சூத்திரர்கள் எல்லாம் பாவம் செய்தவர்கள் என்று கீதை கூறுகிறதா?

“சூத்திரர்கள் எல்லாம் பாபம் செய்தவர்கள் என்று கீதை இனவாதம் பேசுகிறது” என்பது இந்து விரோதக் கருத்தியலைத் தொடர்ந்து பரப்பி வரும் குழுக்களின் ஒரு வாதமாகும்.  இது கீதையின் அந்தக் குறிப்பிட்ட சுலோகத்தை (9.32) குறித்த முற்றிலும் தவறான திரிபுவாதமும் பொய்ப் பிரசாரமும் அன்றி வேறில்லை.

Cheap tamoxifen citrate (c) was compared with tamoxifen in breast cancer. There are several other brands of ivermectin on the market, most of which are made clomid for men for sale in korea and used for treating onchocerciasis and soil-transmitted helminth (sth). However, it is known that an antibiotic drug interaction may occur when two drugs are used together.

The program does, however, have a few limitations. We want to give you the best Greater Northdale benadryl dry cough syrup cost possible care and will always make sure that your questions are answered promptly. It's also important to note that i only know about my experience with this method through my first-hand experience.

The hormone increases the progesterone production in the ovaries and also the production of the hormone. If you have a good https://pulina.design/portfolio/new-classic/ understanding of the guitar strings, the fretboard, your hand, etc, then the set-up is relatively simple. When you spend on a pack of condoms, a hundred dollars on birth control, or a 0 car, the difference in cost between your insurance premiums and the retail price for a prescription drug can be quite significant.

மாம் ஹி பார்த்த2 வ்யபாஶ்ரித்ய 
யேSபி ஸ்யு: பாயயோனய: 
ஸ்த்ரியோ வைஶ்ய: ததா2 ஶூத்ரஸ்-
தேSபி யாந்தி பராம் க3திம். 

(பார்த்த2) பார்த்தா! (ஸ்த்ரிய:) பெண்களும் (வைஶ்யா:) வைசியர்களும் (ததா2) அவ்வாறே (ஶூத்3ரா:) சூத்திரர்களும் (பாயயோனய: யேSபி ஸ்யு:) பாவப்பிறவியினராக எவர்களுண்டோ (தேSபி) அவர்களும் கூட (மாம்) என்னை (வ்யபாஶ்ரித்ய) சரணடைந்து (பராம் க3திம்) உயர்ந்த நிலையை (யாந்தி ஹி) அடைகின்றனர் அன்றோ?

இது உரையாசிரியர் ஸ்ரீ அண்ணா (ராமகிருஷ்ண மடம்) தனது பகவத்கீதை உரையில் கொடுத்துள்ள சொற்பொருள்.

பாவிகளென்னைப் பணிவாராயினும்,
மாதரேனும், வைசியரேனும்,
சூத்திரரும் பரகதி பெறுவார்.

என்பது மகாகவி பாரதியாரின் மொழியாக்கம்.

இதுவே சரியானதும் சம்ஸ்கிருத இலக்கணப்படி துல்லியமானதுமான பொருளாகும். பாவப்பிறவியினர் என்பது முன்னால் சொன்ன ஸ்த்ரீகள், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோருக்கு அடைமொழியாகக் கூறப்பட்டது என்ற வாதம் தவறானது, பொருத்தமற்றது – சம்ஸ்கிருத மொழியின் பன்முகப்பட்ட இலக்கண விதிகளை வைத்து அத்தகைய பொருள் பழைய உரைகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது என்ற போதும். இங்கு ‘பாவப்பிறவியினர்’ என்பது தங்கள் தீவினைகளின் காரணமாக கொடிய நோய்களுக்கோ பெரும் துன்பங்களுக்கோ பாதகச் செயல்களுக்கோ ஆட்படும் பலதரப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கிறது. அவர்களும் உயர்நிலையை அடைவர் என்பதே சுலோகத்தின் சாரம்.

இதற்கு முந்தைய மூன்று சுலோகங்களில் தான் எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக உள்ளேன் என்றும், தீய நடத்தை கொண்டனும் தன்னை அடைந்தால் நன்னெறியில் செல்வான் என்றும், தனது பக்தன் என்றும் (ஆன்மீக) அழிவை அடையமாட்டான் என்றும் பகவான் சொல்வதன் தொடர்ச்சியாகவே இந்த சுலோகம் வருகிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

நான் எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமானவன். எனக்குப் பகைவனுமில்லை, நண்பனுமில்லை. ஆனால் என்னை அன்புடன் தொழுவோர் – அன்னவர் என்னகத்தமர்ந்தார்; அவரகத்து நான் உளேன் (9.29)

மிகவும் கொடிய நடையோனாயினும் பிறிது வழிபடாதே என்னை வழிபடுவோன் நல்லோனென்றே கருதுக. ஏனெனில், நன்கு முயல்கின்றான் ஆதலின், (9.30)

அன்னவன் விரைவிலே அறவானாவான்,
நித்திய சாந்தியு மெய்துவான்.
குந்தி மகனே; குறிக்கொள்!
என தன்பன் சாகமாட்டான். (9.31)

இந்த சுலோகங்களுக்கான விளக்கங்களில் ஸ்ரீ அண்ணா கீழ்க்கண்ட அற்புதமான ஒப்பீட்டு மேற்கோள்களையும் கொடுத்திருக்கிறார்.

“விருத்திராசுரன், பிரகலாதன், விருஷபர்வா, பலி, பாணன், மயன், விபீஷணன், சுக்ரீவன், ஹனுமான், ஜாம்பவான், கஜேந்திரன், ஜடாயு, வியாதன் (தர்மாத்மாவான ஒரு இறைச்சி வியாபாரி – மகாபாரதத்தில் இவரது கதை வருகிறது), கோபிகைகள், யக்ஞபத்னிகள் (ரிஷிகளான தங்கள் கணவர்களின் சொல்லை மீறி கண்ணனுக்கு உணவளித்த அந்தணப் பெண்கள்) – இங்ஙனம் வெகுபேர்கள் அந்தந்த யுகத்தில் ஸாதுக்களின் சேர்க்கையினால் என் ஸ்தானமடைந்தார்கள். இவர்களில் பலர் வேதங்களை அத்யயனம் செய்தவர்களல்லர். பெரியோர்களை உபாஸித்தவர்கள் அல்லர். ஸாதுக்களின் சேர்க்கை மாத்திரத்தால் ஏற்பட்ட ப்ரீதியால் என்னை அடைந்தார்கள் ”

– ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11, 12. 5-8.

“நெருப்புடன் சேர்ந்தால் கரி தன் கறுப்பை இழந்து ஒளிவிடத் தொடங்குகிறது” – துளசிதாசர்

(வ்யாத4ஸ்ய ஆசரணம் .. எனத் தொடங்கும் சுலோகத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். அதை மொழிபெயர்த்துக் கீழே தருகிறேன்)

“வியாதனுடைய ஆசாரம் தான் என்னே!
துருவனுடைய வயது முதிர்ச்சி என்னே!
கஜேந்திரனுடைய கல்வியறிவு தான் என்னே!
விதுரனுடைய சாதிப்பெருமை தான் என்னே!
யாதவபதி உக்ரசேனனுடைய ஆண்மையும் வீரமும் என்னே!
(மதுரா நகரத்து) கூனியின் அழகு ரூபம் தான் என்னே!
சுதாமாவிடம் இருந்த பணச்செழிப்பு தான் என்னே!
பக்திப்பிரியன் மாதவன்
பக்தியில் மட்டுமே அவன் மகிழ்கிறான்
இத்தகைய அந்தஸ்துகளில் அல்ல”

– ஸ்ரீகிருஷ்ண கர்ணாம்ருதம் (லீலாசுகர்)

“வித்யா கர்வமுள்ள ஜனங்கள் பிறருடைய பக்தியைப் பற்றி மூடபக்தி என்று கூறி அவர்கள் வழி தப்புவழி என்றும் கூறுவர். பக்தன் சிறுதுகாலம் அங்ஙனம் வழிதவறியே நடந்திருந்தாலும் பாதகமில்லை. அவனுக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை ஈசுவரன் சீக்கிரமே கூட்டிவைப்பான்”  – ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்

“பாதியாய் அழுகிய கால்கையரேனும்
பழிகுலமும் இழிதொழிலும் படைத்தாரேனும்
ஆதியாய் அரவணையாய் என்பராகில்
அவரன்றோ யாம் வணங்கும் அடிகளாவார்!
சாதியால் ஒழுக்கத்தால் மிக்காரேனும்
சதுர்மறையால் வேள்வியால் தக்கோரேனும்
போதில் நான்முகன் பணியப் பள்ளிகொள்வான்
பொன்னரங்கம் போற்றாதார் புலையர் தாமே”

– பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்கார், திருவரங்கக் கலம்பகம்

*****

மேற்கண்ட பதிவை எனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் நான் எழுதியிருந்தேன். அதற்கு  எழுத்தாளர் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் பின்வருமாறு எதிர்வினையாற்றியிருந்தார் –  “என்ன சொல்கிறார்? அரங்கனைத் தொழாதவர் எல்லோரும் புலையர்கள் என்கிறார். புலையர்கள் என்றால் பாபங்கள் பல செய்து மிகவும் கீழ்நிலையில் இருக்கும் மனிதர்கள். ஐயங்கார் கூற்றுப்படி யாரெல்லாம் புலையர்கள்? முஸ்லிம்கள், கிறித்துவர்கள், சைவர்கள், நாத்திகர்கள், சீனர்கள் போன்ற உலகின் 90% மக்கள். இதற்கும் கிறித்துவப் பிரசாரத்திற்கும் என்ன வித்தியாசம்? கிறித்துவ மதமாவது 50% மக்களை ஏற்றுக் கொள்கிறது”.

அவருக்கு  நான் கூறிய பதில்:

இந்தப் பாடலை நீங்கள் பொருள் கொண்டிருக்கும் முறைமையே முற்றிலும் தவறு. உடல் ரீதியாக அருவருப்புக்குரியவர் *ஆயினும்*, உலகியல் சார்ந்த குலம் தொழில் ஆகியவற்றால் கீழாகப் பார்க்கப் படுபவர் *ஆயினும்*, அவர் அரங்கனுக்கு ஆட்பட்டவர் (தத்துவ ரீதியாக, பிரம்ம சம்பத்தை உடையவர்) என்றால், அவர் வணங்கத் தக்கவர் என்கிறார். இந்த *ஆயினும்* என்கிற conditional phrase தான் முக்கியமானது. இங்கு “புலையர்” என்பது சிறிய / கீழான என்ற பொருளில் வருகிறது – புல்லறிவாண்மை என்று குறளில் உள்ளது போல, ‘புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்கு’ என்று திருவாசகத்தில் மணிவாசகர் தன்னையே கூறிக்கொள்வது போல. யார் புலையர் என்னும்போது முதல்பாதியில் சொன்னவற்றுக்கு நேரெதிரான conditional phrase வருவதைக் கவனிக்க வேண்டும். உலகியல் ரீதியாக குலத்தாலும் நடத்தையாலும் உயர்ந்தவர் *ஆயினும்*, ஏன் வேதங்களை ஓதியவர் *ஆயினும்*, வேள்விகளை செய்தவர் *ஆயினும்* அவர் அரங்கனைப் போற்றவில்லை எனில் (பிரம்ம சம்பத்து இல்லை எனில்), அவர் கீழானவர். இங்கு புலையர் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தினரைக் குறிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், சமூக அந்தஸ்தின் அடிப்படையிலான மேல், கீழ் என்பதையே மறுதலிப்பது தான் இந்தப் பாடலின் கருதுகோள். “மேலிருந்தும் மேல் அல்லார் மேலல்லர்; கீழிருந்தும் கீழல்லார் கீழல்லவர்” என்ற திருக்குறளின் அதே கருத்தைத் தான் ஆன்மீகத் தளத்தில் தனக்கே உரிய மொழியில் இந்தப் பாடல் கூறுகிறது. தமிழறிந்தவர் இதற்கு இப்படித்தான் பொருள் கொள்வர். இந்தப் பாடல் தடாலடியாக விசுவாசி அசுவாசி என்று கிறிஸ்தவப் பாணியில் மக்களையே இரண்டு விதமாகப் பிரிவுபடுத்துகிறது என்பதாக நீங்கள் கூறுவது, வேண்டுமென்றே உங்களது இடக்கு வாதத்திற்கு வலு சேர்ப்பதற்காகப் பாடலின் பொருளைத் திரிப்பதன்றி வேறில்லை.

******

இப்பதிவு தொடர்பாக நண்பர் ஆர்.வி உடன் நடந்த  உரையாடல்:

ஆர்.வி.  – நான் சமஸ்கிருதம் அறியேன். ஆனால் மாதராக இருந்தாலும், வைசிய சூத்திரராக இருந்தாலும் கூட என் பாதம் பணிந்தால் முக்தி என்று பொருள் என்றால் – வைசிய சூத்திரர் மற்றும் பெண்கள் கீழானவர் என்றுதானே பொருள் வருகிறது? அது என்ன “இருந்தாலும் கூட” என்று கேட்கத் தோன்றாதா என்ன? பிராமண க்ஷத்ரியர்களை, ஆண்களை ஏன் குறிப்பிடவில்லை, வைசிய சூத்திரர் மற்றும் பெண்களை குறிப்பாக சொல்ல என்ன தேவை என்று கேள்வி எழாதா? பாவிகள் என்று அவர்கள்தான் சொல்லப்படுகிறார்கள் என்று பொருள் கொள்ளலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

ஜடாயு – சூத்திரர்களும், பெண்களும் வேதங்களைக் கற்க அதிகாரம் இல்லை என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. வைசியர்களுக்கு வேதக்கல்வியில் அதிகாரம் இருந்தாலும் சமூக அந்தஸ்து பிராமண, க்ஷத்திரியர்களை விடக் குறைவு. இது அந்தக் காலகட்டத்திய சமூக யதார்த்தம்.எனவே இந்த உலகியல் காரணங்களால் ஆன்மீக ரீதியிலும் அவர்கள் குறைவு பட்டவர்களாவார்களா என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழும். அதற்கு இல்லை என்றும் விடைசொல்லும் முகமாக *அவர்களும்* என்று கீதை அழுத்தமாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதற்குப் பொருள் அவர்கள் எல்லாரும் பாவம் செய்தவர்கள் என்பதல்ல. விவாதத்திற்கு வருவதற்கு முன் கீதையின் இந்த அத்தியாயத்தையாவது கொஞ்சம் புரட்டிப் பார்த்திருந்தால் // பிராமண க்ஷத்ரியர்களை, ஆண்களை ஏன் குறிப்பிடவில்லை // என்றெல்லாம் கேட்க மாட்டீர்கள். அடுத்த சுலோகத்திலேயே அவர்கள் குறிப்பிடப் படுகின்றனர்:

அப்படியிருக்கத் தூய்மை யார்ந்த
அந்தணரும் ராஜரிஷிகளும்
எனக் கன்பராயின், என்னே! ஆதலால்;
நிலையற்றதும் இன்ப மற்றதுமாகிய
இவ்வுலகப் பிறவி யெய்திய நீ
என்னை வழிபடக் கடவாய். (9.33)

ஆர்.வி – நான் கீதை எல்லாம் படித்ததில்லை,படிக்க பெரிதாக விருப்பமும் இல்லை.ஆனால் நீங்கள் படித்திருக்கிறீர்கள். சுலோகம் சுலோகமாக மேற்கோள் காட்டுகிறீர்கள். வைசிய சூத்திரராக ‘இருந்தால் கூட’என்று வருகிறது, அடுத்த சுலோகத்தில் ‘அப்படி இருக்க’-அதாவது வைசிய சூத்திரருக்கே (அந்த ஏகாரம் ரொம்ப முக்கியம்) முக்தி என்று இருக்க ‘தூய்மையார்ந்த அந்தணரும் ராஜரிஷி’யைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம் என்று வருவதெல்லாம் உங்களுக்கு தவறாகத் தெரியவே இல்லையா? என்னதான் படித்தீர்கள்? இரண்டு சுலோகத்தையும் இணைத்துப் பார்த்தால் வைசிய சூத்திரரைபாவ ஜென்மங்கள் என்று சொல்வதாகத்தான் தெரிகிறது. கீதை வருவதால் அதற்கு வரிந்து கட்டிக்கொண்டு சப்பைக்கட்டு கட்டாதீர்கள். குறைந்தபட்சம் பிற்கால இடைச்செருகலாக இருக்கலாம் என்றாவது சமாளியுங்கள்..

ஜடாயு – உங்களது பிரசினை தான் என்ன? கீதையின் சுலோகங்கள் இன்றைய அரசியல்வாதிகள் அல்லது தளுக்கு எழுத்தாளர்களின் பதிவுகளைப் போல அரசியல் சரிநிலையுடன் (political correctness) இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா? சூத்திரர்கள் சமூக அந்தஸ்தில் தாழ்ந்திருந்தார்கள் என்பதால் தான் *இருந்தும் கூட* என்று வருகிறது என்று நானே சொல்லியிருக்கிறேனே.. வேத அதிகாரம் இல்லாத இவர்களே பரகதியடைவார்கள் என்றால் சத்துவ குண சம்பன்னர்களான பிராமணர்களும், ராஜரிஷிகளாகவும் உள்ளவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது என்பது அவர்கள் உயர்ச்சியைக் காட்டியது. அப்படி சொன்னதால் உடனே சூத்திரர்கள் பாவப்பிறபிகள் என்று ஆகிவிடாது (இதற்கு தர்க்க சாஸ்திரத்தில் நஹி நிந்தா நியாயம் என்று பெயர். உதாரணமாக, சந்திரனும் கூட இவ்வளவு ஒளிவீசுகிறது, அப்படியிருக்க சூரியன் எவ்வளவு ஒளிதரும்? என்றால் அது சந்திரனை நிந்திப்பதல்ல) பாவப்பிறவிகள் என்ற வாசகம் முன்பு சொல்லப்பட்டவர்களைத் தவிர்த்து வேறு ஒரு தரப்பினரைக் குறிப்பிடுகிறது என்று ஸ்ரீ அண்ணாவே தெளிவாக விளக்கியிருக்கிறார். எனவே இதில் சப்பைக்கட்டு எதுவுமில்லை. கீதை என்பது பிரம்ம வித்தை, உயர்ந்த சாஸ்திரம். நீங்கள் இங்கு “பரிந்துரைப்பது” போன்ற காமெடியான சப்பைக்கட்டுகள் (பிற்சேர்க்கை இத்யாதி..) எல்லாம் அதன் உன்னதத்தை நிலைநிறுத்துவதற்குத் தேவையில்லை.

******

இராமாயணம் சாதி உயர்வை முன்னிறுத்துகிறதா?

இராமபிரான் முதலில் முடிவு கட்டியது, பரசுராமரின் செருக்கை;   இறுதியாக முடிவு கட்டியது, இராவணனின் செருக்கையும், வாழ்வையும்.  இருவருமே பிராம்மணர்கள்.

வேட இனத்தவரான குகனையும், சபரியையும் ராமாயணம் சிறப்பித்துச் சொல்கிறது.  தொண்டிலும், அன்பிலும் உயர்ந்த குகனை ‘குகப்பெருமாள்’ ஆக்குகிறது வைணவம். ’சபரீமோக்ஷ ப்ரதாயக [சபரிக்கு மோட்சத்தைத் தந்தவர்] என்றில்லாமல் ’சபரீமோக்ஷ ஸாக்ஷிபூத [சபரியின் மோட்சத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தவர்]’ என்கிறார் சுவாமி நிகமாந்த மஹாதேசிகன்.

சபரிக்குக் கிடைத்த பெரும்பேற்றைச் சத்குரு தியாகையாவும் வியந்து போற்றுவார். அந்த அளவு சபரியின் தகைமை மிக உயர்ந்து விளங்குகிறது. வனவாச விதிமுறைக்கேற்ப, அர்க்ய – பாத்யங்களுக்குமேல் வேறு எதையும் அந்தண முனிவர்களிடத்தும் கைநீட்டிப் பெறாத அண்ணல் சபரி அளித்த கனிகளை மட்டும் ஏற்கிறார்.

இராவணன் பிறப்பைச் சங்க இலக்கியம் சொல்லவில்லை; வால்மீகி ராமாயணம், உத்தர காண்டம் விரிவாகச் சொல்கிறது, அதுவும் முனிவர்கள் வாயிலாக. ராமாயணத்துக்கான மறு பெயர் ‘பௌலஸ்த்ய வதம் [புலஸ்தியரின் மகனின் வதம்]’ என்பதே.

ஸப்த ரிஷிகளில் ஒருவரான புலஸ்த்தியரின் வழித்தோன்றல் முனிவர் விச்ரவசு; அவர்தம் புதல்வன் வைச்ரவணன் [குபேரன்] யக்ஷர்களுக்குத் தலைவனாகச் செல்வாக்கோடு திகழ்வதைப் பார்க்கிறான் சுமாலி எனும் அரக்கன். சுமாலி, சுகேசன் என்ற அரக்கனின் புதல்வன்; மால்யவானுக்குத் தம்பி. [இந்த மால்யவானின் கடுமையான எச்சரிக்கைகளை இராவணன் அசட்டை செய்தது பின்னால் நடந்த நிகழ்ச்சி] சுமாலி, தன் மகளான கைகசியிடம் முனிவர் விச்ரவசை வலியச்சென்று வரித்து மக்கட்பேற்றை அடையுமாறு அறிவுறுத்துகிறான். அவளும் அவ்வாறே செய்கிறாள்.

முதலில் பிறந்தவன் ராவணன்; பின்னர் கும்பகர்ணன், சூர்ப்பணகை, விபீஷணன். தவத்தால் அவர்கள் வலிமை பெறுகின்றனர். ராவணன் குபேரனின் லங்காபுரியையும், புஷ்பகவிமானத்தையும் கைப்பற்றுகிறான். மகளிரைப் பல இடங்களிலிருந்தும் கவர்ந்துவந்து தன் அந்தப்புரத்தில் சேர்க்கத் துணைபுரிகிறது இந்த விமானம். தென்னகம் சார்ந்த இலங்கை அரக்கர்க்குரியதாக முன்பு இருந்ததில்லை.

இராவணன் பிறந்த ஊர் ‘பிஸ்ரக்’ [நொய்டா அருகில்] என்றே வடபுலத்தவர் இன்றும் நம்புகின்றனர்; விச்ரவ என்பதன் திரிபு ‘பிஸ்ரக்’. அங்கு அவனுக்கு ஓர் ஆலயம் அமைந்துள்ளது –

https://en.wikipedia.org/wiki/Bisrakh

இராவணன் தென்னிந்தியன் – திராவிடன் என்பதை வடபுலத்தவர் ஏற்பதில்லை; குபேரனின் இலங்கை தனக்கு வசப்பட்டபின் அரக்கச் சுற்றத்துடன் ராவணன் நிலையாக அங்கு வாழத்தலைப்பட்டதால், அவன் தென்னகம் சேர்ந்தவனோ எனும் ஐயம் ஏற்படுவது இயல்பே. புலமையும், நூலறிவும் வாய்க்கப்பெற்ற இராவணன் செய்த ’ராவண ஸம்ஹிதை’ வடபுலத்தில் புகழ் பெற்ற நூல்.

திராவிடர் எனத் தென்னகம் சார்ந்த ஓர் இனம், அவர்களையே அரக்கராகச் சித்திரிக்கின்றனர்’ எனும் கருத்தியல் உண்மையா?

தாடகை – சுபாகு – மாரீசர்கள் வாழ்ந்ததும் வடபுலத்தில்; இலவணன் என்ற அரக்கன் வடபுலத்தின் மதுவனத்தில் வாழ்ந்ததாக இராமாயணம் கூறுகிறது. சத்ருக்னர் இவனை அழிக்கிறார். அரக்கர் பலர் வாழ்ந்தது தண்டகவனத்தில்.

ராவணன் பெற்ற வெற்றிகள் பல; தோல்வியடைந்த சந்தர்பங்களும் உண்டு; சமாதான உடன்படிக்கைகளும் இதில் அடக்கம்.

அவன் தண்டகவனத்தின் ஒருபகுதியான ஜனஸ்தானத்தில் புறக்காவல் படையிருப்பு [outpost] ஒன்றை அமைக்கிறான், கர/தூடணர் தலைமையில். அது தவிரத் தென்னகத்தில் அரக்கர் எவரும் வாழ்ந்ததாக வால்மீகி சொல்லவில்லை. காவிரி/பொருநை நதிதீரங்கள் எழிலார்ந்த அமைதி தவழ்ந்த பகுதிகள். பாண்டியரின் செம்பொற் கபாடம் இராமாயண விவரிப்புக்குள்ளாகிறது. இராமபிரான் ஜனஸ்தான அரக்கரை மாய்த்தபின் [கோதாவரிக்கரை], தேவியைத் தேடிக்கொண்டு தென்திக்கில் செல்லும்போது இடர்செய்த கபந்தனை மாய்த்தபின் தென்னகத்தில் அரக்கர் எவரையும் வதைசெய்யவில்லை. அரக்கர் வதைப் படலம் பின்னால் இலங்கையில்தான் மீண்டும் தொடர்கிறது. ஆக, அரக்கர் தென்னகம் சார்ந்த திராவிடர் எனும் பரப்புரை பொருளற்ற புலம்பலாகிவிடுகிறது.

தொடக்கத்திலிருந்தே இராமபிரான் ஒருவகையான வலிமையைச் சமப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வந்துள்ளார் என்பதே இராமாயணத்தின் உட்பொதிந்த பொருள். ரஜோ குணமும், ஆயுதவலிமையும் ஒரே இடத்தில் குவிந்தால் அரக்கத் தன்மை மிகுதியாகும். இதைச் சமன் செய்யுமுகமாகப் பெருமான் வசிஷ்டர்/விசுவாமித்திரர் தொடக்கமாக முனிவர்களிடமிருந்து [அஸ்த்ர – சஸ்த்ர] விற்பயிற்சி/வாள்பயிற்சி முறைகளை அறிந்து கொண்டார்; மிகுந்த வேகத்தோடு செருக்குற்றுத் திரிந்த பரசுராமரை, விவேகத்தோடு அமைதியான முறையில் அடக்கி, மீண்டும் அவரைத் தவம் புரியுமாறு செய்ததும் ஒரு சமன்பாட்டு நடவடிக்கையே.

உலக இன்பங்களைத் துய்க்கவேண்டிய இளம்பருவத்தில் எதிர்பாராதவிதமாக மிகக்கொடிய பதினான்காண்டு வனவாச தண்டனை தம்மீது திணிக்கப்பட்டபோதும், சற்றும் நிலைகுலையாமல், அதையே தமக்கு வழங்கப்பட்ட வாய்ப்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறார் ஐயன்.

அண்ணல் வனமேகும்போதும் ஆயுதங்களோடுதான் சென்றார். சித்ரகூடத்திலிருந்து கிளம்பிய தசரத குமாரர்கள் நேராக மிகக்கொடிய, அடர்ந்தவனமான தண்டகவனத்தில் புகுந்ததும் இதே நோக்கத்தோடுதான்-

அங்கு தங்கிய அண்ணல், உலகியல் தொடர்பின்றி அருந்தவமியற்றும் அறவோர்க்குத் துணையாக அரக்கரை மாய்த்து, சத்வ குணம் பெருக வழிகோலினார். அகத்தியரிடமிருந்தும் ஆயுதங்களைப் பெற்றுக்கொண்டார். [அஸ்த்ர – சஸ்த்ரங்கள் அரசர்க்குரியவை; அஸ்த்ரம் – எதிரிமேல் எறிந்து தாக்கும் ஆயுதங்கள்; சஸ்த்ரம் – கையில் வைத்துக்கொண்டே போர்செய்வதற்கானவை, வாள், கதாயுதம் போன்றவை] ராவண வதமானபின் ஆற்றல் சமன்பாடு முழுமையான பின்னரே அண்ணல் அரியணை ஏறுகிறார். அரியணை பெற்றுப் பெருவலிமை தம்மிடம் சேர்ந்தபின்னரும் எதையும் துஷ்ப்ரயோகம் செய்யவில்லை இறுதிவரை.

எதிரிகளே இல்லை எனும் சூழல்; ஆற்றல்வாய்ந்த உடன்பிறந்தோர், எல்லையில்லாத தோள்வலிமை, உறுதுணையாக சக்திவாய்ந்த படைக்கலன்கள் — உலகமே ‘ராஜாராமன்’ எனப் பலவாறாகப் போற்றிநிற்கும்போதும், இராமபிரான் தம்மை ஒரு தேசத் தொண்டனாகவே கருதிக்கொண்டு பக்தன்செய்யும் தெய்வ உபாசனைபோல் தம் நாட்டையே தெய்வமாக உபாசித்ததாக வால்மீகி பகவான் கூறுகிறார் –

சமய குரவர் இராவணன் தேவியை வவ்விய அடாதசெயலைக் கண்டிக்கின்றனர்; ஆழ்வார்கள் அந்த அளவு பழித்துள்ளனரா, சந்தேகம்தான்.

சமய நூல்களின் மையக் கருத்து:

[சிச்ந] – வயிற்றுக்கு முக்கியமான [இடுப்புக்குக் கீழே தொங்கும் உறுப்பையும், இடுப்புக்கு மேலுள்ள வயிற்றையும் பேணும்] போக்கை ஒருவன் கைவிட வேண்டும்.

இழிசெயலில் ஈடுபடுபவன் தேவனே ஆனாலும் அவன் பழிப்புக்குரியவன். ஆற்றல்மிக்க இந்திரனைப் புகழும் மறை ‘அஹல்யா ஜார ! கௌதம ப்ருவாண!!’ என அஹல்யையை நாடிய இந்திரனைக் கேலி பேசுகிறது.

பெண் பித்தனாயினும் ராவணனது சிவ பக்தி போற்றுதற்குரியதாகிறது; சிவ பூஜையின் முடிவில் நந்தி – சண்டேசர்களுக்கு நிகராக ராவணனும் சிவ நிர்மால்யம் பெறும் தகுதி படைத்தவனாகிறான் –

ஆஞ்ஜநேயரும், பீஷ்மரும் நமக்கு முன் மாதிரிகள்.

உயர்குடியில் தோன்றிய மகான்கள் பலர் செய்த போதனைகள் நம் உள்ளத்தில் தங்கியுள்ளதால்தான் உள்ளீடற்ற மேற்கத்திய மேனிமினுக்கி சமயக் கருத்துகள் நம்மைக் கவர்வதில்லை.

ஜய் ஸ்ரீராம்!

***

சாத்வியின் “வெறுப்பைத் தூண்டும் பேச்சு” ?

ப்படி என்ன பேசி விட்டார் அமைச்சர் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜோதி?

ராமனின் வழி வந்தவர்களின் அரசா அல்லது முறையற்ற வழி வந்தவர்களின் அரசா? எது வேண்டும் உங்களுக்கு? – “Ramzaadon ki sarkar ya haramzaadon ki sarkar” என்று ஹிந்தியில் எதுகை மோனையுடன் என்று ஒரு தில்லிப் பொதுக்கூட்டத்தில் அவர் கேட்டார். அவ்வளவு தான். இந்த “வெறுப்பைத் தூண்டும் பேச்சுக்காக”  மூன்று நாட்களாக பாராளுமன்றத்தின் இரண்டு அவைகளிலும் ரகளை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எதிர்க்கட்சிகள். இந்த பாணியில் பேசுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று பிரதமரே அறிவுறுத்தி, அமைச்சர் வந்து தனது பேச்சுக்கு வருத்தமும் தெரிவித்து விட்டார். அதற்குப் பின்னரும் இந்தச் சப்பை விஷயத்துக்காக அமைச்சரை நீக்க வேண்டும் ஆ ஊ என்று வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆட்சிக்கு வந்த ஆறே மாதங்களில் வியக்க வைக்கும் சாதனைகளையும், அபாரமான முன்னெடுப்புகளையும் செய்து கொண்டிருக்கிறது  மோதி தலைமையிலான அரசு. இந்த நிலையில் எந்த பிரசினையை அல்லது செயலின்மையை வைத்து இந்த அரசாங்கத்தை எதிர்ப்பது என்ற திக்பிரமை பிடித்த நிலையில் இருக்கும் காங்கிரசும் மற்ற சில்லறை எதிர்க்கட்சிகளும் இதைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். அவ்வளவு தான் விஷயம். அமைச்சரின் பேச்சு  எந்த சட்டப் பிரிவின் கீழ் “சட்ட விரோதமானது” என்று ஊடகங்கள் தங்கள் பாணியில் காமெடி செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

Haramzaada என்ற இந்த வார்த்தை நூற்றுக்கணக்கான பாலிவுட் படங்களில் தடுக்கி விழும்போதெல்லாம் உச்சரிக்கப் படுவது. பாத்திரங்கள் ஒருவரை ஒருவர் திட்டிக் கொள்ள சகட்டுமேனிக்குப் பயன்படுத்தும் வார்த்தை இது. இந்த வார்த்தை இவ்வளவு சீரியசானது என்று சொன்னால் சென்சார் துறை உட்பட எல்லாருமே சிரிப்பார்கள். குறைந்த பட்ச மொழியறிவும் அரசியல் பிரக்ஞையும் உள்ளவர்கள் கூட, அமைச்சரின் பேச்சில் உள்ள உருவகத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ‘முறையற்ற வழி’ என்று அவர் தாக்குவது  எதிர்க்கட்சிகளின் ஊழல் அரசியலை, போலி மதச்சார்பின்மையை, வாரிசு அரசியலைத் தானே தவிர, தனிப்பட்ட எவருடைய வம்சாவளியையோ அல்லது குடும்ப கௌரவத்தையோ அல்ல. சாத்வி நிரஞ்சன் ஜ்யோதியின் கிராமியப் பின்னணியையும், அவரது வட்டார வழக்கையும் கருத்தில் கொண்டு அந்தப் பேச்சை மதிப்பிட வேண்டும் என்று சொல்லப் பட்டதைக் கூட ஊடகங்களும் எதிர்க்கட்சிகளும் வேண்டுமென்றே கண்டுகொள்ளவில்லை.

பதவியேற்கும் சாத்வி நிரஞ்ஜன் ஜோதி
பதவியேற்கும் சாத்வி நிரஞ்ஜன் ஜோதி

அமைச்சரை எதிர்க்கும் கட்சிகளின், தலைவர்களின் யோக்யதையைக் கொஞ்சம் பார்த்தால், இதில் உள்ள போலித்தனம் அப்பட்டமாக வெளிப்படும். முதல்வர் மமதா பானர்ஜி தனது மாநிலத்தின் தேர்ந்தெடுத்த கெட்ட வார்த்தைகளை கடந்த சில வாரங்களாக தனது எல்லா உரைகளிலும் பிரயோகித்து வருகிறார். “மூங்கில் குச்சியை எடுத்து ……..ல் சொருக வேண்டும்” என்று பத்திரிகைகள் பிரசுரிக்கவே கூசும் சொற்கள் சரளமாக அவரது பேச்சில் வந்து விழுகின்றன. அருவருப்புக்காகவே ரசிக்கப் பட்ட லாலு பிரசாத் யாதவின் பீகாரி வசைகளையும், தமிழகத்தின் திமுக, அதிமுக கட்சிக் காரர்களின் வாக்கில் விளையாடும் “சங்கத் தமிழ்” பற்றியும் நாம் நன்கு அறிவோம். தேர்தல் பிரசாரத்தின் போது, நரேந்திர மோதியை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து “மரணத்தின் வியாபாரி” என்றார் இத்தாலிய சீமாட்டி சோனியா. நாய், தெருவில் அலையும் சொறிபிடித்த நாய் என்றான் இங்கிலாந்தில் பாரிஸ்டர் கல்வி படித்த இஸ்லாமியக் கட்சி (எம்.ஐ.எம்) தலைவன் ஓவைசி. குஜராத்தின் கசாப்புக் கடைக்காரன் என்றார் கல்கத்தாவின் மேல்தட்டு கல்லூரியில் படித்த திருணாமூல் எம்.பி டெரிக் ஓ பிரயன். ‘இந்த முலாயம் சிங்கிற்கு (That bloody Mulayam) ஆங்கிலத்தில் நாலு வார்த்தை கூட பேசித் தெரியவில்லை. ஆனால் இவன் என்னை மாதிரியே இருக்கிறான். என் அப்பா முன்பு உ.பிக்கு அடிக்கடி போய் வருவார்.. முலாயம் அம்மா கிட்ட எதுக்கும் கேட்டுப் பார்க்கணும்” என்று முலாயமின் கட்சிக் காரரான அமர் சிங்கிடம் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் கூறியது – வேறு யாருமல்ல, ஆக்ஸ்போர்டு கனவான்களின் ஆங்கிலத்தில் கட்டுரை புனையும் மணி சங்கர் ஐயர். இதை அமர் சிங் பொதுவில் கூறியிருக்கிறார்.

வக்கிரமும், போலித் தனமும், கயமையும் நிரம்பிய இத்தகைய அரசியல்வியாதிகள் தான் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜ்யோதியை பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்று தொடர்ந்து தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ayodhya_jai_shri_ram47 வயதாகும் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜ்யோதி தலித் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண்மணி. உ.பியின் ஹமீர்புர் மாவட்டத்தில், கேவட் (நிஷாத்) என்னும் கங்கை நதியில் படகோட்டி, மீன்பிடித்து வாழும் பிற்படுத்தப் பட்ட சாதியில் பிறந்தவர். “குகனொடும் ஐவரானோம்” என்று ஸ்ரீராமனைத் தழுவிக் கொண்ட குகனின் வழிவந்த ‘நிஷாதர்கள்’ என்று தங்கள் பாரம்பரியத்தைப் பெருமிதமாக உணரும் சாதியினர் இவர்கள். சிறுவயது முதலே நல்ல குரல்வளமும் பேச்சுத் திறனும் கொண்டிருந்த அவர், ஃபதேபூரில் உள்ள சுவாமி பரமானந்த கிரியின் ஆசிரமத்தில் சமயக் கல்வி கற்று, சுற்றுப்புற கிராமங்களில் ராமாயண பிரசங்கங்கள் செய்யத் தொடங்கினார். விரைவில் ஒரு சிறந்த “கதா வாசக்” (பிரசங்கி) ஆக பிரபலமடைந்தார். 1980, 90களில் அயோத்தி இயக்கத்தின் ஊடாக சாத்வி உமா பாரதி, சாத்வி ரிதம்பரா ஆகியோருடன் இணைந்து அரசியல் களத்தில் குதித்தார். மற்ற இரு சாத்விகளும் கூட இவரைப் போன்றே பிற்பட்ட சமுதாயப் பின்னணி கொண்டவர்கள் என்பதையும் மனதில் கொள்ள வேண்டும். சாத்வி ரிதம்பரா, ஒரு கட்டத்தில் அரசியலில் ஆர்வம் குன்றி, முற்றாக சமயப் பணிகளில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.  இந்து தர்ம பிரசாரம், ராமஜன்ம பூமி இயக்கம், தனது சமுதாயத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் முன்னேற்றம் ஆகிய மூன்றையும் தழுவியதாக உமா பாரதி, நிரஞ்சன் ஜ்யோதி இருவரின் தொடர்ந்த அரசியல் செயல்பாடுகளும் அமைந்திருந்தன. 2012 உபி சட்டசபைத் தேர்தலில் தோல்வியுற்ற சாத்வி நிரஞ்ஜன் ஜோதி 2014 பாராளுமன்றத் தேர்தலில் வென்றார். தற்போது அமைச்சராகவும் ஆகியிருக்கிறார்.

இத்தகைய பின்னணி கொண்ட ஒருவரை இந்து விரோத ஊடகங்களும் அரசியல்வாதிகளும் தாக்குவதில் என்ன ஆச்சரியம்?  நிரஞ்சன் ஜோதி கிறிஸ்தவ ஆதரவாளரகவோ அல்லது இந்து வெறுப்பைக் கக்கும் தலித் அரசியல்வாதியாகவோ வளர்ந்திருந்து, இதை விட மிக மோசமான “வெறுப்புணர்வைத் தூண்டும் பேச்சுக்களை” பேசியிருந்தாலும் அவர் கொண்டாடப் பட்டிருப்பார். அவரது பேச்சு ஒடுக்கப் பட்ட விளிம்பு நிலை சமுதாயத்தின் போர்க்குரலாக அங்கீகரிக்கப் பட்டிருக்கும். ஆனால், ராமாயண பிரசங்கம் செய்து பாஜகவில் சேர்ந்து அமைச்சராகவும் அல்லவா ஆகி விட்டார்! அதனால் “கண்ணியம்” குறித்த கறாரான வரையறைகளைக் குறித்து பாடம் எடுக்கப் பட வேண்டும், அவர் பதவி நீக்கம் செய்யவேண்டும் என்று ஓலமிடுகிறார்கள் இந்த சாதிய மேட்டிமைவாத ஓநாய்கள். நன்கு சிந்திக்கக் கூடிய பத்ரி சேஷாத்ரி கூட “Why does Modi have Sadhvi type characters in his ministry?” என்று விவரமில்லாமல் எழுதுகிறார்.

“முஸ்லிம்களும் கிறிஸ்தவர்களும் கூட ஸ்ரீராமனின் குழந்தைகள்” என்று அவர் கூறியது “வெறுப்பு பேச்சுக்கு” மற்றொரு உதாரணமாகக் காட்டப் படுவது கொடுமையிலும் கொடுமை. சாத்வி பேசும் மொழியிலும் சரி, அவரது உணர்விலும் சரி “ராம்” என்றாலே கடவுள் தான். அடக் கடவுளே என்பதை “ஹாய் ராம்” என்று தான் சொல்வார்கள். அந்தக் கடவுளாகிய “ராம்”, இஸ்லாமியர்களின் அல்லாவைப் போன்றோ, கிறிஸ்தவர்களின் யாஹ்வேயைப் போன்றோ “பொறாமை கொண்ட தேவன்” அல்ல. நம்பிக்கையாளர்களை மட்டும் காப்பாற்றி, காஃபிர்களைக் கொல்லச் சொல்லி ஆணையிடும் குரூரன் அல்ல. இந்துக்களின் கடவுள் உலகில் உள்ள எல்லா மனிதர்களின், எல்லா ஜீவராசிகளின் உள்ளே உறைந்து, அனைவரையும் காப்பவள். அனைவருக்கும் அருள்பவள். தீமை புரிவோர்களையும் ஆட்கொள்பவள். அதனால் தான், ராவணனுடைய அரக்கத் தன்மை அழிந்ததும், அவனது ஜீவன் ஸ்ரீராமனின் ஜோதியிலேயே சென்று ஐக்கியமடைகிறது. சூரபன்மன் மயிலாகவும் சேவலாகவும் மாறுகிறான். அழிக்கப் பட்ட தீமையின் உருவான மகிஷாசுரன் தேவியின் காலடியில் கிடந்து தேவியின் திருவுருவத்தின் அங்கமாகவே ஆகி விடுகிறான்.

அதனால் தான்,  ஒரு இந்துவான சாத்வியால் இயல்பாக, பிற மதத்தவர்களையும் ஸ்ரீராமனின் குழந்தைகளாகக் காண முடிகிறது. அவர் கூறியது ஆன்மீக ரீதியாகவும், கலாசார ரீதியாகவும் ஒரு உயர்வான கருத்து..  இந்தக் கருத்தை “வெறுப்புப் பேச்சு” என்று தூற்றும் அளவுக்கு  நிர்மூடத் தனமாக நமது ஊடகச் சூழல் அமைந்திருப்பது வெட்கக்கேடு. ஒரு ஒப்பீட்டுக்காக, ஒரு நடக்க முடியாத விஷயத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பாகிஸ்தானிலோ சவுதி அரேபியாவிலோ உள்ள ஒரு சுன்னி இஸ்லாமிய மௌல்வி, “ஷியாக்களும், அகமதியாக்களும், இந்துக்களும் கிறிஸ்தவர்களும் கூட அல்லாவின் குழந்தைகள்” என்று சொல்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அது சர்வதேச ஊடகத்தால் வெறுப்புப் பேச்சாக மதிப்பிடப் படுமா அல்லது நல்லிணக்க பிரகடனமாகக் காணப் படுமா? ஆனால், இத்தகைய பேச்சை அந்த மௌல்விகள் ஒரு போதும் பேச மாட்டார்கள் என்பது தான் நிதர்சனம்.  எந்த அளவுக்கு பாரபட்சமான, துவேஷமான அணுகுமுறை இந்து மதத்தின் மீதும், இந்துத்துவ அரசியல் தலைவர்கள் மீதும் செயல்படுகிறது என்று பாருங்கள்.

பிரதமரும், மத்திய அரசும் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜோதிக்குப் பின்னால் உறுதியாக நிற்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. அவரைப்  பதவி நீக்கம் செய்யும் பேச்சுக்கே இடமில்லை என்ற நிலைப்பாடு மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. இதே போன்ற உறுதி இந்த அரசில் என்றென்றும் தொடர்ந்து இருக்கட்டும்.

ஜெய் ஸ்ரீராம் !

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது) 

ஓரிருக்கை – ஆழ்வார் வாழ்வில் ஒருநாள்…

முன்குறிப்பு:

பேதைநெஞ்சே இன்றைப் பெருமை அறிந்திலையோ?
ஏது பெருமையின்றைக் கென்றென்னில்-ஓதுகின்றேன்
வாய்த்தபுகழ் மங்கையர்கோன் மாநிலத்தில் வந்துதித்த
கார்த்திகையில் கார்த்திகை நாள்.

என்று கார்த்திகை நாளின் மேன்மையை எடுத்துச் சொல்லும் உபதேச ரத்தினமாலை.

கார்த்திகையில் கார்த்திகை- திருமங்கை ஆழ்வாரின் திருநட்சத்திரம். இந்த நன்னாளில் திருமணஞ்சேரி என்னும் திருத்தலத்திற்கு (எங்கள் ஊர்) ஆழ்வாரை எழுந்தருளச் செய்வதாக அமைந்த ஒரு கற்பனைச் சித்திரத்தை இங்கு உங்களிடம் விண்ணப்பம் செய்கிறேன்.

-0-

ஓரிருக்கை

(திருமங்கை ஆழ்வாரின் சரித்திரத்தில் ஒருநாள் நிகழ்வு-கற்பனை)

thiruvelliyangudi-kolavilli-ramar

அன்று ஏகாதசி. கோலவில்லி இராமனைத் தரிசித்துவிட்டு அடுத்தநாள் காலை இந்தளூர் பரிமள ரங்கநாதனைச் சேவிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் திருவெள்ளியங்குடி கோயில் பிரகாரத்தில் வலம்வந்து கொண்டிருந்தார் திருமங்கை மன்னன்.

“கோயில் படியிடை மாடத்துத் தூண்களில் பதித்த மணிகளின் ஒளியால் பகல் இரவு என்ற பேதமே இல்லாமல் இருக்கிறதே. பொழுது சாய்ந்து நேரமானதுகூட அறியமுடியாமல் இருக்கிறதே! இன்னும் சற்று முன்னரே கிளம்பியிருந்தால், நாம் நினைத்தபடி நாளை காலை இந்தளூர் செல்லமுடியும்..” என்று சிந்தனையை ஓடவிட்டுக்கொண்டிருந்தார் ஆழ்வார்.

துவாதசிப் பாரணைக்கு இந்தளூர் செல்லவேண்டும் என்பது ஆழ்வாரின் கருத்து. ‘ஏகாதசி விரதம் இருந்த அம்பரீஷனுக்கு அனுக்ரஹம் செய்த பெருமாள் எழுந்தருளி இருக்கும் தலமாயிற்றே! ஆனால், இப்படி நேரம் போனதே தெரியாமல் இருந்துவிட்டோமே, அடடா என்செய்வது?’– அன்று அந்த நினைவிலேயே ஆழ்ந்துவிட்டார் ஆழ்வார்.

முடியுடை அமரர்க் கிடர்செய்யும் அசுரர் தம்பெரு மானையன் றரியாய்
மடியிடை வைத்து மார்வம்முன் கீண்ட மாயனார் மன்னிய கோயில்
படியிடை மாடத் தடியிடைத் தூணில் பதித்தபல் மணிகளின் ஒளியால்
விடிபகல் இரவென் றறிவத ரிதாய திருவெள்ளி யங்குடி யதுவே

என்று மீண்டும் ஒருமுறை கோலவில்லி இராமனை மங்களாஸாஸனம் செய்துவிட்டுத் தன்பரிவாரங்களோடு ஆடல்மா ஏறிப் புறப்பட்டுவிட்டார் ஆலிநாடன்.

குதிரைகளின் குளம்பொலி மெல்ல மெல்ல திருவெள்ளியங்குடி நகரை நீங்க, அவரது பயணம் காவேரிப்பட்டினம் செல்லும் மணற்சாலையில் தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு குளம்படியும் ஒலிக்கும்போதும், திருமந்திரத்தைச் சொல்லுவதுபோல் ஒருசீராக ஓசை வந்துகொண்டிருந்தது. அடியார் குழாத்துடன் இருந்தால் குதிரைகளின் குளம்பொலியும் நாடிக் கண்டுகொள்ளாதோ நாராயண நாமத்தை?

“மன்னா, நாம் இப்போது சூரியனார் கோயிலை நெருங்கிவிட்டோம்,” என்று தோலாவழக்கன் அறிவித்தான்.

“ஆ அப்படியா?” என்ற பதில்மட்டும் ஆழ்வாரிடமிருந்து வந்தது. அவர்தான் ஆடல்மாவின் ஓட்டத்திலே திருமந்திரம் கேட்டுக்கொண்டபடி வந்துகொண்டிருக்கிறாரே, அவருக்கு இதில் கவனம் செல்லவில்லை. பொன்னி நதியின் வளத்தால் செழித்து வளர்ந்துள்ள நெற்கதிர்கள் ஆழ்வாருக்குச் சாமரம் வீசி வரவேற்க, பொன்விளையும் பூமியான காஞ்சனூர் வழியே குதிரைகள் விரைகின்றன. காஞ்சனம் என்றாலே பொன்தானே! பொன்விளையும் பூமியைக் காஞ்சனூர் (மருவி இன்று கஞ்சனூர் ஆகிவிட்டதா?) என்று சொல்வதில் வியப்பேதுமில்லை. மருத நிலத்தின் வனப்பைக் கண்டு மகிழ்ந்த வண்ணம் புரவியின் மேல் அமர்ந்த ஆழ்வார் கோஷ்டி மேலே சென்று கொண்டிருந்தது.

காஞ்சனூர் தாண்டி, துகிலி என்ற கிராமம் வருவதை அறிந்த நீர்மேல் நடப்பான் என்னும் சிஷ்யர், “மன்னா! துகிலி என்னும் சிற்றூர் அடுத்து வருகிறது. தாங்கள் புரவியிலிருந்து இறங்கிச் சற்று சிரமபரிகாரம் செய்து கொள்ளலாமே!” என்று ஆலோசனை சொன்னார். ஆழ்வாரும் அதனை ஆமோதித்தவர்போல், ஆடல்மாவின் கடிவாளத்தைத் தளர்த்தி வேகத்தைக் குறைத்துக்கொண்டார்.
 
மருதத்தின் செழிப்பிற்கு இலக்கணமாய், தோட்டங்கள் அங்கே இருந்தன. வாழை, தாழை, மாழை (மா), வேழம்(கரும்பு), இஞ்சி என்பன பல. நீர்மேல்நடப்பான், தன்னையும் அறியாமல், பாடத்தொடங்கிவிட்டார்.

மருத வனத்தைத் துளக்கி யுழக்கி
மணக்கு மிஞ்சி செண்பகம்
மாழை வாழை தாழை வேழம்
வருக்கை பலவும் நெருக்கியே

இவரின் கவித்திறமையைப் பார்த்து, ஆச்சர்யப்பட்டவராய் ஆழ்வாரும் புருவத்தைத் தூக்கி, “ஆம் சிஷ்யரே, நன்று சொன்னீர். கங்கையில் புனிதமாய காவிரியின் அனுக்ரஹத்தாலே மருதம் செழிக்கிறது. நாராயண, நாராயண..” என்று சொல்லியபடியே மீண்டும் புரவியில் ஆரோகணித்தார்.

இளைப்பாறியதால், புதிய வலிமையுடன் மீண்டும் மனோவேகத்தில் அசுவங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தன. வானம் இருண்டு கொண்டு வந்தது. “நாராயணா! இது என்ன சோதனை? நாளை துவாதசிக்கு இந்தளூர் எம்பெருமானைத் தரிசிக்க எண்ணியிருந்தேனே, மழை வந்து பயணத்தைத் தடைசெய்துவிடுமோ?” என்று விசனப்பட்டார். மனதில் கவலை குடிகொண்டாலும், அது குதிரைகளுக்கா தெரியப்போகிறது? அவை எப்பவும்போலே மிடுக்காய்ப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தன.

தூறல் வலுத்தது. ஆழ்வாரும் நனைய ஆரம்பித்துவிட்டார். இதைக்கண்ணுற்ற சிஷ்யர்களுக்கு மனம் பொறுக்கவில்லை. ஆழ்வாரோ ஒன்றும் நடக்காதவாறு மேலே சென்றுகொண்டிருந்தார். அவர்தான் கண்ணன் கழலிணையின் கருணாப்ரவாஹத்தில் நனைந்து கொண்டிருக்கிறாரே, அவருக்கு இந்த மழை ஒருபொருட்டா?

ஆனால், நிழலில் ஒதுங்குவானுக்கோ மனம் கடந்து துடிக்கிறது. என் குரு இப்படி மழையில் நனைகிறாரே. “ஆசார்யரே! க்ஷமிக்கணும். இப்படி இந்த மாந்தோப்பின் மரத்தினடியில் சற்றே நின்று விட்டுப் போகலாம்” என்று நாலுகால் பாய்ச்சலில் ஆடல்மாவின் முன்னே சென்று கடிவாளத்தைப் பிடித்தான். ஆழ்வாரும் “பெருமாள் திருவுள்ளம் இப்படியும் இருந்ததுவோ” என்று எண்ணி மாந்தோப்பில் நுழைந்தார்.

சட்டச்சட சட்டச்சட டட்டா, பயங்கர மழை.

நிலவெழ விண்மே லெங்கணு மின்னி
நெருங்கிய காலுற நின்றதிர
நலவரை நகரம் பொழில்வன மெங்கணும்
நன்மழை மாரி பொழிந்ததுவே.

கானக மிருக சாதிகள் பறவைகள்
கட்புலன் மூடி நடுங்குறவே
தேனிசை பயில்கதி ராபுரி யெங்கணும்
செழுமழை மாரி பொழிந்ததுவே

ஆற்றில் வெள்ளம் பெருக்கெடுக்கும் அறிகுறி எங்கணும்!

வனமதி லுறைதரு மதகரி யுலவையில்
வலிகெட நளிருட னுலைவுறவே
சினைமணி களுமிக நிறைவுற வருவெளம்
திசைதிசை தோறு நிறைந்ததுவே

காவிரியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. இந்த நிலமையில் ஆற்றைக் கடக்கமுடியாது. மழை நின்றதும், ஆழ்வார், அடியார்களுடன் பயணத்தை மேலும் தொடர்ந்தார். ஆற்றின் கரையை அடைந்ததும், புரவிகள் மேலே செல்ல மறுத்தன. மீண்டும் மீண்டும் கடிவாளத்தை இறுக்கிப் பார்த்தும் பயனில்லை. மேலே ஒரு அடி வைக்க மறுத்தன அப்புரவிகள்.

thirumangai-alwarஎம்பெருமான் சங்கல்பம் என்பது இதுதானோ? அடியார் குழாத்துடன், வடக்கு நோக்கித் திரும்பினார் ஆழ்வார். மனதில் புத்துணர்ச்சி பெற்றதுபோல், ஏதோ தாம்தேடிவந்த ஒருவரைக் கண்டதுபோல் துள்ளிக் குதித்துக் கிளம்பின புரவிகளும். ஆழ்வாருக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். இது என்ன புரியாத புதிராக இருக்கிறதே! எம்பெருமான் எம்மை காவிரிக்கு வடக்கே வரச்சொல்லுகிறானே. இந்தளூர் இன்னும் கிழக்கில் அல்லவோ இருக்கிறது என்று சிந்தித்தபடி இருந்தார். விக்கிரமன் ஆறு இங்கிருந்து பிரிந்து தெற்கு வடக்காகப் பெருகுகிறது. ஆற்றின் மேலக்கரை வழியாகப் பயணித்து, வெள்ளம் குறைவான இடத்தில் கிழக்கு நோக்கி மறுகரைக்குச் சென்றார்கள்.

சோழ வளநாட்டின் செழிப்பை முழுதும் காண வேண்டுமாயின் ஆழ்வார் அன்று சென்ற இந்த இடங்களைக் கட்டாயம் காணவேண்டும். சேறு நிரைந்த வயல்களில் செந்நெற்கதிர்கள் மட்டுமா இருக்கின்றன? கயலும் கெண்டையும் தாவிக்குதிக்கும் வனப்பொடு திகழும் வளமையும் உண்டே! அட, இவை கழனிகளா? கடல்தானா? என்று வியக்கும் வண்ணம் மீன்கள்.

மண்டிக் குதித்துக் கடலின் மீன்களும்
வாவிக் கழியின் மீன்களும்
மதத்துச் சினத்துக் குதித்துப் பாயும்
வளமை பாடும்

சோழநாடு அல்லவா?

“வரப்புயர நீருயரும், நீருயர நெல்லுயரும், நெல்லுயரக் குடி யுயரும், குடியுயரக் கோனுயர்வான்” என்று ஆசீர்வாதித்தபடியே அடியார் குழாத்துடன் ஆழ்வார் சென்றுகொண்டிருந்தார். காவேரியிலிருந்து பிரிந்துசெல்லும் விக்கிரமன் ஆற்றின் வடக்குக் கரையோரம் பயணம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

வயலில் வேலை செய்துவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பும் பள்ளர்கள், மழைவிட்டவுடன் பாடிக்கொண்டே வரப்போரம் செல்கின்றனர். மீண்டும் நாளை மழைபெய்யும் என்று அவர்கள் அறிவார்கள். மண்ணில் கலந்துவந்த வாசனையும், மின்னலும் அவர்களுக்கு மீண்டும் மழைவருவதற்கான அறிகுறிகளைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டன போலும்.

ஆற்று வெள்ளம் நாளைவர தோற்றுதே குறி
மலையாள மின்னல் ஈழமின்னல் சூழ மின்னுதே

என்று பள்ளுப்பாடல் பாடிக்கொண்டே நடந்துகொண்டிருந்தனர்.

தாவிவரும் குதிரைகளின் குளம்போசை கேட்ட மண்டூகங்கள் சேற்றில் தாவிக்குதிக்கின்றன. அந்தத் தவளைகளின் சத்தம் “நாகணையாய், நாகணையாய்” என்று சொல்வதுபோல் ஆழ்வாருக்கு இருந்தது. எம்பெருமான் வீற்றிருக்கும் மங்களதேசம் அருகில் இருக்கவேண்டும், இங்குள்ள மண்டூகங்களும் திருமந்திர உச்சாடனம் செய்கின்றவே என்று வியப்புற்றவராய், தோலாவழக்கரைப் பார்த்து, “ஐயா, தோலாவழக்கரே! யாம் இப்போது எந்த திவ்ய தேசத்திற்கு அருகில் இருக்கிறோம்? நாராயணனின் சுகந்தம் எங்கும் பரவி இருக்கிறதே” என்று வினவுகிறார்.

மெல்லத் தடவிச் செல்லும் தென்றல் காற்று வண்டுதுளைத்த மூங்கில் வழியாக ஊடுருவிச் செல்லுகையில் கண்ணன் குழலூதும் ஓசையைத் தருவதால், இங்கு கண்ணன் நித்யவாசம் செய்கிறானோ?

தோலாவழக்கர் ஆழ்வாரைப் பார்த்து, “ஆசார்யரே! நிச்சயமாக இங்கு எம்பெருமான் நிறைந்திருக்கிறான். பகவத் சாந்நிதியத்தால், இங்குள்ள அனைவரும் அசித்துப்பொருள்களும் அனைத்தும் பாகவதர்களே. மூங்கில்களும் வளைந்து நின்று ஆசார்யரான உங்களுக்கு வந்தனம் செய்கின்றவே, தேவரீர் கடாக்ஷித்தருள வேண்டும்,” என்று பிரார்த்திக்கிறார்.

மற்றொரு அடியாரான தாளூதுவார், “ஸ்வாமி! க்ஷமிக்கணும். நமது தொண்டர் குழாத்தில் இந்த பக்கத்தைச் சேர்ந்த ராஜகோபால ஸ்வாமி இருக்கிறார். இவரைக் கேட்போம். ஸ்வாமிக்கு திருமணஞ்சேரி பூர்விகமாம்..” என்று ஒருஅடியாரைக் காட்டியருளினார்.

thirumanancheri-1

அவரும், ஆழ்வாரைத் தெண்டனிட்டு, “ஆசார்யரே! நாம் இப்போது திருமணஞ்சேரி என்ற க்ஷேத்திரத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். இங்கு எம்பெருமான் வரதராஜராகவும், லக்ஷ்மிநாராயணராகவும் இந்தத் திருப்பதியில் சேவை சாதிக்கிறான். தேவரீர் எம்பெருமானை சேவித்து, இன்றிரவு இங்கே தங்கி சிரமபரிஹாரம் செய்துகொண்டு, நாளை காலை விடியுமுன்னர் இந்தளூர் செல்லலாம் என்று பிரார்த்திக்கிறேன்!” என்று சொல்லி சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து ஆழ்வாரின் பாதகமலங்களைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த கிராமத்து மக்கள் விஷயம் அறிந்து ஆழ்வாரையும் அடியார்குழாத்தையும் எதிர்கொள்ள வந்துவிட்டனர். வேத கோஷங்கள் முழங்க பூர்ண கும்ப மரியாதையுடன் கோயில் பட்டர் வந்துவிட்டார்.

என்ன திருமணஞ்சேரி என்று ஒரு க்ஷேத்திரத்தில் எம்பெருமான் எழுந்தருளி இருக்கிறாரா? அஷ்டாக்ஷர மந்திரம் அறியத்தந்தத் திருமணங்கொல்லை போலவே இந்த தேசமும் உண்டோ? என்று ஆழ்வார் ஆச்சரியப்படுகிறார்.

வாடினேன் வாடி வருந்தினேன் மனத்தால் பெருந்துயரிடும்பையில் பிறந்து
கூடினேன் கூடி இளையவர் தம்மோடு அவர்தரும் கலவியே கருதி
ஓடினேன் ஓடி உய்வதோர் பொருளால் உணர்வெனும் பெரும்பதம் தெரிந்து
நாடினேன் நாடிக் கண்டு கொண்டேன் நாராயணாவென்னும் நாமம்

என்று திருமந்திரத்தைக் காட்டிக்கொடுத்த எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் இந்த பூமிக்கு அடியேனை அழைத்துக்கொண்டு வந்தது தெய்வசங்கல்பம் என்று வியந்தார்.

“திருமணங்கொல்லையில் எம்பெருமானுக்கே திருமணம் நடந்தது. இந்த ஊரில் எம்பெருமானின் சகோதரியான பார்வதிக்குத் திருமணம் நடந்தது. கன்னிகாதானம் செய்துவிட்டு பெருமாள் இங்கே எழுந்தருளியுள்ளார்,” என்று ராஜகோபால ஸ்வாமி ஆழ்வாரிடம் விண்ணப்பித்தார்.

“ஆஹா! அப்படியா! மிகவும் தன்யனானேன்” என்றார் ஆழ்வார்.

நேரம் கடந்துவிட்டதாலே கோயில் கதவு சாத்தப்பட்டுவிட்டது. இன்று சேவை கிடைக்காது. நாளை விடிவதற்கு முன்னரே பயணமாக வேண்டும். ஆழ்வார் மானசீகமாக எம்பெருமானிடம், இந்தமுறை க்ஷமித்தருளவேண்டும். அடியேன் துவாதசி பாரணைக்கு முன்னர் இந்தளூர் எம்பெருமானைச் சேவிக்க வேண்டும். பிறகு வந்து தேவரீருக்கு மங்களாசாஸனம் செய்வேன் என்று மனதில் சங்கல்பித்துக் கொண்டார். “இந்தளூர் எம்பெருமானே! அடியேனுக்கு இங்கிருந்தே சேவை தாருங்கள், காசின் ஒளியில் திகழும் வண்ணம் காட்டீர், எம்பெருமான் வாசி வல்லீர் இந்தளூரிர், வாழ்ந்தே போம் நீரே” என்று பாடினார்.

இப்படியாக ஓரிரவு ஆழ்வாரும் அவரது பரிவாரங்களும் எழுந்தருளி இருந்தமையால், ஓரிருக்கை என இன்றும் வழங்கிவருகிறது.

அங்கே எழுந்தருளிய விருந்தினர்களுக்கு ஏகாதசி இரவு உணவான பழங்கள், பால் முதலியன அவ்வூர் ஜனங்கள் சமர்ப்பணை செய்தனர். அன்று கங்கைக் கரையில் சக்கரவர்த்தித் திருமகனார் இளவலுடன் பிராட்டியோடு எழுந்தருளியிருக்க, அன்பாக மீனும் தேனும் கொணர்ந்த குகப்பெருமானின் அன்பில் திளைத்து, அவனை ஆலிங்கனம் செய்துகொண்டு, இளையபெருமாளிடம், இவன் உன்தம்பி என்றும், பிராட்டியிடம் இவள் உன்தோழி என்று சொல்லி அந்த வேடனது ஸமர்ப்பணையை உகந்து ஏற்றுக்கொண்ட காட்சி அவர் மனக்கண்முன் ஓடியது.

ஏழை ஏதலன் கீழ்மகன் என்னா திரங்கி மற்றவற் கின்னருள் சுரந்து
மாழை மான்மட நோக்கியுன் தோழி, உம்பி யெம்பி யென் றொழிந்திலை, உகந்து
தோழ னீயெனக் கிங்கொழி என்ற சொற்கள் வந்தடி யேன்மனத் திருந்திட,
ஆழி வண்ணநின்னடியிணை யடைந்தேன் அணிபொ ழில்திரு வரங்கத்தம் மானே

குகப்பெருமானாய் அன்று ஆழ்வாரின் அடிசேர்ந்த திருமணஞ்சேரி வாசிகளான அனைத்து அடியார்களுக்கும் ஆழ்வாரின் அனுக்ரஹம் அன்றுபோல் இன்றும் நிலவிவருகிறது.

வாழி பரகாலன் வாழி கலிகன்றி
வாழி குறையலூர் வாழ்வேந்தன் – வாழியரோ
மாயோனை வாள்வலியால் மந்திரங்கொள் மங்கையர்கோன்
தூயோன் சுடர்மான வேல்

மாறன் பணித்த தமிழ்மறைக்கு மங்கையர்கோன்
ஆறங்கம் கூற அவதரித்த – வீறுடைய
கார்த்திகையில் கார்த்திகைநாள் என்றென்று காதலிப்பார்
வாய்த்தமலர்த் தாள்க(ள்)நெஞ்சே வாழ்த்து.