அஞ்சலி: ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள்

வேதாந்த உட்பொருளை
தீர முடிவுசெய்தோர்
துறவெனும் யோகத்தால்
உள்ளம் தூய்மையுற்றோர்
மேலான அமுதநிலை அடைவர்.
ஈற்றிறுதிக் காலத்தே
முற்றிலும் விடுபட்டு
இறைநிலை அடைவர்.

Buy ibuprofen online pharmacy buy ibuprofen online prescription medication buy ibuprofen online prescription medication buy ibuprofen online prescription medication. A: this is Siguiri clomiphene citrate price philippines mercury drug one way that your skin may react to the drug. Neurontin may increase the likelihood of seizures, especially in those people who have a history of seizures.

Amoxicillin and potassium clavulanate tablets ip 375 mg price online uk. In this post, i will be comparing the adverse unambitiously effects of doxycycline and minocycline. To buy clomid in canada, you have to buy a prescription.

Bacterial vaginosis is caused by the overgrowth of anaerobic bacteria, particularly gardnerella vaginalis and prevotella. Zitromax prezzo in farmacia online, e anche https://evefitness.in/classes-item/yoga/ da molti paesi europei, non tutti i farmaci stanno a tempo debito, tra cui sono anche ocazione prezzi in farmacia online. Priligy price lebanon is an effective treatment for patients who suffer from epilepsy.

– முண்டக உபநிஷதம், 3.2.6

உயிர்மூச்சு காற்றில் கலந்திடும் அழிவற்று
உடல் சாம்பலாகும்
ஓம்
மனமே எண்ணுக செய்ததை எண்ணுக
மனமே எண்ணுக செய்ததை எண்ணுக.

– ஈசாவாஸ்ய உபநிஷதம்

நமது காலகட்டத்தின் மகத்தான ஆசாரியராகவும், ஆன்மீகத் தலைவராகவும் திகழ்ந்த காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள் இன்று (பிப்ரவரி 28, 2018)  காலை சித்தியடைந்தார்கள் என்னும் செய்தி  வந்துள்ளது.

இத்தருணத்தில் அவரது புனித நினைவைப் போற்றி  தமிழ்ஹிந்து தனது  இதயபூர்வமான சிரத்தாஞ்சலிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது.

திருவாரூர் மாவட்டம் இருள் நீக்கி’ கிராமத்தில் மகாதேவ ஐயருக்கும், சரஸ்வதி அம்மாளுக்கும் குமாரராக, 1935-ம் ஆண்டு ஆடி மாதம் 3- ம் தேதி ஸ்ரீஜெயேந்திரர் பிறந்தார்.  அவரது பூர்வாசிரமப் பெயர் சுப்ரமணியம்.  1954 – ம் ஆண்டு மார்ச் 22-ம் தேதி பரமாச்சாரியார் ஸ்ரீ  சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகளால்  ஶ்ரீ காஞ்சி காமகோடி பீடத்தின் அடுத்த பட்டமாக  நியமிக்கப்பட்டார்.

துறவறம் ஏற்ற நாள் முதல்  ஆன்மீகம், தர்ம ஸ்தாபனம்,  மக்கள் தொண்டு ஆகியவற்றையே முழுமூச்சாகக் கொண்டு சுவாமிகள் இயங்கினார்.

“பூஜ்ய ஸ்ரீ ஜெயேந்திரர் மடாதிபதியாகப் பொறுப்பேற்ற காலத்தில் தமிழகத்தின் சூழ்நிலையில் மாற்றம். ஒரு புறத்தில் கடவுள் மறுப்பு அமைப்புகள். மறு புறத்தில் ஒட்டுமொத்த மத மாற்றங்கள். இந்தச் சூழ்நிலையில் மடாதிபதியாக இருப்பவரும் கூடக் களம் இறங்க வேண்டும் என்பது தான் காலாச்சாரம். கால ஆச்சாரம். அதை மிகச் சிறப்பாகச் செய்தவர் பெரியவர்.

ஹிந்து சமுதாயத்தில் ஜாதியப் பிரிவினைகள் பலஹீனமாக்குகின்றன என்பதை உணர்ந்து, மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சியை முன்னெடுத்தவர். குடிசைப் பகுதிகளுக்கு, தலித் சமுதாயத்தினர் என்று தற்போது அழைக்கப்படும் திருக்குலத்தோர் வாழும் பகுதிகளுக்கு, விடிந்தகரையில் மீனவ சமுதாயத்தினர் மத்தியிலெல்லாம் தாமே நேரடியாக வந்து ஆசி வழங்கியவர். காஞ்சி மடத்திற்கு ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்கள் தான் செல்ல முடியும் என்ற தவறான கருத்தை மாற்றி, ஹிந்து சமுதாயத்தைச் சார்ந்த, ஹிந்து சமுதாயத்தைச் சாராதவர்களும் கூட மடத்திற்கு வந்து பெரியவரைச் சந்தித்து ஆசி பெற முடியும் என்ற நிலையை உண்டாக்கிக் காட்டியவர்.

தமிழ்நாட்டில் சவாலாக இருந்த ஒரு சூழ்நிலையை சமாளிக்க பல ஹிந்து இயக்கங்கள் பாடுபட்டன என்பது உண்மை. ஆனால் அதன் பின்னணியில் தமது தவ வலிமையால் ஊக்கம் தந்த பெருமை யாருக்கேனும் உண்டென்றால் அது பூஜ்ய ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் அவர்களைத் தான் சாரும். இவரது முயற்சியாலேயே தமிழ் இலக்கியங்களைப் பயிற்றுவிப்பதற்காக சென்னையிலேயே கூட சேத்துப்பட்டு சங்கர மடத்தில் தமிழ் வகுப்புகள் நடைபெற்று வருகின்றன. ஜனகல்யாண் அமைப்பின் மூலம் தொண்டு புரியும் எண்ணத்தை எல்லோர் மனத்திலும் விதைத்தவர். இன்றும் கூட காஞ்சிபுரத்தில் ஜனகல்யாண் பெயர் போட்ட ரிக்‌ஷாக்களைப் பார்க்கலாம். ஏராளமான தொண்டு நிறுவனங்களை ஏற்படுத்தி, பல்வேறு சேவைக் கார்யங்களைத் தொடக்கி வைத்திருக்கிறார்.

மடாதிபதியாக இருந்து காலத்தின் தேவையை உணர்ந்து சமுதாய முன்னேற்றத்திற்கான சேவையில் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர், தம் வாழ்வின் கடைசிக் காலம் வரையில் உழைத்தவர் காஞ்சிப் பெரியவர் பூஜ்ய ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள்.அவர் இன்று சித்தி அடைந்தார். அவரது பிரிவு ஹிந்து சமுதாயத்திற்குப் பேரிழப்பு என்பதில் சந்தேகமில்லை”

– பா.ஜ.க. தலைவர் இல.கணேசன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் 

ஏனாத்தூர்  ஸ்ரீசந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி மகாவித்யாலய பல்கலைக் கழகத்தில் சம்ஸ்கிருத பேராசியராக உள்ள அறிஞர் ஜி.சங்கரநாராயணன், சுவாமிகளைக் குறித்து பின்வருமாறு நினைவு கூர்கிறார்:

“குழந்தை போன்ற உள்ளம்கொண்டவர். எல்லோரிடமும் கனிவாகத்தான் பேசுவார். குருமீது அளவில்லாத பக்திகொண்டவர். அதிகாலையில் 4 மணிக்கு எழுந்து குருவின் (மகா பெரியவர்) அதிஷ்டானத்தை வந்தனம் செய்த பிறகே அன்றாடக் காரியங்களைத் தொடங்குவது அவரது வழக்கம். குருவுக்கான பூஜைகளை நியமப்படி நடத்திவந்தார்.

ஆன்மிகப் பணிகளை மட்டுமே அதிகம் செய்துவந்த நிலையில், இவரது காலத்தில் காஞ்சி மடம் சமூகப்பணிகளையும் அதிகம் செய்யத்தொடங்கியது. வடகிழக்கு மாநிலங்களில்கூட கல்வி, மருத்துவப் பணிகளை செய்து வந்தது காஞ்சி மடம். பழங்குடி மக்களின் கல்வி, மருத்துவத்தில் அதிகம் கவனம் செலுத்தியவர் ஜெயேந்திர சுவாமிகள். ஏனாத்தூர் பல்கலைக்கழகத்தில் நவீனக் கல்விமுறைகள் உண்டாகக் காரணமானவரும் இவர்தான். பாலிடெக்னிக், இன்ஜினீயரிங் கல்லூரி முதலிய தொழில்நுட்பக் கல்வியை ஊக்குவித்துக் கொண்டுவரச் செய்தார்.

நாட்டில் எங்கே, எப்போது இயற்கைப் பேரிடர்கள் நடைபெற்றாலும் உடனே பரிதவித்துப்போவார். அங்கே என்ன செய்யலாம்? என்ன என்ன பொருள்களை உதவிக்கு அனுப்பலாம் என்று உடனே ஆலோசிப்பார். சுனாமி, புயல், உத்தரகாண்ட் பெருவெள்ளம்… என எல்லாப் பேரிடர்களின்போதும் காஞ்சி சங்கர மடம் பங்குகொண்டு நிவாரணப் பொருள்களை அனுப்பிவைக்க ஆணையிடுவார். பொருள்கள் போய்ச்சேர்ந்து, மக்களை அடையும்வரை தூங்கவே மாட்டார். மக்களின் மீது மாளாத பிரியம்கொண்டவர் சுவாமிகள். சத்தமில்லாமல் அவர் செய்த சமூகப்பணிகள் ஏராளம்.

வயதாகி உடம்பு ஒத்துழைக்காத வேளையில்கூட அவரது ஆன்மிகப்பணிகள் ஓயவே இல்லை. அவரிடமிருந்து கற்கவேண்டிய விஷயம் அவரது மனோபலம்தான். எந்த நிலையிலும் தளர்ந்துபோக மாட்டார். அவருடைய அசாத்திய உழைப்பு அனைவரையும் ஆச்சர்யப்படவைக்கும். இறுதிவரை தொடர்ந்த ஜபதபங்கள், வாசிப்பு, சிந்தனை, சொற்பொழிவு எல்லாமே ஆச்சர்யப்படுத்துபவை.இம்மி அளவுகூட விரதங்களில் சமரசம் செய்துகொள்ளாதவர். தமிழகம் தாண்டி இந்தியாவெங்கும் எத்தனை எத்தனை மருத்துவமனைகள், கல்வி நிலையங்கள், ஆதரவு நிலையங்கள்! எல்லாவற்றையும் தமது நேரடிப் பார்வையிலேயே நிர்வாகம் செய்தவர் சுவாமிகள்.

தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பல ஆலயங்களைப் புனரமைத்தவர் சுவாமிகள். காஞ்சி காமாட்சி ஆலயத்தின் விமானத்துக்குத் தங்கம் வேய்ந்தது, ஏகாம்பர நாதருக்கு பெரிய தேர் செய்தது என அவரது ஆலயப்பணிகள் எண்ணிலடங்காதவை. வடநாட்டில் தமிழகக் கோயில்கள் பலவற்றை உருவாக்கினார். எத்தனையோ இடிந்துபோன கோயில்களைப் புனருத்தாரணம் செய்து நித்ய பூஜைகள் நடைபெறக் காரணமாக இருந்தவர். திருப்பதி வெங்கடாசலபதி கோயிலுக்கு அவர் செய்த திருப்பணிகள் ஏராளம். அழிய இருந்த எத்தனையோ ஆன்மிகப் புத்தகங்களைப் படியெடுக்க உதவிசெய்து, பாதுகாத்தவர். வௌவால்கள் பறந்துகொண்டிருந்த அநேக ஆலயங்களில் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் மறுமலர்ச்சி உண்டாக்கி, மக்களை வரச்செய்த புண்ணிய காரியங்களைச் செய்தவர்.

நாட்டில் எங்கு அசம்பாவிதம் நடந்தாலும் அன்று முழுவதும் உபவாசம் இருந்து, அம்பாள் நாமங்களைப் பாராயணம் செய்துகொண்டேயிருப்பார். அங்குள்ள மக்கள் குணமாகவும், நிலைமை சீரடையவும் வேண்டிக்கொண்டேயிருப்பார். எளிமையாக, எளிய மக்களுக்கு ஆதரவாக வாழ்ந்தவர் சுவாமிகள். அவர் மறைந்தது மிகப்பெரிய சோகம். அவரது பணிகளைத் தொடர்ந்து செய்வதும், எளிய மக்களைத் தொடர்ந்து பாதுகாப்பதும் அவருக்கு நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய அஞ்சலியாக அமையும்…”

2004ம் ஆண்டு பூஜ்ய சுவாமிகளை அப்போதைய மாநில அரசு பொய்வழக்கிட்டு அராஜமான முறையில் கைது செய்தது. அவரது சிறைவாசம், விடுதலை, பின்பு விசாரணைகளின் முடிவில் அப்பழுக்கின்றி வெளிவந்தது இவை மிகவும் வேதனையான  அத்தியாயங்கள். இவையனைத்தின் போதும் சுவாமிகள் தனது உறுதியிலிருந்தும் ஆன்மீக நிஷ்டையிலிருந்தும் சிறிதும் விலகாமலிருந்தார் என்பது முக்கியமானது.

“காவல்துறை இந்த விஷயத்தில் ஜெயேந்திரரை சிக்க வைக்க வேண்டும் சங்கர மடத்துக்கு எத்தனை அவப்பெயரை ஏற்படுத்த முடியுமோ அத்தனை அவப்பெயரை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்கிற ஒற்றை நோக்கத்தில் செயல்பட்டது என்பதுதான் உண்மை. குற்றவாளியை நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தி தண்டனை பெற்று தர வேண்டும் என்பதை விட சங்கர மடத்துக்கும் சங்கராச்சாரியாருக்கும் முடிந்த அளவு  கெட்ட பெயரை பெற்றுத் தர வேண்டும் என்பதே லட்சியமாகக் கொண்டு செயல்பட்டது காவல்துறை. இதை உச்ச நீதிமன்றமே சுட்டிக்காட்டியது…

ஸ்ரீ ஜெயேந்திரர் பயணித்த பாதை கடும் முட்களும் விஷ பாம்புகளும் நிரம்பியது. ஒவ்வொரு தலித் பகுதிக்கும் சென்றது, தலித் பூசகர்களிடம் கை நீட்டி பிரசாதம் வாங்கியது, தலித் தொழில் முனைவோருக்கு மடத்தின் சார்பில் உதவி வழங்கியது- என மடத்தின் போக்கை மாற்றியவர் அவர். அவரது மடத்தின் சூழலிலும் வரலாற்றிலும் அவர் எடுத்த முயற்சிகள் நிச்சயம் மிகப் பெரிய முன்னகர்வு. அதற்கான துணிவு அவரிடம் இருந்தது. இதை திராவிடர் கழகத்தைச் சார்ந்த சின்ன குத்தூசியே 1980களில் அவர் ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதியுடன் எடுத்த -பின்னர் பல சர்ச்சைகளை உருவாகிய- பேட்டியின் இறுதியில் ஒத்துக் கொண்டார்… “

ஜெயேந்திரர் விடுதலை, 2013 தமிழ்ஹிந்து கட்டுரையில் 

பாரதப் பிரதமர் நரேந்திர மோதியும் தனது செய்தியில் சமுதாயத்திற்கு சுவாமிகள் ஆற்றிய பணிகளை நினைவு கூர்ந்துள்ளார்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தும் திராவிட இனவெறியும்

பாரதிய ஜனதா கட்சி தேசியச் செயலாளர் ஹெச்.ராஜாவின் தந்தையார், காலம் சென்ற பேராசிரியர் எஸ்.ஹரிஹரன் அவர்கள் தயாரித்துள்ள “தமிழ்-சம்ஸ்க்ருதம்” அகராதியின் வெளியீட்டு விழா, கடந்த ஜனவரி மாதம் 23ம் தேதி செவ்வாய்க்கிழமை அன்று மியூஸிக் அகாடமியில் நடந்தது.

இதில் காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஸ்ரீ சங்கர விஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் அவர்களின் முன்னிலையில் அவருடைய அனுக்ரஹத்துடன், மாண்புமிகு தமிழக ஆளுனர் திரு.பன்வாரிலால் புரோஹித் அவர்கள் விழாவிற்குத் தலைமையேற்று, அகராதியை வெளியிட்டார்.

சம்ஸ்க்ருத பாரதி அமைப்பின் தேசிய பொதுச்செயலாளர் திரு.தினேஷ் காமத் அவர்கள் முதல் பிரதியைப் பெற்றுக்கொண்டார். பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா, பேராசிரியர் ஆர்.வன்னியராஜன் (ஆர்.எஸ்.எஸ். தமிழக-கேரள தலைவர்) ஆகியோர் வாழ்த்துரை வழங்கினார்கள்.

இவ்விழாவில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டபோது பூஜ்ய சங்கராச்சரியார் ஸ்ரீ விஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் பீடாதிபதிகள் மரபுப்படி தியானத்தில் அமர்ந்து மரியாதை செய்தார். மற்றவர்கள் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்தனர். ஆனால், “பூஜ்ய சங்கராச்சாரிய ஸ்வாமிகள் எழுந்து நிற்காமல் தமிழ்த்தாயை அவமதித்து விட்டார். அது கண்டிக்கத்தக்கது, அவர் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும்” என்று திராவிட இனவெறியாளர்கள், தமிழ் பிரிவினைவாதிகள், போலி மதச்சார்பின்மை பேசும் அரசியல்வாதிகள், கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் அனைத்து தேச விரோத, ஹிந்து விரோத சக்திகளும் குரல் எழுப்பி போராட்டங்களும் நடத்தி வருகின்றன.

இவ்விழா ஹெச்.ராஜா அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் நடத்திய விழா. இது தமிழக அரசு விழா அல்ல. ஆளுனர் கலந்துகொள்ளும் நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் அரசு நிகழ்ச்சிகளாகக் கருத முடியாது. ஆகவே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடியிருக்க வேண்டிய அவசியமே கிடையாது.

சரி, ஆளுனர் கலந்துகொள்வதால் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாட முடிவு செய்திருக்கும் பட்சத்தில், நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் அதைப் பூஜ்ய ஸ்வாமிகளிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும். தேசிய கீதம் பற்றியும் அதற்கான மரியாதைகளையும் நன்கு அறிந்திருக்கும் ஸ்வாமிகளுக்கு தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து மாநில அரசு கீதம், அதற்கு எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் இருந்திருக்கவும் வாய்ப்பு அதிகம். இதுநாள் வரை அவர்கள் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடப்படும் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்டிருக்க வாய்ப்பில்லாமலும் இருந்திருக்கலாம். ஆகவே, ஹெச்.ராஜாவோ அல்லது அவருடன் நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்தவர்களோ ஸ்வாமிகளிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

விழாவின் நிறைவில் தேசிய கீதம் பாடப்படும்போது ஸ்வாமிகள் எழுந்து நின்று மரியாதை செலுத்தியுள்ளதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தின்போது அவர் தியானம் செய்துள்ளது தமிழ்த்தாயைப் போற்றி வழிபடும் செயலே அன்றி கிஞ்சித்தும் மரியாதைக் குறைவல்ல. மேலும், அவர்கள் கலந்துகொள்ளும் நிகழ்ச்சிகளில் வேத மந்திரங்கள், திருமுறைகள் அல்லது பாடல்கள், கீர்த்தனைகள் போன்றவையே இறைவணக்கமாகப் பாடப்படும். அந்தச் சமயங்களில் பெரியவர்கள் அமர்ந்த நிலையில் தியானம் செய்வதே வழக்கம். அதே போன்றுதான் இவ்விழாவிலும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைக் கடவுள் வாழ்த்தாகப் பாவித்துத் தியானம் செய்திருக்கிறார். மரியாதை என்கிற பெயரில் நின்றுகொண்டு அடுத்தவர்களை வேடிக்கைப் பார்ப்பதைவிட கண்களை மூடியபடி தியானம் செய்வது மிகவும் மேன்மையான செயலே.

இருப்பினும், தமிழை வைத்து அரசியல் வியாபரமும் மொழி வியாபாரமும், பிரிவினைவாதமும் செய்துகொண்டிருப்பவர்கள் குய்யோ முறையோ என்று கூக்குரல் இடுவார்கள் என்பதும், தமிழை ஆண்ட தெய்வத்தாய் ஆண்டாள் பிரச்சனையில் பெரிதும் பின்வாங்கப்பட்டிருக்கும் அவர்கள் அந்தப் பிரச்சனையைத் திசைத்திருப்ப இந்தச் சம்பவத்தைப் பயன்படுத்துவார்கள் என்பதும் எதிர்பார்த்ததே. அதைப்போலவே நடந்துகொண்டும் இருக்கிறது. ஆகவே, இந்தத் தேச விரோத, ஹிந்து விரோத கும்பலின் அலறல்களையும், கண்டனங்களையும் புறந்தள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பற்றிய பல உண்மைகளைத் தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு எடுத்துச் சொல்லும் வாய்ப்பாகவும் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து உருவான கதை

மனோன்மணீயம் பெருமாள் சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் 1891ம் ஆண்டு எழுதிய “மனோன்மணீயம்” நாடகத்தில், தொடக்கத்தில் கடவுள் வணக்கத்தைத் தொடர்ந்து தமிழைத் தெய்வமாகப் போற்றி “தமிழ்த் தெய்வ வணக்கம்” என்கிற தலைப்பில் எழுதிய பஃறாழிசைக் கொச்சுக் கலிப்பா பாடலே ‘நீராருங் கடலுடுத்த…..’ என்ற பாடல்.

இந்த பாடலின் முடிவில்,

“ஆரியம்போல் உலகவழக்கு அழிந்தொழிந்து சிதையாஉன்
சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துதுமே!”

என்று வருகின்றது.

அதாவது சம்ஸ்க்ருத மொழியை ‘ஆரியம்’ என்று குறிப்பிட்டு, அந்த சம்ஸ்க்ருத மொழி உலக வழக்கு அழிந்து ஒழிந்து சிதைந்திருப்பதைப்போல் சிதையாமல் சீரிய இளமையுடன் இருக்கும் உன் திறத்தை வியந்து, செயல் மறந்து வாழ்த்துகிறோம், என்று தமிழ்த் தெய்வ வணக்கத்தை நிறைவு செய்கிறார்.

சிந்து சரஸ்வதி நதி தீரங்களில் வளர்ந்த வேத நாகரிகத்தையும், நமது பாரத கலாச்சாரத்தையும், ஆன்மிகப் பாரம்பரியத்தையும், இசை மற்றும் கலைகளையும், பண்பாட்டையும் உலகெங்கும் பறைசாற்றிய ஒரு உன்னத மொழியை “உலக வழக்கு அழிந்து ஒழிந்து சிதைந்தது” என்று ஒருவர் கூறுவாரேயானால், அவர் மொழி வெறி கொண்டவரும் உள்ளம் முழுவதும் சம்ஸ்க்ருத வெறுப்பு உடையவருமாகத்தான் இருக்க முடியும். கடவுள் நம்பிக்கைக் கொண்டவராகவும், சைவ சித்தாந்தியாகவும் இருந்தாலும், மனோன்மணீயம் சுந்தரனாரின் சம்ஸ்க்ருத வெறுப்பும், திராவிட இனவெறியும் அனைவரும் அறிந்ததே.

ஆகையினால்தான், 1970ம் ஆண்டு தமிழக முதல் அமைச்சராக இருந்த கருணாநிதி, தமிழகத்திற்கென்று ஒரு மாநில கீதம் கொள்வதாகக் கொள்கை முடிவு செய்து, மனோன்மணீயம் சுந்தரனாரின் தமிழ்த் தெய்வ வணக்கப் பாடலைத் தேர்வு செய்தபோது, சம்ஸ்க்ருத மொழியை அவமதிக்கும் இரண்டாம் பத்தியை நீக்கிவிட்டு, முதல் பத்திக்குப்பிறகு, “உன் சீரளமைத் திறம் வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துதுமே” என்கிற கடைசி வரியை மட்டும் இணைத்து, அதைத் “தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து” என்கிற பெயரில் மாநில கீதமாக அறிமுகம் செய்தார்.

அதைப் பற்றிய அரசாணை வெளியிடும்போது, “ஒரு மொழியை வாழ்த்தும்போது மற்றொரு மொழியைக் கொச்சைப்படுத்துதல் கூடாது” என்று கூறவும் செய்தார். ஆனால் அவர் அப்படிக் கூறியது பொது மக்களுக்காக என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்றதுதான். ஏனென்றால், அன்றைய காலகட்டத்தில், தமிழகமெங்கும் சம்ஸ்க்ருதம் அறிந்த அறிஞர்கள் ஏராளமானோர் இருந்தார்கள் என்பதாலும், அவ்வாறு அந்தப் பத்தியையும் சேர்த்து தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தாக அறிவித்தால் நாடெங்கும் பெரும் பிரச்சனை உருவாகும் என்பதாலும் தான் அவர் அந்தப் பத்தியை நீக்கி வெளியிட்டார் என்பது திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைகளையும், கருணாநிதியின் அரசியலையும் அறிந்தவர்களுக்குச் சுலபமாகப் புரியும். மேலும், தன்னுடைய கோழைத்தனத்தையும் பெருமையாக மாற்றிக்கொள்ளக் கூடிய சாமர்த்தியம் மிகுந்தவர் தான் கருணாநிதி என்பதும் தெரிந்ததே!

அதோடு மட்டுமல்லாமல், அப்போது தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை அறிவித்த அரசாணையில் (Memo No: 3584/70-4dated 23 November 1970) “அரசுத்துறைகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மற்றும் கல்வி நிலையங்கள் ஆகியவை ஏற்பாடு செய்யும் விழாக்கள் அனைத்திலும் விழா தொடக்கத்தில் திரு.பி.சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் எழுதிய ‘மனோன்மணீயம்’ காவியத்திலுள்ள பாடலை ‘கடவுள் வாழ்த்து’ ஆகப் பாடவேண்டும்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், “திரு.எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் அவர்கள் இசையமைத்துள்ளபடி, மோகனம் ராகத்திலும், திஸ்ரம் தாளத்திலும் தான் பாடவேண்டும்” என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அதே சமயத்தில், பாடல் இசைக்கப்படும்போதோ, பாடப்படும்போதோ அனைவரும் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்படவில்லை.

நியாயமான கருத்தும் காஞ்சி மடத்தின் விளக்கமும்

இந்தப் பாடலைப் பற்றி “தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து: தெரிந்த பாடல், தெரியாத உண்மைகள்” என்கிற கட்டுரை ஒன்றை எழுதியுள்ள எழுத்தாளர் ஜடாயு, தன் கட்டுரையில், “ஆரியம் போல் உலகவழக்கொழிந்து என்று எழுதியிருப்பது, அறிஞரான சுந்தரம்பிள்ளையும் கால்டுவெல் உருவாக்கிய ஆதாரமற்ற திராவிட இனவாதத்திற்கும் மொழிக் காழ்ப்புணர்வுக் கொள்கைகளுக்கும் ஆட்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் என்பதைக் காட்டுகிறது. உண்மையில், ஆரியம் என்று இங்கு சுட்டப்படும் சம்ஸ்கிருத மொழி உலகவழக்கு என்று சொல்லப்படும் பாமரர்களின் பேச்சு வழக்குத் தளத்தில் எப்போதுமே இயங்கியதில்லை என்னும்போது, அது எப்படி அழிந்தொழியும்? பல சம்ஸ்கிருத நாடகங்களிலேயே கூட, இடையிடையே வரும் உரையாடல்கள் பிராகிருதம், அபப்ரம்சம் முதலான பேச்சு மொழிகளிலும், கவிதைகள் சம்ஸ்கிருதத்திலும் உள்ளதை நாம் காணமுடியும். அந்தப் பேச்சு மொழிகளும் இன்றைய வட இந்திய மொழிகளும் எல்லாம் கூட சம்ஸ்கிருதத்தின் வடிவங்களே” என்று கூறுகிறார்.

“உண்மையில், சுந்தரம்பிள்ளை இந்த வரிகளை எழுதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் தான் சம்ஸ்கிருதம் ஐரோப்பாவிலும் அதைத் தொடர்ந்து உலகெங்கும் பிரபலமாகிக் கொண்டிருந்தது. கீதையும் உபநிஷதங்களும் சாகுந்தலமும் மேற்கத்திய அறிஞர்களால் பயிலப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. இந்திய தேசிய மறுமலர்ச்சியையும், இந்திய சுதந்திரத்தையும் தொடர்ந்து சம்ஸ்கிருதத்திற்கு ஏறுமுகம் தானே தவிர அது ‘அழிந்து ஒழிந்து சிதைய’ எல்லாம் இல்லை. ஒரு மாபெரும் நகைமுரணாக, அவரது பெயரிலும், அவர் எழுதிய இந்தப் பாட்டிலுமே சுந்தரம், நீர், வதனம், பரதகண்டம், தக்கணம், திராவிடம், திலகம், வாசனை, உலகம், திசை, பரம்(பொருள்), உதரம், உதித்தே என்று இத்தனை சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் உள்ளன. மேலும், இன்றும் உயிர்த்துடிப்புடன் வாழும் பெருமதங்களின் (இந்துமதம், பௌத்தம், ஜைனம்) ஆதார நூல்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மொழி சிதைந்து ஒழிந்தது என்று சுந்தரம்பிள்ளை கருதியிருந்தால் அது அபத்தமானது” என்று மேலும் குறிப்பிடுகிறார்.

ஜடாயு அவர்களின் இதே மாதிரியான கருத்தை சமூக வலைதளங்களில் நியாயமாகச் சிந்திப்பவர்கள் பலர் பகிர்ந்துள்ளனர்.

இந்தப் பிரச்சனை குறித்து காஞ்சி மடம் வெளியிட்டுள்ள விளக்கத்தில், “விழாக்களில் கடவுள் வாழ்த்து பாடும்போது பக்தர்கள் மட்டுமே எழுந்து நிற்பார்கள். மடாதிபதிகள் தியான நிலையில் இருந்து மரியாதை செலுத்துவார்கள். தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தையும் கடவுள் வாழ்த்துக்கு இணையான வழிபாடாகவே பாவித்து அவர் தியான நிலையில் இருந்தார். தேசிய கீதத்தைப் பொறுத்தவரை தேசத்துக்கு உண்டான மரியாதை கொடுப்பதற்காக எழுந்து நின்றார்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

ஆகவே, மேற்கூறப்பட்ட அரசாணையின்படி, காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் பூஜ்ய ஸ்ரீ விஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் செய்தது தவறே அல்ல என்பது தெளிவாக நிரூபணம் ஆகின்றது. மேலும், அவரும் அவர்களுடைய தர்மப்படியும் மரபின்படியும், கடவுள் வாழ்த்து பாடப்படும்போது, அமர்ந்த நிலையில் தியானம் செய்துள்ளார். எழுந்து நின்று சுற்றிலும் பார்வையை அலையவிடுவதை விட, அமர்ந்த நிலையில் தியானத்தில் இருப்பது உயர்ந்த மேன்மைமிகு செயலாகும். இதே விளக்கத்தையும் காஞ்சி சங்கர மடம் அளித்துள்ளது. இதுவே போதும். வருத்தம் தெரிவிக்கவோ மன்னிப்பு கேட்கவோ அவசியமே இல்லை. எனவே, அவர் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் என்று போராடுவது அபத்தம் ஆகும்.

அரசாணை வெளியிட்டவரே அமர்ந்திருந்த காட்சி

இதனிடையே இந்தப் பிரச்சனையக் கையில் எடுத்துக்கொண்ட ஹிந்து விரோத சக்திகள் ஆங்காங்கே ஆர்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டன. தற்போது பலவீனமான நிலையில் திராணியற்று இருக்கும் தமிழக அரசும் அம்மாதிரியான ஆர்பாட்டங்களுக்கும் போராட்டங்களுக்கும் அனுமதி அளித்து வருகின்றது. இம்மாதிரி ஆர்பாட்டங்கள் நடந்துவந்த நிலையில், 2010ம் ஆண்டு அப்போதைய தி.மு.க அரசு கோயமுத்தூரில் நடத்திய உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டபோது முதல் அமைச்சர் கருணாநிதி எழுந்து நிற்காமல் அமர்ந்தபடியே இருந்ததும், அதே மாநாட்டின் நிறைவில் தேசிய கீதம் இசைக்கப்பட்டபோது அவர் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ததும், பதிவு செய்யப்பட்ட வீடியோ பதிவுகள் சமூக வலைதளங்களில் பரவலாக வெளியாயின. அந்தப் புகைப்படங்களும் வெளியிடப்பட்டன.

இப்போது காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரைக் கண்டித்துத் தூற்றிப் பேசுபவர்களும், ஆர்பாட்டம் நடத்துபவர்களும், பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருபவர்களும் அப்போது வாய்மூடி மௌனமாக இருந்தது தற்போது வெளியாகி, அவர்களுடைய இரட்டை வேடம் தோலுரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தோலுரிக்கப்பட்ட திராவிட இனவெறி

கருணாநிதி தமிழ்த்தாய்க்கு அவமரியாதை செய்தது வெளியானதைத் தொடர்ந்து மேலும் சில திராவிடப் போலித் தனங்கள் வெளியாயின.

பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஷெட்யூல்டு பிரிவினர் அணியின் மாநிலத்தலைவரும் ‘ஈ.வெ.ராவின் மறுபக்கம்’ புத்தகத்தை எழுதியவருமான ம.வெங்கடேசன் தன்னுடைய முகநூல் பக்கத்தில், “1971ம் ஆண்டு (14-8-71), டாக்டர் பட்டம் பெற்ற கலைஞரைப் பாராட்டுவதற்காக விழா ஒன்றை சென்னை பகுத்தறிவாளர் கழகம் பெரியார் திடலில் நடத்தியது. ஈ.வெ.ரா தலைமையில் நடைபெற்ற இவ்விழாவில் குன்றக்குடி அடிகளார், என்.டி.சுந்தரவடிவேலு, ஏ.என்.சட்டநாதன், கீ.வீரமணி மற்றும் அமைச்சர் பெருமக்கள் கலந்து கொண்டனர். அப்போது புதிய தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுப் பேசிய ஈவெரா, ‘கடவுள் வாழ்த்துக்குப் பதிலாக இது என்றால், ஒரு முட்டாள்தனத்துக்குப் பதிலாக இன்னொரு முட்டாள்தனம் என்றுதானே அர்த்தம்?’ என்றார்” என்று கவிஞர் கருணானந்தம் அவர்கள் எழுதியுள்ள ‘தந்தை பெரியார்’ (பக்கம்-569) என்ற நூலை மேற்கோள் காட்டிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மேலும் 12 ஆகஸ்டு 1971 அன்று தமிழ்த்தாயைக் கொச்சைப் படுத்தியும், அருவருக்கத்தக்க விதத்தில் அவமானப்படுத்தியும், “மூவாயிரம் ஆண்டுக்கு மேலாக இருக்கும் தமிழ்த்தாய் உங்களைப் படித்தவராக ஆக்கினாளா?” என்று கேள்வி கேட்டு ஈ.வெ.ரா பேசிய உரையையும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார் ம.வெங்கடேசன்.

ஈ.வெ.ராமசாமி, கருணாநிதி வழியில் தற்போதைய தி.மு.க செயல் தலைவர் ஸ்டாலினும் தன்னுடைய மேதாவிலாசத்தைக் காட்டி வருகிறார். சென்ற மாதம் நடைபெற்றப் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் பேசிய ஸ்டாலின், குடியரசு தினம் ஜனவரி 25 என்றும், பிறகு டிசம்பர் 25 என்றும், பின்னர் சுதந்திர தினம் ஜனவரி 15 என்றும் தவறாகக் கூறியுள்ளார்.

இது மட்டுமல்லாமல் சில தினங்களுக்கு முன்பு ஒரு திருமண விழாவில் பேசிய ஸ்டாலின் தேசிய கீதத்தை நாட்டுப்புறப்பாடல் என்றும் கூறித் தன் அறிவை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

இதே பாரம்பரியத்தில் வளர்ந்துள்ள தி.மு.க கட்சியைச் சேர்ந்த முன்னாள் அமைச்சர் சுப்புலட்சுமி ஜகதீசன் காஞ்சி சங்கராச்சாரியர் ஸ்ரீ விஜயேந்திரரைக் கண்டித்து நடத்தப்பட்ட ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் தானே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைப் பாடுவதாகச் சொல்லி அனைவரையும் எழுந்து நிற்கச் சொல்லிவிட்டுப் பின்னர் தப்பும் தவறுமாகப் பாடினார்.  இதன் வீடியோவை இங்கு காணலாம்.

தமிழ் பிரிவினைவாதமும், ஹிந்து விரோதமும், தேச விரோதமும் பரப்பிவரும் நாம் தமிழர் கட்சியின் தலைவர் சீமான் ஏற்கனவே தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைக் கொளுத்துவோம் என்று பேசியுள்ளார்.

இவர்கள் போதாதென்று, தௌஹீத் ஜமாத் போன்ற இஸ்லாமிய அமைப்புகள் அவர்கள் கொள்கைப்படி தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடக்கூடது என்றும், அவ்வாறான சூழ்நிலை அமையும்போது சிறுநீர் கழிக்கச் செல்வது போல வெளியேறிவிட வேண்டும் என்றும் முஸ்லிம் மக்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றன. இதற்கெல்லாம் எந்த “தமிழ்” அமைப்புகளும் போராடவில்லை.

பகிரங்க மன்னிப்புக் கேட்பார்களா?

இன்று பேச இயலாத நிலையில் இருக்கும் கருணாநிதி 2010ஆம் ஆண்டு தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து இசைக்கப்பட்டபோது எழுந்து நின்று மரியாதை செய்யாமல் இருந்ததற்காக, அவர் சார்பாக அவரது மகனும் தி.மு.க செயல்தலைவருமான ஸ்டாலின் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்பாரா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை மிகவும் மோசமாக எழுதியும் பேசியும் அவமானப்படுத்தி அவமரியாதை செய்த ஈ.வெ.ரா சார்பாக திராவிடர் கழகத்தலைவர் வீரமணி பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருவாரா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைத் தப்பும் தவறுமாகப் பாடி அவமதித்த சுப்புலட்சுமி ஜகதீசன் பகிரங்க மன்னிப்புக் கேட்பாரா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைக் கொளுத்துவோம் என்று சொன்ன நாம் தமிழர் கட்சித் தலைவர் சீமான் பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருவாரா?

தற்போது ஸ்ரீ விஜயேந்திர ஸ்வாமிகளுக்கு எதிராக ஆர்பாட்டம் செய்துவரும் தேச விரோத ஹிந்து விரோத சக்திகள் தி.மு.க., தி.க., நாம் தமிழர் ஆகிய கட்சித் தலைவர்களுக்கு எதிராக ஆர்பாட்டமும் போராட்டமும் நடத்தி அவர்களிடமும் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்பார்களா?

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடும்போது மரியாதை கொடுக்க வேண்டாம், அந்தச் சமயத்தில் வெளியேறிவிடுங்கள் என்று கூறும் இஸ்லாமிய அமைப்புகளுக்கு எதிராகப் போராடி அவர்களிடமும் பகிரங்க மன்னிப்புக் கோருவார்களா? காஞ்சிப் பெரியவரைக் கண்டிக்கத் துணிந்த சினிமா இயக்குனர் அமீர், அவர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த தௌஹீத் ஜமாத்தை ஏன் கண்டிக்கவில்லை?

தமிழ்த்தாயை வணங்குவார்களா?

1940ம் ஆண்டு கம்பன் விழாக் கழகத்தலைவர் கம்பன் அடிப்பொடி சா.கணேசன் அவர்களின் யோசனைப்படி வைத்தியநாத ஸ்தபதி அவர்கள் தமிழ்த்தாய்க்குப் பஞ்சலோக சிலை ஒன்றை வடித்தார். அதில் தமிழ்த்தாய் தாமரை மலர் மீது அமர்ந்து நான்கு கைகளில் முறையே ஜபமாலை, ஓலைச்சுவடிகள், தமிழ்ச்சுடர் மற்றும் செங்கோட்டு யாழ் ஏந்திக் காட்சித் தருவதாக வடித்திருந்தார்.

பிறகு, 1981ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் மதுரை மாநகரில் ஐந்தாவது உலகத் தமிழ் மாநாட்டையொட்டி அப்போதைய தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் அவர்கள் தமிழ்த்தாய் சிலையைத் திறந்து வைத்தார்.

கம்பன் விழாக்கழகத் தலைவர் கம்பன் அடிப்பொடி சா.கணேசன் அவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் தமிழ்த்தாய்ய்கு என்று ஒரு கோவில் கட்டப்பட்டது. இது சிவகங்கை மாவட்டத்தில் காரைக்குடியில் உள்ள கம்பன் மணிமண்டப வளாகத்தில் கட்டப்பட்டது. இந்தத் திட்டம் முழுவதுமாக நிறைவேறுவதற்கு முன்பே சா.கணேசன் காலமானார். பிறகு அவருடைய மாணவர்களுள் ஒருவரான கம்பன் அடிசூடி பழ.பழனியப்பன் அவர்கள் திட்டத்தைச் சிரமேற்கொண்டு முடித்தார்.

தமிழ்த்தாய்ச் சிலையின் ஒரு பக்கம் அகஸ்தியர் சிலையும் மறுபக்கம் தொல்காப்பியர் சிலையும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சிலைகள் இருக்கும் கருவறைக்கு வெளியே ஒரு பக்கம் “ஒலி”த்தாய் உருவமும் மறுபக்கம் “வரி”த்தாய் உருவமும் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை மட்டுமல்லாமல் கம்பன், இளங்கோவடிகள், திருவள்ளுவர் ஆகியோருக்கும் தனித்தனி சன்னிதிகள் உள்ளன. திரு கணபதி ஸ்தபதி அவர்கள் வடிவமைத்த இந்தத் தமிழ்த்தாய்க் கோவிலை 1993ம் அண்டு தி.மு.க தலைவர் கருணாநிதி திறந்து வைத்தார். இந்தக் கோவிலானது ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஏப்ரல் மாதம் கம்பன் விழா நடக்கும்போது மட்டுமே திறந்து வைக்கப்படுகிறது. மற்றபடி இங்கே பூஜைகள் எதுவும் நடைபெறுவதில்லை (தமிழ்த்தாய் கோயில் பற்றிய செய்தி இங்கே).

ஆக, மேற்கண்டவாறு தமிழ்த்தாய்க்கு உருவகம் கொடுக்கப்பட்டுச் சிலைகள் வடிக்கப்பட்டாலும், அவற்றை வணங்கி வழிபாடு செய்ய நாத்திகத் திராவிட இனவெறியாளர்கள் யாவரும் தயாராக இல்லை.

தமிழ்த்தாயை வணங்க விருப்பம் இல்லாத, வழிபடத் தயாராக இல்லாத, “பகுத்தறிவு” பேசுபவர்களுக்கு, தமிழ்த்தாயைத் தெய்வமாகப் போற்றி மனதில் இருத்தித் தியானம் செய்த காஞ்சிப் பெரியவரைக் கண்டிக்க என்ன யோக்கியதை அல்லது அருகதை இருக்கின்றது?

மேலும், கடந்த 2013ம் ஆண்டு மே மாதம் 14ம் தேதி சட்டமன்றத்தில் அப்போதைய முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்கள் மதுரை மாநகரில் ருபாய் 100 கோடி செலவில் 300 அடி உயரம் கொண்ட தமிழ்த்தாய்ச் சிலை நிறுவப்படும் என்றும், அது ஏறக்குறைய அமெரிக்கச் சுதந்திர தேவி சிலையைப் போன்ற சூழலில் இருக்கும் என்றும் அறிவித்தார்.

காஞ்சிப் பெரியவரைக் கண்டிக்கத் துணிந்த பகுத்தறிவுவாதிகள் தமிழ்த்தாய்ச் சிலையை வணங்கி வழிபடுவார்களா? எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று கூட அரசாணையில் குறிப்பிடாதவர்கள் தமிழ்த்தாயை அரசு விழாக்களில் வழிபட வேண்டும் என்று அரசாணை வெளியிடுவார்களா?

காஞ்சி மடத்தின் தமிழ்ப்பணி

காஞ்சி மடத்தைப் பொறுத்தவரை பல ஆண்டுகளாகப் பல்வேறு தமிழ்ப்பணிகள் செய்து வருகின்றது.

தமிழர்களின் கலாச்சாரச் சின்னங்களான ஆலயங்களைப் பாதுகாத்தல், புனர்நிர்மாணம் செய்தல் போன்ற பணிகளில் மடம் ஈடுபட்டு வருகின்றது.

தமிழர்களின் தலைசிறந்த கலைகளுள் ஒன்றான சிற்பக்கலையை வளர்க்கவும், சிற்பக்கலைஞர்களைப் பெருக்கவும், சிற்பக்கலைப் பாடசாலை நடத்தி வருகின்றது.

ஆலயப் பராமரிப்பிற்கு ஆகமங்கள் பற்றிய அறிவு மிகவும் முக்கியம். அதற்காக ஆகம அறிஞர்களை உருவாக்கும் விதமாக சைவ ஆகம பாடசாலை நடத்தி வருகின்றது.

கல்வெட்டுகள் மற்றும் பட்டயங்களைப் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகின்றது.

ஆன்மிகப் பாரம்பரிய, கலாச்சார, இலக்கிய நூல்களைத் தொடர்ந்து பதிப்பித்து வருகின்றது. அவற்றை நிரந்தரமாகப் பாதுகாக்க டிஜிடல் முறையிலும் பதிப்பித்து வருகின்றது.

தமிழ் இலக்கியவாதிகளையும், புலவர்களையும், ஒதுவார் சமூகத்தினரையும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அங்கீகாரம் அளித்து, நலவுதவிகளும் விருதுகளும், அளித்துப் பாராட்டி வருகின்றது.

சைவத் திருமுறைகள்,வைணவப் பிரபந்தங்கள் ஆகியவற்றை வளர்க்கும் விதமாக நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகின்றது.

மடத்திற்குச் சொந்தமான பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களிடையே தமிழ் மொழியை வளர்க்கும் விதமாகப் பல போட்டிகள் நடத்திப் பரிசுகள் வழங்கி வருகின்றது.

இவ்வாறு பல ஆண்டுகளாகக் காஞ்சி மடம் செய்து வரும் தமிழ்ப்பணிகளை (ஒவ்வொன்றாகப் பட்டியலிட்டால் பல பக்கங்கள் வரும்) கணக்கிட்டால், அவற்றில் 10% கூடத் திராவிட அமைப்புகளோ, திராவிடக் கட்சிகளின் அரசுகளோ செய்யவில்லை என்று உறுதிபடக் கூறலாம். இத்தனை ஆண்டுகளாக இவ்வளவு தமிழ்ப்பணிகள் செய்து வரும் மடத்துப் பெரியவர்கள், தமிழ்த்தாயை அவமதிப்பார்களா? உண்மை இவ்வாறு இருக்க, காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரைக் குறை கூறவோ, கண்டிக்கவோ இவர்களுக்கு என்ன அருகதை உள்ளது? என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது?

ஹிந்து ஒற்றுமையைக் குலைப்பதே நோக்கம்

உண்மையிலேயே தமிழ்ப்பற்று கொண்டு தமிழைத் தாயாகப் போற்றுபவர்கள் ஸ்வாமிகளின் நிலைப்பாட்டையும், காஞ்சி காமகோடி பீடம் தமிழ் மொழிக்குச் செய்திருக்கும், செய்து கொண்டிருக்கும் மகத்தான சேவைகளையும் நிச்சயம் அறிந்திருப்பார்கள். ஆகவே அவர்கள் யாரும் ஸ்ரீ விஜயேந்திரரின் செயல்பாட்டில் தவறு காணவில்லை. ஆயினும் தவறு காண்பவர்களின் மனவுணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து காஞ்சி மடத்தின் சார்பில் விளக்கமும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்விளக்கத்தை உண்மையான தமிழ் பற்றாளர்கள் நிச்சயம் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை.

இந்நிலையில் தமிழ் ஹிந்துக்கள் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். நாத்திக திராவிட இனவெறிக் கவிஞர் வைரமுத்து தெய்வத் தமிழ்த்தாய் ஆண்டாளை அவமதித்ததற்கு எதிராகத் தமிழகம் முழுவதும் ஹிந்துக்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து போராட்டங்கள் நடத்தி வருகையில் ஹிந்து விரோத திராவிட சக்திகள் பெரும் பின்னடவை அடைந்துள்ளன. இத்தனை ஆண்டுகளில் அவர்கள் பார்த்திராத அளவுக்கு ஹிந்துக்கள் திரண்டு வீதிகளில் இறங்கிப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

இந்த வலிமை மிக்க ஹிந்து ஒற்றுமையைக் குலைக்க ஒரு வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஹிந்து விரோத சக்திகள் ஆண்டாளுக்கான போராட்டத்தை வெறும் பிராம்மணர்களின் போராட்டமாகக் காட்ட முயற்சித்தனர். பிராம்மணர்களுக்கும் அப்பிராம்மணர்களுக்குமான சண்டையாகவும், சைவர்களுக்கும் வைணவர்களுக்குமான சண்டையாகவும் மாற்றவும் முயற்சி செய்தனர். ஆயினும், அவர்கள் முயற்சிகள் பெரும் தோல்வி அடைந்தன.

அப்படியாகத் தோல்வி மேல் தோல்வி கண்ட நிலையில், இந்தத் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பிரச்சனையை ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதி, அதைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, ஆண்டாள் பிரச்சனையிலிருந்து மக்களைத் திசைத் திருப்ப முயற்சி செய்கின்றனர். இதைப் புறந்தள்ளுவதே தமிழ் ஹிந்துக்கள் செய்ய வேண்டியது. தமிழ் ஹிந்துக்களைப் பொறுத்தவரை, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பிரச்சனையை இத்துடன் நிறுத்திவிட்டு, தெய்வத்தமிழ்த்தாய் ஆண்டாள் பற்றிய பிரச்சனையில் முழு கவனம் செலுத்தி நமது போராட்டங்களைத் தொடரவேண்டும். வைரமுத்து ஆண்டாள் சன்னிதியில் வந்து மன்னிப்புக் கேட்கும்வரைத் தொடரவேண்டும்.

அதன் பிறகும், ஹிந்து ஒற்றுமையை வலியுறுத்தும் விதமாக திராவிட, கம்யூனிச, தமிழ் பிரிவினைவாத கும்பல்களைத் தமிழக மக்களுக்குத் தோலுறித்துக் காட்டும் செயல்பாடுகளைத் தொடரவேண்டும்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை அவமதித்தாரா ஸ்ரீ விஜயேந்திரர்?

சென்னை நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்தில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடப்பட்டபோது ஸ்ரீ விஜயேந்திர ஸ்வாமிகள் அமர்ந்திருந்தது முற்றிலும் இயல்பான, எந்தவிதத்திலும் இங்கிதக் குறைவில்லாத செயல் என்பதே இப்போது எனது முடிவு. அதற்கான ஆதாரங்களைக் கீழே தருகிறேன்.

சுவாமிகள் கலந்து கொள்ளும் எல்லா பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் தொடக்கத்தில் கடவுள் வாழ்த்து (prayer) சம்ஸ்கிருதத்தில் இருக்கும். அப்போது சபை முழுவதும் எழுந்து நிற்கும். ஆனால் சுவாமிகள் கண்மூடி தனது ஆசனத்தில் அமர்ந்து தான் இருப்பார், எழுந்து நிற்கமாட்டார். ப்ரேயர் முடிந்ததும் அனைவரும் அமர்வார்கள். இதுவே பற்பல வருடங்களாக இருந்து வரும் முறை. இது ஏறக்குறைய ஒரு involuntary action போல நடக்கும் ஒன்று. உதாரணத்திற்கு இரண்டு வீடியோக்களைக் கீழே தருகிறேன். இவை இரண்டுமே SCSMV பல்கலைக் கழக பட்டமளிப்பு விழா என்ற வகையிலான *பொது* நிகழ்ச்சிகள். இவற்றில் பேராசிரியர்கள், கல்வித் துறை அதிகாரிகள், மாணவர்கள், பொதுமக்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டுள்ளனர்.

2016 நவம்பர் நிகழ்ச்சி: 35 – 37 நிமிடங்களைப் பார்க்கவும்.

2014 அக்டோபர் நிகழ்ச்சி: 14 – 17 நிமிடங்களைப் பார்க்கவும்.

இவற்றில் நிகழ்ச்சித் தொடக்கத்தில் ப்ரேயர் பாடல்களாக ‘கணானாம் த்வா கணபதிம்…’ ‘ப்ரணோ தேவீ சரஸ்வதீ…’ ‘பத்ரம் கர்ணேபி:.. ‘ ஆகிய புனிதமான வேத மந்திரங்கள் பாடப் படுகின்றன. மேடையிலுள்ள அதிகாரிகள், பார்வையாளர்கள் உட்பட ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் எழுந்து நிற்கிறது. சுவாமிகள் அமர்ந்து தான் இருக்கிறார். இதில் யாருக்கும் எந்தப் பிரசினையும் இல்லை.

சர்ச்சைக்கு உள்ளாகியுள்ள குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியில் என்ன நடந்திருக்கிறது? ஆரம்பத்தில் ஒரு தமிழ்ப்பாடல் வருகிறது. எல்லாரும் எழுந்து நிற்கிறார்கள். சரி, சம்ஸ்க்ருத சுலோகங்களுக்குப் பதிலாக தமிழில் உள்ள தெய்வபக்திப் பாடல் ஒன்றைப் பாடுகிறார்கள் என்று தானே சுவாமிகள் நினைத்திருப்பார்? வழக்கம் போலவே அமர்ந்திருந்து தானும் அந்தத் தருணத்தில் தெய்வ சிந்தனையில் இணைந்திருக்கிறார். இதுதான் நடந்திருக்கிறது. “நீராரும்” என்ற இந்தப் பாடல் தமிழ்நாடு அரசினுடைய அதிகாரபூர்வ வாழ்த்து என்பது அவரது நினைவில் இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை (வேதபாடசாலைகளிலும் குருகுலங்களிலுமே அவர் அதிகம் பயின்றிருக்கிறாரே அன்றி தமிழ்நாட்டின் ரெகுலர் பள்ளிகளில் அல்ல என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்). எனவே அவையினர் *அதற்காகத் தான்* எழுந்து நிற்கிறார்கள் என்று அவர் கருதுவதற்கும், தானும் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று அவர் எண்ணுவதற்கும் எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. அதனால் தான் அமர்ந்திருந்தார். “தமிழணங்கே” என்ற வரிகளைக் கேட்டவுடன் இது தமிழ்த்தாயைக் குறித்த பாடல் என்பதை உணர்ந்து கொண்டிருப்பார். சரி, தமிழன்னையும் தேவி சரஸ்வதியின் ஸ்வரூபம் என்பதால் இதைப் பாடியிருக்கிறார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார். அவ்வளவு தான்.

ஆனால், ஜனகணமன விஷயம் வேறு, அது ஒரு “அரசாங்க சமாசாரம்” என்பது சன்னியாசிகள் உட்பட அனைவருக்கும் தெரிந்த தகவல். அதனால் உடனடியாக எழுந்து நின்று விட்டார். இது தான் விஷயம்.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்திற்கு அவர் எழுந்து நிற்காதது அவமரியாதையால் அல்ல. மற்ற நிகழ்ச்சிகளில் பாடப்படும் வேத மந்திரங்களைக் கொண்ட சம்ஸ்கிருத கடவுள் வாழ்த்துக்களைப் போல இதுவும் தமிழில் உள்ள ஒரு வாழ்த்து என்று கருதியதால் தான் என்பது வெள்ளிடை மலை. உண்மையில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்திற்கு அரசாங்கம் கொடுத்திருப்பதை விட உயர்ந்த ஸ்தானத்தைத் தான் சுவாமிகள் கொடுத்திருக்கிறார். மடம் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் என்று எழுதப்பட்ட ஸ்வராஜ்யா ஆங்கிலக் கட்டுரை அவசரத்திலும் விஷயத்தை சரியாக ஆராய்ந்து பார்க்காமலும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

காஞ்சி மடம் இந்த விஷயம் குறித்து தெரிவிக்க வேண்டியது வருத்தமும் அல்ல, மன்னிப்பும் அல்ல, மேற்கண்ட விளக்கத்தைத் தான். மேலே உள்ள வீடியோ பதிவுகளின் க்ளிப்பிங்குகளுடன் இந்த விளக்கத்தை தொலைக்காட்சிகளிலும் மற்ற ஊடகங்களிலும் வரச்செய்ய வேண்டும்.

இதுவே இந்தப் பிரசினையில் எனது இறுதியான நிலைப்பாடு.

நியூஸ் 7 தொலைக்காட்சிக்கு  காஞ்சி மடம் அளித்துள்ள விளக்கம்

இந்த விளக்கத்தில் கடவுள் வாழ்த்து என்று கருதி தியானத்தில் சுவாமிகள் அமர்ந்திருந்தார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

சட்டரீதியாகவும் இதுவே சரியானது. தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தை அங்கீகரித்து தமிழ்நாடு அரசு வெளியிட்ட அரசாணையில் அரசு நிகழ்ச்சிகளின் தொடக்கத்தில் (முடிவில் அல்ல) கடவுள் வாழ்த்தாக (As a Prayer song) இது பாடப்பட வேண்டும் என்றே உள்ளது. பாடலின் போது எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்பதும் அரசாணையில் இல்லை. அரசாணையின் பிரதி கீழே.

தமிழைக் குறித்து காஞ்சி மடாதிபதிகள் அனைவரும் உயர்வாகவே கூறி வந்திருக்கிறார்கள். மறைந்த பரமாசாரியார் தமது உரைகளில் பல இடங்களில் திருக்குறள், தேவாரம், பிரபந்தம் முதலிய தமிழ் நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்கள் காட்டியும் வந்திருக்கிறார். மேலும், இந்துமதத்தின் பொதுவான மற்றும் சன்னியாச நடைமுறைகளின்படி நின்றால் மரியாதை, உட்கார்ந்தால் அப்படியல்ல என்பதெல்லாம் கிடையாது – அது நாம் நமது பொதுநிகழ்ச்சிகளில் வலிந்து ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு மேற்கத்திய / கிறிஸ்தவ நடைமுறை மட்டுமே. இந்துமத நிகழ்ச்சிகளில் புனிதமான பல மந்திரங்களை உட்கார்ந்து கொண்டு தான் ஓதுகிறார்கள்.

தமிழ்த்தாய் என்ற கருத்தாக்கமும் சரி, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலும் சரி, முற்றிலும் இந்துமதம், இந்துப் பண்பாடு சார்ந்தவை. உண்மையில் கிறிஸ்தவர்கள், இஸ்லாமியர்கள், மார்க்சியர்கள் ஆகியோருக்குத் தான் அவர்களது மத நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான அந்தப் பாடலைக் குறித்து ஆட்சேபங்களும் எதிர்ப்புணர்வும் இருக்குமே தவிர இந்துக்களுக்கு அல்ல. இது குறித்து மேலும் அறிய “தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து: தெரிந்த பாடல் தெரியாத உண்மைகள்” என்ற எனது பதிவைப் பார்க்கவும்.

2010 செம்மொழி மாநாட்டில் தமிழ்த் தாய் வாழ்த்து பாடும்போது முழு அவையும் எழுந்து  நிற்க அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த மு.கருணாநிதி தனது இருக்கையில்  அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தார் என்பது அப்போதைய வீடியோ பதிவுகளில் தெரிய வருகிறது. அந்த வீடியோவை இங்கே காணலாம்.  அப்போது இதைக் குறித்து எந்த சர்ச்சையும் எந்த “தமிழ் உணர்வாளனும்” எழுப்பியதாகவே தெரியவில்லை.  இத்தனைக்கும் உட்கார்ந்திருந்தவர் தமிழக முதல்வர். அரசியல்வாதி.

எனவே  இப்போதைய எதிர்ப்புகளும் கண்டனங்களும்  வேண்டுமென்றே உள்நோக்கத்துடன் செய்யப் படுகின்றன என்றே கருத வேண்டும்.

*****

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பதிவில் எழுதியது)

[பாகம் 25] காமகோடி பீடம் – சுவாமி சித்பவானந்தர்

சுவாமி சித்பவானந்தரின் வாழ்கைக் குறிப்புகள்  பற்றிய “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடர்  14 பாகங்களில் முன் வெளிவந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக சுவாமி சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகளை  தொகுத்து அளிக்கிறார்  அத்தொடரின் ஆசிரியர் வ.சோமு அவர்கள்

காமகோடி பீடம்

ஒரறிவு படைத்த உயிர்கள் இப்பிரபஞ்சத்தைப்பற்றி இன்னும் அறிந்து கொள்ள  வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு ஆசைப்பட்டு ஈரறிவு படைத்த உயிர்களாகவும பின் அவைகள் மூன்று, நான்கு,  ஐந்து, ஆறறிவு படைத்த உயிர்களாகப் பரிணமித்து வருகின்றன. இத்தகைய பரிணாமத்தின் உச்சநிலையில்  இருப்பவன்  மனிதன்  ஆகின்றான்.  இனி  மனிதனிலும்  மிக்கதோர்  உயிர்  வகையை  இப்பூவுலகில்  யாரும்  பார்த்ததில்லை. இப்பூவுலக அமைப்பில் மனிதனே அதிகமான இந்திரியங்களும், விரிந்து செயலாற்றக் கூடிய  அந்தக்கரணமும் வாய்க்கப் பெற்றவனாக இருக்கிறான். இனி, மனித நிலைக்கும் மேலான ஒரு நிலை உண்டு.  அது தெய்வீக நிலை எனப்படும். மனம் மனிதனிடத்து ஓயாது அலையும் தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.  ஆகையால்  தான்  மனிதன்  அநேக  காமங்களுக்கு  ஆளாகிறான்.  அக்காமங்களைத்  தெய்வீகக்  காமமாக  மனிதன் மாற்றியமைக்கத் தெரிந்து கொண்டால் காமத்தின் வேகம் குறைகிறது. காமம் முற்றிலும் அகன்றவிடத்து  மனிதன்  தெய்வ  சொரூபமாகிவிடுகிறான்.  மனிதநிலையில்  இருக்கும்  நாம்  இந்த  மேலாம்  நிலையை அடைய முயற்சி எடுத்துக்கொண்டு அந்நிலையை யடைகிறபொழுது நம்முடைய காமத்துக்கும் ஒரு  முடிவு உண்டாகிறது. மனித இனத்தில் ஓர் உத்தமர் எண்ணாத எண்ணமெல்லாம் எண்ணியயண்ணி ஏழை  நெஞ்சம் புண்ணாகச் செய்தது இனிப்  போதும் பராபரமே என்று இறைவனிடம் பரிந்து விண்ணப்பிக்கிறார்.  கண்ணா! மனம் அலையும் தன்மையது : திடமுடையது ; அதை அடக்குவது காற்றை அடக்குவது போன்று  இயலாதது என்று நினைக்கிறேன் என்கிறான் மஹாரதனாகிய அர்ஜூனன்.

I10-03-evolution2

சிற்றுயிர் பேருயிராகப் பரிணமித்து வர ஆசை பயன்பட்டது. மானுட நிலையில்  ஆசை இருவிதப்படுகிறது. மனிதனைப் பந்தத்தில் தள்ளவும், பாரமார்த்திக நெறிக்கு எடுத்துச்செல்லவும் ஆசை  மனிதனுக்குப் பயன்படுகிறது. இந்த ஆசைக்கு இருப்பிடம் மனது ஆகும். இந்த மனது என்பது யாது? அதன்  இயல்பு என்ன? மானுட நிலையில் அதை உயர்ந்ததோர் காரியத்துக்குப் பயன்படுத்துவது எப்படி, என்பனவற்றை ஆராய்வோம்.

கோடிக்கணக்கான  காமங்களுக்கு  இருப்பிடமாய்  இருப்பது  இந்த  மனது.  எண்ணரிய  பிறவிகளில்  இந்த  மனது  விரிவடைந்து  வந்ததாலேயே  சிற்றுயிர்  பேருயிராகப்  பரிணமித்து  உள்ளது.  மனது  விரிவடைதற்கு  ஆசையே  காரணமாகும்.  ஆகையால்  கோடானு  கோடி  காமங்களின்  வாயிலாகவே  சிற்றுயிர்  மானுட  நிலைக்குப்  பரிணமித்திருக்கிறது.  மானுட  நிலையில்  தூய  காமங்கள்  கொள்வதால் மானுடர் தலைசிறந்த உயிர்களாகின்றனர். காமங்களில் எல்லாம் பெரிய காமம் ஈசனைப்பற்றியதாகும்.  அதற்கு  மேலானதொரு  காமம்  இல்லையாதலால்  காமங்கள்  ஈசனிடத்து  முடிவு  அடைகின்றன. அணையில் கதவுகளை மூடிவிட்டால் நதியில் தண்ணீர் குறையவும், கதவுகளைத் திறந்தால்  நதியில் நீர்ப்பெருக்கெடுக்கவும் செய்கிறது. ஆனால் கோடானு கோடி நதிகள் நீரைக்கொண்டு வந்து கொட்டினாலும்,  அதன்  அகண்ட  மேற்பரப்பிலிருந்து  எவ்வளவு  நீர்  ஆவியாகப்  போனாலும்  அல்லது  மழையாகப்  பொழிந்தாலும்  கடலில்  கூடுதலோ  குறைதலோ  உண்டாவது  இல்லை.  கடல்  அகண்டதாய்,  விரிந்ததாய், பூரணமாய் ஆகியுள்ளதே இந்தச் சிறப்புக்குக் காரணமாகும்.

அங்ஙன ம் ஆசைகள் ஈசுவரப் பிரேமை கொண்டவை அலைக்கழிக்க மாட்டா.  சிறிய  ஆசைகளால்  இனி  அவனுக்கு  ஆகவேண்டியது  ஒன்றுமில்லை.  ஐசுவரியம்  என்பதில் எல்லா காசுபணமும், தங்கமும் அடங்கிவிடுவது போன்று பெரிய ஆசையாகிய ஈசுவர பக்தியில் மற்ற  யாவும் அடங்கிவிடுகின்றன. ஆகையாலன்றோ உலகப் பொருள்களின் பேரில் வைத்துள்ள நம் காமங்களை  மாற்று  என்று ஆண்டாள்  பிரார்த்திக்கின்றாள்.  அவளது ஆசையைப்  பாருங்கள்! ஸ்ரீரங்கநாதனையே  தன்  கணவனாகப் பெறவேண்டுமாம். ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவைத் தன் கணவனாகப் பாவித்தாள் ஸ்ரீமதி மீரா!  இறைவனைத்  தன்  நண்பனாகப்  பாவிக்கிறார்கள்  சுந்தரரும்  அர்ஜூனனும்,  ஹனுமான்  ஸ்ரீராமச்சந்திர  மூர்த்தியை தன் யஜமானனாகப் பாவிக்கிறான். யசோதை ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தன் குழந்தையாய்ப் பாவிக்கிறாள.  இத்தகைய காமங்களை விட இனி, உயர்ந்ததோர் ஆசை உலகில் இருக்கமுடியுமா? இந்த ஆசை ஜீவனைப்  பந்தப்படுத்தாது ; மேன்மைப் படுத்துகிறது. ஆகையால் தான் கோடானுகோடி எண்ணங்களையும் ஆசைப்படுதலையும்  தன் இயல்பாக உடைய மனதை அதன் போக்கிலேயே விட்டு ஈசுவரன் பால் திருப்புவதற்கு  உபாயமாக  நான்குவித  பாவனைகளை  ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள்.  இவையாவும்  காமகோடி  பீடமாகிய  மனதில்  நடைபெறும் நாடகங்களேயாம். கோடானுகோடி விதத்தில் வடிவெடுக்கும் காமங்கள் பண்பட்ட மனதில் தெய்வீகக்  காமமாக வடிவெடுக்கிறது.

இவற்றையயல்லாம் இனி ஆசை எனலாகாது. இன்பத்தை நாடி மிருக இச்சையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளும் எண்ணத்துடன் கொள்ளப்பட்டதன்று இவை. ஆகையால் ஆசை, பற்று  என்னும்  சொற்கள்  குறிக்கும்  பொருளைத்  தாண்டி  அன்பு,  பக்தி,  பிரேமை  என்னும்  நிலைக்கு  இவை  வந்து  விட்டன. சாதனத்தின் மூலம் நாம் மனதைப் பண்படுத்த வேண்டும்.

அகங்காரம் எப்படி எப்படியோ வடிவெடுத்து வருகிறது. அதை அழித்தல் எளிதன்று. அதைப் பலமற்றதாகச் செய்ய ஒரு வழி உண்டு. நான் பணக்காரன், வல்லமை வாய்ந்தவன், பெரிய  அதிகாரி  என்கிற  அகங்காரங்களை  நான்  கடவுள்  பக்தன்,  தாஸன்,  தொண்டன்  என்பதாக  மாற்றி  விட்டால்  அதனால்  குற்றமில்லாமல்  போய் விடுகிறது  என்று  ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்  பகர்ந்தருளியுள்ளார்.  எண்ணற்ற  பிறவிகளில் சிறிது சிறிதாக வளர்ந்து வந்த மனதானது மனித நிலைக்கு வந்தான பிறகு அதன் வேகம் பன்மடங்கு  அதிகமாகிறது. ஆகையால்தான் மற்ற ஜீவராசிகளைவிட மானுட நிலையில் முன்னேற்றம் அதிகம் காண்கிறோம்.  அவன் கண்டுள்ள மொழிகள் எத்தனை! கலைஞானங்கள் எத்தனை! வாழ்க்கை வசதிகள் எத்தனை! வாகனங்கள எத்தனை! இயற்கையை அவன் துருவி ஆராய்ந்திருப்பது எத்தனை! அதற்கப்பாலுள்ள பரம்பொருளின்  காட்சி  கண்டு  ஆனந்தித்திருப்பது  எத்தனை!  இவையாவற்றையும்  பற்றி  அவன்  குறித்து  வைத்துள்ள  சாஸ்திரங்கள்  எத்தனை!  இவையயல்லாம்  அவன்  எண்ணிய  கோடானுகோடி  எண்ணங்களின்  விளைவே.

thoughtsஎண்ணங்களுக்கு  அந்நியமாக  மனது  இல்லை.  நூல்கள்  இயைந்து  ஆடை  ஆவது போன்று எண்ணங்கள் சேர்ந்து மனது ஆகிறது. மனதினுடைய வேலை எண்ணுதல். எண்ணுதலைக்  குறைத்துவிட்டால் மனதும் சுருங்கிப்போய் விடுகிறது. அழகிய மலர் ஒன்று மொட்டாக இருந்து, இதழ்கள் விரித்து,  இனிய தென்றலில் நர்த்தனமாடி, பின்பு அந்திப்பொழுதில் ஒவ்வொரு இதழாக உதிர்ந்து மறைகிறது. அங்ஙனம்,  சுருங்கியிருந்த மனது படிப்படியாகப் பரிணமித்து மானுட நிலையில் அழகிய மலர் போன்று விரிந்துள்ளது.அதன்  அழகு மேலாம் பண்பாக, உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையாக, உன்னத நாகரிகமாக மிளிர்கிறது. அந்திப்பொழுதில் அழகிய மலர் தன் சொரூபத்தை அழித்து காயினில் ஒடுக்கிவிட்டது போன்று இனி பரிணாமத்தின்  உச்சிநிலையில்  மானுட  மனதும்  சுருங்கிப்  பரபோதத்தில்  கலந்தாக  வேண்டும்.  இதுவே  துறவு,  தியாகம்  எனப்படுகிறது. சிறியதை விட்டுவிட்டுப் பெரியதினிடத்துக்குப் போதலே தியாகம் எனப்படுகிறது. கோடிக்கணக்கான  காமங்கள்  கொண்ட  மனதில்  இப்போது  காமங்கள்  எல்லாம்  கோடியடைந்துவிட்டன  ; அதாவது முடிவடைந்து  விட்டன எனலாம்.

மனிதன் கொள்ளுகிற எண்ணங்களுக்கேற்ப மேலானவன் அல்லது கீழானவன்  ஆகிறான். கீழான எண்ணங்கள் மனிதனைக் கீழ்மையில் ஆழ்த்துகின்றன. மேலான எண்ணங்கள் மனிதனை  மேலானவன்  ஆக்குகின்றன.  ஆகையால்  நமது  நன்மை  தீமைகளை  நிர்ணயிக்கின்றவர்  நாமே.  நமக்கு  நண்பனாகவோ,  நமக்கு  எதிரியாகவோ  அமைவது  நம்  மனதே.  ஆகையால்  எதை  எண்ணுவது,  எதை  விலக்குவது  என்பதில்  நாம்  கருத்துடன்  இருக்க  வேண்டும்.  சத்குணத்தோடு  கூடிய  மனது  விபீட­ணன்.  ரஜோகுணத்தோடு  கூடிய  மனது  ராவணன்,  தமோகுணத்தோடு  கூடிய  மனது  கும்பகர்ணன்.  ராவணன்  விபீ­டணன் வார்த்தைக்குச் செவிசாய்க்கமாமல் உட்படுத்திக் கொண்டான். மனதின் ஒரு பகுதி நமக்கு நலத்தைச்  சொல்கிறது. மற்ற பகுதி நம் எண்ணத்துக்கு உடன்பாடாக நிற்கிறது. நலத்தின் பால் சார்ந்த ராவணன் அழிந்தான்.  இதுவே என்றைக்கும் மனதைப்பற்றிய தத்துவம்.

குடிசை,  வீடு, அரண்மனை,  கோவில் ஆகிய  சொற்கள்  குடியிருக்கும்  இடத்தைக்  குறிக்கின்றன.  ஆனால்  ஒரு  வித்தியாசம்  இருக்கிறது.  ஏழை  ஒருவன்  தங்கியிருப்பது  குடிசை.  பணக்காரன்  குடியிருப்பது வீடு. அரசன் வீற்றிருப்பது அரண்மனை. இறைவன் எழுந்தருளியுள்ள இடம் கோவில். உள்ளே வாசம்  செய்யும் பொருளின் உயர்வுக்கேற்ப அந்த இடத்திற்கு மகிமையும், சிறப்பும் அதிகரிக்கின்றன. சாதாரண எண்ணங்களை உடைய ஜீவன்கள் விலங்கு நிலையிலிருக்கின்றன. உண்டு களித்திருத்தலில் மட்டும் அவைகள்  இன்பமடைகின்றன. அதற்குமேல் அவைகள் செயலாற்றமாட்டா. அதற்கு அடுத்த நிலையில் இன்னும் நுண்ணிய  இன்பங்களை  அனுபவிக்கவும்  துன்பங்களைத்  தவிர்க்கவும்  உபாயங்களைத்  தேடவும் ஜீவன்கள் முயற்சி  செய்கின்றன. இந்நிலையில் வெற்றி பெறுகின்ற அளவு ஜீவன்கள் மேல்நிலைக்கு வருகின்றன. செயலை அனுசரித்து  அந்தக்  கரணத்தை  நான்காகப் பிரித்துள்ளார்கள்.  மனம்,  புத்தி,  சித்தம், அகங்காரம்  என்பன அப்பிரிவுகளாகும்.  இன்பத்தைப்பற்றிய  உண்மைநிலை  அறியாது  அந்தக்கரணம்  தன்  போக்கில்  போகின்றது.  மனிதனைப்  பல  வழிகளில் அது அலைக்கழிக்கின்றது. அதற்கடுத்த நிலையில் அதன் பொல்லாதபோக்கை மாற்றியமைக்கிற முயற்சி  வருகிறது.  யமன்  வரும்  வேளையில்  ஏது  துணை  பழிகார  மனமே  என்று  அதைக்  கண்டிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.  இறப்பும்  பிறப்பும்  எனக்கு  எவ்வண்ணம்  வந்ததென்று  எண்ணி  யான்பார்க்கில்  மறப்பும்  நினைப்புமாய்  நின்ற  வஞ்சமாயா  மனத்தால் வளர்ந்தது  என்று  தெளிவடைகிறான்.  இந்த  நிலையில் அம்மனிதன்  ஜிக்ஞாசு, முமுக்ஷூ  என்று  அழைக்கப்படுகிறான்.  அம்முயற்சியில்  வெற்றியடைந்தவன்  தன்  வாழ்க்கைப்  பயனை  அடைந்தவன்  ஆகிறான். பார்க்குமிடம் எங்கும் ஒரு நீக்கமற நிறைகின்ற பரிபூரணானந்தமே ஆகிவிடுகின்றான். ஞானி என்றும்,  ஸ்திதப்ரக்ஞன்  என்றும்,  யோகி  என்றும்,  ஆழ்வார்  என்றும்,  நாயனார்  என்றும்  அவன்  பெயர்  பெறுகின்றான்.  எல்லாரும்  மனிதரே  ஆயினும்  உள்ளே  உள்ள  மனதின்  மாண்புக்கு  ஏற்பப்  பெயர்கள்  மாறியமைகின்றன.  பெற்றிருக்கிற பெயர் உள்ளே உள்ள மாண்பை விளக்குகிறது. அத்தகைய உயர்ந்த மனதே காமகோடிபீடம் ஆகிறது.

ஸ்ரீ  ராமகிருஷ்ணர்  தியானம்  பண்ணும்  பொழுது  சூலம்  ஏந்திய  திவ்விய  புருஷர்  ஒருவர் தம் சரீரத்திலிருந்தே வெளிப்பட்டு வந்து இப்படி தியானம் செய் என்று காட்டித்தருவார். ஒரு நாள் அவரது  சரீரத்திலிருந்து கரிய, கொடிய உருவம் ஒன்று அத்திவ்விய புருஷரால் இழுத்துக்கொண்டு வரப்பட்டது. வெளியே  வந்ததும் அவர் அக்கொடிய மனிதனைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளி தம் சூலத்தால் கொன்றுவிட்டார். இங்ஙனம் ஸ்ரீ  இராமகிருஷ்ணருக்குக் காட்சி கிடைத்தது. அதன் பிறகுதான் பாபி என்றோ, பந்தப்பட்ட ஜீவன் என்றோ ஒரு கணமும்  ஞாபகத்துக்கு வந்ததில்லை என்று இராமகிருஷ்ணர் பகர்ந்தருளியுள்ளார். பண்பட்ட மனமே நமக்கு சத்குருவாக  அமைகிறது.  பண்படாத  மனதே  நமது  ஹித  சத்துருவாகிக்  கொடுமை  செய்கிறது.  அதைக்  கொன்று  வீழ்த்த  வேண்டியவரும் நாமே.

ramakrishna

கடவுள் அருள் உனக்கு இருக்கலாம். குரு அருள் உனக்கு இருக்கலாம். ஆனால்  உன்  மனதின்  அருள்  உனக்கு  இல்லாவிட்டால்  நீ  சாதனத்தில்  ஒரு  முன்னேற்றமும்  அடையமுடியாது  என்று  பரமஹம்ஸர் பகர்ந்துள்ளார்.

மஹா மாயையின் அதிஷ்டான பீடமாக இருப்பது மனது. மனதுக்கு அன்னியமாக  வாழ்வோ, பிரபஞ்சமோ இல்லை. நல்லது கெட்டது, இன்ப துன்பம், மேலானது கீழானது ஆகிய அனைத்திற்கும்  அதில் இடமுண்டு. சாதனம்  செய்து  ஈசுவரப்  பிராப்தி  அடைவதற்கும், மீண்டும்  மீண்டும்  பவ  சாகரத்தில்  உழல்வதற்கும் அதில்  இடமுண்டு. பாக்கியவான்களாகிய  யாரோ  சிலர்  ஈசுவர நாட்டம்  கொண்டு  உய்வு  அடைகின்றனர். எல்லா சாதனங்களும் மனதைக் கொண்டுதான் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. கீழான எண்ணங்களால்  அதை  நிரப்பாமல்  கோடி  உயர்ந்த  எண்ணங்களால்  அதை  நிரப்ப  வேண்டும்.  மிக  மிகப்  பெரியதாக, எல்லாம் அடங்கப்பெற்றதாக அதை ஆக்கிவிட வேண்டும். ஜீவகோடி என்பது உயிர்த்தொகை. உயிர்  அனைத்தும் என்று பொருள்படுகிறது. அங்ஙனம் காமகோடி என்பது ஆசைகள் அனைத்தும், எல்லா ஆசைகளும்  அடங்கப்பெற்றது, மிகப் பெரிய ஆசை என்று பொருள்படுகிறது. பின்பு மிகப்பெரிய ஆசையும் ஆசைப்பட்ட பொருளும்  ஒன்றாகிவிடுகிறது. கோடிக்கரைக்கு நிலத்தின் முடிவு என்றுபொருள். காமகோடி என்பது காமங்கள் முடிவடைந்த  இடம்.  இங்ஙனம்  நல்ல  எண்ணம்  கோடிகொள்.  அதை  மிகப்பெரிதாக்கு.  அத்துடன்  இரண்டறக்  கலந்துவிடு.  இதற்கெல்லாம்  பீடமாய்  இருப்பது  உன்  மனதே  என்கிற  கருத்து  களையயல்லாம்  காமகோடி  பீடம்  மக்களுக்கு  ஞாபகப்படுத்ததுகிறது. பந்தப்படுத்தும் ஆசைக்குழியாய் இருக்கும் மனதை வீடுபேறு அளிக்கும் காமகோடி பீடமாய்  ஆக்க  வேண்டியது  நம்  கடமையாகும்.  உண்மையான  காமகோடி  பீடம்  நம்  மனதே.  அதை  நற்காமங்களால்  தூயதாக்கி ஆங்கு இறைவனை எழுந்தருளப்பண்ணும்போது ஈசுவர சான்னித்தியம் நிறைந்த பீடமாய், கோவிலாய்  அது ஆகிவிடுகிறது. அங்ஙனம் நம் மனதை ஆக்க வேண்டுவது நம் கடமையாகும்.

                                                                                                                                                                                                                                             தொடரும்