தித்திக்கும் தெய்வத் தமிழ் திருப்பாவை – 1

[இன்று வைகுண்ட ஏகாதசி.  அனைவருக்கும்  இனிய வைகுண்ட ஏகாதசித் திருநாள் நல்வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்]

You can take this medicine with or without food, but it is best to take it at the same time each day. Dapoxetine bulk drug Gwangju cipla azithromycin 500 mg price cost is calculated by the total weight of dapoxetine and the total price of the dapoxetine bulk drug product. Costo levitra in farmacia de la playa - levitra is available via the internet for purchase, but you can.

What are the possible side effects of fish azithromycin? This is a natural substance so be careful where you buy Bandar Seri Begawan cost of clomiphene nz desowen lotion from because it is not a medication and it does not cause any side effects. Narrowed blood vessels in the face and other parts of the body.

Orlistat is a herbal drug used mainly to treat people with obesity. Hypersensitivity to sulfinpyrazone San Roque clomid over the counter near me or sulfinpyrazone. As a woman age, she tends to become increasingly more sensitive to stress.

திருவுடன் இணைந்த திருமாலாகிய இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையே வைணவத்தின் அடிப்படை. இறைவனுக்கு அடிமையாக இருப்பதையே வழியாகவும், குறிக்கோளாகவும் கொண்ட அற்புதமான சமயம் வைணவம். பரமனாகிய திருமால், ஞாலம் ஏழும் உண்டு உமிழ்ந்து காத்து ரட்சிக்கும் பரவாசுதேவன். அவன் இட்டவழக்காக கிடப்பதும், அவனுக்கு ஊழியம் செய்து களிப்புறுவதும், அவன் அடியார்க்கு அடியார்க்கு அடியாராகி சேவை செய்வதுமே வைணவர்களுக்குரிய இலக்கணம். அத்தகைய இலக்கணத்தின் தலைசிறந்த உதாரணமாக கோதை என்று பெயர் பெற்ற ஆண்டாள் விளங்குகிறாள்.

ஆண்டாள் இயல்பாகவே பெண்ணாக இருப்பதால், இறைவனைத் தன் காதலனாக எண்ணி அவனை காதலனாக நினைத்து கசிந்து உருகி பக்தி செய்ய முடிந்தது. இதைக் கண்ட மற்ற ஆழ்வார்களெல்லாம், எவ்வளவு எளிதாக பக்தி செய்து இச்சிறுபெண் கண்ணனை அடைந்து விட்டாள்! பெண்ணாக இருந்தால் இறைவனை எளிதாக அடைந்து விடக் கூடுமோ என்று எண்ணி ஆண்டாளை உதாரணமாகக் கொண்டு அவர்களும் பெண் பாவனையில் கண்ணனைக் காதலித்தல், ஊடல் கொள்ளுதல், பிரிந்து வருந்துதல், தூது விடுதல், மடலூர்தல் என்று விதவிதமாக நாயகி பாவத்தில் கண்ணனை பக்தி செய்து அனுபவித்தனர் போலும் என்று வேதாந்த தேசிகன் கோதா ஸ்துதியில் கவித்துவமாக விவரித்துள்ளார்.

பாவை நோன்பு இருந்து, பார்வதி அம்மையை வழிபடும் தொல்மரபைக் கடைபிடிக்கும் திருவாய்ப்பாடிப் பெண்களுடன் சேர்ந்து ஆண்டாளும், அவ்விரதத்திற்கு தேவையான “பறை” என்னும் வாத்தியத்தை கண்ணனிடம் பெற்று வருவோம் என்று மார்கழித் திங்கள் என்று துவங்கும் திருப்பாவையில் கூறுகிறாள். அதுவும் “நாராயணனே நமக்கே பறைதருவான்” என்று நமக்கே என்று ஏகாரம் போடுவதில் அவளது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை வெளிப்படுகிறது. அது ஏன் மார்கழி மாதத்தை முக்கியமாகக் கருதி மார்கழித் திங்கள் என்று ஆரம்பிக்க வேண்டும்? இறைவனிடம் பக்தி செய்ய எல்லா நாளும் உகந்த நாள் தானே எனில் மார்கழி என்பதால் ஏதோ சிறப்பு என்று எண்ணி ஆண்டாள் பாடவில்லை ஆண்டாள் பாடியதாலேயே மார்கழிக்கு சிறப்பு என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுவர். கண்ணன் கீதையில் மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று மார் தட்டிச் சொன்ன மாதம் என்பதாலும் ஆண்டாள் மார்கழித் திங்கள் என்று துவங்கி இருக்கலாம்! வாசுதேவனுக்காக தன் எல்லாவற்றையும் தந்து விட்டு, எந்த சுய நினைவும் இன்றி, எளியவர்களாக அவன் பின்னாலேயே வந்து விடுகிறோம் என்பதை

“பையத் துயின்ற பரமனடி பாடி,
நெய்யுண்ணோம், பாலுண்ணோம்… நாட்காலே நீராடி
மையிட்டேழுதோம், மலரிட்டு நாமுடியோம்
செய்யாதன செய்யோம் தீக்குறளை சென்றோதோம்…

என்று பக்தர்கள் எதை செய்யவேண்டும் எதை செய்யக் கூடாது என்று விளக்குகிறாள். இதைத் தீர்மானம் செய்து கொண்ட பின்பே ஓங்கி உலகளந்த உத்தமனைப் பாடப் புகுகிறாள். கருணையே வடிவான கரிய செம்மலான நாரணன் எடுத்த திருவிக்கிரமாவதாரத்தில், நல்லவன், கேட்டவன், சிறியவன், பெரியவன், ஆத்திகன், நாத்திகன் என்ற பாரபட்சம் ஏதுமின்றி எல்லார் தலையிலும் தன் பதத்தை வைத்து தீண்டினான். கருணை மிகுந்த அவதாரம் அது. அந்த பரமனை பற்றிய ஞானம் எங்கும் செழித்து வளர, கயல்கள் துள்ளி விளையாடுவது போல குருமார்களை அண்டிய சீடர்கள் ஞானம் தந்த இன்பத்தினால் களித்திருக்க, பக்தர்களின் இதயத்தில் குவளை மலரில் உறங்கும் வண்டைப்போல பரமன் உறங்குவதாகவும், கன்று உண்ணாமல் போனால் தவித்துப் போகும் பசுவைப் போல பக்தர்களுக்காக பரமனே ஏங்குவதாகவும் (வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள்) அற்புதமான கற்பனையை “ஓங்கி உலகளந்த…” எனும் பாவைப் பாடலில் ஆண்டாள் நமக்குக் காட்டுகிறாள்.

ஆக்க சக்தியின் உருவகம் மழை. மழையில்லாமல் போனால் உயிர்கள் மடிந்து போகும். ஆண்டாள் மழைக் கடவுளான வருணனை நோக்கி, ஆழி மழைக்கு அண்ணா! ஆழியுள் புகுந்து முகர்ந்து கொண்டு ஆர்த்து எழுந்து ஊழிக்கும் முதல்வனான நாரணன் போல உருவம் கறுத்து, அந்த பத்மநாபனின் கையிலுள்ள சக்கரம் போல மின்னி, சார்ங்கம் என்னும் வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட சரமழை போல பெய்திடாய் என்கிறாள்! மழையை மின்னலை மேகத்தை எதைப் பார்த்தாலும் கண்ணனே நினைவாக ஆழி மழைப் பாசுரத்தில் அனுபவிக்கிறாள். இறைவனின் கருணை மழையில் நனைந்த அனுபவத்தை இந்த பாசுரம் நமக்கு அளிக்கிறது என்றால் மிகையில்லை. ஆயர்பாடிப் பெண்கள், நாமெல்லாம் விதிப்படி வாழ்க்கை நடத்தி உழலுபவர்கள். நமக்கு வேதம் சாத்திரம் என்று கடவுளை அறியும் வித்தை எதுவும் தெரியாது. மேலும் பாவங்கள் செய்து விடக் கூடியவர்கள், நாம் எப்படி பக்தி செய்து பரமனை அடைய முடியும் என்றும், அதே நேரத்தில் கண்ணனை, மணிவண்ணனை, மாயனை எப்படியாவது அடைந்து விடவேண்டும் என்கிற ஆறாக்காதல் ஒருபுறம் என்று தவிக்கும் போது, “போய பிழையும் புகுதருவான், நம் பாவங்கள் பிழைகள் எல்லாம் தீயினில் தூசைப் போல் மாசற்றுப் போகும்” என்று “மாயனை மன்னுவட மதுரை மைந்தனை..” என்னும் அடுத்த பாசுரத்தில் ஆறுதல் அளிக்கிறாள் ஆண்டாள்.

இதற்கு பிறகு வரும் பத்து திருப்பாவைப் பாடல்களில் பத்து வீடுகளுக்குச் சென்று தோழிகளை எழுப்புவதாக ஆண்டாள் பாடியிருக்கிறாள். பறவைகள் பொழுது புலர்ந்து விட்டது என ஒலி எழுப்புகின்றன. அரவில் துயில் கொண்ட அரவிந்தனை நினைத்து துயில் நீங்கிய யோகிகளும் முனிகளும் ஹரி ஹரி என்று பேரரவம் எழுப்புகிறார்கள். புள் அரையனாகிய கருடனின் தலைவனான பெருமானின் கோவிலில் மணிச்சத்தம் எழுகிறது. மணிமாலைகள் அணிந்த ஆய்ச்சியரின் ஆபரணங்களில் இருந்து தயிர் கடைவதால் ஒன்றோடு ஒன்று உரசி ஒலி எழும்புகிறது. அதோடு அவர்கள் தயிர் கடையும் ஓசையும் இணைந்து எழுகிறது. கிருஷ்ண கிருஷ்ண என்று பரத்வாஜப் பட்சி எனப்படும் ஆனைச்சாத்தன் கூவுகிறது. கீழ்வானம் வெளுத்து விட்டது. எருமைகள் மேயக் கிளம்புகின்றன. இவ்வாறு காலை நேரத்தில் பொழுது புலர்வதைக் குறித்த அழகான வர்ணனை அடுத்தடுத்த பாசுரங்களில் இடம்பெறுகிறது.

பிள்ளாய், எழுந்திராய்! நீ நாயகப் பெண்பிள்ளை ஆயிற்றே! கேசவனைப் பாடப் பாட நீ கேட்டே கிடத்தியோ! தேசமுடையாய்! கோதுகலமுடைய பாவாய் எழுந்திராய்! மாமன் மகளே! மணிக்கதவம் தாழ் திறவாய்! மாமீர் அவளை எழுப்பீரோ! வாசல் திறவாமல் இருக்கிறவளே! நீ நோற்று சுவர்க்கம் புகப் போகிறாயோ! இன்னமும் தூங்குகிறாயே பண்டொருநாள் கூற்றத்தின் வாய் வீழ்ந்த கும்பகர்ணன் கூட உன்னிடம் தோற்றுப் போய் தன் தூக்கத்தையும் உன்னிடம் கொடுத்து விட்டானோ! ஆற்றல் ஆனந்தலுடையாய்! தேற்றமாய் வந்து கதவு திறந்து எங்களுடன் சேர்ந்து கொள் என்று பலவாறும் வீடுவீடாகச் சென்று பாகவதப் பெண்பிள்ளைகளை அழைக்கிறாள் ஆண்டாள்.

அடுத்ததொரு வீட்டில் இருப்பவர் கண்ணனுக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்தவர். கண்ணனின் எதிரிகளை அவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கே சென்று செருச்செய்யும் வீரர். அத்தகைய குற்றம் ஒன்றில்லாத கோவலரின் மகளே! என்று அழைத்து அவளையும் தங்களுடன் இணைத்துக் கொள்கிறாள். அதற்கு அடுத்த வீட்டுத் தலைவனான நற்செல்வன் கண்ணனுக்காக போரிடப் போய்விட்டான். அதனால் பாலைக் கரைக்கவும், கன்றை ஊட்ட விடவும் ஆளில்லாது போக, பசுக்கள் தமது தாய்மையால் பாலைச் சொரிய அந்த வீட்டு வாசல் முழுவதும் பால் சேறாகி விட்டது. அங்கே அந்த நற்செல்வனின் தங்கையை அழைக்க வரும் இவர்கள் மேலே பனி பெய்ய, கீழே பால் சேறு வழுக்க “வீட்டின் நிலைப்படி, தூண் முதலியவற்றைப் பற்றிக் கொண்டு நிற்கிறோம். உனக்கு கண்ணனுடன் ஊடல், அதனால் வரமறுக்கிறாயோ! அப்படியானால் தென்னிலங்கைக் கோமானை ராவணனைக் கொண்ட மனத்துக்கினியவனாகிய ராமனைப் பாடுவோம் வா!” என்று அழைக்கிறார்கள்.

அடுத்த பாசுரத்தில் “மான்விழி கொண்டவளே! வானில் சுக்கிரன் உதயமாகி வியாழன் மறைந்து விட்டது பார்! ஏற்கனவே பெண்கள் எல்லோரும் பாவை நோன்பிருக்க போய்விட்டார்கள்” என்று ஆண்டாள் அழைக்கிறாள்.

“புள்ளின்வாய் கீண்டானைப் பொல்லா வரக்கனைக்
கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடிப்போய்…”

என்கிற வரிகளில் புள்ளின் வாய் என்பதில் கொக்கு உருவத்தில் வந்த பகாசுரனை வதம் செய்த கண்ணனைக் குறித்தும், பொல்லா அரக்கனாகிய ராவணனைக் கொன்ற ராமனைக் குறித்தும் ஒரே பாசுரத்தில் பாடப் பெற்றுள்ளதாகக் கூறுவர். புள் என்கிற பட்சியாகிய ஜடாயுவைக் கொன்ற அரக்கன் ராவணன், அவனை அழித்த ராமன் என்று முழுவதுமே ராமனைப் பற்றித் தான் ஆண்டாள் பாடுகிறாள் என்றும் இரு விதமாக அனுபவித்து பெரியோர் உரைகளில் எழுதி உள்ளனர். “உங்கள் புழக்கடை தோட்டத்து வாவியுள்…” என்று துவங்கும் பாசுரத்தில் வீட்டின் உள்ளே தூங்கும் பெண்ணிற்கும் வெளியே ஆண்டாள் குழாத்திற்கும் வாக்கு வாதம் நடக்கிறது. செங்கழுநீர் என்னும் மலர்கள் எல்லாம் மலர, இரவு நேரத்தில் மலரும் ஆம்பல் மலர்கள் பொழுது விடிந்ததினால் கூம்பிட நாங்கள் காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம், நீ இன்னும் தூங்குகிறாயே என்று ஆண்டாள் உள்ளிட்டோர் அழைக்கிறார்கள். “நாமெல்லாம் பூக்களை பிரித்து மலர்த்தியும் மூடியும் விளையாடுவது உண்டு. இதெல்லாம் விடிந்ததற்கு அடையாளம் அல்ல” என்கிறாள் அவள். எல்லா இடத்திலும் மட்டும் அல்ல உங்கள் வீட்டுப் புழக்கடையில் கூட பூக்கள் மலர்ந்து விட்டன. தாம்பூலம் அணிவதை தவிர்த்து விட்ட, வெண்ணிற பற்களை உடைய துறவிகள் தங்கள் கோவிலை திறக்க போகிறார்கள். வாய் பேசும் நங்காய்! எங்களை முதலில் வந்து எழுப்புகிறேன் என்று நேற்று சொன்னாயே! நாணாதாய்! கண்ணன் பொய் சொல்பவன். அவனோடு சேர்ந்து நீயும் பொய் சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டாயோ! பங்கயக் கண்ணனை பாடுவோம் வாராய் என்று எழுப்பி அழைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

அடுத்த பாசுரமும் வேறொரு வீட்டில் இவர்களுக்கும், படுக்கையை விட்டு எழாத பெண்பிள்ளைக்கும் நடக்கும் வாக்குவாதம் வெளிப்படுகிறது. வயதில் சிறியவளான இந்த பெண்ணை “இளங்கிளியே..!” என்கிறாள் ஆண்டாள். அந்தப் பெண் பங்கயக் கண்ணனின் நாமத்தை உச்சரித்து அதில் மயங்கிக் கிடக்கையில் இவர்கள் எழுப்ப வர, “சில்லென்று அழைக்காதீர் நங்கையர்களே! நான் போதருகிறேன் (வருகை தருவது போல போ-தருதல்), பொறுங்கள் என்கிறாள். இவள் சொல்வதை நம்பாமல் ஆண்டாள் குழாத்தினர் “நீ கட்டி உரைப்பதில் வல்லவள். உன் வாக்கு வன்மை அறிவோம்.” என்கிறார்கள். “வல்லீர்கள் நீங்களே! தவறு செய்தது நானேதான் ஆயிடுக!” என்று அவள் சொல்ல, “ஒல்லை நீ போதாய்! – சரி சரி சீக்கிரம் கிளம்பி வா!” என்று இவர்கள் அழைக்கிறார்கள். “எல்லாரும் வந்து விட்டனரோ” என்று அவள் கேட்க, “எல்லாரும் போந்தார், போந்து எண்ணிக் கொள்!” என்று எல்லாரும் வந்து விட்டனர், நீயே வந்து எண்ணிக்கொள்! வல்லானைக் கொன்றானை, மாற்றானை மாற்று அழிக்க வல்லானை, மாயக் கண்ணனைப் பாட எங்களோடு வந்து சென்றது கொள் என்று இவர்கள் அழைக்கிறார்கள். இப்பாசுரத்தை “இதுவே திருப்பாவை!” என்று உரையாசிரியர்கள் வியந்து கூறுகிறார்கள்.

(தொடரும்)

வள்ளிச் சன்மார்க்கம்


நாதா குமரா நம: ‘ எனத் துதித்து மாணவக பாவத்தில் நின்று, ‘ஓதாய்’ எனக் கேட்ட அரனுக்குச் சாமிநாதனாய் குகப் பெருமான் உபதேசித்தது, இந்த வள்ளி சன்மார்க்கம் என்றார், அருணை முனிவர்.

வள்ளிச் சன்மார்க்கம் விள்ளைக்கு நோக்க
வல்லைக்கு ளேற்றும் இளையோனே” (திருப்புகழ் 317)

(விள்ளை = விள்+ஐக்கு , கேட்ட தந்தைக்கு; நோக்க வல்லைக்கு – கண்ணிமைப்போதில், நொடியில்; ஏற்ற – மனதில் கொள்ளும்படி உபதேசிக்க)

ள்ளிச்சன்மார்க்கம் என்றால் வள்ளி கடைப்பிடித்த நன்னெறி என்று பொருள். இம்மார்க்கத்தையே திருஞானசம்பந்தர் நன்னெறி, அருள்நெறி, பெருநெறி என்று உரைக்கின்றார்.

ந்தச் சன்மார்க்கம், இம்மார்க்கத்தில் பயணிப்பவர்களை எங்கு அழைத்துச் செல்லும் என்பதை அருணை முனிவர் பலதிருப்புகழ்ப் பாடல்களில் தெளிவாக விதந்து ஓதுகின்றார்.

”நீவேறெ னாதிருக்க நான்வேறெ னாதிருக்க
நேராக வாழ்வ தற்குன் னருள்கூற”
(நாவேறு, சுவாமிமலைத் திருப்புகழ்)

“இருவினைமு மலமுமற இறவியொடு பிறவியற
ஏக போகமாய் நீயு நானுமாய்
இறுகும்வகை பரமசுகம் அதனையருள் இடைமருதில்
ஏகநாயகா”
(திருவிடைமருதூர்த் திருப்புகழ், அருகுநுனி)

த்திருப்புகழ்களில் எல்லாம் உயிர் இறை எனும் இருபொருள்கள் உள்ளன; மங்கலம் அல்லது சிவம் எனப்படும் இறை இன்பவடிவானது, ஆனந்தமயமானது, அதனைத் துய்க்கும் உரிமை உயிர்க்கு உளது, அந்த இன்பத்தைத் தடுப்பது மும்மலங்கள், அவையாவன சகசமலம் எனப்படும் ஆணவம், ஆகந்துகம் எனப்படும் மாயை கன்மங்கள், இவை நீங்கினால் உயிர் இறையின்பத்தைத் துய்க்கும்; இறையின்பத்தைத் துய்க்க ஒட்டாமல் தடுக்கும்  தடை நீங்கும், தடைநீங்கிய உயிர் சிவத்தைக் காணும், கண்டால் அதனுடன் தான்வேறு சிவம் வேறு என்று தோன்றாத வகையில் இரண்டற்ற நிலையில் ஏகபோகமாய் இறுக வேண்டும்.  அவ்வாறு இறுகும் நிலையில் முத்தியாகிய பரமசுகம் விளையும் அதுவே உயிர் அடைய வேண்டிய கதி என்பனவாகிய பொருள்கள் விளங்குகின்றன.

யிரும் சிவமும் ‘ஏக போகமாய் (நீயு நானுமாய்) இறுகும்வகை’யைச் சைவசித்தாந்தம் அத்துவித சம்பந்தம் என்கின்றது. அத்துவித சம்பந்தம் என்பது யாது?  பேதமான பொருள்கள் இரண்டு தம்முள் அபேதமாதற்குரிய சம்பந்தம், அத்துவித சம்பந்தம். அந்த சம்பந்தத்தால் உயிருக்கு அழியாப்பரமானந்தம் விளைகின்றது. அதுவே முத்தி.

பொருள் இரண்டாக இருந்தும் பேதப்படுத்தும் குற்றம் நீங்கித் தம்முள் வேறறக் கலந்து நிற்கும் தன்மையே அத்துவிதம். அத்துவிதம் என்றால் ஏகம் அல்லது ஒன்று என்பது பொருள் அன்று; துவிதம் அல்ல, இரண்டல்ல ஒன்றுமல்ல என்பதுதான் பொருள்.

சிவமும் உயிரும் இரண்டும் சித்து அதாவது அறிவுடையன என்பதால் ஓரினத்தன எனினும் சிவம் அருளும் சித்து, உயிர் அருளினைச் சேரும் சித்து; சிவம் முற்றறிவுடையன், சர்வஞ்ஞன்; உயிர் சிற்றறிவினன், கிஞ்சிஞ்ஞன். சிவம் தானே அறிவன்; சிவன் அறிவிக்க உயிர் அறிவன். சிவன், வியாபகன் ஆகையால் இருந்தாங்கு இருந்தபடி அறிவன், உயிர் ஏகதேசன், கால இட எல்லைக்குட்பட்டவன். ஆதலால் எதனையும் அழுந்தி அனுபவித்து அறிவன். சிவன் உயிர்களின்பொருட்டு ஐந்தொழிற் செய்வன்; உயிர் ஐந்தொழிலிற் படுவன். இவைபோல சிவத்துக்கும் உயிர்களுக்கும் பேதம் உண்டு.

னவே, சிவம் உயிர் இரண்டும் சித்தென ஓரினமே என்றாலும் உயிர் சிவானுபவம் ஒன்றற்கே உரியது. அந்த அனுபவம் சிவமும் உயிரும் தனித்தனியிராமல் ஒன்றெனுமாறு கூடினாலே உண்டாவது. இதுவே சைவசித்தாந்தம் கூறும் சுத்தாத்துவிதமுத்தி.

ந்தச் சுத்தாத்துவித முத்தி நிலையை அடைய உபதேசிக்கப் பெற்ற மார்க்கமே வள்ளி சன்மார்க்கம்.

ந்தச் சன்மார்க்கத்தில் ஒழுகுவோரை முருகன் ஆட்கொள்ளும் நெறியினை வள்ளியை முருகப்பெருமான் காதற் திருமணம் செய்து கொண்ட திருவிளையாடலை ஏதுவாக வைத்து அருணைமுனிவர் கந்தரலங்காரப் பாடலில்(24) விளக்குகின்றார்.

“கின்னங் குறித்தடி யேன்செவி நீயன்று கேட்கச்சொன்ன
குன்னங் குறிச்சி வெளியாக்கி விட்டது கோடுகுழல்
சின்னங் குறிக்கக் குறிஞ்சிக் கிழவர் சிறுமிதனை
முன்னங் குறிச்சியிற் சென்றுகல் யாண முயன்றவனே”

(கின்னம் – துயரம். குன்னம் – இரகசியம். குறிச்சி – வேடுவர் வாழிடம். கோடு குழல் சின்னம் – வேட்டுவர்களின் இசைக்கருவிகள்)

முருகா! நீ எனக்கு இரகசியம் என்று உபதேசித்த பொருளை  வள்ளிமலை வெட்ட வெளிச்சமாகி விட்டது. நீ எனக்கு உபதேசித்த மந்திரத்தின் பொருள் ‘யான் எனது’ என்னும் தற்போதத்தை விடவேண்டும் என்பது. ‘யாரொருவர் யான் எனது என்னும் ஆணவச் செருக்கற்று என்னை வழிபடுகின்றார்களோ அவர்களுக்கு நான் எளியன்; குற்றேவல் செய்பவன்’ என்பதல்லவா நீ எனக்கு உபதேசித்த இரகசியம். நீ உபதேசித்த முறையில் உன்னை வழிபட்டவள் வள்ளிப் பிராட்டி. அதனால் அல்லவா நீ அவளுக்கு ‘திருவேளைக்காரன்” ஆனாய். அதனால் அல்லவா, நீ அவள் வாழ்கின்ற குறிச்சிக்குச் சென்று அவள் மகிழும்படியாக பல விளையாடல்கள் நிகழ்த்தி, அவளுக்குக் குற்றேவல் செய்து, அவளைத் திருமணமும் செய்து கொண்டு உன் தேவியாக்கிக் கொண்டாய். முருகா! நீ நான் பிறவிநோய் நீங்கி வாழும்பொருட்டு என் செவிக்கு மட்டும் கேட்கும்படியாகச் சொன்ன குன்னத்தை (தெய்வ ரகசியத்தை), கோடு குழல் சின்னம் முதலிய இசைக்கருவிகள் முழங்க நீ வள்ளியைத் திருமணம் செய்து கொண்ட இடமாகிய குறிச்சி ஊருலகம் எல்லாம் அறிய வெட்ட வெளியாக்கிவிட்டதே. தெய்வ ரகசியத்தை கொட்டுமுழக்கோடு வெளியிடுவதாக அல்லவா இச்செயல் உள்ளது?!” எனக் கேட்டு அருணகிரிநாத சுவாமிகள் முருகப் பெருமானைப் பழிப்பதுபோலக் கொண்டாடுகின்றார்.

காமனை முனிந்த கடவுட் குமரனாகிய செவ்வேட் பரமன், வள்ளி தனக்காகப் பக்குவப்படுள்ளாள் என நாரதமுனிவர் உரைக்கக் கேட்டு, ‘மையல் மானுட வடிவந் தாங்கினான், வேட்டுவக் கோலத்தைக்கொண்டு குமரன் தோன்றினான், தூண்டியே கன்று காமநோய்க் கவலையுள் வைத்தான்’ எனக் கச்சியப்ப சிவாச்சாரியர் முருகன் தன் தெய்வநிலையை விட்டு வள்ளியின் பொருட்டு மையல் மானுடனாய் வந்த எளிமையைப் பாடுகின்றார்.

ள்ளியின் மனத்தைத் தன்பால் ஈர்க்க முருகன் மேற்கொண்ட திருவிளையாடல்கள் அனைத்தும் தமிழ் அகப்பொருள் இலக்கணத்திற்கேற்ப அமைந்திருப்பதால் அவை, கந்தபுராணத்தில் வள்ளியம்மை திருமணப்படலத்திலும் திருத்தணிகைப் புராணத்தில் களவியற் படலத்திலும் காவியச் சுவை படப் பாடப்பட்டுள்ளன.

ந்த நிகழ்ச்சிகள் அருணகிரிநாதப் பெருமானால் திருப்புகழிலும் பாடப்பட்டுள்ளன. இவ்விரு புராணங்களிலும் சொல்லப்படாத பலதிருவிளையாடல்களும் திருப்புகழில் பாடப்பெற்றுள்ளன. அவை வள்ளி மீது முருகன் கொண்ட அளவிலா மோகத்தை (அதாவது, அடியவர்மீது இறைவன் கொண்டுள்ள கருணையை) வெளிப்படுத்துகின்றன.

முருகன் வள்ளி மீது கொண்ட காதலை விளக்கும் பல திருப்புகழ் பாடல்களில் சிருங்கார ரசம் கொப்பளித்துப் பொங்குகின்றது.

“வேடுவர் சிறுமி ஒருத்திக்கு
யான் வழி அடிமை எனச்செப்பி
வீறுள அடியினைப்பற்றிப் – பலகாலும்
வேதமும் அமரரும் மெய்ச்சக்ர
வாளமும் அறிய விலைப்பட்டு
மேருவில் மிகவும் எழுத்திட்ட – பெருமாளே”

(திருப்புகழ், 1199)

”கொங்கைக் கொப்பாகும் வடகிரி
செங்கைக் கொப்பாகும் நறுமலர்
கொண்டைக் கொப்பாகும் முகிலென – வருமாதைக்
கும்பிட்டுக் காதல் குனகிய
இன்பச்சொற் பாடும் இளையவ”

(திருப்புகழ், 945)

”குறப்பொற் கொம்பை முன்
புனத்தில் செங்கரம்
குவித்துக் கும்பிடும் – பெருமாளே”

… ஒரு
பெண் காதலொடு வனமேவி வளிநாயகியை
இன்பமான தேனிரச மார்முலை விடாத கர – மணிமார்பா”

(வங்கார மார்பிலணி)

… புனம் வாழும்
கோலப்பெண் வாகு கண்டு
மாலுற்று வேளைகொண்டு
கூடிக் குலாவும் பெருமாளே”
(திருப்புகழ், 1241)

மதனன்விடு புட்பசர படலமுடல் அத்தனையும்
மடலெழுதி நிற்குமதி மோகத் தபோதனன்”

(வேடிச்சி காவலன்)

ற்பண்புகளையுடைய தம்பதியரிடையே அமைந்த நற்காமம் பத்தியாக, சிவ- சக்தி ஐக்கிய அனுபவமாக அமையும்.. நற்காமம் தம்பதியரிடையே உயர்ந்த அனுபவத்திற்கு வழியமைக்கும்.

லிதாம்பிகை ”சிருங்காரரச சம்பூர்ணா” என எம்பிரானைத் தன்வசப் படுத்துகின்றாள். அச்செயல் அவள் பொருட்டன்று; அவளீன்ற பிள்ளைகளாகிய உயிர்களின் நலன் கருதி. லலிதையின் பலநாமங்கள் அவள் காமேஸ்வரனை சிருங்காரத்தில் அன்புகாட்டித் தன் வசப்படுத்தலை வெளிப்படுத்துகின்றன. காமகலா ரூபா”, “காமகேளீ”, “காமகோடிகா”, “காமதாயினி”, “காமசேவிதா”, “காமேசக்ஞாத ஸெளபாக்ய மார்த்தவோரு த்வயான்விதா”. “ரமண லம்படா” (தன்னுடைய பதியுடன் ரமிப்பதில் ஆசையுடையவள். ரமணம் – சம்போகம்,கிரீடை),  என்னும் நாமங்கள் அம்பிகையின் ஸ்ருங்காரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

பிராமி அந்தாதியிலும் அம்மையின் சிருங்காரரசத்தை வெளிப்படுத்தும் பாடல்கள் உள்ளன.

“அதிசய மான வடிவுடை யாளர விந்தமெல்லாந்
துதிசய வானன சுந்தர வல்லி துணையிரதி
பதிசய மான தபசய மாகமுன் பார்த்தவர்தம்
மதிசய மாகவன் றோவாம பாகத்தை வவ்வியதே (17)

(தமது வேலைக்காரனாகிய மன்மதன்பொருட்டுத் தமது நாயகராகிய சிவபெருமானது புத்தி குன்றும்படி அவரது வாமபாகத்தை வௌவிய அபிராமிதேவி தமதன்பனாகிய தமியேனுக்கு அனுக்கிரகத்தைச் செய்யாதொழியார். மதிசயமாக – புத்திசயமாக)

”இடங்கொண்டு விம்மி யிணைகொண் டிறுகி யிளகிமுத்து
வடங்கொண்ட கொங்கை மலைகொண் டிறைவர் வலியநெஞ்சை
நடங்கொண்ட கொள்கை நலங்கொண்ட நாயகி நல்லரவின்
படங்கொண்ட வல்குற் பனிமொழி வேதப் பரிபுரையே” (42)

(ஸ்தனங்களாகிய மலையரணையும் அல்குலாகிய தேரினையும் போர்த்துணையாகக் கொண்டு இறைவரது வலிய நெஞ்சை வென்று அந்நெஞ்சைத் தமக்கு நடனத் தானமாகக் திறைகொண்டவர்)

“ககனமும் வானும் புவனமுங் காணவிற் காமனங்கந்
தகனமுன் செய்த தவப்பெரு மாற்குத் தடக்கையுஞ்செம்
முகனுமுந் நான்கிரு மூன்றேனத் தோன்றிய மூதறிவின்
மகனுமுண் டாயதன் றோவல்லி நீசெய்த வல்லபமே” (65)

(அபிராமிதேவியே, தங்களுடைய வல்லமையினால், யோகமூர்த்தியாய் ஞானோபதேசம் செய்து கொண்டிருந்த தட்சிணாமூர்த்திக்கும் ஷண்முகக் கடவுளாகிய ஒரு குழந்தை உண்டாய தென்றால், தேவி!, நும் வல்லமைக்கு முடியாத காரியம் ஒன்றும் இல்லை)

“தைவந்து நின்னடித் தாமரை சூடிய சங்கரற்குக்
கைவந்த தீயும் தலைவந்த ஆறும் கரந்ததெங்கே
மெய்வந்த நெஞ்சினல்லால் ஒருகாலும் விரகர்தங்கள்
பொய்வந்த நெஞ்சில் புகவறி யாமடப் பூங்குயிலே” (98)

(பூங்குயில் போன்ற அபிராமிதேவியே!, தங்களுடைய திருவடித்தாமரைகளை வருடிப் பின் சிரசிற் சூடி ஊடல் தீர்த்த சிவபெருமானுக்குப் பற்றிச் சூடுதற்குக் கருவியாகிய தம்முடைய திருக்கரத்திலுள்ள ஓமாக்கினிநெருப்பும் சூடுதற்கு இடமாயுள்ள சிரசின்கண் உள்ள கங்காநதியும் அப்படித் திருவடிகளைப் பற்றிச் சூடும்போது எவ்விடத்திலே ஒளித்துக்கொண்டன திருவாய் மலர்ந்தருளுக)

ற்காமம் பத்தியனுபவத்துக்குத் தடையன்று. இயல்பாகக் குழந்தையின் மேலுள்ள பாசத்தை அக்குழந்தையை முருகனாகவும் கண்ணனாகவும் பாவித்து, அக்குழந்தையைப் பேணும் செயலை இறைவழிபாடாக மாற்றிக் கொள்ளுதலைப் போல, இயல்பாகத் தம்பதியருக்குள் இருக்கும் நற்காமத்தை சிவசத்தி ஐக்கிய பாவனையால் சிவானுபவமாகவும் தாம்பத்திய வாழ்க்கையே சக்தி உபாசனையாகவும் மடை மாற்றம் செய்து கொள்ளும் வழியைப் பெரியோர்கள் அருளி யுள்ளார்கள்.  சைவமரபில், பெண்கள், பாவை நோன்பிருந்து, சிவனடியார்களே தங்களுக்குக் கணவனாக வாய்க்கப்பெற வேண்டும் என பெருமானிடம் வேண்டினார்கள். கணவனுக்குச் செய்யும் உபசாரங்களே சிவபூசையாக அமையும் பேறு அதனால் வாய்த்தது. பெண்ணுக்குச் சொன்னது ஆணுக்கும் பொருந்தும்.

வரவர்க்கு உகந்த மார்க்கத்தைக் கைக்கொண்டு ஒழுகி இறையருளைப் பெற வைதிகம்,இந்து தருமம் அனுமதிக்கின்றது.

ள்ளி மீது முருகன் கொண்ட மோகத்தை வெளிப்படுத்தும் பாடல்கள் ஜெயதேவரின் அஷ்டபதிக்கு நிகராகக் காதலின்பத்தை வெளிப்படையாகப் பாடுகின்றன. வடநாட்டு பக்தி மரபு தமிழ்நாட்டில் வேர்கொண்டபோது அஷ்டபதி பாடி இராதாகல்யாணம், சீதாகல்யாணம் , திவ்யநாம பஜனை ஆகியனவற்றை மகோற்சவமாகக் கொண்டாடும் மரபு திருவிடைமருதூர், கும்பகோணம், பாலக்காடு முதலிய பகுதிகளில் பிராமணர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

திருப்புகழ்வழி வள்ளி திருக்கல்யாணம் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வள்ளிமலைச்சுவாமிகள் என்னும் மகானால் உருவாக்கப்பட்டது. திருப்புகழின் பெருமையை உலகறியச் செய்த பெருமை இம்மகானுக்கே உரியது. அர்த்தனாரி எனப் பூர்வாசிரமப் பெயர்கொண்ட இப்பெருமான், மைசூர் அரண்மனையில் தலைமைச் சமையற்காரராகப் பணியாற்றி வந்தார். வினை வயத்தால் அருமை மனைவி மக்கள் ஆகியோரை இழந்து விரக்தியோடு திருப்பழனிக்கு வந்தார். அங்கு பூரணநிலவொளியில் திருக்கோயில் தாசி, சுவாமி ஊர்வலத்தின்போது, ‘வங்கார மார்பிலணி’ எனத் தொடங்கும் திருச்செங்காட்டங்குடித் திருப்புகழுக்கு அற்புதமாக அபிநயம் செய்தாடினாள். தமிழ் எழுதப் படிக்க அறியாத அர்த்தனாரிக்கு இந்த நிகழ்ச்சி திருவருள் விளக்கமாக அமைந்தது. முருகன் அர்த்தனாரியை இந்த நிகழ்ச்சியின் வழியே ஆட்கொண்டான். இந்தத் திருப்பாடலை அறிய வேண்டும் என்பதற்காகவே அர்த்தனாரி தமிழ் எழுதப்படிக்கத் தொடங்கினார். திருப்புகழ் அவரைப் பற்றிக் கொண்டது. வள்ளியம்மை அவருக்குக் குருவானார். வள்ளித் தாயைப் ‘பொங்கி’ எனப் பெயர் சூட்டிக் கொண்டாடினார். அர்த்தனாரி வள்ளிமலைச்சுவாமிகள் ஆனார். வள்ளிமலைச் சுவாமிகள் தம்மை வள்ளியாகவே பாவித்து கொண்டார். முருகனைக் காட்டிலும் வள்ளியை ஆராதிப்பதில் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டார்.  வேதா முதல் விண்ணவர் சூடும் மலர்ப் பாதனாகிய முருகனே வள்ளியை அல்லது பிறரைத் துதியா விரதன்தானே!

குருஜி டாக்டர் ராகவன்

 கொச்சி சமஸ்தானத்து தலைமை நீதியரசராகவும் பின்னர் சென்னையில் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞராகவும்  விளங்கிய டி.எம். கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர், வடக்குப்பட்டு சுப்பிரமணிய பிள்ளை, சாது பார்த்தசாரதி சுவாமிகள் போன்றோர் இவருடைய சீடர்களானார்கள்.

 வள்ளி திருக்கலியாண மகோற்சவம் கொண்டாடுவதில் இரு பத்ததிகள் இன்று நிலவுகின்றன. ஒன்று, வள்ளிமலைச்சுவாமிகள் அமைத்த பத்ததி. மற்றொன்று குருஜி டெல்லி இராகவன் அவர்கள் உருவாக்கித் திருப்புகழ் அன்பர்கள் மேற்கொண்டுள்ள பத்ததி.

ந்த சஷ்டி விரதத்தை வள்ளி திருக்கலியாண மகோற்சவமாகக் கொண்டாடி நிறைவு செய்வோம்.

ன்மணம் விரும்பி வள்ளி சமேத முருகப்பெருமானை வழிபடுதல் சிலப்பதிகாரகாலத்துக்கும் முந்திய மரபு.

குறமக ளவளெம குலமக ளவளொடும்
அறுமுக வொருவனின் னடியிணை தொழுதேம்;
துறைமிசை நினதிரு திருவடி தொடுநர்
பெருகநன் மணம்விடு பிழைமண மெனவே”

(சிலப்பதிகாரம், குன்றக்குரவை).

போகியை யோகி எனல்

தமிழ் ஹிந்துவில் ஸ்ரீ அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் உடல் ரீதியான காமத்தினூடாக ஆன்மிக உணர்வு பெறுதல் தொடர்பான ஒரு கட்டுரை எழுதி, அதன் மீது பெரும் வாதப் பிரதி வாதங்கள் நிகழ்ந்ததாகவும், நமது மரபில் இது பற்றி உள்ள நிலைப்பாடு இன்னதென்று நான் எழுத வேண்டும் என்றும் சில வாசகர்கள் மின்னஞ்சல் அனுப்பியுள்ளனர்.

முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்திவிட விரும்புகிறேன். நான் எதிலும் முடிந்த முடிபைக் கூறுபவன் அல்ல. ஆங்கிலத்தில் அத்தாரிட்டி என்கிறார்களே அது மாதிரியானவன் அல்ல. பண்டிதனோ பல்கலைக் கழகங்கள் ஒப்புக்கொள்ளும்படியான ஆய்வாளனும் அல்ல. நான் அறிந்ததை அறிந்தவரையில் பகிர்ந்துகொள்வதுதான் எனது எழுத்தின் / பேச்சின் நோக்கம்.

venus_of_willendrofஹிந்து மரபின் தோற்றுவாய் மனித குலம் நாகரிகமடையத் தொடங்கிய போதே ஏற்பட்டுவிட்ட நிகழ்வாகும். ஆகவே தொன்மையான இம்மரபில்  ஆபாசம், பாபம்  என்பதான கருத்தாக்கங்கள் இல்லை. குறிப்பாக நிர்வாணம் ஆபாசம் அல்ல.

உடல் உறுப்புகளின் பெயர்களை இயல்பாக உச்சரிப்பதிலும் மனத் தடை ஏதும் நமது மரபில் இல்லை. பார்வதித் தாயை உண்ணாமுலை (அபீத குஜாம்பா) என்றோ, குன்று அனைய முலையுடையாள் (கிரிகுஜாம்பாள்) என்றோ அழைத்து மகிழ்வதில் நமக்குத் தடையில்லை. ஆற்றல் மிக்க சக்தித் தலங்களை யோனி பீடம் என்றுதான் அழைக்கிறோம். இவ்வாறு அழைப்பதில் ஒரு பிழையும் இல்லை.

எனது தியானத்தில் பிரசன்னமாகும் என் குல தெய்வம் முழு நிர்வாணமாகவே என்முன் தோற்றங் கொள்கிறாள். அது கண்டு பரவசம்தான் உண்டாகிறதேயன்றி சபலமோ, இச்சையோ, அதிர்ச்சியோ, அருவருப்போ, காம உணர்வோ ஏற்படுவதில்லை. நிர்வாணம் மிக இயல்பானதாகவும் மகிழத்தக்க எழிலின் தரிசனமாகவுமே உள்ளது.

செளந்தர்ய லஹரியின் முதல் 41 ஸ்லோகங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் மந்திர பீஜங்கள் ஆங்காங்கே பதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அப்பகுதி ஆனந்த லஹரி எனப்படுகிறது. இதில் 19-வது ஸ்லோகம் உமையவளின் முக மண்டலம், மார்பகங்கள், யோனி பீடம் ஆகியவற்றைத் தியானிக்கச் சொல்கிறது. தியான பலனையும் சொல்கிறது. இதனை ஆபாசம் என்று கருதுவது பேதைமையும் பக்குவமின்மையுமே ஆகும்.

kids_naked_spongebob_and_patrick_t_shirt_print_500_270_270_76நிர்வாணம் ஆபாசம் என்ற கருத்தாக்கம் ஹிந்துஸ்தானத்திற்கு வெளியிலிருந்து உட்புகுந்த மாற்று மதங்களுடையதே. அதேபோல் உடல் உறவும் ஆபாசம் என்பது அவற்றின் கருத்தாக்கம். ஆகையால்தான் ஒரு ஜீவன் பிறக்கும்போதே பாபச் சுமையுடன் பிறப்பதான கருத்தாக்கமும் தோன்றியது. இவையிரண்டும் நமது மரபுக்குப் புறம்பானவை.

மார்பகங்கள் இருப்பதன் நோக்கம் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு உணவூட்டி வளர்ப்பதற்காக என்பது நம் மரபு. அவை அழகின் நிமித்தம் அல்ல. ஆனால், அழகாக இருப்பவை. ஆனால், உடல் முழுவதுமே அழகுதான். அழகுக்காக மட்டுமே மார்பகங்கள் என்கிற எண்ணம் பிற்கால வணிக நோக்கின் விளைவு. யோனியும் அவ்வாறே. நம் மரபில் இவை அவற்றின் அடிப்படையான நோக்கம் கருதிக் கொண்டாடப்படுபவை, மதிக்கப்படுபவை. இதேபோல் ஆண் உடலில் இனப்பெருக்கத்திற்காக உள்ள உறுப்பும் அதன் காரணமாக மதிக்கப்படுவதாகும்.  

வாத்ஸ்யாயனர் இயற்றிய காமசூத்திரமும் கொக்கோகரின் சாஸ்திரமும் போர்னோகிராஃபி அல்ல.

பிற்காலத்தில் உட்புகுந்த மாற்றுச் சமயங்களது கருத்தாக்கங்களின் பாதிப்பால்தான் நமக்குள் வக்கிர புத்தி தோன்றி, ஆபாசம் என்கிற எண்ணப் போக்கிற்கு ஆளாகிவிட்டிருக்கிறோம்.

காமத்தின் நோக்கம் என்ன? அது மஹாமாயையின் விளையாட்டே அல்லவா?

உயிரினங்களின் சங்கிலித் தொடர் அறுபடாமல் இருப்பதற்காக அவளால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட உணர்வே காமம் என்பதில் ஐயம் உண்டா? இனப் பெருக்கப் பணி  வெறும் இயந்திர கதியில் நிகழ்வதாக இருந்தால் காலப் போக்கில் அதில் சலிப்புத்தட்டி அந்தப் பணியில் ஈடுபாடு குன்றி உயிரினங்களின் சங்கிலித்தொடர்கள் அறுபட்டுப் போய்விடும் அல்லவா? அதனால்தான் அதில் அளவுகடந்த ஈடுபாட்டைத் தோற்றுவித்திருக்கிறாள், மஹா மாயை. அந்தப் பணியில் மிகுந்த இன்பம் இருப்பதான உணர்வை அவள் தோற்றுவிப்பதால்தான் அதில் உயிரினங்களுக்குச் சலிப்பு ஏற்படுவ தில்லை.

மற்ற உயிரினங்களின் விஷயத்தில் ஆண்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் இனப் பெருக்கத்திற்கான தூண்டுதலை வைத்த மஹா மாயை, மனித இனத்திற்கு மட்டும் பகுத்தறிவைத் தந்து அதற்கேற்ப நடந்துகொள்ளும் வாய்ப்பையும் தந்திருக்கிறாள். மனிதன் அதைத் துஷ்பிரயோகம் செய்தால் அதன் பலனை அவன் அனுபவிக்க வேண்டியதுதான். உயிரினங்கள் பல்கிப் பெருகி சமநிலை கெடலாகாது என்பதற்காகவே பிற உயிரினங்களின் விஷயத்தில் குறிப்பிட்ட பருவ காலத்தில் அந்த உணர்வு பிறக்கச் செய்தாள்.

காமம் என்பதுதான் உடல் மூலமாக உள்ளத்திற்குத் துய்க்கக் கிடைத்துள்ள இன்பங்களிலேயே தலையாயது. ஆனால் அதனைச் சிற்றின்பம் என்று கருதுவதுதான் நமது மரபு. ஏனெனில் பேரின்பம் என ஒன்று உள்ளது. அது ஆன்மிக உணர்வு பெற்று இறைச் சக்தியுடன் கலந்துறவாடுவதாகும். இதில் சரீர சம்பந்தமில்லை.  ஆனால் சிறிது நேரம் மட்டுமே நீடிக்கும் சிற்றின்பத்தை அனுபவிக்கையில் கிட்டும் ஆனந்தம் உள்ளத்தால் நிரந்தரமாக உணரப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதுதான் பேரின்பம். 
 
சரீரத்தை ஒரு கருவியாக மட்டுமே கருதுவது நமது மரபு. பணியாற்றுவதற்காக நமக்குத் தரப்பட்டுள்ள கருவியே நமது உடம்பு. ஒரு தொழிலாளி தனது பணி சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அதற்கு அவசியமான தனது கருவியை மிகவும் ஜாக்கிரதையாகவும் நல்ல முறையிலும் பராமரிப்பது போல நாம் நமது கடமைகளைச் சரிவர ஆற்றும் பொருட்டு நம் உடல் எனும் கருவியை நன்கு கவனித்துக்கொள்ள வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். திருமந்திரமும் இதைத்தான் அறிவுறுத்துகிறது. உடம்பை ஓம்பாவிடில் உயிரையும் ஓம்ப இயலாது.

புறவய இன்பங்களை உடலும் மனமும்தான் துய்க்கின்றன. அதனைத் தானே அனுபவிப்பதாக ஆத்மா மயக்கமுறுவதால்தான் பிறவிச் சுமை அதன் மீது ஏறுகிறது. பின் தொடரும் நிழலாகக் கரும வினை ஆத்மாவைத் தொடர்கிறது. எப்போது ஆத்மா தன்னை உணர்ந்து, உடலும் உள்ளமும் துய்ப்பவை தனது இல்லை என்பதையும் உணர்ந்து, உடலும் உள்ளமும் துய்ப்பனவற்றை வேடிக்கை பார்க்கிறதோ அப்போது அதன் மீது பிறவிச் சுமை ஏறுவதில்லை.

radhakrishnaஉபநிடதத்திலும் இதற்கான குறிப்பைக் காணலாம். ஒரு மரக் கிளையில் இரு பறவைகள் அருகருகில் அமர்ந்துள்ளன. ஒரு பறவை மரத்தின் பழங்களைத் தின்று கொட்டைகளை எச்ச்மிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அருகில் உள்ள பறவை செயல் ஏதுமின்றி அதனை மெளனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகக் காவியச் சுவையுடன் உபநிடதம் வர்ணிக்கிறது.  

உடலின் எல்லாச் செயல்பாடுகளுக்கும் ஒத்துழைத்தாலும் எதுவும் தனது சுய நலனுக்காக அல்ல. இதை ஆத்மாவுக்கு அனுசரணையாகப் பக்குவப்பட்ட உள்ளம் உணர்ந்திருக்குமானால் அதன் செயல், காமத்தின் விளைவாக நிகழும் செயலாகவே இருப்பினும் அது உள்ளத்தையும் உள் அந்தரங்கமான ஆத்மாவையும் பாதிப்பதில்லை. இதனால்தான் போகியை யோகி என்று கூற முடிகிறது.

நமது ஞானாசிரியன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு நிகரான போகியும் இல்லை யோகியும் இல்லை. ஏனெனில் அவன் தனது உடலாலும் உள்ளத்தாலும் ஆற்றுகிற எந்தப் பணியையும் தனது சுய நலனுக்காகச் செய்வதில்லை. மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காகவும் நன்மைக்காகவுமே அவன் எல்லாப் பணிகளையும் செய்கிறான்.

உடலாலும் உள்ளத்தாலும் துய்க்கும் இன்ப துன்பங்கள் அனைத்தையுமே இறைச் சக்திக்கு அர்ப்பணித்துவிடுவதுதான் ஆன்மிகத்தின் நோக்கம். தற்போது எனது வலது கால் சுண்டு விரலில் கடுமையான வலியை உண்டு பண்ணுகிற பிளவை போன்ற புண் வருத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்காக நான் மெய்யாகவே என் அம்பாளுக்கு நன்றி சொல்லிகொண்டிருக்கிறேன்.

a_time_cover_0809உனக்கு உடம்பு என்பதாக ஒன்று உள்ளது, கடமையாற்ற ஒரு கருவி வேண்டும் என்பதற்காகவே உடல் என்பதாக ஒன்று உனக்குத் தரப்பட்டுள்ள்ளது என்று நினைவூட்டுவதற்காகவே எனக்கு இப்படி யொரு வலியுடன் கூடிய புண்ணைத் தந்துள்ளாய் அதற்காக என் மனமார்ந்த நன்றி என்று என் குல தெய்வ தேவியிடம் கூறி வருகிறேன். வலி இல்லையேல் உடலின் பிரக்ஞை இல்லாமல் போகிறது.

இந்த அடிப்படையில்தான் உடலாலும் உள்ளத்தாலும் துய்க்கும் இன்பங்களுள் தலையாயதான காமத்தையும் இறைச் சக்தியை உணர்வதற்கான தேடலாகத் தொடர்ந்து,  பின் அந்த இன்பத்தை இறைச் சக்திக்கு அர்ப்பணிக்கவும் வேண்டும். இறைச் சக்தியை உணர்வதற்கான ஆன்மிகத் தேடலாக காமத்தையும் கொள்வது நமது மரபு. ஆனால் இன்று மாற்றுச் சமய, கலாசாரத் தாக்கங்களால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில் நாம் இருக்கிறோம்.

ஆகையால், மிகவும் பக்குவப்பட்டிருந்தால் மட்டுமே காமத்தையும் ஆன்மிகத் தேடலுக்கான மார்க்கமாகக் கருதும் முதிர்ச்சி நமக்கு இருக்கும். நமது முன்னோருக்கு அந்தப் பக்குவம் இருந்தது. சராசரியினரான நமக்கு இல்லை. இதை நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பக்தியின் உச்ச கட்டத்தில் நாயக நாயகி பாவத்துடன் சில பக்குவப்பட்ட ஜீவாத்மாக்கள் காமத்தை ஆன்மிக விழிப்புடன் கொண்டாடுகின்றன என்பதற்காக நானும் அவ்வாறே செய்கிறேன் என்று கிளம்பினால் அது வெறும் வக்கிர புத்தியாகத்தான் இருக்கும்.

நமது கோயில்களில் சிற்பங்களின் வடிவில் காமம் அனைவரும் பார்க்கும்படியாக உள்ளதே என்று கேட்டால் ஆன்மிகத் தேடலுக்கு இதுவும் ஒரு மார்க்கமாகக் கொள், அது வெறும் சுயநலத்திற்கான சுகமல்ல என்கிற அறிவுறுத்தலாக அதனை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமேயன்றி வீண் விதண்டா வாதங்களில் இறங்குவது சரியல்ல.

பெரியபுராணம்: இளைஞர் வாழ்வியலுக்கான ஒரு சமுதாயக் காவியம் – 2 [நிறைவுப் பகுதி]

பெரியபுராணம்: இளைஞர் வாழ்வியலுக்கான ஒரு சமுதாயக் காவியம் – பகுதி 1

(தொடர்ச்சி…)

இளமையும் காதலும்

இளமைக்கும் காதலுக்கும் பெரியபுராணம் சிறப்பான இடந்தருகிறது. முக்கியமாக புராணத்தின் ஆரம்பத்தில் பேசப்படும் காப்பியத்தலைவரான சுந்தரரின் வரலாற்றில் சுந்தரர் திருவாரூர்க் கோயிலில் பரவையாரைச் சந்திக்கிறார். இவ்வாறு கண்டவர்கள் காதல் கொள்கிறார்கள். நமது இன்றைய திரைப்படங்களில் போல அன்றி சிவமணம் கமழும் முதற் சந்திப்பு அங்கு அமைகிறது. சுந்தரர் பரவையைப் பார்க்கிறார்.

sundarar_paravai

மானிளம் பிடியோ? தெய்வ வளரிள முகையோ வாசத்
தேனிளம் பதமோ? வேலைத்திரள் இளம் பவள வல்லிக்
கானிளங்கொடியோ? திங்கட் கதிரிளங் கொழுந்தோ? காமன்
தானிளம் பருவங் கற்கும் தனியிளந் தனுவோ என்ன

இங்கே ஒரே பாடலில் சுமார் எட்டு இடங்களில் ‘இளம்’ என்று இளமையைப் பற்றி சேக்கிழார் பேசுகிறார். ஆகவே, இக்காவியம் வாழ்வியலை அனுபவிக்க விழைகிற .இளைஞர்களை முதன்மைப் படுத்தி எழுதியது என்ற நோக்கையும் இங்கே கொள்ளமுடியும். எனவே இக்காவியத்தை இளைஞர்கள் மிகவும் ஆராய்ந்து படிக்க முனைய வேண்டும்.

அங்கே சுந்தரர் பரவையாரைப் பார்த்து இவ்வாறு சிந்திக்க, பரவையார் சுந்தரரைப் பார்த்தார். ஒரு பெண்ணான அவரது உணர்வுகளை சேக்கிழார் இப்படிக் கவிதையாக வடித்திருக்கிறார்.

முன்னே வந்தெதிர் தோன்றும் முருகனோ? பெருகொளியால்
தன்னேரில் மாரனோ? தார் மார்பின் விஞ்சையனோ?
மின்னேர் செஞ்சடை அண்ணல் மெய்யருள் பெற்றுடையவனோ?
என்னே என் மனந்திரிந்த இவன் யாரோ என நினைத்தார்

இங்கே கூட, இறையருளே சுந்தரரின் அழகிற்குக் காரணம் என பரவையார் நினைப்பதாகக் காட்டப்பெறுகிறது. ஆக, இளமைமிக்க இளைஞர்களின் காதலும் காதலுடனாய இறைகாதலும் இங்கே பேசப்பெறுகிறது.

வெறும் பதினாறாண்டுகளே வாழ்ந்தவரான இளைஞர் ஞானசம்பந்தருக்கு சேக்கிழார் அதிக முதன்மை தந்திருக்கிறார். சுமார் 1,256 பாடல்களில் அவரது வரலாற்றைப் பாடியிருக்கிறார். ஞானசம்பந்தப் பிள்ளைக்குக் கிடைத்த இந்த முதன்மையாலேயே ‘பிள்ளை பாதி புராணம் பாதி’ என்ற வழக்காறு உருவாயிற்று.

இது தவிர இப்புராணத்தில் பேசப்பெறும் அநேகமான அடியவர்கள், இல்லறத்தினரே என்பதால் பரவலாக எல்லா நிலைகளிலும் பெரியபுராணத்தில் காதல், திருமணம், திருமணவாழ்வு முதலியன பேசப்பட்டிருக்கிறது.

thirugnana-sambandar1

திருஞானசம்பந்தருக்கு நடைபெற்ற திருமணத்தை சிறப்பாக சேக்கிழார் பதிவு செய்திருக்கிறார். அக்காலத்தில் மணமகன் மணமகளுக்கு விலையாகப் பணம் கொடுத்த புதுமை இங்கு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. தாரை வார்த்துக் கொடுத்தல் என்ற கன்னிகாதான மரபு போன்றவையும் பதிவாகிறது. அம்பொனி மணநூல் என்று தாலி அணியும் வழக்கமும் இங்கு காண்பிக்கப் பெற்றிருக்கிறது.

அதே போலவே பெண்களுக்கும் உரிய முதன்மை தந்து புராணத்தில் இடந்தருகிறார் புதுமைச் சேக்கிழார். சுமார் 28 பெண்களின் பெருமை பெரியபுராணத்தில் பேசப்படுகின்றது. மங்கையற்கரசியார், திலகவதியார், காரைக்கால் அம்மையார் என்ற மூவரும் இவர்களில் முதன்மை பெற்றிருக்கிறார்கள். சுந்தரரைப் பெற்ற சிறப்பால் இசைஞானியாரும் நாயன்மார்கள் வரிசையில் எழுந்து நிற்கிறார். அவர் பெண்மைக்கு அளித்த சிறப்பை மங்கையற்கரசியார் பற்றிய அவரது பாடலும் காட்டி நிற்கிறது.

மங்கையற்குத் தனியரசி எங்கள் தெய்வம் வளவர் திருக்குலக் கொழுந்து வளக்கைமானி
சேங்கமலத் திருமடந்தை கன்னி நாடாள் தென்னர்குலப் பழி தீர்த்த தெய்வப்பாவை..

என்று காட்டும் போது அவர் பெண்மைக்குத் தந்த பெருமையை உணரலாம்.

 

இலக்கியச்சுவை நிறைந்த இன்பத்தேன்

பெரியபுராணத்தின் இலக்கியச்சுவையைப் பல்வேறு இடங்களில் பல்வேறு நிலைகளில் காணலாம். உதாரணமாக சண்டேஸ்வரநாயனார் புராணத்தில் ஒரு பாடல்

செம்மை வெண்ணீற்று ஒருமையார்
இரண்டு பிறப்பின் சிறப்பினார்
மும்மைத் தழலோம்பிய நெறியார்
நான்கு வேதம் முறை பயின்றார்
தம்மை ஐந்து புலன் பின்செல்லும்
தகையார் அறு தொழிலின்
மெய்மை ஒழுக்கம் ஏழு உலகம்
போற்றும் மறையோர் விளங்குவது

என்று எண்களை வரிசைப்படுத்தியிருக்கக் காணலாம். வேடர், பாணர், மறவர், புலையர் என்ற குடிப்பிறப்பாளர்களையும் அந்தணர், அரசராகியவர்களையும் ஒப்ப வைத்துக் காவியம் செய்தவர் சேக்கிழார்.

ஓர் இளைஞரான சுந்தரரையே காவியத்தலைவனாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பெற்றது பெரிய புராணம். புராணத்தின் ஆரம்பத்தில் சுந்தரர் வரலாறு ஆரம்பமாகி நடுவே கலிகாமநாயனார் புராணத்திலும் தொடர்புற்று நிறைவில் வெள்ளானைச் சருக்கத்தில் சுந்தரர் திருக்கயிலையை அடைவது வரை பல்வேறு நிலைகளில் புராணம் முழுவதும் அவரது வரலாறு பேசப்படுகின்றது.

உலகமே அதிசயிக்கும் வண்ணம் அரசியலைத் துறந்து விட்டு இலக்கியப்படைப்பாளியாக, சிவநெறிச்செல்வராக தில்லை மூதூர் சென்ற வீர இளைஞர் சேக்கிழார். அவரது உணர்வுகள் உலகளாவிய நோக்குடையன. புரந்த சிந்தனையுடையன. ஆனால், நிரந்தரமாக இறைமணம் -சிவமணம் கமழ்வன.

நகைச்சுவைக்கும் பெரியபுராணத்தில் இடமிருக்கிறது. முதலிலேயே பரவையாரை மணந்து குடும்பஸ்தராக இருக்கிற சுந்தரர் சிவனாரிடம் தனக்கு சங்கிலியைத் தரும் வண்ணம் வேண்டுகிறார். என்ன சொல்லிக் கேட்கிறார் என்றால்

மங்கையொருபால் மகிழ்ந்துலவும் அன்றி மணிநீள் முடியின் கண்
கங்கையொருபால் கரந்தருளும் காதலுடையீர், அடியேனுக்கு
இங்கு உமக்கு மாலைதொடுத்தென் உளத்தொடை அவிழ்த்த
திங்கள் வதனச் சங்கிலியைத் தந்தென் வருத்தம் தீரும்

நீர் கங்கையை சடையில் மறைத்து வைத்திருக்கிறீர், நானோ ஊரறிய உலகறிய சங்கிலியைத் திருமணஞ் செய்ய விழைகிறேன். நீர் ஏன் அவளை எனக்குத் தரக்கூடாது?… அவளை நான் ஏன் காதலிக்க வேண்டி வந்தது என்றால் அவள் உமக்கு மாலை தொடுத்ததால் என் உள்ளத்தொடை அவிழ்த்து விட்டாள்.

 

சேக்கிழார் காட்டும் நீதி முறைமை

சேக்கிழார் காட்டும் பெரிய புராணத்தில் நீதி, நியாயம், போன்றவற்றிற்கு முக்கிய இடந்தரப்பட்டுள்ளது. முக்கியமாக ஐந்து வழக்குகளை நாம் பெரியபுராணத்தில் காண்கிறோம்.

  1. மனுநீதிச் சோழனின் புதல்வன் மீது பசு தொடுத்த வழக்கு
  2. சுந்தரர் மீதான கிழவேதியரின் அடிமை வழக்கு
  3. திருநீலக்கண்டநாயனாரின் திருவோட்டு வழக்கு
  4. தண்டியடிகளின் மாற்றுச் சமயத்தவர் மீதான நிலஆக்கிரமிப்பு வழக்கு
  5. அமர்நீதியாரின் கோவணம்சார் பிரச்சினையால் உருவான வழக்கு

இவ்வாறாக உரிமை மீறல் வழக்கு, உரிமை வழக்கு, குற்றவழக்கு என்பன இங்கு பேசப்பெற்று இருக்கிறது.

வழக்குப் பேசும் வகையும் முறையும் பற்றியும் சேக்கிழார் காட்டி நிற்கிறார்.

  1. வழக்கை, வழக்குத் தொடர்பவர் நியாயசபையில் முன்வைப்பார்.
  2. நீதியாளர்களை முன்னிட்டு வழக்கை வழக்குத் தொடர்ந்தவர் விரித்துரைப்பார்.
  3. வழக்காளி தன்னை ஊர், பெயர், உறவு, தொழில் என்பவற்றுடன் அறிமுகஞ் செய்வார்.
  4. குற்றம் கூறல்- வழக்காளி எதிராளி மீதான குற்றத்தை கூறுவார்.
  5. ஏதிராளி தன்பக்க நியாயத்தை எடுத்துரைப்பார்.
  6. சான்று காட்டல்- மூவகைச் சான்றுகளில் ஒன்று காட்ட வேண்டும்.
  7. தீர்ப்பு வழங்குதல்.
  8. தீர்ப்பிற்குக் கட்டுப்படுதல்.

இங்கே ஆறாவதாகக் காட்டிய ‘சான்று காட்டல்’ என்பதை பெரியபுராணத்தின் ‘தடுத்தாட் கொண்ட புராணம்’ மூன்றாகக் காட்டும்.

‘ஆட்சியில் ஆவணத்தில் அன்றி மற்றயலார் தங்கள் சாட்சியில் மூன்றில் ஒன்று காட்டுவாய்’ என்று கிழவேதியராக வந்த திருவெண்ணை நல்லூர் இறைவனிடம் சபையார் கேட்கின்றனர். அதாவது ஒன்று ஆட்சிச் சான்று, இரண்டாவது ஆவணச்சான்று, மூன்றாவது சாட்சிச்சான்று. இங்கே இறையவர் தம்மிடம் இருந்த ஓலைச்சுவடியாகிய ஆவணச்சான்றை சபையாருக்குக் காட்டி வழக்கில் வெற்றி பெற்று சுந்தரரை அடிமை கொள்கிறார்.

மனுநீதிகண்ட சோழனின் வரலாற்றைப் பேசும் போது நீதிமுறைமை மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மிருகங்களுக்கும் பொருந்தும் என்று சேக்கிழார் புதுமை காட்டுகிறார். மன்னன் மகன் தெருவில் தேரில் செல்லும் போது ஒரு பசுக்கன்று தவறுதலாக அந்தத் தேர்ச்சில்லில் பட்டு இறந்து விட்டது. தாய்ப்பசு கதறிக் கொண்டு வந்து மன்னனின் அரண்மனை வாயிலிலுள்ள நீதிமணியாகிய ஆராய்ச்சி மணியை அசைத்தது. மன்னன் வெகுண்டு இதன் காரணமறிய மந்திரிகளை வினவினான். மிகுந்த நீதிமானான அவனுக்கு இதற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்தால் போதும் என அறிஞர்கள் கூறினர். அவனோ, தன்மகனை வீதியில் படுக்கச் செய்து அவன் மீது தேரினைச் செலுத்தினான். தாய்ப்பசு பட்ட பாட்டை, தான் பட்டான். இந்த நிலையில் இறைவன் தோன்றி அருள் செய்தார் என்று புராணம் சொல்கிறது.

புதுமையில் புதுமை செய்த புராணம்

கேடும் ஆக்கமும் கெட்ட திருவினார்
ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்குவார்
கூடும் அன்பினில் கும்பிடலே அன்றி
வீடும் வேண்டா விறலில் விளங்கினார்

என்பதுதான் சேக்கிழார் காட்டும் நாயன்மார்களுக்கான தகுதிகள். இவர்கள் மண்ணோட்டையும் செம்பொன்னையும் ஒன்றாகவே பாவிப்பார்கள். அவர்களிடம் நன்மை, தீமை என்பது பற்றியெல்லாம் கவலையில்லை. அவர்கள் இறைவனைக் கும்பிடுவது, கூடும் அன்பினாலேயே அன்றி அவர்களுக்கு எதுவும் வேண்டாம். ‘இச்சுவை தவிர யான் போய் இந்திரலோகம் ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்’ என்பது போன்ற உணர்வுடையவர்கள்.

இத்தகு அருளாளர்களின் காவியத்தில் புதுமைகள் இயல்பாகவே அமையும் .அதிலும் புதுமைக்கு முதன்மை தரவல்ல புத்திலக்கியவாதியான சேக்கிழார் செய்த காவியமாதலில் புதுமைகள் மலிந்திருக்கின்றன.

சுந்தரர் ஆதிசைவஅந்தணர். அவரது மனைவியருள் ஒருவரான பரவை உருத்திரகணிகையர் குலத்தவள். சங்கிலி வேளாளர் குலத்தவள். ஆனால் இத்திருமணங்களில் சாதிப்பிரச்சினை என்று ஏதும் ஏற்பட்டதாக மட்டும் எந்தத் தரவும் இல்லை. நாவுக்கரசர் வேளாளமரபினர்; அவரது தொண்டிற்காகவே தம் உயிரை மட்டுமன்றி அவர் தம் குடும்ப அங்கத்தவர் யாவரும் தம் உயிர்களையே கொடுக்கத் துணிந்த பெருமைமிக்க அப்பூதியடிகள், அந்தணர்.

பாணர்மரபில் பிறந்த யாழ்ப்பாண நாயனாரைப் பற்றிப் பேச முனைந்த சேக்கிழார் அந்தணமரபில் கௌண்டின்ய ஹோத்திரத்தில் பிறந்ததால் கௌணியர் என்று அழைக்கப்பெறும் திருஞானசம்பந்தர் அவரை ‘ஐயரே’ என்று விளித்ததாகக் காட்டுகிறார்.

அளவிலா மகிழ்ச்சியினார் தம்மை நோக்கி ஐயர் நீர்
உளம் மகிழ இங்கு அணைந்த உறுதியுடையோம் என்றே
இளநிலா நகை முகிழ்ப்ப இயைந்தவரை உடன்கொண்டு
களம்நிலவு நஞ்சணைந்தார் பால் அணையும் கௌணியார்

இது மட்டுமல்ல, கண்ணப்பரை சிவகோசரிச் சிவாச்சார்யார், ‘ஐயரே’ என்று தான் அழைக்கிறார். தில்லை மூவாயிரம் தீட்சிதர்களும் திருநாளைப் போவாரை ‘ஐயரே’ என்று தான் அழைக்கிறார்கள். இப்படி நாமெல்லாம் தற்போது உயர் வகுப்பையே குறிக்கும் சொல்லாக்கம் என்று கருதி வருகிற ஐயர் (தலைவர்) என்ற சொல்லால் பெரியபுராணத்தில் தாழ்த்தப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு சிவனருளால் உயர்ந்த பெருமக்களை அந்தணரும் அரசரும் ‘ஐயர்’ என்று அழைப்பதாகக் காட்டுகிறார். இவற்றால் தமது காவியத்தை புரட்சிக் காவியமாகவும் சமுதாயக் காவியமாகவும் தெய்வச் சேக்கிழார் மாற்றியிருக்கிறார்.

 

பக்தியில் உயர்ந்த நாயன்மார்களின் பாங்கு

சேக்கிழார் காண்பிக்கும் நாயன்மார்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு அதிசயப்பிறவிகள்.

ஐந்துபேரறிவும் கண்களே கொள்ள அளப்பெருங்கரணங்கள் நான்கும்
சிந்தையேயாகக் குணமொரு மூன்றும் திரிந்து சாத்வீகமேயாக
இந்து வாழ் சடையான் ஆடுமானந்த எல்லையில் தனிப்பெருங்கூத்தின்
வந்த பேரின்பவெள்ளத்துள் திழைத்து மாறிலா மகிழ்ச்சியுள் மலர்ந்தார்

என்று தில்லைச் சிற்றம்பலத்துள் ஆடும் பெருமானைக் கண்ட சுந்தரரின் நிலைபோன்றதே அவர்கள் அனைவரதும் நிலை. ஓவ்வொருவரும் பெரியபுராண மாக்கதையின் கதாநாயகர்கள்.

nayanmars_periyapuranam

தன் கண்ணைக் கொடுத்தவர் கண்ணப்பன் என்ற திண்ணனாராகிய வேடன். தன் தலையைக் கொடுத்தார் ஏனாதி நாயனார். தான் பெற்ற ஒரே மகவை அரிந்து கொடுத்தார் சிறுத்தொண்டர். தன் சிவபூஜைக்கு ஊறு செய்த தந்தையின் கால்களை வெட்டினார் சண்டேஸ்வரர். தன் ஆசை மனைவியையே தாரை வார்த்துச் சிவனடியாருக்குக் கொடுத்தார் இயற்பகையார். எல்லாம் கொடுத்துத் தன்னையும் கொடுத்தார் அமர்நீதியார். அருமையாகக் கிடைத்த பொன் மீனை இறைவனுக்கே விட்டு, பசிகிடந்தார் அதிபத்தர் என்ற மீனவர். இறந்தமகனையே மறைத்து அப்பருக்கு அமுது அளித்தார் அப்பூதிகள். சிவனடியார் தந்த ஆடை மழையால் காயாததால் வருந்தி தன் தலையையே உடைத்துக் கொண்டார் திருக்குறிப்புத்தொண்டர். சிதம்பரம் காண என்று ஏங்கி ஏங்கி தில்லையப்பனுடன் ஒன்றானவர் திருநாளைப் போவார். இப்படியாக, தெய்வச் சேக்கிழார் காண்பிக்கும் நாயன்மார்கள் ஒவ்வொருவரும் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவர்கள்.

இது மட்டுமல்ல தெய்வச்சீர். சேக்கிழார் பெருமான் தன்னூலில் பழந்தமிழ் இசை, வரலாறு, மருத்துவம், கணிதம், கோயிலமைப்பு, மனோவியல், போன்ற பல விடயங்கள் பேசப்படுகின்றது. சேக்கிழார் காட்டும் சைவசித்தாந்தம் என்ற பொருளில் பல்வேறு ஆய்வுகள் செய்யப்பெற்றுள்ளன. சமத்துவம், தொண்டு, சைவம், சிவம், இவைகளுக்கு அளித்த முதன்மை பெரியபுராணத்தை உலகப்புகழ் பெறச் செய்துள்ளது.

என்றும் இன்பம் பெருகும் இயல்பினால்
ஓன்று காதலித்து உள்ளமும் ஓங்கிட
மன்றுளார் அடியார் அவர் வான்புகழ்
நின்றது எங்கும் நிலவி உலகெலாம்

(முற்றும்.)

ஆபாசமும் மரபும் தமிழர் கடமையும்

ன்றைய தேதியில் ஒருவன் தமிழ்நாட்டில் தன்னை வீரனாக, பகுத்தறிவாளனாகக் காட்டிக்கொள்ள மிக எளிதான ஒரு வழி இருக்கிறது. இந்து தருமத்தை பழிப்பது; இந்து நம்பிக்கைகளை, சடங்குகளைக் கிண்டல் செய்வது என்பதுதான் அது. இதில் புதிதாக இணைந்திருப்பவர் ஒரு திரைப்பட நடிகர். உலக திரைப்படங்களை உல்டா செய்து தமிழில் எடுப்பதால் தன்னை உலக நாயகனாக நினைப்பவர்.

இந்து சமுதாயத்தில் சில குறிப்பிட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் கணவன் நலனுக்காக அல்லது நல்ல கணவன் அமைய செய்யும் ஒரு பாரம்பரியமிக்க நோன்பைப் பற்றி, மிக மலினமான காம வார்த்தைகளால் நிரப்பி ஒரு பாடலை எழுதியிருக்கிறார் இந்த நடிகர்.

இந்து இயக்கங்கள் கொதித்தெழுந்து இதனை விமர்சிக்கும். ஆனால் இதில் ஆபத்து கிடையாது; விளம்பரம்தான் உண்டு. கலை சுதந்திரத்துக்காக எதற்கும் தயாராகும் தியாகி என்று தன்னை காட்டிக் கொள்ளவும் இதில் வழி உண்டு. எந்த ஆபத்தும் இல்லாமலே தியாகி பட்டம் வேண்டுமா? தாக்குங்கள் இந்து நம்பிக்கைகளை. ஆபாசத்தை கலையாக சந்தையில் விற்க வேண்டுமா? போடுங்கள் பகுத்தறிவு முகமூடியை. மனசாட்சியை விற்ற இந்த ஆபாசக் கூத்தடிப்பில் உலகநாயகனே தான் நம்மவர்.

andalஆனால் இங்கு கேள்வி அதுவல்ல. இது ஆபாசம் என தெரிகிறது. ஆனால் இந்த ஆபாசத்தை வரலட்சுமி நோன்புடன் இணைக்கும் போது என்னவித சால்ஜாப்பு சொல்லப் படுகிறது என்பதுதான் பார்க்கப்பட வேண்டும். ‘ஆண்டாள் பாடியதில் இல்லாததையா நான் சொல்லிவிட்டேன்?’ ‘கோவில் சிற்பங்களில் ஆபாசம் இல்லையா?’ எனவே இந்த ஆபாசத்தை எதிர்ப்பவர்கள் உண்மையில் இந்து மதத்தை புரிந்து கொண்டவர்கள் இல்லை. அவர்கள் வெறுமனே மதவெறியர்கள். இந்து தலிபான்கள்!

ஒரு சராசரி தமிழன் இந்த வாதத்தில் உள்ள மோசடி 2ஜி ஸ்பெக்ட்ரம் மோசடிக்கு சற்றும் குறையாத மோசடி என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆண்டாள் பாசுரங்களில் இருப்பதாக கூறப்படும் காமத்தையும், தமிழ் சினிமா பாடல் ஆபாசத்தையும் நாம் ஏன் ஒன்றாகக் கருத முடியாது?

இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன், ஆபாச எழுத்து என்பது வேறு; காமத்தையும் ஆன்மிகத்தையும் இணைக்கும் கவித்துவ-ஆன்ம முயற்சி என்பது வேறு என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். முன்னது வாலிப வயதின் எழுச்சிக்கோ அல்லது வாலிப-வயோதிகத்தின் இயலாமைக்கோ ஒரு வடிகால். பின்னது காமம் எனும் அடிப்படை மானுட உணர்ச்சியின் வீச்சையும் ஆழத்தையும் ஆதாரத்தன்மையையும் அறிந்து கொண்டு, அதனை பிரபஞ்சமெங்கும் கவியும் ஓர் உன்னத உணர்வாக உயர்த்துவது.

காதலிகளின் காதலனாக இறைவனைக் கூறும் முதல் உலக இலக்கியமாக ரிக் வேதத்தை சொல்ல முடியும்.

“காதல் மிகுந்த மனைவி அவளது கணவனைத் தொடுவது போல இறைவனது இதயத்தை என் பாடல் தொடட்டும்” (ரிக்: 10.91.13)

“மணமகன் மணமகளிடம் சுகம் பெறுவது போல எனது பாடலால் இறைவன் சுகம் அடையட்டும்.” (ரிக் 3.62.8)

மனைவி கணவனது மேனியைத் தீண்டுவது போல அல்லது முத்தமிடுவது போல, தமது மந்திரங்கள் இறைவனைத் தீண்டுவதாக ரிக் வேத கவிதைகள் தம்மைத் தாமே வர்ணிக்கின்றன (ரிக். 3.41.5) வேத மந்திர ரிஷிகள் ஆதி கவிஞர்கள். மனதாலும் இதயத்தாலும் பரம்பொருளுக்காக ஏங்குகின்றனர். வேத மந்திரங்களே இறைவனின் காதலிகளாகக் காட்டப்படுகின்றன. வேத இலக்கியம் தரும் ஒரு முக்கியமான சித்திரம் இது: காதலிகளின் தீண்டுதலாக வேதக் கவிதைகளும், மந்திரங்களும் பிரார்த்தனைகளும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன (ரிக் 1.62.11; 1.82.5-6; 1.186.7; 1.32.3; 4.32.16; 1.9.4; 3.39.1)

இவையெல்லாம் ஞானத்தேடலின், இறை அனுபவத்தேடலின் கவித்துவ வெளிப்பாடுகள். இம்மரபின் நீட்சியே ஆண்டாளின் பாசுரங்கள். இம்மரபு மானுடப் பண்பாடெங்கும் உள்ளது. யூத ஞானப்பாடல்களில் நாம் இதை காணலாம்; அவ்லோனின் தெரசா (St. Teresa of Avlon) எனும் கிறிஸ்தவ மறைஞானியின் பாடல்களில் காணலாம். பாஸ்ரா பட்டணத்து சூஃபி ஞானி ரபியாவின் பாடல்களில் காணலாம். ஆனால் அந்த பண்பாடுகளில் இந்த மறைஞான மரபு ஒதுக்கப்பட்டது அல்லது ஒடுக்கப்பட்டது, எனவே வளராமல் அழிந்து விட்டது. இந்து பண்பாட்டில்தான் அது தழைத்து வளர்ந்தது.

இன்றைக்கு உலக இலக்கிய மரபிலும் சரி, மதங்கள் கடந்த ஆன்மிக மரபுகளிலும் சரி, ஆண்டாளுக்கும், ரபியாவுக்கும், அவ்லோனின் தெரசாவுக்குமான இடம் முக்கியமானது. ஆனால் நாயகி-நாயக ஆன்மிக உணர்வு நிறுவன மதத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட அந்த பண்பாடுகளில் கூட, இன்று ரபியாவோ அவ்லோனின் தெரசாவோ ஆபாச சினிமா பாடல்களுக்கு சால்ஜாப்பாக பயன்படுத்தப் படுவதில்லை.

அடுத்ததாக கோவில் சிற்பங்களை எடுத்துக்கொள்வோம்.

khajuraho_sculptures_20070528கோவில் தூண்களிலும் சுற்றுச் சுவர்களிலும் இருக்கும் சில சிற்பங்களைத் தனியாக எடுத்துக் கொண்டால், மேலோட்டமான பார்வையில் அவை ஆபாசம் என கருதத் தக்கவையாக இருக்கும். ஆனால் கோவில் சிற்பங்களின் முழுமையான ஒட்டுமொத்த உருவாக்கத்தில் இந்த சிற்பங்கள் ஒருவித வழுவமைதி பெற்றுவிடுவதை நாம் காணலாம். காமம், ஏன் பிறழ்நிலை காமமாக இன்றைய ஒழுக்க விதிகளால் நாம் கருதும் காமமும் கூட, இந்தச் சிற்பங்களில் தங்கு தடையின்றி காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் அவற்றுடன் கூடவே யோகியரும், முனிவர்களும், உழவர்களும், குறவர்களும், அவதாரங்களும், கர்ப்பிணி பெண்டிரும், நாக தேவதைகளும், யட்சணிகளும், கந்தர்வர்களும், அரசரும், வீரகாதைகளும் காட்டப்படுகின்றன. ஒரு கலங்கிய மனதிலிருந்து எழும் வக்கிர விகாரமாக காமத்தைக் காட்டும் சிலைகள் தமிழரின் கோவில்களில் அமைந்திடவில்லை. மாறாக, காமத்தை முழுதாக அறிந்து அதனை அச்சமின்றி வாழ்வின் ஒரு பாகமாக எதிர்நோக்கும் வாழ்க்கைப் பார்வை தான் அங்கு தெரிகிறது.

நம் திரைப்படங்களில் இத்தகைய ஒரு வாழ்க்கைப் பார்வை இல்லை என்பதுடன், பெண்களை வெறும் பாலியல் மலினப் பொருளாக, அஃறிணையாக காட்டும் காட்சிகளே நிரம்பி வழிகின்றன என்பதுதான் உண்மை. மேற்படி நடிகரே நடித்த பல திரைப்படங்களில் பெண்கள் மிகவும் கீழாக சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளார்கள். பெண்களைக் கேலி செய்யும் பாடல்கள், இரட்டை அர்த்த பாடல்களில் நடிக்க மாட்டேன் என்றெல்லாம் அந்த நடிகர் புரட்சி செய்யவில்லை. நடித்திருக்கிறார். தென் மாவட்டங்களில் ஆதிக்க சாதிய வெறியை தூண்டிவிட்ட பாடலை இவர் நடித்த படமே தாங்கி வந்தது.

முழுக்க முழுக்க வர்த்தக நோக்கங்களுக்காக காமத்தை மலின வியாபாரம் செய்து வயிறு கழுவ இந்தியாவில் எவருக்கும் உரிமை உண்டு. அந்த உரிமையை நாம் எவருக்கும் மறுக்க முடியாது. அப்படிப் பிழைக்கும் நிலையில் வாழும் ஏழை ஜன்மங்களுக்காக நாம் நிச்சயமாக பரிதாபமும் பட வேண்டும். ஆனால், கோடிகளில் புரளும் நடிகன் ஒருவன் – ஆண்டாளையும், கோவில் சிற்பங்களையும், நம் வருங்கால சந்ததிகளுக்கும் ஏன் மானுடம் முழுமைக்கும் இந்த மண்ணின் மரபு அளித்த அருட்கொடைகளையும் தன்னுடைய வர்த்தக மலின கூத்தடிப்புக்கு நாணமின்றி, கேடயமாக, மோசடித்தனமாக பயன்படுத்தும் போது, நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஹிந்து அமைப்புகள் இந்த ஆபாச தாக்குதலையும் ஒரு வாய்ப்பாக மாற்ற வேண்டும். இதன் மூலம் ஹிந்து ஞானத்தை, ஹிந்து கலைகளின் உன்னதத்தை பொது மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும். ஆபாச வியாபாரிகள் கலையின் பெயரால் நம் பண்பாட்டின் மீது செய்யும் தாக்குதலை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

இப்படத்தை நாம் நிராகரிக்கலாம். இப்படம் காண்பிக்கப்படும் திரையரங்குகளில் உண்மையைக் கூறும் துண்டு பிரசுரங்களை விநியோகிக்கலாம். தன் தனி வாழ்க்கையிலும் சரி, தொழில்முறை வாழ்க்கையிலும் சரி, எப்படி வாழக்கூடாது என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கும் ஒருவர், தன்னைப் பண்பாட்டின் அடுத்தக்கட்ட பெருநாயகனாக காட்டிக்கொள்ளும் அவல மோசடியை வெளிக்காட்டலாம். பொது விவாதங்கள், தொலைகாட்சி விவாதங்களுக்கு அழைத்து, சவால் விடுத்து, இவர்களின் பொய்களை தோலுரிக்கலாம்.

என்ன செய்யக் கூடாது? உணர்ச்சிகரமான நிலையில் மோசமான எதிர்வினைகளை செய்வதன் மூலம், இந்த ஆபாச வியாபாரிகள் நினைக்கும் விளம்பரத்தை அளித்துவிடும் தவறை மட்டும் செய்யவே கூடாது.

சில ஆழ்வார் பாடல்கள் – 2

ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பில், 28-8-2010 அன்று  ஆழ்வார் பாசுரங்களின் கவிதானுபவம் பற்றி ஆற்றிய உரை.

முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

ஆண்டாளின் நாச்சியார் திருமொழியில் இருந்து சில பாடல்கள்.

வெள்ளை விளிசங்கு இடங்கையிற் கொண்ட
விமலன் எனக்கு உருக்காட்டான்
உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும்
உயிர்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்
கள்ளவிழ் செண்பகப் பூமலர் கோதிக்
களித்திசை பாடும் குயிலே
மெள்ள இருந்து மிழற்றி மிழற்றாது என்
வேங்கடவன் வரக் கூவாய்.

(விளிசங்கு – அழைக்கும் சங்கு; இடங்கை – இடக்கை; விமலன் – தூயவன்; உருக்காட்டான் – உருவத்தைக் காண்பிக்க மாட்டான்; நைவித்து – நோகச் செய்து; கூத்தாட்டுக் காணும் – வேடிக்கை பார்ப்பான்; கள்ளவிழ் – தேன் ததும்பும்; கோதி – வருடி; மிழற்றுதல் – குயிலின் கொஞ்சல் கலந்த கூவும் ஒலி).

andalதன் காதல் நோயைக் குயிலிடம் சொல்லிப் புலம்பி என் நாயகனை வரக்கூவாய் என்று கேட்கும் பாடல்.

வெள்ளைவிளிசங்கு என்பது நாச்சியார் திருமொழி முழுவதும் விரவிக் கிடக்கும் ஒரு அழகான அகப் படிமம். இனிய ஒலியெழுப்பும் கண்ணனின் குழலை விட, ஓங்கி ஒலிக்கும் சங்கைத் தான் ஆண்டாள் அதிகம் பாடியிருக்கிறாள். குழல் உதட்டில் பட்டும் படாமல் வைத்து, நளினமாக விரல்களால் மீட்டி இசைப்பது. அதன் இசை மென்மையானது, மயக்கும் தன்மை கொண்டது. ஆனால் சங்கை முழுவதும் வாய்க்குள் பொருந்தி மூச்சை இழுத்து ஊதவேண்டும். அது பேரொலியாக ஓங்கி ஒலிப்பது. கூவி அழைத்தலும், போருக்கான அறைகூவலும் அதன் தன்மைகள்.ஆண்டாள் கண்ணன் மீது கொண்டது கரைகடந்த உன்மத்தக் காதல். அது பொங்கி எழுந்து அவள் மனதைப் போர்க்களமாக்குகிறது. அதை அவள் வெளிப்படையாகவே உரத்துச் சொல்ல வருகிறாள் என்பதால் சங்கை அதிகம் பாடினாளோ?

மேலும் இந்தச் சங்கு கண்ணனின் வாய்ச்சுவையை குழலைவிட அதிகமாக அனுபவிப்பது. அதனாலும் அவளுக்கு சங்கு மீது ஒரு தனிப்பட்ட பொறாமை கலந்த பாசம் உண்டு.

கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ
திருப்பவளச் செவ்வாய் தான் தித்தித்திருக்குமோ
மருப்பொசித்த மாயவன் தான் வாய்ச்சுவையும் நாற்றமும்
விருப்புற்றுக் கேட்கிறேன் சொல் ஆழி வெண்சங்கே

என்று கேட்டவளாயிற்றே!

அவன் உருக்காட்டா விட்டாலும் உள்ளத்திலேயே வெண்சங்கு ஏந்திய ரூபம் தெரிகிறது. அது அவளை நோகவைக்கிறது, “உயிர் பெய்து” வாழவைக்கவும் செய்கிறது. இப்படி அவளை அலைக்கழித்து வேடிக்கை பார்ப்பதே அவனது தொழில்.ஆனால் அதுவும் அவளுக்கு சுகமாகவே இருக்கிறது.

தேன் சொரியும் பூக்களைக் கோதி அந்த இன்பத்தில் களித்து இசைபாடும் குயிலே! உன்னுடைய இந்தக் காமகானத்தைக் கூவிப் பாடாமல், எனக்காக வேங்கடவன் வரக்கூவு என்கிறாள்.

ஆண்டாள் கண்ணனைக் காதலனாகப் பாடியது ஏன் என்று நவீன இலக்கியவாதிகள் ஒரு சிலர் வினோதமான விளக்கங்கள் அளித்து வருகிறார்கள். அடுத்தவீட்டுக் காரன் மீது காதல் கொண்டால் அதைப் பாட முடியாத சூழலாம்; அதனால் கடவுள் என்ற போர்வையில் உண்மையில் தனது காதலனைப் பற்றிப் பாடினாளாம்.

கவிதை என்றாலே என்னவென்று தெரியாமல் அதைப் பற்றிப் பேச முற்படும் விடலைகளிடம் தான் இதைப் போன்று ஒரு அபத்தமான, அர்த்தமற்ற வாதத்தைப் பார்க்க முடியும். அன்றும் சரி,இன்றும் சரி. காதல் கவிதையை, காவியத்தை யார் யாருக்கு எழுதினாலும் அது உண்மையில் எழுதப் படுவது காதலுக்காகத் தான்! பாரதியின் கண்ணம்மாவும், கும்பகோணம் துக்காம்பாளையத் தெரு யமுனாவும்,காட்டில் வாழும் மலையான் மகள் நீலியும் எல்லாம் அதன் புற அடையாளங்கள் மட்டுமே. இதை எத்தனை முறை தான் சொல்வது?

அதோடு, இந்துக் கடவுளர்கள் உணர்வு நிலையின்,ஆன்மிக பேரனுபவ நிலையின் குறியீடுகளும் கூட. கண்ணன் அளவிலா அழகின்,கரைகடந்த காதலின் மொத்த உருவம். ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக நமது இலக்கிய, கலாசார வெளியில் உயிர்த்துடிப்புடன் இருக்கும் உருவம். கருமேக நிறம், புல்லாங்குழல், வனமாலை, கம்பீரம் கலந்த ஆண்மை, அதோடு கொஞ்சம் பெண்மை கலந்த அழகு, அசுரர்களை அழித்து தன் அடியாரைக் காக்கும் பௌருஷம், அதோடு பெண்மைத் தனம் கொண்ட குறும்பு – இப்படி பெண் அணுக்கம் உள்ள அவ்வளவு எதிர்பார்ப்புகளின் லட்சியமாகவும் கண்ணன் இருக்கிறான்.

அவன் மீது கோபிகைகள் கொண்ட பேரன்பு உணர்வை ஆண்டாள் தனதாக்குகிறாள். ஆண்டாளின் பாசுரங்களில் தோய்பவர்களும் அதே உணர்வைத் தமதாக்க முயற்சிக்கிறார்கள். கவிதானுபவமும் ஆன்மிகமும் ஒன்றுகலக்கும் புள்ளி இது.

***********

உள்ளே உருகி நைவேனை
உளலோ இலளோ என்னாத
கொள்ளை கொள்ளிக் குறும்பனைக்
கோவர்த்தனனைக் கண்டக்கால்
கொள்ளும் பயன் ஒன்று இல்லாத
கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும்
அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்பில்
எறிந்து என் அழலைத் தீர்வேனே.

(நைவேனை – நொந்து கொண்டிருப்பவளை; உளலோ இலளோ – இருக்கிறாளா இல்லையா; கண்டக் கால் – கண்டால்; அழலைத் தீர்வேனே – தீயை அணைத்துக் கொள்வேன்).

காதலின் உச்சநிலையில் உக்கிரமாக வெளிப்படும் ஒரு பாடல் இது. காதலின் மயக்க அனுபவங்கள்,புனைவுக் காட்சிகள்,விதவிதமான பெண் உளவியல் ரூபங்கள்,விகாரங்கள் எல்லாம் நிறைந்தவை கோதையின் பாடல்கள்.

இந்தப் பாடலிலும், நாச்சியார் திருமொழி முழுவதிலுமே வெளிப்படும் பெண்மொழியைப் புரிந்து கொள்வதற்கு அதற்குரிய மனநிலையும், நுண்ணுணர்வும் வேண்டும். ஆண்டாள் கவிக்கருத்து பற்றி ஸ்ரீராமானுஜரிடம் கேட்கப் பட்டபோது அவர் கூறினாராம் –

andal-painting“மோவாய் எழுந்த முருடர் கேட்கைக்கு அதிகாரிகளல்லர். முலையெழுந்தார் கேட்க வேணும்”. மோவாயில் முடி வளர்ந்த, முரட்டாண்மை (machismo) கொண்டவர்கள் கேட்பதற்குத் தகுதியில்லாதர்கள். “முலை எழுந்தவர்களே” கேட்க வேண்டும்.

ஆண், பெண் என்று சொல்லவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள்.வைஷ்ணவ மரபிற்குள்ளேயே எவ்வளவு அற்புதமாக ஆண்டாள் கவிதை பற்றிய இலக்கிய விமர்சனம் எழுந்திருக்கிறது என்று பாருங்கள். ”பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் பின்னானாள் வாழியே” என்றவாறு, ஸ்ரீராமானுஜரை ஆண்டாளின் அண்ணர் என்றே குறிப்பிடுவார்கள். திருமாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு நூறு அண்டா அக்காரவடிசில் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆண்டாளின் சின்ன ஆசையை நிறைவேற்றியது முதற்கொண்டு, அவள் திருவுள்ளத்தை முற்றாக அறிந்தவர் ஸ்ரீராமானுஜர்.

தன் உடலைத் தானே பாடிக் கொள்வது, உருவகம், பூடகம், பாலியல் நுண் நேரடி விரிவு, அவல விரிவு bla bla bla “பெண்ணிய” சித்தரிப்புக்கள் எல்லாம் ஏதோ மேற்கத்திய உலகிலிருந்து தான் இன்றைய நவீன பெண் கவிதைக்குள் இறங்கி விட்டது போன்று சில இலக்கிய மேதாவிகள் கருத்து சொல்கிறார்கள். ஆண்டாள் கவிதைகளில் இதெல்லாம் இருக்கிறது. இதற்கு மேலேயும் இருக்கிறது.

அந்தக் கள்வன் மட்டும் வரட்டும்; அவனைக் கண்டவுடன், கொள்ளும் பயன் இல்லாத இந்தக் கொங்கையைக் கிழங்கோடு பறித்து அவன் மார்பில் எறிந்து என் காதல் நெருப்பை அணைத்துக் கொள்கிறேன் என்று சூளுரைக்கும் இந்தப் பாடலில் கூட “கொள்ளை கொள்ளிக் குறும்பன்” (நெஞ்சைக் கொள்ளை கொள்ளும் குறும்பன்) என்ற கொஞ்சலான பதம் இருக்கிறது. அந்தக் கொஞ்சலுக்கு உள்ளும் ஒரு “கொள்ளி”!

இந்தப் பாடலில் “கொள்ளும் பயன்” என்று ஆண்டாள் குறிப்பிடுவது கிருஷ்ணானுபவமே என்பது நாச்சியார் திருமொழியின் மற்ற பாடல்களையும் படித்தால் புலப் படும். வேறு ஒரு பாடலில்,

”அங்கைத் தலத்திடை ஆழி கொண்டான்
அவன் முகத்தன்றி விழியேன்” என்று
செங்கச்சுக் கொண்டு, கண் ஆடையார்த்து,
சிறு மானிடவரைக் காணில் நாணும்
கொங்கைத் தலம் இவை நோக்கிக் காணீர்
கோவிந்தனுக்கல்லால் வாயில் போகா …

என்று உரைக்கிறாள். அவன் முகத்தன்றி *விழியேன்* என்று கச்சணிந்து, கண் ஆடையார்த்து உறங்குகிறதாம் கொங்கைத் தலம்.

இன்னும் சில நவீன வாசிப்பாளர்கள் மதிகெட்டு சொல்வது போன்று, இது கிளர்ச்சியூட்டும் கவிதையோ அல்லது பாலுணர்ச்சிக் கவிதையோ அல்ல;அத்தகையவற்றை உடனடியாகவே இனம் கண்டு கொள்ளலாம்.

காதலின் தவிப்பில், உக்கிரத்தில் நெருப்பாகச் சுடும் கவிதை இது. தன் இடமுலை திருகி வீசிய கண்ணகியின் கதை இங்கு தமிழ் மரபில் ஏற்கனவே பிரபலமாக இருந்தது. அதையும் இணைத்து இந்தக் கவிதையை வாசிக்க வேண்டும்.

***********

ஆர்க்கும் என் நோய் இது அறியலாகாது
அம்மனையீர்! துழதிப் படாதே
கார்க்கடல் வண்ணன் என்பான் ஒருவன்
கைகண்ட யோகம் தடவத் தீரும்
நீர்க்கரை நின்ற கடம்பை ஏறிக்
காளியன் உச்சியில் நட்டம் பாய்ந்து
போர்க்களமாக நிருத்தம் செய்த
பொய்கைக் கரைக்கு என்னை உய்த்திடுமென்.

(ஆர்க்கும் – யாருக்கும்; துழதிப் படாதே – குழம்பாமல், வருந்தாமல்; கடம்பை – கடம்ப மரம்; நட்டம் – நடனம்; நிருத்தம் – ஒருவகை நடனம்; உய்த்திடுமென் – அழைத்துக் கொண்டு போங்கள்).

நாயகனுக்காகக் காத்திருந்து காத்திருந்து நலிந்த கோதை, இனி அவன் வருவதாகத் தெரியவில்லை; என்னை அவனிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள் என்று முறையிடுவதாக இந்தப் பாடல் இடம்பெறும் பத்து அமைந்துள்ளது. நாச்சியார் திருமொழியில் கடைசிப் பகுதியில் வருபவை இந்தப் பாசுரங்கள்.

.. இங்குத்தை வாழ்வை ஒழியவே போய்
யமுனைக் கரைக்கு என்னை உய்த்திடுமின்.

.. நந்தகோபாலன் கடைத்தலைக்கே
நள்ளிருட்கண் என்னை உய்த்திடுமின்

என்ற வகையில் பத்து பாடல்களும் இருக்கின்றன.

தமிழ் மரபு சார்ந்த அகத்துறைப் பாடல்களில் நாயகியின் காதல் வெளிப்பாடுகள் பொதுவாக பெண்மைக்கு உரிய குணங்களாக அக்காலத்தில் எண்ணப் பட்ட அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு ஆகியவற்றுள் அடங்கியதாகவே இருந்தன. பிற்காலக் கவிதைகளில் சிற்சில மரபு மீறல்கள் நிகந்தன. காட்டாக, மடலூர்தல் என்ற பிரகடனச் செயல் தலைவன் மட்டுமே செய்தற்குரியதாக இருந்தது; தலைவி தானும் மடலூர்வேன் என்று சொல்வதாகப் பிற்காலத்திய அகப்பாடல்கள் அமைந்தன (திருமங்கையாழ்வார் பாடல்கள் இதற்கு உதாரணம்).

அப்போதும் கூட, நாயகி காத்துக் கொண்டு தான் இருந்தாள்; தானே நாயகனிடம் போவேன் என்று சொல்லவில்லை. நான் அறிந்த வரையில், தமிழ் அகப்பாடல்களில் இத்தகைய ஒரு புரட்சியை முதலில் செய்தவள் ஆண்டாள் தான். “நாணி இனி ஓர் கருமமில்லை” என்றே வேறு ஒரு பாடலில் சொல்வாள்.

தந்தையும் தாயரும் தானும் நிற்கத்
தனிவழி போயினள் என்னும் சொல்லு
வந்த பின்னைப் பழி காப்பரிது..

என்று எச்சரிக்கையும் இன்னொரு பாடலில் உண்டு!

அம்மா மார்களே, என் நோயை உங்களால் கண்டுபிடித்து குணப்படுத்த முடியாது.கண்ணன் கைபட்டு என்னைத் தடவிய மாத்திரத்தில் நோய் தீர்ந்து விடும், உடனடியாகக் காளிந்தி நதிக் கரைக்கு என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போங்கள்.

இந்தப் பாடலில் காளிங்க நர்த்தனம் வருவது தேர்ந்த அழகியல். இவள் மனதில் பொங்கி எழும் காதல் உணர்வுகளின் புறத்தோற்றமாக அந்தப் பொய்கையும், அங்கு படமெடுத்து ஆடும் பாம்பும் இருக்கின்றன. அந்த நச்சுப் பொய்கைக்குள் பாய்ந்து பாம்பின் உச்சியில் ஏறி நின்று நர்த்தனம் செய்தவனாயிற்றே அவன், எனது இந்த நோயையும் எளிதில் குணப்படுத்தி விடுவான் என்று சொல்வதாகவும் கொள்ளலாம்.

***********

எழிலுடைய அம்மனைமீர்! என் அரங்கத்து இன்னமுதர்
குழலழகர், வாயழகர், கண்ணழகர், கொப்பூழில்
எழு கமலப் பூவழகர், எம்மானார் என்னுடைய
கழல்வளையைத் தாமும் கழல்வளையே ஆக்கினரே.

(கொப்பூழ் – தொப்புள்; கழல்வளை – அழகிய வளை, கழன்று விழும் வளை என்று இரு பொருள்).

வயதானாலும் அதற்குரிய அழகோடு திகழ்பவர்கள் என்பதால் “எழிலுடைய அம்மனைமீர்!” என்று விளிக்கிறாள். அரங்கத்து அமுதரின் அழகே அழகு. அந்த அழகில் மயங்கி இளைத்து, என்னுடைய அழகான வளைகளும் கழன்று விழுந்து விட்டனவே என்று புலம்புகிறாள்.

“கொப்பூழில் எழு கமலப் பூவழகர்” என்ற வரி அற்புதமானது. அந்த ஒரு வரிக்காகவே இந்தப் பாடலைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன்.

lotusஇந்து அழகியலில் நாபி எனப்படும் தொப்புள் உள்ளுக்குள் உள்ளாக முடிவற்று நுண்மையாக விரிந்து செல்வதைக் குறிக்கும் குறியீடாக உள்ளது.குரல் அல்லது நாதம் முடிவின்மையின் ஆழத்திலிருந்து, நாபிக் கமலத்தில் இருந்து எழுவதாகக் கூறப் படுகிறது.

விஷ்ணு நாபி என்பது அனந்தத்தின் அடையாளம். அதன் அக ஆழத்திலிருந்து தாமரை பூக்கிறது. அந்தத் தாமரையில் சிருஷ்டியின் தேவனாக பிரம்மன் அமர்ந்திருக்கிறான்.அவனிலிருந்து சிருஷ்டி விரிகிறது. எல்லையற்ற அழகுகள் கொண்ட உலகமான சிருஷ்டி!

உலகும் இயற்கையுமாய் அழகை விரிக்கும் படைப்பின் விதை அது என்பதால் “கொப்பூழில் எழு கமலப் பூவழகர்”என்றாள்.சிருஷ்டியின் அழகுகள் என்றோ முடிந்து விட்டவை அல்ல; ஒவ்வொரு கணமும் விகசிப்பவை, தொடர்பவை. அதனால் ”*எழு* கமலப் பூ” என்றாள்.

வைஷ்ணவத்தில் நாயகி பாவம் என்பது பக்தி மார்க்கத்தின் ஒரு வகை மட்டும் அல்ல. அதன் தத்துவ மையமாக,சாரமாக வியாபித்திருப்பது அது. நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தில் செம்பாதிக்கும் மேலான பாடல்கள் நாயகி பாவத்தில் பாடப்பட்டவை என்பதே இதற்குச் சான்று. தொடக்கத்தில் அகப்பொருள் சார்ந்த காதல் பாட்டுகளாக மலர்ந்து, வாழ்க்கையைப் பற்றிய, பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய,பரிபூரணத்தைப் பற்றிய ஒரு தத்துவார்த்தமான பார்வையாக, ஒரு முழுமையான தரிசனமாகவே அது வளர்ந்திருக்கிறது என்று சொன்னால் மிகையில்லை.

(இந்த உரையின் போது ஆண்டாளின் பாடல்கள் பைபிளில் உள்ள சாலமோனின் உன்னதப் பாடல்கள் போன்று இருப்பதாக சிறில் அலெக்ஸ் சொன்னார். பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் ஸ்பெயின் நாட்டில் வாழ்ந்த புனித ஜான் (St John of the Cross) பாடல்களின் உணர்வுகளை இதனோடு ஒப்பிடலாம் என்று ஜெயமோகன் சொன்னார். சில மேற்கோள்களையும் காட்டினார். மேலும் அது பற்றிப் பேசவில்லை.

நான் ஊருக்குத் திரும்பிவந்த பிறகு நானும் அரவிந்தன் நீலகண்டனும் இது பற்றிப் பேசினோம். அப்போது ஏற்பட்ட புரிதலை சுருக்கமாக இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சாலமோனின் பாடல்களை கிறிஸ்தவத்தில் Bridal mysticism என்று அழைக்கிறார்கள்.நாயகி பாவத்தின் தீவிர ஆன்மிக உணர்வுகள் அதில் பெரிய அளவில் இல்லை. ஆன்மிக வேட்கை அல்ல, திருமணம் என்ற சமூக ஒப்பந்தமே அதற்கு இணையான குறியீடு. பிற்கால கிறிஸ்தவ இறையியலில் திருச்சபையே கிறிஸ்துவின் மணவாட்டி (bride) என்று இதற்கு விளக்கம் அளிக்கப் பட்டது நிறுனவ கிறிஸ்தவத்தின் ஒரு அங்கமாகவே அது ஆகிவிட்டது. இது பற்றி அரவிந்தன் ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறார்.

புனித ஜானின் பாடல்கள் வேண்டுமானால் ஒருவகையில் இந்து மரபின் நாயகி பாவத்திற்கு கொஞ்சம் அருகில் வருகின்றன என்று சொல்லலாம். நாயகனுக்காக ஏங்கும் புனித ஜான் பாடல்களில் ஆன்மிகத் தவிப்பின் கீற்றுகளைக் காணலாம்.அவர் mystic என்றும் counter-reformation (எதிர்-சீர்திருத்தம்) முகாமைச் சேர்ந்தவர் என்றுமே கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் அறியப் படுகிறார். புனித ஜானை அப்போதைய கிறிஸ்தவம் எதிர்கொண்டது எப்படி என்றும் தெரிந்து கொள்வது முக்கியம். அவரது தியான நோக்கிலான அணுகுமுறையை சகித்துக் கொள்ள முடியாத சர்ச் அதிகார பீடம் பொது இடத்தில் அவருக்கு கசையடிகள் வழங்கித் துன்புறுத்தியது. சித்திரவதை செய்யப் பட்டு, அவரது உடல் மட்டுமே கொள்ளும் அளவுள்ள ஒரு தனிச் சிறையில் அடைத்து வைக்கப் பட்டார். சிறைக்காவலாளி மூலம் கிடைத்த காகிதங்களில் தனது கவிதைகளை எழுதினார். அங்கிருந்து வேறு இடத்திற்குத் தப்பித்து ஓடி கிறிஸ்தவ மடாலயங்களை நிறுவினார். அவர் இறந்து 150 வருடங்களுக்குப் பின் சர்ச் அதிகாரபூர்வமாக அவருக்குப் புனிதர் பட்டம் சூட்டியது. இது நடந்தது பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில்.

teresa_avila_berniniஅதே காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த இன்னொரு கிறிஸ்துவ மறைஞானி அவிலாவின் புனித தெரசா (St. Teresa of Avila) என்ற பெண். இவரது பெயரை நான் சிறில் அலெக்சிடம் குறிப்பிட்டேன். அலெக்ஸ் இவரைப் பற்றி விரிவாக அறிந்திருக்கவில்லை. இவர் புனித ஜானின் சீடராக இருந்தவர். கிறிஸ்துவுக்காக ஏங்கும் இதயத்தின் ஏக்கத்தை நான்கு படிகளாக இவர் கண்டார் – மானசீக வழிபாடு (mental prayer), அமைதி வழிபாடு (prayer of quite), ஒன்றிணையும் பக்தி (devotion of union), பரவச பக்தி (devotion of ecstacy/rapture). இந்து பக்தி மரபில் விரிவாகப் பல்வேறு அடியார்களும் கடைப்பிடித்த பக்தி மார்க்கத்தின் தொடக்க நிலை அம்சங்கள் இவை. ஆனால் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு கிறிஸ்தவத்திற்கு இவை மிகவும் புதிய விஷயங்களாகத் தெரிந்தன என்பது ஆச்சரியத்திற்குரிய விஷயமல்ல. ஆச்சரியத்திற்குரிய விஷயம் என்னவென்றால் இவர் கொடுமைப் படுத்தப் படவில்லை, சித்திரவதைக்கு உள்ளாகவில்லை என்பது தான். சில அற்புதங்களையும் நிகழ்த்தியதாக நம்பப் படுகிறது. ரோமில் உள்ள ஒரு தேவாலயத்தில் இத்தாலிய சிற்பக் கலைஞர் Bernini உருவாக்கிய The Ecstacy of St. Teresa என்ற அற்புதமான சிற்பம் உள்ளது. நிறுவன கிறிஸ்தவத்திற்கு சிறிதும் ஒவ்வாத அழகியலில், புனித தெரசா காதல் பரவசத்தில் மூழ்கியிருப்பதாகக் காண்பிக்கும் சிற்பம். Dan Brown எழுதிய Angels and Demons நாவலில் இந்த தேவாலயம் மற்றும் இந்த சிற்பம் பற்றி வருகிறது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடத்து துறவியர் இந்த கிறிஸ்தவ மறைஞானிகளைப் பற்றி உயர்வாகப் பேசியிருக்கிறார்கள். முற்றிலும் நிறுவனமயமாக்கப் பட்டு,ஆக்கிரமிப்பும் அதிகார வெறியுமே மையமாகி விட்ட கிறிஸ்தவ அமைப்பில், கிறிஸ்துவை ஆன்மிக ரீதியாக அணுக ஓரளவு முயற்சித்தவர்கள் இந்த உண்மையான பக்தர்கள். அந்த வகையில் புனித ஜான், புனித தெரசா ஆகியோரை ஒரு இந்துவின் இதயம் நெருக்கமாகவே உணர முடியும். இந்தப் பட்டியலில் வரும் இன்னொருவர் St Francis of Assisi.

ஆயினும், இந்த கிறிஸ்தவ மறைஞான மரபு ஒரு விதிவிலக்காக,ஒதுங்கியதாக, ஆரம்ப நிலையினதாகவே உள்ளது. முழுமையான தத்துவ, சமய, தரிசன மலர்ச்சி கொண்ட ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் நாயகி பாவத்துடனோ, ஆண்டாளின் பாசுரங்களுடனோ இதனை ஒப்பிட முடியாது).

***********

அடுத்து பெரியாழ்வார் திருமொழியில் இருந்து இரு பாடல்கள்.

வட்டு நடுவே வளர்கின்ற மாணிக்க –
மொட்டு நுனையில் முளைக்கின்ற முத்தே போல்
சொட்டுச் சொட்டு என்னத் துளிக்கத் துளிக்க என்
குட்டன் வந்து என்னைப் புறம்புல்குவான்
கோவிந்தன் என்னைப் புறம்புல்குவான்.

(குட்டன் – குழந்தை; புறம்புல்குவான் – பின்னால் வந்து அணைப்பான்).

கண்ணனைக் குழந்தையாகக் கண்டு பெரியாழ்வார் பாடிய பாடல்கள் அற்புதமானவை. பிற்காலத்தில் தமிழில் பிள்ளைத் தமிழ் என்ற பிரபந்த இலக்கிய வடிவம் உருவாவதற்கு முன்னோடியாக இருந்தவை பெரியாழ்வாரின் பாடல்களே. குழந்தைக் கண்ணனைத் தொட்டிலில் இட்டு ஆட்டுதல், முலையுண்ண அழைத்தல், பூச்சூடுதல், அவன் சிறுகைகளால் சப்பாணி தட்டுவதை ரசித்தல் என்று பலவேறு வகையாக இப்பாடல்கள் இருக்கின்றன. இதில் ஒன்று புறம்புல்குதல், அதாவது பின்னால் வந்து அணைத்தல். குழந்தை சிறுநடை நடந்து வந்து நாம் அறியாமல் பின்னால் வந்து அணைத்துக் கொள்வது எப்பேர்ப்பட்ட பரவச அனுபவம்! அது குறித்த ஒரு பாடல் இது.

குழந்தைக் கண்ணன் பின்வந்து அணைக்கும் போது சொட்டுச் சொட்டாக சிறுநீர் துளிர்க்கிறது. அதை அப்படியே அகக் கண்ணில் கண்டு பாடுகிறார்! வட்டத்திற்கு நடுவே ஒரு மாணிக்க மொட்டு.அதன் நுனியில் முத்துக்கள் முளைப்பது போல இருக்கிறாம். என்ன ஒரு அழகிய சித்திரம் பாருங்கள். உலக இலக்கியத்தில் எங்காவது குழந்தை மூச்சா போவது பற்றி இவ்வளவு கவித்துவமாக எழுதியிருப்பதைக் காண முடியுமோ?

இங்கு குறிப்பிடப் படுவது சிறுநீர் அல்ல; எம்பெருமான் திருவாய் எச்சில் தான் என்று வைஷ்ணவ சொற்பொழிவாளர்கள் சிலர் விளக்கம் தருகிறார்கள்களாம். இந்தப் பாடல் நேரடியாக, அழகாக சொல்வதைக் கூட ஏன் இப்படித் திரிக்க வேண்டும் என்பது புரியவில்லை. அன்பில் பித்தாகிவிட்ட ஆழ்வாருக்குத் தோன்றாத ஆசார மனோபாவம், அவரது அடியார்களில் சிலருக்கு சில சமயம் தோன்றி விடுகிறது!

நெய்க்குடத்தைப் பற்றி ஏறும்
எறும்புகள் போல் நிரந்து எங்கும்
கைக்கொண்டு நிற்கின்ற நோய்காள்!
காலம்பெற உய்யப் போமின்
மெய்க்கொண்டு வந்து புகுந்து
வேதப்பிரானார் கிடந்தார்
பைக்கொண்ட பாம்பணையோடும்
பண்டன்று பட்டினம் காப்பே.

(நிரந்து – பரவி; உய்யப் போமின் – பிழைத்துப் போங்கள்; மெய் – உடல்; பைக்கொண்ட – நச்சுப் பை கொண்ட; பண்டன்று – பழைய மாதிரி இல்லை).

பெரியாழ்வாரின் இன்னொரு சிறப்பு திட பக்தியை வெளிப்படுத்தும் அவரது பாடல்கள். நோய்களைக் கூப்பிட்டு எச்சரிக்கிறார் இந்தப் பாடலில்.

ஓ நோய்களே, உங்களுக்கும் காலம் இருக்கிறது, அதனால் பிழைத்துப் போய் விடுங்கள். நச்சுப் பாம்பையே படுக்கையாகக் கொண்ட வேதப்பிரான் இந்த உடம்பில் வந்து புகுந்து கிடக்கிறான். பழைய மாதிரி இல்லை, இந்த பட்டிணத்திற்கு இப்போது பலமாகக் காவல் இருக்கிறது.ஜாக்கிரதை!

”நெய்க் குடத்தைப் பற்றி ஏறும் எறும்புகள்” என்ற உவமை அபாரமானது. நோய்வாய்ப் படும் உடலை அழுக்கானதாக, கீழானதாகவே பொதுவாக எண்ணுவார்கள். ஆனால் உயிரின் சக்தி துளிர்த்துக் கொண்டிருக்கும் உடலை இங்கே நெய்க்குடம் என்று உவமிக்கிறார். அதன் ஜீவசக்தியையே பற்றி ஏறி இந்த நோய்கள் பின்னர் அதையே உண்ணுகின்றன.

பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எழுதிய “புலிநகக் கொன்றை” நாவலில் ஒரு இடத்தில் இந்தப் பாசுரத்தை ஒரு அகப்படிமமாக ஆக்கியிருக்கிறார். பின்னாப் பாட்டி தனது முதிய பிராயத்தில் நோய்வாய்ப் பட்டு படுக்கையில் விழுந்து கிடக்கிறாள். ஏதேதோ பழைய ஞாபகங்கள் அவளை அலைக்கழிக்கின்றன. நினைவு பிசகிப் பிசகிப் போகிறது. ஒவ்வொரு எறும்பாக நெய்க்குடத்தின் மேலே ஏறி ஏறி வருவது போல அவள் மனத்தில் தோன்றுகிறது. சில எறும்புகள் ஏற முடியாமல் கீழே விழுகின்றன. சில குடத்திற்கு உள்ளே போகின்றன.

அந்தப் பாட்டி சிறுவயதில் நிறைய பிரபந்தம் படித்தவள் என்பதும் கதையில் வரும் செய்தி.

நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் என்ற மாகடலில் இருந்து ஒரு சில துளிகளை இங்கு பகிர்ந்து கொண்டதில் மிக்க மகிழ்ச்சி.

வைஷ்ணவ இலக்கியத்தில் எனக்கு அபிருசி ஏற்படுத்தி அதன் பல பரிமாணங்களையும் எடுத்துச் சொன்ன பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் சுவாமி , இந்திரா பார்த்தசாரதி, மறைந்த கவிஞர் சதாரா மாலதி (இவர் “உயர்பாவை” என்ற பெயரில் திருப்பாவைக்கு அற்புதமான உரை ஒன்று எழுதியிருக்கிறார்), திருவாய்மொழி  ஈடு வியாக்கியானத்தை இணையத்தில் போட்டு வைத்த புண்யவான்கள், மின்தமிழ் கூகிள் குழுமம் ஆகியோருக்கு எனது நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

(முற்றும்)

சில ஆழ்வார் பாடல்கள் – 1

ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பில், 28-8-2010 அன்று  ஆழ்வார் பாசுரங்களின் கவிதானுபவம் பற்றி ஆற்றிய உரை.

திருவாய்மொழி உட்பட, திவ்யப் பிரபந்த தொகுப்பில் உள்ள எல்லாப் பாசுரங்களும் ”பத்து”என்று சொல்லப் படும் பதிகங்களாக வகைப் படுத்தப் பட்டுள்ளன. எல்லாப் பாசுரங்களும் விஷ்ணு பக்தியின் பல பரிமாணங்களைத் தான் பேசுகின்றன என்றாலும், ஒவ்வொரு “பத்து”க்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட கருப்பொருள் (theme) உள்ளது. பத்தில் உள்ள அனைத்துப் பாடல்களும் அந்தக் குறிப்பிட்ட கருப்பொருளைச் சுற்றியே இருக்கும். முழுமையாக அந்தக் கருப்பொருள் தரும் அனுபவத்தில் திளைக்க இது வகை செய்கிறது.

முதலில் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் இருந்து சில பாடல்களைப் பார்க்கலாம்.

மாலையும் வந்தது மாயன் வாரான்
மாமணி புலம்ப, வல் ஏறு அணைந்த
கோலநல் நாகுகள் உகளுமாலோ
கொடியன குழல்களும் குழறுமாலோ
வாலொளி வளர்முல்லை கருமுகைகள்
மல்லிகை அலம்பி வண்டு ஆலுமாலோ
வேலையும் விசும்பில் விண்டு அலறுமாலோ
என்சொல்லி உய்வன் இங்கு அவனை விட்டே.

(வல் ஏறு – வலிமையான காளை; கோல நல் நாகுகள் – அழகிய நல்ல பசுக்கள்; உகளும் – ஊடாக நுழைந்து செல்லும்; வாலொளி – தூய ஒளி; ஆலும் – ரீங்காரம் செய்யும்; வேலை – கடல்; விசும்பில் – வானவெளியில்; உய்வன் – போவேன்; உகளுமாலோ, குழறுமாலோ ஆகிய பதங்களில் “ஆலோ” என்பது அசைச் சொல்)

evening-cows-and-bullsமாலை நேரம் வந்தும் நாயகன் வரவில்லையே என்று நாயகி புலம்பும் பாடல் இது.

மாடுகள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவைகளில் கழுத்தில் கட்டிய மணிகள் கிணிகிணி என்று சத்தமிடுவது புலம்பல் போன்று இருக்கிறது அவளுக்கு.”ஊதும் அத்தீங்குழற்கே உயிரழிந்தேன்” என்று அவள் மனம் பறிகொடுத்த அந்த இனிய குழலோசையும் கொடுமையாகக் குழறுவது போல் இருக்கிறது.

மாலையின் இயற்கை நிகழ்வுகள் எல்லாம் கூடலாகவும், அதற்கான தவிப்பாகவுமே அவளுக்குத் தோன்றுகின்றன.

காளையை அணைந்து கூட்டமாக வளைந்து வளைந்து நடந்து வருகின்றன பசுக்கள் (கூடலுக்குப் பின் மாடுகள் திரும்பி வருவதைக் குறிக்க “மாடு அணஞ்சு வருது” என்று  இன்றும் கிராமப் புறங்களில் கூறுவார்கள்). சங்குகளும், மணிகளுமாக அழகுக் கோலம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன பசுக்கள், நாயகன் வரவை எதிர்பார்த்து தனக்குத் தானே மீண்டும் மீண்டும் அலங்காரம் செய்து கொண்டு நிற்கும் நாயகி போல. (”தன் செய் கோலத்து” என்று இன்னொரு நம்மாழ்வார் பாடலில் வரும்). காதலுக்காக ஏங்கும் *நல்* நாகுகள் அவை. மாலை வந்தும் தான் வராமல் முரண்டு பிடிக்கும் காளைகள் *வல்* ஏறுகள்!

மல்லிகை, முல்லைப் பூக்களுடன் கூடித் தேன் உண்டு, அந்த மகிழ்ச்சியில் ரீங்காரம் இடுகிறது வண்டு. அது கூடலின் இன்னொரு சங்கேதம்.

பொங்கியெழுந்து வானவெளியில் அலறுகிறது கடல், அவள் மனம் பொங்குவது போல. கடலும் வானுடன் கூடுவதற்காக இப்படி அலைபாய்கிறதோ?

அவனை விட்டு எங்கு போவாள் அவள்?

தமிழ் அகத்துறைப் பாடல்களில் மாலை நேரத்தின் காதல் தவிப்பைப் பாடுவது என்பது ஒரு மரபாக இருந்திருக்கிறது. “பொழுது கண்டிரங்கல்” என்று திருக்குறளில் காமத்துப் பாலில் ஒரு அதிகாரமே உள்ளது.

”புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்
வன்கண்ண தோநின் துணை”

என்பது குறள்.

இயற்கையே மருளும் நேரம் மாலை என்பதால் ”மருள்மாலை” என்கிறார். பகலும் இரவும் சந்தித்து மயங்கும் நேரம் அது.மால் என்றாலே மயக்கம். மால் மீது மால் கொண்ட நாயகிக்கு மாலைப் பொழுது இன்னும் அதிகமாக மயக்கத்தைத் தருவதில் ஆச்சரியமில்லையே! இயல்பாகவே இரவுக் காலத்தில் மனம் ஒடுங்கிறது. ஆனால் மாலை நேரத்தில் மனம் அலைபாய்கிறது, பூசலிடுகிறது. “அணியிழை ஆய்ச்சியர் மாலைப் பூசல்” என்றே நம்மாழ்வார் குறிப்பிடுவார்.

”உகளுதல்” என்பது பொதுவாக மீன்களின் ஓட்டத்தைக் குறிக்க வருவது (ஓங்கு பெருஞ்செந்நெல் ஊடு கயல் உகள – திருப்பாவை). ஆனால் இங்கு மாடுகளின் நடையைக் குறித்தது. அதே போல, “ஆலுதல்” என்பது மயிலின் ஒலி (”வண்டு பாட, மயில் ஆல, மான்கன்று துள்ள, வரிக் கெண்டை பாய – சம்பந்தர் தேவாரம்).ஆனால் இங்கு வண்டுகளின் ஓசையைக் குறித்தது. இந்தப் பாடலின் சொற்களே கூட அந்த மருள்மாலையில் மயங்கி விட்டன போலும்!

*********

ஊரெல்லாம் துஞ்சி உலகெல்லாம் நள்ளிருளாய்
நீரெல்லாம் தேறி ஓர் நீளிரவாய் நீண்டதனால்
பாரெல்லாம் உண்ட நம் பாம்பணையான் வாரானால்
ஆரெல்லே? வல்வினையேன் ஆவி காப்பார் இனியே.

(துஞ்சி – உறங்கி; நீரெல்லாம் தேறி – வேறுபாடு காணமுடியாதபடி எங்கும் நீரால் நிரம்பி; வாரானால் – வாரான் + ஆல்; ஆல் என்பது அசைச்சொல். ஆரெல்லே – ஆர்+எல்லே; எல்லே என்பது அழைப்புக்குரிய விளிச் சொல், ஆச்சரியக் குறிப்பாகவும் கொள்ளலாம்).

இது இரவுத் தவிப்பைக் கூறும் பாடல். மேலே உள்ள மாலைப் பாடலுடன் ஒப்பிட்டால் இதன் தொனியும், ஓசையுமே வேறு மாதிரி இருப்பது புலப்படும்.

ஊர் அடங்கி விட்டது. இவள் காதலைப் பற்றி வம்பு பேசிப்பேசியே களைத்துப் போன ஊர்! அந்த வம்புப் பேச்சுக்கள் தான் இவளது காதலுக்கு உரமாக இருந்ததாம்.”ஊரவர் கவ்வை” என்று தமிழ் இலக்கியத்தில் அதற்கு ஒரு பெயரே உண்டு. அதோடு, வீட்டில் அம்மா சொல்லும் கண்டிப்புச் சொற்கள் காதலை நீரூற்றி வளர்த்தன. அவளது ஈரநெஞ்சமாகிய வயலில் அப்படித் தான் காதல் பயிர் செழித்து வளர்ந்ததாம்!

ஊரவர் கவ்வை எருவிட்டு, அன்னைசொல் நீர் மடுத்து
ஈரநெல் வித்தி முளைத்த நெஞ்சப் பெரும் செய்யுள்
பேர் அமர் காதல் கடல் புரைய விளைவித்த
கார் அமர் மேனி நம் கண்ணன்…

என்று நம்மாழ்வார் பாடுவார்!

அப்படி வம்பு பேசிய ஊர் அடங்கி விட்டது. அம்மா, தோழி எல்லாரும் உறங்கிவிட்டார்கள். யாரிடமும் பேசிப் பொழுது போக்க முடியாது. சரி, எதையாவது பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம் என்றால், உலகம் முழுவதுமே நள்ளிருளாகி விட்டது. ”நள்” என்ற சொல்லே இருளின் அடையாளம், பேச்சற்ற இரவின் மௌன ஒலியைக் குறிக்கும் சொல் அது. இந்த இருண்ட உலகத்தில் இவள் மட்டும் தனியே விழித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

நள்ளென்றன்றே யாமம்; சொல் அவிந்து
இனிது அடங்கினரே மாக்கள்; முனிவின்று
நனந்தலை உலகமும் துஞ்சும்;
ஓர்யான் மன்ற துஞ்சாதேனே.

என்று குறுந்தொகையில் இதே போன்று ஒரு அழகான பாடல் உண்டு. இரவின், தனிமையின், ஏக்கத்தின் தவிப்பைச் சொல்லுகிற பாடல்.

இந்த இரவு முடிவதாகத் தெரிவதில்லை. நீண்டு கொண்டே போகிறது. “நீரெல்லாம் தேறி” என்பதற்கு கவித்துவமாக ஒரு பொருள் கொள்ளலாம் – அந்தக் கரிய இரவே ஒரு நீர்ப்பெருக்காக, வெள்ளமாகப் பெருகி வந்தது என்று. அகத்துறைப் பாடல்களில் ஏற்கனவே வழங்கிய படிமம் அது (”கங்குல் வெள்ளம் கரைகாண்பரிதே”).

பிரளய காலத்தில் உலகம் எங்கும் உயிர்கள் எல்லாம் ஒடுங்கி,எங்கும் ஜலப்ரவாகமாகி,முடிவற்ற நீர்ப் பெருக்காகி விட்டது போல – என்று பொருள் கொள்வது பொருத்தமானது.

இந்த பிரளய ராத்திரியில், உலகங்களையெல்லாம் உண்டு தன் வயிற்றில் அடக்கிக் கொண்ட பாம்பணையானை விட்டால் யார் வந்து என்னைக் காப்பாற்றப் போகிறார்கள்? ஆரெல்லே வல்வினையேன் ஆவி காப்பார் இனியே? அப்படியும், அவன் வரவில்லையே (வாரானால்), நான் செய்த வல்வினை தான் என்னே என்று புலம்புகிறாள்.

இந்தப் பாடலில், இரவுக்கான குறியீடுகள் படிப்படியாக வளர்கின்றன. ஊர் அடங்கியது என்பதில் தொடங்கி பிரளய வர்ணனையில் முடிகின்றன. இந்தப் பத்தில் வரும் அடுத்தடுத்த பாடல்களில் பிரளயவர்ணனைகள் அற்புதமாக வளர்ந்து கொண்டே போகின்றன.

ஆவிகாப்பார் இனி யார்? ஆழ்கடல் மண் விண்மூடி
மா விகாரமாய் ஓர் வல்லிரவாய் நீண்டதால்..

காப்பார் யார் இவ்விடத்து? கங்கிருளின் நுண்துளியாய்ச்
சேட்பாலது ஊழியாய்ச் செல்கின்ற கங்குல்வாய்…

இந்து மரபில் சிருஷ்டி-பிரளயம் என்ற பிரபஞ்ச சுழற்சி பல்வேறு இடங்களில் மீண்டும் மீண்டும் பேசப் படும் ஒரு விஷயம். சிருஷ்டியின் தொடக்கத்தில் பிரம்மம் (பிரபஞ்ச மையம்) என்ற ஒரே வஸ்து (singularity) அளவற்ற பெரும் சக்தியுடன் (maxium usable energy & minimum entropy) இருக்கிறது. அந்த சக்தி பலவிதமாக விரிந்து பரந்து பிரபஞ்சமாகப் பரிணமிக்கிறது. இப்படி விரிந்து பரந்து பரிணமித்த பிரபஞ்சம் என்றோ ஒரு நாள் சக்திகள் எல்லாம் ஒடுங்கி (maximum entropy) மீண்டும் பழைய ஒருமை (singularity) நிலைக்கு வரும். அதற்குப் பெயர் பிரளயம். லயம் என்றால் ஒடுக்கம்; பிரலயம் என்றால் முழுமையான ஒடுக்கம். நாம் காணும் இந்த ஒளிதரும் சூரியன் என்றும் இப்படியே இருக்கப் போவதில்லை, பல மில்லியன் ஆண்டுகள் கழித்து, இதில் உள்ள ஹைட்ரஜன் எரிபொருள் முற்றும் செலவழிந்து விட்டால், இது ஒரு இறந்த நட்சத்திரமாக (dead star) ஆகும். பிறகு பிரபஞ்ச சுழற்சியில் நமக்கு இன்னொரு சூரியன் கிடைப்பான்! இத்திறக்கில் இந்து மரபும், நவீன அறியலும் ஒரே பார்வையைக் கொண்டிருக்கின்றன.

nammalwarமேலே சொல்லப் பட்ட பிரளயம் பௌதீக ரீதியானது; புற உலகு சார்ந்தது. இது பௌராணிகர்கள் கூறும் பிரளயம், வேதாந்த ஞானியின் பிரளயம் அல்ல என்று சங்கரர் தனது பாஷ்யங்களில் கூறுகிறார். சங்கரரின் தத்துவ தளத்தில், பிரளயம் என்ற விஷயம் இன்னும் ஆழமான பொருள் தருகிறது. வேதாந்த தத்துவத்தின் படி பிரம்மம் தன்னை மாயையால் விரித்து வேறுவேறு பெயர்களும், வடிவங்களும் (நாம-ரூபங்கள்) நிரம்பிய பிரபஞ்சமாக தோற்றம் தருகிறது. ”அவித்யை” என்ற ஆன்மிக அறியாமையின் காரணமாகவே, உயிர் இந்தத் தோற்றத்தை உண்மை என எண்ணி மயங்குகிறது. அவித்யை அகலும்போது இந்த நாம-ரூபங்கள் அனைத்தும் பிரம்மத்தில் ஒடுங்குகின்றன (பொன்னால் செய்யப் பட்ட வளையல், தோடு, மாலை என்று நாமரூபங்கள் கொண்ட ஆபரணங்களை உருக்கும்போது அவை எல்லாம் ஒரே பொன்னாக ஆகிவிடுவது போல). இந்த ஒடுக்கத்தை வேதாந்த ஞானி அகத்தில் உணரும்போது அதுவே பிரளயமாகிறது – ஆன்மீக ரீதியான பிரளயம் (spiritual dissolution).

தத்துவத்தைப் போலவே கவிதையும் ஒரு அகவயப்பட்ட அனுபவம் என்பதால், இங்கு நம்மாழ்வார் சுட்டும் பிரளயமும் இந்த அகப் பிரளயமே என்று கொள்ள இடமிருக்கிறது. தூய வேதாந்தத்தில் அனைத்தும் ஒடுங்கி பிரம்மம் மட்டுமே எஞ்சுகிறது. வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில் திருமால் அனைத்து உலகங்களையும் உண்டு தான் மட்டும் எஞ்சியிருப்பதாக வர்ணிக்கப் படுகிறது. உயிர்கள் திருமாலினின்றும் வேறுபட்டவையாக அல்லாமல், அவனது உறுப்பாக, அங்கமாக இருக்கின்றன.

நம்மாழ்வார் ஒரு மகாகவி மட்டுமல்ல; மாபெரும் தத்துவ ஞானியும் ஆவார். நம்மாழ்வாரது பாடல்களின் வாயிலாகவே பின்னாளில் ஸ்ரீராமானுஜர் தமது விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தை வளர்த்தெடுத்தார். ஆனால் நம்மாழ்வார் பாடல்களில் சொல்லப் படும் தத்துவம், கோட்பாடாக, கருதுகோளாக நேரடியாக இல்லாமல் கவிதையாகவே இருக்கிறது. திருவாய்மொழியின் வசீகரத்திற்கு இதுவே காரணம்.

*********

கடல்ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் ஆவேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் கொண்டேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் கீண்டேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலம் உண்டேனும் யானே என்னும்
கடல்ஞாலத்து ஈசன் வந்து ஏறக் கொலோ
கடல்ஞாலத்தீர்க்கு இவை என் சொல்லுகேன்
கடல்ஞாலத்து என் மகள் கற்கின்றவே.

(கடல்ஞாலம் – கடல் சூழ்ந்த உலகம்; யானே என்னும் – நானே என்று சொல்கிறாள்; கீண்டேனும் – அகழ்ந்து எடுத்தவனும்; ஏறக் கொலோ – ஏறி விட்டானோ)

கடல்சூழ்ந்த இவ்வுலகைச் செய்தவனும் நானே என்று சொல்கிறாள். இவ்வுலகமும் தானே என்கிறாள். இவ்வுலகத்தைத் தாவி அளந்து கொண்டவனும் (வாமன அவதாரம்), அகழ்ந்து எடுத்தவனும் (வராக அவதாரம்), உண்டவனும் தானே என்கிறாள். கடல்சூழ்ந்த உலகத்தின் ஈசன் இவள்மேல் வந்து ஏறி விட்டானோ? உலகத்தார்களே, கடல்சூழ்ந்த உலகத்தில் இருந்து கொண்டு என் மகள் சொல்லும் இந்த வார்த்தைகளைப் பற்றி நான் என்ன சொல்வேன்?

தலைவனின் இயல்புகளைத் தனதாகவே கொண்டு தலைவி பித்து நிலையில் அரற்ற, அவளது நிலைகண்டு தாய் கூறும் பாடலாக இது அமைந்துள்ளது.இதே போன்று வரும் வேறு அகத்துறைப் பாடல்கள் சங்க இலக்கியங்கள் உள்ளிட்ட நூல்களில் உள்ளன.

ஆனால் இன்னொரு தளத்தில் பார்த்தால், கவிஞனின் தனி மனம் பிரபஞ்ச மனத்துடன் ஒன்றுபடும் தருணத்தில் உதிக்கும் கவிதை இது என்று புலப்படும். “கடல்ஞாலம்” என்றும் “யானே” என்றும் மீண்டும் மீண்டும் வரும் சொற்கள் ஒரு தியான மந்திரம் போலவே இக்கவிதையில் உள்ளன.

வானில் பறக்கின்ற புள்ளெலாம் நான்
மண்ணில் திரியும் விலங்கெலாம் நான்
கானிழல் வளரும் மரமெலாம் நான்
காற்றும் புனலும் கடலுமே நான்

என்ற பாரதியின் பாடலும் இதே போன்றதொரு தருணத்தில் பாடப்பட்டது தான்.

”கடல்ஞாலம் செய்தேனும் யானே – கடல்ஞாலம் ஆவேனும் யானே” என்ற வரிகளில் முரண் இருக்கிறது. அதெப்படி செய்பவனும் செய்யப் படு பொருளும் ஒன்றாக இருக்க முடியும்?

cosmic-vishnuபடைப்பவனும், படைப்பும் வேறுவேறு அல்ல; ஒன்றே என்று இந்து ஞானமரபு கூறுவதைத் தான் இந்தக் கவிதை வரிகளும் சொல்கின்றன. பரிணாம அறிவியல் பிரசாரகரான நண்பர் அரவிந்தன் நீலகண்டன் ஒரு மேற்கோள் சொல்வார் – No Creator and creation, only dancer and his dance (படைப்பவனும், படைப்பும் அல்ல; நடனமாடுபவனும் நடனமுமே உள்ளது). நடனம் அதை ஆடுபவனின் வெளிப்பாடாக உள்ளதே அன்றி,அவனிலிருந்து வேறான ஒரு பொருளாக இல்லை என்பதே இதன் சாரம். இந்த மேற்கோள் படைப்பு கோட்பாடுகளுக்கு (creation theories) எதிரானதாகவும், பரிணாம அறிவியலைக் கவித்துவமாக சொல்வதாகவும் அரவிந்தன் கருதுகிறார்.

நாயகனாகிய, ஈசனாகிய நாராயணன் பிரபஞ்சத்தினின்றும் வேறான ஒரு கடவுளாக (extra-cosmic God) அல்ல, பிரபஞ்சமாகவே நிற்கும் கடவுளாக (cosmic God) முன்வைக்கும் சமய தத்துவத்தை நிறுவுகிறது இந்த ஆழ்வார் பாசுரம் என்று சொல்லலாம். இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஊடே அவன் ஆடும் விளையாட்டுக்கள் எல்லாம் அவனது லீலா விபூதிகளாகின்றன.

(மறுநாள் குருகுலத்தின் மாலை பிரார்த்தனையின் போது சுவாமி தன்மயா தனது மென்குரலில் ஸ்ரீநாராயண குரு அருளிய “தெய்வமே காத்துக்கொள்க..” பாடலைப் பாடினார். அதில் ஓரிடத்தில் “நீயல்லோ சிருஷ்டியும்…சிருஷ்டிக்கும் நாதனும்.. நீயல்லோ தெய்வமே சிருஷ்டியுடே சாமக்ரியைகளும்…” என்னும் வரி வந்தது. இங்கு நம்மாழ்வார் பேசும் தத்துவ இழையின் அறுபடாத சரடாகவே அந்த மந்திரச் சொற்களை நான் அந்தக் கணத்தில் உணர்ந்தேன்).

*********

’எனக்கே ஆட்செய் எக்காலத்தும்’ என்று என்
மனக்கே வந்து இடைவீடின்றி மன்னித்
தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
எனக்கே கண்ணனை யான் கொள் சிறப்பே.

(மனக்கே – மனத்தே என்பதன் விகாரம்; இடைவீடின்றி – இடைவெளியின்றி; மன்னி – நிலைபெற்று நின்று; ஈதே – இதுவே).

’என்று, வந்து, மன்னி, கொள்ளும் ஈதே சிறப்பு’ என்று முடிக்க வேண்டும்.

பொருள் – ’எல்லாக் காலத்திலும் எனக்கே ஆட்செய்வாய்’ என்று என் மனத்தின்கண் வந்து, பிரிதலின்றி நிலைபெற்று நின்று, தனக்கே உரியவனாகும்படி என்னை ஏற்றுக் கொள்கிறான் கண்ணன். இதுவே, எனக்கே உரியவனாகும்படி நான் அவனைக் கொள்கின்ற சிறப்பாகும்.

மூன்று சொற்களைக் கவனிக்க வேண்டும் – ஆட்கொள்ளுதல், ஆட்செய்தல், ஆட்படுதல். ஒரு விஷயம் (கவிதையோ, இலக்கியமோ, கண்ணனோ எதுவானாலும்) நம்மை முழுமையாக ஆட்கொள்வது எப்போது? நாம் முழுமையாக அதற்கு ஆட்செய்யும் போது! அது நிகழ்வதற்கு முன் நாம் தற்செயலாகவோ, அல்லது தன்முனைப்புடனோ அதற்கு ஆட்பட்டிருக்க வேண்டும்.

”இடைவீடின்றி மன்னுதல்” என்ற பிரிதலற்ற உறவும், பரிபூரண சரணாகதி என்ற பிரபத்தி நெறியும்  இந்தப் பாடலில் பேசப் படுகின்றன.   இந்த எளிய பாடலுக்குக் கூட திருவாய்மொழி ஈடு வியாக்கியானத்தில் மிக விரிவாக உரை எழுதப் பட்டிருக்கிறது.

இங்கு திவ்யப் பிரபந்த உரைகளைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லவேண்டும். தமிழ் உரைநடை வரலாற்றில் நச்சினார்க்கினியர், அடியார்க்கு நல்லார் போன்ற உரையாசிரியர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடப் படுகிறது, ஆனால் வைஷ்ணவ உரையாசிரியர்கள் பற்றி பெரிதாகப் பேசப் படுவதில்லை. இந்த உரைகளை எழுதியவர்களான பெரியவாச்சான் பிள்ளை, வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை, நஞ்சீயர் போன்றவர்கள் சம்ஸ்கிருதம், தமிழ் ஆகிய இருமொழிகளிலும் பெரும் பண்டிதர்களாக இருந்தவர்கள். அதனால் இருமொழிகளும் கலந்த “மணிப்ரவாள நடை” என்ற மொழிநடையில் தங்கள் வியாக்கியானங்களை எழுதினார்கள். மேலும் இந்த உரையாசிரியர்கள் அவர்கள் காலத்தில் வழங்கிய நூல்கள் அத்தனையும் கற்றுத் துறைபோகிய அறிஞர்கள். அதோடு பரம ரசிகர்களும் கூட. தமிழ் இலக்கியத்தில் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் ஒரு சிகரம் என்றால், இந்த உரைகள் அதன் மேலிட்ட சிகர தீபம் என்று கூறுவது மிகையாகாது.

இன்னொரு வகையில் பார்த்தால், இந்த உரைகள் மிதமிஞ்சிய அளவில் பாசுரங்களின் ஒவ்வொரு சொல்லையும் எடுத்துக் கொண்டு, அதன் கவிநயத்தையும், தத்துவார்த்தங்களையும் விளக்குவதாக இருக்கின்றன. இந்த அழகிய, எளிய கவிதைகளைப் படிப்பவர்களுக்கு எந்த ஒரு “திறப்பும்” இல்லாதபடி திணறடித்து  உரைக்குள் அடைத்து விடுகின்றன. (”பெரியவாச்சான் பிள்ளை, அவரே இலைபோட்டு அவரே சாப்பிட்டும் விடுவார்; நாம் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கவேண்டும்” – ஜெயமோகன்). எனவே உரைகளின் சாதக, பாதகங்களை மனதில் கொண்டு அவற்றை அணுக வேண்டும். எச்சரிக்கை: பாடல்களை விடவும் இந்த வியாக்யானங்கள் படு கடினமாக இருக்கும்.

பாரதியார் கலைமகளைப் பாடும்போது “வேதத் திருவிழியாள்; அதில் மிக்க பல் உரையென்னும் கருமையிட்டாள்” என்பார். கண்மை அளவோடு இருந்தால் அழகு; அதுவே அதிமாகி விட்டால் விகாரமாகத் தோன்றும் அல்லவா? உரைகள் விஷயத்திலும் அதுவே பொருந்தும் என்று இந்த உவமை அழகாக விளக்குகிறது.

ஒரு உதாரணத்திற்காக, இந்தப் பாடலின் கடைசி இரண்டு வரிகளுக்கான ஈடு வியாக்யானம்:

[தனக்கேயாக வெனைக் கொள்ளுமீதே] — ஸ்ரக்சந்தனாதிகளோபாதியாகக் கொள்ள வேணும். அது சூடுமவனுக்கும் பூசுமவனுக்கு முறுப்பாய் மிகுதி கழித்துப்போகடு மித்தனை யிறே. ஒரு மிதுநமாய்ப் பரிமாறா நின்றால் பிறக்கும் இனிமையும் இரண்டு தலைக்கும் ஒத்திருக்குமிறே, அங்ஙன் என்னுடைய ப்ரீதிக்கு நான் அந்வயித்தவனாக வொண்ணாது, “நின்” என்றும், “அம்மா” என்றும் — முன்னிலையாக ஸம்போதித்துக் கொண்டு போரா நிற்கச் செய்தே, இங்குப் படர்க்கையாகச் சொல்லுவானேன்? என்னில்; “ப்ராப்ய நிஷ்கர்ஷம் பண்ணுகிற ஸமயத்திலே, திருமுகத்தைப் பார்க்கில் வ்யவஸாயங்குலையும்” என்று , கவிழ்ந்திருந்து கையோலை செய்து கொடுக்கிறார்.

[எனக்கே கண்ணனை] — “தனக்கேயாக” என்ற பின்புத்தை, எனக்கேயிறே. புருஷார்த்தமாகைக்காகச் சொல்லுகிறார். ஒரு சேதனனிறே அபேக்ஷிப்பான். நீர் அபேக்ஷிக்கிற இது செய்வோமாகப் பார்த்தால் எல்லார்க்கும் செய்யவேணுங்காணுமென்ன, [யான்கொள்] –ஸ்வரூப ஜ்ஞாநத்தை நீ பிறப்பிக்க, அத்தாலே ஸ்வரூபஜ்ஞாநமுடைய நான் ஒருவனும் பெறும்படி பண்ணவேணும். உமக்கும் எப்போதும் நம்மாற் செய்யப்போகாதென்ன, [சிறப்பே]– பலகால் வேண்டா, ஒருகால் அமையும்; அதுதன்னிலும், திருவாசலைத் திருக்காப்புக் கொண்டு ஒருவர் அறியாதபடி சிறப்பாகச் செய்யவும் அமையும். சிறப்பாகிறது — ஏற்றம். அதாவது புருஷார்த்தம். ஸ்வரூபாநுரூபமான புருஷார்த்தத்தைக் கொண்டருளவேணுமென்ற படி. சிறப்பாவது — முக்தியும் ஸம்பத்தும், நன்றியும். இவற்றில், நான் உன்பக்கல் கொள்ளும் மோக்ஷம் உனக்கேயாக எனைக்கொள்ளுமதுவே. உன்பக்கல் நான் கொள்ளும் ஸம்பத்தென்னவுமாம். நன்றியென்னவுமாம். என்பன இவண் அநுஸந்தேயம்.

அடுத்து, ஆண்டாள், பெரியாழ்வார் பாடல்கள் சிலவற்றைப் பார்க்கலாம்.

(தொடரும்)

சிந்தனைக்கினிய கந்தபுராணம்

சம்ஸ்க்ருதத்தில் பதிணெண் புராணங்கள் உள்ளன:

சைவம், பவிஷ்யம், மார்க்கண்டேயம், லிங்கம், ஸ்காந்தம், வராஹம், வாமனம், மத்ஸயம், கூர்மம், பிரம்மாண்டம், காருடம், நாரதீயம், வைஷ்ணவம், பாகவதம், பிரம்மம், பத்மம், ஆக்னேயம், பிரம்மகைவர்த்தனம் என்பவற்றுள் ஸ்கந்தபுராணம் என்ற மஹாபுராணமும் ஒன்று.

“முருகப்பெருமானின் திருவரலாறாகிய கந்தபுராணத்தைக் காதலுடன் இப்புவியில் படிப்போர், கேட்போர், நினைப்போர் யாவரும் இந்திரனைப் போலத் தலைமைத்துவமும் இன்பமும் மிக்க வாழ்வை வாழ்ந்து இறுதியில் பரமானந்த நிலையாகிய சிவபதப் பேறும் பெறுவர்”

என்று நூற்பயனை விதந்து உரைக்கிறது இப்பாடல்:

“இந்திராகிப் பார் மேல் இன்பமுற்றினிது மேவிச்
சிந்தையில் நினைந்த முத்தி சிவகதி அதனில் சேர்வர்
அந்திமில் அவுணர் தங்கள் அடல் கெடமுனிந்த செவ்வேள்
கந்தவேள் புராணம் தன்னைக் காதலித்தோதுவோரே”

kachiappamunivar2பெருமை மிக்க இப்புராணத்திலுள்ள ஆறு பெரிய சங்கிதைகளுள் ஒன்று சங்கரசங்கிதை. இச்சங்கிதையிலுள்ள பதின்மூன்றாயிரம் ஸ்லோஹங்களால் ஆக்கப்பெற்றது சிவரஹஸ்ய காண்டம் என்ற உயர்ந்த பகுதி. இதில் ஏழு காண்டங்கள் உள்ளன. அவ்வேழு காண்டங்களுள் முதன்மையான ஆறு காண்டங்களை இணைத்து அழகுத் தமிழில் ‘கந்தபுராணம்’ என்ற ஞானக்களஞ்சியமாக தந்திருக்கிறார் கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார்.

பொ.பி 12, 13ம் நூற்றாண்டுகளில், தமிழகத்தின் காஞ்சியில், குமரகோட்டம் முருகன் ஆலய அர்ச்சகராகத் திகழ்ந்தவர் கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார். முருகனே ‘திகட சக்கர’ என்று முதல் அடியெடுத்துக் கொடுக்க 10345 அருந்தமிழ்ச் செய்யுள்களால் கந்தபுராணத்தை அவர் ஆக்கியிருக்கிறார்.

‘உபதேச ரத்னாகரம்’ என்று போற்றப்படும் கந்தபுராணம் காப்பிய இலக்கணங்கள் மிக்கதாக, சித்தாந்தக் கருத்துக்களின் செறிவுடையதாக, தத்துவார்த்த உண்மைகள் பொருந்தப் பெற்றதாக அமைந்திருக்கிறது. தமிழ்க் கந்தபுராணத்தின் தமிழ் நடையும் வியந்து நயந்து உண்ண வேண்டியது.

முருகப்பெருமானாலேயே ஆணையிடப்பெற்று, அவனாலேயே தினமும் பரிசீலனை செய்யப்பெற்றது.  ஆயினும், அரங்கேற்றத்தில் அறிஞர் முன்றலில் இலக்கணச் சந்தேகம் உண்டானது. அப்போது கந்தவேட் பெருமானே சிறுவடிவு தாங்கி வந்து, தன்னால் அங்கீகரிக்கப்பெற்ற நூல் அது என்று யாவரும் அறிய சந்தேகம் நீக்கினார். மிகத் தெளிவாக ‘இறையாணை’ பெற்ற நூல் கந்தபுராணம் என்பது சைவத்தமிழ் மக்களின் நம்பிக்கை.

அரிய தத்துவப்புதையல்

கந்த புராsoma0243ணம் ஒரு தத்துவப்புதையல். இப்புராணத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் இதனை உணர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டும்.

கந்தன் இளமையின் வடிவம். ஆற்றலின் நிலையம்.  என்றும் இளையான், எவர்க்கும் மிகப்பெரியான், என்றும் அழகியான் என்று சநாதன தர்மம் போலவே விளங்குபவன் அந்த ஸ்கந்தன் என்ற முருகன்.

அவனது மனைவியராகப் புராணம் இரு தேவியரைக் காட்டும். அவளுடைய வலது பக்கம் விளங்குபவள் வள்ளி. அவள் இச்சா சக்தி. மண்ணுலகில் பிறந்து வளர்ந்தவள். தமிழ்மகள். வேடுவனான நம்பிராஜன் புதல்வி. அத்தேவி இகலோக சுகத்தைத் தருவாள். அத்தேவியை முருகன் காந்தர்வ விவாகம் செய்து கொண்டான்.

முருகனின் இடது பக்கம் எழுந்தருளுபவள் தேவசேனா. விண்ணுலகில் பிறந்தவள். தேவராஜனின் புதல்வி. கிரியாசக்தி. அவளை இறைவன் கற்பு முறையில் பிரம்ம விவாகம் செய்தான். முருகனை வழிபடுவோருக்கு அத்தாய் பரலோக வாழ்வில் இடம்தருவாள்.

முருகனின் மூன்றாவது சக்தி வேல். முருகனின் கரத்தில் விளங்குகிறது. வெற்றியைத் தருவது. ஞானமே வடிவெடுத்த ஞானசக்தி அது.

‘வெல்’ என்ற வினையடியில் தோன்றியது ‘வேல்’. அது ஞானமே உருவானது. ஆழந்து அகன்று கூர்மையாகி அறிவின் வெளிப்பாடாகத் திகழ்கின்றது. செவ்வேட் பெருமானின் திருக்கரத்தில் விளங்கும் சேவற்கொடி அஞ்ஞான இருளகற்றி ஞானஒளி வரக் கூவுகிறது. (கொக்கு- மாமரம், அற- அறுத்த, கோ- நம் அரசே) வாகனமான மயில் ஆசை என்ற பாம்பை அடக்கி பிரம்மசக்தியாக ஓம்கார ரூபமாக விளங்குகிறது.

முருகன் கைவேலுக்கு உரிய சிறப்பு வேறு எப்படைக்கும் இல்லை. தமிழ் இந்துக்களில் பலருக்கு ‘வேலாயுதம்’ என்றே பெயர் இருக்கிறது. இப்படி எவரும் வேறு எந்தப் படைக்கலனையும் தங்கள் பெயராகக் கொள்வதாகத் தெரியவில்லை. இலங்கையிலுள்ள பிரபல யாழ். நல்லூர் போன்ற பல முருகன் ஆலயங்களில் கருவறையில் முருகனின் திருவுருவத்திற்குப் பதிலாக வேலாயுதமே விளங்கிடக் காணலாம்.

‘அந்தமில் ஒளியின் சீரால் அறுமுகம் படைத்த அன்பால்
எந்தை கண்ணின்றும் வந்த இயற்கையால் சக்தியாம் பேர்
தந்திடும் பனுவல் சொன்ன தன்மையால் தனிவேற் பெம்மான்
கந்தனே என்ன நின்னைக் கண்டு உளக்கவலை தீர்த்தோம்’

என்று தேவர்களின் வாக்காக வேலாயுதத்தைக் கந்தவேளாகவே கண்டு போற்றியதாகக் கந்தபுராணம் குறிப்பிடுகின்றது.

இறையருள் துணையுடன் ஆணின் விந்துவும் பெண்ணின் நாதமும் கலந்து குழந்தையாகிறது. (அருணகிரிநாதர் ‘நாத விந்து கலாதீ நமோ நம’ என்று இதனைத் திருப்புகழில் பாடுவார்.) இறைவனிடமிருந்து வந்த நாமெல்லோரும் இறுதியில் இறைவனையே சென்றடைய வேண்டும். அழிவின் பின்னர் சூரபத்மன் நாதவுருவாகச் சேவலாக மாறி இறைவனின் கொடியாகவும் விந்துருவுருவாக மயிலாக மாறி முருகனின் வாகனமாயும் மாறியது இதை வெளிப்படுத்துகின்றது என்பர். அவனையே அடைந்து அவனருளாலே அவன் தாள் வணங்குதலே முக்தி. இதனைப் பெற்றான் சூரன். இச்சம்பவத்தை ‘சூரன் பெற்ற பேறு’ என்று கொண்டாடுவார்கள்.

ஆன்மாக்கள் நல்லறிவை நாடித் தவிக்கும் போது இறைவனே குருவாக வந்து அருள்வான் என்பதை சிவனார் சனகாதி முனிவர்கள் நால்வருக்கு உபதேசித்தமை சுட்டுகிறது.

சிவனார் காமனை எரித்ததும் காலனைக் காலால் உதைத்ததும் அவர் காமத்தையும் மரணத்தையும் வென்றவர் என்பதையும், அவர் அடியார்களுக்கும் இவற்றால் துன்பமில்லை என்பதையும் உணர்த்தி நிற்கிறது.

இறைவனை இகழ்ந்து அவனை அவமதிப்பவர்கள் மிகுந்த அல்லல்களை அநுபவிப்பர் என்பதை  தக்கன் யாகத்தை இறைவன் அழித்தமை காட்டுகின்றது.

20

2528

கந்தபுராணத்தில் தாரகன், சிங்கன், சூரபத்மன் என்ற மூன்று அசுரச் சகோதரர்களின் கதை கூறப்படுகின்றது.  தாரகன் உலகமே உண்மை என்று வாழ்ந்தவன். சைவசித்தாந்த நிலையில் அவனை “மாயா மலத்திற்கு” உவமிப்பர். சிங்கன் கன்மத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவன்; அவனைக்  “கன்ம மலத்திற்கு” உவமிப்பர். சூரபத்மன் “ஆணவ மலம்”. இறுமாப்பே அவன் இயல்பு.

இம்மூவரையும் முறையே அழித்தமை ஞானம் எனும் வேல் கொண்ட வேந்தனால் மட்டுமே இயல்பாகச் செய்ய வல்ல பெருஞ்சிறப்பு.

‘தன்னைத் தான் காதலாகில் எனைத் தோன்றும்
துன்னற்க தீவினைப் பால்’

என்பது வள்ளுவர் மொழி.

அதாவது ‘நீ உன்னை விரும்பி, உனக்கு நன்மையை விரும்பி, தீவினை ஏதும் செய்யாமல் இருப்பாயாக’ என்று அறிவுறுத்துகிறார். சூரனோ எல்லா விதத் திறனும் அறிவும் உடையவனாய் இருந்தும், இறையருள் பெற்றவனாய் இருந்தும், தீவினை செய்து தன்னைத் தானே அழித்துக் கொண்டமை வள்ளுவர் வாக்கிற்குத் தக்கச் சான்றாகும்.

இயற்கையும் தெய்வமே

மூவுலகிற்கும் முதல்வன் குழந்தையானான். தேவர்களின் வேண்டுகோளின் படி சிவபெருமானின் நெற்றிக்கண்ணில் இருந்து ஆறு தீப்பொறிகள் பிறந்து ஆகாயத்தில் தவழ்ந்து வாயுவாலும் அக்கினியாலும் தாங்கப் பெற்று ப்ருதிவியிலே ‘சரவணப்பொய்கை’  ஜலத்திலே குழந்தையாய் மாறியது என்று இப்புராணம் சொல்லுகிறது. இப்படிச் சொல்வது பஞ்சபூதங்களினூடாக இறையாட்சியை அவதானிக்கச் செய்கிறது. முருகனின் தோற்றத்தில் பஞ்சபூதங்களின் பங்களிப்பு வியக்க வைக்கிறது.

ஆலய கும்பாபிஷேகக் கிரியைகளில் ஆகாயச் சூரியனிலிருந்து ‘சூரியாக்கினி’ என்ற நெருப்புப் பெறப்படுகிறது. அந்த அக்கினி மண்ணில் உள்ள குண்டத்தில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டு வாயுவின் துணையுடன் வளர்க்கப்பெறுகிறது; பின், அதனை கும்பஜலத்தில் இணைத்து வழிபாடாற்றுவதுடன், இறுதியில் இறை திருவுருவத்தில் நீரால் அபிஷேகித்து இறைசாந்நதித்யம் உண்டாகப் பிரார்த்திக்கப்படுகிறது. இதைப் பஞ்சபூதங்கள் இணைந்து செயல்படும் நிகழ்வோடு இணைத்து நோக்கலாம்.

இந்த இடத்தில் ‘ஒருதிரு முருகன் வந்து உதித்தனன்’ என்று கச்சியப்பர் குறிப்பிடுவார். அதாவது என்றுமுள்ள இறைவன் இந்த வேளையில் முருகனாக உதித்தனன். (காலையில் சூரியன் பிறப்பதில்லை. உதிக்கிறான். ஏனெனில், அவன் முன்னரே இருப்பவன்.)

போரும் சீரும்

போருக்கு முன் இரு முறை தூதனுப்பியமை, மறைந்து நின்று போராடாமை, ஆயுதம் ஏந்தாதவனுடன் போராடாமை, தனக்குச் சமானமற்ற வீரனுடன் போராடாமை, புறங் கொடுப்பவனைக் கொல்லாமை ஆகிய செயற்பாடுகள் கந்தபுராணத்திலுள்ள போரில் ‘அசுரர்களால் கூட’ அநேகமாகக் கடைபிடிக்கப்படுவதைப் பார்க்கிறோம். செஞ்சோற்றுக்கடனுக்குச் சிங்கனும், பிதிர்க்கடனுக்கு இரணியனும், மானத்திற்குச் சூரனும், கற்பிற்கு சூரன் மனைவியும் கந்தபுராணத்தில் எடுத்துக்காட்டுகளாக விளங்குகின்றனர்.

madanee-bomb-copy2262010145316250ஆனால், இன்றைய உலகில் நடைபெற்ற, நடைபெறும் மோதல்கள் இவற்றை எல்லாம் புறக்கணிக்கிறது.  எந்தப் பிரச்சினையிலும் தலையிடாமல் ஒதுங்கி இருக்கிற மருத்துவமனையையும் தாக்குகின்றனர்.

இவையெல்லாம் நிச்சயமாக இன்றைய சமூகத்தைக் காட்டிலும் கந்தபுராண காலச் சமூகம் உள, ஒழுக்க ரீதியில் உயர்வானதாகவே இருந்திருக்கும் என நம்பச் செய்கின்றன.

கந்தபுராணம் என்பது தமிழரின் வாழ்வோடு இணைந்தது. ஆக, இதில் ஊறிய எவரும் இதைக் கதை என்று சொல்வதில்லை. சிற்சில இடங்களில் கதைக்குரிய உயர்வு நவிற்சி இருந்தாலும், இது பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் உண்மையில் நடந்த சம்பவம் என்றே அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.

இவ்வாறான ஆய்வுகளின் படி முருகன் பிறந்தது கைலாசச் சாரல் என்றும், தரை வழி யுத்தம் நடந்தது திருப்பரங்குன்றம் என்றும், விண் வெளி யுத்தம் நடந்தது திருப்போரூர் என்றும், கடல் வழிச் சமர் நடந்தது திருச்செந்தூருக்கு அப்பாலுள்ள கடல் என்றும் ஐதீகம். இலங்கையின் கதிர்காமத்தில் படைவீடு அமைத்துத் தங்கி, அப்பால் தெற்கே சூரனுடைய நகரை நோக்கிச் சென்றதாகக் கூறப்படுவதால் சூரன் அக்கால ஆப்பிரிக்கதேச அரசன் என்று கருதுவாரும் உள்ளனர். முருகனின் வலது புறம் எழுந்தருளியிருக்கும் வள்ளியம்மை தமிழ் மொழி பேசும் குறவர் இனப் பெண் என்பது வேறு ஐதீகம். இதுவும் ஆய்விற்குரியதே.

யாழ்ப்பாணத்தின் கடற்கரையோரத்தில் உள்ள பிரபல  ஸ்கந்த ஸ்தலம் ‘மாவிட்டபுரம்’.  ஆக, திருச்செந்தூருக்கும் மாவிட்டபுரத்திற்கும் இடைப்பட்ட பரந்த சமுத்திரப் பகுதியில் மாமரமாகி மாயா ஜாலங்கள் செய்து முரகனுடன் சூரன் போராடியிருக்கிறான்.

‘தீயவை புரிந்தாரேனும் குமரவேள் திருமுன் உற்றால்
தூயவராகி மேலைத் தொல்கதி அடைவர்’

என்ற கந்தபுராண அறைகூவல் எங்கள் ஒவ்வொருவரையும் தட்டி எழுப்பி “ஓ… அஞ்ஞானிகளே, கடந்த காலம் போயது. உங்கள் அறியாமை மூட்டைகளை நீக்க நல்ல ஒரு வழி கிடைத்திருக்கிறது. உடனடியாகக் கந்தப்பெருமானின் கழலடிகளைப் போய்ச் சேருங்கள். நீங்கள் ஞானியராவீர்கள்…” என்று நமக்கெல்லாம் அரிய பெரிய நற்செய்தி சொல்கிறது.

காதல் முருகனைக்  காதலி

valli-400முருகு என்பது அழகு. ஆதன் மறு பெயர் அன்பு. அவன் பால் காதல் கொண்டோர் அனேகர்.

இறைவனின் இரு-பெண் திருமணம் சமூக சமத்துவத்தைக் காட்டி நிற்கிறது. தேவலோக அரசனின் மகளைத் திருமணம் செய்த அதே இறைவன், தானே வலிய வந்து மனிதர்களில், அதிலும் சாதி முதலிய வேறுபாடுகள் பாராமல் வேடுவர் குல மகளைத் திருமணம் செய்திருக்கிறான். இதை நம் புராணங்கள் மிகவும் தெளிவாகக் காட்டி வந்துள்ளன. இவை தவிர பூவுலகைச் சேர்ந்த வள்ளியம்மைக்குக் கொடுக்கப்படும் உயர்ந்த அந்தஸ்து தனிச்சிறப்பு. எவருமே ‘முருகனுக்கு வள்ளி’ என்றே கூறக் கேட்கிறோம்.

மேலும் வள்ளி தமிழ் மகள். இது தமிழுக்குக் கிடைத்த சிறப்பு.

“….. ஒரு கோடி முத்தம்  தெள்ளிக் கொழிக்கும் கடற் செந்தில் மேவிய சேவகனே
வள்ளிக்கு வாய்த்தவனே மயிலேறிய மாணிக்கமே”

shiva-parvatiஎன்று இதைப் பற்றி அருணகிரிப் பெருமான் உருகிப்பாடுகிறார்.

ஆணும் பெண்ணும் கூடி வாழும் வாழ்விற்கு இந்துப்பண்பாடு கொடுத்த முதன்மையையும்,  காதற் சிறப்பையும்,  அன்னை உமையாளுக்கும் இறைவனுக்கும் நிகழ்ந்த திருமணமும்  வெளிப்படுத்துகின்றது.

‘கண்ணில் நல்லஃதுறும் கழுமல வளநகர்ப்
பெண்ணில் நல்லாளொடும் பெருந்தகை இருந்ததே’

என்ற ஞானசம்பந்தர் வாக்கு ஈண்டு சிந்திக்கத் தக்கது.

சைவ-வைஷ்ணவ ஒற்றுமை

கந்தபுராணக் கதையுடன் இராமாயணக் கதையை ஒப்பு நோக்கும் போது சைவ-வைஷ்ணவ ஒற்றுமையை உணரலாம்.

சைவசமயிகளின் பரம்பொருளான சிவபெருமானின் புதல்வன் முருகன். வைஷ்ணவர்களின் பரம்பொருளான விஷ்ணுவின் புதல்விகளாகவும் கொண்டாடப்பெறும் வள்ளி, தேவசேனா தேவியரைக் கல்யாணம் செய்தமை சமய ஒற்றுமை.  தவிர முருகன் சிவகுமாரனே ஆகிலும் விஷ்ணு அம்சம் நிரம்பப் பெற்றவன். ஸ்ரீமந் நாராயணனின் அவதாரங்களில் நடைபெற்ற அத்புத நிகழ்ச்சிகளோடு அவனது ஒவ்வொரு செய்கையையும் இணைத்துப் பார்க்கும் போது ஏற்படும் இன்பமே தனியானது. அலாதியானது.

இதனை உண்மையிலேயே செயற்படுத்தியவர் சந்தக்கவி அருணகிரியார். திருப்புகழ் எங்கும் முருகன் பெருமை போலவே  திருமால் பெருமையும் நிறைந்திருக்கிறது. தவிர,  முருகனை அவர் ‘பெருமாள்’ என்றே விளித்துப் பெருமை செய்திருக்கிறார்.

‘காலமாய்க் காலமின்றிக் கருமமாய் கருமமின்றி
கோலமாய்க் கோலமின்றி குணங்களாய் குணங்களின்றி
ஞாலமாய் ஞாலமின்றி அநாதியாய் நங்கட்க்கு எல்லாம்
மூலமாய் இருந்த வள்ளல் மூவிரு முகங்கொண்டுற்றான்’

என்ற கச்சியப்ப சிவாச்சாரிய ஸ்வாமிகளின் திருவாக்கை மனங் கொண்டு அப்பெருமானின் திருவடிகளில் சரண்புகுவோம்.

018முருகனுடைய ஆறுதிருமுகங்களும் அன்பு, அறிவு, ஆற்றல், அழகு, அமைதி, ஆளுமை ஆகிய பண்புகளை உணர்த்தும். நாற்றிசையும் மேலும் கீழும் ஆக, ஆறு பக்கங்களும் பார்த்து நிற்கும் இத்திருமுகங்களை நம்புவோருக்கு துன்பம் எத்திசையாலும் வாரா. அவனது கரங்கள் பன்னிரண்டும் கொடுப்பதற்கென்றே பிறந்தன. அதனை,

“முழுமதி அன்ன ஆறுமுகங்களும் முன் நான்காகும்
விழிகளில் அருளும் வேலும் வேறுள படையும் சீரும்
அழகிய கரம் ஈராறும் அணிமணித் தண்டை ஆர்க்கும்
செழுமலரடியும்….”

என்று தெவிட்டாத தேனாகத் தமிழில் பாடுவார் கச்சியப்பர்.

கந்தபுராண காவிய ரசனையை உளத்தில் கொள்வோம்.

செம்மொழியான செந்தமிழின் தலைவன் முருகன். அவனடி பணிவோம். தமிழ்ஹிந்து தர்மம் சிறக்கப் பிரார்த்திப்போம்.

கோபிகா கீதம்

krishna-leela1மனம் அவனேயாகி
அவனைப் பற்றியே பேசி
அவன் செயல்களை நடித்து
அவனில் ஒன்றி
அவனது குணங்களையே பாடி
தங்கள் வீடுகளை மறந்திருந்தார்கள்

krishna-leela5கண்ணனே உணர்வானவர்கள்
மீண்டும்
காளிந்தி நதியின் கரை வந்து
கண்ணன் வரவுக்கு ஏங்கி
ஒரே குரலில் புலம்பிப்
பாடலானார்கள்-

 

krishna-leela18

 

நீ பிறந்த ஆயர்பூமி
மேன்மேலும் ஜொலிக்கிறது
திருமகள் இங்கேயே நிலையாகத் தங்கிவிட்டாள்
உன்னிலேயே உயிர்தரித்தோம்
திக்குத் திக்காக உன்னைத்
தேடி அலைகிறோம்
அருள்கூர்ந்து பாரேன்

krishna-leela23சரத்காலத் தடாகத்தில்
விரிந்து மலரும்
தாமரைப் பொகுட்டின் அழகைக்
கொள்ளையடிக்கும் கண்களால்
எப்போதும் தான் எங்களைக் கொல்கிறாய்
காதல் மன்னனே
கூலி கேட்காத உன் அடிமைப் பெண்களை
வரதா, இங்கும் வதைக்கலாமா


krishna-leela3

நச்சுப் பொய்கையில்
நாக அரக்கனின் பிடியில்
புயல் மழையில்
மின்னலில் நெருப்பில்
கன்றாய் வந்த மயன்மகன் தாக்குதலில்
எல்லா இடர்களிலும்
காளையே
மீண்டும் மீண்டும்
நீயல்லவா எங்களைக் காப்பாற்றினாய்

krishna-leela17ஆய்ச்சியின் மகன் அல்ல நீங்கள்***
உடல்தரித்தவை அனைத்திலும் சாட்சியாக நிற்கும்
அந்தராத்மா
உலகைக் காக்கவேண்டுமென்று
படைத்த பிரம்மன் வேண்டி
தோழனே நீர்
தோன்றியிருக்கிறீர் யாதவ குலத்தில்

krishna-leela15பிறவிச் சுழலில் அஞ்சிப்
பாதம் பற்றினோர்க்கு
அபயம் தரும் அந்தக் கைகள்
விருஷ்ணிகளின் தலைமகனே
விரும்பினோர் விரும்பியதைத் தரும்
தாமரைக் கைகளை எங்கள்
தலைமீது வையேன்
திருவின் கரம் பற்றிய திருக் கைகள்

krishna-leela14ஆயர் மக்களின் துயர் அகற்றும்
வீரனே
உனது மக்களின் தற்பெருமையையும் நொறுக்கிவிடும்
உன் புன்முறுவல்
பணியாள்களாக வந்திருக்கிறோம்
தோழனே
அந்த அழகு மலர் முகத்தைக்
கொஞ்சம் காட்டேன்

krishna-leela6பணியும் உயிர்களின் பாவம் துடைக்கும்
பசுக்களின் பின் ஓடும்
அழகின் இருப்பிடமாகும்
பாம்புத் தலைமீது ஆடும்
பாதத் தாமரைகளை எம்
மார்பகத்தில் வை
இதயத்தின் ஏக்கங்களை
வருடிக் கொடு

krishna-leela10அந்த இனிய பேச்சிலும்
அறிந்தவர் மனம் கொள்ளும்
இன்பம் தரும் சொற்களிலும்
மயங்கிக் கிடக்கிறோம்
தாமரைக் கண்ணா உனக்காக
இந்தப் பெண்கள் எதுவும் செய்வோம்
வீரனே
உன் இதழ் அமுதத்தால்
உயிர்கொடு

krishna chaithanyaஉன் கதை அமுதம்
தவிப்பவர்க்கு உயிர் தருகிறது
கவிகளின் களிப்பாகிறது
களங்கமனைத்தையும் துடைக்கிறது
அழகும் நலமும் கொண்டு
கேட்கும் தோறும் இன்பமூட்டுகிறது
புவியின் நிறைமனிதர்கள்
அதையே பாடுகின்றனர்


krishna-leela12நிறைந்த சிரிப்பும்
அன்பே
உன் காதல் பார்வையும்
விளையாட்டுக்களும்
தியானிக்கும் தோறும் இன்பம்
கள்வா
நெஞ்சின் ஆழத்தில் சென்று தீண்டிய
உன் ரகசியப் பேச்சுக்கள்
மனதில் கொந்தளிக்கின்றன

krishna-leela16ஆயர்பாடியில் கிளம்பி
மாடுமேய்க்கப் போகையில்
நாதா உன்
நளினமலர்ப் பாதங்களில்
அன்பே
கல்லும் புல்லும் செடிகளும் குத்துமே என்று
எங்கள் மனம்
கலங்குகிறது

krishna-leela9அந்தி சாயும் போதில்
பசுக்களின் குளம்பெழுப்பும் புழுதி படர
சுருண்ட கருங்குழல் அசையும்
காட்டுப்பூப் போன்ற உன் முகம்
வீரனே
மீண்டும் மீண்டும் மனதில்
காதலைத் தூண்டிவிடுகிறது


krishna-leela24பணிவோர்க்கு வரம் தரும்
புவிக்கு அணியாகும்
துயரத்திலும் தியானிக்கத் தகும்
மலரவன் அர்ச்சிக்கும்
புனித கமலப் பாதங்களை
எங்கள் ஸ்தனங்களின் மேல் வைப்பாய்
உள்ளத் துயர் தீர்ப்பாய்

krishna-leela8

இன்பம் ஊற்றெடுக்கும்
சோகம் அழிக்கும்
ஸ்வரமெழுப்பும் புல்லாங்குழல்
அதை அழுத்தி முத்தமிடும்
மானிடத்தின் மற்ற பற்றுக்களையெல்லாம்
மறக்கடிக்கும்
உன் இதழ் அமுதம்
வீரனே
எங்களுக்குத் தா

krishna-leela11பகற்பொழுதில் நீ கானகத்தில் திரிகையில்
உன்னைக் காணாமல்
அரை நொடியும் யுகமாகத் தோன்றுகிறது
கருங்குழற் கற்றை அசையும் உன் திருமுக அழகைக்
காணும் கண்களுக்கு
இமைகளைப் படைத்தவன்
ஜடமாகத் தான் இருக்கவேண்டும்


krishna-leela7துணையையும் மக்களையும்
உடன்பிறந்தாரையும் சுற்றத்தையும்
முழுதாகப் புறக்கணித்து
உன் கானத்தில் மோகித்து
அதன் வழியே
அச்சுதா உன்னைத் தேடி வந்தோமே
இளம்பெண்களை இரவில் யார் இப்படி
தனியாகத் தவிக்கவிட்டுப் போவார்கள்
முரடன் நீ

krishna-leela4ரகசிய நெருக்கங்களும்
நெஞ்சில் காதலைத் தூண்டும்
சிரிக்கும் முகமும்
காதல் பார்வைகளும்
திரு வாழும் அகன்ற மார்பும் கண்டு
மீண்டும் மீண்டும்
ஏக்கம் வருகிறது
மனம் மோகத்திலாழ்கிறது

krishna-leela2ஆயர்பாடியில் வனத்தில்
துன்பம் தீர்ந்தொழிந்தது
நீ உருவெடுத்து வந்தாய்
உலகம் மங்கலமடைந்தது
உன்னவர்கள் நாங்கள்
எங்கள் மன ஏக்கம் தீர்க்கும் மருந்தைக் கொஞ்சம்
தரலாகாதா


krishna-leela13உனது அழகிய மென்மலர்ப் பாதங்கள்
நோகுமோ என்று பயந்து கொண்டே எங்கள்
கடின ஸ்தனங்களில் ஏந்துகிறோம்
கானகத்தில் கல்லிலும் முள்ளிலும் நடக்கையில்
அந்தப் பாதங்களுக்கு வலிக்குமே
என்று எண்ணும்போதே
உன் உண்ர்வோடு கலந்த எங்கள் மனம்
வேதனைப் படுகிறது

இங்ஙனம், பரமஹம்சர்களின் சம்ஹிதையாகிய ஸ்ரீமத் பாகவத மகா புராணத்தில், பத்தாவது ஸ்கந்தம் முதல் பாகத்தில் கோபிகா கீதம் என்னும் முப்பத்தொன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

[*** மற்ற எல்லா இடங்களிலும்  “த்வம்”  “தவ”  (நீ,  உனது)  என்றும்  இந்த ஒரு பாடலில் மட்டும்  “பவான்”  (நீங்கள்)  என்றும் வருகிறது..    கிருஷ்ணனின்  மகிமை உணர்ந்து மரியாதையும்,  ஏற்கனவே உணர்ந்த நெருக்கமும்,  காதலும்  எல்லாம்  கலந்த பல உணர்வு நிலைகளின்  வெளிப்பாடு  இந்தக் கவிதை என்பது  பற்றி இயல்பாகவே  இது வந்திருக்கலாம்.  அதனை அப்படியே  மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்]

************

சுகமுனியின் திருவாக்கிலிருந்து அமுதத் தாரையாகப் பெருகும் ஸ்ரீமத் பாகவதம் என்ற புராண மகா காவியத்தின் மைய அம்சமாகவும் உன்னதமான பக்தியின் சாரமாகவும் இலக்கணமாகவும் கோபிகைகளின் காதல் இடம் பெறுகிறது. “ஜயதி தேதிகம்…” என்று தொடங்கி, கோபிகைகள் கண்ணனுக்காக ஏங்கும் இந்தப் பத்தொன்பது பாடல்கள் ‘கோபிகா கீதம்’ என்று அழைக்கப் படுகின்றன (சம்ஸ்கிருத மூலம் இங்கே).

மதுர சப்தங்களும் ஓசை நயமும் காதலும் பக்தியும் புலம்பலும் கலந்த கவித்துவமான இந்த கீதம் காலங்காலமாக பக்தர்களால் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. தூய இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து பெருகும் தூய அன்பின் வெளிப்பாடாக கோபிகைகள் கிருஷ்ணன் மீது கொண்ட பிரேம பக்தியானது இந்து பக்தி மரபில் போற்றிப் புகழப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

ஸா த்வஸ்மின் பரம ப்ரேம ரூபா |

”அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட தீவிர அன்பே பக்தி”

என்று தொடங்கி பக்திக்கு இலக்கணம் வகுக்க ஆரம்பிக்கிறார் நாரத மகரிஷி. யோக மரபில் பதஞ்சலியின் சூத்திரங்களுக்கு இணையாக, பக்தி மரபில் நாரத பக்தி சூத்திரங்கள் திகழ்கின்றன. பக்தியின் பல்வேறு நிலைகளையும், தன்மைகளையும் ஆழமாகக் குறிப்புணர்த்திச் சொல்பவை, இந்த அழகிய சூத்திரங்கள்.

தல்லக்ஷணானி வாச்யந்தே நானா மதபே⁴தா³த்|

அதன் (பக்தியின்) இயல்புகளை பல்வேறு விதமாக மறையோர் கூறுகிறார்கள்.

பூஜாதி³ஷு அனுராக³ இதி பாராச’ர்ய: |

பூஜை முதலான அன்புச் செயல்கள் (பக்தியின் இயல்புகள்) என்று சொல்கிறார் பராசரரின் புதல்வர் வியாசர். (பூஜை என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் “மலர்தல்” என்பதாகும். இறை அன்பில் மலரும் இதயமே பூஜையின் அடிப்படை. பூஜை என்பது ஒரு அன்புச் செயல். ஒரு வெளிப்பாடு, ஒரு expression. பொதுவாக எண்ணப் படுவது போல ஒரு “சடங்கு” (ritual, ceremony) அல்ல).

கதா²தி³ஷு இதி க³ர்க³: |

அன்பில் தோய்ந்து அதனையே எண்ணுவதும் பேசுவதும் (பக்தியின் இயல்பு) என்று கர்கர் கூறுகிறார்.

ஆத்மரதி அவிரோத⁴ன இதி சா’ண்டி³ல்ய: |

சுயமாக அன்பிலேயே இன்புற்று அதற்கு எதிரான மற்ற எல்லா எண்ணங்களையும் தவிர்ப்பது என்கிறார் சாண்டில்யர்.

நாரத³ஸ்து தத³ர்பித அகி²லாசாரதா, தத்³ விஸ்மரணே பரம வ்யாகுலதா இதி (ச) |

நாரதன் கூறுகிறேன் – அனைத்து எண்ணங்களையும் செயல்களையும் அவனுக்கே* அர்ப்பணித்து, அவன் நினைப்பொழிந்த சிறுபொழுதும் தீவிரமான பெரும் துயரமாக மாறும் நிலையே (பக்தியின் இயல்பு).

[* ”அவனுக்கே” என்று கூறியது பேசுபொருள் கருதி. மூலத்தில் உள்ள “ததர்பித” என்ற சொல்லின் பொருள் “அதற்கே அர்ப்பணித்து” என்பதாகும். அந்த ரீதியில் பார்த்தால் பொருள் இன்னும் பரந்ததாக, ஆழ்ந்ததாக விரியும்].

இது தான் உண்மையான பக்தியின் இயல்பானால், இதற்கு ஏதாவது உதாரணம் இருக்கிறதா? நாரதர் சொல்கிறார் –

அஸ்தி ஏவம் ஏவம்|

இருக்கிறார்கள், இத்தகைய இயல்பினர் இருக்கிறார்கள்.

யதா² வ்ரஜ கோ³பிகானாம் |

ஆயர்பாடியின் கோபிகைகளைப் போல.

தத்ராபி ந மாஹாத்ம்ய-ஞான-விஸ்ம்ருதி அபவாத³: |

அப்போதும் (கோபிகைகள் கண்ணனைக் காமுற்றுக் காதல் கொண்டபோதும்), அவனது பரம்பொருள் தன்மை பற்றிய அறிதல் அவர்கள் நினைவில் இல்லை என்ற பழி பொருந்தாது.

தத்³விஹீனம் ஜாராணாம் இவ|

அந்த நினைவு இல்லாதிருந்தால் (அவர்களுடைய அன்பு) கள்ளக் காதலிகளுடைய மோகம் போன்றதாகவே இருந்திருக்கும்.

நாஸ்த்யேவ தஸ்மின் தத் ஸுக²ஸுகி²த்வம் |
அத்தகைய மோகம் அன்புக்குரியவனது இன்பத்தை அல்ல, தனது இன்பத்தையே மையமாகக் கொண்டது.

–(நாரத பக்தி சூத்திரங்கள், 15-24).

 

கோபிகைகளது பக்தியின் உண்மை இயல்பை, மேன்மையை இவ்வாறு பக்தி சூத்திரங்கள் குறிப்புணர்த்திச் செல்கின்றன.

புலிக்கு காட்டிலுள்ள மற்ற எல்லா மிருகங்களையும் அடித்துச் சாப்பிடும் சக்தி உள்ளது போல, தீவிர பக்தி உணர்வு என்ற புலி காமம், குரோதம், மோகம் என்ற மற்ற எல்லா ஆசை உணர்வுகளையும் அடித்துக் கொன்று விடும்;  கோபிகைகளின் பக்தி அப்பேர்ப்பட்டது என்கிறார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

raas_leela1

”மாஹாத்ம்ய-ஞானம்” என்று 23வது சூத்திரம் பேசுவது கண்ணனது மாஹாத்மியங்களை (மகிமைகளையும், பெருமைகளையும்) கோபிகைகள் அறிந்திருந்தார்கள் என்பது பற்றி மட்டும் அல்ல. கண்ணன் பரமாத்மா, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவும் அவனே என்ற ஞானமும் அவர்களுக்கு இருந்தது என்றே அது கூறவருகிறது. தங்கள் துணையையும், மக்களையும் சுற்றத்தையும் எல்லாம் துறந்து கண்ணனிடம் ஓடிவந்தார்கள் என்பதன் பொருள் இவை எல்லாம் கண்ணனே என்று அவர்கள் அனுபூதியில் உணர்ந்தார்கள் என்பதே. ராச லீலையில் ஒவ்வொரு கோபிகையின் விருப்பத்திற்கேற்பவும் ஒவ்வொரு கண்ணனாக உருவெடுத்து அவளுடன் கூடி விளையாடினான்; அதே நேரத்தில் அவர்களது வீடுகளில் கணவர்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் வேண்டிய பணிவிடைகளையும் ஒவ்வொரு கோபிகையாகவும் உருவெடுத்து அவனே செய்தான் என்று பாகவதம் சொல்வதை இதனுடன் பொருத்திப் பார்க்கவேண்டும். தூய அன்பில் தோய்ந்த மனம், பிரபஞ்ச மனத்துடன் ஒன்றுபடும் தருணத்தில் பேதங்கள் அழிகின்றன. ஆழிமழைக் கண்ணன் மீதான காதல் அகிலம் முழுவதையும் அரவணைக்கும் காதலாக விசுவரூபம் கொள்கிறது.

நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில், ஆண்டாளின் அன்புப் பிரவாகத்தில், மீராவின் இதய கானத்தில், ஜெயதேவனின் சிருங்கார காவியத்தில், சூர்தாசரின் தெய்வீக இசையில், நமது நாட்டிய வடிவங்களின் அடவுகளில் கோபிகைகளின் நெஞ்சம் நம்மிடம் பேசுகிறது. நம் உயிரையும், உணர்வையும் தீண்டுகிறது.

’பிருந்தாவனத்தில் விளையாடிய கிருஷ்ணனை விட குருக்ஷேத்திரத்தில் சங்கநாதம் செய்யும் கிருஷ்ணனே நமக்கு இன்று தேவை’ என்று முழங்கிய வீரத்துறவியின் லட்சிய ஆவேசம் அவரது சிந்தனையை ஆட்கொண்ட போதும், அவரது இதயம் கோபிகைகளின் தூய அன்பின் மகோன்னதத்தைப் புரிந்து கொண்டு வணங்கியது. அதனையே லட்சிய அன்பாக முன்வைத்தது.

vivekananda6… வேறு ஒரு நோக்கமும் இல்லாமல் அன்பு செய்வதற்காகவே அன்பு, பணியாற்றுவதற்காகவே பணி, சேவை செய்வதற்காகவே கடமை என்ற கருத்து மனிதனுடைய மத வாழ்க்கையின் சரித்திரத்திலேயே ஓர் உன்னதமான இடத்தை குறிக்கின்றது. இது உலக சரித்திரத்தில் முதல் தடவையாக எல்லா அவதார புருஷர்களிலும் மேம்பட்டவரான ஸ்ரீ கிருஷ்ணருடைய திருவாயிலிருந்து, இந்திய மண்ணிடையே பிறந்தது…

… அந்த அன்புதான் எத்தகையது! அவர்கள் அன்பின் தன்மையைத் தெரிந்து கொள்வது மிகக் கடினம் என்று முன்னமே சொல்லியிருக்கிறேன். இந்த அதி அற்புதமான அன்பைத் தப்பர்த்தம் செய்யும் மூடர்கள் நம்மிடமும் இல்லாமலில்லை. இதைக் கேவலமாக நினைக்கும் இழிந்த அறிவீனர் நம் ரத்தத்தில் பிறந்தவர்களுள்ளும் சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நான் ஒன்றுதான் சொல்ல விரும்புகிறேன். முதலில் நீங்கள் உங்கள் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். கோபிகளுடைய அன்பை வருணிக்கும் சரித்திராசிரியர் பிறவியிலேயே மிகப் புனிதமான சுகதேவர் என்பதையும் நீங்கள் ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். மனிதன் மனதில் சுயநலம் இருக்கும்வரை, கடவுளை உண்மையாக நேசிப்பது அசாத்தியம். அத்தகையவர்களின் அன்பு வெறும் வியாபாரமே யொழிய வேறல்ல. ” பகவானே! நான் உனக்கு ஒன்று தருகிறேன், அதற்குபதிலாக நீ வேறொன்று தா “ என்று உரைக்கின்றது அவர்கள் அன்பு. ” நீ வழிபடாவிடில், நீ நரகத்திற்கு போவாய் அல்லது வேறுவிதமாக கஷ்டப்படுவாய்” என்று தெய்வம் உரைப்பதாக நம்பி சிலர் பயத்தின் காரணமாகத் தெய்வ ”வழிபாடு” செய்கிறார்கள். இத்தகைய தாழ்ந்த எண்ணங்கள் இருக்கும் வரையில் ஒருவன் கோபிகளுடைய எல்லையற்ற அன்பை எங்ஙனம் உணர முடியும்?…

முதலில் பொன், பெயர், புகழ் முதலிய இவ்வற்ப ஆசைகளை மறந்துவிடுங்கள். அப்பொழுதுதான் நீங்கள் கோபிகளுடைய அன்பின் தன்மையை உணர முடியும். அப்புனிதமான அன்பை பூரண மனப் பரிசுத்தமடையாதவர்களால் அறிய முடியாது. காமமும், லோபமும் மற்ற ஆசைகளும் நிறைந்த அற்ப மனிதர்களுக்கு கோபிகளின் மாசற்ற அன்பில் குறைசொல்லத் தைரியமிருக்கிறதா? இவ்வன்பு தான் ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரத்தின் மகிமையாகும். கீதையின் உயர்ந்த தத்துவங்கள் கூடத் தன்னை முற்றிலும் மறந்த இவ்வன்புக்கு ஈடாகாது….

– சுவாமி விவேகானந்தர் (கிருஷ்ணாவதாரம் பற்றிய சுவாமிஜியின் முழு உரையையும் இங்கே படிக்கலாம்).

மாபெரும் தத்துவ ஞானியாகிய ஸ்ரீஅரவிந்தர் கூறுகிறார் –

அரவிந்தர்

The Gopis are not ordinary people in the proper sense of the word: they are embodiments of a spiritual passion, extraordinary by their extremeness of love, personal devotion, unreserved self-giving. Whoever has that, however humble his or her position in other respects (learning, power of presentation, scholarship, external sanctity, etc.) can easily follow after Krishna and reach him: that seems to me the sense of the symbol of the Gopis. There are many other significances, of course ; that is only one among the many.

புனிதத்தையும் புனிதமாக்கும் கோபிகைகளின் தூய அன்பு காலம் தோறும் மானுடத்தை இறையன்பில் தூக்கி நிறுத்துகிறது. நமது தேசியப் பண்பாட்டின் அறுபடாத சரடாக இழையோடிக் கொண்டிருக்கிறது.

**********

தெய்வீக பக்தி என்றல்ல. காதலில், அன்பில் ஏங்கும் சாதாரண மானுட இதயத்திலும் கூட கோபிகையின் கீதம் எதிரொலிக்கும். திவ்யப் பிரபந்த பாசுரங்களை மட்டுமல்ல,  திரைப் பாடல்களையும் அது தீண்டும்.

யமுனையாற்றிலே ஈரக்காற்றிலே
கண்ணனோடு தான் ஆட..

என்று சிலிர்க்கும்,

கண்ணாமூச்சி ஏனடா என் கண்ணா – நான்
கண்ணாடிப் பொருளில்லையா

என்று சிணுங்கும்,

காற்றில் வரும் கீதமே – என்
கண்ணனை அறிவாயா
அவன்வாய்க் குழலில் அழகாக
அமுதம் பொழியும் இசையாக..

என்று உருகும்,

கண்ணன் வந்து பாடுகின்றான் காலமெல்லாம்
கண்ணில் என்ன கோபம் என்றான்; காதல் சொன்னான்
காற்றில் குழலோசை
பேசும் பூமேடை மேலே…

என்று களியாட்டம் போடும்

வணிகக் கலையின் வண்ணமயமான காதல் கீதங்களில் கூட நாம் கண்ணனுக்காக ஏங்கும் கோபிகையைத் தானே பார்க்கிறோம்!

நமது மரபில் கோபிகைகளின் அன்பு பரா-பக்தி (எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாலான பக்தி), அவ்யபிசாரிணீ  பக்தி (மாறுதலும், தவறுதலும், பிசிறும் இல்லாத பக்தி) என்று மிக உயர்ந்த நிலையில் வைக்கப் பட்டுள்ளது. அது ஒரு மகோன்னத லட்சியம்.

ஆனால் இதன் சிறு பரிமாணங்களை சிறு துளிகளைக் கூட நம்மளவில் நமது அன்றாட வாழ்வில், நமது உறவுகளில் நாம் கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்யலாம். இந்திய மனதில் “பக்தி” என்ற சொல் “மதரீதியான” குறுகிய பொருள் கொண்டதல்ல; பரந்த ஆழமான பொருள் கொண்டது. அதனால் தான் தேசபக்தி, பதிபக்தி, குருபக்தி ஆகிய சொற்கள் நம் மொழிகளில் புழக்கத்தில் உள்ளன. மேலும், ”ஆன்மீக ரீதியாக செய்யப் படும் எந்த ஒரு சிறு முயற்சியும் வீண்போவதில்லை, அதற்குப் பலன் உள்ளது” என்று கீதை கூறுகிறது.

உதாரணமாக, எதிர்பார்ப்புகளின் அடிப்படையில், கொடுக்கல் வாங்கல் அடிப்படையில் அமைவது தூய அன்பு அல்ல. தூய அன்பு கட்டற்றதாக, நிபந்தனையற்றதாக (unconditional) இருக்க வேண்டும் என்று மனோதத்துவ நிபுணர்கள் முதல் கணவன் – மனைவி சண்டைகளைத் தீர்க்க வரும் குடும்ப உறவு ஆலோசகர்கள் வரை பலர் ஒரு புதிய தத்துவம் போன்று கூறுகிறார்கள். இப்படி ஒரு தத்துவம் சொல்வதற்கு மிகவும் எளிது, கடைப்பிடிப்பது மிகவும் கடினம்.

”தூய அன்பிற்கு வெளி சாட்சியங்கள், பிரமாணங்கள் தேவையில்லை. அதற்கு அதுவே சாட்சி, அதுவே பிரமாணம்” என்று பக்தி சூத்திரம் இதனை இன்னும் அழகாகச் சொல்கிறது. கோபிகைகளின் பக்தியில் இந்த தத்துவத்திற்கு அற்புதமான உதாரணம் உள்ளது. கிருஷ்ணனின் மகா சக்தியையும், பரம கருணையையும் பற்றி நன்கறிந்தவர்கள் அவர்கள். ஆயினும் கிருஷ்ணனிடமிருந்து அவர்கள் எதையும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. ஐயோ உனக்குக் காலில் முள் குத்துமே என்று கவலைப் படுகிறார்கள். உன் இதழ் முத்தம் ஒன்று போதும் என்று ஏங்குகிறார்கள். ஒரு யோகியின் மனநிலையையும், குழந்தையின் மனநிலையும் அங்கே ஒருங்கே தென்படுகிறது..

கோபாலனின், கோபிகைகளின் திவ்ய சரிதத்தை நாம் படிக்கப் படிக்க, அதனைப் பற்றி மேலும் மேலும் சிந்திக்க, தியானிக்க, நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் அன்பு ஒளி அதிகரித்துக் கொண்டே வரும்.

யமுனையில் மணல் திட்டுக்களில் எழுந்த அன்பின் அலைகள் உலகம் முழுவதையும் ஆட்கொள்வதாக!

மிஷனரியாக இருந்தது எனக்கு ஒளி காட்டியது

மூலம்: நவோமி ப்ரெட்டிமேன் (Naomi Prettyman)
தமிழில்: ஜடாயு

naomi_prettyman_ex_christian1நான் மிசௌரி மாநிலத்தின் கான்சாஸ் சிடி நகரில் (யு.எஸ்) வசீகரம் மிகுந்த எனது கிறிஸ்தவப் பெற்றோர்களால் வளர்க்கப் பட்டேன். கிறிஸ்தவ இல்லங்களில் பிறக்கும் எல்லாக் குழந்தைகளையும் போன்றே ஐந்து வயதாகும்போது நானும் “ரட்சிக்கப்” பட்டேன். எனக்கும், என் கூடப் பிறந்த ஏழு சகோதர, சகோதரிகளுக்கும் எனது  அம்மாவே வீட்டுப் பள்ளிக் கூடத்தில் கல்வி கற்றுத் தந்தார். எனது நண்பர்களாக இருந்த எங்கள் சர்ச்சைச் சேர்ந்த எல்லாக் குழந்தைகளும் இதே வகையில் தான் வளர்க்கப் பட்டார்கள்.

நாங்கள் கான்சாஸ் நகரில் இருந்த எந்த உட்பிரிவையும் சாராத (non-denominational) கிறிஸ்தவ சர்ச்சுக்குச் சென்றோம். அங்கு அதிதீவிர கிறிஸ்தவத்தைக் கடைப் பிடித்தோம். மக்கள் ஆடுவதும், ஆவேசத்துடன் கூச்சலிடுவதும், வலிப்பு வந்தவர்கள் போன்று நடப்பதுமாக, பிரார்த்தனை நேரங்கள் பெரும்பாலும் வெறியாட்டங்களாகவே இருந்தன. “ஜீசஸ் கேம்ப்” என்ற ஆவணப் படம் எங்களுக்கு அளிக்கப் பட்ட அந்த போதனைகளை அப்படியே நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது. அப்போதே நாங்கள் “ஏசுவின் போர்வீரர்களாக” இருந்தோம். சர்ச் அதன் உறுப்பினர்களை மிஷன் குழுக்களாக பல இடங்களுக்கு அனுப்பியது, குறிப்பாக மெக்சிகோவுக்கு.

இதற்கெல்லாம் நான் உடன்பட்டேன். அந்தக் காலத்தில் எனது வாழ்க்கை லட்சியம் திருமணம் செய்து கொண்டு குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது, கர்த்தருக்கு ஊழியம் செய்வது என்பதாக இருந்தது. ஒரு சராசரி பதின்மவயது ஜீசஸ் பைத்தியமாக (“Jesus Freak”) இருந்தேன்.

ஜீசஸ் கேம்ப் ஆவணப் படம் – முன்னோட்டம்

Jesus Camp is a 2006 documentary directed by Rachel Grady and Heidi Ewing about a pentecostal summer camp for children who spend their summers learning and practicing their “prophetic gifts” and being taught that they can “take back America for Christ.”

எனக்கு பதினான்கு வயது இருக்கும்போது, இந்தியாவில் புதுதில்லிக்கு மிஷன் குழுவாக செல்ல தகுந்த ஊழியர்களைத் தேடிக் கொண்டிருப்பதாக சர்ச்சில் அறிவித்தார்கள். நான் கண்டிப்பாகப் போயே ஆக வேண்டும் என்று எண்ணினேன். அதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. எனது உயிர் நண்பனும் அந்த மிஷன் குழுவில் செல்வதாக இருந்தான். நான் அவனை விட்டுப் பிரிந்திருக்க விரும்பவில்லை. அந்தக் கோடை விடுமுறை முழுவதும் பலவிதமாக வேலை செய்து பணம் திரட்டினேன் – புல்வெளி சீர்செய்வது, புத்தகம் விற்பது, குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வது, நன்கொடை கேட்பது இப்படியெல்லாம்.

இப்படித் தான் பதினான்கே வயதான நான் இந்தியா போகும் விமானத்தில் ஏறி உட்கார்ந்தேன். எங்களது மிஷன் குழுத்தலைவர் பணி என்ன என்பதைத் தெளிவாகவே விளக்கியிருந்தார் – அந்தப் பகுதி முழுவதும் மக்களை வலைவீசித் தேட வேண்டும், ஜப வீடுகளை உருவாக்க வேண்டும் (”scout the land” and plant “house churches”). அங்கு நாங்கள் ஆச்சரியகரமான இந்தியக் குடிகளை சந்தித்தோம். அவர்களைப் போலவே உடையணிந்து கொண்டோம். அவர்களுடன் புது தில்லி அருகில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வசித்தோம். பிரசினை என்னவென்றால், அவர்கள் அனைவரும் இந்துமதம் அல்லது புத்த மதத்தைக் கடைப் பிடிப்பவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களது “தீய, சாத்தானிய” வழிகள் அகன்று, ஏசு அவர்களது மண்ணிற்கு வந்து அவர்களுக்கு ஒளி காட்ட வேண்டும் என்று நாங்கள் பிரார்த்தித்தோம். நானும் பணியில் முழுமையாகவே ஈடுபட்டிருந்தேன். “தீய, சாத்தானிய” வழிபாட்டாளர்கள் மனம் திருந்த கூவிக் கூவிப் பிரார்த்தனை செய்தேன்.

hindu_religion_is_cultureநாங்கள் இந்தியாவில் இருந்தபோது தீபாவளி என்ற பண்டிகை வந்தது. அதைப் பற்றிய நேரடி அனுபவத்தைப் பெற எங்களுக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அந்த மக்கள் தங்களது மதம் மீது கொண்டிருந்த பெரும் நம்பிக்கையையும், சிரத்தையையும் நாங்கள் பார்த்தோம். அவர்கள் மதம் எப்படி அவர்களது கலாசாரத்தின் அழகிய அங்கமாக இருக்கிறது என்பதையும் உணர்ந்தோம்.

நான் யு.எஸ் திரும்பியதும், எனது 5 வயது தங்கை மிகவும் நோய்வாய்ப் பட்டாள். எங்கள் பெற்றோர்கள் ”கர்த்தரே பெரிய மருத்துவர்” என்ற நம்பிக்கை கொண்டிருந்ததனால் எனது தங்கை 2004ம் வருடம் ஜனவரி 9ம் நாள் இறந்து போனாள் (“Victory Halbert” என்று கூகிள் செய்தால் அவளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளலாம்). எங்கள் பெற்றோர்கள் விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டார்கள். நானும், என் உடன்பிறந்தவர்களும் ஆதரவற்றோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பப் பட்டோம். மூன்று வருடங்கள் ஆதரவற்றோர் இல்லங்களுக்கும் சீர்திருத்த இல்லங்களுக்கும் அலைக்கழிக்கப் பட்டு, கடைசியாக எங்கள் அப்பாவிடம் கொண்டு சேர்க்கப் பட்டோம். அப்போது விவாகரத்தாகியிருந்தது, அம்மா பிரிந்து சென்று விட்டிருந்தாள். அப்பா மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆட்பட்டார். நிறையக் குடிக்க ஆரம்பித்தார். என் இஷ்டப் படி என்ன வேண்டுமானாலும் செய்ய அனுமதித்தார்.

நான் ஒருவிதமாக வளர்க்கப் பட்ட வீட்டுச் சூழலிலிருந்து, மதச்சார்பற்ற சுதந்திர உலகத்துக்குள் தள்ளப் பட்டது எனக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. முதலில் அம்மாவிடம் வீட்டுப் பள்ளிக் கூடத்தில் பாடம். பிறகு, மிசௌரி மாநிலத்திலேயே மிகவும் மோசமான அரசுப் பள்ளிகள் இருக்கும் பகுதியில் அரசுப் பள்ளிக்குப் போகவேண்டி வற்புறுத்தப் பட்டேன்.

நான் அறியவந்த எல்லாவற்றுக்கும் எதிராக புரட்சி செய்தேன். அடிக்கடி பள்ளிக்குச் செல்வதை தவறவிட்டேன், அதனால் பள்ளியிலிருந்து நிற்கவேண்டியதாயிற்று. புதிய பெரிய கிளாஸ் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து சுற்றினேன். கடைசியாக பதினேழு வயதில், பள்ளிப் பருவத்தில் சினேகமான தோழனுடன் சேர்ந்து வாழத் தொடங்கினேன். உடனேயே, நான் கர்ப்பமானேன். என்னை இழுத்துப் பிடித்து வைத்திருந்த எல்லாவற்றையும் உதறி, என் வாழ்க்கை இட்டுச் செல்லும் பாதையில் செல்லத் தொடங்கினேன். நானும் என் தோழனும் சேர்ந்து ஒரு அபார்ட்மெண்ட் வாங்கினோம். சேர்ந்து வாழ நிச்சயித்தோம். 2008ல் எங்களுக்கு இன்னொரு குழந்தை பிறந்தது. இறுதியாக திருமணம் செய்து கொண்டோம். அப்போது வயது எனக்கு 19, அவனுக்கு 21. பிறகு புது வீடு கட்டிச் சென்றோம். நான் வீட்டிலிருந்தே குழந்தைகள் காப்பகம் நடத்தினேன். அவன் கல்லூரியில் படித்த பட்டதாரி என்பதால் நல்ல வேலை கிடைத்தது. நாங்கள் பொருளாதார ரீதியாக முற்றிலும் பாதுகாப்பு அடைந்து விட்டோம்.

என் கணவர் பாப்டிஸ்ட் (Baptist) சூழலில் வளர்ந்தவர். என்னைப் போலவே அவரும் தன்னை கிறிஸ்தவன் என்று பெருமையாக அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் உண்மையில் நாங்கள் இருவருமே எங்கள் நம்பிக்கைகளுடன் போராடிக் கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் இள வயதினர். கிறிஸ்தவ மதத்தை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாததால், அதைப் பற்றிப் பேசுவதை முற்றாகவே தவிர்த்தோம்.

எனது இந்திய மிஷன் பயணம் பற்றிய குற்ற உணர்வுடன் நான் போராடிக் கொண்டிருந்தேன். நான் உண்மையில் அங்கு போய் என்ன செய்தேன்? ”தேவனின் நற்செய்தியைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தேன்!” அந்த இந்தியர்கள் தங்கள் மதத்தின் மீது எவ்வளவு பற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை எண்ணிப் பார்த்தேன். அவர்களது கலாசாரத்திற்குள் எனது விசுவாச வெறியுடன் நான் அத்துமீறி நுழைந்திருக்கிறேன் என்பது எனக்குப் புரிந்தது. சொல்லப் போனால் அதன்மீது உண்மையில் எனக்கே நம்பிக்கை இருந்ததில்லை.

கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பற்றிய ஏராளமான கேள்விகளை எனக்குள் எழுப்பிக் கொண்டேன். இதை அலங்கோலமாகாமல் எப்படி என் பாப்டிஸ்ட் கணவருடன் பேசப் போகிறேன் என்று கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். நல்லவேளை அவருக்கும் பைபிளைப் பற்றி கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றி அதே போன்று கேள்விகள் இருந்தன என்று தெரியவந்தது. எனக்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது. ஆனாலும், இதைப் பற்றி என்ன செய்வது என்று எங்கள் இருவருக்குமே தெரியவில்லை.

mclout_kansasஅது 2009ம் ஆண்டு கோடை காலம். என் அப்பா, தீவிரமாக கிறிஸ்தவத்தை உதறித் தள்ளி விட்டிருந்தார். மத மௌடிகம் பற்றி இடைவிடாத பேச்சுக்களிலும், சதிவலைகள் பற்றிய சலிக்காத உரையாடல்களிலும் ஊறி அதன் எல்லைக்கே சென்று விட்டிருந்தார். ”ஓய்வான உழைப்பாளர் தினம்” (Laid Back Labor Day) என்ற கொண்டாட்டத்திற்காக கான்சஸின் மெக்லவுத் (Mclouth) பிரதேசத்திற்கு கூட்டாகச் சேர்ந்து போக எங்களை அழைத்தார். நாங்கள் தயங்கினோம், ஏனென்றால் அந்த இடம் பாகன்கள் அதாவது இயற்கை வழிபாட்டாளர்கள் கூடும் மைதானம் (Pagan campground). கிறிஸ்தவர்களான எங்களுக்கு, பாகன்கள் சாத்தானிய வழிபாட்டாளர்கள், சூனியக் காரர்கள் என்று ஆதிமுதலே கற்றுக் கொடுக்கப் பட்டிருந்தது.

இருந்தாலும் அங்கு போனோம். அது எங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றிவிட்டது. இப்போது நாங்களே எங்களை ”பாகன்கள்” என்று அழைத்துக் கொள்கிறோம். எதையும் நாங்கள் கடைப்பிடிப்பதில்லை. ஆனால் மந்திர வித்தைகளையும், மறைஞானத்தையும் திறந்த மனதுடன் அணுகுகிறோம். இயற்கை மீது அன்பு கொண்டவர்களாக இருக்கிறோம்.

கர்த்தரால் நிராகரிக்கப் படுவது பற்றியும், நரகத்தில் உழல்வது பற்றியும் இப்போது எனக்குப் பயம் இல்லை. உலகத்தில் ஒருவர் சொல்வதும் முழு உண்மை இல்லை என்று இப்போது எனக்குப் புரிகிறது. அப்படி இருக்க ஒரே ஒரு மதம் மட்டும் எப்படி சரியானதாக இருக்க முடியும்? மதம் என்பது உண்மையில் கலாசாரம் சம்பந்த பட்ட விஷயம் என்று நான் நினைக்கிறேன், குறிப்பாக, எனது இந்தியப் பயணத்தின் காரணமாக. கடவுளை வேறு பெயரில் வழிபடுவதாலோ, ஏசு என்பவரை அவர்கள் இதயங்களில் ஏற்றுக் கொள்ளாததாலோ இந்தியர்கள் தீயவர்கள் அல்ல; சாத்தான்கள் அல்ல. இப்போது அதை நான் அறிவேன். நான் சுதந்திரமடைந்து விட்டேன்.

இந்த வாழ்க்கைக் கதையைச் சொன்னதன் நோக்கம் என்ன என்று என்னால் சரியாகக் கூற முடியவில்லை. இது ஒரு வாக்குமூலம் அல்ல. நான் யார், எப்படிப் பட்டவளாகியிருக்கிறேன் என்பதை உறுதியுடன் சொல்ல விரும்பினேன் என்றே நினைக்கிறேன். நான் இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்பதை அறிவேன். முன்னாள் கிறிஸ்தவர்களாக எங்களது பழைய நினைவுகளை, எண்ணங்களை, புரிதலுடன் பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடிய கணவர் கிடைத்தார் என்பது என் அதிர்ஷ்டம். இந்த இடத்தில் “நீ நரகத்திற்குப் போவாய்” என்று சொல்லப் படாமல், என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதிலும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன் (மற்ற இடங்களில் அப்படி நிறையப் பேர் இன்னமும் சொல்லத் தான் செய்கிறார்கள். நான் தான் நம்புவதில்லை).

நான் நம்பிக்கைகளுக்காக அச்சுறுத்தப் படவில்லை. ஆனால் அந்த ஒரு காரணத்தினாலேயே தான் கீழ்ப்படிந்தேன் – அச்சம். கர்த்தரால் நிராகரிக்கப் பட்டு நரகத்தில் உழலாமல், சுவர்க்கத்திற்குப் போக வேண்டும் என்ற அச்சத்தால், முற்றாக பைபிளில் கூறியபடி வாழ்க்கையை வாழ முயற்சி செய்தேன். எனக்கு பைபிளைப் பற்றிச் சொல்வதற்கு நிறையவே உள்ளது, ஆனால் இப்போது வேண்டாம்.

ex_christian_tshirtஒரு விஷயத்தை ஒத்துக் கொள்கிறேன் – இப்போதும் நான் அச்ச உணர்வுடன் போராட வேண்டியுள்ளது, கிறிஸ்தவத்தின் காரணமாக. சில சமயம் நினைக்கிறேன் – ஒருவேளை நான் எண்ணுவது தவறோ? உண்மையிலேயே நரகம் இருந்து, நான் அங்கு தான் போகப் போகிறேனோ? என்று. உடனே என்னை ஒரு உலுக்கு உலுக்கிக் கொள்கிறேன். தங்கள் பார்வையில் ”சரியான உலகத்தை” உருவாக்க கிறிஸ்தவர்கள் கண்டுபிடித்த சமாசாரம் தான் நரகம் என்று நினைவு படுத்திக் கொள்கிறேன்.

(இந்தக் கட்டுரை Exchristian.net என்ற இணையதளத்தில் வெளிவந்தது. இந்தக் கட்டுரை ஆசிரியர் போன்று கிறிஸ்தவ மதத்தால் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட கடும் மன உளைச்சல்கள், குற்ற உணர்வுகளிலிருந்து மீண்டு புதிய வாழ்க்கையைத் துவக்கியவர்கள் மற்றும் அதில் முயல்பவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் இணையதளம் அது).