நமது கல்வித் துறையில் பத்து குறைகள்

இத்தனை நல்ல ஆசிரியர்கள் இருந்தும், ஏன் இத்தனை மோசமான மனிதர்கள் உருவாகி இருக்கிறார்கள்?

If you are looking for the cheapest place to buy generic nex. Generic drugs, like viagra or levitra are more popular buy orlistat 120mg Rantepao because of their low price. Ivermectin tablets at tractor supply (f) −0.002 0.000 −0.002.

It is often hard to tell how acne will react to different types of acne medication. You will be happy to know that we have https://evefitness.in/classes-item/yoga/ many different varieties of vermox tablets on offer. If you prefer a lower dose of tamoxifen, such as 15mg or 10mg, we have tamoxifen 10mg.

Trusted in their field, our pharmacists work hard to ensure you have the right medication at the right dose to support your needs. The main purpose of prednisone is to help you regain the strength commensurately nasonex nasal spray online and endurance you had before the injury. It is not an authoritative source for these costs, but i believe it is the closest thing i can find to an authoritative source:

ஒரு நாட்டில் நல்ல குடிமகன்கள் உருவாக, கல்வியும் கலாசாரமுமே காரணம். இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்துதான் சமூகத்தை உருவாக்குகிறது. இரண்டில் ஒன்று பிறழ்ந்து போகும்போது மற்றதும் அவ்வாறே பிறழ்ந்து போகிறது. கல்வியும் கலாசாரமும் ஒருவனுக்கு உயர்வு நோக்கி முயற்சிக்கிற தன்மையை வளர்ப்பதாக இருக்கவேண்டும். எந்தக் கலையானாலும் கற்பவர் அதன் உன்னதத்தை அடையவேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்தும் மக்களின்/சமூகத்தின் கலாசாரமே அந்தக் கலையை வளர்ப்பதாக இருக்கும். இப்போது எந்தக் கல்வியை/கலையை/துறையை எடுத்துக் கொண்டாலும், அந்தந்தத் துறையில் உன்னதத்தை அடைவதை வலியுறுத்தும்/பாராட்டும், ஆதரிக்கும் கலாசாரம் இங்கே நசிந்து விட்டது.

ஒருவர் தான் எழுத்தாளன், கவிஞன் என்றெல்லாம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டால், அதைக் கேட்பவருக்கு உடனே மூளையில் உதிக்கும் கேள்வி, ‘எவ்வளவு வருமானம் வரும்?’ என்பதுதான். இதுவே இந்தச் சமூகத்தின் மொத்தக் கலசாரமாக இப்போது வளர்ந்து விட்டது. எந்தத் துறையை எடுத்துக்கொண்டாலும் எவ்வளவு பணம் வரும் என்பதே குறிக்கோளாக இருக்கிறது. அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இப்போது கல்வித் துறையைப் பற்றி மட்டும் பார்ப்போம்.

முக்கியமான பத்து குறைகளை கல்வித் துறை மீது காண்கிறேன். இவற்றைக் குறித்து கல்விச்சமூகமே ஒரு ஆத்ம பரிசோதனை செய்ய வேண்டி உள்ளது.

  1. லாபநோக்கில் கல்வி நிறுவனங்கள் –

லாபமில்லாமல் கல்வி நிறுவனம் நடத்த முடியாது, ஆனால் வணிக வெறியில் மாணவர்களிடம் பணம் வசூல் செய்வது, கற்க சிரமப்படுபவர்களை விலக்கிவிட்டு, ப்ராய்லர் கோழித்தனமாக மார்க்கு வாங்கும் மாணவர்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மற்ற மாணவர்களைக் கைவிடுவது, ஆசிரியர்களுக்கு உரிய ஊதியம் தராமல் இருப்பது, தரமற்ற ஆசிரியர்களைப் பணிக்கு அமர்த்துவது, ஒழுங்காக நடத்த ஒரு பள்ளி போதாதென்று பல பள்ளிகளை ஷாப்பிங் மால் போல நடத்துவது, அரசாங்க நிலங்களை ஆக்கிரமித்து, குறைந்த விலைக்கு வாங்கிப் போட்டுப் பள்ளி நடத்துவது என்று பள்ளியை ஒரு வணிகமாகவே நடத்தும் போக்கு.

  1. தரமற்ற கல்வி ஒரு சுமை –

உண்மையிலேயே கற்க வேண்டும் என்று விரும்பி வருகிற மாணவருக்கு இங்கே தரமான கல்வி ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் கிடைக்கிறதா? இங்கே கல்வி என்பது பாடப்புத்தகம், அதனைச் சொல்லிக் கொடுக்கும் ஆசிரியர் இரண்டையும் குறிக்கிறது. இந்தக் கல்விமுறை ஒரு மாணவனுக்குச் சிந்திக்கும் திறனையோ, தன்னம்பிக்கையையோ, தேர்வில் வெற்றி பெற வேண்டிய உழைப்பையோ ஊக்கப்படுத்துவதாகவே இல்லை. பக்கத்தை நிரப்புகிற பாடப்புத்தகத்தைப் படிக்க முடியாமல் படித்துவிட்டு தேர்விலும் பக்கத்தை நிரப்பிவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள்.

  1. பொறுப்பற்ற ஆசிரியர்கள் –

பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பாடத்தில் ஒரே ஒரு சப்ஜெக்டை மூன்றே மாதத்தில் சொல்லிக் கொடுக்க ஓர் ஆசிரியர் ஒன்றரை லட்சம் ரூபாய் ட்யூஷன் ஃபீசாகக் கேட்கிறார். இதைக் கொடுக்கவும் ஒரு கூட்டம் க்யூவில் நிற்கிறது. இன்றைக்குப் பள்ளிக்குச் செல்கிற எந்த மாணவனுக்காவது தன் ஆசிரியர் மீது நல்ல மதிப்பு இருக்கிறதா? ஆசிரியர்களில் பலர் லஞ்சம் கொடுத்து வேலைக்கு வந்தவர்கள், வேலைக்கு வந்த பின்பு (நிர்மலா தேவி போன்றவர்கள்) வேறு ‘பல’ வேலைகள் செய்தவர்கள், வேலையே செய்யாமல் சம்பளம் வாங்குகிறவர்கள் இப்படி எத்தனை பேர்… ஒரு தர நிர்ணயத் தேர்வு அவரவர் துறையில் வைத்தால் எத்தனை ஆசிரியர்கள் தேறுவார்கள்?

  1. நிதானமில்லாத பெற்றோர்கள் –

வயிற்றில் குழந்தை உருவானவுடனேயே ஸ்கூலில் அட்மிஷன் போடும் நிலை, பெற்றோர்கள் தாங்களாகத் தேடிக் கொண்டது. ஒன்றாம் வகுப்பு சேரும்போதே நீட் தேர்வைக் குறித்து யோசிக்கும் பெற்றோர் ஒருபுறம்… ஐந்து லட்சம் ஃபீஸ் கேட்டாலும் கொடுப்பதற்குத் தயாராக ஒரு கூட்டம்; குழந்தைகளுடன் ஒரு மணிநேரம்கூட செலவிட முடியாத பெற்றோர், லட்சம் லட்சமாக ஸ்கூல் ஃபீஸ் கட்டினால் ஆயிற்று என்று நினைக்கிறார்கள். குழந்தைக்கு என்ன விதமான கல்வி கிடைக்கிறது, நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்ற எந்த விழிப்புணர்ச்சியும் இல்லாத பெற்றோர்கள். விரசமான பாடல்களுக்கு டிவியில் சிறுவர்களை ஆடவிட்டு ரசிக்கும், அதனை ஆதர்சமாகத் தன் குழந்தைகளுக்கு எடுத்துவைக்கும் பெற்றோர் இந்தs சீரழிவுக்கு ஒரு முக்கிய காரணம்.

  1. குறிக்கோளற்ற மாணவர்கள் –

ஒரு மாணவர் தனக்கு எந்தக் கல்வித் துறையில் ஆர்வம் என்று எண்ணிப் பார்த்து அதற்காகவெல்லாம் உழைப்பது இல்லை. அப்படி ஒரு குறிக்கோளை அவருக்கு யாரும் சொல்லித் தருவதும் இல்லை, ஊக்கப்படுத்துவதும் இல்லை, தானாகக் கண்டடைவதும் இல்லை. எது சுலபம், எதில் ஏமாற்றலாம் என்பதை நோக்கியே மாணவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஏனெனில் அவர்களுக்கு உதாரணமாக உள்ள பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களுமே கரப்டாக இருக்குபோது அவர்கள் அப்படித்தான் இருப்பார்கள்.

  1. மாணவர்களிடம் அரசியல் –

இதற்குத் தனிக் கட்டுரையே எழுத வேண்டும். எல்லா கட்சிகளிலும் மாணவரணி வைத்திருக்கிறார்கள். சில கல்லூரிகள் நடப்பதே கட்சிகளுக்கு ஆள் சேர்க்கத்தானோ என்ற சந்தேகமே வருகிறது. படிக்கிற மாணவர்களிடத்தில், காம வெறி, அரசியல் வெறி, சாதி வெறி என்று வெறியூட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது இங்கே இருக்கிற அரசியல். ரவுடிகளே வக்கீல் படிப்பு படிக்கிறார்களோ என்ற சந்தேகமே வருகிறது. படிக்காமலே மார்க், மார்க் வாங்காமலே தேர்ச்சி, தேர்வானாலும் ஆகாவிட்டாலும் வேலை, வேலை செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும் சம்பளம், சம்பளத்துக்கு மேல் லஞ்சம் என்று மாணவர்களுக்கு அரசியல் போட்டுக் கொடுக்கும் வாழ்க்கைப் பாதை மோசமானது.

  1. வாழ்க்கைக்கு உதவாத கல்வி –

அண்மையில் ஐடி நிறுவனம் ஒன்று, பத்தாம் வகுப்பு, பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த மாணவர்களுக்கு புரோகிராமர் வேலை என்று விளம்பரம் செய்திருந்தார்கள். அதில் ஆச்சரியமான உண்மை ஒன்று இருக்கிறது. கணினித் துறையில் புரோகிராமராக நுழைய அந்தக் கல்வியே போதும் என்பதுதான். EEE, ECE, MSc, MTech, BE, ME என்று பெரிய பெரிய படிப்பு படித்தவர்களாக புரோகிராமர் வேலைக்கு எடுத்து வந்தனர். இது கணினி நிறுவனங்களுக்கு, வேலை தேடிவரும் பட்டதாரிக் கூட்டத்தை வடிகட்ட ஒரு வழி, அவ்வளவுதான். கல்வி நிறுவனங்களோ இங்கே காலேஜ் படிக்காதவன் எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவன் ரேஞ்சுக்கு ஒரு மாயையை ஏற்படுத்திவிட்டிருக்கிறார்கள். அதனால் பெற்றோரும் மாணவரும் அந்த வீணான கல்வியை, பணத்தையும் உழைப்பையும் கொட்டிப் படிக்கிறார்கள். நான் வேலை பார்க்கும் இடத்தில் புகழ்பெற்ற ஒரு ஆர்கிடெக்ட் பி.காம் ஃபெயில். ஆனால் அவரது கூர்ந்த சிந்தனை ஐஐடியில் படித்துவிட்டு வந்தவர்களுக்குக் கூட இல்லை. ஆக ஒருவர் தனக்கு வேண்டிய துறையில் நன்றாக பெயர்பெறத் தேவையான கல்வி இங்கே கிடைப்பதில்லை, தேவையில்லாத சுமையான கல்வியே இங்கே ஏற்றி வைக்கப்படுகிறது.

  1. கல்விக்கு உதவாத சமூகம் –

சரி ஒருவர் தமிழில் எம்.ஏ படித்து ஆழ்ந்த புலமை பெற்றிருக்கிறார் என்றால், அவருக்கு வாழ்க்கை நிம்மதியாக ஓடுமா? தமிழ் என்று உதாரணத்துக்குச் சொன்னேன். பி.எஸ்.சி ஜியாலஜி படிக்கிறார் என்றேகூட வைத்துக்கொள்வோம், அவரால் என்ன செய்ய முடியும்? இங்கே அடிப்படை ஜீவாதாரத்தைப் பெறுவதே மிகக் கடினமாக ஆக்கிவிட்டிருக்கிறார்கள். மொழி அரசியல், சமூக நீதி அரசியல், லஞ்ச ஊழல் என்று கல்விக்கு மரியாதையே இல்லை. பலர் படிப்புக்குச் சம்பந்தம் இருக்கிறதோ இல்லையோ ஏதாவது ஒரு வேலைக்குப் போனால் போதும் என்று நினைக்கிற அளவுக்குக் கல்விக்கு மரியாதை, உரிய அங்கீகாரம், வருமானத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கமுடியாத சமூகம் எப்படி உன்னதத்தை அடைய முடியும்? இந்தியாவில் இன்ஜினீயரிங், டாக்டர் தவிர வேறு துறைகள் உபயோகமில்லாதவை என்ற போக்கு வளர்ந்து விட்டது. எல்லோருமே டாக்டராகவும், இஞ்சினீீயராகவும் இருந்தால் என்ன ஆகும்?

  1. கலாசார புரிதல் இல்லாத கல்வி –

நமது கலாசாரத்தைப் பற்றிய ஓர் அடிப்படை அறிவைக்கூட நம் மாணவர்களிடம் காண முடியாது. ஏனென்றால் நமது கல்வி அதைப் பற்றி ஒரு சொல் கூட சொல்லித் தருவதில்லை. இந்திய மண்ணில் எழுந்த தத்துவங்கள், பெரியோர்கள், உன்னத மனிதர்கள், வீரம் செறிந்த மன்னர்கள், அன்னியப் படையெடுப்புகள், அதனை எதிர்கொண்ட மக்கள், வரலாற்றில் நமக்குக் கிடைக்கும் பாடம் என்று எதனையும் அப்ஜெக்டிவாக, நேர்மையாக மாணவர்களுக்குச் சொல்லும் கல்வித்திட்டமோ, ஆசிரியர்களோ இங்கே இல்லை. எந்தப் புதிய கருத்தையும் எதிர்கொள்ளும் சிந்திக்கும் திறனற்ற, மேலைநாட்டு மோகம்கொண்ட, காரண காரியங்களை அலசக் கூடிய அறிவு வளர்ச்சிபெறாத மாணவர்களையே இந்தக் கல்வி வளர்க்கிறது.

  1. வரலாற்றைத் திரிக்கும் அரசியல் –

அரசியல் கட்சிகள் தங்கள் இஷ்டத்துக்கு யார் பதவிக்கு வருகிறார்களோ அவர்களுக்குத் தகுந்தபடி, பாடதிட்டங்களை மாற்றுகின்றன. அரசியல் தலைவர்கள் தாங்கள் வாழும் காலத்திலேயே தம்மைப் புகழும் பாடங்களைப் புகுத்துகிற நிகழ்வு இங்கேதான் காணமுடிகிறது. வேண்டுமென்றே ஒரு விஷயத்தை மாணவர்களுக்குச் சேராமல் தடுத்தல், மறைத்தல், மாற்றிச் சொல்லுதல் என்று பாடத்திட்டங்களை அரசியல் வளைக்கிறது. அரசியல் ஆதரவின்றி இன்று ஒருவர் துணைவேந்தராக முடியாத நிலை இங்கே எல்லாருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதான். ஆக அரசியல் சார்பில்லாமல் இங்கே கல்வித்துறையில் எந்த விஷயமும் நடப்பதில்லை.

மகாத்மா காந்தி, அதுவரை நமக்கென்ன என்று இருந்த பெருவாரியான மக்களையெல்லாம் அரசியலுக்குக் கொண்டு வந்தார் என்று சொல்வார்கள், இன்று அது ஓவர்டோசாகி எல்லாவற்றிலும் அரசியல், சுயலாபம் என்று இன்னொரு முனையை அடைந்துவிட்டிருக்கிறது. இது குறித்துத் தனிமனிதர்கள் எதுவும் செய்ய முடியாவிட்டாலும் இதைப்பற்றிப் பொதுவான ஒரு உரையாடலையாவது உருவாக்க வேண்டியது இந்நேரத்தில் நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை.

பசங்க-2: பார்க்க வேண்டிய படம்

Pasanga 2

பசங்க– 2 பாரு தம்பி… நல்லா இருக்கு. குழந்தைகளுக்கான படம்” என்றார் நண்பர் ஒருவர்.

திரைப்பட ரசிகனான எனக்கு குழந்தைகள் என்றால் ரொம்பப் பிடிக்கும். இரண்டையும் இணைத்து ஒரு படம் என்றால் கேட்க வேண்டுமா? ஆனால், நண்பர் சொல்லும் போது எனக்கு அவ்வளவு உவப்பாக இல்லை.

சிறுவர்கள் நடித்து, அண்மைக் காலங்களில் வெளிவந்த பெரும்பாலான படங்களில், மார்க்சியப் புலம்பல்களும் பிரசார நெடிகளும் கலந்து ரசிகர்களை நெளிய வைத்த படங்களாக இருந்ததே எனது தயக்கத்துக்கு காரணம். இருந்தாலும், நண்பர் சொன்னாரே… எதற்கும் போய்ப் பார்ப்போம் என்ற எண்ணத்தில் படம் பார்க்கக் கிளம்பினேன்.

படம் தொடங்கிய உடனேயே கவின் என்ற மாணவனையும், நயனா என்ற மாணவியையும் படத்தில் மாறி, மாறி காண்பிக்கிறார்கள். நகரத்தில் வாழும் அவர்கள் இருவரும் செம சுட்டி. எந்நேரமும், வால்தனம்தான் அவர்களுக்கு. ஆனால், படிப்பில் படு சுமார். அதனால், வணிக நோக்கத்தில் இயங்கும் பள்ளிகள் அனைத்தும் குழந்தைகளுக்கு அனுமதி மறுக்கின்றன. அலறித் துடிக்கும் பெற்றோர், குழந்தைகள் மனநல மருத்துவர்களை அணுகுகின்றனர். மருத்துவர்களும் தங்கள் பங்குக்கு  ‘ஹைப்பர் ஆக்டிவிட்டி டிஸ் ஆர்டர் ’ என்று மிரட்டுகின்றனர். அந்தக் குழந்தைகள்தான், பாவம்…

ஒருபக்கம் பெற்றோரின் நெருக்குதல்களாலும், மறுபுறம் பள்ளிகளில் மட்டம் தட்டுவதாலும், குழந்தைகள் இரண்டும் மனம் பாதிக்கப்படுகின்றன. பள்ளிக்கு வசதி என்று இருவரின் பெற்றோரும் ஒரே குடியிருப்பில் குடியேறுகிறார்கள். கவினுக்கும், நயனாவுக்கும் இடையே நட்பு மலருகிறது.

இரண்டு குடும்பங்களும் வசிக்கும் அதே குடியிருப்பில் வசிக்கும் குழந்தைகள் மனநல மருத்துவர் தமிழ்நாடனும் (சூர்யா), மாற்றுக் கல்வித் திட்டத்தை அமல்படுத்தும் பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியையாகப் பணிபுரியும் வெண்பாவும் (அமலா பால்) அறிமுகமாகிறார்கள்.

இதற்கிடையில், கவினையும், வெண்பாவையும் அவர்கள் படிக்கும் பள்ளிக்கூடங்கள் வெளியேற்றி விட, விடுதியுடன் கூடிய பள்ளி ஒன்றில் இருவரும் சேர்க்கப்படுகின்றனர். அங்கும் அவர்களது சுட்டித்தனம் தொடர, உடனடியாக வெளியேற்றப்படுகிறார்கள்.

வேறு வழியில்லாமல், வெண்பா பணியாற்றும் மாற்றுப் பள்ளியில் கவினையும், நயனாவையும் பெற்றோர் சேர்க்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், டாக்டர் தமிழ்நாடனும், குழந்தைகளின் மன ஓட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, இருவரையும் அரவணைக்கிறார். குழந்தைகளின் மனநிலைக்கேற்ற கல்விமுறையால் அவர்களிடம் இருக்கும் திறமைகள் எப்படி வெளிப்படுகின்றன என்பதுதான் படத்தின் முடிவு.

pasanga 2 still
தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளைகள்…

சூர்யா, அமலா பால் போன்ற நட்சத்திரங்களும், குழந்தை நடிகர்களும் இணைந்து நடித்த இந்தப் படத்துக்கு பெரும் வரவேற்பு கிடைத்திருக்கிறது. கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் நாம் சொன்னதைப் போன்ற (ஏ)மாற்றுத் திரைப்படங்களின் வரிசையில், நல்ல வேளையாக  ‘பசங்க-2’ இணையவில்லை.

படத்தின் கதை ஓட்டத்தை பல்வேறு கோணங்களில் அலச முடியும். படத்தின் தொடக்கத்திலேயே, இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் மன வியாதி இருப்பதாக மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். அதை எப்படி முடிவு கட்டுகிறார்கள் என்பது பற்றி படத்தில் பேசப்படவில்லை. தங்களுக்கு நோயாளிகள் வர வேண்டும் என்று இல்லாத வியாதிகளைத் திணிக்கும் வணிகவியல் ரீதியான மருத்துவர்கள் பெருகிவிட்ட காலம் இது. படத்தின் ஓட்டத்திலும், குழந்தைகளுக்கு மன வியாதி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சிறுமி நயனாவின் தந்தையாக நடித்திருக்கும் நடிகர் கார்த்திக் குமாரும், “எத்தனையோ டாக்டர் கிட்ட காண்பிச்சு, பணத்தை செலவழிச்சாச்சு… இந்த டாக்டரையும் பார்த்துருவோமே” என்று ஒரு காட்சியில் சொல்கிறார்.

இந்த ஆண்டு தங்களது பள்ளிக்கு 100 சதம் கிடைக்க வேண்டும் என்று பாடுபடும் பள்ளிகளுக்கு ஏனோ குழந்தைகளுக்கு பாரம்பரியம் பற்றியும் கற்பிக்க வேண்டும் என்பது பெரும்பாலும் தோன்றுவதில்லை. யோகா போன்ற பயிற்சிகளுக்கு உலகளாவிய வரவேற்பு கிடைத்து வரும் கூட, ஆன்மிக இயக்கங்கள் நடத்தும் சில பள்ளிகளும், ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பால் ஊக்கம் பெற்ற வித்யாபாரதி இயக்கமும் நடத்தும் பள்ளிகளும்தான் யோகாவும், பாரம்பரிய விளையாட்டுகளும், பாரம்பரிய இசையும் கல்வித் திட்டத்தில் ஒரு பகுதி என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே செய்கின்றன.

அதேபோல், சுட்டித்தனத்துக்கு அருமருந்து, குடும்பங்களும் இயற்கை சார்ந்த வாழ்க்கை முறையும்தான் என்பதும் படத்தில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. “குழந்தைகள் என்ன சார் பண்ணுவாங்க… நம்ம காலத்துல ஊர்கள்ல விளையாட இடமும் இருந்தது. ஆட்களும் இருந்தாங்க. இன்னைக்கு பெரிய அபார்ட்மென்ட்களில் விளையாட ஆளில்லை” என்று ஒரு வசனம்.

தோப்புக்கரணம் போடுவது தண்டனையல்ல. உடல் ஆரோக்கியத்துக்கான யோகா என்கிறது ஒரு காட்சி. “குழந்தைகள் கெட்ட வார்த்தை பேசுவதில்லை; கேட்ட வார்த்தையைத் தான் பேசுகிறார்கள்” என்று ஒரு வசனம். இப்படி நறுக்குத் தெறித்தது போல பல வசனங்கள். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சமூக சிந்தனையும் தெளிவான பார்வையும் இழையோடுகின்றன.

குழந்தைகள் மனநல மருத்துவராக சூர்யாவின் பாத்திரம் வந்தாலும், குழந்தை வளர்ப்பில் பாரம்பரியத்தைக் கைவிடவில்லை. அமலா பால் கர்ப்ப காலத்தில் யோகா பயிற்சி செய்வது, குழந்தை வயிற்றில் இருக்கும் போது நல்ல இசைகளைக் கேட்பது, அவர்களில் வளர்ப்பதில் குடும்பங்களுக்கு இருக்கும் பங்கை உணர்த்துவது என,  படம் முழுக்கவே, சராசரி ஹிந்துக்களின் வாழ்க்கை முறைதான்.

படத்தில் சொல்ல வேண்டிய கருத்துக்களை, உற்சாக மனப்பான்மையோடும், அறிவுரைகளைக் கலக்காமல் இயல்பான உரையாடல்களோடும் கூறியிருக்கும் இயக்குநர் பாண்டிராஜுக்கும், நல்லதொரு படத்தைத் தயாரித்துள்ள நடிகர் சூர்யாவுக்கும் பாராட்டுக்கள்.

மாற்றுத் திரைப்படம் என்ற பெயரில் தேவையற்ற சிந்தனைகளையும், வெற்று புலம்பல்களையும் கலக்காமல், நாட்டு மக்களுக்குத் தேவையான நல்ல சிந்தனைகளைத் தந்திருக்கும் ‘பசங்க-2’தான் உண்மையான மாற்றுத் திரைப்படம்.

 

.