புதிய தேசிய நீர்க்கொள்கை – ஒரு பார்வை

அன்று உப்புக்கு வரி விதித்தது ஆங்கிலேய அரசு.
இன்று தண்ணீருக்கு வரி விதிக்கிறது சோனியா அரசு !

The doctor might prescribe an anti-inflammatory medication for the pain before starting on the steroid treatment. As a result, they are more prone to the side effects of statins, most notably muscle pain, muscle weakness, metformin hydrochloride tablets price muscle weakness, myalgia, and rhabdomyolysis. Treatment for asthma usually consists of inhaling bronchodilator medications, and then inhaling or exhaling medications.

Seroquel 400 mg tablet is used to treat female problems in a variety of medical treatment or medical situations. Although steroid use in the general population was not associated with Culiacán rayos prednisone cost increased risk of any outcome, patients who used steroids for ≥3 months before diagnosis were shown to have a significant and independent association with mortality as compared with patients who never used steroids. My boyfriend started taking 10mg nolvadex last night and he hasnt been feeling very well.

Doxycycline 20 mg price - what is the cost of cialis? The first, and it seemed like every night i https://asanwazifa.com/organizations/ sat down to write or edit i knew i sat there and thought about all the reasons and emotions that were being driven at me. Many doctors recommend stopping the medication when these symptoms are beginning.

அண்மையில் மத்திய அரசால் வெளியிடப்பட்ட ‘தேசிய நீர்க்கொள்கை- 2012‘  வரைவைக் கண்டவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். அந்த வரைவு திட்டத்தைப் படித்த அனைவரும் காங்கிரஸ்அரசின் கோணல் சிந்தனையைக் கண்டு திகைப்படைந்திருக்கிறார்கள். அப்படி என்ன சொல்கிறது, புதிய வரைவு திட்டம்?

முதலில் அதன் தேவை என்ன? இதற்கு முன் 2002ல் ஒரு தேசிய நீர்க்கொள்கை வெளியிடப்பட்டு அது அமலிலும் இருந்து வருகிறது. அது நீர்ப் பயன்பாடு, நிலத்தடி நீராதாரங்கள்,அவற்றை பாதுகாப்பது, நீர்வழித்தடங்கள், கால்வாய்கள், நீர்வள ஆதார அமைப்புகளை பாதுகாப்பது, செறிவூட்டுவது, மற்றும் மேம்படுத்துவது சம்பந்தமாகவும், அதற்குத் தேவையான நிதி ஆதாரங்கள், தொழில்நுட்ப உதவிகள், மக்களிடம் விழிப்புணர்வு, துல்லிய நீர்ப்பயன்பாடு, மேம்படுத்தப்பட்ட கழிவு மேலாண்மை ஆகியவற்றைக் குறித்த விளக்கமான ஒரு வரைவாக இருக்கிறது. மத்திய, மாநில அரசுகளின் பங்களிப்பைக் குறித்தும் அது பேசுகிறது.

அது, முந்தைய 1987ல் கொண்டுவரப்பட்ட தேசிய நீர்க்கொள்கையை விட பலபடிகள் மேலானதாகவும், சிறந்ததாகவும் இருந்து வருகிறது. ஆனாலும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நீர்ப்பங்கீடு, புதிய பாசன அமைப்புகள், அவற்றின் செயல்பாடுகள் பற்றி எதுவும் இந்த வரைவில் தெளிவாகச் சொல்லப்படவில்லை, ஸ்வஜல்தாரா  IAMWARM   திட்டங்கள் சிறப்பாகசெயல்பட்டுக்கொண்டுள்ள வேளையில் UPA II அரசாங்கம், இவ்விஷயத்தில் இரண்டு வகையாக சமூக நலனுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறது –

1. நிலத்தடி நீர், உள்மாநிலத்தில் உள்ள நீர்நிலைகள், மற்றும் நிலத்தடி நீராதாரங்களில் மக்களுக்கோ, அந்தந்த மாநில அரசுகளுக்கோ எந்தவித உரிமையும் இல்லை, அனைத்தும் மத்திய அரசுக்கே உரியது என்றும் அவை தனியாருக்கு ஏல முறையில் திறந்து விடப்படும் என்றும் புதிய வரைவுக் கொள்கை கூறுகிறது.

2. தண்ணீர் மற்றும் கழிவுநீருக்கு வரி விதிப்பது என்றும் வரைவில் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் பாசனம்,  குடிநீர் வினியோகம், கழிவுநீர் மேலாண்மை, சுகாதாரம் ஆகிவற்றில் இருந்துஅரசாங்கம் முழுவதும் விலகிகொண்டு தனியாரை இந்த துறையில் ஈடுபடுத்தப் போவதாக மத்திய அரசு அறிவித்து இருக்கிறது.

இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் அதிகாரம் குறித்த பிரிவுகளில் மத்திய பட்டியல், மாநில பட்டியல், இரு அரசுகளுக்கும் பொதுவான பட்டியல் என்ற மூன்று பகுதிகள் உள்ளன. இதில்மாநில பட்டியலில் 17-வது பிரிவில் பாசனம், கால்வாய்கள், நீர்த்தேக்கம், நீர் மின்சாரம் ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. புதிய கொள்கை இதை மறுத்து ஒரு சட்டம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்கிறது  இந்த வரைவு.

அதேபோல 1882-ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட இந்திய சொத்துக்களின் மீதான உரிமை கட்டுப்பாடு சட்டம் திருத்தப்பட்டு, ‘நிலத்தடி நீரின் மீது நிலச் சொந்தக்காரருக்கு உரிமையில்லை’என்று மாற்றவேண்டும் என்கிறது புதிய கொள்கை.  இதன்படி குடிதண்ணீரோ, ஆற்று நீரோ,  நிலத்தடி நீரோ, அதை ஒரு வரி விதிப்புக்குள்ளாகும் பொருளாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும் என்கிறது மத்திய அரசு.

அதாவது, ஒரேயடியாக மக்களின் பாரம்பரிய உரிமையும், மாநிலங்களின் உரிமையையும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் உரிமையும் ஒருங்கே பறிக்கிறது மத்திய அரசின் புதிய தேசிய நீர்க் கொள்கை முன்வரைவு.

இதன்படி கிராமங்களில் ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளுக்கு 40 லிட்டருக்கு மிகாமலும், நகரத்தில் ஒரு நபருக்கு 80 லிட்டருக்கு மிகாமலும் குறைந்தபட்ச விலையில் வழங்கவும், அதற்குமேல் உபயோகப் படுத்தப் படும் நீருக்கு அடுக்கு முறையில் வரி விதிக்கவும் மத்திய அரசு முடிவு செய்திருக்கிறது. மேலும் நீங்கள் வெளியேற்றும் கழிவுநீருக்கு தனி வரி என்ற புதிய சிந்தனையையும் முன்வைத்திருக்கிறது.

இதோடு 2002ல் சொல்லப்பட்டுள்ள முன்னுரிமைகளையும் மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்துகிறது.

1) குடிநீர்,

2) விவசாயம்,

3) நீர் மின்சாரம்,

4) சுற்றுச்சூழல்,

5) விவசாயம் சார் மற்றும் விவசாயம் சாரா தொழில்கள்,

6) போக்குவரத்து மற்றும் இதர பயன்பாடுகள்

என்பதுதான் 2002ல் சொல்லப்பட்டுள்ள முன்னுரிமை வரிசை.

இனி அப்படி இல்லாமல் குடிநீருக்கோ, விவசாயத்திற்கோ நீர் இல்லாவிட்டாலும், வாட்டர் தீம் பார்க்குகளுக்கும், அரசியல்வாதிகளின் பெருந்தொழிற்சாலைகளுக்கும் நீர் தங்குதடையின்றி வழங்கப்படும். இது தான் அரசு சொல்ல விரும்பும் மறைமுகமான செய்தி.

தேசிய நீர்க் கொள்கை – 2012 இன் முன்வரைவில், 7 வது அத்தியாயத்தில் முதல் பிரிவு இவ்வாறு கூறுகிறது:

7. WATER PRICING

7.1 Over and above the pre-emptive uses for sustaining life and eco-system, water needs to be treated as an economic good and therefore, may be priced to promote efficient use and maximizing value from water. While the practice of  administered prices may have to be continued…

அதாவது,  தண்ணீர் இனிமேல் அத்தியாவசிய பொருள் அல்ல; அது வர்த்தக நோக்கத்துக்குரிய பண்டம்.

நீருக்கு வரி விதிப்பதற்கு மன்மோகன், சோனியா அரசு சொல்லும் நியாயம் என்ன தெரியுமா?

2 லட்சத்திற்கு கீழ் வருமானம் உள்ளவர்கள் இந்தியாவில் 80 கோடி பேர் உள்ளனர். அரசின் பெரும்பாலான சேவைகளான ரயில், பொது போக்குவரத்து மற்றும் இன்ன பிற சமூகநலத்திட்டத்தின் பயனாளிகள் நடுத்தர மக்களும் கீழ் நடுத்தர, மற்றும் வறுமைக் கோட்டுக்கு அருகிலும் கீழும் வசிக்கும் மக்கள் தான். ஆனால் அவர்கள் வரி எதையும்நேரடியாகச் செலுத்துவதில்லை.எனவே இவர்களை நேரடியாக வரி செலுத்தும் அமைப்புக்குள் கொண்டு வரும் விதமாக, இவர்கள் அதிகம் உபயோகிக்கும் தண்ணீர் மற்றும் உப்புமீது வரி விதிக்கலாம் என்ற அரிய கருத்தை முன் வைக்கிறார்கள்.

மன்மோகன் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், பணக்காரர்களுக்கும், பெரும் பணக்கரார்களுக்கும் மட்டுமே அதிக வரி என்பது அநியாயம்; ஏழைகளும், பரம ஏழைகளும், நடுத்தரமக்களும் அதிகமாக அரசாங்கத்தைச் சார்ந்து இருந்துகொண்டு சுகமாக வாழ்கிறார்கள். அது நியாயமில்லை. எனவேதான் அவர்கள் உபயோகிக்கும் தண்ணீருக்கு வரி விதிக்கவேண்டும் என்ற அரிய யோசனையை முன் வைக்கிறார் அலுவாலியா (இவர் தான் திட்டக் குழுவின் துணைத் தலைவர்!) என்ற மேதை!

இதை இப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

ஓர் ஆண்டுக்கு ஒரு ஏக்கரில் விவசாயம் செய்யும் விவசாயி 2,00,000 லிட்டருக்கு மேல் தண்ணீரை செலவு செய்து விவசாயம் பார்க்கிறார். அவர் ஈட்டும் வருமானமோ ஒருலட்சத்திற்கும் கீழ். அரசுக்கும் வருமானம் இல்லை; வெறும் செலவு தான். இதுவே ஒரு டாஸ்மாக் சேல்ஸ்மேனோ, தரகு வணிகத்தில் இருப்பவரோ 40,000 லிட்டரை மட்டுமேஉபயோகிக்கிறார். ஆனால் அரசுக்கு இவரால் வருமானம் வருகிறது. எனவே நீரை வீணாக்கும் விவசாயிக்கு அதிக வரியும், குறைவான நீரை உபயோகிக்கும் தரகருக்கு குறைவானவரியும் விதிக்க்கப்பட வேண்டும் என்கிறார், அலுவாலியா. காங்கிரசின் நியாயம் புரிகிறதா?

ஒரு உயிர்வேலியை ஏற்படுத்தி, உப்புக்கு வரி விதித்து மக்களின் மீது பஞ்சத்தையும், பசி, பட்டினியையும் செயற்கையாகத் திணித்த காலனிய ஆட்சியாளர்களின் வாரிசுகள்அல்லவா? வேறு எப்படி யோசிப்பார்கள்?

உப்பு வேலி, உயிர் வேலி பற்றிய ஜெயமோகனின் கட்டுரையையும்,   அதைத் தொடர்ந்த உரையாடல்களையும் படித்தால் இப்போது கூட மனம் படைபதைக்கும்.

நீர் என்பது வெறும் பொருளாதாரப் பண்டமாக மட்டுமே பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பது, முற்றிலும் சமூக நீதிக்கு எதிரானதாகும்.

ஓர் அரசின் கடமை என்பது அதன் மக்களுக்கு பாதுகாப்பான குடிநீர் வழங்க வேண்டியது. ஆனால் UPA II அரசு, குடிநீர், சுகாதாரம், கல்வி, தொலைதொடர்பு, வங்கி, காப்பீடு, சுரங்கம்- இவற்றை தனியார் வசம் ஒப்படைத்து விட்டு, நிர்வாகம் செய்வது மட்டுமே தனது கடமை என்று நினைப்பது போலத் தெரிகிறது. தனியாரிடம் ஒப்படைத்தால் தானே கமிஷன்கிடைக்கும்? அதை லிச்டேன்ஸ்டைன் வங்கியில் அப்போது தானே பதுக்க முடியும்?

மேலும் ஒரு நாளுக்கு 40 லிட்டருக்குக் குறைவான நீரை ஒரு மனிதன் எப்படிப் பயன்படுத்த முடியும்? இந்த நாகரீக உலகில், இந்தியர்களின் உணவுப்பழக்கம் மற்றும் கழிவறைபழக்கங்களைக் கொண்டு சராசரி இந்தியனுக்கு ஒரு நாளுக்கு குறைந்தபட்சம் 66 லிட்டர் நீர் தேவை என்று உலக சுகாதர நிறுவனம் சொல்கிறது.

மேலும் ஒரு மனிதனின் குடிநீர், உணவு, சுகாதார நடவடிக்கைகள், தொழில் உபயோகங்கள் இவற்றை கருத்தில் கொண்டால் ஒரு மனிதனின் “per capita water need’ (தனிநபரின் தண்ணீர்ப் பயன்பாட்டுத் தேவை) 185 லிட்டர் ஆகும். 40 லிட்டருக்கு மேல் செலவாகும் 145 லிட்டருக்கும் அவன் வரி கட்டினால் மட்டுமே நீரைக் குடிக்கவோ,கழிவறையில் சுத்தம் செய்யவோ முடியும். வரி கட்ட முடியாதவர்கள் நீர் உபயோகிப்பதை சட்டம் போட்டு தடுப்போம் என்கிறது மத்திய அரசு. (பார்க்க: 7ம் படிவம்).

ஒரு கிலோ நெல் உற்பத்தி செய்ய 600 லிட்டர் நீர் தேவைப்படுகிறது. இப்போது அரிசி விலை 40 ரூபாய். இனி 100 ரூபாய்க்கு மேல் அரிசி விற்றால் யாரும் அதிசயப்படாதீர்கள். எதுஎப்படியோ நமது அரசுக்கு கஜானா நிறையுமே?

நிலத்தடி நீரை நீங்கள் உபயோகித்தால் அதற்கும் அரசுக்கு வரி செலுத்த வேண்டும். நீர் என்பது பாரம்பரியமான உரிமை இல்லை; அது ஒரு பொருளாதார கருவி மட்டுமே என்கிறதுபுதிய வரைவு. இனிமேல் நீங்கள் தாகம் அடித்தால் பெக்டெல், வெண்டி, டாடா, ரிலையன்ஸ் போன்ற தண்ணீர் வழங்கும் பெரு நிறுவங்கள் அனுமதித்தால் மட்டுமே நீங்கள் தண்ணீர்குடிக்க முடியும். மீறி தாகம் எடுக்கிறது என்று நீரைக் குடித்தால் ஜெயிலுக்கு போக வேண்டி வரும் ஜாக்கிரதை.

இவ்வளவு நல்ல சட்ட முன்வரைவை வைத்து மக்களின் உரிமைகளை மத்திய அரசு கேள்விக்கு உள்ளாக்குகிறது. இதையும் வழக்கம் போல ஏற்று கொள்ளப்போகிறோமா? இல்லைநம் எதிப்பை பதிவு செய்யப் போகிறோமா?

ஒரு முக்கியமான விஷயம், இந்த சட்ட முன்வரைவு குறித்து பொது மக்களின் கருத்தை பதிவு செய்ய பிப். 29 வரை கால அவகாசம் கொடுத்திருந்தது நமது மாண்பு மிகு மத்திய அரசு.ஆனால் இதுகுறித்த எந்தத் தகவலும் பகிரங்கப் படுத்தப் படவில்லை. கூடிய விரைவில், மக்கள் எந்த எதிர்ப்பையும் தெரிவிக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டு, ‘புதிய தேசிய நீர்க்கொள்கை- 2012’ அமல்படுத்தப்படுமோ?

எதுவும் நடக்கலாம். இத்தாலிய அம்மையாரை தலையில் தூக்கிவைத்துக் கொண்டு ஆடும் இந்தியாவில்.

பிரதமர் மன்மோகன் சிங் அவர்களுக்கு, 

வணக்கம். நீர் என்பதை தனியார்மயமாக்குவதாலும், அரசின் கண்காணிப்பிலிருந்து விலக்குவதாலும், பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு சுகாதாரமான குடிநீர் மறுக்கப்படுகிறது. இதனால்ஏற்படும் சமூக சீர்குலைவுக்கும், பல்லாயிரம் மக்களின் சாவிற்கும், சுகாதாரக் கேடான வாழ்விற்கும் UPA II அரசே பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

தண்ணீர் மனித இனத்தின் அடிப்படைத் தேவை. ஆனால், அந்தத் தேவை என்பது மக்களின் வாங்கும் சக்தியைக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. எனவே அது விற்பனைக்கானது.மாறாக, உரிமை என்பது நீங்கள் பெற்றே ஆக வேண்டிய விஷயம். அதை வியாபாரப் பொருளாக்க முடியாது. இத்தனை காலமும் வெறுமனே அடிப்படைத் தேவை என்று குறிப்பிட்டுவந்த ஐ.நா.மன்றம், இப்போது தண்ணீர் என்பது மனித இனத்தின் அடிப்படை உரிமை என்று ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இந்திய அரசோ தன் நாட்டு மக்களுக்கு துரோகம்செய்கிறது..

சாதாரண மக்கள் நீர் குடிக்கும் உரிமையை கூட பறித்து அதை பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு விற்றுத் தான் இந்த தேசத்தை வளப்படுத்த வேண்டுமா? மனசாட்சியை தொட்டுச்சொல்லுங்கள் திரு.மன்மோகன்சிங் அவர்களே! தேசத்தையும், மக்களையும் வளப்படுத்தத்தானா இந்த வரி? மனித இனத்தின் அடிப்படை உரிமையான தண்ணீரை வெறும்வணிகப்பொருளாக மட்டுமே பார்க்கும் காங்கிரஸ் அரசின் பார்வையே வக்கிரமானதாகவும், அருவருப்பூட்டுவதாகவும் உள்ளது. இது உங்களையும் நம்பி ஓட்டு போட்ட மக்களைஒருங்கே வஞ்சிக்கும் செயல் அல்லாமல் வேறு என்ன?

2009ல் ஐ. நா வில், குடிக்கும் தண்ணீரை மானுடத்தின் அடிப்படை உரிமையாக்க கூடாது என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தன அமெரிக்க, ஐரோப்பிய நாடுகள். அவற்றுக்கு இணையாக,  நதிகளைத் தாயாகவும் கடவுளாகவும் வழிபடும் பாரதப் பண்பாட்டில் வந்த நீங்கள் செயல்படலாமா? இது நியாயம் தானா?

விவெண்டி, சூயஸ், பெக்டெல் முதலான உலக அளவில் தண்ணீர் வியாபாரத்தில் முதன்மையாக உள்ள பத்து நிறுவனங்கள், 150 நாடுகளில் 200 கோடி வாடிக்கையாளர்களுக்குத் தண்ணீர் விநியோகம் செய்து வருகின்றன. உலக வர்த்தகக் கழகம் தண்ணீரையும் ஒரு சரக்காகவே ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது. எனவே தண்ணீரும் ஏற்றுமதி வியாபாரமாகிறது.

ஏழை நாடுகளில் உலக வங்கியின் கடன் திட்டங்களில் பெரும்பாலானவை தண்ணீர் தனியார்மயத்தை நிபந்தனையாகக் கொண்டுள்ளன. இதன்படி, தண்ணீர், சுகாதாரம் முதலானமக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளை அரசாங்கம் செய்து தர வேண்டியதில்லை என்பதுதான் உலக வங்கி மற்றும் உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் விதி. அதை வழிமொழிவதன் மூலமாகநீங்கள் உலக வங்கியின் ஒரு பொருளாதார அடியாளை விட மோசமாக செயல்படுகிறீர்கள்.

இந்தியாவையும் அதன் ஆன்மாவையும் யாரிடமாவது அடகு வைத்து பொருளீட்டலாம் என்று நினைக்கிறீர்களே, நீங்கள் படித்த கல்வியும், உங்கள் நாகரீகமும் இவ்வளவு தானா?தண்ணீர் என்பது வெறும் லாபம் மட்டுமே ஈட்டும் நீலத் தங்கமாக மட்டுமே உங்கள் கண்களுக்கு தெரிகிறதா?

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, உலகில் நடந்த எல்லா வன்முறைப் படுகொலைகளையும் விட தண்ணீர் தொடர்பான போர்களால் இறந்துபோனவர்களின் எண்ணிக்கையேஅதிகம். ஆண்டுதோறும் தூய குடிநீர் கிடைக்காமலும் சுகாதார வசதி இல்லாமலும் உலகெங்கும் ஐந்து வயதுக்கும் குறைவான 21 லட்சம் குழந்தைகள் மாண்டு போகின்றன. மிகக்கொடிய இரு பெரும் நோய்களான எயிட்ஸ் மற்றும் மலேரியாவினால் கொல்லப்பட்டவர்களை விட, தூய குடிநீர் கிடைக்காமல் மாண்டவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம்.

ஐ.நா.வின் கணக்கீட்டின்படி, உலகில் ஏறத்தாழ 200 கோடி மக்கள் தண்ணீர் பற்றாக்குறையால் அவதிப்படுகின்றனர். உலகின் 88 கோடியே 40 லட்சம் மக்களுக்கு பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர்வசதி இல்லை. 260 கோடி மக்களுக்குக் கழிப்பறை வசதி இல்லை. இவற்றை எல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல், இந்திய தண்ணீர் சந்தையை உலகப் பெருநிறுவனங்களுக்கு ஏலமுறையில் திறந்து விடலாம் என்று யோசனை சொல்ல உங்களுக்கும், உங்கள் அமைச்சரவைக்கும் வெட்கமாக இல்லை?

ஆதாரங்கள்:

கட்டுரை ஆசிரியர் வீர.ராஜமாணிக்கம்   அடிப்படையில் ஒரு கட்டுமானப் பொறியாளர்.  நல்ல இலக்கிய வாசகரும் சமூகத் தொண்டரும்  ஆவார்.

அகமதாபாதில் ஒரு நாள்

ஒரு கிணறு அதிகபட்சம் எவ்வளவு அழகாகவும்,கலைநயமிக்கதாகவும் இருக்கமுடியும்? இது பற்றிய கற்பனைகளை எல்லாம் விஞ்சுவதாக இருந்தது அகமதாபாத் நகரின் ஒரு ஓரத்தில் உள்ள ”தாதா ஹரீர் வாவ்” (Dada Harir Vav), அதாவது தாதா ஹரீரின் கிணறு.

நுழைவாயிலில் இருந்து பார்த்தால் ஒரு நீண்ட கல்மண்டபத்தின் கூரை போன்று தோற்றம்.

dada-hari-vav-entrance-view

படிகள் இறங்கி உள்ளே செல்லச் செல்ல அடுக்கடுக்காகவும், ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகவும் காட்சியளிக்கும் மண்டபங்கள். அந்த மண்டபங்களுக்கிடையே திறந்த வெளிகள்.ஒளியும் இருளும் கலந்து விளையாடும் விளையாட்டுக்கள். படிகளைத் தாங்கும் மண்டபச் சுவர்களில் கோயில் கோஷ்டங்கள் போன்று அலங்கார மாடங்கள்.

dada-hari-vav-entrance-view

கீழே செல்லச் செல்ல படிகள் பாசி படர்ந்திருக்கின்றன.ஒரு அலாதியான குளுமை கால்கள் வழியாக மேலேறி உடல் முழுவதையும் ஆட்கொள்ளுகிறது. மழைக்காட்டுப் பிரதேசங்களில் நடக்கையில் சருகுகளிலிருந்து எழும் அந்த நீர்மணம் லேசாக எழுகிறது. எந்தக் கடுங்கோடை நாளிலும் இந்த இடம் சில்லென்று இருக்கும் என்கிறார் கூட வந்த ஆட்டோக் காரர். ஏதோ ஒரு மர்மப் பிரதேசத்திற்குள் நுழைகிறோம் என்ற பிரமையுடன் ஐந்தாறு தளங்கள் கீழிறங்கி அடித்தளத்தை அடைந்தால் கடைசித் தட்டுப் படிகளுக்குப் பின் சிறிய சதுரவடிவக் கிணறு!

dada-hari-vav-entrance-view

அங்கிருந்து பார்த்த வட்ட வடிவ வானத் துண்டு அழகாக இருந்தது.

dada-hari-vav-entrance-view

இத்தகைய படிக்கட்டுக் கிணறுகள் குஜராத்தின் தனித்துவம் மிக்க ஒரு அம்சம்.நெடும் கோடை மாதங்களிலும் இடையூறின்றி தண்ணீர் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மழைக்காலங்களில் நீரைத் தேக்குவதற்காக உருவாக்கப் பட்ட அமைப்புக்கள் இவை. குஜராத்தில் பல இடங்களில் இது போன்று 500-600 வருடங்கள் பழமையான கிணறுகள் உள்ளன.இத்தகைய நீர்மேலாண்மைத் தொழில்நுட்பம் மிகப் பழங்காலத்தில் இருந்தே இந்தப் பகுதியில் உருவாகி வளர்ந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.சிந்துவெளி நாகரீக காலத்திலேயே இருந்த “பெரிய குளம்” பற்றி வரலாற்றில் படிக்கிறோம்.சிந்து சமவெளி நாகரீக அகழ்வாராய்ச்சி இடமான “லோதல்” அகமாதாபாத்திலிருந்து 80 கிமீ. தொலைவில் தான் உள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.

இந்தக் குறிப்பிட்ட கிணறு 1501ல் சுல்தான் பாயி ஹரீர் என்ற மன்னரின் அந்தப்புர நாயகிகளில் ஒருவரால் மன்னர் நினைவாக உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது.கிணறு தொடர்ந்து இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் என்று இருமதத்தவர்களாலும் பொதுச்சொத்தாக பேணப் பட்டு, பயன்படுத்தப் பட்டு வந்திருப்பதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளன. “ஊருணி நீர் நிறைந்தற்றே, உலகவாம்” என்று திருக்குறள் சொல்வதற்கு ஒரு பிரத்யட்ச உதாரணம். படிக்கட்டுச் சுவர்களில் அராபிய,பாரசீக,சம்ஸ்கிருத மொழிக் கல்வெட்டுகள் இணைந்து காணப் படுகின்றன. ஒரு காலத்தில் அகமாபாத் நகரம் முழுவதற்கும் இத்தகைய கிணறுகளே நீராதாராமாக இருந்தனவாம்.

இந்தியாவில் பெய்யும் மழையில் 90 சதவீதம் சேமிக்கப் படாமல் வீணாகிக் கடலுக்குத் தான் போகிறது, இதில் இன்னும் ஒரு 5 சதவீதத்தை நாம் சேமிக்க முடிந்தால் கூட இந்தியாவின் தண்ணீர்ப் பஞ்சம் பெருமளவில் தீர்ந்து விடும் என்று சமீபத்தில் எகனாமிக் டைம்ஸ் நாளிதழில் படித்தேன். (அதைச் சொல்லியிருந்தவர் தண்ணீர் வியாபாரத்தில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் பிஸ்லேரி கம்பெனியின் தலைவர் சோக்ஸி. அவரது சமூக அக்கறைக்கு ஒரு சபாஷ்!) பழைய காலத்திலேயே, வறண்ட பகுதிகளிலும் இத்தகைய கிணறுகளைக் கட்டிப் பராமரித்த நமது பாரம்பரிய நீர்மேலாண்மையை எண்ணிப் பெருமிதம் ஏற்பட்டது.

dada-hari-vav-entrance-view

********

குஜராத்தின் அதிகாரபூர்வ தலைநகர் இங்கிருந்து 20 கிமீ. தொலைவில் உள்ள காந்தி நகர்.ஆனால் மாநிலத்தின் பெரிய நகரம் அகமதாபாத் தான். பொ.பி 10ம் நூற்றாண்டில் கர்ண சோலங்கி என்ற சோலங்கி வம்ச மன்னரால் கர்ணாவதி என்ற பெயரில் இந்தப் புராதன நகரம் தோற்றுவிக்கப் பட்டது. பின்னர் கஜினி முகமதுவின் சோமநாதபுர படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து 14ம் நூற்றாண்டு முதல் குஜராத் முற்றிலுமாக முஸ்லிம் மன்னர்கள் ஆளுகையின் கீழ் வந்தது. அகமது ஷாவின் ஆட்சியில் நகரம் அகமதாபாத் என்று பெயர்பெற்றது. 18-ம் நூற்றாண்டில் மராட்டியர்கள் இந்த நகரைக் கைப்பற்றி ஆண்டனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் நவீன நகரமாக உருமாறியது. தொடக்க காலம் முதலே சிறந்த வியாபார மையமாக இருந்து வந்த இந்த நகரம், பல்வேறு தொழில்களுக்காகவும், குறிப்பாக ஆடை உற்பத்திற்காக, பெரும் புகழ் பெற்றிருந்தது. அது இன்றுவரை தொடர்கிறது.அதுவும் கடந்த சில ஆண்டுகளில் நரேந்திர மோடியின் ஆட்சியில் குஜராத் கல்வி, விவசாயம், தொழில்வளர்ச்சி என்று அனைத்துத் துறைகளிலும் பெருவளர்ச்சி கண்டு வருகிறது.அகமதாமாதின் அகன்ற சாலைகளும், பாலங்களுமே அதற்குக் கட்டியம் கூறுவது போன்று இருந்தன.

நகரின் புதிய பகுதிகளில் மிதமான புகை, இரைச்சலுடன் வாகனங்கள் செல்லும் அகன்ற சாலைகள் பெங்களூர்வாசியான எனக்கு மிகவும் ஆறுதலை அளித்தன.சிறிய நகரமாயினும், பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் முன்னேறியிருக்கும் ஊர் இது. பரந்த கடைவீதிகள் தவிர, மால்களில் மால்கொண்டு நிற்கும் மக்கள் கூட்டங்களையும் காணமுடிந்தது. Naveli என்ற ஒரு நேர்த்தியான உணவகத்தில் (சாடிலைட் சாலை பகுதியில் உள்ளது) மிகச் சுவையான குஜராத்தி உணவு அளவான விலையில் சாப்பிட முடிந்தது. வாடிக்கையாளர்களுக்கு இலவச wi-fi இனைப்பு தரும் இந்த உணவகத்தில் பேப்பர் மெனு கிடையாது, அதற்குப் பதிலாக கணினியுடன் இணைக்கப் பட்ட தொடுதிரையில் (touch-screen) தான் மெனு! இதனை நான் பெங்களூரில் கூட பார்த்ததில்லை; அசந்து போனேன். இன்னொரு உணவத்தில் (The Village restaurant @ Himalaya Mall) இரவு ஏழு மணிக்குச் சென்று டின்னர் பஃபேக்காக ஒரு டோக்கன் வாங்கி உள்ளே போனதுமும் இடது புறங்கையைக் காட்டச் சொல்லி முத்திரை குத்தினார் ஒருவர். நான் ஒன்றும் புரியாமல் விழிக்க, 11 மணி வரை நீங்கள் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் வந்து சாப்பிட்டுப் போகலாம், நடுவில் ஷாப்பிங் கூட போய்விட்டு வரலாம் என்றார். உள்ளே நுழைந்து பார்த்தால் தான் அவர் சொல்வதன் முழு அர்த்தம் புரிந்தது. பானி பூரி, சாட் உணவுகள் தொடங்கி வகைவகையான பஞ்சாபி,ராஜஸ்தானி,குஜராத்தி பதார்த்தங்கள்; குல்பி,ஜிலேபி,ரஸ்மலாய் இனிப்பு வகைகள் வரை அங்கு அலங்கரிக்கப் பட்ட பந்தல் போன்ற கூடங்களின் கீழ் இருந்தது. ஒரு மாபெரும் மார்வாரி திருமணத்திற்கு வந்து விட்டது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. ’இது உணவகம் அல்ல, ஒரு அனுபவம்’ என்று அங்கிருந்த விளம்பர போர்டு சொன்னது முற்றிலும் உண்மை!

பழைய பகுதிகள் அவற்றிற்கே உரிய வசீகரமும், நெரிசலும், புழுதியும் கொண்டு விளங்கின. இங்கே எங்கு போனாலும் வரலாறு துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. 3-4 சதுர கி.மீ சுற்றளவே உள்ள பழைய நகரில் ”தர்வாஜா” எனப்படும் இஸ்லாமிய பாணி கம்பீரமான நுழைவாயில்கள் மொத்தம் 12 இருக்கின்றன. இதைத் தவிர பல பழைய கட்டிடங்கள், கோயில்கள், மசூதிகள். walled city என்று கிலோமீட்டர்களுக்கு கோட்டைச் சுவர் பயமுறுத்துகிறது.

swami-narayan-temple-view

அன்று காலை முதலில் சென்றது காலுபுர் பகுதியில் உள்ள சுவாமி நாராயண் ஆலயத்திற்கு. சுவாமி நாராயண் சம்பிரதாயம் குஜராத்தின் முக்கியமான வைணவ சமயப் பிரிவாகும்.இன்று லண்டன் முதல் தில்லி வரை உலகின் பல நகரங்களில் “அக்‌ஷர் தாம்” எனப்படும் கலைநயமிக்க,பிரம்மாண்டமான சுவாமி நாராயண் கோயில்கள் பிரபலமாக உள்ளன. இந்த ஆலயத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், மகான் சுவாமி நாராயண் அவர்கள் (1781 – 1830) தானே பிரதிஷ்டை செய்து 1822ல் உருவாக்கிய உலகின் முதல் சுவாமி நாராயண் கோயில் இதுதான்!

swami_narayanஇந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி நிலைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் உத்தரப் பிரதேசத்தில் அயோத்திக்கு அருகே உள்ள ஒரு சிற்றூரில் ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த ஸ்வாமி நாராயணன், தன் இளவயதில் நீலகண்ட வர்ணி என்ற பெயரில் ஏழு வருடங்கள் பாரதம் முழுவதும் அலைந்து திரிந்து இறுதியில் குஜராத் வந்து தனது குருவைத் தேடிக் கண்டடைந்தார். சகஜானந்தர் என்று துறவுத் திருநாமம் பூண்டார். பல்வேறு தரப்பு மக்களிடையேயும் எளிய பக்தி, புகை-போதைப் பொருள்களை முற்றிலும் தவிர்த்தல், தூய சைவ உணவு, ஒழுக்கமான வாழ்வு, ஏழைகளுக்கு அன்னமளித்தல், பெண்களை மரியாதையுடனும்,கௌரவத்துடனும் நடத்துதல், சமூகத்தில் அனைவரும் நல்லிணக்கத்துடன் வாழ்தல் ஆகிய கொள்கைகளை வலியுறுத்தி வைஷ்ணவ பக்தி மார்க்கத்தைப் பிரசாரம் செய்தார். தன் வாழ்நாளில் நர-நாராயண அவதாரமாகப் போற்றப் பட்டார்.அவரது சீடர்களில் முஸ்லிம்களும், பார்சிகளும் கூட இருந்தனர்; பிரிட்டிஷாரும் அவருக்கு மதிப்பளித்தனர். இன்று லட்சக் கணக்கானோர் அவரது பக்தர்களாக உள்ளனர். சுவாமி நாராயண் சமயப் பிரிவைச் சேர்ந்த குஜராத்திகளில் பலரும் மிகப் பெரும் செல்வந்தர்களாகவும், உலக அளவில் பெரும் தொழிலதிபர்களாகவும், பல்துறை விற்பன்னர்களாகவும் உள்ளனர். அதோடு, தங்கள் சமயப் பாரம்பரியத்தைப் பெருமிதத்துடன் கட்டிக் காப்பதிலும் மிகவும் முனைப்பாக உள்ளனர். ஒழுக்க நெறிகளுக்கு அவர்கள் அளிக்கும் முக்கியத்துவமே தொழில், வணிகம் ஆகிய துறைகளில் அவர்கள் பெரிதும் முன்னேறுவதற்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது.

swami-narayan-temple-view
(புகைப்படம் – நன்றி: விக்கிபீடியா)

காலுபுர் சுவாமி நாராயண் கோயில் வண்ணமயமான மரவேலைப் பாடுகளுடன் கூடிய அழகிய கோயில். கூம்பு வடிவ (நாகர பாணி) விமானங்களும், குருத்வாராக்களில் உள்ளது போன்ற கும்மட்டங்களும் இணைத்துக் கட்டப் பட்டிருக்கிறது. ராதா கிருஷ்ணர், சியாமள கிருஷ்ணன், நரநாராயணர்கள், ஸ்வாமி நாராயண் ஆகியோரது சன்னிதிகள் உள்ளன.பளபளக்கும் அலங்காரங்கள் கொண்ட திருவுருவங்கள்.

மிக்கார் வேத விமலர் விழுங்கும் என்
அக்காரக் கனியே உன்னை யானே

என்ற ஆழ்வார் பாடலுக்கேற்ப என்றும் திகட்டாத இனிப்பான சியாமள கிருஷ்ணனுக்கு சாக்லேட்டுகளாலேயே அலங்காரம் செய்திருந்தார்கள்!

swami-narayan-temple-view

இக்கோயிலில் ஸ்வாமி நாராயண் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளை வர்ணிக்கும் பழமையான சித்திரங்கள் உள்ளன – குஜராத்திய பாணி பாரம்பரிய கோட்டோவியங்கள், ஐரோப்பிய பாணி கலந்த ஆயில் ஓவியங்கள் என்று பலவகை. எல்லாவற்றிலும் ஸ்வாமி நாராயண் ஒரு பெரிய மகாராஜாவாகவே தோற்றமளிக்கிறார்.

swami-narayan-temple-view

தர்பாரில் அவர் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்க, வாளும், துப்பாக்கியும் ஏந்திய வீரர்கள் சுற்றி நின்று பாதுகாக்க, இருமருங்கிலும் காவியுடை சீடர்களும், இசைக்கருவிகளைக் கொண்டு பஜனை பாடும் கலைஞர்களும் சூழ அமர்ந்திருக்கிறார்கள். சில ஓவியங்களில் ஒரு ஏவலர் குடைபிடிக்க கம்பீரமாகக் குதிரையில் உட்கார்ந்து சவாரியும் செய்கிறார்!

கோயிலிலிருந்து எழுந்த பஜனை ஒலிகளையும், தூபதீப நறுமணங்களையும் காற்றில் வாங்கிக் கொண்டு ஆட்டோவில் சவாரி செய்து நான் ஜூமா மசூதி சென்றடைந்தேன். அகமதாபாத் பழைய நகரத்தில் பல பழமையான மசூதிகள் உள்ளன – சையத் சித்திகி மசூதி, ராணி ரூபமதி மசூதி (சுல்தானின் இந்து மனைவி கட்டியது), Jhulta Minar என்கிற ஊஞ்சலாடும் மினார் மசூதி (இங்குள்ள மினார் என்ற தூண்வடிவ கோபுரங்கள் காற்றில் லேசாக அசையுமாம்!)… அவற்றில் “கீழைத் தேசங்களிலேயே மிகவும் அழகான மசூதி” என்று யாத்ரிகர்களால் ஒரு காலத்தில் புகழப் பட்டது ஜூமா மசூதி.1423ம் ஆண்டு சுல்தான் அகமது ஷா இதைக் கட்டியிருக்கிறார்.

juma-masjid-ahmedabad-view

மசூதிக்கு முன்னால் மையத்தில் குளம் போன்ற அமைப்பு கொண்ட மிகப் பரந்த மைதானம் மசூதியின் பொலிவை எடுத்துக் காட்டும் வகையில் உள்ளது. மைதானத்தைச் சுற்றிலும் தூண்கள் கொண்ட வராண்டாக்கள். மசூதியின் இருபுறமும் இருந்த பிரம்மாண்டமான மினார்கள் 18ம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த ஒரு பூகம்பத்தில் சரிந்து விழுந்துவிட்டனவாம்.

juma-masjid-ahmedabad-view

பெரும்பாலும் வெண்சலவைக் கற்களாலேயே கட்டப் பட்ட மசூதிகளைப் பார்த்துப் பழகிருப்பதால், முற்றிலும் கருங்கல் மற்றும் மஞ்சள் கற்களால் (yellow stone) கட்டப்பட்ட இந்த மசூதி முதல் பார்வையில் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகத் தெரிகிறது. மூன்று அலங்கார வளைவுகள் கொண்ட பிரம்மாண்டமான நுழைவாயில்.

juma-masjid-ahmedabad-view
(புகைப்படம் – நன்றி: விக்கிபீடியா)

நுழைவாயிலில் பூங்கொத்துக்கள், தோரணங்கள் போன்று மிக நுணுக்கமான சிற்பவேலைப்பாடுகள். இந்து சிற்பக் கலையின் அம்சங்களையும் கலந்து இந்தோ-சார்சானிய (Indo-sarcenic) கட்டிடக் கலைப் படி கட்டப் பட்ட மசூதி என்று பயணியர் கையேட்டில் விளக்கமும் இருந்தது.

juma-masjid-ahmedabad-view

மசூதிக்கு உள்ளே விசாலமான இடம். ஆயிரங்கால் மண்டபத்திற்கு வந்தது போல் இருக்கிறது. அந்த வளாகம் முழுதும் அழகிய, நீண்ட தூண்கள் சீராக நிற்கின்றன. ஒரு வரிசையில் ஒரே வண்ணத்தில் தொழுகைக்கான பாய்கள் விரிக்கப் பட்டிருப்பது மிக அழகாக இருக்கிறது.

juma-masjid-ahmedabad-inside-pillars1

மேலே அற்புதமான சிற்ப வேலைப் பாடுகள் கொண்ட அடுக்குகளால் ஆன உப்பரிகைகள். மேற்கூரையில் மலர்கள் மற்றும் தாமரை மொட்டுக்கள் போன்ற சிற்ப வேலைப்பாடுகள் பேலூர், ஹளேபீடு கோயில்களை நினைவுபடுத்துகின்றன. மொத்தம் 260 தூண்கள், 15 கும்மட்டங்கள் (domes) என்று கையேடு தெரிவிக்கிறது.

juma-masjid-ahmedabad-view

மசூதியின் பிரதான சுவரில் வேலைப் பாடுகள் அமைந்த பிரபை போன்ற அமைப்புகள். அவற்றுக்குள் மயில்பீலிக் கற்றைகளை அலங்காரமாக நிறுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். அது எதற்காக என்று முதலில் புரியவில்லை. திரும்பி வரும்போது வெளிமுற்றத்தில் ஒருவர் மயில்பீலித் துடைப்பத்தை வைத்துப் பெருக்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.

அன்று சனிக்கிழமை. அவ்வளவு பெரிய மசூதிக்குள் மூன்று நான்கு சுற்றுலாப் பயணிகளைத் தவிர யாருமே இல்லை.அதனால் ஒரு அசாதாரணமான அமைதி நிலவியது.அப்படியே ஒரு தூணில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து அந்த ஆழ்ந்த அமைதியை சிறிது நேரம் அனுபவிக்க முயன்றேன். இருந்தாலும் மனம் நிலை கொள்ளவில்லை. அங்கிருந்து கிணற்றைப் பார்க்கக் கிளம்பினேன்.

**********

நகரில் மையமாக ஓடுகிறது சபர்மதி நதி. இதன் குறுக்காக ஆறு பாலங்கள் உள்ளன. நகரில் பயணம் செய்யும்போது நதியும் பாலமும் சேர்ந்த காட்சி பார்ப்பதற்கு மிக அழகாக இருக்கிறது.இதன் மேற்குக் கரையில் தான் புகழ்பெற்ற சபர்மதி ஆசிரமம் உள்ளது. உள்ளூரில் ‘காந்தி ஆஷ்ரம்’ என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்ததும் அது எனக்கு மிகவும் பழக்கமான ஒரு இடம் போல உணர்ந்தேன்.அதன் இயல்பான எளிமை ஒரு காரணம். காந்திய நூல்களில் பலமுறை இந்த ஆசிரமத்தைப் பற்றிப் படித்து மனதில் படிந்து விட்டிருந்தது இன்னொரு காரணம்.

sabarmati-ashram-view

முதலில் அகமதாபாதில் கோச்ரப் என்ற இடத்தில் தான் காந்திஜி தனது ஆசிரமத்தைத் தொடங்கினார். பிறகு சபர்மதிக் கரைக்கு ஆசிரமம் மாறியது. கிராமிய வாழ்வு, பசு வளர்ப்பு, இராட்டையில் நூல் நூற்றல், பெரிய அளவில் தொண்டர்களுக்குப் பயிற்சியளித்தல் போன்ற செயல்பாடுகளுக்கு பெரிய இடம் தேவைப்பட்டது. அதோடு ததீசி முனிவர் தேவர்களுக்காக தனது முதுகெலும்பைத் தானம் செய்த இடம் என்ற உள்ளூர் ஸ்தலபுராணத்தை தியாகத்தின் குறியீடாக காந்திஜி எண்ணினார்.அதை விட முக்கியமாக இன்னொரு காரணம் இருந்தது. இந்த இடத்திற்கு ஒருபுறம் சிறைச்சாலையும், மறுபுறம் மயானபூமியும் இருந்தன. ஒரு சத்யாகிரகி தன் வாழ்நாளில் கண்டிப்பாக இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒரு இடத்துக்குத் தான் போயாக வேண்டும் என்று காந்தி கருதினாராம். சரிதான்! “செய், அல்லது செத்து மடி” என்பதல்லவோ அவரது உபதேசம்.

sabarmati-ashram-view

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பல முக்கிய நிகழ்வுகளின் கேந்திரமாக இந்த ஆசிரமம் இருந்திருக்கிறது.ஏராளமான சமூகத் தொண்டர்கள்,அரசியல் தலைவர்கள்,பிரமுகர்கள் இந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்து எளிய மக்களோடு ஒன்றுகலந்து காந்தியைச் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். அகமதாமாத் மில் தொழிலாளர்கள் தங்கள் உரிமைகளை வலியுறுத்தி ஆலை முதலாளிக்கெதிராக நடத்திய போராட்டம் இங்கு தான் பிறந்தது. பனியா காந்தி தான் அதற்கு வழிகாட்டினார்.இங்கிருந்து தான் உப்புச் சத்தியாக்கிரத்தின் போது தண்டி யாத்திரை தொடங்கியது. பின்னர் ஆசிரமத்தின் சொத்துக்களை எல்லாம் பிரிட்டிஷ் அரசு பறிமுதல் செய்தது.சத்யாகிரக போராட்டத்திற்குப் பின்னர் திரும்பக் கிடைத்ததும், அரசியல் செயல்பாடுகளுக்காக அல்லாமல் முற்றிலும் ஹரிஜன சேவைக்காக மட்டுமே இந்த ஆசிரமம் பயன்படுத்தப் படவேண்டும் என்று முடிவு செய்யப் பட்டது.

சுதந்திரத்திற்குப் பின் ஒரு தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நினைவுச் சின்னமாக சபர்மதி ஆசிரமம் அறிவிக்கப் பட்டது. இப்போது சபர்மதி ஆசிரம டிரஸ்ட் இந்த இடத்தை நிர்வகித்து மிக நேர்த்தியாகவும், அழகாகவும் பராமரித்து வருவது கண்டு சந்தோஷமாக இருந்தது.இந்தியாவில் ஒருசில வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடங்களுக்காவது இப்படி ஒரு பாக்கியம் கிடைத்திருக்கிறது.

sabarmati-ashram-view
ஆசிரமத்துக்குள் காந்தியும், கஸ்தூரிபாவும் வசித்த வீடு

காந்தியின் வாழ்க்கை சம்பவங்களை விளக்கும் படங்கள், புகைப்படங்கள்,ஆவணங்கள் அடங்கிய மூன்று காட்சியகங்கள் உள்ளன. மோகன் தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி எப்படி ஒரு மகாத்மா ஆக பரிணமித்தார் என்பதை சிறப்பாக விளக்குமுகமாக அவை உள்ளன. கேள்வி பதில் அடிப்படையில் காந்தியின் வாழ்க்கை மற்றும் கொள்கைகளை விளக்கும் காட்சியகம் மிகச் சிறப்பாக அமைக்கப் பட்டுள்ளது.

”ஏகாதச வ்ரத்’ என்று அழைக்கப் படும் காந்தியின் பதினொரு விரதங்கள் (நெறிகள்) மையமாகக் காட்சிப் படுத்தப் பட்டுள்ளன:

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம் (திருடாமை),
பிரமசரியம், அஸங்க்ரஹம் (சொத்து சேர்த்து வைக்காமை),
சரீர-ஸ்ரமம் (உடல் உழைப்பு), அஸ்வாதம் (உணவில் ருசியைப் பொருட்படுத்தாமை)
ஸ்வதேசி, ஸ்பர்ச-பாவனா (தீண்டாமையை ஒழிப்பு)
வினம்ரதா (பணிவு), விரதநிஷ்டா (இந்த விரதங்கள் அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்கும் உறுதி).

இதில் முதல் நான்கு நெறிகள் இந்துமத தர்மசாஸ்திரங்கள் எடுத்துரைத்தவை. பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரத்தில் முதல்படி நிலையான யம-நியமம் என்பதில் அவை வருகின்றன. பின் உள்ளவற்றை காந்திஜி இணைத்திருக்கிறார். இந்த ஒவ்வொரு நெறியையும் ஆசிரமவாசிகள் ஒவ்வொருவரும் நடைமுறையில் தங்கள் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று காந்தி அறிவுறுத்தியிருக்கிறார். இதை மனதில் கொண்டு ஆசிரம விதிகள் பற்றிய விரிவான கையேடு ஒன்றையும் அவர் உருவாக்கினார்.

உடல் உழைப்பு பற்றிச் சொல்லவருகையில் ஆசிரம விதிகள் இப்படிப் போகின்றன –

“நல்ல உடல் ஆரோக்கியம் உள்ள, வளர்ந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வேலைகள் அனைத்தையும் தாங்களே செய்து கொள்ளவேண்டும்.நியாயமான காரணங்கள் இருந்தால் ஒழிய, மற்றவர்கள் அவர்களுக்காகப் பணிவிடை செய்யவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு கூடாது. அதே சமயம் குழந்தைகளையும், முதியவர்களையும், ஊனமுற்றவர்களையும், நோயுற்றவர்களையும் கவனித்துக் கொள்ளும் பணிகளை செய்வது சக்தியுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் கடமையாகிறது. இதனை மனதில் கொண்டு ஆசிரமத்தில் வேலைக்காரர்கள் என்று யாரையும் பணியமர்த்துவதில்லை. சில தவிர்க்க முடியாத காரணங்களுக்காக, அவர்கள் ஊதியத்திற்காகப் பணியமர்த்தப் பட்டாலும், அவர்களுடன் நடந்து கொள்ளும் முறை வேலை வாங்குபவர் – வேலை செய்பவர் என்ற அளவில் இருக்கக் கூடாது. அவரும் ஆசிரமவாசிகளில் ஒருவரே என்ற எண்ணத்துடன் பழக வேண்டும்.”

sabarmati-ashram-view

இதனை காந்தி தன்னளவில் செயல்படுத்தியும் காட்டினார். அவரது அன்றாடப் பணிகளில் பெருக்கித் துப்புரவு செய்வது, சமையல்,நூல் நூற்றல் எல்லாமே இருந்தது. இதை நேரில் கண்டு கார்ட்டூன்களாக ஆர்.கே.லக்ஷ்மண் வரைந்திருக்கிறார். அந்த அருமையான கார்ட்டூன்களும் காட்சியகத்தில் உள்ளன.

இன்றைக்கு காந்தியை விமர்சனம் செய்யும் சிலர் இந்தச் சின்ன சின்ன விஷயங்களில் அடம்பிடிப்பது காந்தியின் ஒருவிதமான stunt என்று கூறுகிறார்கள். அது தவறான கருத்து. இன்றைக்குக் கூட இந்திய சமூகத்தில் உடலுழைப்பை கேவலமாக, இழிவானதாக கருதும் நிலப்புரபுத்துவ கால மனநிலையை நாம் சாதாரணமாகப் பல இடங்களில் பார்க்க முடிகிறது. வீடு குப்பையாக இருந்தால் துடைப்பத்தை எடுத்துப் பெருக்கு என்று தன் மனைவியையோ, மகளையோ ஏவுபவர்களாகவே, இன்றும் நகர்ப்புறங்களில் வாழும் உயர்கல்வி கற்ற குடும்பத் தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள். காந்தி போராடியது இந்த மனநிலையை எதிர்த்துத் தான். இன்றைக்கே இப்படி என்றால் அன்று அந்த சூழலில் தேசத்தின் மாபெரும் தலைவராகக் கருதப் பட்ட ஒருவர் தானே இத்தகைய வேலைகளை முன்வந்து செய்து வழிகாட்டியது எப்பேர்ப்பட்ட புரட்சிகரமான செயல்பாடு என்று நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

sabarmati-ashram-view
ஆசிரமத்தில் கலப்புத் திருமணம் நடத்தி வைக்கும் காந்தி

சபர்மதி ஆசிரமம் பற்பல தேசிய, சமூக செயல்பாடுகளுக்கான பரிசோதனைக் கூடமாகவே விளங்கியிருக்கிறது. நூல் நூற்பதற்கு சிரமமாக இருந்த பழங்கால இராட்டையின் வடிவமைப்பில் பல்வேறு விதமான பரிசோதனைகள் ஆசிரமவாசிகளால் செய்யப்பட்டு அதன் டிசைன் அபாரமாக மேம்படுத்தப் பட்டது.இந்த இராட்டைகளின் மாதிரிகளை ஆசிரம அருங்காட்சியகத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். சுதேசி தொழில்நுட்பம் இயல்பாகவே மலர்ந்து வளரும் என்பதற்கான சிறந்த உதாரணம் இது. கிராம அளவில் குடிநீர் வினியோகம், கழிப்பறைகள் கட்டுதல், அடிப்படை சுகாதாரம் என்று பல விஷயங்களில் ஒரு வழிகாட்டும் தலமாக சபர்மதி ஆசிரமம் இருந்தது. கழிப்பறைகள் பற்றிய அறிதல் கூட இன்றி பொது இடங்களை மக்கள் அசுத்தம் செய்து வந்த அவலம் பற்றி அக்காலத்திய கனவான்களான அரசியல் தலைவர்கள் யாருமே கண்டுகொள்ளவில்லை. காந்தி மட்டுமே ஒரு நவீன சமூகத்தின் மலர்ச்சிக்கு, வளர்ச்சிக்குத் தேவையான இத்தகைய அடிப்படை விஷயங்களை ஒளிவு மறைவின்றியும், வெளிப்படையாகவும் பேசினார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

ஆசிரமத்தின் ஒரு பகுதியாக சபர்மதி நதிக்கு இட்டுச் செல்லும் படித்துறை உள்ளது.இந்த நதியிலும் கழிவுகள் கலக்கத் தொடங்கி சீர்கேடுகள் ஆரம்பித்துவிட்டன. உடனடியாக நகராட்சியினர் தலையிட்டு சீர்செய்ய வேண்டும் என்று உள்ளூர் மக்கள் தெரிவித்தனர்.

சபர்மதி ஆசிரம வாசத்தின் போது காந்தி எழுதிய நூல்கள், அறிக்கைகள், கடிதங்கள் ஆகியவற்றின் மூல பிரதிகள் இங்கு பாதுகாக்கப் பட்டு வருகின்றன.இவற்றை இன்று பார்க்கும்போது மலைப்பு ஏற்படுகிறது. துடிப்பான அரசியல், சமூக செயல்பாடுகளுக்கு மத்தியிலும் காந்தி ஏராளமாக எழுதிக் குவித்திருக்கிறார். யங் இந்தியா, ஹரிஜன் முதலான பத்திரிகளைத் தொடங்கி பல ஆண்டுகள் நடத்தியிருக்கிறார். அனேகமாக தனக்குக் கடிதம் எழுதிய ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களது கேள்விகளுக்கு விடையளித்து பதில் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். தொடர்ச்சியாக தேசத்துடன் அவர் உரையாடியபடியே இருந்தார்.ஆனால் அடிப்படையில் அவர் கர்மயோகி,வாய்ச்சொல் வீரர் அல்ல.

“எனது எழுத்துக்கள் என் உடலுடன் சேர்த்து தகனம் செய்யப் படட்டும். நான் என்ன செய்தேன் என்பது தான் நிற்கும், நான் என்ன சொன்னேன், எழுதினேன் என்பதல்ல.சத்தியம், அகிம்சை ஆகிய மகோன்னத லட்சியங்களை நீங்கள் உள்வாங்கிக் கொள்வதற்கு உதவும் என்ற வகையில் அந்த எழுத்துக்களுக்குப் பயன் இருக்கிறது. அவைகளை நீங்கள் உள்வாங்கிக் கொள்ளவில்லையானால், அந்த எனது எழுத்துக்களால் ஒரு உபயோகமும் இல்லை” (ஹரிஜன் 1-5-1937).

sabarmati-ashram-view

ஆசிரமத்தில் உள்ள புத்தக விற்பனை நிலையத்தில் காந்திய சிந்தனைகளை பல்வேறு தலைப்புகளில் பகுத்தும் தொகுத்தும் நவஜீவன் டிரஸ்ட் பதிப்பகம் பல வகையான புத்தகங்கள் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். Christian Missions and their role in India, Essentials of Hinduism ஆகிய புத்தகங்களைப் பார்த்தேன். அவற்றின் உள்ளடக்கம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.

விமானத்தில் அன்றைய பயணத்தை அசைபோட்டுக் கொண்டே இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தேன். சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு வீட்டில் இருந்த பிரபல பயண வழிகாட்டி நூலை எடுத்து அதில் அகமதாபாத் பற்றி போட்டிருப்பதைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். ஜூமா மசூதி பற்றி இப்படி இருந்தது –

”அகமதாபாத்தின் முந்தைய காலத்திய இந்த மசூதியின் பெரும்பகுதி தகர்ப்பட்ட இந்து மற்றும் ஜைனக் கோயில்களின் பொருட்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டிருக்கிறது.நுழைவாயிலின் பிரதான அலங்கார வளைவில் உள்ள பிரம்மாண்டமான, வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அடுக்குக் கல் முன்பு ஒரு ஜைன தெய்வ உருவத்தின் பீடமாக இருந்தது என்று கூறப் படுகிறது. அது போன்ற பல தெய்வ உருவங்கள் உடைக்கப்பட்டு,மசூதியில் நுழையும் படியின் அஸ்திவாரத்தில் மசூதிக்கு வரும் பக்தியுள்ள இஸ்லாமியர்கள் காலால் மிதிபடுமாறு கீழே புதைக்கப் பட்டுள்ளன.”

(Page 744, India Guidebook 8th Edition, Lonely Planet)

மசூதியின் அதிர்வற்ற அமைதியிலும் என் மனம் நிம்மதியின்றித் தவித்ததை எண்ணிப் பார்த்தேன். தங்கள் நாட்டைக் காக்கப் போரிட்டு உயிரிழந்தவர்களின் ஓலம் தான் ஒருவேளை கீழே புதைந்திருந்த சிலைகளில் தெறித்து ஆழத்தில் அங்கே அதிர்ந்து கொண்டிருந்ததோ?

புகைப்படங்கள்: ஜடாயு

ஒரு நதியின் நசிவு

கோள் நிலைதிரிந்து கோடை நீடினும்
தான் நிலை திரியாத் தண்டமிழ் பாவை

4000-year-old-iron-age-settlement-unearthed-at-adichanallurஎன்கிறார் இளங்கோ அடிகள் காவேரியைக் குறித்து. காவேரியைப் போன்ற விஸ்தீரணமும் நீளமும் அகலமும் கிளையாறுகளும் இல்லாமல் போனாலும்கூட தென் தமிழ்நாட்டின் வற்றாத ஜீவநதியாக இருந்து வரும் நதி தாமிரவருணி. இந்த நதியின் வரலாறு பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொன்மையானது. இதன் கரையில் கற்கால நாகரிகம் செழித்து வளர்ந்ததை ஆதிச்ச நல்லூர் என்னும் இடத்தில் அகழ்வாராய்ச்சி செய்து கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். பொருநை ஆறு அல்லது தாமிரவருணி நதி, திருநெல்வேலியின் மேற்கே பாபநாசத்திற்கு மேலே உள்ள மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைத் தொடரில் உள்ள பொதிகை மலையில் உற்பத்தியாகி, பல சிற்றாறுகளுடன் சேர்ந்து, தாமிரம் வரும் நீராக திருநெல்வேலி நகரை அடைந்து, அதன் பின்னே கிழக்கே ஸ்ரீவைகுண்டம், ஆழ்வார் திருநகரி, ஏரல் போன்ற ஊர்களின் வழியாக, கிட்டத்தட்ட 125 கிலோமீட்டர்கள் ஓடி, திருச்செந்தூருக்கு அருகே உள்ள புன்னைக் காயல் என்ற இடம் அருகே கடலில் கலக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் வற்றாத ஜீவநதிகளில் ஒன்று அல்லது ஒன்றே ஒன்று. இரண்டு பருவ மழைகளினாலும் நீரைப் பெறுவதால் இது வற்றாத நதியாக உள்ளது. தமிழ், சமஸ்கிருத இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப் பட்டுள்ள ஒரு நதி. வேறு உருப்படியான தொழில்கள் இல்லாத திருநெல்வேலி மாவட்டத்தை நெற்களஞ்சியமாக ஆக்கும் நதி. பாலாறு, மணிமுத்தாறு, காரையாறு, சேர்வலாறு, வராக நதி, சித்தாறு, போன்ற பல கிளை நதிகள் இதில் கலக்கின்றன. ஓரளவுக்கு திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்டத்து மக்களின் தாகம் தீர்க்கும் நதி. இரண்டு மாவட்டங்களின் உயிரோட்டம். பல ஊர்களுக்கு ஒரே பிடிமானம், ஆத்மா, வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி, ஜீவநாடி. ஒரு காலத்தில் மாசு படாமலும், அழகாகவும் இருந்து கரைபுரண்டோடிய நதி. பத்தினிப் பெண்டிருக்காக ஒரு முறையும், அறநெறி தவறா அந்தணர்க்கு ஒரு முறையும், நீதி வழுவா மன்னருக்கு ஒரு முறையுமாக மாதம் மும்மாரிப் பொழிந்ததாகக் கூறப்படும் மழையினால் வற்றாமல் ஓடிய ஜீவநதி.

தாமிரவருணியின் தோற்றம் முதல் அது வங்காள விரிகுடாவில் கலக்கும் சங்கமம் வரை ஆழ்வார்களால் பாடப் பட்ட வைணவக் கோயில்களும், பல்வேறு சைவக் கோயில்களும் ஆற்றின் இரு கரைகளையும் தொட்டுக் கொண்டு அமைந்திருக்கின்றன. தமிழையும் சமயத்தையும் வளர்த்த நதி. பசுமையும் குளிர்ச்சியும் நிறைந்த கழனிகளின் நடுவே இன்றும் நிமிர்ந்து நிற்கும் அக்கோயில்கள் ஆற்றின் கரையைத் தழுவிக் கொண்டு அமைந்திருக்கின்றன.

thamirabarani1எந்தவொரு நதியுமே வெறும் உயிரற்ற நீர் ஓடும் பாதை மட்டும் அல்ல. நதிகள் அந்த நிலப்பரப்பில் வாழும் மக்களின், நாகரிகத்தின், பண்பாட்டின், கலைகளின் மூலாதாரமும் கூட. ஒரு நதியின் வரலாறு என்பது அந்தப் பிராந்தியத்தின் வரலாறு. ஆறுகள் தந்த செழுமையினாலும் வளத்தினாலும் அந்த வளம் தந்த சூழலினாலுமே கலைகளும் நாகரிகமும் செழித்து வளர்ந்தன. நதிக்கரைகளிலேயே உலகின் மாபெரும் மனித நாகரிகங்கள் உருவாயின. நாகரிகம் வளர, கலைகள் வளர்ந்தன; கலைகள் வளர ஆற்றின் கரைகளில் அந்த நதிகளை அளித்த ஆண்டவனுக்கு நன்றி சொல்லும் விதமாகக் கோயில்கள் வளர்ந்தன. இவ்வாறாக நதியின் வளத்தால் சமயங்களும் பக்தியும் கலைகளும் பண்பாடும் அவை உருவாக்கிய வரலாறும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரிக்க இயலா வண்ணம் இணைந்தே வளர்ந்தன. நதிகள், வனங்கள், மலைகள், நில வளங்கள், சமுத்திரங்கள் இல்லாவிட்டால் இந்த உலகம் இல்லை; உலகத்தின் மக்களும் இல்லை. இயற்கையே நம் வாழ்க்கையின் ஆதாரம். அப்படிப்பட்ட முக்கியமான இயற்கை வளமான நதி வளத்தை, நம் பாண்பாட்டின், கலைகளின் ஆதாரத்தை நாம் போற்றிப் பாதுகாக்கத் தவறி வருகிறோம். நதிகள் மட்டும் அல்ல, அவை வளர்த்த கலைகளையும், பண்பாட்டுச் சின்னங்களையும் நாம் எப்படிப் பாதுகாக்கிறோம் என்பதற்கு ஒரு சிறு உதாரணமே தாமிரவருணி நதியின் இன்றைய நிலை. இன்று தமிழ்நாட்டின் எந்தவொரு நதியை எடுத்துக் கொண்டாலும் எந்தவொரு நீர் ஆதாரத்தை, வன வளங்களை எடுத்துக் கொண்டாலும் இந்த அவல நிலைதான் நீள்கிறது.

முக்கியமாக தாமிரபரணி ஆற்று நீர் சுமார் ஒரு லட்சம் ஏக்கர் நிலப்பாசனத்திற்குப் பயன்பட்டு வந்தது. திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி, விருதுநகர் போன்ற மாவட்டங்களில் உள்ள சுமார் நானூறுக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்கள் மற்றும் நகரங்களில் உள்ள லட்சக்கணக்கான மக்களின் குடிநீர்ப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கவேண்டியது. ஆனால் அப்படி எல்லாம் தண்ணீர் ஓடிய ஆறு இப்போது பல மாதங்களில் மணல் மட்டுமே காட்சி தருகிறது. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையிலிருந்து உற்பத்தியாகி வரும் ஆற்று மணலில் தோரியம் என்ற அரிய தனிமம் உள்ளது. மணல் எடுப்பதால் தோரியம் தாதுவும் அழிந்து வருகிறது.

sand-theft2ஓர் ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தாமிரவருணி நதிக்கரையோரமாகச் சென்றிருந்த பொழுது அந்த நதியின் படுகை முழுவதுமே கொள்ளையடிக்கப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. அதன் முழு நீளத்திலும் பல்வேறு இடங்களில் போர்க்கால அவசரத்துடன் மணலைத் தோண்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது தாமிரவருணி ஓடும் பல இடங்களில் ஆற்று மணலை அரசாங்கமே தோண்டி விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். பேர்தான் அரசாங்கம் தோண்டுகிறது என்றாலும் தோண்டும் பணியைச் செய்பவர்கள் தனியார்களே. ஒரு நாளைக்கு ஒரு தோண்டும் இடத்திலிருந்து மட்டும் 5000 லாரிகள் மணலை அள்ளிக் கொண்டு சென்றன. அவ்வளவு மணல் தேவைக்கு திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் என்று இல்லை, தமிழ்நாட்டில்கூட கட்டிடப் பணிகள் எதுவும் நடப்பதில்லை. எல்லா மணல் லாரிகளும் கேரளாவுக்கு மணலைக் கொண்டு சென்றன. அங்கு அதை என்ன செய்கிறார்கள், யார் வாங்குகிறார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. கேரளா ஒன்றும் நீர்வளம், மணல்வளம் இல்லாத ஊர் இல்லை. ஆனால் அங்கே மணல் எடுப்பதைத் தடுக்க கடுமையான சட்டங்களும் அதைச் சரிவரப் பாதுகாக்கும் கெடுபிடிகளும் இருப்பதால், ஏமாளிகள் வாழும் தமிழ்நாட்டிலிருந்து அங்கே எடுத்துப்போய் ஏராளமான விலைக்கு விற்கப்படுகிறது.

sand-theft1தாமிரவருணி என்றாலே தாமிரம் வரும் நீர் என்று அர்த்தம். கனிம வளம் நிறைந்த மணல் அது. ஒரு லாரி லோடில் கிட்டத்தட்ட 5000 ரூபாய் எல்லா லஞ்சச் செலவுகளும் போக லாபம் மட்டும் கிட்டுகிறது என்றார்கள். நமக்கு வீட்டுத் தேவைக்கு வரும் லாரி லோடையும் இந்த லாரிகளையும் ஒப்பிடாதீர்கள். நம் வீட்டுக்கு வரும் லாரியைப் போன்று மூன்று மடங்கு மணல் கொள்ளக் கூடிய பத்து டயர்கள் கொண்ட டிப்பர் லாரிகள். ஆனால் அரசாங்கத்திற்குக் கணக்குக் காண்பிப்பதோ ஒரு சாதாரண லாரி லோடு மட்டுமே. குறிப்பிட்ட அளைவை விட பல மடங்கு அதிகமாக அள்ளுவதாகப் பலரும் குற்றம் சாட்டினார்கள். அள்ளிய மணல் அருகில் உள்ள பல காலியிடங்களில் குவித்து வைக்கப்பட்டு தேவைக்கேற்ற இடங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. மலைமலையாய் ஆற்று மணல் குவித்து வைக்கப் பட்டிருந்தன. 24 மணி நேரமும் மணல் அள்ளப்பட்டு ஆற்றுப் படுகை வெடிகுண்டுகளால் பறிக்கப்பட்ட ஈராக் போல குண்டும்குழியுமாக, கண்றாவியாகக் காட்சியளித்தன. பெரும் தோண்டும் இயந்திரங்கள் வைத்து ஆற்று மணல் அள்ளப் படுவதை சர்வ சாதாரணமாகக் காண முடிந்தது. இத்தனையாயிரம் லாரிகள் கிராமங்களுக்குள் ராட்சத்தனமாகச் சென்று கிராமத்தின் அமைதியை இரவு பகல் பாராமல் குலைத்தன. வீடுகளுக்குள் மண்வாரித் தூற்றின. சாலைகள் அனைத்தும் இதன் கனமும் போக்குவரத்தும் தாங்காமல் குண்டும் குழியுமாக மாறின. எங்கும் மணல் புழுதிப் புயலாக வீசியது. ஆற்று நீரும் மணலும் வற்றியதால் சுற்றியிருந்த பகுதிகளின் கிணறுகளும் வற்றத் தொடங்கின. இயற்கை தந்த செல்வத்தை ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சியினரும் அந்த ஊர்களின் செல்வாக்குள்ளவர்களும் கூட்டுச் சேர்ந்து கொள்ளையடித்தனர். இதன் பாதிப்புகளைப் பற்றி மக்களும் கவலைப்படுவாதாயில்லை. எதிர்ததுக் கேள்வி எழுப்பிய ஒரு சிலரும் மர்மமான முறையில் இறந்து விட்டனர். இருபத்தினாலு மணி நேரமும் தொடர்ந்து அரசாங்க அனுமதியுடன், அரசியல் துணையுடன் தாமிரவருணி ஆற்றின் இயற்கை வளம், அதன் அழகு, எல்லாம் கற்பழிக்கப்பட்டதன் விளைவை இந்த முறை ஐந்து வருடங்கள் கழித்துச் சென்றபொழுது பூரணமாக உணர முடிந்தது. சேது சமுத்திரத் திட்டம் போட்டு கடல் மணலையே அள்ளியவர்கள் ஆற்று மணலையா சும்மா விடுவார்கள்? சுத்தமாகத் துடைத்து இனி எடுப்பதற்கு ஏதுமே இல்லையென்ற நிலையில் கொண்டு நிறுத்தி விட்டார்கள். இப்பொழுது ஒட்டுமொத்த நதி ஓடும் பாதையிலும் ஆற்று மணல் என்பதே இல்லாமல் போய் விட்டது.. இனி இந்த அளவு ஆற்று மணல் சேர பல நூறாண்டுகள் ஆகலாம். பல நூற்றாண்டுகளாக ஆறுகள் மலைகளை அரித்து அரித்து இயற்கையாகச் சேகரிக்கப்பட்ட ஆற்று மணல் அனைத்தும் ஒட்டு மொத்தமாகக் கொள்ளை போய் இன்று சகதிகள் மட்டுமே மிச்சமிருக்கின்றன. தமிழ்நாட்டின் பெரும்பான்மையான நதிகளின் நிலையும் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று தகவல்கள் கூறுகின்றன.

riverbathஇயந்திரம் எதையும் பயன்படுத்தாமல் மணலை வாரித்தான் எடுக்க வேண்டும். தரைமட்டத்திலிருந்து அரை மீட்டர் ஆழத்திற்குள் மட்டும்தான் மணல் எடுக்க வேண்டும். நீர் மட்ட அளவுக்குக் கீழ் மணல் எடுக்கக் கூடாது. குடிநீர்க் கிணறுகள் மற்றும் பம்புகளிலிருந்து 500 மீட்டருக்குத் தொலைவில்தான் மணல் எடுக்க வேண்டும்… என்று எக்கச்சக்கமான சட்டதிட்டங்கள் இருந்தாலும் அரசியல்வாதிகளின் பேராசையினால் தமிழ்நாட்டின் மிக அரிய ஓர் இயற்கை வளம் சில பத்தாண்டுகளுக்குள் மொத்தமாகக் கொள்ளை போயிருக்கிறது. முன்பு என் சிறு வயதில் தினமும் ஆற்றில் குளிக்கச் செல்தல் எங்களுக்குப் பேரானந்தம் தரும் ஒரு விளையாட்டாக இருக்கும். கிட்டத்தட்ட ஒரு மைல் ஒன்றரை மைல் அகலத்திற்கு பரந்த வெண் மணற்பரப்பு இரண்டு புறமும் விரிந்து கிடக்க, கோடைக்காலங்களில் நடுவேயும், மழைக்காலங்களில் பொங்கிக் கரை கொள்ளாமலும் கடலை நோக்கி ஓடும் அந்த நதியைப் பரவசத்துடன் பல முறை கண்டு, குளித்து, அனுபவித்திருக்கிறேன். பெரிய கழிவுகள் எதுவும் ஆற்றில் கொட்டப்படாத பொற்காலம் அது. பௌளர்ணமி நிலவு நாள்களில் சித்திரான்னங்களுடன் ஆற்றில் குளித்து விளையாடி உணவருந்திச் சென்றிருந்த கனவுக் காலம் அது. நிலவு போன்ற வெண்ணிற மணற் பரப்புகளில் அலுப்பே தெரியாமல் காலையும் மாலையும் விளையாடிய விளையாட்டுக் காலம் அது. நீரில் இறங்கி விட்டால் நேரம் போவது தெரியாமல் பல மணி நேரங்கள் அலுப்பின்றி நீந்திக் களித்துக் கண்கள் சிவக்க வெளிவந்த கவலையற்ற பருவம் அது. வற்றாத ஜீவநதி அது. இந்த ஆறு அப்படி இருந்தது என்று இன்று யாராவது சொன்னால் பொய் சொல்கிறான், கனவுலகில் இருக்கிறான் என்று நினைத்து நம்ப மாட்டார்கள். ஆம் பத்திருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரைகூட அது ஒரு வாழும் நதியாகத்தான் இருந்தது. உண்மை; வெறும் கற்பனையில்லை.

கருவேலமரக் காடும் மணற்கொள்ளையும் பின்னே கழிவும்

sand-theft4மூன்று பெரும் அழிவுகள் இந்த ஆற்றின் வனப்பை, ஜீவனை இன்று அழித்து வருகின்றன. அவை அரசியல்வாதிகளின் பேராசையினால் விளைந்த மணல் கொள்ளையும் அரசாங்கத்தினரின் அலட்சியத்தினால் உருவான சீமக் கருவேல மரங்களின் வளர்ச்சியும் கட்டுப்பாடில்லாமல் ஆற்றினுள் விடப்படும் கழிவுநீர், தொழிற்சாலைக் கழிவு மற்றும் ப்ளாஸ்டிக், பாலித்தீன் குப்பைகளும் ஆகும். இன்று மணல் களவு போய் வெறும் சேறும் சகதியுமாக பாழ்பட்டுக் குற்றுயிரும் குலையுருமாக, நானும் இருக்கிறேன் என்று களையிழந்து ஜீவனின்றிக் கிடக்கின்றது. ஆற்று மணல் கொள்ளை ஒருபுறம் என்றால் கட்டற்று ராட்சசன் போல வளர்ந்து நிற்கும் சீமைக் கருவேல மரங்கள் அந்த நதிக்கு மற்றொரு யமனாக வாய்த்திருக்கிறது. இந்த இரு பெரு நாசங்களையும் தவிர வழியில் உள்ள நகரங்கள் முழுவதிலும் பெருத்த மக்கள்தொகையின் அத்தனைக் கழிவுகளும் நதியில் கொட்டப்படுவது மற்றுமொரு சீர்கேடு. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக செழிக்கச் செழிக்க உணவு உற்பத்தியின் ஆதாரமாக இருந்த நதி இன்று மற்றொரு கூவமாக வேகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்பொழுது நதியின் பாதையில் பெரும்பான்மையான இடங்களில் ஆற்றின் அருகே சென்று பார்க்கவே முடியாத வண்ணம் சீமைக் கருவேல மரங்கள் அடர்த்தியாக ஆற்றங்கரைகளிலும் ஆற்றின் உள்ளேயும் வளர்ந்துள்ளன. முன்பெல்லாம் நெடுஞ்சாலையில் காரில் செல்லும் பொழுதே நதியின் ஓட்டத்தைப் பார்க்கலாம். இப்பொழுது சுத்தமாக அடர்ந்து வளர்ந்த சீமக் கருவேல முள்மரங்களும் பார்த்தீனியச் செடிகளும் பெரு வனமாக வளர்ந்து நதியை மறைத்து விடுகின்றன. அருகில் சென்றால் கூட ஆற்று நீரின் ஓட்டத்தைக் காண முடிவதில்லை. தண்ணீர் பெருக்கெடுத்துப் போகும்பொழுது அந்த மரங்கள் தண்ணீருக்கு அடியிலும் வளர்ந்து இருப்பதினால் யாரும் துணிந்து உள்ளே நீந்திக் கூட சென்று விட முடியாது. உடலைக் கீறிக் கிழித்து விடும்.

papanasam-agasthiyar-fallsதொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட மணற் கொள்ளைகள் காரணமாக ஆற்றின் இரு கரைகளிலும் பரந்து விரிந்த பெரும் மணற் பரப்பு இன்று காணக் கிடைப்பதில்லை. மணற் பரப்பு இல்லாத படியால் சகதியில் இறங்கி ஆற்றை நெருங்க வேண்டியுள்ளது. இப்படி சீமைக் கருவேல மரங்களும் சகதிகளும் கலக்கும் சாக்கடைகளும் சேர்ந்து இந்த நதியை பயன்படுத்த முடியாத ஒரு கூவம் போல மாற்றியுள்ளன. இந்த நதி மக்களின் வாழ்க்கையுடன் இயைந்த- அவர்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வந்து அவர்களின் அன்றாடப் பயன்பாடுகளான குளிப்பதற்கும் குடிநீருக்கும் விவசாயத்திற்கும் ஆரோக்யமான பொழுதுபோக்குகளுக்கும் ஆதாரமாக இருந்த ஒரு நதி. நூறு கிலோமீட்டர்களுக்கும் அதிகமான நீளமுள்ள ஆற்றில் இன்று பல மைல் தூரம் சென்றாலே குளிப்பதற்கும் ஆற்றின் அருகே செல்வதற்கும் ஏற்ற ஒரு சில படித்துறைகளும் மணற்பாங்கான கரைகளும் காணக் கிட்டுகின்றன. நதியின் ஒட்டு மொத்த 150 கிமீ தூரத்திலும் ஒரு சில இடங்களில் மட்டுமே ஆற்றை அணுக முடிகிறது, மணற் கரைகள் காணக் கிட்டுகின்றன. அற்புதமான மேற்குத் தொடர்ச்சி பாபநாசம் மலைத் தொடரில் நதி தூய்மையாகவும் தன் இயற்கையான வனப்புடனும் தன் பயணத்தைத் துவக்கும் நதி கீழிறங்கி சமதளத்தில் ஊர்களின் நடுவே ஓடத் துவங்கும் பொழுதே அதனை மாசு படுத்தலும் அசிங்கப் படுத்தலும் துவங்கி விடுகிறது. தமிழ்நாட்டில் ஆண்டு முழுவதும் ஓடிக் கொண்டிருந்த இந்த ஒரே நதியும் இப்பொழுது மதுரையில் ஓடும் வைகை என்னும் சாக்கடை போல, சிங்காரச் சென்னையில் ஓடும் கூவம் என்னும் சாக்கடை போலச் சீரழிந்து போய் விடுமோ என்ற அச்சமே மேலோங்குகிறது.

தாமிரவருணிக் கரையில் இருந்த என் கிராமத்திற்குச் சென்றிருந்த பொழுது தினமும் ஆற்றிற்குப் போக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். “இந்த ஊரில் அந்த ஆற்றின் பக்கமே இப்பொழுது யாரும் போவதில்லை. சகதியும், கருவேல முள் மரமும் நிறைந்திருக்கிறது. நீ வெகு தூரத்தில் இருந்து வந்திருக்கிறாய் ஒழுங்காய் ஊர் போய்ச் சேரும் வழியைப் பாரு,” என்று சொல்லி வைத்த மாதிரி பலரும் எச்சரித்தார்கள். வெள்ளம் வரும் காலத்தில் கூட கவலையின்றி குளிக்கச் சென்ற மக்கள் கூட இப்பொழுது இந்த ஆற்றின் அருகில் போவதில்லை. பேயைக் கண்டது போல பயந்து ஒதுங்குகிறார்கள்.

ஒரு பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை கூட, வீட்டில் குளிக்கும் ஆள்களை அரிதாகவே பார்க்க முடியும். ஆற்றிற்கோ ஆற்றில் இருந்து பிரிந்து வரும் வாய்க்கால் ஒன்றிலோதான் அந்த ஊர் மக்கள் அனைவருமே குளிக்கச் செல்வார்கள். குளித்து விட்டு இடுப்பிலோ தோளிலோ ஒரு குட ஊற்று நீருடனும் ஈரம் சொட்டும் உடைகளுடனும் சாரிசாரியாக காலையும் மாலையும் மக்கள் வருவது சாதாரண நிகழ்வாக இருந்துகொண்டுதான் இருந்தது. இன்று ஆற்றிற்குக் குளிக்கவோ ஏன் பார்க்கக் கூடச் செல்ல முடியாத நிலை. முன்பெல்லாம் குடிநீருக்கும் கோயில் விக்ரகங்கள் திருமஞ்சனத்திற்கும் ஆற்றில் இருந்துதான் நீர் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆற்றில் துணிகளுடன் சென்றால் துணிகளை ஒருபுறம் துவைத்து வைத்துக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் மணலில் தோன்றி வைத்த இடங்களில் ஊற்று ஊறியிருக்க, குடத்துடன் கொண்டுசெல்லும் தாமிரப் பாத்திரத்தை வைத்து நீரை மொண்டு குடத்தை நிரப்பி விடுவார்கள். இப்பொழுது ஆற்றின் கரையில் மணலும் இல்லை; மணலில் யாரும் ஊற்று நீர் தோண்டுவாரும் இல்லை. எல்லாமே பழங்கனவாய் போனது. இப்பொழுதெல்லாம் வீட்டிற்கு முன்பாக பஞ்சாயத்துக் குழாய்களில் உப்பு நீரே ஊற்று நீர், குடிநீர் எல்லாமே. குழாயில் நீர் வராவிட்டாலும் யாரும் ஆற்றுக்கருகே ஒதுங்குவது கூடக் கிடையாது.

so-called-riverஎச்சரிக்கையையும் மீறி ஒரு நாள் வீட்டுக்கருகே ஓடும் வாய்க்காலிலும் மறுநாள் துணிந்து வீட்டில் இருந்து ஓர் அரைக் கிலோமீட்டர் தூரத்தில் ஓடும் ஆற்றுக்கும் சென்றிருந்தேன். கால்வாயில் பாசியும், பச்சையும் படர்ந்து பழுப்பும் பாசி நீலமும் கலந்த நீரில் எங்கு முள்செடிகள் இருக்கும் என்பதைக் கண்டு, விலக்கி, ஜாக்கிரதையாகக் குளிக்கிறார்கள். ஆற்றிற்கு போகும் வழி முழுக்க மலக் காடுகள்; எங்கும் கழிக்கப்பட்ட மனிதக் கழிவுகள், குப்பைகள் நிறைந்திருந்தன. மிகவும் ஜாக்கிரதையாகக் கால்பதித்து நடக்க வேண்டியிருந்தது. முள்ளு மரங்களின் ஊடாக முழங்கால் வரையிலான சகதிகலந்த நீரில் சற்று தூரம் நடந்த பின்னால் குளிப்பதற்கென்று கஷ்டப்பட்டு அடையாளம் கண்டுவைக்கப்பட்டிருந்த ஓர் இடத்தை அடைய முடிந்தது. அதுவரை வழுக்கி விழாமல் செல்வதே கடினமாக இருந்தது. நல்ல மழை தொடர்ந்து பெய்திருந்தமையினால் ஆறு முழுக்க கருநீலமான நீர் அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்களின் கழிவுநீர்களையும், குப்பை, அசுத்தங்களையும், திருநெல்வேலி நகரத்தின் ஒட்டு மொத்த வீட்டு, வணிகக் கழிவுகளையும் தனக்குள் அடக்கி, ஒளித்து வைத்துக்கொண்டு மேலோட்டமாக கரும்பச்சையில் கள்ளத்தனமாக, ‘ஒய்யாரக் கொண்டையாம் தாழம் பூவாம், உள்ளே இருக்குமாம் ஈரும் பேனும்’ என்பது போல போல நதி ஓடிக் கொண்டிருந்தது, தான் நடந்துவந்த பாதை முழுவதும் ஓர் அடி விடாமல் தொடர்ந்து கற்பழிக்கப்பட்டு பாழ்பட்டு ஓடிய அந்த நதி. “ரோலிங் வாட்டர்(?!) கேதர் நோ மாஸ்” என்று சின்ன வயசில் படித்ததை நம்பித் துணிந்து கடவுள் மீது பாரத்தைப் போட்டு ஆற்றில் இறங்கி விட்டேன்.

காலுக்குக் கீழே வழவழப்பான்ன சகதியில் சிறிது தூரம் உள்ளே சென்ற பின், நறுநறுவென புது வெள்ளம் கொண்டு போட்டிருந்த- இன்னமும் களவு போகாமல் இருந்த- மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பாறைகளின் மணற் துகள்கள் கால்களில் பதிவது பேரானந்தமாக இருந்தது. ஒரு நிமிடம் அந்த ஆற்றில் கலந்திருக்கும் கோடிக்கனக்கான டன் கழிவுகளையும் சீரழிவுகளையும் மறந்து உள்ளே மூழ்கி அடி மணற் கண்டு அங்கேயே மூச்சடைத்து நின்றேன். அந்த இடத்தில் மட்டும் முள்ளு மரங்கள் இருக்காது என்றும் மணல் அள்ளும் பாதையாக இருந்தபடியால் முள் பயம் இல்லாமல் நீந்திக் குளிக்கலாம் என்றும் அடையாளம் காட்டியிருந்தார்கள். அந்த அளவுக்கு, அந்த நதியைத் தன் வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாக நினைத்த உள்ளூர் மக்களே, அஞ்சி அருகே செல்லாத ஓர் ஆபத்தான இடமாக மாறிவிட்டிருந்தது அந்த நதி. பால் கொடுத்து வளர்த்த தாமிரவருணித் தாயை இன்று விஷம் கொடுக்க வைத்து விட்டிருக்கிறார்கள். ஆற்றில் இருந்து வெளியேறிய பின்னர் நண்பரிடம், “இப்பொழுதுதான் தாமிரவருணியில் குளித்து வெளியே வந்திருக்கிறேன்,” என்றேன். “அடடே, நான் தான் சொன்னேனே அதற்குள் இறங்க வேண்டாம் என்று. எதுக்கு ரிஸ்க் எடுத்தீர்கள்? பார்த்து, படை, சொறி, அரிப்பு, தோல்நோய் என்று எதுவும் வந்து விடப் போகிறது,” என்று பயங்காட்டினார். “இல்லை, எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. பழைய நினைப்பில் ஆண்டவன்மேல் பாரத்தைப் போட்டு இறங்கி மூழ்கி விட்டேன்,” என்றேன். “சரி சரி வாழ்க்கையை வெறுத்து துணிந்திருக்கிறீர்கள். நான் என்ன சொல்வது? உங்கள் பாடு!” என்று விட்டுவிட்டார் அவர். அவர் சொன்னதையே நான் ஆற்றில் குளிக்கப் போனதைக் கேள்விப்பட்ட பல உறவினர்களும் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்கள். ஒரு காலத்தில் அந்த ஆற்றில் குளிக்காத மக்கள் அந்த ஊரில் கிடையாது. இன்று அதே நதியைப் பயன்படுத்துவோர் அருகி வருகிறார்கள். அன்றாட வாழ்வின் அங்கமாக இருந்த ஒரு நதி ஆள்வோரின் சீரழிப்பால் மக்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

ஆற்றில் மனிதர்கள் இறங்காவிட்டாலும் கூட நிறைய பறவைகள் வந்திறங்கியிருந்தன. மணல் தோண்டி ஆங்காங்கே மேடுபள்ளங்களும் ஆற்றின் நடுவே பல திட்டுக்களும் அந்தத் திட்டுக்களில் முள் காடுகளும் அடர்ந்திருக்கின்றன. அந்தத் திட்டுக்களும் கழிவுகள் கொண்டு வரும் நதியும் இடம் பெயர்ந்து வரும் பறவைகள் தங்குவதற்கு ஏற்ற இடமாக மாறியுள்ளன. இவ்வளவு பறவைகளை அந்த ஆற்றில் நான் கண்டதேயில்லை. ஆற்றின் மறுகரையில் தூரத்தே திவ்ய தேசத் திருத்தலங்களும், ஸ்ரீவைகுண்டத்தின் ஓங்கி வளர்ந்து ஏஷியன் பெயிண்ட்டில் வண்ணமயமகாக கம்பீரமாக நின்ற போபுரமும் கோயிலின் நீண்ட காவி அடிக்கப் பட்டப் பிரகாரச் சுவர்களும் தூரத்துப் பசுமையின் நடுவே காட்சியளித்து, இந்த ஆற்றின் மாசும் ஒரு நாள் மாறும், இந்த நதியும் ஒரு நாள் புனிதமடையும் என்று ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்த நதியால் தழுவப்பட்டு வரும் கோயில்கள் அமைதிச் சாட்சியாக நம்பிக்கையளித்தன.

இன்று நமக்கு வீட்டிற்குள் கார்ப்பொரேஷன் குழாய் வழியாக நதி நம்மைத் தேடி வந்து விடலாம். நாம் போய்த் தேடிச்சென்று நீந்திக் குளிப்பதற்கும் குடிநீர் கொள்வதற்கும் நமக்கு நதி தேவையில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனாலும் நதி வளமாகவும் தூய்மையாகவும் இருந்தால்தான் அதன் கரைகளில் வாழும் மனிதனும் ஆரோக்யமாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் வாழ முடியும். நதி நசிந்தால் நாகரிகம் நசிக்கும்; கலை நசிக்கும்; மனிதம் நசிக்கும். மேற்கத்திய நாடுகளில் உள்ள நதிகள் அன்றாட மனிதப் பயன்பாட்டுக்கு உரியவை அல்ல. இருந்தாலும் அவைப் போற்றிப் பாதுகாக்கப் படுகின்றன. பெரும்பாலான மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆறுகளை நாம் குளித்து அனுபவிக்க முடியாது. அதன் பாதையில் உருவாகும் அருவிகளும் ஓடைகளும் கண்களுக்கு ரம்யமான காட்சிகளுக்காக உள்ளவை மட்டுமே. ஆனால் நமது நதிகள் நம் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதி. நம் ஊனிலும் உணர்விலும் கலந்து ஓடும் ஓர் அங்கம். நம் நதிகள் நமக்குத் தெய்வங்கள். இயற்கையைத் தெய்வமாக வழிபடும் இந்து மதத்தின் பண்பாட்டுச் சின்னங்கள். நதிக்கரைகளையும் கடவுள்களையும் நம்மால் பிரிக்க முடியாது. வடக்கே இமய மலையின் கங்கை முதல் தெற்கே குமரி முனையின் நதிகள் வரை நம் கலாசாரத்தில், நம் பாரதப் பண்பாட்டில், நதிகள் என்றால் புனிதமானவை; வணக்கத்துக்குரியவை. நதி நம் தாய்; நம் கடவுள். நதி நம் வாழ்க்கையின் ஆதாரம். பாரதம் முழுவதையும் இணைக்கும் இந்துப் பண்பாட்டின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று நதி வழிபாடு. ஆறுகளை நாம் தாயாக, தேவியின் வடிவாக நினைத்து அல்லவா வணங்கி வருகிறோம். இயற்கையின் ஒப்பற்ற வரங்களில் ஒன்றை, பல்லாயிரக்கணக்கான நம் இந்துப் பண்பாட்டின் அடிப்படைக் கூறுகளில் ஒன்றை நாம் என்றிலிருந்து அசிங்கப்படுத்த ஆரம்பித்தோம்? தாயாக வணங்கிய நதியை நாம் நச்சு நீராக மாற்றிய அலட்சியம் எங்கு எப்போது துவங்கியது? எப்படி நாம் நம் வணங்கிய கடவுளை அழிக்கத் துணிந்தோம்?

waterpollutionஇயற்கையைக் கடவுளாக வழிபடுவது நம் பாரதப் பண்பாட்டின் அடிப்படைக் கூறு. கடவுள் பக்தி இருந்தவரை, நம்பிக்கை இருந்தவரை நாம் இயற்கையைப் போற்றி வணங்கிப் பாதுக்காக்கத் தவறவில்லை. என்று நம் நம்பிக்கையின் வேர்கள் அசைக்கப் பட்டனவோ, என்று திராவிட இயக்க, கிறிஸ்தவ மதமாற்ற விஷக் கிருமிகள் நம்மிடையே பரவத் தொடங்கியதோ அன்றிலிருந்து இயற்கையை இறைவனாக மதித்து வணங்கும் நம் வழக்கம் தளர ஆரம்பித்தது. நம் வீழ்ச்சியின் துவக்கம் அன்றிலிருந்து துவங்கியது. கடவுள் இல்லை, இயற்கையைக் கடவுளாக வழிபடுவது காட்டுமிராண்டித்தனம் என்று நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட பொழுது, இயற்கையைக் கடவுளாக வழிபடும் நம் தொன்மையான வழக்கத்தில் இருந்து விலகி மெல்ல மெல்ல இயற்கையை ஒரு போகப் பொருளாக அனுபவிக்கத் துவங்கினோம். வழிபாட்டிற்குரிய ஒரு கடவுளாக நம்பி வணங்கப்பட்டவரை நதிகளின் இயற்கையான வனப்பும் அழகும் எழிலும் தூய்மையும் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டன. என்று அந்தக் கலாசாரம் அழிக்கப்பட ஆரம்பித்ததோ, என்று திராவிட இயக்கங்கள் மற்றும் மதமாற்ற விஷப் பிரசாரங்களினால் மக்களின் கடவுள் நம்பிக்கையும் இயற்கை வழிபடும் நம் தொன்மையான கலாசாரமும் மெதுவாக கேள்விக்கும் கேலிக்கும் உள்ளாக்கப் பட்டதோ, அன்றிலிருந்து இயற்கை வளங்களை பக்தியுடன் நாம் வணங்கிய, பாதுகாத்த உணர்வு மங்கி, அதை நம் சுயநலத்திற்காக அழிக்கத் தலைப்பட்டோம் அதன் விளைவே அழிந்து வரும் நதி வளங்கள். நாம் அழிப்பது நதிகளை அல்ல; நம்மையும் நம் சந்ததியினரின் எதிர்காலத்தையும் என்ற உணர்வை சினிமா மாயையில் மயங்கிக் கிடக்கும் நம் மக்கள் உணர வேண்டும். இயற்கையை வணங்கும் நம் முன்னோர்களின் தொல் நம்பிக்கை நம் மக்களிடம் மீட்டு எடுக்கப்பட வேண்டும். நம் தொன்மையான நம்பிக்கைகளையும் கலாசாரத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்கி மாற்றுவதன் மூலம் நமது இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடிப்பது நம்மை ஆக்கிரமித்த பிரிட்டிஷாருக்கும் போர்ச்சூக்கீசியர்களுக்கும் டச்சுக்காரர்களுக்கும் எளிதாக இருந்தது. அன்று வெள்ளைக்காரர்கள் பின்பற்றிய அதே உத்தியை கடந்த 45 ஆண்டுகளாக நம்மை ஆளும் திராவிடக் கட்சிகளும் பின்பற்றி, நம் நம்பிக்கைகளை நம் வழிபாட்டு முறைகளை நம் கலாசாரக் கூறுகளை கேலிக்குள்ளாக்கி, அதன்வழியே அவற்றை அழித்து அதன் விளைவாக நம் இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என்று நம் கலாசாரம் அழிக்கப் பட்டதோ அன்றே நம் வாழ்வாதாரங்களும் அழிக்கப்படும் என்பதை நம் மக்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவதார் போன்ற திரைப்படங்கள் உணர்த்துவது இந்த எளிய உண்மையைத்தான். நம் நம்பிக்கைகள் அழிக்கப் பட்டதால் நம் நதிகள் அழிக்கப் பட்டன. நம் பண்பாடு அழிக்கப்பட்டால் நம் இயற்கை வளங்களும் சேர்ந்தே அழிக்கப் படும்; அதன் பிறகு நாம் இன்னும் ஆப்பிரிக்க மக்கள் அனுபவிக்க நேரும் கொடும் வறுமையையும் வறட்சியையுமே சந்திக்க நேரும். நம் கலாசாரத்தை, நம் பண்பாட்டை நம் இந்து தர்மம் கற்றுக் கொடுத்த அடிப்படைகளை நாம் மறந்தால் நாம் எல்லாவற்றையுமே அதனுடன் சேர்ந்து இழந்தவர்களாகிறோம், அதுவே நசித்து வரும் நம் காவேரியும், தாமிரவருணியும் இன்று நமக்கு உணர்த்தும் பாடங்கள். இனிமேலாவது, காலம் கடப்பதற்கு முன்னால் நம் மக்கள் இந்த விஷ சுழலில் இருந்து வெளியேற முயல வேண்டும்.

waterஇன்னும் நதி வற்றி விடவில்லைதான். இன்னும் நம்பிக்கையிருக்கிறது. என்றாவது நம் தேசத்தின் இயற்கை வளங்கள் மீதும் பாரம்பரியச் சின்னங்கள் மீதும் நம் மண்ணின் மீதும் அக்கறையுள்ள, தேசத்தைக் கொள்ளையடிக்கும் நோக்கம் இல்லாத ஓர் அரசாங்கம் அமையுமானால் நிச்சயமாக இந்த நதியை மீட்டெடுத்து விடலாம். அரசாங்கம் போர்க்கால அடிப்படையில் இந்த நதி முற்றிலுமாக மற்றொரு கூவமாக மாறி விடும் முன்னால் மீட்டெடுக்க வேண்டியது மிக மிக அவசரம். நதி உற்பத்தியாகும் இடத்தில் தொடங்கி கடலில் சேரும் சங்கமம் வரை ஆற்றின் கரைகளிலும் உள்ளேயும் உள்ள ஆக்கிரமிப்புகள், முள் செடிகள் அகற்றப் பட வேண்டும். மணற் கொள்ளை முற்றிலும் தடை செய்யப்பட வேண்டும். நதியில் சாக்கடைகளையும் கழிவுகளையும் கொண்டுசேர்ப்பது நிறுத்தப்பட வேண்டும். காட்டுச் செடிகளும், விஷக் கொடிகளும் நீக்கப்பட வேண்டும். நதி என்பது தோற்றத்தில் இருந்து, கடலில் கலக்கும் இடம் வரை, தூய்மையான நீராக, மக்கள் எந்தவித தயக்கமும் இன்றி பயன்படுத்தக் கூடிய ஓர் அளப்பரிய வளமாக, மீண்டும் ஒரு வாழும் நதியாக மாற்றப்பட வேண்டும். இந்தக் காரியங்களை ஓர் அரசாங்கத்தினால் மட்டுமே செய்ய முடியும். அதற்கான நிதி ஆதாரமும், அதிகாரமும் அரசிடம் மட்டுமே உண்டு. கலர் டி.வி-க்கு ஒதுக்கிய நிதியில் நூற்றில் ஒரு பங்கை, செம்மொழி மாநாடு என்ற பெயரில் தன்புகழ் பாடும் கவியரங்கங்கள் நடத்திக் கொண்ட கூத்திற்குச் செலவுசெய்த பணத்தில் ஒரு சிறிய பங்கை அரசாங்கம் ஒதுக்கினால் கூட அழிந்து வரும் நதிகளுக்கு உயிர்ப் பிச்சை வழங்க முடியும். இன்னமும் நேரம் இருக்கிறது. மனமும் பணமும் மட்டுமே வேண்டும். யார் செய்யப் போகிறார்கள்? எப்பொழுது செய்யப் போகிறார்கள்? இனி வரும் தமிழ்நாட்டு அரசியலில் இந்தக் கனவு நனவாகும் ஒரு காலம் இனி எப்பொழுதாவது நம் வாழ்நாளில் வருமா?

நம் சந்ததியினருக்கு நாம் விட்டுவிட்டுப் போகப்போவது என்ன?