தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தும் திராவிட இனவெறியும்

பாரதிய ஜனதா கட்சி தேசியச் செயலாளர் ஹெச்.ராஜாவின் தந்தையார், காலம் சென்ற பேராசிரியர் எஸ்.ஹரிஹரன் அவர்கள் தயாரித்துள்ள “தமிழ்-சம்ஸ்க்ருதம்” அகராதியின் வெளியீட்டு விழா, கடந்த ஜனவரி மாதம் 23ம் தேதி செவ்வாய்க்கிழமை அன்று மியூஸிக் அகாடமியில் நடந்தது.

The active compound of this medicine is the antibiotic azithromycin. Doxycycline 100 online no prescription cipro, doxycycline 100mg online fast delivery cipro, doxycycline 100 mg otc cipro, doxycycline 100mg hcl overnight delivery cipro, doxycycline 200mg otc, Socorro orlistat prescription doxycycline 100mg tab with paypal, doxycycline online no prescription with amex, doxycycline 200mg tabs otc, doxycycline 100mg for dogs no rx, doxycycline 100mg for dogs no prescription us, doxycycline 100mg for dogs no rx fast, doxycycline 100 mg fast no rx, doxycycline 200mg otc, d. What the hell, they might work and be free of charge.

The risk for heart attack and stroke increases further in people with diabetes who have heart disease or have a history of heart attack. It is possible to access and to browse through cost of clomiphene nz various things. The drug is also available for us .99 for 1.5 kg (7.4 lb), which can be bought in any of the big pharmacies that carry this antibiotic.

This is the most popular drug for anxiety that is taken orally, or as a liquid. In some cases, gland surgery https://abnovo.eu/services/workshops-and-training/ is the only way to remove glandular tissue that is blocking the flow of hormones and fluids from a gland to another part of the body. People who take metformin have a significantly higher chance of living longer than people who don't take it.

இதில் காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஸ்ரீ சங்கர விஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் அவர்களின் முன்னிலையில் அவருடைய அனுக்ரஹத்துடன், மாண்புமிகு தமிழக ஆளுனர் திரு.பன்வாரிலால் புரோஹித் அவர்கள் விழாவிற்குத் தலைமையேற்று, அகராதியை வெளியிட்டார்.

சம்ஸ்க்ருத பாரதி அமைப்பின் தேசிய பொதுச்செயலாளர் திரு.தினேஷ் காமத் அவர்கள் முதல் பிரதியைப் பெற்றுக்கொண்டார். பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா, பேராசிரியர் ஆர்.வன்னியராஜன் (ஆர்.எஸ்.எஸ். தமிழக-கேரள தலைவர்) ஆகியோர் வாழ்த்துரை வழங்கினார்கள்.

இவ்விழாவில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டபோது பூஜ்ய சங்கராச்சரியார் ஸ்ரீ விஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் பீடாதிபதிகள் மரபுப்படி தியானத்தில் அமர்ந்து மரியாதை செய்தார். மற்றவர்கள் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்தனர். ஆனால், “பூஜ்ய சங்கராச்சாரிய ஸ்வாமிகள் எழுந்து நிற்காமல் தமிழ்த்தாயை அவமதித்து விட்டார். அது கண்டிக்கத்தக்கது, அவர் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும்” என்று திராவிட இனவெறியாளர்கள், தமிழ் பிரிவினைவாதிகள், போலி மதச்சார்பின்மை பேசும் அரசியல்வாதிகள், கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் அனைத்து தேச விரோத, ஹிந்து விரோத சக்திகளும் குரல் எழுப்பி போராட்டங்களும் நடத்தி வருகின்றன.

இவ்விழா ஹெச்.ராஜா அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் நடத்திய விழா. இது தமிழக அரசு விழா அல்ல. ஆளுனர் கலந்துகொள்ளும் நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் அரசு நிகழ்ச்சிகளாகக் கருத முடியாது. ஆகவே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடியிருக்க வேண்டிய அவசியமே கிடையாது.

சரி, ஆளுனர் கலந்துகொள்வதால் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாட முடிவு செய்திருக்கும் பட்சத்தில், நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் அதைப் பூஜ்ய ஸ்வாமிகளிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும். தேசிய கீதம் பற்றியும் அதற்கான மரியாதைகளையும் நன்கு அறிந்திருக்கும் ஸ்வாமிகளுக்கு தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து மாநில அரசு கீதம், அதற்கு எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் இருந்திருக்கவும் வாய்ப்பு அதிகம். இதுநாள் வரை அவர்கள் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடப்படும் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்டிருக்க வாய்ப்பில்லாமலும் இருந்திருக்கலாம். ஆகவே, ஹெச்.ராஜாவோ அல்லது அவருடன் நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்தவர்களோ ஸ்வாமிகளிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

விழாவின் நிறைவில் தேசிய கீதம் பாடப்படும்போது ஸ்வாமிகள் எழுந்து நின்று மரியாதை செலுத்தியுள்ளதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தின்போது அவர் தியானம் செய்துள்ளது தமிழ்த்தாயைப் போற்றி வழிபடும் செயலே அன்றி கிஞ்சித்தும் மரியாதைக் குறைவல்ல. மேலும், அவர்கள் கலந்துகொள்ளும் நிகழ்ச்சிகளில் வேத மந்திரங்கள், திருமுறைகள் அல்லது பாடல்கள், கீர்த்தனைகள் போன்றவையே இறைவணக்கமாகப் பாடப்படும். அந்தச் சமயங்களில் பெரியவர்கள் அமர்ந்த நிலையில் தியானம் செய்வதே வழக்கம். அதே போன்றுதான் இவ்விழாவிலும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைக் கடவுள் வாழ்த்தாகப் பாவித்துத் தியானம் செய்திருக்கிறார். மரியாதை என்கிற பெயரில் நின்றுகொண்டு அடுத்தவர்களை வேடிக்கைப் பார்ப்பதைவிட கண்களை மூடியபடி தியானம் செய்வது மிகவும் மேன்மையான செயலே.

இருப்பினும், தமிழை வைத்து அரசியல் வியாபரமும் மொழி வியாபாரமும், பிரிவினைவாதமும் செய்துகொண்டிருப்பவர்கள் குய்யோ முறையோ என்று கூக்குரல் இடுவார்கள் என்பதும், தமிழை ஆண்ட தெய்வத்தாய் ஆண்டாள் பிரச்சனையில் பெரிதும் பின்வாங்கப்பட்டிருக்கும் அவர்கள் அந்தப் பிரச்சனையைத் திசைத்திருப்ப இந்தச் சம்பவத்தைப் பயன்படுத்துவார்கள் என்பதும் எதிர்பார்த்ததே. அதைப்போலவே நடந்துகொண்டும் இருக்கிறது. ஆகவே, இந்தத் தேச விரோத, ஹிந்து விரோத கும்பலின் அலறல்களையும், கண்டனங்களையும் புறந்தள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பற்றிய பல உண்மைகளைத் தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு எடுத்துச் சொல்லும் வாய்ப்பாகவும் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து உருவான கதை

மனோன்மணீயம் பெருமாள் சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் 1891ம் ஆண்டு எழுதிய “மனோன்மணீயம்” நாடகத்தில், தொடக்கத்தில் கடவுள் வணக்கத்தைத் தொடர்ந்து தமிழைத் தெய்வமாகப் போற்றி “தமிழ்த் தெய்வ வணக்கம்” என்கிற தலைப்பில் எழுதிய பஃறாழிசைக் கொச்சுக் கலிப்பா பாடலே ‘நீராருங் கடலுடுத்த…..’ என்ற பாடல்.

இந்த பாடலின் முடிவில்,

“ஆரியம்போல் உலகவழக்கு அழிந்தொழிந்து சிதையாஉன்
சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துதுமே!”

என்று வருகின்றது.

அதாவது சம்ஸ்க்ருத மொழியை ‘ஆரியம்’ என்று குறிப்பிட்டு, அந்த சம்ஸ்க்ருத மொழி உலக வழக்கு அழிந்து ஒழிந்து சிதைந்திருப்பதைப்போல் சிதையாமல் சீரிய இளமையுடன் இருக்கும் உன் திறத்தை வியந்து, செயல் மறந்து வாழ்த்துகிறோம், என்று தமிழ்த் தெய்வ வணக்கத்தை நிறைவு செய்கிறார்.

சிந்து சரஸ்வதி நதி தீரங்களில் வளர்ந்த வேத நாகரிகத்தையும், நமது பாரத கலாச்சாரத்தையும், ஆன்மிகப் பாரம்பரியத்தையும், இசை மற்றும் கலைகளையும், பண்பாட்டையும் உலகெங்கும் பறைசாற்றிய ஒரு உன்னத மொழியை “உலக வழக்கு அழிந்து ஒழிந்து சிதைந்தது” என்று ஒருவர் கூறுவாரேயானால், அவர் மொழி வெறி கொண்டவரும் உள்ளம் முழுவதும் சம்ஸ்க்ருத வெறுப்பு உடையவருமாகத்தான் இருக்க முடியும். கடவுள் நம்பிக்கைக் கொண்டவராகவும், சைவ சித்தாந்தியாகவும் இருந்தாலும், மனோன்மணீயம் சுந்தரனாரின் சம்ஸ்க்ருத வெறுப்பும், திராவிட இனவெறியும் அனைவரும் அறிந்ததே.

ஆகையினால்தான், 1970ம் ஆண்டு தமிழக முதல் அமைச்சராக இருந்த கருணாநிதி, தமிழகத்திற்கென்று ஒரு மாநில கீதம் கொள்வதாகக் கொள்கை முடிவு செய்து, மனோன்மணீயம் சுந்தரனாரின் தமிழ்த் தெய்வ வணக்கப் பாடலைத் தேர்வு செய்தபோது, சம்ஸ்க்ருத மொழியை அவமதிக்கும் இரண்டாம் பத்தியை நீக்கிவிட்டு, முதல் பத்திக்குப்பிறகு, “உன் சீரளமைத் திறம் வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துதுமே” என்கிற கடைசி வரியை மட்டும் இணைத்து, அதைத் “தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து” என்கிற பெயரில் மாநில கீதமாக அறிமுகம் செய்தார்.

அதைப் பற்றிய அரசாணை வெளியிடும்போது, “ஒரு மொழியை வாழ்த்தும்போது மற்றொரு மொழியைக் கொச்சைப்படுத்துதல் கூடாது” என்று கூறவும் செய்தார். ஆனால் அவர் அப்படிக் கூறியது பொது மக்களுக்காக என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்றதுதான். ஏனென்றால், அன்றைய காலகட்டத்தில், தமிழகமெங்கும் சம்ஸ்க்ருதம் அறிந்த அறிஞர்கள் ஏராளமானோர் இருந்தார்கள் என்பதாலும், அவ்வாறு அந்தப் பத்தியையும் சேர்த்து தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தாக அறிவித்தால் நாடெங்கும் பெரும் பிரச்சனை உருவாகும் என்பதாலும் தான் அவர் அந்தப் பத்தியை நீக்கி வெளியிட்டார் என்பது திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைகளையும், கருணாநிதியின் அரசியலையும் அறிந்தவர்களுக்குச் சுலபமாகப் புரியும். மேலும், தன்னுடைய கோழைத்தனத்தையும் பெருமையாக மாற்றிக்கொள்ளக் கூடிய சாமர்த்தியம் மிகுந்தவர் தான் கருணாநிதி என்பதும் தெரிந்ததே!

அதோடு மட்டுமல்லாமல், அப்போது தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை அறிவித்த அரசாணையில் (Memo No: 3584/70-4dated 23 November 1970) “அரசுத்துறைகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மற்றும் கல்வி நிலையங்கள் ஆகியவை ஏற்பாடு செய்யும் விழாக்கள் அனைத்திலும் விழா தொடக்கத்தில் திரு.பி.சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் எழுதிய ‘மனோன்மணீயம்’ காவியத்திலுள்ள பாடலை ‘கடவுள் வாழ்த்து’ ஆகப் பாடவேண்டும்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், “திரு.எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் அவர்கள் இசையமைத்துள்ளபடி, மோகனம் ராகத்திலும், திஸ்ரம் தாளத்திலும் தான் பாடவேண்டும்” என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அதே சமயத்தில், பாடல் இசைக்கப்படும்போதோ, பாடப்படும்போதோ அனைவரும் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்படவில்லை.

நியாயமான கருத்தும் காஞ்சி மடத்தின் விளக்கமும்

இந்தப் பாடலைப் பற்றி “தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து: தெரிந்த பாடல், தெரியாத உண்மைகள்” என்கிற கட்டுரை ஒன்றை எழுதியுள்ள எழுத்தாளர் ஜடாயு, தன் கட்டுரையில், “ஆரியம் போல் உலகவழக்கொழிந்து என்று எழுதியிருப்பது, அறிஞரான சுந்தரம்பிள்ளையும் கால்டுவெல் உருவாக்கிய ஆதாரமற்ற திராவிட இனவாதத்திற்கும் மொழிக் காழ்ப்புணர்வுக் கொள்கைகளுக்கும் ஆட்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் என்பதைக் காட்டுகிறது. உண்மையில், ஆரியம் என்று இங்கு சுட்டப்படும் சம்ஸ்கிருத மொழி உலகவழக்கு என்று சொல்லப்படும் பாமரர்களின் பேச்சு வழக்குத் தளத்தில் எப்போதுமே இயங்கியதில்லை என்னும்போது, அது எப்படி அழிந்தொழியும்? பல சம்ஸ்கிருத நாடகங்களிலேயே கூட, இடையிடையே வரும் உரையாடல்கள் பிராகிருதம், அபப்ரம்சம் முதலான பேச்சு மொழிகளிலும், கவிதைகள் சம்ஸ்கிருதத்திலும் உள்ளதை நாம் காணமுடியும். அந்தப் பேச்சு மொழிகளும் இன்றைய வட இந்திய மொழிகளும் எல்லாம் கூட சம்ஸ்கிருதத்தின் வடிவங்களே” என்று கூறுகிறார்.

“உண்மையில், சுந்தரம்பிள்ளை இந்த வரிகளை எழுதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் தான் சம்ஸ்கிருதம் ஐரோப்பாவிலும் அதைத் தொடர்ந்து உலகெங்கும் பிரபலமாகிக் கொண்டிருந்தது. கீதையும் உபநிஷதங்களும் சாகுந்தலமும் மேற்கத்திய அறிஞர்களால் பயிலப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. இந்திய தேசிய மறுமலர்ச்சியையும், இந்திய சுதந்திரத்தையும் தொடர்ந்து சம்ஸ்கிருதத்திற்கு ஏறுமுகம் தானே தவிர அது ‘அழிந்து ஒழிந்து சிதைய’ எல்லாம் இல்லை. ஒரு மாபெரும் நகைமுரணாக, அவரது பெயரிலும், அவர் எழுதிய இந்தப் பாட்டிலுமே சுந்தரம், நீர், வதனம், பரதகண்டம், தக்கணம், திராவிடம், திலகம், வாசனை, உலகம், திசை, பரம்(பொருள்), உதரம், உதித்தே என்று இத்தனை சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் உள்ளன. மேலும், இன்றும் உயிர்த்துடிப்புடன் வாழும் பெருமதங்களின் (இந்துமதம், பௌத்தம், ஜைனம்) ஆதார நூல்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மொழி சிதைந்து ஒழிந்தது என்று சுந்தரம்பிள்ளை கருதியிருந்தால் அது அபத்தமானது” என்று மேலும் குறிப்பிடுகிறார்.

ஜடாயு அவர்களின் இதே மாதிரியான கருத்தை சமூக வலைதளங்களில் நியாயமாகச் சிந்திப்பவர்கள் பலர் பகிர்ந்துள்ளனர்.

இந்தப் பிரச்சனை குறித்து காஞ்சி மடம் வெளியிட்டுள்ள விளக்கத்தில், “விழாக்களில் கடவுள் வாழ்த்து பாடும்போது பக்தர்கள் மட்டுமே எழுந்து நிற்பார்கள். மடாதிபதிகள் தியான நிலையில் இருந்து மரியாதை செலுத்துவார்கள். தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தையும் கடவுள் வாழ்த்துக்கு இணையான வழிபாடாகவே பாவித்து அவர் தியான நிலையில் இருந்தார். தேசிய கீதத்தைப் பொறுத்தவரை தேசத்துக்கு உண்டான மரியாதை கொடுப்பதற்காக எழுந்து நின்றார்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

ஆகவே, மேற்கூறப்பட்ட அரசாணையின்படி, காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் பூஜ்ய ஸ்ரீ விஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் செய்தது தவறே அல்ல என்பது தெளிவாக நிரூபணம் ஆகின்றது. மேலும், அவரும் அவர்களுடைய தர்மப்படியும் மரபின்படியும், கடவுள் வாழ்த்து பாடப்படும்போது, அமர்ந்த நிலையில் தியானம் செய்துள்ளார். எழுந்து நின்று சுற்றிலும் பார்வையை அலையவிடுவதை விட, அமர்ந்த நிலையில் தியானத்தில் இருப்பது உயர்ந்த மேன்மைமிகு செயலாகும். இதே விளக்கத்தையும் காஞ்சி சங்கர மடம் அளித்துள்ளது. இதுவே போதும். வருத்தம் தெரிவிக்கவோ மன்னிப்பு கேட்கவோ அவசியமே இல்லை. எனவே, அவர் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் என்று போராடுவது அபத்தம் ஆகும்.

அரசாணை வெளியிட்டவரே அமர்ந்திருந்த காட்சி

இதனிடையே இந்தப் பிரச்சனையக் கையில் எடுத்துக்கொண்ட ஹிந்து விரோத சக்திகள் ஆங்காங்கே ஆர்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டன. தற்போது பலவீனமான நிலையில் திராணியற்று இருக்கும் தமிழக அரசும் அம்மாதிரியான ஆர்பாட்டங்களுக்கும் போராட்டங்களுக்கும் அனுமதி அளித்து வருகின்றது. இம்மாதிரி ஆர்பாட்டங்கள் நடந்துவந்த நிலையில், 2010ம் ஆண்டு அப்போதைய தி.மு.க அரசு கோயமுத்தூரில் நடத்திய உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டபோது முதல் அமைச்சர் கருணாநிதி எழுந்து நிற்காமல் அமர்ந்தபடியே இருந்ததும், அதே மாநாட்டின் நிறைவில் தேசிய கீதம் இசைக்கப்பட்டபோது அவர் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ததும், பதிவு செய்யப்பட்ட வீடியோ பதிவுகள் சமூக வலைதளங்களில் பரவலாக வெளியாயின. அந்தப் புகைப்படங்களும் வெளியிடப்பட்டன.

இப்போது காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரைக் கண்டித்துத் தூற்றிப் பேசுபவர்களும், ஆர்பாட்டம் நடத்துபவர்களும், பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருபவர்களும் அப்போது வாய்மூடி மௌனமாக இருந்தது தற்போது வெளியாகி, அவர்களுடைய இரட்டை வேடம் தோலுரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தோலுரிக்கப்பட்ட திராவிட இனவெறி

கருணாநிதி தமிழ்த்தாய்க்கு அவமரியாதை செய்தது வெளியானதைத் தொடர்ந்து மேலும் சில திராவிடப் போலித் தனங்கள் வெளியாயின.

பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஷெட்யூல்டு பிரிவினர் அணியின் மாநிலத்தலைவரும் ‘ஈ.வெ.ராவின் மறுபக்கம்’ புத்தகத்தை எழுதியவருமான ம.வெங்கடேசன் தன்னுடைய முகநூல் பக்கத்தில், “1971ம் ஆண்டு (14-8-71), டாக்டர் பட்டம் பெற்ற கலைஞரைப் பாராட்டுவதற்காக விழா ஒன்றை சென்னை பகுத்தறிவாளர் கழகம் பெரியார் திடலில் நடத்தியது. ஈ.வெ.ரா தலைமையில் நடைபெற்ற இவ்விழாவில் குன்றக்குடி அடிகளார், என்.டி.சுந்தரவடிவேலு, ஏ.என்.சட்டநாதன், கீ.வீரமணி மற்றும் அமைச்சர் பெருமக்கள் கலந்து கொண்டனர். அப்போது புதிய தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுப் பேசிய ஈவெரா, ‘கடவுள் வாழ்த்துக்குப் பதிலாக இது என்றால், ஒரு முட்டாள்தனத்துக்குப் பதிலாக இன்னொரு முட்டாள்தனம் என்றுதானே அர்த்தம்?’ என்றார்” என்று கவிஞர் கருணானந்தம் அவர்கள் எழுதியுள்ள ‘தந்தை பெரியார்’ (பக்கம்-569) என்ற நூலை மேற்கோள் காட்டிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மேலும் 12 ஆகஸ்டு 1971 அன்று தமிழ்த்தாயைக் கொச்சைப் படுத்தியும், அருவருக்கத்தக்க விதத்தில் அவமானப்படுத்தியும், “மூவாயிரம் ஆண்டுக்கு மேலாக இருக்கும் தமிழ்த்தாய் உங்களைப் படித்தவராக ஆக்கினாளா?” என்று கேள்வி கேட்டு ஈ.வெ.ரா பேசிய உரையையும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார் ம.வெங்கடேசன்.

ஈ.வெ.ராமசாமி, கருணாநிதி வழியில் தற்போதைய தி.மு.க செயல் தலைவர் ஸ்டாலினும் தன்னுடைய மேதாவிலாசத்தைக் காட்டி வருகிறார். சென்ற மாதம் நடைபெற்றப் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் பேசிய ஸ்டாலின், குடியரசு தினம் ஜனவரி 25 என்றும், பிறகு டிசம்பர் 25 என்றும், பின்னர் சுதந்திர தினம் ஜனவரி 15 என்றும் தவறாகக் கூறியுள்ளார்.

இது மட்டுமல்லாமல் சில தினங்களுக்கு முன்பு ஒரு திருமண விழாவில் பேசிய ஸ்டாலின் தேசிய கீதத்தை நாட்டுப்புறப்பாடல் என்றும் கூறித் தன் அறிவை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

இதே பாரம்பரியத்தில் வளர்ந்துள்ள தி.மு.க கட்சியைச் சேர்ந்த முன்னாள் அமைச்சர் சுப்புலட்சுமி ஜகதீசன் காஞ்சி சங்கராச்சாரியர் ஸ்ரீ விஜயேந்திரரைக் கண்டித்து நடத்தப்பட்ட ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் தானே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைப் பாடுவதாகச் சொல்லி அனைவரையும் எழுந்து நிற்கச் சொல்லிவிட்டுப் பின்னர் தப்பும் தவறுமாகப் பாடினார்.  இதன் வீடியோவை இங்கு காணலாம்.

தமிழ் பிரிவினைவாதமும், ஹிந்து விரோதமும், தேச விரோதமும் பரப்பிவரும் நாம் தமிழர் கட்சியின் தலைவர் சீமான் ஏற்கனவே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைக் கொளுத்துவோம் என்று பேசியுள்ளார்.

இவர்கள் போதாதென்று, தௌஹீத் ஜமாத் போன்ற இஸ்லாமிய அமைப்புகள் அவர்கள் கொள்கைப்படி தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடக்கூடது என்றும், அவ்வாறான சூழ்நிலை அமையும்போது சிறுநீர் கழிக்கச் செல்வது போல வெளியேறிவிட வேண்டும் என்றும் முஸ்லிம் மக்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றன. இதற்கெல்லாம் எந்த “தமிழ்” அமைப்புகளும் போராடவில்லை.

பகிரங்க மன்னிப்புக் கேட்பார்களா?

இன்று பேச இயலாத நிலையில் இருக்கும் கருணாநிதி 2010ஆம் ஆண்டு தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டபோது எழுந்து நின்று மரியாதை செய்யாமல் இருந்ததற்காக, அவர் சார்பாக அவரது மகனும் தி.மு.க செயல்தலைவருமான ஸ்டாலின் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்பாரா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை மிகவும் மோசமாக எழுதியும் பேசியும் அவமானப்படுத்தி அவமரியாதை செய்த ஈ.வெ.ரா சார்பாக திராவிடர் கழகத்தலைவர் வீரமணி பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருவாரா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைத் தப்பும் தவறுமாகப் பாடி அவமதித்த சுப்புலட்சுமி ஜகதீசன் பகிரங்க மன்னிப்புக் கேட்பாரா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைக் கொளுத்துவோம் என்று சொன்ன நாம் தமிழர் கட்சித் தலைவர் சீமான் பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருவாரா?

தற்போது ஸ்ரீ விஜயேந்திர ஸ்வாமிகளுக்கு எதிராக ஆர்பாட்டம் செய்துவரும் தேச விரோத ஹிந்து விரோத சக்திகள் தி.மு.க., தி.க., நாம் தமிழர் ஆகிய கட்சித் தலைவர்களுக்கு எதிராக ஆர்பாட்டமும் போராட்டமும் நடத்தி அவர்களிடமும் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்பார்களா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடும்போது மரியாதை கொடுக்க வேண்டாம், அந்தச் சமயத்தில் வெளியேறிவிடுங்கள் என்று கூறும் இஸ்லாமிய அமைப்புகளுக்கு எதிராகப் போராடி அவர்களிடமும் பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருவார்களா? காஞ்சிப் பெரியவரைக் கண்டிக்கத் துணிந்த சினிமா இயக்குனர் அமீர், அவர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த தௌஹீத் ஜமாத்தை ஏன் கண்டிக்கவில்லை?

தமிழ்த்தாயை வணங்குவார்களா?

1940ம் ஆண்டு கம்பன் விழாக் கழகத்தலைவர் கம்பன் அடிப்பொடி சா.கணேசன் அவர்களின் யோசனைப்படி வைத்தியநாத ஸ்தபதி அவர்கள் தமிழ்த்தாய்க்குப் பஞ்சலோக சிலை ஒன்றை வடித்தார். அதில் தமிழ்த்தாய் தாமரை மலர் மீது அமர்ந்து நான்கு கைகளில் முறையே ஜபமாலை, ஓலைச்சுவடிகள், தமிழ்ச்சுடர் மற்றும் செங்கோட்டு யாழ் ஏந்திக் காட்சித் தருவதாக வடித்திருந்தார்.

பிறகு, 1981ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் மதுரை மாநகரில் ஐந்தாவது உலகத் தமிழ் மாநாட்டையொட்டி அப்போதைய தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் அவர்கள் தமிழ்த்தாய் சிலையைத் திறந்து வைத்தார்.

கம்பன் விழாக்கழகத் தலைவர் கம்பன் அடிப்பொடி சா.கணேசன் அவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் தமிழ்த்தாய்ய்கு என்று ஒரு கோவில் கட்டப்பட்டது. இது சிவகங்கை மாவட்டத்தில் காரைக்குடியில் உள்ள கம்பன் மணிமண்டப வளாகத்தில் கட்டப்பட்டது. இந்தத் திட்டம் முழுவதுமாக நிறைவேறுவதற்கு முன்பே சா.கணேசன் காலமானார். பிறகு அவருடைய மாணவர்களுள் ஒருவரான கம்பன் அடிசூடி பழ.பழனியப்பன் அவர்கள் திட்டத்தைச் சிரமேற்கொண்டு முடித்தார்.

தமிழ்த்தாய்ச் சிலையின் ஒரு பக்கம் அகஸ்தியர் சிலையும் மறுபக்கம் தொல்காப்பியர் சிலையும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சிலைகள் இருக்கும் கருவறைக்கு வெளியே ஒரு பக்கம் “ஒலி”த்தாய் உருவமும் மறுபக்கம் “வரி”த்தாய் உருவமும் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை மட்டுமல்லாமல் கம்பன், இளங்கோவடிகள், திருவள்ளுவர் ஆகியோருக்கும் தனித்தனி சன்னிதிகள் உள்ளன. திரு கணபதி ஸ்தபதி அவர்கள் வடிவமைத்த இந்தத் தமிழ்த்தாய்க் கோவிலை 1993ம் அண்டு தி.மு.க தலைவர் கருணாநிதி திறந்து வைத்தார். இந்தக் கோவிலானது ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஏப்ரல் மாதம் கம்பன் விழா நடக்கும்போது மட்டுமே திறந்து வைக்கப்படுகிறது. மற்றபடி இங்கே பூஜைகள் எதுவும் நடைபெறுவதில்லை (தமிழ்த்தாய் கோயில் பற்றிய செய்தி இங்கே).

ஆக, மேற்கண்டவாறு தமிழ்த்தாய்க்கு உருவகம் கொடுக்கப்பட்டுச் சிலைகள் வடிக்கப்பட்டாலும், அவற்றை வணங்கி வழிபாடு செய்ய நாத்திகத் திராவிட இனவெறியாளர்கள் யாவரும் தயாராக இல்லை.

தமிழ்த்தாயை வணங்க விருப்பம் இல்லாத, வழிபடத் தயாராக இல்லாத, “பகுத்தறிவு” பேசுபவர்களுக்கு, தமிழ்த்தாயைத் தெய்வமாகப் போற்றி மனதில் இருத்தித் தியானம் செய்த காஞ்சிப் பெரியவரைக் கண்டிக்க என்ன யோக்கியதை அல்லது அருகதை இருக்கின்றது?

மேலும், கடந்த 2013ம் ஆண்டு மே மாதம் 14ம் தேதி சட்டமன்றத்தில் அப்போதைய முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்கள் மதுரை மாநகரில் ருபாய் 100 கோடி செலவில் 300 அடி உயரம் கொண்ட தமிழ்த்தாய்ச் சிலை நிறுவப்படும் என்றும், அது ஏறக்குறைய அமெரிக்கச் சுதந்திர தேவி சிலையைப் போன்ற சூழலில் இருக்கும் என்றும் அறிவித்தார்.

காஞ்சிப் பெரியவரைக் கண்டிக்கத் துணிந்த பகுத்தறிவுவாதிகள் தமிழ்த்தாய்ச் சிலையை வணங்கி வழிபடுவார்களா? எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று கூட அரசாணையில் குறிப்பிடாதவர்கள் தமிழ்த்தாயை அரசு விழாக்களில் வழிபட வேண்டும் என்று அரசாணை வெளியிடுவார்களா?

காஞ்சி மடத்தின் தமிழ்ப்பணி

காஞ்சி மடத்தைப் பொறுத்தவரை பல ஆண்டுகளாகப் பல்வேறு தமிழ்ப்பணிகள் செய்து வருகின்றது.

தமிழர்களின் கலாச்சாரச் சின்னங்களான ஆலயங்களைப் பாதுகாத்தல், புனர்நிர்மாணம் செய்தல் போன்ற பணிகளில் மடம் ஈடுபட்டு வருகின்றது.

தமிழர்களின் தலைசிறந்த கலைகளுள் ஒன்றான சிற்பக்கலையை வளர்க்கவும், சிற்பக்கலைஞர்களைப் பெருக்கவும், சிற்பக்கலைப் பாடசாலை நடத்தி வருகின்றது.

ஆலயப் பராமரிப்பிற்கு ஆகமங்கள் பற்றிய அறிவு மிகவும் முக்கியம். அதற்காக ஆகம அறிஞர்களை உருவாக்கும் விதமாக சைவ ஆகம பாடசாலை நடத்தி வருகின்றது.

கல்வெட்டுகள் மற்றும் பட்டயங்களைப் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகின்றது.

ஆன்மிகப் பாரம்பரிய, கலாச்சார, இலக்கிய நூல்களைத் தொடர்ந்து பதிப்பித்து வருகின்றது. அவற்றை நிரந்தரமாகப் பாதுகாக்க டிஜிடல் முறையிலும் பதிப்பித்து வருகின்றது.

தமிழ் இலக்கியவாதிகளையும், புலவர்களையும், ஒதுவார் சமூகத்தினரையும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அங்கீகாரம் அளித்து, நலவுதவிகளும் விருதுகளும், அளித்துப் பாராட்டி வருகின்றது.

சைவத் திருமுறைகள்,வைணவப் பிரபந்தங்கள் ஆகியவற்றை வளர்க்கும் விதமாக நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகின்றது.

மடத்திற்குச் சொந்தமான பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களிடையே தமிழ் மொழியை வளர்க்கும் விதமாகப் பல போட்டிகள் நடத்திப் பரிசுகள் வழங்கி வருகின்றது.

இவ்வாறு பல ஆண்டுகளாகக் காஞ்சி மடம் செய்து வரும் தமிழ்ப்பணிகளை (ஒவ்வொன்றாகப் பட்டியலிட்டால் பல பக்கங்கள் வரும்) கணக்கிட்டால், அவற்றில் 10% கூடத் திராவிட அமைப்புகளோ, திராவிடக் கட்சிகளின் அரசுகளோ செய்யவில்லை என்று உறுதிபடக் கூறலாம். இத்தனை ஆண்டுகளாக இவ்வளவு தமிழ்ப்பணிகள் செய்து வரும் மடத்துப் பெரியவர்கள், தமிழ்த்தாயை அவமதிப்பார்களா? உண்மை இவ்வாறு இருக்க, காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரைக் குறை கூறவோ, கண்டிக்கவோ இவர்களுக்கு என்ன அருகதை உள்ளது? என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது?

ஹிந்து ஒற்றுமையைக் குலைப்பதே நோக்கம்

உண்மையிலேயே தமிழ்ப்பற்று கொண்டு தமிழைத் தாயாகப் போற்றுபவர்கள் ஸ்வாமிகளின் நிலைப்பாட்டையும், காஞ்சி காமகோடி பீடம் தமிழ் மொழிக்குச் செய்திருக்கும், செய்து கொண்டிருக்கும் மகத்தான சேவைகளையும் நிச்சயம் அறிந்திருப்பார்கள். ஆகவே அவர்கள் யாரும் ஸ்ரீ விஜயேந்திரரின் செயல்பாட்டில் தவறு காணவில்லை. ஆயினும் தவறு காண்பவர்களின் மனவுணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து காஞ்சி மடத்தின் சார்பில் விளக்கமும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்விளக்கத்தை உண்மையான தமிழ் பற்றாளர்கள் நிச்சயம் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை.

இந்நிலையில் தமிழ் ஹிந்துக்கள் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். நாத்திக திராவிட இனவெறிக் கவிஞர் வைரமுத்து தெய்வத் தமிழ்த்தாய் ஆண்டாளை அவமதித்ததற்கு எதிராகத் தமிழகம் முழுவதும் ஹிந்துக்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து போராட்டங்கள் நடத்தி வருகையில் ஹிந்து விரோத திராவிட சக்திகள் பெரும் பின்னடவை அடைந்துள்ளன. இத்தனை ஆண்டுகளில் அவர்கள் பார்த்திராத அளவுக்கு ஹிந்துக்கள் திரண்டு வீதிகளில் இறங்கிப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

இந்த வலிமை மிக்க ஹிந்து ஒற்றுமையைக் குலைக்க ஒரு வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஹிந்து விரோத சக்திகள் ஆண்டாளுக்கான போராட்டத்தை வெறும் பிராம்மணர்களின் போராட்டமாகக் காட்ட முயற்சித்தனர். பிராம்மணர்களுக்கும் அப்பிராம்மணர்களுக்குமான சண்டையாகவும், சைவர்களுக்கும் வைணவர்களுக்குமான சண்டையாகவும் மாற்றவும் முயற்சி செய்தனர். ஆயினும், அவர்கள் முயற்சிகள் பெரும் தோல்வி அடைந்தன.

அப்படியாகத் தோல்வி மேல் தோல்வி கண்ட நிலையில், இந்தத் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பிரச்சனையை ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதி, அதைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, ஆண்டாள் பிரச்சனையிலிருந்து மக்களைத் திசைத் திருப்ப முயற்சி செய்கின்றனர். இதைப் புறந்தள்ளுவதே தமிழ் ஹிந்துக்கள் செய்ய வேண்டியது. தமிழ் ஹிந்துக்களைப் பொறுத்தவரை, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பிரச்சனையை இத்துடன் நிறுத்திவிட்டு, தெய்வத்தமிழ்த்தாய் ஆண்டாள் பற்றிய பிரச்சனையில் முழு கவனம் செலுத்தி நமது போராட்டங்களைத் தொடரவேண்டும். வைரமுத்து ஆண்டாள் சன்னிதியில் வந்து மன்னிப்புக் கேட்கும்வரைத் தொடரவேண்டும்.

அதன் பிறகும், ஹிந்து ஒற்றுமையை வலியுறுத்தும் விதமாக திராவிட, கம்யூனிச, தமிழ் பிரிவினைவாத கும்பல்களைத் தமிழக மக்களுக்குத் தோலுறித்துக் காட்டும் செயல்பாடுகளைத் தொடரவேண்டும்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை அவமதித்தாரா ஸ்ரீ விஜயேந்திரர்?

சென்னை நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்தில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடப்பட்டபோது ஸ்ரீ விஜயேந்திர ஸ்வாமிகள் அமர்ந்திருந்தது முற்றிலும் இயல்பான, எந்தவிதத்திலும் இங்கிதக் குறைவில்லாத செயல் என்பதே இப்போது எனது முடிவு. அதற்கான ஆதாரங்களைக் கீழே தருகிறேன்.

சுவாமிகள் கலந்து கொள்ளும் எல்லா பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் தொடக்கத்தில் கடவுள் வாழ்த்து (prayer) சம்ஸ்கிருதத்தில் இருக்கும். அப்போது சபை முழுவதும் எழுந்து நிற்கும். ஆனால் சுவாமிகள் கண்மூடி தனது ஆசனத்தில் அமர்ந்து தான் இருப்பார், எழுந்து நிற்கமாட்டார். ப்ரேயர் முடிந்ததும் அனைவரும் அமர்வார்கள். இதுவே பற்பல வருடங்களாக இருந்து வரும் முறை. இது ஏறக்குறைய ஒரு involuntary action போல நடக்கும் ஒன்று. உதாரணத்திற்கு இரண்டு வீடியோக்களைக் கீழே தருகிறேன். இவை இரண்டுமே SCSMV பல்கலைக் கழக பட்டமளிப்பு விழா என்ற வகையிலான *பொது* நிகழ்ச்சிகள். இவற்றில் பேராசிரியர்கள், கல்வித் துறை அதிகாரிகள், மாணவர்கள், பொதுமக்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டுள்ளனர்.

2016 நவம்பர் நிகழ்ச்சி: 35 – 37 நிமிடங்களைப் பார்க்கவும்.

2014 அக்டோபர் நிகழ்ச்சி: 14 – 17 நிமிடங்களைப் பார்க்கவும்.

இவற்றில் நிகழ்ச்சித் தொடக்கத்தில் ப்ரேயர் பாடல்களாக ‘கணானாம் த்வா கணபதிம்…’ ‘ப்ரணோ தேவீ சரஸ்வதீ…’ ‘பத்ரம் கர்ணேபி:.. ‘ ஆகிய புனிதமான வேத மந்திரங்கள் பாடப் படுகின்றன. மேடையிலுள்ள அதிகாரிகள், பார்வையாளர்கள் உட்பட ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் எழுந்து நிற்கிறது. சுவாமிகள் அமர்ந்து தான் இருக்கிறார். இதில் யாருக்கும் எந்தப் பிரசினையும் இல்லை.

சர்ச்சைக்கு உள்ளாகியுள்ள குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியில் என்ன நடந்திருக்கிறது? ஆரம்பத்தில் ஒரு தமிழ்ப்பாடல் வருகிறது. எல்லாரும் எழுந்து நிற்கிறார்கள். சரி, சம்ஸ்க்ருத சுலோகங்களுக்குப் பதிலாக தமிழில் உள்ள தெய்வபக்திப் பாடல் ஒன்றைப் பாடுகிறார்கள் என்று தானே சுவாமிகள் நினைத்திருப்பார்? வழக்கம் போலவே அமர்ந்திருந்து தானும் அந்தத் தருணத்தில் தெய்வ சிந்தனையில் இணைந்திருக்கிறார். இதுதான் நடந்திருக்கிறது. “நீராரும்” என்ற இந்தப் பாடல் தமிழ்நாடு அரசினுடைய அதிகாரபூர்வ வாழ்த்து என்பது அவரது நினைவில் இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை (வேதபாடசாலைகளிலும் குருகுலங்களிலுமே அவர் அதிகம் பயின்றிருக்கிறாரே அன்றி தமிழ்நாட்டின் ரெகுலர் பள்ளிகளில் அல்ல என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்). எனவே அவையினர் *அதற்காகத் தான்* எழுந்து நிற்கிறார்கள் என்று அவர் கருதுவதற்கும், தானும் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று அவர் எண்ணுவதற்கும் எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. அதனால் தான் அமர்ந்திருந்தார். “தமிழணங்கே” என்ற வரிகளைக் கேட்டவுடன் இது தமிழ்த்தாயைக் குறித்த பாடல் என்பதை உணர்ந்து கொண்டிருப்பார். சரி, தமிழன்னையும் தேவி சரஸ்வதியின் ஸ்வரூபம் என்பதால் இதைப் பாடியிருக்கிறார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார். அவ்வளவு தான்.

ஆனால், ஜனகணமன விஷயம் வேறு, அது ஒரு “அரசாங்க சமாசாரம்” என்பது சன்னியாசிகள் உட்பட அனைவருக்கும் தெரிந்த தகவல். அதனால் உடனடியாக எழுந்து நின்று விட்டார். இது தான் விஷயம்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்திற்கு அவர் எழுந்து நிற்காதது அவமரியாதையால் அல்ல. மற்ற நிகழ்ச்சிகளில் பாடப்படும் வேத மந்திரங்களைக் கொண்ட சம்ஸ்கிருத கடவுள் வாழ்த்துக்களைப் போல இதுவும் தமிழில் உள்ள ஒரு வாழ்த்து என்று கருதியதால் தான் என்பது வெள்ளிடை மலை. உண்மையில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்திற்கு அரசாங்கம் கொடுத்திருப்பதை விட உயர்ந்த ஸ்தானத்தைத் தான் சுவாமிகள் கொடுத்திருக்கிறார். மடம் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் என்று எழுதப்பட்ட ஸ்வராஜ்யா ஆங்கிலக் கட்டுரை அவசரத்திலும் விஷயத்தை சரியாக ஆராய்ந்து பார்க்காமலும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

காஞ்சி மடம் இந்த விஷயம் குறித்து தெரிவிக்க வேண்டியது வருத்தமும் அல்ல, மன்னிப்பும் அல்ல, மேற்கண்ட விளக்கத்தைத் தான். மேலே உள்ள வீடியோ பதிவுகளின் க்ளிப்பிங்குகளுடன் இந்த விளக்கத்தை தொலைக்காட்சிகளிலும் மற்ற ஊடகங்களிலும் வரச்செய்ய வேண்டும்.

இதுவே இந்தப் பிரசினையில் எனது இறுதியான நிலைப்பாடு.

நியூஸ் 7 தொலைக்காட்சிக்கு  காஞ்சி மடம் அளித்துள்ள விளக்கம்

இந்த விளக்கத்தில் கடவுள் வாழ்த்து என்று கருதி தியானத்தில் சுவாமிகள் அமர்ந்திருந்தார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

சட்டரீதியாகவும் இதுவே சரியானது. தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை அங்கீகரித்து தமிழ்நாடு அரசு வெளியிட்ட அரசாணையில் அரசு நிகழ்ச்சிகளின் தொடக்கத்தில் (முடிவில் அல்ல) கடவுள் வாழ்த்தாக (As a Prayer song) இது பாடப்பட வேண்டும் என்றே உள்ளது. பாடலின் போது எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்பதும் அரசாணையில் இல்லை. அரசாணையின் பிரதி கீழே.

தமிழைக் குறித்து காஞ்சி மடாதிபதிகள் அனைவரும் உயர்வாகவே கூறி வந்திருக்கிறார்கள். மறைந்த பரமாசாரியார் தமது உரைகளில் பல இடங்களில் திருக்குறள், தேவாரம், பிரபந்தம் முதலிய தமிழ் நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்கள் காட்டியும் வந்திருக்கிறார். மேலும், இந்துமதத்தின் பொதுவான மற்றும் சன்னியாச நடைமுறைகளின்படி நின்றால் மரியாதை, உட்கார்ந்தால் அப்படியல்ல என்பதெல்லாம் கிடையாது – அது நாம் நமது பொதுநிகழ்ச்சிகளில் வலிந்து ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு மேற்கத்திய / கிறிஸ்தவ நடைமுறை மட்டுமே. இந்துமத நிகழ்ச்சிகளில் புனிதமான பல மந்திரங்களை உட்கார்ந்து கொண்டு தான் ஓதுகிறார்கள்.

தமிழ்த்தாய் என்ற கருத்தாக்கமும் சரி, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலும் சரி, முற்றிலும் இந்துமதம், இந்துப் பண்பாடு சார்ந்தவை. உண்மையில் கிறிஸ்தவர்கள், இஸ்லாமியர்கள், மார்க்சியர்கள் ஆகியோருக்குத் தான் அவர்களது மத நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான அந்தப் பாடலைக் குறித்து ஆட்சேபங்களும் எதிர்ப்புணர்வும் இருக்குமே தவிர இந்துக்களுக்கு அல்ல. இது குறித்து மேலும் அறிய “தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து: தெரிந்த பாடல் தெரியாத உண்மைகள்” என்ற எனது பதிவைப் பார்க்கவும்.

2010 செம்மொழி மாநாட்டில் தமிழ்த் தாய் வாழ்த்து பாடும்போது முழு அவையும் எழுந்து  நிற்க அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த மு.கருணாநிதி தனது இருக்கையில்  அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தார் என்பது அப்போதைய வீடியோ பதிவுகளில் தெரிய வருகிறது. அந்த வீடியோவை இங்கே காணலாம்.  அப்போது இதைக் குறித்து எந்த சர்ச்சையும் எந்த “தமிழ் உணர்வாளனும்” எழுப்பியதாகவே தெரியவில்லை.  இத்தனைக்கும் உட்கார்ந்திருந்தவர் தமிழக முதல்வர். அரசியல்வாதி.

எனவே  இப்போதைய எதிர்ப்புகளும் கண்டனங்களும்  வேண்டுமென்றே உள்நோக்கத்துடன் செய்யப் படுகின்றன என்றே கருத வேண்டும்.

*****

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பதிவில் எழுதியது)

பால.கௌதமனுக்கு விருது

தமிழ்ஹிந்து வாசகர்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான பால.கௌதமன், 09-06-2013 அன்று காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள் அவர்களால் இந்து தர்ம சேவா ரத்னா விருது வழங்கி கௌரவிக்கப் பட்டார்.

bala_gautham1

பால.கௌதமனுக்கு தமிழ்ஹிந்து சார்பாக நமது பாராட்டுக்களைத் தெரிவிக்கிறோம். திண்டுக்கல் தலித் இளைஞர் மீது நடத்தப்பட்ட வன்கொடுமையை ஆவணமாக எடுத்து உலகுக்கு காட்டியவர் பால. கௌதமன். தமிழ்ப் புத்தாண்டு, ஹிந்துக்களை திமுக தலைவர் இழிவு படுத்தியதற்கு எதிரான வழக்கு, கிறிஸ்தவர்களின் தேவசகாயம் பிள்ளை புரட்டுக்கு எதிரான கருத்தரங்கம், திப்பு சுல்தான் குறித்த உண்மை வரலாறு பற்றிய பதிவுகள், பெரிய புராண தொடர் சொற்பொழிவு ஆகியவை மூலமாகவும், இணைய தளக் கட்டுரைகள், ஹிந்து சமுதாய விஷயங்களுக்காக தொலைகாட்சிகளில் அவர் பங்கேற்று சிறப்பாக கருத்துகளை வழங்கும் விவாதங்கள் என, ஹிந்து சமுதாயத்துக்கு அவர் ஆற்றிவரும் தொண்டுகள் மகத்தானவை. தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் தொடர்ந்து அவரது கட்டுரைகள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த விருது அவரைப் போல மேலும் சிறப்பான அறிவுசார்ந்த இளைஞர்கள் இந்து தர்மத்துக்காக போராடவும், செயல்படவும் வழி வகுக்கும் என தமிழ்ஹிந்து நம்புகிறது. பால.கௌதமனை வாழ்த்துவதில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

வாய்மை வெல்கிறதா? வாய் மெய்யை மெல்கிறதா?

தமிழக அரசின் ‘சின்ன’ சிந்தனைகள் பற்றிய கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது தோன்றியவை இந்த என் எண்ணங்கள். கோபுரத்தை இறக்குவதா அல்லது அய்யனை ஏற்றுவதா என்ற விவாதம் ஒரு புறம் நடக்கட்டும். அய்யனை பாறையில் ஏற்றிக் காட்டிய திரு. ரானடேயின் கனவுகள் நிசத்தில் பெரு உருவாய் நடந்ததது போல அவரது மற்ற கனவுகளும் நனவானாலும் ஆகட்டும். நான் சொல்ல வந்தது சின்னத்தில் கீழே உள்ள வாக்கியம் குறித்து ஜடாயு அவர்கள் அவரது கட்டுரையில் சற்றே தொட்டுக் காட்டியது பற்றியே.  (ஜடாயுவின் கட்டுரை இங்கே.)

“வாய்மை” பற்றி எனக்கும் அவர் சொல்லியதை ஒத்த  ஓர் எண்ணம் உண்டு. அவர் குறிப்பிட்டுள்ளது போல் “சத்யமேவ ஜயதே” என்ற சொற்றொடருக்கு “வாய்மையே வெல்லும்” என்பது முழு விளக்கமாகாது.

எந்த மொழியிலும் சில சொற்களுக்கு சில விசேஷமான பொருள் இருக்கும். அதை வேறு மொழியில் பெயர்த்து எழுதுவது சற்றே கடினம்தான். அப்படிப்பட்ட ஒரு வார்த்தைதான் சம்ஸ்க்ருதத்தில் உள்ள “சத்” என்பதும்.

அதற்கு தமிழில் “உள்ளது”, “இருப்பது” என்று பொருள் கொள்வது ஓரளவே பொருத்தமாக இருக்கும். ஏனெனில், “இருப்பது” என்று பொருள் கொண்டால் அதன் எதிர்மறையாக “இல்லாதது” என்று வரும். ஆனால் “சத்” என்பது “இருப்பது”, “இல்லாதது” என்ற இரண்டையும் அடக்கி, அவைகளையும் கடந்து உள்ள ஒன்றைக் குறிப்பிடுவது.

ramana-maharshi-09அதாவது, தமிழில் இவ்வார்த்தையின் பொருளாக “என்றும் உள்ளது” என்றே கொள்ளவேண்டும். மகரிஷியான ரமணரே இதைப் பற்றி எழுதும்போது எல்லா விவரங்களையும் தந்து விட்டு, கடைசியில் அதை உணர்ந்துதான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்றே முடிக்கிறார். அவர் எழுதியது:

“உள்ளதிலது உள்ளவுணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்

உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும

உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி

உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

உள்ளம் என்றும் சித்தம் என்றும் அழைக்கப்படும் மனம் கலக்கும்போது எண்ணங்களின் தூய்மை மாறுகிறது. மனம் என்பது பழைய எண்ணங்களின் வாசனைகள் – அதாவது பெருங்காயம் இல்லாவிட்டாலும் பெருங்காய டப்பாவில் உள்ள வாடை போல். இது நமது காயத்திற்கும் (உடலுக்கும்) பொருந்தும்.  (இந்த பெரிய விஷயத்தை நமக்கு உணர்த்துவதால்தான் அதற்கு பெருங்காயம் என்று பெயர் வந்திருக்குமோ?)

ஆக உள்ளொன்று வைத்து, புறமொன்று பேசாது, மற்றும் பிறிதொன்று செய்யாதிருப்பவனே யோகி. எண்ணம், சொல், செயல் இம்மூன்றும் ஒன்றாகிய நிலையின் விளைவே  யோகம். சித்தம் விருத்தி ஆகாமல் தடுப்பதே யோகம் அனைத்தினும் குறிக்கோள்.

இப்படியாக தூய எண்ணங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாது, மனமானது விருத்தி அடைந்து செய்யப்படும் காரியங்களால் வருவதுதான் ஒருவரை பந்தப் படுத்தும் வினை. இதையே ரமணர் “வினைப் பயன் விளிவுற்று வித்தாய் வினைக் கடல் வீழ்த்திடும்” என்பார்.

இதைப் புரிந்தவர் எவருக்கும் வேறு எதுவும் தேவையுமில்லை. நிற்க; நாம் இப்போது நமது “சின்ன” வார்த்தையான “சத்” விஷயத்திற்கு வருவோம்.

“வாய்மை” என்னும் சொல் இந்த “என்றும் உள்ளதை” எவ்வளவு தூரம்  பிரதிபலிக்கிறது? இதை விளக்குவதற்கு நாம் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடிய இந்த ஆங்கிலத் தொடரை எடுத்துக் கொள்வோம்:

“Truth in thought, word, and deed”.

இதை ஏன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்? உண்மை எனப்படுவது நடந்த நிகழ்ச்சியை சிறிதும் பிசகாமல் சொல்வது, அல்லது  ஒருவன் உள்ளத்தில் எண்ணமாக உதித்ததை, அதுவே அவனது வாய்மொழியாக வெளியே வந்து, அதற்கு செயல் வடிவம் கொடுக்கவும் முடிந்தால் அதுவும் ஆகும். இவைகளே அப்பட்டமான உண்மை என்பதன் விளக்கம். இதைத்தான்  கவியரசு கண்ணதாசனும் ஒரு பாடலில் “உள்ளதை சொல்வேன், சொன்னதைச் செய்வேன்” என்கிறாரோ?

நடந்ததைப் பற்றிச் சொல்வதை அப்புறமாக எடுத்துக் கொள்வோம். இப்போது அந்த ஆங்கில வாக்கியத்தில் உள்ள ஆழங்களைக் கவனிப்போம்.

Thought எனப்படும் எண்ணம் வேறெவருக்கும் தெரியவேண்டிய அவசியமில்லை. அது நம் உள்ளேயே இருப்பது. ஆனால் அதுதான் மேற்கொண்டு வெளிப்படும் எதற்கும் முன்னோடியாக உள்ள வேர்.

அறிந்தோ அறியாமலோ வரும் அதனுடைய வெளிப்பாடுதான் அந்த எண்ணத்தை ஒட்டி வரும் words எனப்படும் வார்த்தைகள். அந்த வடிவத்தில்தான் அது மற்றவர்களைப் போய்ச் சேர்கிறது.

தனது எண்ணங்களையும், வார்த்தைகளையும் மிகத் தெளிவாக மற்றவர் அறியும்படி தனது உடல் உறுப்புகளான கை, கால் போன்ற ஏதேனும் ஒன்றினாலாவது செய்யப்படும் செயல் தான் கடைசியாகச் சொல்லப்பட்ட deed.

இந்த மனோ, வாக்கு, காயங்களில் சீராக வெளிப்படுவது Truth.  அது ஒரு மலை மேல் புறப்பட்டு சமவெளியைக் கடந்து கடலில் கலக்கும் ஆறு போல் தெள்ளத் தெளிநீராக ஓடவேண்டும். இந்த மாதிரியான சீரோட்டம் இல்லை என்றால் எங்கோ பிரச்சினை இருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். அது ஓடும் வழியில் உள்ள மற்றவற்றையும் கலந்து எடுத்துக்கொண்டு போகும்போதுதான் தூய எண்ணங்கள் மாற்றம் கொள்கின்றன.

ஆக Truth என்பதில் இவ்வளவு பரிமாணங்கள் இருக்கின்றன. Truth என்ற ஒரே சொல்லிற்கு உள்ள மூன்று பரிமாணங்களையும் காட்டும்படி மூன்று சொற்களே தமிழில் இருக்கின்றன. அந்த வகையில் தமிழிற்கு ஒரு சிறப்பும் இருக்கின்றது. உள்ளிருக்கும் எண்ணங்களே வெளி வந்தால் அதை “உண்மை” என்றும், வாய் வழியே வரும்போது அதை “வாய்மை” என்றும், உடலின் துணையால் செயல் வடிவிலும் காணப்படும்போது அதை “மெய்” என்றும் சொல்வர்.

ஆக மெய், வாய்மை, உண்மை என்ற இந்த மூன்றிலும் முன்னதை விட பின்னது நுண்ணியதாகும். இம்மூன்றையும்விட மிக நுண்ணியது “சத்” என்ற பதம். satyameva_jeyate

நுண்மையான பொருள் கொண்ட இப் பதத்தை “சத்யமேவ ஜயதே” என்ற வசனத்தை மொழி பெயர்த்தவர்கள் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ”சத்” என்ற பதத்தின் பொருளில் இருந்து மெய், வாய்மை, உண்மை என்ற  இம்மூன்று வார்த்தைகளின் பொருள் வேறுபட்டவை. ஆனால், இம்மூன்று வார்த்தைகளுள் நடுவில் உள்ள “வாய்மை” மட்டும் எப்படி “சத்” என்ற பதத்திற்கு சரியான மொழி பெயர்ப்பாகும்?

இருப்பதுள் நுண்ணியதான “உண்மை” எனும் சொல்லை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாலாவது பரவாயில்லை எனச் சொல்லியிருக்கலாம்.

ஏனெனில், வாழ்வில் உயரவேண்டும் வளரவேண்டும் என்று உள்ளம் நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. சகல சீவ ராசிகளும் கல்வி அறிவினாலோ, பட்டறிவினாலோ மேலும் மேலும் வளர்வதற்குத்தான் உயிரெடுத்திருக்கின்றன என்றே பிரபஞ்சத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி ஆராய்ச்சியாளர்களும் கூறுகின்றனர். இதுவரை பரிணமித்த ராசிகளில் மனித ராசி ஒன்றுக்குத்தான் தான் மற்றும் தன்னைச் சார்ந்த சூழ்நிலைகளைப் பற்றிய உயரிய சிந்தனையும், தொழில் நுட்பம் மற்றும் அதைச் சார்ந்த வளர்ச்சியும் இருந்திருக்கின்றன என்று கணித்துள்ளனர். அது அனைவருக்கும் பொதுவாக உதவுவதாகவே அமைந்திருக்கிறது என்றும் கண்டுள்ளனர். (இது பற்றி வேறு ஒரு கட்டுரையில் தனியே ஆராய்வோம்.)

ஆக, உயரவேண்டும் என ஊக்குவிப்பது மனித மனத்தின் இயல்பு. இயல்பாக மனத்தில் தோன்றும் எண்ணத்திற்கு “உண்மை” என்று பெயர். அதன்படி “உண்மையே உய்விக்கும்” அல்லது “உண்மையே உயர்த்தும்” என்றாவது வாசகம் அமைந்திருக்கலாம்.

gandhiஉண்மை யொன்றையே வலியுறுத்தி அது அரசியலிலும் எடுபடும் என்று வாழ்ந்து காட்டிய மகாத்மா காந்தியைப் பற்றி நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். அவருக்கு நோபல் அமைதிக் குழு பற்பல காரணங்களினால் பரிசு கொடுக்க இயலவில்லை என்றாலும், அவர் இறந்த வருடத்தில் குழு “இந்த வருடம் நோபல் பரிசைப் பெறத் தகுதியுள்ள நபர் எவரும் உயிருடன் இல்லை” என்று சொல்லி பரிசை எவருக்குமே அளிக்காதிருந்து காந்தியைக்  கௌரவித்தது  அல்லவா?

அந்த உண்மை பேசிய, அரசியலில் இருந்தும் இல்லாத ஞானி போல் வாழ்ந்த மகானை நேரில் காண முடியா அமெரிக்கத் தலைவர்களான மார்டின் லூதர் கிங், தற்போதைய குடியரசுத் தலைவர் ஒபாமா மற்றும் பலரும் தங்கள் மானசீக குருவாகக் கொண்டுள்ளனர் என்றால் உண்மையின் மதிப்பை மேலும் சொல்வதற்கு என்ன வேண்டும்?

“உண்மையே உன் விலை என்ன” என்று கேட்கும், நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமான, தலைவர்களுக்கு இதுவாவது புரியுமா? தமிழையே கரைத்துக் குடித்து விட்டவர்கள் போலும் வாயினால் பேசிப் பேசியே புகழ் நிலைக்கு வந்தவர்களிடம் இதற்கு மேல் எதை எதிர்பார்க்க முடியும்?

எண்ணம் வேறு ஏதோ. வாய் ஒன்று பேசும். கையோ வேறொன்று செய்யும் என்றே உலவி வரும் “சின்ன” மதியாளருக்கு இது புரியுமா? இதுதான் போகட்டும். வேறு ஒன்று சொல்கிறேன். அதாவது புரிகிறதா என்று பார்க்கலாம்.

இதை நான் பல வருடங்கள் முன்பு Readers’ Digest எனும் ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் படித்திருந்தேன். இது ஒரு மேற்கோள். யார் சொன்னது என்பதைக் குறித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை.

“There is no essential difference between Truthfulness and Spirituality. Truthfulness is characterized by ‘words following the facts’, whereas Spirituality is that of ‘facts following the words’.

அதன் விளக்கமாவது: நடந்த நிகழ்ச்சியைச் சற்றும் மாற்றாமல் அப்படியே சொல்பவன் உண்மை பேசுபவன். ஒருவர் சொன்னது அப்படியே நடந்தால் அவரே ஞானி.

இதிலிருந்து என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் ஞானியாவதற்கு இப்படியும் ஒரு சுலப வழி இருக்கிறது. இதன்படி ஒருவர் உண்மையே பேசி வந்தால் போதும். அவர் இறுதியில் ஞானி ஆவதற்கு முற்றிலும் தகுதி ஆகிறார்.

சொல்வது நடக்கும் எனும் ஞானியிடம் ஓர் அனுபவம் உண்டா, அப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சி ஏதேனும் ஒன்று நம் வாழ்வில் நடந்திருக்கிறதா என்று யோசிக்கத்தான் எனக்கு முதலில் தோன்றியது. யோசித்துப் பார்த்ததில் 1972 -ல் நடந்த ஒரு நிகழ்வும் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

அந்த வருடம் எங்கள் தகப்பனாருக்கு அறுபதாம் ஆண்டு நிறைவு பெற்றது. அவர் ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்தார்; நாங்கள் சென்னையில் இருந்தோம். முதலில் செய்த ஏற்பாட்டின்படி ஷஷ்டி அப்த பூர்த்தி விழா ஜாம்ஷெட்பூரில் நடப்பதாக இருந்தது. புதிய  தம்பதிகளாகிய எங்களது முதல் பொறுப்பாகவும் அது அமைந்தது. அதனால் விவரங்களை அப்படியே குறிப்பிட்டு ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகையும் தயார் செய்துகொண்டு காஞ்சி மகா முனிவரின் ஆசீர்வாதம் வாங்க வேண்டி அவரைப் பார்க்க தேனம்பாக்கம் சென்றோம்.

அன்று அவர் மௌனத்தில் இருந்தார். ஆனால், தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டும், வந்தோர்களை ஆசீர்வதித்துக்கொண்டும் இருந்தார். எங்கள் முறை வந்ததும் பூ, பழத் தட்டில் பத்திரிகையையும் பார்த்து விட்டு கை சைகையாலேயே என்ன விசேஷம் என்று கேட்டார். என் கூட வந்த பெரியவர் விசேஷத்தைப் பற்றிச் சொன்னதும், சைகையாலேயே எங்கே நடக்கிறது என்றும் கேட்டார். ஜாம்ஷெட்பூரில் என்றதும் கை இரண்டையும் நன்கு தூக்கி ஆசீர்வாதம் செய்தார். ஜாம்ஷெட்பூரில் அந்த விழா நல்லபடியாக நடக்கும் என்ற அவரது ஆசிகள் திருப்தி அளித்தன. ஆனால், விதியின் விளையாட்டு விசித்திரமானது அல்லவா ?

அன்று இரவு சென்னை திரும்பி வீட்டின் கதவைத் திறக்கும் போதே ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்து வந்திருக்கும் போஸ்ட் கார்ட் ஒன்றைப் பார்த்தோம். அதில் என் பெற்றோர்கள் தாங்கள் மட்டும் சென்னை வருவதாகவும், ஆதலால் விழாவை சென்னையிலேயே வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் எழுதியிருந்தனர்.

விழா நல்லபடியாக நடக்கும் என்று மகா சுவாமியிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கியாயிற்று. மகா சுவாமிகளிடம் தெரிவித்ததற்கு மாறாக, விழா எங்கு நடந்தால் என்ன என்று விட்டுவிட்டோம். மேலும் பத்திரிக்கை என்று ஏதும் அடிக்கவில்லை; நேரில் அழைத்ததோடு சரி.

விழா நடக்கும் வாரம் வந்தது. எனது தந்தையின் நோய்வாய்பட்டிருந்த தமக்கையார் விழாவிற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்னால் சென்னையில் காலமாகிவிட்டார். சென்னையில் நாங்கள் கொண்டாட நினைத்திருந்த விழா தடைபட்டது.

அன்றே எனது சகோதரன், சகோதரிகள் இருந்த  ஜாம்ஷெட்பூருக்கு விழா தடைபட்டது பற்றி தந்தியும் கொடுத்து விட்டேன். அப்போதெல்லாம் வீட்டுக்கு வீடு இப்போதுள்ளது போல் தொலை பேசி பரவலாகக் கிடையாது. சில இடங்களில் தந்தி வசதியும் மகா மட்டமாக இருக்கும். அதனால், நான் கொடுத்த தந்தி அவர்களுக்குப் போய் சேர மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டன. நாங்கள் அத்தையின் இறுதி காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தோம். ஆனால், விழா தடைபட்டது பற்றி ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்த என் சகோதர, சகோதரிகளுக்கு ஏதும் தெரியாது.

அறியாத அவர்கள் அன்று காலை தடபுடலாக வடை, பாயசத்துடன் உணவு அருந்திவிட்டு, புது உடை உடுத்திக் கொண்டு அன்று மாலை அருகில் இருக்கும் கோவில் ஒன்றுக்குச் சென்று பெற்றோர்கள் பெயருக்கு ஒரு அர்ச்சனையும் செய்து முடித்து விட்டனர்.

அது எங்களுக்குத் தெரியவர மேலும் ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது. இங்கு பாருங்கள்: காஞ்சி முனிவர் குறிப்பால் என்ன கேட்டாரோ, அந்த விழா எங்கு நடக்கும் என்று ஆசிர்வதித்தாரோ அங்கு அது எப்படியோ நடந்து விட்டதல்லவா? நடக்க வாய்ப்பே இல்லாவிட்டாலும்கூட அவர் சொன்னதுதான் நடந்தது. அதுதான் ஞானியின் விசேஷம்.

இதைப் போன்ற நிகழ்ச்சிகளை அனுபவித்தால்தான் Readers’ Digest -ன் அந்த ஆங்கிலத் தொடரின் அருமை தெரியும்.

மாறாக, உள்ளத்தில் ஒன்று எண்ணி வாயால் வேறு பேசி செயலால் பிறிதொன்று செய்பவர்களும் வையகத்தில் உண்டு. “ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி மூன்று படி; இல்லையேல் முச்சந்தியில் எனக்கு சாட்டையடி” என்று சொல்லிய வாய்ச்சொல் வீரர்களின் ஆண்டவர்களைத்தான் நமக்குத் தெரியுமே.

அவர்கள் சொன்ன வாசகம் தான் “வாய்மையே வெல்லும்” என்பது. இப்போதாவது உண்மைக்கும், வாய்மைக்கும் உள்ள தூரத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா?

புனிதத்தின் மீது மதச்சார்பின்மையின் தாக்குதல்

மூலம் : பேராசிரியர் ஆர். வைத்தியநாதன்
தமிழில்: மது

செப்டம்பர் 4 (2009) அன்று  சில தினசரிகளில், காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரின் மீது போடப்பட்ட வழக்குகளில் சாட்சிகள் அரசுத்தரப்புக்கு எதிர்மறையாக பேசுவதாகவும், கடைசியில் வழக்கே பொய் என்று நிரூபிக்கப் படக்கூடும் என்றும் சிறிய செய்தியாக வெளிவந்தது. பழமையும் பாரம்பரியமும் உள்ள ஒரு அமைப்பின் மீது அரசு நடத்திய தாக்குதலும், இத்தனை நாள் அந்த அமைப்பு பட்ட அவமானங்களும் நாம் சற்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டியவை.

sri_jayendra_in_contemplationஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள் என்றைக்கு தலித் மக்கள் குடியிருக்கும் சேரிக்குள் நுழைந்ததாக செய்திகள் வந்ததோ அன்றே என் நண்பரிடம் சொன்னேன் “இந்த ஒரு செய்கை போதும். அவருக்கான கைது வாரண்டை அவரே எழுதிக்கொண்டு விட்டார்’ என்று. என் நண்பருக்கு அன்று அது புரியவில்லை. நம்மில் பலருக்கு இந்தியாவைப் போன்றதொரு நாட்டில் ‘மதச்சார்பற்ற’ அரசு எப்படி இயங்கும் என்றே புரிவதில்லை. இதை சற்று விரிவாக கீழே தொடர்வோம்.

சங்கராச்சாரியாரின் கைது பற்றி, NDTV-யில் திருமதி பர்கா தத் அவர்களால் நடத்தப்படும்  “We the people” என்கிற நிகழ்ச்சியில் ஒரு விவாதம் நடந்தது. அந்த நிகழ்ச்சியில் பார்வையாளர்கள், சட்டம் எல்லோருக்கும் சமமானது அதனால் ஜெயேந்திரரை, குறைந்த பட்சம் ஒரு பப்பு யாதவ் போலவோ ஒரு தஸ்லிமுதீன் போலவோவாவது நடத்தப் படவேண்டும் என்று கேட்டது பரிதாபமாக இருந்தது. அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கு கொண்ட “பகுத்தறிவுவாதி” ஒருவர் சொன்னார் –  ”ஜெயேந்திரர் நிரந்தரமாக வேலூர் சிறையிலேயே இருக்கட்டும் ஏனெனில் அவர் சிறையில் இருப்பது சிறையை புனிதப்படுத்தும் என்று ஒரு பக்தர் சொல்கிறாரே”.

இப்புனித பீடத்தின் மீது தொடுக்கப் பட்ட இந்த தாக்குதல், ஒரு பரந்து விரிந்த பார்வையில்  இந்து மத பாரம்பரியத்திற்கு, பெயரளவிலேயே மதச்சார்பற்ற நடுநிலைமையுடன் செயல்படும் இந்த அரசியலமைப்பிடமிருந்து  வரும் மிரட்டலாகவே புரிந்து கொள்ளப் படவேண்டும்.

இது ஏதோ அனாமத்தாக எங்கோ எப்போதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் நடக்கக் கூடிய வழக்கா?  நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும்போது அப்படி தோன்றவில்லை. உடுப்பியிலுள்ள பெஜாவர் மடத்தையும் அரசு கைப்பற்ற வேண்டும், அங்குள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கோவிலும் அரசாங்கத்தால் நிர்வகிக்கப் படவேண்டும் என்றும் கோரிக்கை எழுந்துள்ளது.

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கிருஷ்ண பக்தரான கனகதாசர் என்கிற குருபர் இனத்தைச் சேர்ந்த பக்தகவி மடத்தால் அவமதிக்கப் பட்ட சம்பவம் திடீரென்று நினைவுக்கு வந்துவிட்டதே இந்த கோரிக்கைக்கு காரணம். இங்கேயும் பெஜாவர் மடத்து சுவாமிகள் தலித்துகளுடன் கலந்து பழகியதும், சமூக அமைதிக்காகவும், தீண்டாமைக்கு எதிராகவும் பிரச்சாரம் செய்தார் என்ற விஷயமும் முக்கியமாக கவனிக்கப் படவேண்டியது. அவர் கல்வித் துறையில் மிகுந்த முயற்சியுடனும், அயோத்தியில் ராமர் கோவில் கட்டுவதற்காக எழுந்த இயக்கத்தின் முன்னிலையிலும் இருந்து வந்தார்.

மூலவர்கள் புரட்சியில் இறங்குவதால் அரசுக்கு நடுக்கம்

நமது பாரம்பரியத்தில் இரண்டு விதமான மடங்கள் இருக்கின்றன. கோவில்களில் கருவறைக்குள் இருக்கும் தெய்வத்தைப் போல ஒரு வகையும், திருவிழா நாட்களில் கோவிலைச் சுற்றி வீதியெங்கும் ஊர்வலமாக பவனி வரும் உற்சவ மூர்த்தியாக இன்னொரு வகையையும் என்று சற்று எளிமையாக சொல்லலாம். இந்த உற்சவ மூர்த்திகள், நன்கு உடுத்திக் கொண்டு கண்டவர் ரசிக்கும் அளவில் இருக்கும் இந்து மதத்தின் முகங்கள். உற்சவ மூர்த்திகளாக வலம் வரும் இந்த துறவிகளுக்கு ஆங்கிலம் தெரியும், பத்திரிக்கையாளர்களை கையாளுவார்கள், தொலைகாட்சி ஊடகங்களுக்கு திறமையாக பேட்டி கொடுப்பார்கள், இவர்களில் சிலர் உலகம் முழுவதும் சுற்றி வருவார்கள்.

இவர்கள் சனாதன தருமத்தின் ‘முத்திரை அடையாளம்’ (Brand Image) என்று சொல்லலாம். ஒரு விதத்தில் இவர்கள் மதச் சார்பற்றவர்கள்; விளைவுகள் எதுவும் புரியாமல் அடிக்கடி சர்வ சமய சமரசத்தைப்  பற்றி பேசுவார்கள்; சிலர் இந்தியாவிலோ அல்லது வெளிநாடுகளிலோ இவர்களது மதசம்பந்தமில்லாத மற்ற விஷயங்களில் (secular) செயல்பாடுகள்  காரணமாகவே கூட அரசுடன் சிக்கல்களில் மாட்டிக் கொள்வார்கள் – ரஜனீஷின் வாழ்க்கையில் நடந்தது போல. அமிர்தானந்தமயி  அம்மா, ஸ்ரீ ஸ்ரீ, ரஜனீஷ், மகேஷ் யோகி போன்றவர்களை இந்த பிரிவில் சேர்க்கலாம்.

sri_jayendra_riversideஇதற்கு முன் சொன்ன மூலவர் வகையில், அண்மைக் காலம் வரை உலகச் சூழலைப் பற்றி எந்த கவலையும் இன்றி, தமது தருமத்தின் மீதே கவனம் செலுத்தி வந்த சங்கர, மத்வ மடங்களை சொல்லலாம். சிருங்கேரி, காஞ்சி, உடுப்பி போன்ற மடங்கள், தங்கள் பாரம்பரியத்திலும், தங்கள் ஸ்தாபகர்களான ஆதி சங்கரர், மத்வாச்சாரியார் போன்ற குருக்களிடமிருந்தே தம் சக்தியை பெறுகின்றன.

உலக வழக்குகளில் தலையிடாமல் ஒதுங்கி இருந்த வரை, இந்த புனித பீடங்களிடம் மதச் சார்பற்ற அரசு பொறுமை காட்டி வந்தது. ஏனெனில் இந்த மடங்கள் தம் இருப்பின் நியாயத்தைத் தமது இந்த நிலைப்பாட்டினாலேயே பெற்றனவே தவிர, அவற்றுக்கு  மத சம்பந்தமில்லாத ஆதரவு எதுவும் தேவைப்படவில்லை. எப்போது இந்த மடங்கள் சமூக புரட்சியிலும், கல்வி – சுகாதாரம் போன்ற துறைகளிலும் பங்கு கொள்ள ஆரம்பித்தனவோ அப்போதே மதச்சார்பற்ற அரசு அதிர்ந்து போனது. ஏனெனில் அதன் பிறகு சாதி பிரச்னைகளிலும், ஏழ்மையிலும் போராட அரசியல் வாதிகளுக்கும், ராஜதந்திரிகளுக்கும் ஒரு நியாயம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. இதே உற்சவ மூர்த்திகளாக வலம் வரும், மதச்சார்பற்ற துறவிகளிடம் அவர்கள் எப்படி செயல் பட்டாலும் அரசுக்கு கவலை இல்லை, ஏனெனில் இந்த வகை துறவிகளுக்கு பெரிதாக பாரம்பரியமோ, ஆயிரம் வருட தார்மீக நியாயங்களோ இல்லை – அவர்களிடம் பெரும்பாலும் இருப்பது வசீகரமான ஆளுமை மட்டும்தான்.

மதமாற்றமா அல்லது சாதீயமற்ற நிலையா?

இந்தப் பின்னணியில்தான் காஞ்சி பெரியவர் நேரடியாக மதசம்பந்தமில்லாத சமூக சிக்கல்களை தமது பீடத்தைக் கொண்டே தீர்த்துவைக்க முயன்றார். தலித்துக்களை நெருங்கி, அவர்களது வாழ்வில் முன்னேற்றத்துக்கும், மதிப்பான ஒரு நிலையை அவர்கள் அடையவும் ஒரு தீர்வை அவர் முயன்றபோது அரசு வர்க்கம் நிலைகுலைந்தது. தலித் மக்களின் ‘விடுதலைக்கு’ பொதுவாக ஏற்கப்பட்ட தீர்வாக அரசியல் பிரசங்கங்களில்  கூறப்படும்,  வேறு மதங்களுக்கு  மாறி விடுதல் அல்லது தத்தமது சாதியை தூக்கி எறிந்து விடக்கூடிய சாத்தியங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து இவரது முயற்சி மாறுபட்டதால், மதச்சார்பற்ற அரசு கவலை கொள்ள ஆரம்பித்தது.

ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகளின் திட்டமோ, அவர்கள் இன்றைய சமூக அமைப்பினுள் இருந்தவாறே, கண்ணியமும் மரியாதையும் கொண்டு வாழும் சாத்தியத்தை முன்னெடுத்து வைக்கிறது. மதமாற்றம் அல்லது சாதி ஒழிப்பு பற்றிய முதிர்ச்சியற்ற அணுகுமுறைகள் – இவை இரண்டை மட்டுமெ தமது தீர்வாகக் கொண்ட தலித் அரசியல் வாதிகளுக்கும், மதச்சார்பின்மை வாதிகளுக்கும், இவரது நடவடிக்கைகள் ஒப்புக்கொள்ள கடினமாக இருந்தன.

இதில் சுவாரசியமான விஷயம் என்னவெனில், கருவறையில் மூல தெய்வத்தைப் போல இருப்பதுதான் நியாயம் என்று நினைத்து  மடத்தைச் சேர்ந்த சில பழமைவாதிகளுமே அவரை எதிர்த்தார்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை எந்தவகையில் இறங்கி வந்து மக்களின் நடைமுறை வாழ்வின் தீர்வுக்கு பாடுபட்டாலும் அது ஒரு வகையில் இழிவான  துரோக செயல். இந்த ஒரு இடத்தில் மட்டும், வியக்கத்தக்க வகையில், பழமை வாதிகள் மதச்சார்பின்மை வாதிகளுடன் சேர்ந்து மடத்தை எதிர்த்தார்கள். இதை அரசியல் வழக்கில் சொல்வதானால், வலது கோடியும் இடது கோடியும் நடுநிலைமையை தீர்த்துக்கட்ட சேர்ந்துகொண்ட கூட்டு என்று சொல்லலாம்.

ஒருவேளை இந்த அரசு மதச்சார்ப்பற்ற அல்லது நடுநிலைமை அரசாக இல்லாமல், இந்து தருமத்தை காக்கக் கூடிய அரசாக இருந்திருந்தால், இந்த பிரச்சனை வேறு விதத்தில் அணுகப் பட்டிருக்கும். அரசிடமிருந்து கடும் எதிர்ப்பும், தடங்கலாக இருப்பதற்காக பழமை வாதிகளும் தண்டிக்கப் பட்டிருப்பார். ஆனால் அரசோ கருத்தளவில் மதச்சார்பற்றதாகவும் , நடைமுறையில் ஆயிரம் ஆண்டு கால பாரம்பரியமுள்ள தர்ம ஸ்தாபனங்களுக்கு விரோதமாகவும் இருக்கிறது.

சீனாவின் அழைப்பு

sri_jayendra_in_police_vanசீனாவிலிருந்து வந்த அழைப்பு நமது சமூகத்திற்கும், மடத்திற்கும் ஒரு திருப்பு முனையாக அமைந்தது. அங்கிருந்து அழைப்பு விடுத்த அரசு சார்பற்ற அமைப்பு, சீன அரசின் உயர்மட்டத்தில் அனுமதி பெறாமலும், இது போன்ற விஷயங்களில் சீனா எப்படி செயல் படும் என்று தெரியாமலும் நிச்சயம் அழைப்பு விடுத்திருக்காது என்பது நிச்சயம். பைபிளை உள்ளே எடுத்துச் செல்வதற்கும், போப்பாண்டவர் விஜயம் செய்வதற்கும் தடைகள் விதிக்கும் சீன அதிகாரம், இந்து மதத் தலைமை ஒன்றை அழைக்க அனுமதி அளித்தது வியப்புக்குரியது.

இந்த கட்டுரை ஆசிரியர் இந்திய சீன அதிகாரிகளிடம் பழகியதிலிருந்து, சீனா ஊடூருவல் போக்கு இல்லாத, எல்லா கருத்துக்களையும் அரவணைத்துச் செல்லுகிற, ஹிந்து மதம் போன்ற மதங்கள் இருப்பதை வரவேற்கிறது என்று தெரியவந்தது. இந்தியா ஒரு தர்ம பூமியாக இருப்பதால் மறுபிறப்பில் இங்கே வந்து பிறப்பதே சிறந்தது என்று ஒரு பழைமையான சீன ஐதீகம் இருக்கிறது. அமெரிக்க சி.ஐ.ஏவினால் தூண்டப்பட்டது என்று சொல்லப்படும், சீன அரசின் பலுன் கோங் (Falun Gong) அனுபவமும், தாலாய் லாமா  உடனான பிரச்சனைகளாலும், சீன மக்களின் மதத் தேவைகளுக்கு வேறு உபாயங்களை பீஜிங் தேடுமாறு செய்துவிட்டது.

எந்த ஒரு அரசும், இதை ஒரு பிராந்திய ராஜ தந்திரமாக கருதி, முனிவரின் விஜயத்தை ஏற்பாட்டு செய்வதில் முனைப்புடன் குதித்திருக்கும். ஆனால் உண்மையும் நேர்மையும் உள்ள காஞ்சி மடம் போன்ற அமைப்புகளால் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான சமூகத் தொடர்பு ஏற்படுவதை இந்திய அரசு ஊக்கப்படுத்துவதில்லை. அதற்கு மாறாக, இவ்வாறு கடல் கடந்து பயணிப்பதால் “மாசு” படுவதாக நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்த பழமை வாதிகளுக்கு துணை போனதன் மூலம் இந்த முயற்சியை தடுத்துவிட்டது.

உள்ளபடியே அரசின் நடுநிலை தர்ம அமைப்புக்களுக்கு ஒரு அபாயமாகவே இருக்கிறது. ஏனெனில் இந்த நடுநிலை இந்து அமைப்புகளிடம் மட்டும்தான் கடைபிடிக்கப் படுகிறதே தவிர, ஆபிரகாமிய அமைப்புகளிடம் பலிப்பதில்லை – அவை அரசை மிரட்டியே தம் முடிவுகளை சாதித்துக் கொள்ளுகின்றன. சுதந்திரம் பெற்ற போதே, அரசு காலனியாதிக்கத்தால் சர்ச்சுக்கு வழங்கப் பட்ட நிலம் மற்றும் இதர சொத்துக்களை இனாமாகவோ, குறைந்த விலையிலோ பெற்றிருக்க வேண்டும்;  ஆனால் அப்படி செய்ய வில்லை.

இந்த பாலைவன பாரம்பரியங்கள் அரசை எப்படியும் மிரட்டலாம் ஏனெனில் அவர்களுக்கு உலக பின்புலமும் ஆதரவும் இருக்கிறது. ஆபிரகாமின் இரண்டாவது குழந்தை தனது உள்ளூர் பிரச்சனைகளையும் உலக பிரச்சினைகளாக தன உலகளாவிய நெட்வொர்க்கின் மூலம் பெரிது படுத்துகிறது, அதே நேரத்தில் மூன்றாவது குழந்தை தனது உலக பிரச்சனைகளை எல்லாம் உள்ளூருக்கு கொண்டுவந்து விடுகிறது. எங்கோ அமெரிக்காவில் ஜெரேமி பால்வெல் என்கிற தொலைக் காட்சி மதப்பிரசாரகர் முகமது நபியை ஒரு தீவிரவாதி என்று சொன்னதற்கு மும்பையில் ஐந்து பேர் சாக நேர்ந்தது. அதே நேரத்தில்  மத்தியப் பிரதேசம் ஜபுவாவில் கன்னியாஸ்தீரிகள் மீது நடந்த “ஹிந்து வெறியர்களின்” தாக்குதலுக்கு உலக அளவில் கோபமும் கண்டனமும் எழுகிறது, உண்மையில் அந்த தாக்குதல் அதே மதத்தைச் சேர்ந்த சில ரௌடிகளால் நிகழ்த்தப்பட்டது எனும்போதும்.

jayendra_saraswati_20051107அமெரிக்காவின் சர்வதேச மத சுதந்திர (International Religious Freedom) ஆய்வுக் குழுவின் விமர்சனங்களை உள்ளூர் ஆங்கில ஊடகங்கள் பிடித்துக் கொண்டு, ஹிந்து பெரும்பான்மையை கடுமையாக விமர்சிக்கின்றன. ISI தொடர்புள்ள குற்றங்களுக்காக மேற்கொள்ளப்பட சில கைது நடவடிக்கைகளை எதிர்த்து எழுந்த வன்முறையை பார்த்தால், புனித ரமலான் மாதத்தில் ஏன் அந்த கைதுகள் நடைபெற்றன என்று  ஒரு முதல்வரே பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் தாராளமாக ஒரு தீபாவளி அன்றைக்கு காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் கைது செய்யப் படலாம். உத்தர பிரதேச போலீஸ ஒரு மதப் பள்ளிக் கூடத்தில் சோதனை மேற்கொண்ட போது எழுந்த கூச்சல் கதறலையும், அதனைத் தொடர்ந்து பிரதம மந்திரியே தலையிட்டு வருத்தம் தெரிவித்ததையும் நினைத்துப் பாருங்கள்.

பொங்கி எழாத இந்திய மதங்களிடம் மட்டுமே மதச்சார்பற்ற நடுநிலையுடன் அரசு நடந்து கொள்ள முடியும், மற்ற பாலைவன மதங்களுடன் அல்ல என்பது தெளிவு. காஞ்சி முனிவர் கைது செய்யப் பட்டபோது பெரிதாக வன்முறை நிகழ வில்லை – அதனால் பொதுமக்களுக்கே அவர் கைதில் கவலையோ பாதிப்போ இல்லை என்பன போன்ற அபத்தமான கருத்துக்கள் உருவாகின்றன.

அரசை பயமுறுத்தாவிட்டால் அது அக்கறை கொள்ளாது என்கிற துரதிருஷ்டமான நிலைக்கு தள்ளப் பட்டுள்ளோம். சனாதன தருமத்தின் மென்மையான இந்த போக்கே, அரசால் அல்லது வேறு வகையில் சொல்லப் போனால் க்ஷத்ரிய அரசனால் அதற்கு பாதுகாப்பு தேவை என்பதற்கு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது. அத்தகைய அரசால் மட்டுமே சொல்லாலும் செயலாலும் எல்லா வகையான இந்திய மரபுகளையும் காப்பாற்றி அவற்றின் புனிதத்தன்மையைத் தொடரச்செய்ய முடியும்.

கட்டுரை ஆசிரியர் ஆர். வைத்தியநாதன் பெங்களூர் இந்திய மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனத்தில் (IIM – Indian Institute of Management) நிதி நிர்வாகத் துறைப் பேராசிரியர்.

இங்கு குறிப்பிடப் பட்டவை அவரது சொந்தக் கருத்துக்கள், நிறுவனத்தினுடையவை அல்ல.

மும்பை இந்து-கிறிஸ்தவ உரையாடல்கள்: ஒரு பார்வை

ஜூன் 12ம் தேதி, மும்பையில் இந்து, கிறிஸ்த மதத் தலைவர்கள் கலந்து கொண்ட ஒரு முக்கியமான மத உரையாடல் (inter faith dialogue) நிகழ்வு நடைபெற்றது.

mumbai-meet
photo courtesy: The Times of India

இதில், இந்துத் தரப்பிலிருந்து காஞ்சி காமகோடி பீடம் ஜயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள், ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடத்தின் மூத்த துறவிகளான சுவாமி நிகிலேஷ்வரானந்தர் மற்றும் சுவாமி வாகீசானந்தர், ”வாழும் கலை” அமைப்பின் தலைவர் ஸ்ரீஸ்ரீ ரவிசங்கர், சுவாமி சிதானந்த சரஸ்வதி (பரமார்த்த நிகேதன், ரிஷிகேசம்), பிரம்மகுமாரிகள் ராஜயோக அமைப்பின் தலைவர் தாதீ ஜானகி, வேங்கடாசாரியார் சதுர்வேதி சுவாமி (ஸ்ரீ ராமனுஜர் மிஷன், சென்னை), சுவாமி விஷ்வேஷ்வரானந்த கிரி (சன்யாச ஆசிரமம், ஹரித்வார்) ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.

கிறிஸ்தவத் தரப்பிலிருந்து ஜீன் லூயி பியரி டுரான் (வாத்திகன் போப் அரசின் அங்கமாக உள்ள மத உரையாடல்கள் கவுன்சிலின் தலைவர்) , பெட்ரோ லோபஸ் குவிண்டானா (இந்தியாவில் வாத்திகன் அரசின் தூதர்), கார்டினல் ஆஸ்வால்டு கிராசியாஸ் (மும்பை) மற்றும் ஆர்ச்பிஷப்கள் ஃபெலிக்ஸ் மாகாடோ (நாசிக்), தாமஸ் டாப்ரே (புனே), ராஃபி மஞ்சாலி (வாராணசி) ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.

இதன் பின்னணி பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லியாக வேண்டும். கத்தோலிக்க திருச்சபையின் செயல்பாடுகளில் “மத உரையாடல்” (inter-faith dialogue) என்பதும் ஒன்று. ஊடகங்களில் இது கிறிஸ்தவத்தின் பரந்த மனப்பான்மையைப் பறைசாற்றுவதாகவும், பிறமதத்தவர்களுடன் கிறிஸ்தவ மதப்பரப்பாளர்கள் நல்லிணக்கத்துடன் இருக்க விரும்புகிறார்கள் என்பதற்கு சான்றாகவும் பெரிய அளவில் விளம்பரப் படுத்தப் படும். ஆனால் இதன் உண்மையான நோக்கம் கிறிஸ்தவம் அல்லாத மற்ற மதங்களையும் உண்மையானவை என்று அங்கீகரிப்பதோ அல்லது நேர்மையான, திறந்த மனதுடனான உரையாடலை நிகழ்த்துவதோ அல்ல. மாறாக, கிறிஸ்தவ மதமாற்ற வியூகங்கள் வகுக்கப் பட்டு, செயல்பாட்டில் இருக்கும் பிரதேசங்களில் அதற்கான சூழல் மற்றும் களம் எப்படியிருக்கிறது, அதனால் உருவாகும் சமூக மோதல்கள், எதிர்பாராத விளைவுகள் இவற்றை எப்படி சமாளிப்பது ஆகிய விஷயங்களில் வத்திகனுக்குத் தேவையான விவரங்களைத் திரட்டுவதும், எதிர்த் தரப்பின் பலம், பலவீனம் என்ன என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதும் தான் உண்மையான நோக்கங்கள். இதை போப் மற்றும் வத்திகன் வட்டாரங்களே தங்கள் விசுவாசிகளுக்குப் பலமுறை தெளிவு படுத்தியிருக்கின்றனர்.

பார்க்க: இந்து கிறிஸ்தவ மோதல்கள் (encounters): ஒரு வரலாற்று அறிமுகம்

– சீதாராம் கோயல் கட்டுரை, தமிழில்

வெகுஜன பொதுப் புத்தியில் கிறிஸ்தவம் பற்றிய ஒரு நல்ல பிம்பத்தைக் கட்டமைக்கவும் இத்தகைய “உரையாடல் கூட்டங்கள்” உதவும் என்பதால் கத்தோலிக்க திருச்சபை முனைந்து இத்தகைய கூட்டங்களை நடத்தி வருகிறது. வழக்கமாக இத்தகைய கூட்டங்கள் கத்தோலிக்க சர்ச் அல்லது அமைப்புகளின் வளாகங்களிலேயே நடைபெறும். ஆனால் இந்தியாவில், மும்பைத் தமிழர்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான, ஆறுமுகன் பெயரில் அமைந்த ஷண்முகானந்தா ஹால் என்ற புகழ்பெற்ற அரங்கத்தில் தான் இந்தக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

”சகிப்புத் தன்மையுள்ள நாடான இந்தியாவில், ஒரிஸ்ஸாவின் கந்தமால் பகுதியில் கிறிஸ்தவர்கள் மீது தாக்குதல் நடப்பது ஏன் என்பதை அறிந்து கொள்ளும் பொருட்டு, இத்தகையதொரு உரையாடல் கூட்டத்தினைக் கூட்டுவதற்கு கத்தோலிக்க திருச்சபை அழைப்பு விடுத்தது” என்று வாத்திகன் பிரதிநிதி தனது அறிமுக உரையில் கூறினார். இந்தியாவில் நடைபெறும் கிறிஸ்தவ மதப் பிரசாரங்கள், மதமாற்றங்கள் பற்றி அவருக்கு எதுவுமே சொல்லத் தோன்றவில்லை, பாவம்.

ஆனால், இந்துத் துறவியர் அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் காரணம் கிறிஸ்தவ மதப்பிரசாரம் மற்றும் மதமாற்றங்களே என்பதை ஆணித்தரமாக முன்வைத்தனர். இந்துத் தரப்பின் நிலைப்பாட்டை முன்வைத்து ஸ்ரீ ஜயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள், ஆற்றொழுக்குப் போன்ற ஹிந்தியில் அருமையாக உரையாற்றினார். பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் அவரது உரையின் சாராம்சம், அறிக்கையாக வழங்கப் பட்டது. அந்த அறிக்கையின் மையமான கருத்துக்கள் –

[1] ஒரு மாதம் முன்பு இயேசு பிறந்ததாகக் கருதப் படும் ஜெருசலம் நகரில், இஸ்ரேல் நாட்டின் பிரதான யூத மதகுருவுடன் இதே போன்றதொரு உரையாடல் கூட்டத்தில் போப் கலந்து கொண்டார். அந்தக் கூட்டத்தின் முடிவில், போப் அவர்களும், யூத மதகுருவான ரபி யோனா மெட்சர் அவர்களும் இணைந்து பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்தனர். அப்போது ரபி, கத்தோலிக்க திருச்சபை யூதர்களிடையில் மதப்பிரசாரங்களும் மதமாற்றங்களும் செய்யாது என்று போப் உறுதியலித்திருப்பதாகக் கூறி அதற்கு நன்றி தெரிவித்தார். அதே மேடையில் போப் அவர்களும் அமர்ந்திருந்தார், மறுப்பு ஏதும் சொல்லவில்லை, அதனால் அவருக்கு இதில் ஆட்சேபம் ஏதும் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது. இதே போன்றதொரு உறுதிமொழியினை இந்துக்களுக்கும் போப் அளிக்கவேண்டும் என்று நாங்கள் எதிர்பார்க்கிறோம்.

[2] இத்தகைய கூட்டங்களுக்குப் பின், இதில் பரஸ்பரம் ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட கருத்துக்களைக் கடைப்பிடிப்பது மிகவும் முக்கியமானது. இல்லையென்றால் கூட்டம் நடத்துவதற்கே அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடும். இந்து உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் வகையில் நடந்துகொள்ளமாட்டோம் என்று சர்ச் இந்துக்களுக்கு உறுதியளிப்பதோடு, அதைப் பின்பற்றவும் செய்யாவிட்டால், இத்தகைய கூட்டங்களால் ஒரு பயனும் இல்லை என்பதை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறோம்.

[3] மறைந்த போப் இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்கள் உலகம் முழுவதையும் கிறிஸ்தவ மயமாக்குவதே ஏசுவின் “இரண்டாம் வருக்கான” ஆயத்தம் என்றும், அதற்காக 21ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆசியாக் கண்டம் முழுவதும் சிலுவையை வேரூன்ற வைப்பதே வாத்திகனின் குறிக்கோளும், செயல்திட்டமும் ஆகும் என்றும் 1999ஆம் ஆண்டு தன் இந்திய வருகையின் போது குறிப்பிட்டார். அப்படியானால், கிறிஸ்தவம் என்ற மதமே இல்லாத காலத்தில், உலகத்தைக் கிறிஸ்தவமயமாக்க சர்ச்சுகளும், திருச்சபைகளும் இல்லாத காலத்தில், ஏசுவின் முதல் வருகைக்கான காரண காரியம் என்ன என்பதை போப் அவர்கள் தான் தெளிவுபடுத்தவேண்டும்.

பார்க்க: கிறிஸ்தவம் என்கிற கோகோ கோலா

(கந்தமால் மற்றும் குஜராத் கலவரங்கள் பற்றி விசாரிக்க அமெரிக்க அரசு சார் அமைப்பான USCIRF இந்தியாவிற்கு வருகை தரப்போவதாக வெளியாகியிருக்கும் அறிவிப்பு குறித்து கீழ்க்கண்ட கருத்து தெரிவிக்கப் பட்டது).

[4] அமெரிக்க மத சுதந்திரக் கண்காணிப்பு கமிஷன் (USCIRF – US Commission on International Religious Freedom) என்ற அமைப்பை , இந்த தேசத்தின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் அநாவசியமாகத் தலையிடும் வெளிநாட்டு அரசின் கருவியாகவே நாங்கள் கருதுகிறோம். இந்த அமைப்பு இந்தியாவிற்கு வருகை புரியவும், இந்த நாட்டின் மத சுதந்திரம் பற்றி மதிப்பீடு செய்யும் முகமாக மக்களுடன் உரையாடவும் அனுமதிக்கப் பட்டுள்ளதாக அறிகிறோம். உள் தலையீட்டு நோக்கத்துடன் வரும் இந்த அமைப்பினை அனுமதிக்கக் கூடாது. நம் நாட்டின் உள்விவகாரங்களில் இத்தகைய தலையீட்டை நாம் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டோம்.

[5] சர்ச்சுகளுக்காகவும், கிறிஸ்தவ குழுக்களுக்காகவும் மிகப் பெரிய அளவில் நன்கொடைப் பணம் “சேவைப் பணிகளுக்காக” என்ற பெயரில் இந்த தேசத்துக்குள் வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதனை நாங்கள் அறிவோம். இந்தப் பணம் சுகாதாரம், கல்வி முதலிய சமூக நலப் பணிகளுக்காக மட்டுமே செலவிடப் பட வேண்டும்; மதமாற்றங்களுக்காகச் செலவிடப் படக் கூடாது. சேவை நிறுவனத்தை எந்த மதத்தினர் நடத்துகின்றனர் என்று பாராமல், சேவை செய்யும் அனைத்து அமைப்புகளுக்கும் இந்தப் பணம் பகிர்ந்தளிக்கப் படவேண்டும் என்று இந்த உரையாடல் கூட்டத்தில் முன்மொழிகிறோம். ஒரு பொது நிதியை உருவாக்கி, இந்தப் பணத்தைப் பகிர்ந்தளித்து, அதன் பயன்பாடுகளைக் கண்காணிக்க ஒரு கமிட்டியும் நிறுவப் படவேண்டும்.

[6] கிறிஸ்தவ மிஷநரிகள் இந்துக்களை மதமாற்றுவது எளிதாகி வருவது போலத் தோன்றுகிறது. அதனால், அனைத்து இந்து அமைப்புகளும், சங்கங்களும் ஒன்றிணைந்து இந்துக்களிடையே புரிதலை உருவாக்கவும், மதமாற்றங்களை முற்றிலுமாகத் தடுக்கவும் பணியாற்ற வேண்டும்.

[7] இந்து தர்மம் இயல்பாகவே பன்முகத் தன்மை கொண்டது. அதனால் பல்வேறு வகையான மார்க்கங்களும், மரபுகளும் இந்த மண்ணில் ஒன்றையொன்று அழிக்கவெண்டும் என்ற தேவை இல்லாமல் அருகருகே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்து தர்மம் பல்வேறு விதமான நம்பிக்கைகளையும் மதங்களையும் செழித்து வளரச் செய்திருக்கின்றது; அதுவே தர்மத்தின் வழி. மற்ற நாடுகளிலிருந்து இந்த மண்ணிற்குள் வந்திருக்கும் மற்ற மதங்களும் இந்த முக்கியமான இலக்கணத்தை மதிக்க வேண்டும் என்றும், இந்த நாட்டின் தேசியத்தனமையைக் குலைக்கவோ, அழிக்கவோ கூடும் எந்தச் செயல்களிலும் ஈடுபடக் கூடாது என்றும் நாங்கள் எதிர்பார்க்கிறோம்.

இந்து தர்மமும் சரி, இந்து மக்களும் சரி, இந்தத் தேசத்தைத் தங்கள் இல்லமாகக் கொள்ள கிறிஸ்தவர்களையும், முஸ்லிம்களையும், பார்சிக்களையும், யூதர்களையும் வரவேற்கின்றனர். அதே நேரத்தில், இந்த மதங்கள் எங்கள் மதத்தை அழிக்கவோ அல்லது மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்தவோ கூடாது என்றும் நாங்கள் எதிர்பார்க்கிறோம். அனைத்து மதங்களும் பரஸ்பரம் மரியாதையுடனும், சமநிலையுடனும், நம்மை ஒரு தேசமாகப் பிணைக்கும் தேசிய உணர்வுடன் வாழவேண்டும் என்பதையே நாங்கள் விழைகிறோம். இந்த தேசிய உணர்வே முதன்மையானதாக இருக்கவேண்டும்.
[8] கிறிஸ்தவ சர்ச்சுகளும், அமைப்புகளும் மதம் மாறுபவர்களின் நோய்களையும், உடல் பிரசினைகளையும் தீர்த்து வைப்போம் என்று வெளிப்படையாகப் பிரசாரங்கள் செய்வதனை நாங்கள் அறிவோம். இது 1954-ஆம் வருடத்திய இந்திய மருந்துகள் சட்டப் படி (DRUGS AND MAGIC REMEDIES ACT) குற்றமாகும். இந்தக் குற்றம் புரிபவர்கள் மீது சட்டப் படி நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் என்று இந்திய அரசைக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.
[9] அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஜப்பான், மத்தியக் கிழக்கு தேசங்கள், இலங்கை உள்ளிட்ட உலகின் பல நாடுகளில், அந்த நாடுகளின் அரசுகளும், மரியாதைக்குரிய மதநிறுவனங்களும் இணைந்து, தங்கள் தேசிய கலாசாரத்தின் ஊற்றுமுகமாக விளங்கக் கூடிய மதத்தையும், கலாசாரத்தையும் பாதுகாப்போம் என்ற உறுதிமொழியுடன் கூடிய தீர்மானங்களை நிறைவேற்றியுள்ளன. இந்தியாவில் மட்டும் தான், மதம்-தவிர்த்த, ஆன்மிகம்-தவிர்த்த ”மதச்சார்பின்மை” என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு ஜந்துவை, அதிகாரபூர்வமாகவும், சட்டபூர்வமாகவும் வளர்ப்போம் என்று நாம் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றி வருகிறோம்.

மதச்சார்பின்மை என்பது நிர்வாகத்திற்கான ஒரு முக்கியத்தேவை தான். ஆனால் அதுவே இந்த தேசத்தின் ஆன்மா ஆகிவிட முடியாது. இந்த தேசத்தின் ஆன்மா இந்து தர்மத்திலும், ஆன்மிகத்திலும் தான் இருக்கிறது. இந்த உண்மையை உணர்ந்து, இந்த தேசத்தின் ஆன்மாவைப் பாதுகாப்போம் என்பதில் உறுதியுடன் நிற்குமாறு நமது அரசையும், அனைத்து முக்கிய மத நிறுவனங்களையும் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

[10] இலங்கையின் புத்த மகாசங்கமும், புத்த அமைப்புகளும் அந்த நாட்டின் அரசு மதமாற்றத் தடைச் சட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று கோரியுள்ளன. அதனை நாங்கள் வரவேற்கிறோம்.

[11] கலாசார உள்ளீடு (inculturation) என்ற மதப்பிரசார யுக்தியின் கீழ், வேதம், ஆகமம், ரிஷி, ஆசிரமம், ஓம் போன்ற பற்பல இந்து மத கலைச் சொற்களையும், வாசகங்களையும், சின்னங்களையும் இந்திய கிறிஸ்தவ அமைப்புகள் பயன்படுத்துவதை உடனடியாக நிறுத்தவேண்டும். எங்கள் சமூகத்தில் தளர்ந்த நிலையில் இருக்கும் சில மக்களை மதமாற்றத்திற்காகக் குறிவைத்து அவர்களை ஏமாற்றும் செயல் தான் இது என்பதில் ஐயமில்லை. மேலும், இது இந்துக்களின் மத உணர்வுகளை அவமதிப்பதாகவும், காயப் படுத்துவதாகவும் இருக்கிறது. சில சர்ச்சுகள் வேதங்கள், உபநிஷதங்கள், கீதை, புராணங்கள் இவற்றிலுள்ள பகுதிகளைத் திருடிச் சேர்த்து ”புதிய இந்திய பைபிள்” என்று ஒரு பைபிளை உருவாக்கியிருப்பதாகவும் எங்கள் கவனத்திற்கு வந்துள்ளது. இதனை உடனடியாக நிறுத்த வேண்டும். அந்த பைபிள் பிரதிகள் பொதுச் சுற்றில் இருந்தால் அவற்றை உடனடியாகத் திரும்பப் பெறவேண்டும். இந்திய அரசு இந்தப் பிரசினையை ஆராய்ந்து தேவையான நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறோம்.

செய்திகளுக்கான சுட்டிகள்: 1, 2, 3