிவிட்டன. நடந்து முடிந்த சட்ட மன்றத் தேர்தலில் உத்திர பிரதேசத்தில் இஸ்லாமியர்களின் வாக்குகளை பெருமளவில் பெற்று ஆட்சிக்கு வந்த சமாஜ்வாதி கட்சிதேர்தலுக்கு முன் கொடுத்த வாக்குறுதியின் படி, பயங்கரவாத தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் என கைது செய்யப்பட்டு , பல ஆண்டுகளாக சிறையில் உள்ள இஸ்லாமியர்களை விடுவிக்கப் படுவார்கள் என கொடுக்கப்பட்டது. இந்தக் வாக்குறுதியின் படி ஆட்சிக்கு வந்த சமாஜ்வாதி கட்சி, சிறையில் இருக்கும் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களை நடத்திய இஸ்லாமியர்களை விடுவிக்க போகிறார்கள் என்று விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில் நடந்த கலவரம் 2012ல் நடந்த மதுரா கலவரமாகும்.

உத்திர பிரதேசத்தில் இஸ்லாமிய பயங்கரவாத தாக்குதல் சம்பவங்கள் அரங்கேருவதற்கு முன்பே இந்து முஸ்லீம் கலவரங்கள் மாநிலத்தில் பல நகரங்களில் நடந்துள்ளது. ஆகவே இஸ்லாமிய பயங்கரவாதத் தாக்குதல் நடத்துவதற்கு, இன கலவரங்கள் முன்னோட்டமாக கருதப்பட்டது. இந்த இன கலவரத்தில் எங்கெல்லாம் இஸ்லாமியர்கள் தாக்கப்பட்டர்களோ அங்கே மட்டுமே குண்டு வெடிப்பு சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடதக்கது. 1972ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 15ந் தேதி Nonari எனுமிடத்தில் சில இஸ்லாமியர்கள் ஒன்று சேர்ந்து அருகில் உள்ள இந்து தலித் தலைவரை கொலை செய்து விட்டார்கள். இதன் காரணமாக கலவரம் வெடித்தது. இந்த கலவரத்தை தொடாந்து Sajni நகரில் டிசம்பர் மாதம் 12ந் தேதி இந்துப் பெண்மணி ஒருத்தியை இஸ்லாமியர்கள் சிலர் மானபங்கப்படுத்தியதின் காரணமாக கலவரம் வெடித்தது. 1977ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் வாரணாசியில் உள்ள ஆங்கிலோ பெங்காலி கல்லூரி மாணவர்கள் அருகில் உள்ள நெசவாளர் காலனியில் ஏற்பட்ட பிரச்சனையில், இரு சமூகத்தினிடையே கைகலப்பு ஏற்பட்டது. இதில் ஐந்து பேர்களுக்கு கத்தி குத்து ஏற்பட்டது, சிலர் இறந்துவிட்டார்கள். இந்த சம்பவத்தில் இஸ்லாமியர்கள் அதிக அளவில் பாதிக்கப்பட்டார்கள் என்று கூறி மீண்டும் வகுப்பு கலவரம் ஏற்பட்டது. இந்த கலவரம் ஊர்வலமாக சென்ற இந்துக்கள் மீது, இஸ்லாமியர்கள் கல், மற்றும் ஆயுதங்களால் தாக்கினார்கள்.

5.4.1969 அன்று அலிகார் நகரில் ஏற்பட்ட கலவரத்தில் 6 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள் பலர் காயமடைந்தார்கள். 1978ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் அலிகாரில் ஒரு இந்துவை சில இஸ்லாமியர்கள் கொலை செய்துவிட்டார்கள், கொலை செய்தவர்களை கைது செய்ய வேண்டும் என கோரி இந்துக்கள் ஊர்வலமாக சென்றார்கள். ஊர்வலம் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதயில் சென்ற போது ஒரு கட்சியின் அலுவலகத்திலிருந்து இஸ்லாமியர்கள் கல் வீசி தாக்குதல்களை நடத்தினார்கள். இந்த தாக்குதல்களிலும், மற்றும் கலவரம் அதிகமானதாலும் 30 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். 1980 ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் மொரதாபாத் நகரில் ஈத் தொழுகையின் போது, போடப்பட்ட பந்தல் சரிந்து விழுந்ததில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் பலியானார்கள், இந்த சம்பவத்தில் தொழுகையின் போது, பன்றி ஒன்று கூட்டத்தில் புகுந்ததை, தடுக்கத் தவறிய காவல் துறையினர் மீது இஸ்லாமியர்கள் தாக்குதல்களை நடத்தி கலவரத்திற்கு வித்திட்டார்கள்.

1982ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் மீரட் நகரில் உள்ள பதட்டம் நிறைந்த Shahghasa பகுதியில் இரண்டு வழிபாட்டு தலங்கள் சம்பந்தமாக பிரச்சனை ஏற்பட்டது, ஒன்று சிவா ஆலயம் மற்றது இஸ்லாமியர்கள் நமாஸ் செய்யும் இடம்( Bazaar) இரண்டும் பக்கத்திலிருந்ததால் பிரச்சனை எழுந்தது. இதன் காரணமாக நடைபெற்ற கலவரத்தில் 12 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், 30க்கு மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்தார்கள். இந்தக் கலவரத்தின் போது உத்திரப் பிரதேச தேர்தல் நேரம் என்பதால் இஸ்லாமியர்களுக்கு ஆதரவாக டெல்லி இமாம் களத்தில் குதித்தார், இதனால் கலவரம் மேலும் பரவியது.

22.5.1987ல் மீரட் நகரில் உள்ள ஹசீம்புரா எனும் நகரில் நடந்த கலவரம், மிகவும் மோசமான கலவரமாகும். இரண்டு மாதங்கள் வரை நகரில் ஊரடங்கு உத்திரவு பிறப்பிக்கபட்டது. 350க்கு மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். கோடிக்கணக்கான ரூபாய் பொருட் சேதம் நிகழந்த கலவரமாகும். ஏப்ரல் மாதம் 2001ல் கான்பூரில் நகரில் நடந்த கலவரம், பேரேலியில் 2.3.2010ல் நடந்த கலவரம், பிப்ரவரி மாதம் 2011ல் மொராதாபாத்தில் நடந்த கலவரம் போன்று தொடர்ச்சியாக வகுப்பு கலவரங்கள் நடந்த மாநிலம் உத்திரபிரதேசமாகும்.

1990-ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் அத்வானியின் ரத யாத்திரை லக்னோ வந்த போது ஏற்பட்ட கலவரத்தில் 33 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். பல நாட்களுக்கு லக்னோ நகரம் ராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இதே ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ஆக்ராவில் அத்வானியின் ரத யாத்திரைக்கு முன்பு பல இடங்களில் இருசக்கர வாகனங்களில் சென்றவர்கள் தாக்கப்பட்டார்கள், இந்தக் தாக்குதல் சம்பவத்தின் காரணமாக கலவரம் வெடித்தது, 31 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், 70க்கு மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்தார்கள். வகுப்புக் கலவரங்கள் ஒதே ஆண்டில் மூன்று முறை நடந்த நகரம் கான்பூர் ஆகும். எனவே, வகுப்புக் கலவரங்கள் தொடர்ச்சியாக நடந்த மாநிலங்களில் முதன்மையான மாநிலம் உத்திர பிரதேசமாகும். இவ்வாறு நடந்த வகுப்புக் கலவரங்களே பின்னாளில் பயங்கரவாத தாக்குதல்கள் நடத்துவதற்கு ஏதுவாக அமைந்ததது என்றால் அது மிகையாகாது.

வாரணாசி குண்டு வெடிப்பு

இந்துக்களின் புனிதத் தலங்களில் மிகவும் முக்கியமானதும், இந்துக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய தலங்களில் முதன்மையானதுமான வாரணாசியில் 7.3.2006ந் தேதி குண்டு வெடிப்பு நடந்தது. குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்த நாள் செவ்வாய் கிழமையாகும். இந்தக் கிழமையில் மாலை நேரத்தில் அதிக அளவில் இந்துக்கள் அதிக அளவில், கங்கை நதியின் கரையில் நடக்கும் ஆராதனை என்கின்ற முக்கிய நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வார்கள் என்பதை தெரிந்தே குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்துள்ளது. 7.3.2006ந் தேதி செவ்வாய் கிழமை மாலை 6.30மணிக்கு முதல் குண்டு வெடிப்பு சங்கட மோச்சான் ஹனுமான் கோயில் (Sankat Mochan Hanuman Temple)அருகில் வெடித்தது, இந்த கோயில் காசி ஹிந்து பல்கலைகழத்திற்கு அருகே உள்ளது. முதல் குண்டு வெடிப்பு நிகழ்ந்த சில மணித்துளிகளில் இரண்டாவது குண்டு வெடிப்பு வாரணாசி கண்டோன்மெண்ட் ரயில் நிலையத்தில் உள்ள பயணிகள் தங்கும் அறையில் நடந்தது. இந்த இரண்டு சம்பவங்களை தொடர்ந்து. உத்திர பிரதேச காவல் துறையினரின் தேடுதல் வேட்டையில் வெடிக்காத ஆறு குண்டுகள் நகரில் பல்வேறு பகுதிகளில் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. இந்த பயங்கரவாத குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தில் 25க்கு மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், 100க்கு மேற்பட்டவர்கள் படுகாயமடைந்தார்கள்.

வழக்கம் போல் மத்திய மாநில அரசுகள் நடந்த பயங்கரவாத தாக்குதல் சம்பவத்திற்கு ஏற்கனவே தயாரித்த அறிக்கையை படித்து விட்டு, வழக்கம் போல் கொடுக்கும் நஷ்ட ஈடுத் தொகையை அறிவித்து, தங்களது கடமை முடிந்து விட்டதாக கருதி னார்கள். ஆனால் உண்மையில் இந்த குண்டு வெடிப்பு தாக்குதல் ஏன் நடத்தப்பட்டது? ஊடகங்களும், அரசின் உளவு பிரிவுகளும் பல்வேறு தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த சம்பவத்தை நடத்திய அமைப்பு லஷ்கர்-இ-தொய்பா என்பதில் மாறுபட்ட கருத்து கிடையாது. குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்த பின் காஷ்மீர் மாநிலத்தில் அப்துல்லா ஜாப்பர் (Abdullah Jabbar) என்பவர் மீடியக்களுக்கு பேட்டி கொடுத்த போது “ இந்திய அரசு காஷ்மீர் மாநிலத்தில் பயங்கரவாதிகள் எனும் பெயரில் இஸ்லாமியர்களை கைது செய்து கொடுமை படுத்துவதை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும், இல்லையெனில் இன்னும் பல நகரங்களில் குண்டு வெடிப்பு தாக்குதல்கள் நடைபெறும்.” ஏன தெரிவித்தான்.

குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடப்பதற்கு முன்பே 2006ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் வாரணாசியில் காவல்துறையினர் லஷ்கர்-இ-தொய்பாவின் பொறுப்பாளர் ஒருவரை கைது செய்தார்கள். மேலும் இதே தேதியில் நடந்த என்கவுன்டரில் லஷ்கர் அமைப்பின் பொறுப்பாளர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டாh. 4.3.2006ந் தேதி இந்தியாவிற்கு அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் வருகை தந்த போது, வாரணாசியில் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து நடந்த ஆர்பாட்டத்தில் இந்து முஸ்லீம்களிடையே நடந்த வகுப்புக் கலவரத்தை அடக்க நடந்த துப்பாக்கி சூட்டில் நான்கு பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். துப்பாக்கி சூட்டில் கொல்லப்பட்ட நால்வரும் இஸ்லாமியர்கள ஆவார்கள் ; ஆகவே இந்த சம்பவங்களுக்கு பழி வாங்குவதற்காகவே நடத்திய குண்டு வெடிப்பு என்ற காரணங்களையும் சில அமைப்புகள் தெரிவித்தன.

2004ம் ஆண்டு வரை இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகளின் நோக்கம் அரசியல்வாதிகள் மீதும், அரசாங்க நிறுவனங்கள் மீது மட்டுமே தாக்குதல்கள் நடந்து வந்தன. 2001ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் பாராளுமன்ற கட்டிடம் தாக்கப்பட்டது, ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில சட்டமன்றக் கட்டிடத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தியது, பல்வேறு பகுதிகளில் அரசியல்வாதிகள் மீது நடத்திய தாக்குதல், ஆனால் இஸ்லாமிய பயங்கரவாத இயக்கங்கள் தங்களது தாக்குதல் திட்டத்தை மாற்றி இந்துக்களின் வழிபாட்டுத் தலங்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட வேண்டும், உள்ளுர் மக்களிடம் அதிக அளவு அச்சத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற புதிய சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் தங்களது திட்டங்களை மாற்றி அமைத்தார்கள். இந்தத் திட்டத்தின் படி வாரணாசியில் நடத்திய குண்டு வெடிப்பு ஐந்தாவது சம்பவமாகும்.

7.3.2006ந் தேதி நடந்த குண்டு வெடிப்பிற்குக் காரணமானவர்கள் என காவல் துறையினர் பங்களாதேஷ் நாட்டைச் சார்ந்த மூன்று தீவிரவாதிகளும், இந்தியாவை சார்ந்த ஐந்து இஸ்லாமியர்களும் திட்டமிட்டு நடத்தினார்கள் என அறிவித்தனர். பங்களாதேஷ் நாட்டைச் சார்ந்தக் ஹர்கத்-உல்-ஜிகாதி-அல்-இஸ்லாமி அமைப்பைச் சார்ந்தக் மூவரும், வெடி குண்டுகளை தயாரித்து கொடுத்தார்கள் என்று காவல் துறையினர் தெரிவித்தனர். வெடி குண்டு தயாரித்தவர்கள் பஸிருதீன் என்கின்ற பஸீர், முஸ்தாபிஸ், ஷக்காரியா (Bashiruddin, Mustafiz, Zakaria ) என்ற இவர்கள் தங்களது பணி முடிந்தவுடன், கள்ளத் தனமாக பங்களாதேஷ்க்குத் திரும்பி விட்டதாகவும் உளவுத் துறையினர் தெரிவித்தார்கள். உத்திர பிரதேசத்தின் வடக்கு பிராந்திய ஹர்கத்-உல்-ஜிகாதி-அல்-இஸ்லாமியாவின் கமான்டரான வாலியுள்ள (Walilullah) கொடுத்த வாக்குமூலத்தில், 1992ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 6ந் தேதி அயோத்தியில் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்ட சம்பவத்திற்கும். 2002ல் குஜராத்தில் நடந்த வகுப்பு கலவரத்திற்கும் காரணமானவர்கள் மீது பழி வாங்கவதற்காகவே நடத்தப்பட்ட தாக்குதல் என்றான்

7.3.2006 ந் தேதி நடந்த குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தை போலவே 7.12.2010ந் தேதியும் வாரணாசியில் குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்தது. இந்தக் சம்பவத்தில் ஒரு குழந்தை இறந்தது, 20க்கு மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்தார்கள், காயமடைந்தவர்களில் வெளிநாட்டு பயனியும் ஒருவராவார். பால் கொண்டு செல்லும் வாகனத்தின் உள்ளே வைக்கப்பட்ட குண்டு (improvised explosive device )வெடிப்பின் காரணமாக நடந்தது. இந்த சம்பவம் கூட செவ்வாய் கிழமை மாலை கங்கை நதிக்கு ஆராதணை நடக்கும் போது நடந்தது. இந்த குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்திற்கு மறைமுகமாக இந்தியன் முஜாஹ_தின் அமைப்பினர் பொறுப்பு ஏற்றனர். ஏன் என்றால் 6.12.2010ந் தேதியே 1992ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 6ந் தேதி அயோத்தியில் நடந்த சம்பவத்திற்குத் தீர்வு இன்னும் எட்டவில்லை, என்பதை நினைவு படுத்துவதற்கு குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடைபெறும் என இ-மெயில் ஊடகங்களுக்கு அனுப்பட்டது. இமெயில் வாசகங்கள் தொடர் இஸ்லாமிய பங்கரவாத தாக்குதல் திட்டங்கள் தங்கள் வசம் இருப்பதாக, மறைமுகமாகத் தெரிவித்துள்ளார்கள்.

Warning of More Attacks on Hindu Holy Places : “ Our memories are still fresh and our hearts still bleeding over every Muslim brother and sister who was hacked to death after the demolition of Babri masjid, Indian history is decorated with countless state-sponsored terror and state-managed riots. Indeed very martyr enlivens the Ummah. We will not budge until very inch of the Masjid is regained and lives of our martyrs avenged. We will strike terror in the hearts and minds of these idol worshippers until the mountain of injustice is undone. We will leave no stone unturned come what may till the anger of believer’s hearts is removed and a Magnificent Masjid is built ant same spot. We fully aware of your preparations of the Babri Masjid site for the construction of grand temple over the corpses of our martyrs all over the country. The Indian Mujahideen warn these filthy Hindu zealots that even if a Grand Temple of Gold is built over the Babir Masjid we will destroy it at all costs. Remember It was a Masjid, It is a Masjid, and It will always remain a Masjid. At this juncture Muslims are silent due to their state of affairs. We hereby invite all our Muslim brethren to never be weak hearted over the designs of these idolators and urge them to strengthen their faith in Allah and unite for the cause of Islam. Surely, victory is awaiting us. Be assured that Indian Mujahideen the sons of Mohmud Ghazni. Muhammd Ghori, Qutb-ul-din Aibak, Firuz Shah Tughlaq and Aurangzeb have resolved that none of your Mandirs will remain safe until and unless all our occupied Masjids through out India are returned back to the Muslims with honour”

மேற்படி அனைத்து ஊடகங்களுக்கும் அனுப்பப்பட்ட இ-மெயிலில் இந்த பயங்கரவாதிகள் தங்களை கஜினி முகமது, கோரி முகமது, ஔரங்கசீப் ஆகிய படையெடுப்பாளர்களின், ஆக்கிரமிப்பாளர்களின், கொடுங்கோலர்களின் வாரிசுகளாக அடையாளப் படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். விக்கிர ஆராதனையாளர்கள் அனைவரையும் ஒழிப்போம் என்றும் எழுதியுள்ளனர். அரசு மற்றும் உளவுத் துறைகளின் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் மீறியும் இத்தகைய குழுக்கள் இந்தியாவில் சுதந்திரமாக செயல்படக் கூடிய சூழல் உள்ளது என்றால், வருங்காலத்திலும் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதம் ஒரு தொடர்கதையாகவே நீடிக்கும். அதை எல்லாவகையிலும் முறியடிப்பதற்கான தயார் நிலையிலேயே இந்தியா எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.

மீண்டும் அடுத்த கட்டுரையில், உத்திர பிரதேசத்தில் நடந்த சில குண்டு வெடிப்பு சம்பவங்களும், அதன் காரண கர்த்தாக்களையும் பார்ப்போம்.

(தொடரும்)

[பாகம் -24] ஷரியா சட்டத்தில் இந்துக்களின் இழிநிலை – அம்பேத்கர்

“புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் புத்த மதம் மாறியது ஏன்?” தொடரின் 24-ஆம் பாகம்

[முந்தைய பாகங்களின் சுருக்கம் – இந்தப் பக்கத்தின் கடைசியில்..]

 

கைதிகளின் எண்ணிக்கையை, அவர்கள் எந்த அளவுக்கு மலிந்திருந்தார்கள் என்பதிலிருந்து உணரலாம், அவர்கள், நபர் ஒருவர் இரண்டு திராம் முதல் பத்து திராம் வரை விலைவைத்து விற்கப்பட்டனர். அவர்கள் பின்னர் கஜினிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, நெடுந்தொலைவுப் பட்டணங்களிலிருந்து அடிமை வணிகர்கள் வந்து இவர்களை வாங்கிச் சென்றனர்… அழகியோர், கறுப்பர், செல்வர், ஏழையர் எனற வேறுபாடின்றி, அகப்பட்டோரெல்லாம் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர்.

கி.பி.1202-இல் குத்புதீன், களிஞ்சரைக் கைப்பற்றியபோது, கோயில்கள் அனைத்தும் மசூதிகளாக மாற்றப்பட்டு உருவ வழிபாடு பூண்டோடழிக்கப்பட்டது, ஐம்பதாயிரம் ஆடவர் அடிமைத்தளையில் பிணைக்கப்பட்டனர், சமவெளி முற்றுமே இந்து அடிமைத்தனமெனும் இருளில் மூழ்கியது.

புனிதப்போரில் கைப்பற்றப்பட்ட இந்துக்களுக்கு அடிமைத்தனமே கதியாயிருந்ததது. போர் நிகழாத காலங்களிலும் இந்துக்களை இழிவுபடுத்தக் கையாளப்பட்ட கொடுமையான வழிகளும் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. அலாவுதீனின் ஆட்சிக்காலத்தில் 14-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், சில பகுதிகளில் இந்துக்கள் சுல்தானுக்கு மிகத்தொந்தரவு கொடுத்தனர். எனவே, இந்துக்களைக் கிளர்ச்சி செய்ய முனையுமளவுக்குத் தழைத்தெழவிடாத வகையில் வரிகளால் ஒடுக்க அவர் முனைந்தார்.

குதிரைகளையும் ஆயுதங்களையும் வைத்துக்கொள்ளவோ, உயர்ந்த துணிமணிகள் அணியவோ, உயர்தர வாழ்கை வசதிகளைத் துய்க்கவோ, இயலாதவாறு இந்துக்கள் சுரண்டப்பட்டனர்.

 

ஜிஸியா வரியைப் பற்றி டாக்டர் டைடஸ் கூறுகிறார்:

“சுல்தான்கள், பேரரசர்கள், மன்னர்கள் எனப் பலவகைப்பட்ட ஆட்சிகளிலும், இந்துக்களிடம் ஜிஸியா வரி வசூலிக்கப்பட்டதில் மட்டும் மாற்றமில்லை. வரிவதிப்பு ஆளுவோர்களின் வசூல் திறமையைப் பொருத்து அமைந்தது. இறுதியாக, அக்பரின் அறிவார்ந்த ஆட்சயில்தான் (கி.பி.1665) மொகலாயப் பேரரசு முழுவதிலும் (முஸ்லீம் ஆட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கையாக எட்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு மேல் நிலவிய) இவ்வரி நீக்கப்பட்டது.”

 

இவ்வரியைப் பற்றி லேன்பூலே கூறுவதாவது:

“இந்துக்களுக்கு நிலத்தின் விளைச்சலில் பாதி வரியாக விதிக்கப்பட்டதுடன், அவர்களிடமிருந்து எருமைகள், ஆடுகள் கறவைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனியே தீர்வைகள் விதிக்கப்பட்டன. ஏழை, செல்வர் வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் ஒரு ஏக்கர் நிலத்திற்கு இவ்வளவு, கால்நடை ஒன்றுக்கு இவ்வளவு என்று வரிவிதிக்கப்பட்டது. வரிவசூல் அலுவலர்கள் கையூட்டு பெற்றுச் சலுகை காட்டினால், பணிநீக்கத்துடன், தடியடி, குறடு, கிடுக்கிச்சட்டம், தளையிடல், சிறை முதலான கடுமையான சித்திரவதைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். புதிய விதிகள் மிகக் கடுமையாகச் செயல்படுத்தப்பட்டன, ஒரு அலுவலர், 20 இந்துக்களிடமிருந்து, கட்டிவைத்து அடித்தல் போன்ற முறைகளில் வரி வசூலிக்கப் பணிக்கப்பட்டார். இந்துக்களின் வீடுகளில் தங்கம், வெள்ளியேதும் வைத்துக்கொள்வதிற்கில்லை என்பதுடன், வெற்றிலை பாக்கு போன்ற மலிவான இன்பங்களுக்குக் கூட வழியில்லை. அரசின் உள்ளூர் (இந்து) அலுவலர்கள் வறுமையிலேயே வாழ்ந்தனர், அவர்களது மனைவியர் முஸ்லீம் வீடுகளில் பணிப்பெண்டிராகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அரசின் வருவாய்த்துறை அலுவலர்கள், பிளேக் என்னும் கொள்ளை நோயைவிடக் கடுமையாய்க் கருதப்பட்டனர். அரசுப்பணியாளராக நேர்வது மரணத்தைவிடக் கொடுமையான இழிவாய்க் கருப்பட்டது, அத்தகையோருக்கு இந்துக்கள் எவரும் பெண் கொடுக்க மாட்டார்கள்.

 

இவ்வாணை பற்றி அக்கால வரலாற்றாசிரியர் கூறுகிறார்:

“சட்டங்கள் மிகக் கடுமையாகப் பின்பற்றப்பட்டன. சௌக்கிதார்கள், குத்கள், முகாதிம்கள் போன்ற பணியாளர்கள் குதிரையில் செல்லவோ, ஆயுதம் தரிக்கவோ, வெற்றிலை போடவோ, நல்ல துணியணியவோ இயலா நிலையிலிருந்தனர்… இந்துக்கள் தலைநிமிர்ந்து நடக்கவும் அனுமதிக்கப்படவில்லை… அடியுதைகள், தளைகள், கிடுக்கிச் சட்டங்களில் பிணித்தல் போன்ற முறைகளில் வரிவசூல் செய்யப்பட்டது.,

இக்கொடுமைகளெல்லாம் பேராசை, பிறழ்ந்த அறநெறியுணர்வு காரணமாகச் செய்யப்பட்டன என்பதற்கில்லை. மாறாக, இஸ்லாமிய ஆட்சியின் அடிப்படை வழிமுறைகளாக இவை நிலவிவந்தன. சுல்தான் அலாவுதீன் ஒருமுறை, முஸ்லீம் சட்டநெறிகளின் கீழ், இந்துக்களின் நிலையென்னவெனத் தெளிவுறுத்துமாறு கேட்டபோது, காஜி விடுத்த பதில் இதனையுணர்த்துகிறது. காஜியின் விளக்கமாவது, அவர்கள் திறை செலுத்தக்கடமைப்பட்டவர்கள், வரி வசூல் அலுவலர் வெள்ளி வேண்டுமெனக் கேட்டால், மறுபேச்சின்றி பணிவும், மரியாதையும் காட்டித் தங்கம் கொடுக்க வேண்டியது இவர்கள் கடமை. அலுவலர்கள் அவர்களது வாயில் குப்பையைப் போடவிரும்பினால் மறு பேச்சின்றி வாயைத் திற்ந்து அதனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் செலுத்தும் திறையைப் பணிந்து உவந்து செலுத்துகின்றனர் என்பதற்கு அடையாளமாக இக்குப்பையை வாயில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இஸ்லாத்தின் புகழை உயர்த்தலே கடமையென்றும், அதையெதிர்க்க முனைவதில் பயனில்லையென்றும் அவர்கள் உணரவேண்டும். அவர்களை இழிவானவர்கள் எனக்கூறி அவர்களை அடிமைத்தனத்திலேயே வைத்திருங்கள் எனக் கடவுளே கட்டளையிடுகிறார். இந்துக்களை இழிநிலையில் நடத்துதல் நமது சமயக் கடமை, ஏனெனில் இறைத்தூதருக்கு அவர்கள் உறுதியான எதிரிகள், அவர்களைக் கொலை செய்யவும், கொள்ளையடிக்வும் அடிமைப்படுத்தவும் தூதர் கட்டளையிட்டுள்ளார். அவர்களை இஸ்லாத்துக்கு மாற்றுங்கள்; மறுத்தால் கொலை செய்தோ, அடிமைப்படுத்தியோ, அவர்களது செல்வங்களையும் சொத்துக்களையும் கவர்ந்து கொள்ளுங்கள் எனத் தூதர் கூறியுள்ளார். இந்துக்கள் மீது ஜிஸியா வரி விதிப்பதற்கு இஸ்லாமியச் சட்ட வல்லுநர்களில் பேரரறிஞரான ஹனிபாவே அனுமதியளித்துள்ளார். மற்ற சட்ட நெறியாளர்களோ, இஸ்லாமா, சாலா என்ற இரண்டிலொன்றுதான் இந்துக்களுக்கான தேர்வாகமுடியும் என்று கூறியுள்ளனர்.

கஜினி முகமதுவின் படையெடுப்புக்கும் அகமதுஷா அப்தலியின் படையெடுப்புக்கும் இடைப்பட்ட 762 ஆண்டுக்கால நிலை இதுதான்.’’

 

இவ்வாறு இந்திய தேசத்தின் மீது நிகழ்ந்த இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளைக் குறிப்பிடுகிற அம்பேத்கர் அதனால் ஏற்பட்ட விளைவுகளையும் கூறுகிறார்:

‘‘படையெடுப்புகளின் பல்வேறு விளைவுகளுக்கிடையே முக்கியமானது, தற்போது பாகிஸ்தானாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டுமென்று கோரப்படும் பகுதிகளின் வாழ்க்கைநிலை, பண்பாடு ஆகியவை பெருமளவில் மாற்றப்பட்டுள்ளமையே என்று கருதுகிறேன். எனவே, இப்பகுதிகளுக்கும் இந்தியாவின் பிறபகுதிகளுக்குமிடையே ஒருமைப்பாடு சிதைந்துவிட்டது என்பதோடன்றி வெறுப்புணர்வே மிகுந்துள்ளதெனலாம்.

படையெடுப்புளின் முதல் விளைவு, வடஇந்தியாவுக்கும் இந்தியாவின் பிறபகுதிகளுக்குமிடையிலான ஒருமைப்பாட்டின் சிதைவே. வட இந்தியாவை வென்றபின் கஜினிமுகமது அதை இந்தியாவிலிருந்து பிரித்துக் கஜினியிலிருந்து ஆட்சி செய்தார்.

கோரிமுகமது வட இந்தியாவை வென்றபோது அதை இந்தியாவோடு இணைத்து முதலில் லாகூரிலிருந்தும் பின்னர் டெல்லியிலிருந்தும் ஆட்சிசெய்தார். அக்பரின் அண்ணனான ஹக்கீம், வட இந்தியாவிலிருந்து காந்தாரத்தையும் காபூலையும் பிரித்து ஆட்சிசெய்தார், அக்பர் அவற்றை மீட்டும் வட இந்தியாவுடன் இணைத்தார், அவை மீண்டும் 1738-இல் நாதிர்ஷாவினால் பறிக்கப்பட்டன.

சீக்கியர்களின் எழுச்சி மட்டும் நிகழாதிருந்தால் அப்போதே வட இந்தியா தனித்துப் பிரிந்திருக்கும். எனவே, வடஇந்தியா, அடிக்கடி கழற்றிமாட்டப்படும் புகைவண்டியின் சரக்குப்பெட்டி போலவே இருந்து வந்துள்ளது. இதைப்போன்றே, அல்சாஸ்-லொரைன் பகுதி ஆரம்பத்தில் ஸ்விட்சர்லாந்து தாழ்நாடுகள் இவற்றோடு ஜெர்மனியின் பகுதியாய் கி.பி.1680 வரை விளங்கியது. 680-இல் ஃபிரான்சு வென்று அதனைத் தனது பகுதியாக்கிக் கொண்டது. மீண்டும் ஜெர்மனி 1871-இல் அதைவென்று தமது நாட்டுடன் சேர்த்துக் கொண்டது. 1918-இல் மீண்டும் அது பிரிக்கப்பட்டு ஃபிரான்சுடன் சேர்க்கப்பட்டது. 1940-இல் அது ஃபிரான்சிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, ஜெர்மனியுடன் சேர்க்கப்பட்டது.

படையெடுப்பாளர்கள் கடைப்பிடித்த ஆட்சிமுறைகள் பல பின்விளைவுகளை இங்கு விட்டுச்சென்றுள்ளன. இவ்விளைவுகளில் ஒன்றே இந்து, முஸ்லீம்களுக்கிடையே நிலவும் கசப்புணர்வு; ஒரு நூற்றாண்டுகால, இணைந்த அரசியல் வாழ்க்கைக்குப் பின்னரும், தணியவோ, மறக்கவே இயலாத அளவுக்கு இக்கசப்புணர்வு ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.

படையெடுப்புகளின் போதெல்லாம் நடைபெற்ற கோயில்களை இடித்தல், கட்டாய மதமாற்றம், சொத்துக்களைச் சூறையாடி மக்களைக் கொன்று குவித்தல், ஆண் பெண் குழந்தைகளை அடிமைப்படுத்திப் பலவகையில் இழிவு செய்தல் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் தலைமுறை தலைமுறையாய் நினைவில் நிற்பதன் வாயிலாகக் கர்வடைந்துள்ள முஸ்லீம்களுக்கும் அவமான உணர்வில் மூழ்கிய இந்துக்களுக்குமிடையே நல்லுணர்வு நிகழ வாய்ப்பேதும் இல்லையன்றோ? இதுவுமன்றி இந்தியாவின் வடமேற்கு மூலைதான் பல கொடூர நிகழ்ச்சிகளுக்குக் களமாய் விளங்கியது, முஸ்லீம் கொள்ளையர் கூட்டத்தினர் இப்பகுதியில் அலையலையாய் வந்து குவிவர், பின்னர் நாட்டின் பிறபகுதிகளுக்கு வெவ்வேறு திசைகளில் செல்லுவர். இப்படையினர் சிறுசிறு எண்ணிக்கையில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சென்றடைந்தனர். காலப்போக்கில் இந்தியாவின் தூரப்பகுதிகளிலிருந்து அவர்கள் பின்வாங்கவும் செய்தனர். நெடுங்காலம் நிலவிய அவர்களது ஆட்சியின்போது இங்கு நிலவிய ஆரியப் பண்பாட்டின் மீது, இஸ்லாமியப் பண்பாடு ஆழமாகப் பதிக்கப்பெற்றதன் விளைவாய் இந்தியாவின் வடமேற்கு மூலையில், பிறபகுதிகளினின்றும் சமய, அரசியல் நோக்குகளில் முற்றிலும் மாறுபட்ட சமுதாயம் உருவாகியது.

முஸ்லீம் படையினர் இந்தியா வரும்போது இந்துக்களுக்கு எதிரான முழக்கங்களோடுதான் வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் எதிர்ப்பு முழக்கங்கள் முழங்கி கோயில்களுக்குத் தீவைப்பதுடன் திரும்பிவிடவில்லை. அப்படிப் போயிருந்தால் மிக நன்றாக இருந்திருக்கும். ஆனால் இப்படிப்பட்ட எதிர்மறை விளைவுகளுடன் அவர்கள் திருப்தியடைந்து விடவில்லை. அதற்கு மேலாக இஸ்லாத்தை இம்மண்ணில் விதைத்துவிட்டுத்தான் சென்றனர். அதன் வளர்ச்சி, ஓங்கியுயர்ந்த தேக்குத்தோப்பு போன்று மாபெரும் அளவில் நிகழ்ந்தது, அத்தோப்பு வட இந்தியாவில்தான் மிக அடர்த்தியாய்ப் பெருகியது. தொடர்ந்துவந்த படையெடுப்பாளர்கள் அதற்கு நல்ல உரமும் நீரும் இட்டு அதனைத் தழைத்தோங்கிடச் செய்தனர். இவ்வளர்ச்சியோடு ஒப்பிடும்போது பௌத்தமும் இந்து சமயமும் வெறும் புதர்களெனக் கிடந்தன. சீக்கியர் எழுச்சி என்னும் கோடரிகூட இப்பெருந்தோப்பைப் பெரிதும் பாதித்துவிடவில்லை.”

இஸ்லாமியப் படையெடுப்பாளர்கள் இஸ்லாத்தை இம்மண்ணில் விதைத்துவிட்டுச் சென்றதன் காரணமாக அவர்களின் மனங்களில் முழுமையாக- மனநிறைவாக- இந்திய தேசத்தைத் தங்கள் தாய்நாடாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

முஸ்லீம்கள் முழுமையான இஸ்லாமிய அரசு இந்தியாவில் உருவானால் மட்டுமே இந்திய தேசத்தைத் தங்கள் சொந்த தேசமாகக் கருதுவார்கள். இஸ்லாமிய அரசு உருவாக வேண்டுமானால் இந்தியாவில் முழுவீச்சுடன் மதம்மாற்றினால் மட்டுமே அது சாத்தியப்படும். இன்றைய சூழ்நிலையில் மதமாற்றத்தின் மூலமாக மட்டுமே இந்தியாவை மறுபடியும் அடிமைப்படுத்த முடியும். ஆனால் அம்பேத்கரின் எண்ணமோ மீண்டும் இந்தியா அடிமைப்படக்கூடாது என்பதாகும். மீண்டும் இந்தியச் சுதந்திரத்தைக் காக்க, கடைசிச் சொட்டு இரத்தம் உள்ளவரை போராடுவோம் என்பதே அம்பேத்கரின் அறைகூவல்.

 

இதோ அந்த அறைகூவல்:

‘‘என்னை மிகவும் கலக்கமடையச் செய்யும் நிலைமை எதுவென்றால் இந்தியா இதற்குமுன் ஒரே ஒரு தடவை மட்டுமே தன் சுதந்திரத்தை இழக்கவில்லை. இந்திய மக்களே செய்த துரோகத்தாலும் காட்டிக் கொடுக்கும் கயமைத்தனத்தாலும் இந்தியா தன் சுதந்திரத்தைப் பல தடவை இழந்தது.

முகமது பின் காசிம் சிந்துவின் மீது படையெடுத்தபோது சிந்துவின் மன்னன் தாகிரின் படைத் தளபதிகள் முகம்மது பின் காசிமின் கையாட்களிடம் கையூட்டுப் பெற்றுக் கொண்டு தங்களுடைய அரசருக்காகப் போரிட மறுத்தனர்.

ஜெயச்சந்திரன், முகம்மது கோரியை இந்தியா மீது படையெடுத்து வந்து பிருதிவிராஜனுக்கு எதிராகப் போரிடுமாறு அழைத்தான். அவனுடைய உதவியையும், சோலங்கி மன்னர்களின் உதவியையும் அளிப்பதாகக் கோரிக்கு உறுதி கூறினான்.

சிவாஜி இந்துக்களின் விடுதலைக்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்தபோது மற்ற மராட்டியத் தலைவர்களும் இராசபுத்திர அரசர்களும் முகலாயப் பேரரசின் பக்கம் நின்று சிவாஜிக்கு எதிராகப் போரிட்டனர்.

பிரிட்டிஷார் சீக்கிய அரசர்களுக்கு எதிராகப் போரிட்டபோது, சீக்கியர்களின் தலைமைத் தளபதி செயல்படாமல் வாளாவிருந்தார். சீக்கிய அரசைக் காத்திட அவர் உதவவில்லை. 1857-இல் இந்தியாவின் பெரும்பகுதியில் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராகச் சுதந்திரப் போராட்டம் நடந்தபோது சீக்கியர்கள் ஏதும்செய்யாமல் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். … வரலாறு திரும்புமா…?

சாதிகள், மதங்கள் முதலான பழைய பகைச் சக்திகளுடன் தற்போது வெவ்வேறான மற்றும் எதிரெதிரான கொள்கைகளைக் கொண்ட கட்சிகள் பல உருவாகியிருப்பது மேலும் கவலைகொள்ளச் செய்கிறது… நாட்டின் நலனைவிடத் தங்கள் தங்கள் கட்சியின் நலனை இக்கட்சிகள் முன்னிறுத்தாதவாறு இந்திய மக்கள் மனத்திட்பத்துடன் கண்காணிக்க வேண்டும். அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் நாட்டின் சுதந்திரம் இரண்டாவது முறையாக இடருக்குள்ளாகிவிடும். மீண்டும் மீட்கவே முடியாத நிலை ஏற்பட்டுவிடக்கூடும். கடைசிச் சொட்டு இரத்தம் இருக்கும்வரை நம்முடைய சுதந்திரத்தைக் காத்திடுவோம் என்று நாம் உறுதி பூணுவோம்.’’

1949 நவம்பர் 25ம் தேதி அன்று அரசியல் சட்டம் குறித்து நடந்த மூன்றாவது சுற்று விவாதத்திற்குப் பதிலளித்து அம்பேத்கர் இவ்வாறு பேசினார்.

அம்பேத்கரின் இந்த அறைகூவல் இந்திய தேசியத்திற்கானஅறைகூவல்.

இந்திய தேசியம் மறுபடியும் சிதைந்துவிடக்கூடாது என்ற பேரார்வத்தினால்– தேசிய உணர்வினால் உந்தப்பட்டு எழுந்த அறைகூவல்.

இஸ்லாத்தில் மாறியிருந்தால் நாடே சின்னாபின்னமாகியிருக்கும் என்று அம்பேத்கர் கூறியிருந்த வார்த்தைகளோடு இதை இணைத்துப் பார்த்தால் அம்பேத்கர் மதமாற்றத்திற்கு ஏன் இஸ்லாத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்பதை நாம் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

(தொடரும்…)

முந்தைய பாகங்களின் சுருக்கம்:

இந்துமதத்தை சீர்திருத்த அம்பேத்கர் முயன்றார் என்பதையும், அதில் வெற்றிபெற முடியாது என்று சொல்லி மதமாற்றத்தைத் தீர்வாகச் சொன்னதையும் பாகம் 2 மற்றும் 3ல் பார்த்தோம். அந்த அறிவிப்பு மற்றும் அறிவிப்பு நடந்த மாநாடு பற்றி பாகம் 1 அறிமுகம் செய்தது. ஆனால், மதமாற்றம் தீர்வல்ல என்று அந்த அறிவிப்பை மற்ற தலித் தலைவர்கள் நிராகரித்தனர் (பாகம் 4ல்). பாகம் 5ல் உலகியல் அடிப்படையிலான பயன்களுக்காக மதமாற்றத்தின் அவசியம் பற்றியும் பாகம் 6ல் அதன் ஆன்மிகப் பயன் பற்றியும் பார்த்தோம்.

இனி, தீண்டத்தகாதவர்களுக்குளான உள்ஜாதீயப் பாகுபாடுகள், அதன் அரசியல் காரணங்கள், அதன் தீர்வான மதமாற்றத்தின் அவசியத்தை பாகம் 7ல் பார்த்தோம். 8ம் பாகத்தில் இந்துமதத்துக்குள் இருந்தே அதைச் சீர்திருத்த முடியாது என்பதற்கான அம்பேத்கரின் வாதங்களைப் பார்த்தோம். தகுதி வாய்ந்த தலித் ஒருவருக்கு ஒரு வருட கால அளவில் சங்கராச்சாரியாருக்கு இணையான மரியாதைகள் தரும் வேண்டுகோளை அவர் முன்வைத்ததை பாகம் 9ல் பார்த்தோம். தங்கள் மதத்திற்கு மாற்ற “முஸ்லீமாக மதம் மாறுங்கள்” என்று நேரடியாகக் கோரிக்கைகள் விடுத்ததையும், மறைமுக அழுத்தங்கள் கொடுத்ததையும் பாகம் 10ல் பார்த்தோம்.

வாழும் சக்திகளைத் திரட்டிக்கொள்ள தலித்துகளுக்கு மிகச் சாதகமான ஒரு இந்து வெளியாக சீக்கிய மதத்தை அம்பேத்கர் கருதியது பற்றி பாகம் 11ல் பார்த்தோம். கிறுத்துவம் எனும் நிறுவன அமைப்பை வரலாற்றுப் பார்வையில் அம்பேத்கர் ஒதுக்கியது குறித்து பாகம் 12ல் பார்த்தோம். மதமாற்றம் என்பதை ஆக்கிரமிக்க வந்த ஐரோப்பியர்களின் ஒரு சிறப்பான உத்தியாக இருந்ததை பாகம் 13ல் பார்த்தோம்.

இஸ்லாம் என்பது அடிமைகளை உருவாக்கும் மார்க்கம் என்பதை பாகம் 14 விளக்குகிறது. இஸ்லாமியப் பெண்களின் கீழ்த்தர துயர நிலை மற்றும் மனநோய் பரப்பும் இஸ்லாமிய மனப்பான்மை போன்றவற்றைப் பற்றி அம்பேத்கரின் கருத்துக்களை பாகம் 15ல் கண்டு தெளிவு அடையலாம். பதினாறாம் பாகத்தில் இஸ்லாம் எப்படி சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிப் பாதைக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் எதிரான பிற்போக்கான மதம், ஏன் அவ்வாறு வளர்ச்சியை எதிர்க்கிறது, பகுத்தறிவுக்கு விரோதமான ஷரியா சட்டம், இந்துக்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் உள்ள பிரச்னை ஆகியவற்றை அலசுகிறது.பாகம் 17 இஸ்லாத்தில் தேசபக்திக்கு இடமுண்டா என்பதைப் பற்றியும், தலித்துகளின் தேசிய கண்ணோட்டத்திற்கான அவசியத்தைப் பாகம் 18-இல் இஸ்லாம் எப்படி நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாக இருக்கிறது, அதன் தலைவர்கள் எவ்வாறெல்லாம் முரண்படுகிறார்கள் என்றும் பார்த்தோம். பாகம் 19-இல் (இஸ்லாமிய) மதமாற்றாத்தால் தேசிய உணர்வு, தேச பக்தி அழிவது குறித்துப் பார்த்தோம். பாகம் 20 தொடங்கி 21,22-ஆம் பகுதிகளில் இஸ்லாமியர்களை இந்தியப் படைகளில் குறைக்கவேண்டுவதன் அவசியம், அதனால் மட்டுமே சாத்தியமாகக்கூடிய இந்தியாவின் பாதுகாப்பு, இஸ்லாமியர்களின் இந்துஅரசுக்கான கீழ்ப்படியாமைக் குணம் ஆகியவை குறித்து அம்பேத்கர் தீவிரமாக முன்வைக்கும் கருத்துகளைப் பார்த்தோம். பாகம் 23-இல் முஸ்லீம் அரசர்கள் தங்கள் படையெடுப்பால் எவ்வாறு  புறச்சமயிகள், கோயில்கள், கலாசாரத்தை அழித்தொழித்தார்கள் என்று பார்த்தோம்.

முந்தைய பாகங்களைப் படிக்க: பாகம் 1 || பாகம் 2 || பாகம் 3 || பாகம் 4 || பாகம் 5 || பாகம் 6 || பாகம் 7 || பாகம் 8 || பாகம் 9 || பாகம் 10 || பாகம் 11 || பாகம் 12 || பாகம் 13 || பாகம் 14 || பாகம் 15 || பாகம் 16 || பாகம் 17 || பாகம் 18 || பாகம் 19 || பாகம் 20 || பாகம் 21 || பாகம் 22 || பாகம் 23

[பாகம் -23] இஸ்லாமியர்கள் செய்த புறச்சமயிகள், கோயில்கள், கலாசார அழிப்பு – அம்பேத்கர்

“புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் புத்த மதம் மாறியது ஏன்?” தொடரின் 23-ஆம் பாகம்

[முந்தைய பாகங்களின் சுருக்கம் – இந்தப் பக்கத்தின் கடைசியில்..]

 

 

அம்பேத்கர் கூறுகிறார்:

‘‘யுவான் சுவாங் வந்த காலத்தில் பஞ்சாப் மட்டுமின்றி ஆப்கானிஸ்தானமும் கூட இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததென்பதும், அக்காலத்தில் இப்பகுதிகளில் வேத மதமும் புத்த மதமும் மட்டுமே நிலவின என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் யுவான் சுவாங் தம் நாட்டுக்குத் திரும்பியதற்குப் பிந்தைய காலத்தில் என்னென்ன நிகழ்ச்சிகள் நடந்துள்ளன என்பதையும் நோக்க வேண்டாமா?

இக்கால இடைவெளியில் நிகழ்ந்தனவற்றுள் முக்கியமானவை, வடமேற்கு எல்லை வழியாகக் கூட்டமாய் வந்த முஸ்லீம் படையெடுப்புகளே. இவற்றுள் முதல் படையெடுப்பு கி.பி.711-இல் முகமது பின் காசிம் தலைமையில் நடைபெற்றது, அப்போது அரேபியர்கள் சிந்து மாநிலத்தை வென்று தம் ஆதிக்கத்தின்கீழ் கொண்டுவந்தனர். பாக்தாத்தில் ஆட்சிபுரிந்த கலீபாவின் ஆணைப்படி நிகழ்ந்த இப்படையெடுப்பு, நிலையான ஆட்சிக்கு வழிகோலவில்லை, தொலைதுரத்திலிருந்து நேரடியாக ஆளுவதில் உள்ள சிரமங்களால் இவ்வாட்சி கி.பி.ஒன்பதாம் நுற்றாண்டின் மத்தியில் விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டது. இதற்குப் பின்னர் கி.பி.1001-இல் இருந்து தொடர்ச்சியாக, பல கடும் படையெடுப்புகளை கஜினி முகமது நடத்தினார். இவர் 1030-ஆம் ஆண்டு இறந்தார். ஆனால் முப்பதாண்டு காலக் குறுகிய இடைவெளியில் 17 முறை படையெடுத்தார். இவரையடுத்து 1173-ஆம் ஆண்டு முதல் கோரி முகமதுவின் படையெடுப்புகள் தொடங்கின, இவர் கி.பி.1206-இல் கொல்லப்பட்டார், கஜினி முகமதுவின் 30 ஆண்டுகாலப் படையெடுப்புகளும் இந்தியாவைக் கடுமையாக பாதித்தன. இதனைத் தொடர்ந்து செங்கிஸ்கான் தலைமையில் மொகாலாயக் கூட்டங்களில் படையெடுப்பு தொடங்கியது, 1221-இல் நிகழ்ந்த முதல் படையெடுப்பில் இந்தியாவின் எல்லையைத் தாக்கிவிட்டு நாட்டில் நுழையாமல் அவர்கள் திரும்பி விட்டனர். இருபதாண்டுகளுக்குப் பின்னர் இரண்டாம் படையெடுப்பின் போது லாகூர்வரை வந்து வீழ்த்தினர். இப்படையெடுப்புகளில் 1398-இல் நிகந்த தைமூரின் படையெடுப்பே மிகப் பயங்கரமானது. பின்னர் 1526-இல் பாபரின் படையெடுப்பு நிகழ்ந்தது. இத்தகைய படையெடுப்புகள் பாபருடன் நின்றுவிடவில்லை. இரு நுற்றாண்டுகளூக்குப் பின்னர் மேலும் இரண்டு கடுமையான படையெடுப்புகளை இந்தியா எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. 1738-ஆம் ஆண்டில் நாதிர்ஷா அப்தாலியின் படையெடுப்பின்போது பானிப்பட்டில் மராட்டியர்கள் ஒடுக்கப்பட்டனர், இதையடுத்து முஸ்லீம் ஆதிக்கத்திற்கெதிரான இந்துகளின் எழூச்சி மீண்டும் தலைதூக்கவொண்ணா வகையில் முற்றுமாக வேரறுக்கப்பட்டது.

இம்முஸ்லீம் படையெடுப்புகள் நாடு பிடிக்கவும் கொள்ளயடிக்கவும் மட்டுமே நடத்தப்படவில்லை. வேறு முக்கியமானதோர் நோக்கத்தின் அடிப்படையிலும் இவை நிகழ்ந்தன. சிந்து மாநிலத்தின் துறைமுகமான தேபூலுக்கருகில் கைப்பற்றபட்ட கப்பலொன்றைச் சிந்துவின் அரசர் தாகீர் திருப்பித் தர மறுத்ததற்குப் பழிவாங்கும் நோக்கிலேயே முகமது பின் காசிமின் படையெடுப்பு நிகழ்ந்தது. எனினும் பல தெய்வ, உருவ வழிபாடுகளை மேற்கொண்டிருந்த இந்திய நாட்டைத் தாக்கி, வென்று, முஸ்லீம் மதத்தை இங்கு நிறுவுதலும் அவர்களது குறிக்கோள்களில் ஒன்றாக இருந்தது. முகமுது பின் காசிம் உறஜ்ஜாஜுக்கு விடுத்த மடல் ஒன்றில், பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தாகீர் அரசரின் மருமகனும் படை வீரர்களும் முக்கிய அதிகாரிகளும் கொல்லப்பட்டனர். புறச்சமயிகள் பலர் மாறினர்; மாறாதோர் கொல்லப்பட்டனர். விக்கிரக வழிபாட்டுக் கோயில்களுக்குப் பதிலாக மசூதிகளும் வழிபாட்டிடங்களும் நிறுவப்பட்டு உரியகாலங்களில் குத்பா ஓதிவழிபாடு செய்ய ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. நாள்தோறும் காலையும் மாலையும் தக்பீரும் எல்லாம் வல்ல இறைவனின் புகழும் முழங்கின்றன.

சிந்து அரசின் தலையோடு அனுப்பப்பட்ட இக்கடிதத்துக்குப் பதிலாக உறஜ்ஜாஜ் எழுதியதாவது:

“பகைவர், நண்பர் என்ற வேறுபாடோ உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் என்ற வேறுபாடோ காட்டாமல் மக்கள் அனைவருக்கும் தகுந்த பாதுகாப்பு அளிக்கவேண்டும். புறச்சமயிகளுக்கு இடங்கொடாதீர், அவர்களது தலையை வெட்டுக என இறைவன் கூறுகிறார். இறைவனின் இவ்வாணையை உணர்க, அதன்படி எதிரிகளுக்குத் தாராளமாகப் பாதுகாப்பளித்துக் கொண்டே போனால் உமது பணிநீளுமென்பதையுணர்ந்து நம்மைச் சாராத எதிரிகளுக்குச் சற்றும் இடங்கொடாதிருப்பீராக.”
 

முகமது கஜினியும் தமது பலபடையெடுப்புகளை, புனிதப் போர்களாகவே கருதினார். இவரது வரலாற்றாசிரியரான அல்உத்பி இவரது படையெடுப்புகளைக் குறித்து எழுதுவதாவது:

“அவர் உருவ வழிபாட்டுக் கோயில்களை அழித்து இஸ்லாத்தை நிறுவினார். நகரங்களைக் கைப்பற்றி மூட நம்பிக்கையும் உருவ வழிபாடும் கொண்ட ஈனர்களைக் கொன்று முஸ்லீம்களுக்குத் திருப்தியளித்தார். தாய்நாடு திரும்பி இஸ்லாத்துக்காகத் தாம் பெற்ற வெற்றிகளை விவரித்ததுடன் ஆண்டுக்கொரு முறை இந்தியா மீது புனிதப் போரை மேற்கொள்வதாகவும் உறுதிபூண்டார்.”

 

முகமதுகோரியும் தமது இந்தியப் படையெடுப்புகளைப் புனிதப் போர்களாகவே கருதினார். அவரது வரலாற்றாசிரியரான ஹசன் நிசாமி, படையெடுப்புகளைக் குறித்துக் கூறுவதாவது:

“அவர் பலதெய்வ வழிபாடு, உருவவழிபாடு எனும் முட்புதர்களைத் தமது வாள்கொண்டு களைந்து இந்திய நாட்டைப் புறச்சமய அழுக்கு நீக்கித் துய்மைப்படுத்தினார். அவரது அரசாணை வீச்சின் உத்வேகம் ஒரு கோயிலைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லை.”
 

தமது இந்தியப் படையெடுப்பின் நோக்கம் குறித்துத் தைமூர் தமது நாட்டுக் குறிப்புகளில் எழுதியுள்ளதாவது:

“(இறைவனின் ஆசியும் அருளும் தமக்கும் தமது குடும்பத்திற்கும் நிறைவாகப் பெற்ற) முகமது நபியவர்களின் ஆணைப்படி, புறச்சமயிகளைப் போரில் வென்று மெய்யான நம்பிக்கையின் பாதைக்கு அவர்களை மாற்றுவதே எனது இந்தியப் படையெடுப்பின் நோக்கம். நம்பிக்கையின்மை, பலதெய்வ வழிபாடு போன்ற அழுக்குகளையும் கோயில்களையும் வழிபாட்டுச் சிலைகளையும் அழிப்பதன் மூலம் களைந்து அந்நாட்டைத் துய்மைப்படுத்துவதில் இறைவனின் நம்பிக்கைக்குத் துணைவர்களாகவும் படைஞர்களாகவும் செயல்படுவோம்.”
 

முஸ்லீம்களின் இத்தைகைய படையெடுப்புகளில் பல முஸ்லீம்களுக்கிடையிலான போர்களும் நிகழ்ந்துள்ளன என்னும் உண்மையை, முஸ்லீம் படையெடுப்புகள் என இவற்றைக் கருதுவதன் மூலம் மறந்துவிடுகிறோம். ஆனால் படையெடுத்து வந்தவர்கள் தார்த்தாரியர், ஆப்கானியர், மங்கோலியர் எனப் பல்வேறு இனத்தவர்கள் என்பதே மெய். கஜினி முகமது தார்த்தாரியர், கோரி முகமது ஆப்கானியர், தைமூர் மங்கோலியர், பாபர் தார்த்தாரியர், நாதிர்ஷாவும் அகமதுஷா அப்தலியும் ஆப்கானியர். இந்தியப் படையெடுப்புகளில், தார்த்தாரியரை அழிக்க ஆப்கானியர் நடத்திய படையெடுப்புகளும் தார்த்தாரியரையும் ஆப்கானியரையும் அழிக்க மங்கோலியர் நடத்திய படையெடுப்புகளும் அடங்கும். முஸ்லீம் படையெடுப்பாளர்கள் அனைவரையும் சமய சகோதரத்துவ அன்பால் பிணைக்கப்பட்ட, ஒரே குடும்பத்தவராய்க் கருதுதல் கூடாது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கடும் பகைவர்களாக விளங்கி மாற்றாரைப் பூண்டோடு அழிக்கும் போர்களை நடத்தியுள்ளனர். இவ்வாறு தமக்கிடையே பலபோர்களை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தாலும் கூட, இந்து மத நம்பிக்கையை ஒழிக்கும் நோக்கத்தில் இவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டிருந்தனர் என்பதை நமது கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

எனவே இந்திய வரலாற்றுப் போக்கினை ஆராயும்போது, படையெடுப்பாளர்களின் அடிப்படை நோக்கமே, அவர்கள் கையாண்ட முறைகளைவிடப் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

படையெடுப்பில் வென்ற காசிம் முகம்மதுவின் முதல் சமயச் செயலே தேபூல் நகரில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட பார்ப்பனர்கள் அனைவரையும் சுன்னத் செய்துக்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தியதே ஆகும். இத்தகைய பலவந்த மதமாற்றத்திற்கு வலுவான எதிர்ப்பு காட்டப்பட்டதால் 17 வயதிற்கு மேற்பட்டோர் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர், ஏனையோர், பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட, அடிமைகளாக்கப்பட்டனர். மேலும், இந்துக் கோயில்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, கிடைத்த கொள்ளையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கை அரசாங்கத்துக்கு ஒதுக்கி, மீதியைப் படையினரே பங்குபோட்டுக் கொண்டனர்.

கஜினி முகம்மது தொடக்கத்திலிருந்தே இந்துக்களின் உள்ளங்களில் பீதியைத் தோற்றுவிக்கும் நடைமுறைகளை மேற்கொண்டனர். கி.பி.1001-இல் ஜெய்பால் அரசர் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது அவரை அடிமைத்தளையுடன் வீதிகளில் இழுத்துவந்து அவர் அவமானப்படுவதை அரசரது படைத்தலைவர்களும், மகன்களுமே காணச்செய்தார், இதன்வழி புறச்சமயிகளின் பூமியில் இஸ்லாத்தைப் பற்றிய அச்சம் கொடிகட்டிப் பறந்திடுவதையே அவர் விரும்பினார்.

புறச்சமயிகளைக் கொன்றழிப்பது (கஜினி) முகம்மதுவுக்குத் தனியானதோர் இன்பமாகவே இருந்தது. கி.பி.1019-இல் சந்தராய் நகரின்மீது நடந்த படையெடுப்பில் ஏராளமான புறச்சமயிகள் கொல்லப்பட்டனர். முஸ்லீம்கள் கொள்ளைப் பொருள்களோடு எளிதில் திருப்தியடைந்து விடுவதில்லை. சூரியனையும் தீயையும் வணங்கும் புறச்சமயிகளைக் கொன்றுகுவிக்கும் வெறியே கொள்ளை நாட்டத்தைவிட அவர்களிடம் மிகுதியாக இருந்தது. முஸ்லீம் வரலாற்றாசிரியர்கள், இந்துப் படைகளைச் சேர்ந்த யானைகள் அப்படைகளிலிருந்து விலகி இஸ்லாத்தின் சேவைக்காக முஸ்லீம் படைகளுடன் சேர்ந்து வருவதாகக்கூட எழுதியுள்ளனர்.

அடிக்கடி நிகழ்ந்த சமயப் படுகொலைகளால் இந்துக்களின் உள்நாட்டுப் பண்பாடும் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டது. எடுத்துக்காட்டாக,

முகமது பக்தியார் கில்ஜி, பீகாரை வென்றபோது நிகழ்ந்தவற்றைப் பற்றி தபாகுத்-இ-நசிரி இவ்வாறு எழுதுகிறார்:

“வெற்றியாளர்கள் ஏராளமான செல்வங்களைக் கைப்பற்றினர். அங்கு வாழ்ந்தவர்கள் பலர் மொட்டையடித்திருந்த பார்ப்பனர்கள். அவர்கள் யாவரும் கொல்லப்பட்டனர். கல்வியில் சிறந்து விளங்கிய அந்நகரில் ஏராளமான நூல்கள் கிடைத்தன, ஆனால் கோட்டை கைப்பற்றப்பட்டபோது படிப்பறிவுடையோர் யாவரும் கொல்லப்பட்டு விட்டதால் அந்நூல்களின் பொருளை அறிந்து சொல்ல யாரும் கிடைக்கவில்லை.”


 

இப்படையெடுப்பு பற்றிய சான்றுகளைத் தொகுத்துரைக்க முற்படும் டாக்டர் டைடஸ் பின்வருமாறு கூறுகிறார்:

“முந்தைய பேரரசின் (அக்பரின்) ஆட்சிக்காலத்தின்போதே, புறச்சமயிகள் தமது சமயத் தலைமைப்பீடமான காசியில் பல கோயில்களைக் கட்டத்தொடங்கினர். அவை பணிமுற்றுப்பெறா நிலையில் உள்ளனவென வரலாற்று ஆசிரியர் கூறுகிறார். புறச்சமயிகள் அவற்றைக் கட்டிமுடிப்பதில் ஆர்வம் காட்டினர். (இஸ்லாம்) நம்பிக்கையின் காவலரான பேரரசர் காசியில் மட்டுமன்றி, தமதாட்சிக்குட்பட்ட ஏனைய இடங்கள் அனைத்திலும் கோயில்களை அழிக்க ஆணையிட்டார். காசி மாவட்டத்தில் 76 கோயில்கள் இடிக்கப்பட்டதாக அலகாபாத் மாநில நிர்வாகம் தெரிவிக்கிறது.”

 

உருவ வழிபாட்டை முற்றுமாக அழிக்கும் இறுதி முயற்சியை அவுரங்கசீப் எடுத்துக்கொண்டார். இந்துக் கோயில்களையும் மா அதிர்இஆலம்கரி என்ற நூலின் ஆசிரியர் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்:

“தத்தா, மூல்தான், காசி ஆகிய மாநிலங்களில்- குறிப்பாகக் காசியில்- முட்டாள் பார்ப்பனர்கள் மூடத்தனமான நூல்களைப் பள்ளிகளில் கற்பித்து வருகிறார்கள் என்ற செய்தி. கி.பி.1669 ஏப்ரலில் அவுரங்கசீப்புக்கு எட்டியது, முஸ்லீம்களும் கூட இப்பள்ளிகளுக்குச் செல்கின்றனர் எனவும் அவர் அறிந்தார். மார்க்க நெறியாளரான பேரரசர் புறச்சமயிகளின் கோயில்களைக் கடும் நடவடிக்கைகொண்டு ஒடுக்கவேண்டுமென மாநில ஆளுநர்களுக்கு ஆணை பிறப்பித்தார். உருவ வழிபாட்டுப் போதனையும், கடைப்பிடிப்பும் முற்றுமாக நிறுத்தப்பட வேண்டுமென அவரது ஆணை கூறியது…… காசி விசுவநாதர் ஆலயம் தகர்த்தழிக்கப்பட்டதென அரசு அதிகாரிகள் மாமன்னருக்குத் தகவல் அனுப்பினர்.”

 

டாக்டர் டைடஸ் மேலும் வருணிப்பதாவது…

“முகமது, தைமூர் போன்ற படையெடுப்பாளர்கள் புறச்சமயிகளை நயத்தாலும் பயத்தாலும் மதமாற்றம் செய்வதைவிடத் தமது சமயப் போர்வாள் கொண்டு உருவ உடைப்பு, கொலை, கொள்ளை, பிடிபட்டவர்களை அடிமைகளாக்குதல் போன்ற செயல்களிலேயே நாட்டம் கொணடிருந்தனர். ஆனால் நிலையான ஆட்சியாளர்களாக ஆள முற்பட்டோருக்கு, மதமாற்றம் அவசரத் தேவையாயிற்று. நாடு முழுமைக்குமான சமயமாக இஸ்லாத்தை நிறுவுதல் அரசின் அடிப்படைக் கொள்கையாய் உருவெடுத்தது.

முகமதுவைப் போலவே, ஆயிரம் கோயில்களை அழித்தவர் என்று பெரும்பெயரெடுத்த குத்புதீன், பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும், பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும், அடிக்கடி பலவந்தமான மதமாற்றத்தைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். ஒரு நிகழ்ச்சியைச் கூறலாம். அவர் (அலிகாரில்) கி.பி.1194-இல் கோயிலை நெருங்கியபோது விவேகமும் புத்திக்கூர்மையும் கொண்ட படைவீரர்கள் இஸ்லாத்தைத் தழுவினர், ஏனையோர் வாள் வீச்சில் உயிர் இழந்தனர்.”
 

கடுமையான நடவடிக்கைகள் மூலமாக மதமாற்றங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டதற்கு மேலும் ஏராளமான எடுத்துக்காட்டுகள் காணப்படுகின்றன. பிரோஸ்ஷா (கி.பி.1351-1388)-வின் ஆட்சிக்காலத்தில் நடந்த பரிதாபகரமான நிகழ்ச்சி ஒன்றைச் சுட்டுவோம், டெல்லியைச் சேர்ந்த முதிய பார்ப்பனர் ஒருவர் தமது வீட்டில் சிலைகளை வைத்து வழிபடுவதாகவும் முஸ்லீம் பெண்களை மதமாற்றத்திற்குத் தூண்டுவதாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். அவர் வரவழைக்கப்பட்டு நீதிபதிகள், மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் மூத்தோர்கள் கொண்ட அவைமுன் நிறுத்தப்பட்டார். இது குறித்துச் சட்டம் தெளிவாக இருப்பதாகக் கூறி, அவர் முஸ்லீமாக மாறவேண்டும், அல்லது எரிக்கப்படவேண்டும் என்று அவை தீர்ப்பளித்தது. மெய்யான சமயமும் சரியான நெறியும் தெளிவுறுத்தப்பட்டும்கூட, அவற்றை அவர் ஏற்க மறுத்ததால், சுல்தானின் ஆணைப்படி உயிருடன் எரிக்கப்பட்டதுடன், சுல்தானின் கடுமையான சட்டங்களையும், அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில் அவர் காட்டும் உறுதியையும், அவரது ஆணைகள் சிறிதளவும் வழுவாது நிறைவேற்றப்படுமென்பதையும் நோக்குக என்ற எசசரிக்கையும் விடுக்கப்பட்டது.

 

கோயில்களை அழிப்பதுடன், இந்துக்களை அடிமைகளாக்குவதும் கஜினி முகமதுவின் கொள்கையாக இருந்தது. இதுபற்றி டாக்டர் டைடஸ் கூறுவதாவது:

“இந்தியாவில் இஸ்லாம் நுழைய முற்பட்ட காலத்தின் தொடக்கக் கட்டத்தில் புறச்சமயிகளைக் கொன்றுகுவித்து, கோயில்களை அழித்ததுடன் நிற்காமல் தோல்வியுற்ற மக்களில் பலர் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர் என்பதையும் காண்கிறோம். இப்படையெடுப்புகளில் படைத்தலைவர்களுக்கும் பிறபடை வீரர்கள் யாவருக்கும் கொள்ளையில பங்கு என்பது அவர்களைப் பெரிதும் கவரும் ஓர் அம்சமாக விளங்கியது. புறச்சமயிகளைக் கொன்றுகுவித்தல், கோயில்களை அழித்தல், அடிமைகளைக் கைப்பற்றுதல், மக்களின் வீடுகளில், குறிப்பாகக் கோயில் பூசாரிகளின் வீடுகளில் கொள்ளையடித்தல் ஆகியவையே முகமதுவின் படையெடுப்புகளுக்கு முக்கிய நோக்கங்களாய்த் தோன்றுகின்றன. அவரது படையெடுப்புகளின்போது ஒரு சமயம், அழகிய ஆடவர் மகளிர் சுமார் 5 லட்சம் பேர் அடிமைப்படுத்தப்பட்டு, கஜினிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.”

 

பின்னர், கி.பி.1017-இல் கனோஜியை முகமது கைப்பற்றியபோது அளவிறந்த செல்வத்துடன், எண்ணமுயன்றோர் விரல் சோர்வுறும் அளவுக்கு ஏராளமான கைதிகளையும் கொண்டு சென்றார். அவரது கி.பி.1019-ஆம் ஆண்டுப் படையெடுப்புக்குப் பிறகு கஜினியிலும் மத்திய ஆசியாவிலும் இந்திய அடிமைகள் எவ்வாறு மலிந்திருந்தனர் என்பதை அக்கால வரலாற்றாசிரியர் கூற்றாகக் காண்போம்… “

(தொடரும்…) 

 

முந்தைய பாகங்களின் சுருக்கம்:

இந்துமதத்தை சீர்திருத்த அம்பேத்கர் முயன்றார் என்பதையும், அதில் வெற்றிபெற முடியாது என்று சொல்லி மதமாற்றத்தைத் தீர்வாகச் சொன்னதையும் பாகம் 2 மற்றும் 3ல் பார்த்தோம். அந்த அறிவிப்பு மற்றும் அறிவிப்பு நடந்த மாநாடு பற்றி பாகம் 1 அறிமுகம் செய்தது. ஆனால், மதமாற்றம் தீர்வல்ல என்று அந்த அறிவிப்பை மற்ற தலித் தலைவர்கள் நிராகரித்தனர் (பாகம் 4ல்). பாகம் 5ல் உலகியல் அடிப்படையிலான பயன்களுக்காக மதமாற்றத்தின் அவசியம் பற்றியும் பாகம் 6ல் அதன் ஆன்மிகப் பயன் பற்றியும் பார்த்தோம்.

இனி, தீண்டத்தகாதவர்களுக்குளான உள்ஜாதீயப் பாகுபாடுகள், அதன் அரசியல் காரணங்கள், அதன் தீர்வான மதமாற்றத்தின் அவசியத்தை பாகம் 7ல் பார்த்தோம். 8ம் பாகத்தில் இந்துமதத்துக்குள் இருந்தே அதைச் சீர்திருத்த முடியாது என்பதற்கான அம்பேத்கரின் வாதங்களைப் பார்த்தோம். தகுதி வாய்ந்த தலித் ஒருவருக்கு ஒரு வருட கால அளவில் சங்கராச்சாரியாருக்கு இணையான மரியாதைகள் தரும் வேண்டுகோளை அவர் முன்வைத்ததை பாகம் 9ல் பார்த்தோம். தங்கள் மதத்திற்கு மாற்ற “முஸ்லீமாக மதம் மாறுங்கள்” என்று நேரடியாகக் கோரிக்கைகள் விடுத்ததையும், மறைமுக அழுத்தங்கள் கொடுத்ததையும் பாகம் 10ல் பார்த்தோம்.

வாழும் சக்திகளைத் திரட்டிக்கொள்ள தலித்துகளுக்கு மிகச் சாதகமான ஒரு இந்து வெளியாக சீக்கிய மதத்தை அம்பேத்கர் கருதியது பற்றி பாகம் 11ல் பார்த்தோம். கிறுத்துவம் எனும் நிறுவன அமைப்பை வரலாற்றுப் பார்வையில் அம்பேத்கர் ஒதுக்கியது குறித்து பாகம் 12ல் பார்த்தோம். மதமாற்றம் என்பதை ஆக்கிரமிக்க வந்த ஐரோப்பியர்களின் ஒரு சிறப்பான உத்தியாக இருந்ததை பாகம் 13ல் பார்த்தோம்.

இஸ்லாம் என்பது அடிமைகளை உருவாக்கும் மார்க்கம் என்பதை பாகம் 14 விளக்குகிறது. இஸ்லாமியப் பெண்களின் கீழ்த்தர துயர நிலை மற்றும் மனநோய் பரப்பும் இஸ்லாமிய மனப்பான்மை போன்றவற்றைப் பற்றி அம்பேத்கரின் கருத்துக்களை பாகம் 15ல் கண்டு தெளிவு அடையலாம். பதினாறாம் பாகத்தில் இஸ்லாம் எப்படி சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிப் பாதைக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் எதிரான பிற்போக்கான மதம், ஏன் அவ்வாறு வளர்ச்சியை எதிர்க்கிறது, பகுத்தறிவுக்கு விரோதமான ஷரியா சட்டம், இந்துக்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் உள்ள பிரச்னை ஆகியவற்றை அலசுகிறது.பாகம் 17 இஸ்லாத்தில் தேசபக்திக்கு இடமுண்டா என்பதைப் பற்றியும், தலித்துகளின் தேசிய கண்ணோட்டத்திற்கான அவசியத்தைப் பாகம் 18-இல் இஸ்லாம் எப்படி நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாக இருக்கிறது, அதன் தலைவர்கள் எவ்வாறெல்லாம் முரண்படுகிறார்கள் என்றும் பார்த்தோம். பாகம் 19-இல் (இஸ்லாமிய) மதமாற்றாத்தால் தேசிய உணர்வு, தேச பக்தி அழிவது குறித்துப் பார்த்தோம். பாகம் 20 தொடங்கி 21,22-ஆம் பகுதிகளில்  இஸ்லாமியர்களை இந்தியப் படைகளில் குறைக்கவேண்டுவதன் அவசியம், அதனால் மட்டுமே சாத்தியமாகக்கூடிய இந்தியாவின் பாதுகாப்பு, இஸ்லாமியர்களின் இந்துஅரசுக்கான கீழ்ப்படியாமைக் குணம் ஆகியவை குறித்து அம்பேத்கர் தீவிரமாக முன்வைக்கும்  கருத்துகளைப்  பார்த்துவருகிறோம்… 

முந்தைய பாகங்களைப் படிக்க: பாகம் 1 || பாகம் 2 || பாகம் 3 || பாகம் 4 || பாகம் 5 || பாகம் 6 || பாகம் 7 || பாகம் 8 || பாகம் 9 || பாகம் 10 || பாகம் 11 || பாகம் 12 || பாகம் 13 || பாகம் 14 || பாகம் 15 || பாகம் 16 || பாகம் 17 || பாகம் 18 || பாகம் 19 || பாகம் 20 || பாகம் 21 || பாகம் 22