புதிய பொற்காலத்தை நோக்கி – 8

(தரம்பால் அவர்களின் ஆய்வுகளை முன்வைத்தும் அவற்றைத் தாண்டியும்)

At a minimum, you can purchase generic doxycycline for the treatment of the following infections and conditions including:. Also used as a drug for children who https://abnovo.eu/services/ suffer from severe acute malnutrition. Viagra is taken only when the man needs the medicine for a sexual problem.

The present study investigated whether a short-term exercise protocol increased wg in older men and women. She is a person who has the habit of consulting Coram with god and getting him to direct, in all matters. Amoxicillin is available in the form of oral tablets, tablets, capsules, oral suspension, liquid, gel, suppositories, creams, gels, pessaries, ointment and injections.

In addition, the men were treated with at least two other types of heart drugs, including beta blockers, angiotensin receptor blockers, and aldosterone receptor blockers. Said buy clomid 50mg it was the world's largest maker of generic drugs with 12% of the global market, followed by roche holding ag (rhhby) at 10.6% and pfizer inc. You can buy online without a prescription in south africa.

முந்தைய பதிவுகளை படிக்க

தரம்பால் செய்திருக்கும் மகத்தான வரலாற்று ஆய்வு  தொடர்பாக எழும் முக்கியமான முதல் கேள்வி: அந்த ஆய்வுகள் சரியான நேரத்தில் செய்யப்பட்டனவா?

இது தரம்பால் மீதான விமர்சனமாக அல்ல; அவர் தன் வாழ்வின் 40களில் அந்த ஆய்வை ஆரம்பித்தார். அவரளவில் அது மிகவும் சரியான, நியாயமான செயலே. ஆனால், அவர் பிறப்பதற்கு வெகு முன்னதாகவே ஐரோப்பியர் உருவாக்கிய பொய்ச் சித்திரங்கள் தமது இலக்கை மிகவும் தெளிவாகப் பூர்த்திசெய்துவிட்டன. உண்மை, ஓர் அடி எடுத்து வைப்பதற்குள் பொய், உலகத்தை ஒன்பது முறை சுற்றிவந்துவிட்டது

காந்தி 1930 வட்ட மேஜை மாநாட்டில் இந்தியாவின் கல்வி முறை பிரிட்டிஷாரின் கல்வி முறையைவிடச் சிறப்பாக இருந்தது. பிரிட்டிஷார் அமல்படுத்திய கல்வி முறையே இந்தியாவின் பாரம்பரியக் கல்விமுறையை அழித்துவிட்டது என்று சொன்னார். ஆனால் இதற்கான ஆதாரத்தை பிரிட்டிஷார் கேட்டபோது காந்தியால் தரமுடிந்திருக்கவில்லை. சுதந்தரப் போராட்டம் சிறை வாசம் என அவருடைய வாழ்க்கை கழிந்துவிட்டது. 1980களில்தான் தரம் பால் பிரிட்டிஷாரின் ஆவணங்களைக் கொண்டே இந்தியாவில் இருந்த பாரம்பரியக் கல்வி முறையின் சிறப்புகளை வெளிக்கொண்டுவந்தார். அதுபோல் இந்தியாவின் பாரம்பரிய அறிவியல், தொழில்நுட்பம் இவற்றின் சிறப்புகள் பற்றியும் 1970-ல் தான் வெளிக்கொண்டுவந்தார். ஆனால், இதற்குள் இந்தியாவுக்கு சுதந்தரம் கிடைத்து இந்தியாவில் எதுவுமே இல்லை என்ற வரலாறு இந்திய பாடத்திட்டங்களில் நேருவாலும் அவர் நியமித்த இஸ்லாமிய கல்வி அமைச்சர்களாலும் இட்துசாரி கல்வியாளர்களாலும் நிலைநிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. 

நிரபராதியான ஒருவரைக் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பு எழுதி தூக்கு தண்டனையும் நிறைவேற்றிவிட்டதுபோல் இந்துஸ்தான் தொடர்பாக பிழையான  சித்திரம் உருவாக்கப்பட்டு அது அழுத்தமாக நம் மனங்களிலும் உலக அறிவுச்சூழலிலும் நிலைபெற்றுவிட்டது. சுமார் 200 ஆண்டுகள் கழித்து வந்து தூக்கு தண்டனை தரப்பட்ட வழக்கை அலசி ஆராய்ந்து, அந்த நபர் நிரபராதி என்று நிரூபிக்கும் வக்கீலைப்போல் தரம்பால் செயல்பட்டிருக்கிறார். அவருடைய வாதங்கள் அபாரமானவை. உண்மையானவை. நியாயமானவை. ஆனால், அவற்றால் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட அப்பாவியை உயிர்ப்பிக்கமுடியுமா?

இது மிகவும் வேதனைக்குரிய நிலைதான். என்றாலும் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட அந்த அப்பாவியின் வாரிசு, ’கொலைகாரனின் குழந்தை’ என்ற பழிச்சொல்லில் இருந்து தப்பிக்க அந்த வழக்கறிஞரின் வாதம் உதவுகிறது அல்லவா. அதுபோல் நம் கடந்த காலம் குறித்து நமக்கு உண்மை புரியவர தரம்பாலின் வரலாற்று ஆய்வுகள் பெரிதும் உதவியிருக்கின்றன. அந்த வகையில் அவர் ஒரு மகத்தான சாதனையையே செய்திருக்கிறார். பருவம் தவறிப் பெய்த மாமழைதான். என்றாலும் நிலத்தின் தீராத தகிப்பை அது சாந்தப்படுத்தியிருக்கிறது.

ஆனால்… தரம்பாலின் வரலாற்றாய்வு என்ன தாக்கத்தை உலகில் ஏற்படுத்தியது?

சர்வதேச அளவில், குறிப்பாக இந்திய வரலாற்று, அறிவுப்புலங்களில், இந்துஸ்தானம் பற்றிய உண்மையான வரலாறை வெளிப்படுத்தும் ஐரோப்பிய ஆவணங்கள் பற்றி மிகப் பெரிய கள்ள மௌனமே நிலவுகிறது. அப்படியான ஆவணங்கள் இருப்பதாகவே காட்டிக்கொள்ளாமல் நடிக்கிறது. வெற்றி பெற்ற பின்னும் பதக்கம் அணிவிக்கப்படவில்லை என்பதுபோன்ற ஒரு நிலை நீடித்துவருகிறது.

நம் நாட்டு அரசியல் தலைவர்களும் அதிகாரவர்க்கக் கட்டமைப்பும் பிரிட்டிஷ் கால காலனியத்தின் நீட்சியாகவே இருப்பதால் நம் அரசும் அந்த உண்மைகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் தரவே இல்லை. தரம்பால் முன்வைத்திருக்கும் பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களின் அடிப்படையில் நமது கல்வி, வரலாற்றுப் பாடங்கள், சமூகவியல் பாடங்கள், அறிவியல் தொழில்நுட்பப் பாடங்கள், விவசாயம், மருத்துவம், வானவியல் என அனைத்துமே மறு சீரமைப்பு செய்யப்பட்டிருக்கவேண்டும். ஆனால், அப்படி எதுவும் நடந்திருக்கவில்லை என்பது பெரும் துரதிஷ்டமே.

அரசுக் கல்விப்புலம் தான் அப்படியென்றால் பிற தனிப்பட்ட புத்தகப் பதிப்பக உலகமும் தரம்பாலின் ஆய்வுகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் தந்திருக்கவில்லை. அவருடைய புத்தகங்கள் பல வருடங்கள் மறு பதிப்பு காணவே இல்லை. அவர் ஆரம்பித்துவைத்த ஆய்வுகளை யாரும் முன்னெடுத்துச் செல்லவில்லை. பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களில் அவர் ஆராய்ச்சி செய்ததென்பது பத்தில் ஒரு பங்குமட்டுமே. உப்பு வேலி, இந்தியா அடிமைப்படுத்தப்பட்ட வரலாறு (ஐரோப்பிய ஆக்கிரமிப்புகள்) என ராய் மாக்ஸம் போன்றவர்கள் தொடந்து இந்த திசையில் இப்போது செயல்பட்டுவருகிறார்கள் என்றாலும் நமது கடந்த காலம் பற்றி நமக்குத் தெரிந்திருக்கவேண்டியதில் பத்தில் எட்டு பங்குக்கு மேல் இன்னும் பிரிட்டிஷ் நூலகங்களில் புதையுண்டே கிடக்கின்றன.

அவையெல்லாம் இந்துஸ்தானின் மேன்மை பற்றிப் பேசுவதால் இடதுசாரி அறிவுஜீவி, ஆய்வுப்புலம் அவற்றை முற்றாக மறைத்து, மறுத்துவருகிறது. வலதுசாரி ஒருவருக்கு மட்டுமல்ல நடுநிலையான ஆய்வாளருக்குக்கூட அந்த காலனிய ஏகாதிபத்திய நூலகத்தின் கதவுகள் திறப்பதே இல்லை.

ஆக, இடதுசாரி ஆய்வுலகம் இந்துஸ்தானின் மேன்மை பற்றிய உண்மையை ஆராய்ந்து சொல்லவே செய்யாது. வலதுசாரியினர் ஆராய்ந்து சொன்னால் அதைக் கண்டுகொள்ளவே செய்யாது. தலை விழுந்தால் நான் ஜெயித்தேன். பூ விழுந்தால் நீ தோற்றாய் என்ற தெளிவான விதிமுறையை அழுத்தமாக வகுத்துவைத்திருக்கிறார்கள்.

இது ஒருபக்கமென்றால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சொற்ப உண்மைகள்கூட உரியவகையில் மக்கள் மத்தியில் கொண்டுசெல்லப் பட்டிருக்கவில்லை. 

அனைத்து ஜாதியினரும் திண்ணைப் பள்ளிகளில் படித்திருக் கிறார்கள்; சில ஊர்களில் பிராமணர்களைவிட அதிக எண்ணிக்கையில் பிராமணரல்லாதவர்கள் படித்திருக்கிறார்கள்; அவர்களில் பட்டியல் ஜாதியினரும் அடங்குவர் என்ற ஆவணத்தை தரம்பால் முன்வைத்தபின்னரும் 2000 ஆண்டுகளாக பிராமணரல்லாதவர்களைப் படிக்கவிடவில்லை என்ற பொய் முழக்கம் ஓயவில்லை.

சில வாரங்களுக்கு முன் 2021-பிப்ரவரி-மார்ச்சில் புத்தகக் கண்காட்சி வாசலில் பபாசி ஏற்பாடு செய்திருந்த தி.க. பிரசாரக்கூட்டத்தில் கி.வீரமணி 100 ஆண்டுக்கு முன்பாக இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சி நடந்திருந்தால் இவ்வளவு கூட்டம் வந்திருக்குமா… நம்மைத்தான் 2000 ஆண்டுகளாக எழுதப் படிக்கவே விடவில்லையே. நீதிக் கட்சி வந்தபின் தானே நாமெல்லாம் எழுத்துக்கூட்டியே படிக்க முடிந்தது என்று பெரும் கரகோஷங்களுக்கு இடையே கையை உயர்த்தி முழங்கினார். அதே புத்தகக் கண்காட்சியில் அனைத்து ஜாதியினரும் கல்வி பெற்றது தொடர்பாக தரம்பால் பதிப்பித்த பிரிட்டிஷ் ஆவணங்கள் கட்டுக்கட்டாக அச்சடிக்கப்பட்டு ஒரு ஓரத்தில் அடுக்கிவைக்கப்பட்டுத்தான் இருந்தன.

சூத்திரர்களை வேசி மகன்கள் என்று இந்து தர்ம சாஸ்திரங்கள் சொல்வதாக வீரமணி முழங்கிவருகிறார். அதற்கு ஆதாரம் கேட்டால் அவர் தந்ததே இல்லை.

சூத்திரர்கள் ஏழுவகைப்படுவார்கள். 1. போரில் புறங்காட்டி ஓடியவன், 2. போரில் கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டவன், 3. பிராமணனிடத்தில் பக்தியினால் ஊழியம் செய்பவன், 4.விபச்சாரி மகன், 5. விலைக்கு வாங்கப்பட்டவன், 6. ஒருவனால் கொடுக்கப்பட்டவன், 7. தலைமுறைதலைமுறையாக ஊழியம் செய்பவன் (ஆதாரம்: மனுசாஸ்திரம், அத்தியாயம் 8, ஸ்லோகம் 415)

இதைத்தான் அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டு வருவார்கள். தாசிக்குப் பிறந்தவர்கள் சூத்திரராகக் கருதப்படுவார் என்பதை சூத்திரர் அனைவரும் வேசிக்குப் பிறந்தவர்கள் என்று திரித்துப் பொருள் கூறுகிறார்கள். அந்த அடிப்படையே தவறு. அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் சொல்வதானால், திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தினர் என்பவர்கள் மூடரைப் பேரறிஞர் என்று சொல்வார்கள். இலங்கைத் தமிழர்களைக் கொல்ல உதவிய, பிரபாகரனின் அம்மாவுக்கு சிகிச்சை தராமல் திருப்பி அனுப்பிய கருணாநிதியைத் தமிழினத் தலைவர் என்று மதிப்பார்கள். 1950 முதல் 1967 வரை ஈ.வெ.ரா.வை வண்டை வண்டையாகத் திட்டியவர்கள். மலிவு விலை மதுவை அமல்படுத்தியவர்கள். ஊழல் வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் என்றெல்லாம் அவர்களுடைய அருமை பெருமைகளைப் பட்டியலிடும்போது ஊழல் வழக்கில் தண்டிக்கப்படுபவர்கள் எல்லாருமே திமுகவினர் என்று புரிந்துகொண்டால் அது எவ்வளவு தவறாக இருக்கும். அது போன்றதுதான் சூத்திரர் எல்லாம் வேசி மகன்கள் என்று சொல்வதும்.

சஹஸ்ரநாமம் சொன்னால் பிராமணர்களுக்கு கல்வி மேன்மையும். க்ஷத்ரியர்களுக்கு வெற்றியும் வைஸ்யர்களுக்கு செல்வ வளமும் சூத்திரர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கும் என்றே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சூத்திரர்கள் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தவர்கள் என்று இந்து தர்ம சாஸ்திரங்கள் சொல்வதை ஒருவர் ஏற்கவேண்டாம். ஆனால், பிரிட்டிஷார் சொல்வதை ஏற்றுத்தானே ஆகவேண்டும்.  பிரிட்டிஷார் இந்தியாவைக் கைப்பற்றியபோது இந்துஸ்தானில் இருந்த சமஸ்தானங்களின் மன்னராக இருந்தவர்களில் 72% பேர் நான்காம் வர்ணத்தினரான சூத்திரர்களே என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். அந்த ஆவணமும் அதே புத்தகக் கண்காட்சியில் இருக்கத்தான் செய்தது.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது இன்னும் நாம் தரம்பாலையே அதாவது, நம்மைப் பற்றிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் சொற்ப உண்மை வரலாறையே நம் மக்களிடம் கொண்டு செல்லவில்லை என்ற வேதனையான விஷயமே நமக்குத் தெரியவருகிறது. இது ஏதோ கண்காட்சி வாசலில் மேடை கிடைத்த சந்தோஷத்தில் யாரோ எதையோ சொல்லிச் சென்ற விஷயம் அல்ல. ஈ.வெ.ரா. யுனெஸ்கோ பரிசு பெற்றார் என்ற பொய்யான தகவலைத் தெளிவாக அம்பலப்படுத்திய பின்னும் அதையே நமது பள்ளி வினாத்தாளில் கேள்வியாகத் திணிக்கும் அளவுக்கு செல்வாக்கு படைத்த கும்பலின் பார்வை, வரலாற்று அறிவு இதுதான்.

தரம்பால் எவ்வளவு சிரமப்பட்டு, என்ன பெரிய உண்மையைக் கண்டு சொல்லியிருந்தால்தான் என்ன? அது எங்கும் யாராலும் அங்கீகரிக்கப்படவில்லையென்றால் அந்த சாதனைக்கு என்னதான் மதிப்பு? எவ்வளவு பெரிய மழையாக இருந்தாலும் நீர் முழுவதையும் கடலுக்கு அனுப்பிவிடும் வீணர்களே அதிகாரத்தில் இருந்தால் அந்த மழையால் என்னதான் பலன் கிடைக்கும்?  

மூன்றாவதாக, இன்றைய இளைய தலைமுறையினருக்கு ஐரோப்பியர் நம்மைப் பற்றி உருவாக்கிய பொய்யான வரலாற்றுச் சித்திரம் எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. இன்றைய ஐரோப்பிய அமெரிக்கர்கள் செய்திருக்கும் சாதனைகளே தெரிந்திருக்கின்றன. அவர்களிடம் சென்று தரம்பால் ஆராய்ந்து சொல்லியிருக்கும் வரலாற்று உண்மைகளைச் சொன்னால் எந்தச் சலனமும் இருப்பதில்லை.

இன்று நாம் அலோபதி மருத்துவத்தின் மகத்தான முன்னேற்றத்தைப் பயன்படுத்திவருகிறோம். அம்மை நோய்க்கு 300-400 ஆண்டுகளுக்கு முன் நாம் கண்டுபிடித்த மருந்து பிரிட்டிஷாரைவிட ஐரோப்பியரைவிட சிறப்பாக இருந்தது என்று சொல்வதால் என்ன பலன்? இன்று அலோபதி எட்டியிருக்கும் மருத்துவ உயர்நிலையை நம் பாரம்பரிய மருத்துவங்கள் ஏன் எட்டவில்லை என்ற கேள்விதானே இன்றைய தலைமுறையினர் கேட்பார்கள்.

நாம் வெகு பழங்காலத்திலேயே கிரகணத்தைத் துல்லியமாகக் கணிதத்தையோ சூரியன், சந்திரன், கிரஹங்கள் இவற்றின் நகர்வைத் துல்லியமாகக் கணித்ததையோ சொன்னால் இன்றைய நாசாவின் சாதனைகளுக்கு முன் அவற்றின் இடம் என்ன என்று கேட்பார்கள்.

இன்றைய விஞ்ஞான தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்புகள் எதுவுமே நம்முடையது அல்ல. டி.வி. ரேடியோ, கணினி, செல்போன், கார், பைக், மிக்ஸி, க்ரைண்டர் என எதுவாக இருந்தாலும் எதுவுமே நம்முடைய கண்டுபிடிப்பு அல்ல. இந்த உண்மை நம்முடைய பழம் பெருமை அனைத்தையும் ஒரேயடியில் காலி செய்துவிடக்கூடியதாகவே இருக்கிறது.

நமது கடந்த கால சாதனைகளாக நாம் சொல்லும் அனைத்துமே இன்று அந்தந்தத் துறைகளில் பின்தங்கிவிட்ட நிலையில் நமது அந்த சாதனைகளின் இன்றைய முக்கியத்துவம் என்னவாக இருக்கமுடியும்?

மனித குல வரலாற்றில் நடந்த பந்தயத்தில் இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்புவரை நாம் முன்னணியில் இருந்திருக்கிறோம். ஆனால், இன்று நம்மைவிட உலகம் பலமடங்கு தூரம் முன்னேறிவிட்டது. நேற்றைய நம் வைரங்கள் இன்று கண்ணாடித்துண்டுகளாகிவிட்டன. இன்றைய கோஹினூரோ மேற்கத்திய மணி மகுடத்தில் ஜொலிக்கிறது.

உலகத்தினர் இருபது மதிப்பெண் பெற்றிருந்தபோது நாம் ஐம்பது மதிப்பெண் பெற்றிருந்தோம். இப்போது உலகம் 80 மதிப்பெண் பெற்றுவிட்டது. நாமோ அதே ஐம்பதில்தான் இருக்கிறோம். அல்லது 60 க்கு நகர்ந்திருக்கிறோம். நேற்று நாம் அதிக மதிப்பெண் பெற்றதைச் சொல்லி என்ன பயன்? இன்று நாம் பின்தங்கித்தானே இருக்கிறோம். இதை எப்படிச் சமாளிப்பது?

நேற்று உலகம் 20 மதிப்பெண் பெற்றிருந்தபோது நாம் 50 மதிப்பெண் பெற்றிருந்தோமே. நாம் இயல்பாக நம் வழியில் முன்னேற அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தால் இன்று 90 மதிப்பெண் பெற்றிருப்போம் என்ற உண்மையை எடுத்துச் சொல்லவேண்டும். அதற்கு தரம்பாலின் வரலாற்று ஆய்வுகள் மிகவும் அவசியம்.

எந்தவொரு சமூகமும் தனது கடந்த கால சாதனைகளை நினைத்துப் பெருமிதம் கொள்வது அவசியம். அது தரும் தன்னம்பிக்கையே புதிய சாதனைகளைச் செய்ய உத்வேகத்தைத் தரும். பொய்யான வரலாற்று வாசகங்களால் சோர்வடையச் செய்யப்பட்ட மக்களால் உற்சாகத்துடன் எதையும் செய்ய முடியாது. உன் முன்னோர்கள் முட்டாள்கள், பலவீனமானவர்கள் என்றெல்லாம் சொன்னால் நிச்சயம் மனம் தளர்ந்துவிடும். எனவே நம்முடைய நேற்றைய சாதனைகளை நாம் நிச்சயம் தெரிந்துகொள்ளத்தான் வேண்டும். அது இன்றைய நிலையில் முக்கியத்துவம் இழந்துவிட்டிருக்கும் நிலையிலும் அந்த உண்மை நமக்கு நிச்சயம் தன்னம்பிக்கையைத் தரும். அந்த வகையில் தரம்பாலின் வரலாற்று ஆய்வுகள் மிகவும் முக்கியமானவையே.

அதோடு, நம்முடைய இந்தப் பின்தங்கியநிலையானது நம் மீது திணிக்கப்பட்டது. இன்று நாம் உலக அறிவியல்-தொழில்நுட்ப ஓட்டப்பந்தயத்தில் பின்தங்கி இருப்பதற்குக் காரணம் நம்முடைய கால்கள் முடமாக்கப்பட்டதுதான். நாம் உண்மையில் பலவீனமானவர்கள் அல்ல என்பது நமக்குத் தெரிந்தாகவேண்டும்.

ஆனால்…

(தொடரும்)

புதிய பொற்காலத்தை நோக்கி – 7

முந்தைய பகுதிகளை படிக்க

(தரம்பால் அவர்களின் ஆய்வுகளை முன்வைத்தும் அவற்றைத் தாண்டியும்)

பிரிட்டிஷாருடைய வருகைக்கு முன்பாக இந்துஸ்தானில் அனைத்து ஜாதியினருக்கும் கல்வி கிடைத்திருக்கவில்லை என்ற பொய்யுரைக்கு தரம்பால் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் ஆவணங்கள்தான் அவருடைய மகத்தான சாதனை என்று சொல்லலாம்.

இந்தியப் பாரம்பரியக் கல்வி குறித்துத் தெரிந்துகொள்வதற்காக கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கலெக்டர்கள் தமது பணியாளர்களைக் கொண்டு பல்வேறு ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு அவற்றை லண்டனில் இருந்த தலைமையகத்துக்கு அனுப்பிவைத்திருக் கிறார்கள். அதில் ஒவ்வொரு பிரஸிடென்ஸியிலும் தானாவிலும் கிராமத்திலும் இருக்கும் பள்ளிகளில் எத்தனை மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள்? அவர்கள் என்னென்ன ஜாதி என்ற விவரத்தைச் சேகரிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு கலெக்டரும் தமது ஆளுகைக்குட்பட்ட பகுதியில் இருந்த பள்ளிகள் தொடர்பான தகவல்களை நேரில் சென்றோ கல்வியாளர்களைக் கொண்டோ வரலாற்று ஆய்வாளர்களைக் கொண்டோ சேகரித்து லண்டனுக்கு அனுப்பியிருக்கிறார்கள். அந்த ஆவணங்களில் இருந்து கிடக்கும் கீழ்க்கண்ட தகவல் தரம்பால் செய்த ஆய்வின் தங்க கிரீடத்தில் பதிக்கப்பட்ட வைரம்போல் மின்னுகிறது. அதில் சொல்லப்பட்டிருப்பவை இதுதான்:

மலையாளம் பேசப்படும் மலபாரில் பள்ளியில் படிக்கும் இரு பிறப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை 20%க்கும் கீழ் மட்டுமே. அங்கு முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்பதால் முஸ்லிம் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 27% வரை இருக்கிறது. பள்ளி மாணவர்களில் சூத்திரர் மற்றும் பிற ஜாதியினரின் சதவிகிதம் சுமார் 54 ஆக இருக்கிறது

கன்னடம் அதிகமாகப் பேசப்படும் பெல்லாரியில் இரு பிறப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை (பிராமணர்கள், வைசியர்கள் சேர்த்து) 33% ஆக இருக்கிறது. சூத்திரர்கள் மற்றும் பிற ஜாதி மாணவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 63%.

ஒரிய மொழி பேசப்படும் கஞ்சம் பகுதியிலும் நிலைமை இது போன்றதுதான். கல்வி பெற்ற மாணவர்களில் இரு பிறப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை 35.6%. சூத்திர, பிற ஜாதியினரின் எண்ணிக்கை 63.5%.

தெலுங்கு பேசப்படும் பகுதிகளில்தான் இரு பிறப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது. பிராமண மாணவர்களின் எண்ணிக்கை கடப்பாவில் 24%. விசாகப்பட்டனத்தில் 46%. வைசியர்களின் எண்ணிக்கை விசாகப்பட்டனத்தில் 10.5. கடப்பாவில் 29%. முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை விசாகப்பட்டனத்தில் 1%. நெல்லூரில் 8%. சூத்திரர்கள் மற்றும் பிற ஜாதியினரின் எண்ணிக்கை குண்டூரில் 35%. கடப்பா மற்றும் விசாகப்பட்டனத்தில் 41%.

நீதிக்கட்சியும், சுயமரியாதை இயக்கமும், திராவிடர் கழகமும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும் இன்னபிற திராவிடக் கட்சிகள், இயக்கங்கள் அனைத்துமே பதில் சொல்லியாகவேண்டிய சொல்ல பயப்படும் ஆவணம் இது. இதை அவர்களிடம் காண்பித்தால் முதலில் இவை பொய் என்று மறுக்கப் பார்ப்பார்கள். கிறிஸ்தவ பிரிட்டிஷாரே தொகுத்த அதிகாரபூர்வ ஆவணம் என்றதும் கொஞ்சம் பின்வாங்குவார்கள். உடனேயே அங்கு ராமாயணமும் மகாபாரதமும் மட்டும்தானே சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். பிராமணர்கள் மட்டுமே ஆசிரியர்களாக இருந்திருப்பார்கள். அப்படிப் பெரிதாக எத்தனை மணி நேரம் கற்றுத் தந்திருப்பார்கள். எத்தனை ஆண்டுகள் கற்றுத் தந்திருப்பார்கள் என்றெல்லாம் வரிசையாகக் கேள்விகளை அடுக்குவார்கள். இதுதெரிந்ததனாலோ என்னவோ தரம்பால் அவை பற்றிய புள்ளிவிவரங்களையும் அருமையாகத் தொகுத்துத் தந்திருக்கிறார்.

ஆசிரியர்கள் எல்லாம் அனைத்து ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். காயஸ்தர்கள், பிராமணர்கள், சதகோப், அகுரி பிரிவினர் அதிகமாக இருக்கிறார்கள். எனினும் 30 பிற ஜாதிகளில் இருந்தும் கணிசமான எண்ணிக்கையினர் இருந்திருக்கிறார்கள். சந்தால் ஜாதியைச் சேர்ந்த ஆறு ஆசிரியர்கள் கூட இருந்திருக்கிறார்கள்.

இந்தியப் பாரம்பரியக் கல்வியில் வெறும் எழுதப் படிக்கவும் சொற்ப கணிதப் பாடங்களும் ராமாயணம், மஹாபாரதம் போன்றவை மட்டுமே கற்றுத் தரப்பட்டது என்பது உண்மையல்ல. அதே காலகட்டத்தில் இங்கிலாந்திலும் மதம் சார்ந்த கல்வி நீங்கலாக பிற பள்ளிகளில் இதே பாடங்கள்தான் இன்னும் சொல்லப்போனால் இதைவிடக் குறைவான கல்வியே தரப்பட்டிருந்தது. 1835ல் இங்கிலாந்தில் பள்ளிப் பருவம் என்பது வெறும் ஒரு வருடமாக மட்டுமே இருந்திருக்கிறது. 1851-ல் அது இரண்டு வருடமாக ஆகியிருக்கிறது அவ்வளவுதான். இந்தியாவிலோ ஏழு வயதுக்குள் பள்ளியில் சேரும் ஒரு மாணவர் சுமார் 13-14 வயது வரையிலும் கல்வி பெற்றிருக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல் அதையும்விட அதிகம் படிக்க விரும்பினால் அதற்கும் வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கின்றன.

இறையியல், சட்டம், வான சாஸ்திரம் ஆகியவற்றைக் கற்றுத் தரக் கல்லூரிகள் இல்லை’ என்றாலும் அவை மாணவர்களுக்குத் தனியாகக் கற்றுத்தரப்பட்டிருக்கின்றன என்று குண்டூர் கலெக்டர் தெரிவித்திருக்கிறார்  :

இந்த சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் அதைக் கற்றுத் தேர்ந்த பிராமணர்களால் தனிப்பட்ட முறையில் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் கல்விக்கு அவர்கள் எந்தக் கட்டணமும் வசூலிப்பதில்லை. ஜமீந்தார்கள் மற்றும் முந்தைய மன்னர்கள் மூலமாக இந்த ஆசிரியர்களின் முன்னோர்களுக்கு வேறு பல காரணங்களுக்காக நிலங்கள் தானமாக வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதில் கிடைக்கும் வருவாயைக் கொண்டு இலவசமாக மற்றவர்களுக்குக் கல்வி வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

 என்று அந்த கலெக்டர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். மேலும் அவர் தன்னுடைய அறிக்கையில் ஏழைகளுக்கு கல்வி கிடைப்பதைப் பற்றி விவரித்திருக்கிறார்.

தனது சொந்த கிராமத்தில் கல்வி பெற முடியாமல் வறுமையில் வாடும் இந்தச் சிறுவர்கள் முற்றிலும் அந்நிய கிராமம் ஒன்றில் எப்படிப் போய் தங்கிப் படிக்க முடிகிறது. அதுவும் பல வருடங்கள் சொந்த வீட்டுக்குத் திரும்பாமலேயே பத்திலிருந்து நூறு கி.மீ தொலைவுக்குச் சென்று எப்படித் தங்கிப் படிக்க முடிகிறது என்ற கேள்வி வருவாய்த்துறைக்கு நிச்சயம் இருக்கும். அந்தச் சிறுவர் களுடைய தினசரித் தேவைகள் முழுவதுமே தானம் மூலமாகவே சமாளிக்கப்படுகிறது. மேலே சொல்லியிருக்கும் காரணங்களினால் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசிரியரிடமிருந்து அல்ல; பொதுவாக அவருடைய கிராமத்தில் இருக்கும் நபர்களின் உதவியின் மூலமாக நடந்தேறுகிறது. தொலை தூர கிராமத்தில் இருந்து வரும் மாணவர்கள் அந்த கிராமத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு பிராமணரின் வீட்டு வாசலுக்குச் சென்று உணவை யாசகம் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். இவர்களுக்கு தானம் கொடுப்பது மிகுந்த மரியாதையுடனும் கவுரவத்துடனும் பரிவுடனும் செய்யப்படுகிறது. எந்தவித படோடோபமும் இன்றி மிக எளிய முறையில் இந்த தானங்கள் தரப்படுகின்றன. அது அதன் மதிப்பை மேலும் உயர்த்து கிறது. இந்த ஏழைகளுக்கு இப்படியான பரோபகார உதவி மட்டும் கிடைக்காதிருந்தால் அவர்கள் கல்வியைப் பெற்று வாழ்வில் முன்னேறவே முடிந்திருக்காது.

பிரிட்டனில் தினமும் அதிகபட்சமாக இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே பள்ளிகள் நடந்துவந்த 18-ம் நூற்றாண்டு காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் இருந்த பள்ளி நேரம் பற்றி இந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

பொதுவாகக் காலையில் ஆறு மணிக்கு ஆரம்பித்துவிடுகிறது. உணவு போன்றவற்றுக்கு ஓரிரு இடைவேளைகள் இருந்திருக்கின்றன. மாலை சூரிய அஸ்தமனம் வரை அல்லது அதைத் தாண்டியும் வகுப்புகள் நடந்திருக்கின்றன.

பம்பாய் பிரஸிடென்ஸி குறித்த தரவுகளுக்கு பம்பாய் பிரஸிடென்ஸியின் கௌன்சில் உறுப்பினராக இருந்த ப்ரெண்டர்கெஸ்ட் அனுப்பிய ஆவணங்கள் ஆதாரமாகத் திகழ்கின்றன. ஏப்ரல் 1821-ல் அவர் சொன்னது:

நான் சொல்லத் தேவையே இல்லை. இந்த போர்டில் இருக்கும் உறுப்பினர்களுக்கு நன்கு தெரிந்த உண்மைதான். இந்தப் பிராந்தியத்தில் உள்ள கிராமங்களில் அவை எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் அங்கு ஒரு பள்ளியாவது இல்லாமல் இல்லை. பெரிய கிராமங்களில் ஒன்றுக்கு மேலான பள்ளிகள் இருக்கின்றன. சிறுநகரங்களிலும் பெரிய நகரங்களில் ஒவ்வொரு டிவிஷனிலும் ஏராளமான பள்ளிகள் இருக்கின்றன. அங்கு உள்ளூர் சிறுவர்களுக்கு எழுதப் படிக்கவும் கணிதமும் கற்றுத் தரப்படுகின்றன.

இந்தக் கல்விஅமைப்பு பொருளாதாரரீதியாக மிகவும் சிக்கனமானதாக இருக்கிறது. ஒரு கைப்பிடி தானியம் அல்லது மாதத்துக்கு ஒரு ரூபாய் ஆசிரியருக்குச் சம்பளமாக பெற்றோரின் வசதிக்கு ஏற்பத் தரப்படுகிறது. அதே நேரம் இந்தக் கல்வி மிகவும் எளிமையானதாகவும் திறன் மிகுந்ததாகவும் இருக்கிறது. அனைத்து விவசாயிகளும் சிறிய தொழிலாளிகளும் தமக்கான கணக்குவழக்குகளைத் துல்லியமாகப் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. நமது தேசத்தில் கடைநிலையில் இருப்பவர்களிடம் இப்படியான அறிவுத் திறமையைப் பார்க்கவே முடியாது. பெரு வணிகர்களும் வங்கியாளர்களும் தமது கணக்குப் புத்தகங்களை பிரிட்டிஷ் வர்த்தகர்களைப் போலவே மிகவும் லாகவமாகவும் துல்லியமாகவும் நிர்வகிக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்தவர்கள் – பிரிட்டிஷார்தான் பட்டியல் ஜாதியினருக்குக் கல்வி தந்தார்கள் என்ற பொதுவாக நம்பப்படும் கருத்துக்கு மாறாக நிலைமை இருந்திருப்பதையும் பிரிட்டிஷாரின் ஆவணங்களில் இருந்து தெரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. ஆடம் அனுப்பியிருக்கும் அறிக்கை ஒன்றில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

பர்த்வானில் 13 கிறிஸ்தவ மிஷனரி பள்ளிகள் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால் அதில் சந்தால், தாம் ஜாதி மாணவர்கள் வெறும் நான்கு பேரே இருந்திருக்கிறார்கள். ஒட்டுமொத்தமாக 16 தாழ்ந்த ஜாதிகளைச் சேர்ந்த 86 மாணவர்கள் மட்டுமே மிஷனரி பள்ளிகளில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த ஜாதிகளைச் சேர்ந்த 674 பேர் இந்திய பாரம்பரியப் பள்ளிகளில் கல்வி பயின்றிருக்கிறார்கள்.

பரந்து விரிந்து கிடக்கும் பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களில் இருந்து ஓர் உண்மை தெரியவருகிறது. இந்திய கிராமப்புறங்களின் வருமானத்தில் உள்ளூர் காவல், நீர்ப்பாசன வசதிகள் ஆகியவற்றைப் போலவே கல்வி, மருத்துவ வசதி ஆகியவற்றுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் தரப்பட்டிருக்கிறது. இந்த வருமானமே உயர் கல்விக்கு மட்டுமல்லாமல் ஆரம்பக் கல்விக்கும் செலவிடப்பட்டு இருப்பதாக அந்த ஆவணங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்த ஏற்பாடு நீங்கலாக குழந்தைகளின் பெற்றோரும் காப்பாளர்களும் தங்களால் முடிந்த அளவில் நன்கொடைகள், தானங்கள், வசதி இல்லாத மாணவர்களுக்கு உணவும் உறையுளும் தருதல் என உதவிகள் செய்து இந்தக் கல்வி அமைப்பை நிலைநிறுத்தியிருக்கிறார்கள்.

முந்தைய அரசுகள் கொடுத்த உதவிகள் எந்தவித வரையறைகளுக்கும் நிபந்தனைகளுக்கும் உட்படாதவையாக இருந்திருக்கின்றன. சில துறவிகள் அல்லது பண்டிதர்களின் தேவைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள அல்லது அவர்களுடைய ஆசியைப் பெறும் நோக்கில் இந்த நல்கைகள் மிகவும் தாராளமாகத் தரப்பட்டன. அப்படி நல்கைகள் பெற்ற அனைவருமே ஏதாவது கல்வித் துறைகளுக்கான பள்ளிகளை நடத்தி வந்திருக்கிறார்கள். அங்கு இலவசமாகவே கல்வி தரப்பட்டிருக்கிறது. நல்கைகள் வழங்கும்போது கல்விக்கு என்று தனித்துக் கூறப்பட்டிருக்க வில்லையே தவிர இந்த இலவசக் கல்வியைத் தரும் கடமை உள்ளடங்கியதாகவே இருந்திருக்கிறது.

அக்ரஹாரங்களுக்கு, வங்காளத்திலும் தென் இந்தியாவிலும் அழைக்கப்படுவதுபோல் பிரம்மதேயம் என்ற பெயரில் ஒரு பகுதி ஒதுக்கப்படும். எனினும் இந்த ஒதுக்கீடுகள் பல தரப்பட்டவர் களுக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. பண்டிதர்கள், புலவர்கள், ஜோதிடர்கள், மருத்துவர்கள், நாவிதர்கள், விதூஷகர்கள், உத்தரப்பிரதேசத்தில் கங்கை நதி நீரைத் திருவிழாக்காலங்களில் குறிப்பிட்ட கோவில்களுக்கு எடுத்துச் செல்பவர்கள் எனப் பலதரப்பட்டவர்களுக்கு இப்படியாக நிலங்கள் தானமாகத் தரப்பட்டதுண்டு.

பிரிட்டிஷாரின் எல்லையற்ற வருமான (வரி) ஆசையே (கேம்பல் இதை அழுத்தமாக விவரித்திருக்கிறார்) இந்தியப் பாரம்பரிய பொருளாதார அமைப்பை அழிய வைத்தது. அந்தப் பாரம்பரிய அமைப்புத்தான் அதன் கலாசார, மத, கல்வி அமைப்புகளை நிலை நிறுத்தியிருந்தது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இந்தியாவில் நெருக்கடி இல்லாமல் வேரூன்றவும் தொடர்ந்து வளரவும் இந்தியப் பாரம்பரிய அமைப்புகளை அழிப்பது மிகவும் அவசியமாகவே இருந்திருக்கிறது. அந்த எண்ணம்தான் மெக்காலே, பெனட்டிக் போன்றவர்கள் இந்தியாவில் ஆங்கிலமயமாக்கப்பட்ட உயர்கல்வி வலுவாக வேரூன்றும்வரை இந்தியாவின் விரிவான பாரம்பரிய ஆரம்பக் கல்வி அமைப்பை முற்றாகப் புறக்கணிக்க வைத்திருக்கிறது.

(தொடரும்)

ஆங்கிலேயர் வருகைக்கு முன்பு நமது கல்விமுறை எப்படி இருந்தது

பொதுவாக இங்கு ஒரு திரிபுவாதம் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. அதாவது ஆங்கிலேயர்கள் மற்றும் திராவிட ஆட்சிக்கு முன் நம் முன்னோர்கள் யாரும் படிக்கவில்லை என்றும், நமது தலைமுறைதான் முதல்நிலை பட்டதாரிகள் என்றுமாக அந்த வாதங்கள் தொடர்கின்றன.

இன்றிலிருந்து சுமார் 900 ஆண்டுகளுக்கு முன்பான ஒரு கல்வெட்டு கிடைக்கிறது. இது முதலாம் இராஜேந்திரச் சோழன் காலத்தில் விழுப்புரத்திலுள்ள எண்ணாயிரம் எனும் ஊரிலிருந்த பெருமாள் கோவிலில் உள்ளது. இந்த கல்வெட்டு ஒருசில முக்கியமான தகவல்களை தருகிறது. அதன் அடிப்படையிலேயே இந்தப் பதிவு.

காந்தியடிகள் ஒருமுறை ஒரு மாநாட்டில் பேசியபோது ஆங்கிலேயர் வருகைக்கு பின் நமது பாரம்பரிய கல்விமுறை அழிந்து வருகிறது என்றார். இதை மெய்ப்பிக்கும் வகையில் தரம்பாலால் எழுதிய அழகிய மரம் எனும் நூலில் தாமஸ் மன்றோ என்பவர் இங்கு ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு பள்ளிக்கூடம் இருந்ததாக பதிவு செய்துள்ளார். மிக முக்கியமாக ஆங்கிலேயர் வருகைக்கு முன்பாக இருந்த பள்ளிக்கூடங்களில் பிராமணர்களை விட மற்ற சமூகத்தவரே அதுவும்
இரண்டு, மூன்று பங்கு அதிகமாக படித்தனர் என்பதற்கு தகுந்த சான்றுகளை பதிவு செய்துள்ளனர்.

இராஜேந்திர சோழர் கல்வெட்டு கூறும் செய்தி

இராமாயணமும், மகாபாரதமும் அந்த கல்விக்கூடங்களில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டதோடு ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வண வேதங்களும் பயிற்றுவிக்கப்பட்டது என்பதற்கு தகுந்த ஆவணங்கள் உள்ளன. இதை மெய்ப்பிக்கும் வகையில் முதலாம் இராஜேந்திரச்சோழன் காலத்தில் கிடைந்த நான் மேற்கூறிய கல்வெட்டு கூடுதல் தகவல்களை தருகிறது. 11 ஆம் நூற்றாண்டில் வெட்டப்பட்ட இந்த கல்வெட்டில் பிரம்மசாரியம் என்று அழைக்கப்பட்ட #இளங்கலை மாணவர்கள் 270 பேர் படித்ததாகவும், சாத்திரம் என்று அழைக்கப்பட்ட #முதுகலை மாணவர்கள் 70 பேரும் படித்துள்ளனர்.

முக்கியமாக இங்கு ரிக் யஜுர் சாம அதர்வணம் போன்ற வேதங்களும் பயிற்றுவிக்கப் பட்டுள்ளன. அதோடு மாணவர்களுக்கு உணவு, இருப்பிடம், உதவித்தொகைகளும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதை இன்றைய விடுதிகளுக்கு நிகராக கொள்ளலாம். அங்குள்ள மாணவர்களுக்கு கல்வி கற்றுத்தந்த ஆசிரியர்களை வக்காணி, நம்பி, ஓதுவிக்கும் உபாத்யார் என்ற பெயர்களால் அழைத்துள்ளதோடு, நெல் மற்றும் பொன் அவர்களுக்கு ஊதியமாக வழங்கப்பட்டுள்ளது. அங்கிருந்த பெருமாள் கோவிலில் திருவாய்மொழி விண்ணப்பம் செய்ய நிவந்தங்களும், விண்ணப்பம் செய்யும் நால்வர்க்கு நெல்லும், நிலமும் கொடுக்கப்பட்டது முதல் நெடுநீடிய விளக்கம் இக்கல்வெட்டில் உள்ளது.

(கல்வெட்டு தகவல்கள் : தொல்லியல் ஆய்வாளர் மாரிராஜன்.)

சோழர்காலத்தில் மக்களின் கல்வித்தரம் மேம்பட்டிருந்ததை இந்த கல்வெட்டு உறுதி செய்கிறது. அதோடு பிராமணர்களுக்கு மட்டும்தான் கல்வி கற்கும் உரிமை இருந்தது என்று கதைப்போருக்கு தரம்பாலின் அழகிய மரம் எனும் நூலானது பெருத்த அடியை தருகிறது. திருவள்ளுவர் இளங்கோவடிகள் என்று பத்து புலவர்களின் பெயர்களை வைத்து நம் முன்னோர்கள் படித்தார்கள் என்று நாம் பீத்திக்கொள்வதாக கூறி கதைத்திருந்த ஒரு காணொளியை பார்த்தேன். ஆனால் சங்ககாலத்திலேயே 450 க்கும் மேற்பட்ட புலவர்கள் இருந்தார்கள். இவர்களில் 30க்கும் மேற்பட்ட பெண்புலவர்கள் இருந்தார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்களது முழுப்பட்டியலைக் கீழே கொடுத்திருக்கிறேன்.

அதோடு இந்த 450 புலவர்களுடன் பயின்றவர்கள் மற்றும் இவர்களின் ஆசிரியர்கள், இதுபோன்று அங்கீகாரம் கிடைக்காத புலவர்கள் என்று கணக்கிட்டால் சங்ககாலத்திலேயே 1000த்திற்கும் மேற்பட்ட படித்த மகான்களை காட்டலாம். இது தவிர்த்து காப்பிய காலத்திலிருந்த புலவர்கள் முதல் 63 நாயன்மார்கள், பன்னிரு ஆழ்வார்களோடு சேர்த்து அவர்களின் ஆசிரியர்கள் மற்றும் அவர்களுடன் பயின்றவர்கள் என்று புலவர்களின் பெயர்களை எழுத ஆரம்பித்தால் முகநூல் தாங்காது. நமது முன்னோர்கள் படிக்கவில்லை என்று கூறி மட்டம் தட்டுவதில் இவர்களுக்கு அப்படி என்ன நன்மையோ தெரியவில்லை. இதில் ஆங்கிலேயன் வந்துதான் நமக்கு கல்வி தந்தான், திராவிட இயக்கங்கள் வந்துதான் கல்வி தந்தார்கள் என்பதுபோன்ற வெட்டி விளம்பரங்களை இந்த அறிவார்ந்த தமிழ் சமூகம் எப்படி ஏற்கிறது என்பதுதான் கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

எங்கள் நாடார் சமூகத்தில் எனது தாத்தா மிகுந்த செல்வாக்குடனும் கல்வியிலும் (தற்காப்புக்கலை மற்றும் சித்த மருத்துவம்) சிறந்துதான் விளங்கினார். அவருக்கு செல்வமணி ஆசான் என்ற பெயர் உண்டு. அவரின் காலத்தில் வீட்டில் பத்து பேருக்குமேலான மாணவர்கள் அவரிடம் சிலம்பம், சிரமம் போன்ற விளையாட்டு முறைகளையும், மருத்துவம் சார்ந்த குறிப்புகளையும் பயில்வதற்கு வருவார்கள் என்றும் இதை ஆரம்பகாலத்தில் எனது தந்தையும் செய்தார் என்பதையும் அறிவேன். அதற்கு முன்பான தலைமுறைகளும் அவரவர் துறைகளில் சிறந்துதான் விளங்கினார்கள் என்பதை தந்தை மூலம் அறிந்திருக்கிறேன். எனது குடும்பத்தில் நான் தான் படித்தேன் என்றும் எனது முன்னோர்கள் படிக்கவில்லை என்று பொய் கூறுவதை நான் விரும்பவில்லை. இன்றுபோல் Degree Certificate வாங்கினால்தான் படிப்பு என்ற புரிதலுடையவர்களிடம் இதுபற்றி பேசி புரியவைப்பது என்பது அரிது. இவர்களிடம் வீண் விவாதம் செய்வதைவிட கடந்துசெல்வதே மேல்.

சங்ககாலத் தமிழ்ப் புலவர்கள்

அகம்பன் மாலாதனார்,
அஞ்சியத்தை மகள் நாகையார்,
அஞ்சில் அஞ்சியார்
அஞ்சில் ஆந்தையார்
அடைநெடுங்கல்வியார்
அணிலாடு முன்றிலார்
அண்டர் மகன் குறுவழுதியார்
அதியன் விண்ணத்தனார்
அதி இளங்கீரனார்
அம்மூவனார்
அம்மெய்நாகனார்
அரிசில் கிழார்
அல்லங்கீரனார்
அழிசி நச்சாத்தனார்
அள்ளூர் நன்முல்லையார்
அறிவுடைநம்பி
ஆரியன் பெருங்கண்ணன்
ஆடுதுறை மாசாத்தனார்
ஆதிமந்தி
ஆரிய அரசன் யாழ்பிரமதத்தன்
ஆர்க்காடு கிழார் மகனார் வெள்ளைக்கண்ணத்தனார்
ஆலங்குடி வங்கனார்
ஆலத்தூர் கிழார்
ஆலம்பேரி சாத்தனார்
ஆவூர்கிழார் மகனார் கண்ணனார்
ஆவூர் காவிதிகள் சகாதேவனார்
ஆவூர்கிழார்
ஆலியார்
ஆவூர் மூலங்கீரனார்
இடைக்கழிநாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார்
இடைக்காடனார்
இடைக்குன்றூர்கிழார்
இடையன் சேந்தன் கொற்றனார்
இடையன் நெடுங்கீரனார்
இம்மென்கீரனார்
இரணியமுட்டத்து பெருங்குன்றூர்ப் பெருங்கௌசிகனார்
இருங்கோன் ஒல்லையன் செங்கண்ணனார்
இருந்தையூர்க் கொற்றன் புலவன்
இரும்பிடர்தலையார்
இளங்கீரந்தையார்
இளங்கீரனார்
இளநாகனார்
இளந்திரையன்
இளந்தேவனார்
இளம்புல்லூர்க் காவிதி
இளம்பூதனார்
இளம்பெருவழுதி
இளம்போதியார்
இளவெயினனார்
இறங்குடிக் குன்றநாடன்
இறையனார்
இனிசந்த நாகனார்
ஈழத்துப் பூதந்தேவனார்
உகாய்க் குடிகிழார்
உக்கிரப் பெருவழுதி
உமட்டூர் கிழார் மகனார் பரங்கொற்றனார்
உம்பற்காட்டு இளங்கண்ணனார்
உருத்திரனார்
உலோச்சனார்
உவர்கண்ணூர் புல்லங்கீரனார்
உழுந்தினைம் புலவர்
உறையனார்
உறையூர் இளம்பொன் வாணிகனார்
உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார்
உறையூர்க் கதுவாய்ச் சாத்தனார்
உறையூர்ச் சல்லியங் குமரனார்
உறையூர்ச் சிறுகந்தனார்
உறையூர்ப் பல்காயனார்
உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார்
உறையூர் முதுகண்ணன் சாத்தனார்
ஊட்டியார்
ஊண்பித்தை
ஊண்பொதி பசுங்குடையார்
எயிற்றியனார்
எயினந்தையார்
எருமை வெளியனார்
எருமை வெளியனார் மகனார் கடலனார்
எழூப்பன்றி நாகன் குமரனார்
ஐயாதி சிறு வெண்ரையார்
ஐயூர் முடவனார்
ஐயூர் மூலங்கீரனார்
ஒக்கூர் மாசாத்தனார்
ஒக்கூர் மாசாத்தியார்
ஒருசிறைப் பெரியனார்
ஒரூத்தனார்
ஒல்லையூர் தந்த பூதப்பாண்டியன்
ஓதஞானி
ஓதலாந்தையார்
ஓரம்போகியார்
ஓரிற்பிச்சையார்
ஓரேர் உழவர்
ஔவையார்
கங்குல் வெள்ளத்தார்
கச்சிப்பேடு இளந்தச்சன்
கச்சிப்பேடு காஞ்சிக்கொற்றனார்
கச்சிப்பேடு பெருந்தச்சனார்
கடம்பனூர்ச் சாண்டில்யன்
கடலூர்ப் பல்கண்ணனார்
கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்
கடுந்தொடைக் காவினார்
கோவர்த்தனர்
கோவூர்க் கிழார்
கோவேங்கைப் பெருங்கதவனார்
கோழிக் கொற்றனார்
கோளியூர்க் கிழார் மகனார் செழியனார்
கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக்குமரன்
சங்கவருணர் என்னும் நாகரியர்
சத்திநாதனார்
சல்லியங்குமரனார்
சாகலாசனார்
சாத்தந்தந்தையார்
சாத்தனார்
சிறுமோலிகனார்
சிறுவெண்டேரையார்
சிறைக்குடி ஆந்தையார்
சீத்தலைச் சாத்தனார்
செங்கண்ணனார்
செம்பியனார்
செம்புலப்பெயல்நீரார்
செயலூர் இளம்பொன்சாத்தன் கொற்றனார்
செய்திவள்ளுவன் பெருஞ்சாத்தன்
செல்லூர்கிழார் மகனார் பெரும்பூதன் கொற்றனார்
செல்லூர்க்கோசிகன் கண்ணனார்
சேந்தங்கண்ணனார்
சேந்தம்பூதனார்
சேந்தங்கீரனார்
சேரமானெந்தை
சேரமான் இளங்குட்டுவன்
சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை
சேரமான் கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய மாக்கோதை
சோனாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந்தும்பியார்
சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன்
சோழன் நலங்கிள்ளி
சோழன் நல்லுருத்திரன்
தங்கால் ஆத்திரேயன் செங்கண்ணனார்
தங்கால் பொற்கொல்லன் வெண்ணாகனார்
தனிமகனார்
தாமாப்பல் கண்ணனார்
தாமோதரனார்
தாயங்கண்ணனார்
தாயங்கண்ணியார்
திப்புத்தோளார்
திருத்தாமனார்
தீன்மதிநாகனார்
தும்பிசேர்கீரனார்
துறைக்குறுமாவிற் பாலங்கொற்றனார்
துறையூர்ஓடைக்கிழார்
தூங்கலோரியார்
தேய்புரி பழங்கயிற்றினார்
தேரதரன்
தேவகுலத்தார்
தேவனார்
தொடித்தலை விழுத்தண்டினர்
தொண்டி ஆமூர்ச்சாத்தனார்
தொல்கபிலர்
நக்கண்ணையார்
நக்கீரர்
நப்பசலையார்
நப்பண்ணனார்
நப்பாலத்தனார்
நம்பிகுட்டுவன்
நரிவெரூத்தலையார்
நரைமுடி நெட்டையார்
நல்லச்சுதனார்
நல்லந்துவனார்
நல்லழிசியார்
நல்லாவூர்க் கிழார்
நல்லிறையனார்
நல்லுருத்திரனார்
நல்லூர்ச் சிறுமேதாவியார்
நல்லெழுநியார்
நல்வழுதியார்
நல்விளக்கனார்
நல்வெள்ளியார்
நல்வேட்டனார்
நற்சேந்தனார்
நற்றங்கொற்றனார்
நற்றமனார்
நன்பலூர்ச் சிறுமேதாவியார்
நன்னாகனார்
நன்னாகையார்
நாகம்போத்தன்
நாமலார் மகன் இளங்கண்ணன்
நிகண்டன் கலைக்கோட்டுத் தண்டனார்
நெடுங்கழுத்துப் பரணர்
நெடும்பல்லியத்தனார்
நெடும்பல்லியத்தை
நெடுவெண்ணிலவினார்
நெட்டிமையார்
நெய்தற் கார்க்கியார்
நெய்தற் சாய்த்துய்த்த ஆவூர்க்கிழார்
நெய்தற்றத்தனார்
நொச்சி நியமங்கிழார்
நோய்பாடியார்
பக்குடுக்கை நன்கணியார்
படுமரத்து மோசிகீரனார்
படுமரத்து மோசிக்கொற்றனார்
பதடிவைகலார்
பதுமனார்
பரணர்
கடுந்தொடைக் கரவீரன்
கடுவன் இளமள்ளனார்
கடுவன் இளவெயினனார்
கடுவன் மள்ளனார்
கணக்காயன் தத்தனார்
கணியன் பூங்குன்றனார்
கண்ணகனார்
கண்ணகாரன் கொற்றனார்
கண்ணங்கொற்றனார்
கண்ணம் புல்லனார்
கண்ணனார்
கதக்கண்ணனார்
கதப்பிள்ளையார்
கந்தரத்தனார்
கபிலர்
கயத்தூர்கிழார்
கயமனார்
கருங்குழலாதனார்
கரும்பிள்ளைப் பூதனார்
கருவூர்க்கிழார்
கருவூர் கண்ணம்பாளனார்
கருவூர் கதப்பிள்ளைச் சாத்தனார்
கருவூர் கலிங்கத்தார்
கருவூர் கோசனார்
கருவூர் சேரமான் சாத்தன்
கருவூர் நன்மார்பனார்
கருவூர் பவுத்திரனார்
கருவூர் பூதஞ்சாத்தனார்
கருவூர் பெருஞ்சதுக்கத்துப் பூதனார்
கல்பொருசிறுநுரையார்
கல்லாடனார்
கவைமகன்
கழாத்தலையார்
கழார்க் கீரனெயிற்றியனார்
கழார்க் கீரனெயிற்றியார்
கழைதின் யானையார்
கள்ளிக்குடிப்பூதம்புல்லனார்
கள்ளில் ஆத்திரையனார்
காக்கைப்பாடினடியார் நச்செள்ளையார்
காசிபன் கீரன்
காட்டூர்கிழார் மகனார் கண்ணனார்
காப்பியஞ்சேந்தனார்
காப்பியாற்றுக் காப்பியனார்
காமஞ்சேர் குளத்தார்
காரிக்கிழார்
காலெறி கடிகையார்
காவட்டனார்
காவற்பெண்டு
காவன்முல்லையார்
காவிரிப் பூம்பட்டினத்துக் கந்தரத்தனார்
காவிரிப் பூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார்
காவிரிப் பூம்பட்டினத்துச் செங்கண்ணனார்
காவிரிப் பூம்பட்டினத்துச் சேந்தன் கண்ணனார்
காவிரிப் பூம்பட்டினத்துப் பொன்வாணிகனார் மகனார் நப்பூதனார்
கிடங்கில் காவிதிக் கீரங்கண்ணனார்
கிடங்கி்ல் காவிதிப் பெருங்கொற்றனார்
கிடங்கில் குலபதி நக்கண்ணனார்
கிள்ளிமங்கலங்கிழார்
கிள்ளிமங்கலங்கிழார் மகனார் சேரக்கோவனார்
கீரங்கீரனார்
கீரந்தையார்
குடபுலவியனார்
குடவாயிற் கீரத்தனார்
குட்டுவன் கண்ணனார்
குட்டுவன் கீரனார்
குண்டுகட் பாலியாதனார்
குதிரைத் தறியனார்
குப்பைக் கோழியார்
குமட்டூர் கண்ணனார்
குமுழிஞாழலார் நப்பசலையார்
குழற்றத்தனார்
குளம்பனார்
குளம்பாதாயனார்
குறமகள் இளவெயினி
குறமகள் குறியெயினி
குறியிறையார்
குறுங்கீரனார்
குறுங்குடி மருதனார்
குறுங்கோழியூர் கிழார்
குன்றம் பூதனார்
குன்றியனார்
குன்றூர்க் கிழார் மகனார்
கூகைக் கோழியார்
கூடலூர்க் கிழார்
கூடலூர்ப பல்கண்ணனார்
கூவன்மைந்தன்
கூற்றங்குமரனார்
கேசவனார்
கொடிமங்கலத்து வாதுளி நற்சேந்தனார்
கொட்டம்பலவனார்
கொல்லன் அழிசி
கொல்லிக் கண்ணன்
கொள்ளம்பக்கனார்
கொற்றங்கொற்றனார்
கோக்குளமுற்றனார்
கோடைபாடிய பெரும்பூதன்
கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய சேரமான்
கோட்டியூர் நல்லந்தையார்
கோண்மா நெடுங்கோட்டனார்
கோப்பெருஞ்சோழன்
பராயனார்
பரூஉமோவாய்ப் பதுமனார்
பறநாட்டுப் பெருங்கொற்றனார்
பனம்பாரனார்
பாண்டரங்கண்ணனார்
பாண்டியன் ஆரியப்படைகடந்த நெடுஞ்செழியன்
பாண்டியன் ஏனாதி நெடுங்கண்ணனார்
பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்
பாண்டியன் பன்னாடு தந்தான்
பாண்டியன் மாறன் வழுதி
பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்
பாரிமகளிர்
பார்காப்பான்
பாலைக் கௌதமனார்
பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ
பாவைக் கொட்டிலார்
பிசிராந்தையார்
பிரமசாரி
பிரமனார்
பிரான் சாத்தனார்
புதுக்கயத்து வண்ணக்கன் கம்பூர்கிழார்
புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார்
பூங்கணுத் திரையார்
பூங்கண்ணன்
பூதங்கண்ணனார்
பூதபாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு
பூதம்புல்லனார்
பூதனார்
பூதந்தேவனார்
பெருங்கண்ணனார்
பெருங்குன்றூர்க் கிழார்
பெருங்கௌசிகனார்
பெருஞ்சாத்தனார்
பெருஞ்சித்திரனார்
பெருந்தலைச்சாத்தனார்
பெருந்தேவனார்
பெருந்தோட் குறுஞ்சாத்தன்
பெரும் பதுமனார்
பெரும்பாக்கன்
பெருவழுதி
பேயனார்
பேய்மகள் இளவெயினி
பேராலவாயர்
பேரிசாத்தனார்
பேரெயின்முறுவலார்
பொதுக்கயத்துக் கீரந்தை
பொதும்பில் கிழார்
பொதும்பில் கிழார் மகனார் வெண்கண்ணி
பொதும்பிற் புல்லாளல் கண்ணியார்
பொத்தியார்
பொய்கையார்
பொருந்தில் இளங்கீரனார்
பொன்மணியார்
பொன்முடியார்
பொன்னாகன்
போதனார்
போந்தைப் பசலையார்
மடல் பாடிய மாதங்கீரனார்
மதுரை அளக்கர் ஞாழற் கவிஞர் மகனார் மள்ளனார்
மதுரை அறுவை வாணிகன் இளவேட்டனார்
மதுரை ஆசிரியர் கோடங்கொற்றனார்
மதுரை இளங்கண்ணிக் கௌசிகனார்
மதுரை இனங்கௌசிகனார்
மதுரை இளம்பாலாசிரியன் சேந்தன் கூத்தனார்
மதுரை ஓலைக்கடைக் கண்ணம் புகுந்தாராயத்தனார்
மதுரை ஓலைக்கடையத்தார் நல்வெள்ளையார்
மதுரைக் கடையத்தார் மகன் வெண்ணாகனார்
மதுரைக் கணக்காயனார்
மதுரைக் கண்டராதித்தனார்
மதுரைக் கண்ணத்தனார்
மதுரைக் கவுணியன் பூதத்தனார்
மதுரைக் கள்ளிற் கடையத்தன் வெண்ணாகனார்
மதுரைக் காமக்கணி நப்பாலத்தனார்
மதுரைக் காருலவியங் கூத்தனார்
மதுரைக் கூத்தனார்
மதுரைக் கொல்லன் புல்லன்
மதுரைக் கொல்லன் வெண்ணாகனார்
மதுரைச் சுள்ளம் போதனார்
மதுரைத் தத்தங்கண்ணனார்
மதுரைத் தமிழக்கூத்தனார் நாகன் தேவனார்
மதுரைத் தமிழக் கூத்தனார்
மதுரைப் படைமங்க மன்னியார்
மதுரைப் பாலாசிரியர் சேந்தங்கொற்றனார்
மதுரைப் பாலாசிரியர் நப்பாலனார்
மதுரைப் பாலாசிரியர் நற்றாமனார்
மதுரைப் புல்லங்கண்ணனார்
மதுரைப் பூதனிள நாகனார்
மதுரைப் பூவண்ட நாகன் வேட்டனார்
மதுரைப் பெருங்கொல்லன்
மதுரைப் பெருமருதனார்
மதுரைப் பெருமருதிளநாகனார்
மதுரைப் போத்தனார்
மதுரை மருதங்கிழார் மகனார் சொகுத்தனார்
மதுரை மருதங்கிழார் மகனார் பெருங்கண்ணனார்
மதுரை மருதங்கிழார் மகன் இளம்போத்தன்
மதுரை வேளாசன்
மருங்கூர்கிழார் பெருங்கண்ணனார்
மருங்கூர்ப் பட்டினத்துச் சேந்தன் குமரனார்
மருங்கூர்ப் பாகை சாத்தன் பூதனார்
மருதம் பாடிய இளங்கடுங்கோ
மருதனிளநாகனார்
மலையனார்
மள்ளனார்
மாங்குடிமருதனார்
மாடலூர் கிழார்
மாதீர்த்தன்
மாமிலாடன்
மாமூலனார்
மாயேண்டன்
மார்க்கண்டேயனார்
மாலைமாறன்
மாவளத்தன்
மாறோக்கத்துக் காமக்கண்ணியார்
மாறோக்கத்து நப்பசலையார்
மாற்பித்தியார்
மிளைக் கந்தன்
மிளைப் பெருங்கந்தன்
மிளைவேள் பித்தன்
மீனெறி தூண்டிலார்
முக்கல் ஆசான் நல்வெள்ளையார்
முடங்கிக் கிடந்த நெடுஞ்சேரலாதன்
முடத்தாமக்கண்ணியார்
முடத்திருமாறன்
முதுகூத்தனார்
முதுவெங்கண்ணனார்
முப்பேர் நாகனார்
முரஞ்சியயூர் முடிநாகராயர்
முள்ளியூர்ப் பூதியார்
முலங்கீரனார்
மையோடக் கோவனார்
மோசிக்கண்ணத்தனார்
மோசிக்கீரனார்
மோசிக்கொற்றன்
மோசிக்கரையனார்
மோசிசாத்தனார்
மோசிதாசனார்
வடநெடுந்தத்தனார்
வடவண்ணக்கன் தாமோதரன்
வடமோதங்கிழார்
வருமுலையாரித்தி
வன்பரணர்
வண்ணக்கன் சோருமருங்குமரனார்
வண்ணப்புறக் கந்தரத்தனார்
வாடாப்பிராந்தன்
வாயிலான் தேவன்
வாயிலிலங்கண்ணன்
வான்மீகியார்
விட்டகுதிரையார்
விரிச்சியூர் நன்னாகனார்
விரியூர் நன்னாகனார்
வில்லக விரலினார்
விழிகட்பேதை பெருங்கண்ணனார்
விற்றூற்று மூதெயினனார்
விற்றூற்று வண்ணக்கன் தத்தனார்
வினைத் தொழில் சோகீரனார்
வீரை வெளியனார்
வீரை வெளியன் தித்தனார்
வெண்கண்ணனார்
வெண்கொற்றன்
வெண்ணிக் குயத்தியார்
வெண்பூதன்
வெண்பூதியார்
வெண்மணிப்பூதி
வெள்ளாடியனார்
வெள்ளியந்தின்னனார்
வெள்ளிவீதியார்
வெள்வெருக்கிலையார்
வெள்ளைக்குடி நாகனார்
வெள்ளைமாளர்
வெறிபாடிய காமக்கண்ணியார்
வேட்டகண்ணன்
வேம்பற்றூர்க்கண்ணன் கூத்தன்
வேம்பற்றுக் குமரன்.

[பாகம் 21] சத்தியகாமன், உபகோசலன்: உபநிஷதம் கூறும் உயர் ஞானியர்

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்:

(தொடர்ச்சி…)

சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகள் – ஸத்தியகாமன்

ஸத்தியகாமன் ஆத்மிக நாட்டமுள்ள ஒரு மாணவன். தாய் மட்டும் அவனைப் பரிபாலித்து வந்தாள். அவள் பெயர் ஜாபாலா. அவள் ஓர் உத்தமி. ஸத்திய காமனுக்குத் தாய் ஜாபாலாவைத் தவிர ஸத்தியகாமன் ஒருவனே பற்றுக்கோடாக இருந்தான். நல்ல குருவிடம் சென்று ஆத்ம ஞானம் பெற ஸத்தியகாமன் வேட்கை கொண்டிருந்தான். பண்டைய ரிஷிகள் ஒருவனுடைய கோத்திரம் தெரிந்த பிறகுதான் அவனை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொண்டு ஆத்மஞானம் புகட்டுவார்கள். தங்கள் உபதேசம் விழலுக்கு நீர்பாய்ச்சுவது போன்று வீணாகப்போகாதிருக்கும் பொருட்டு அவர்கள் இம்முறையைக் கையாண்டனர். ஆத்ம ஞானம் பெற விரும்புவன் உயர்ந்த பண்பைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். உயர்ந்த பண்பைப் பெற்றுள்ள ஒவ்வொருவனும் உயர்ந்த கோத்திரத்தைச் சார்ந்தவனாகிறான்.

அந்தணரென்போர் அறவோர் மற்றெவ்வு
செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலான்

என்பது பொய்யாமொழி. குலத்தளவே ஆகுமாம் குணம் என்ற கோட்பாட்டின்படி ஒருவனுடைய குணத்தை அறிவதற்கு அவனுடைய கோத்திரத்தை பழைய பெரியோர்கள் கேட்டு வந்தார்கள். குருவை அடைந்து ஆத்ம ஞானம் பெற விரும்பிய ஸத்தியகாமன் குருவினிடம் கோத்திரத்தைச் சொல்வதற்காகத் தன் தாயிடம் தன்னுடைய கோத்திரத்தைக் கேட்டான்.

தாய் எளிய வாழ்வும் தூய உள்ளமும் படைத்தவள். தன் மகனோடு கிராமத்தில் ஒரு புறத்தில் எளிய குடிசையில் வாழ்ந்து வந்தாள். பக்ஷிகளின் இனிய கீதம், நீரோடைகளின் சலசலப்பான ஓசை, சூரியனின் களங்கமற்ற ஒளி, சந்திரனின் தண்மை ஆகிய இவைகள் அவர்களுக்கு இன்பமூட்டும் பொருள்களாக இருந்து வந்தன. இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வு வாழ்பவர்கள் இறைவனோடு இயைந்த வாழ்வு வாழ்பவர்களாகிறார்கள். தன் மகன் தன்னைக் கோத்திரத்தைக் கேட்டபொழுது தன்னுடைய பழைய வாழ்க்கையின் ஞாபகம் ஜாபாலாவுக்கு வந்தது.

“நான் ஓர் இளைஞனை மணம் செய்து கொண்டேன். என்னுடைய தலைவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதிலேயே என் காலத்தைக் கழித்தேன். உன்னைக் கருத்தரித்தபின் உன் தந்தை காலமாகிவிட்டார். நான் பின் அனாதையாகிவிட்டேன். உன் தந்தை இறக்கும்பொழுது என் சிந்தனை எல்லாம் உன்னைப்பற்றியே இருந்ததால் அவரைக் கோத்திரம் கேட்க மறந்துவிட்டேன். என் பெற்றோர்களும் என்னைச் சிறு வயதிலேயே விட்டுப் பிரிந்துவிட்டதால் அவர்களிடமும் நான் கோத்திரத்தைப் பற்றிக் கேட்க விட்டுவிட்டேன். தூய வாழ்க்கை வாழ்வதற்குக் கோத்திரத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது அவசியமாக நான் அப்பொழுது கருதவில்லை”- இங்ஙனம் தன் வரலாற்றை அவள் கூறி முடித்தாள்.

அவள் தன்னிடத்திலிருந்த தூய்மையில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தாள். தன் மகன் யாண்டும் உண்மையையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் அவ்வுண்மையே அவனுக்கு வாழ்க்கையில் வெற்றிதரும் என்றும் அவள் உறுதிகொண்டிருந்தாள். ஆகையால் அவள், “மகனே, நீ உன் குருவிடம் உண்மையை உள்ளபடி சொல். எனக்குக் கோத்திரம் தெரியாது. என் பெயர் ஸத்தியகாமன். என் தாயின் பெயர் ஜாபாலா. ஆகையால் நான் ஸத்தியகாமன் என்ற ஜாபாலன் ஆவேன் என்று கூறி உன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்!” என்று ஸத்தியகாமனிடம் கூறி அவனை குருவிடம் அனுப்பி வைத்தாள்.

ஸத்தியகாமன் தாயினிடமிருந்து அறிந்த விபரத்தை வைத்துக்கொண்டு தாயினுடைய கால்களில் வீழ்ந்து வணங்கிவிட்டு குருவினிடம் புறப்பட்டுப் போனான். தாயும் அவனை ஆசீர்வதித்து அனுப்பி வைத்தாள். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரையிலும் அவனை அவள் அருள்நோக்கோடு பார்த்தவண்ணம் இருந்தாள். கண்பார்வையினின்று அவன் மறைந்ததும் அவனுக்கு ஏற்படும் தடைகளெல்லாம் நிவர்த்தியாக வேண்டும் என்று இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டாள்.

கெளதமர் என்னும் புகழ்பெற்ற ரிஷியின் ஆசிரமத்தை ஸத்தியகாமன் சென்றடைந்தான். அவ்வாசிரமம் தவம் புரிவதற்கு ஏற்ற இடமாக அமைந்திருந்தது. ஸத்தியகாமன் அவ்வாசிரமத்தை அடைவதற்கு சற்று தூரத்திலேயே அங்கு நிகழ்ந்த யாகத்தினின்று உண்டாகிய நெருப்பின் புகையைக் கண்டான். பிரம்மசாரிகள் ஓதிய வேதத்தின் ஓசை காற்றில் மிதந்து வந்து அவன் காதில் விழுந்தது. அப்பொழுது சூரியன் மேல்திசையில் மறைந்து கொண்டிருந்தான். சூரியனுடைய மறைவானது ஆகாயத்தில் தெய்வ சாந்நித்தியத்தை உண்டுபண்ணிக் கொண்டிருந்தது. ஸத்தியகாமன் ஆசிரமத்தை அணுகியபொழுது பசுக்கூட்டம் மேய்ச்சல் நிலத்திலிருந்து ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தான். சில பிரம்மசாரிகள் அடுத்தநாள் ஹோமாக்கினிக்கு சமித்துத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தனர். இவனும் சில சமித்துகளைத் தயார் செய்துகொண்டு அவர்களோடு சேர்ந்து ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான். வழிநடையால் ஸத்தியாகாமன் களைப்புற்றிருந்ததால் சிறிது ஓய்வெடுத்துக்கொண்டான். இரவு பிரார்த்தனைக்குப் பின்பு கெளதம முனிவரிடம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான். குருவுக்கு  மரியாதையோடு கூடிய வணக்கம் செய்து அவருடைய திருவடிகளில் தான் கொண்டுசென்றிருந்த சமித்தை காணிக்கையாக சமர்ப்பித்தபின், “இதை காணிக்கçயாக ஏற்றுக்கொண்டு பிரம்ம ஞானம் பெறுவதற்கு முதல்படியாக உள்ள பிரம்மசரிய தீட்சையை எனக்குத் தந்தருளுங்கள்!” என்று குருவைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.

குரு அவனுடைய ஆத்மஞான வேட்கையை அறிந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். உள்ளூற அவர் அவனை ஆசீர்வதித்து, அவனுடைய கோத்திரத்தை வினவினார். அவனுக்குக் கோத்திரம் தெரியாதாகையால், அவனுடைய தாய்சொன்னதை அப்படியே குருவிடம் ஒப்புவித்தான். அதைக்கேட்டு, ரிஷிபரம்பரையிலும், தேவர்கள் பரம்பரையிலும் வழித்தோன்றலாக வந்த மற்ற ஆசிரமவாசிகள், பரிகாசத்தோடு அவனைப் பார்த்தார்கள். கெளதம ரிஷி அவனுடைய நிலையை அறிந்து அவன்மீது தன் அருள் பார்வையைத் திருப்பினார். அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் சத்தியத்தின் மீது அவன் வைத்திருந்த விசுவாசத்தை விளக்கியது. ஸத்தியகாமனிடத்திலிருந்த தூய்மையையும் சாந்தியையும் நேர்மையையும் கண்டு அம்முனிவர் மகிழ்ச்சி அடைந்தவராக அவனை அழைத்துக் கூறியதாவது– “உண்மையை தெளிவுபடக்கூறிய உன்னை பிராம்மணன் அல்ல என்று சொல்வது தகுதியன்று. சத்தியமே பிரம்மம். சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் பிரம்மத்தை அறியத் தகுதி உடையவர்களாகிறார்கள். பிரம்மத்தை அறிபவன் பிராம்மணன் ஆகிறான். சத்தியவந்தனாகிய நீ பிராம்மணன் ஆவாய். நாளை உனக்குப் பிரம்ம நாட்டத்துக்கு முதல்படியாக இருக்கும் பிரம்மசரிய தீட்சை செய்து வைப்பேன்.”

மறுநாள் ஸத்தியகாமன் பிரம்மசரிய தீட்சை செய்து வைக்கப்பட்டான். அதற்குப் புறச் சின்னமாக முப்புரிநூலும் அணிவிக்கப்பட்டான். அவனுடைய தாயின் ஆசீர்வாதம் அவனுக்கு நன்கு பயனளிக்க ஆரம்பித்தது. வேதத்தைக் கற்று பிரம்ம ஞானம் பெறவேண்டும் என்ற நீண்டகால அவனுடைய அவா பூர்த்தியாயிற்று. இந்த மேலான வாழ்வில் என்னை வழுவாது அழைத்துச்செல்வாயாக என்று அக்கினிதேவதையைப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டான்.

உபநயனத்துக்குப் பின்பு குரு, ஸத்தியகாமனிடம் நானூறு பசுக்களை ஒப்படைத்தார். அந்நானூறு பசுக்களும் ஆயிரம் பசுக்களாகப் பெருகியபின்தான் திரும்ப வேண்டும் என்று விண்ணப்பித்தார். ஸத்தியகாமனும் மகிழ்ச்சியோடு இப்பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான். ஏராளமான புல்லும் நல்ல தண்ணீரும் அகப்படும் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க காட்டுக்குள் வெகுதூரம் அவற்றை ஓட்டிச் சென்றான். நல்லதொரு இடத்தையும் கண்டான். பசுக்களுக்கு நல்ல உணவும் நீரும் அவ்விடத்தில் அகப்பட்டதோடு, தியானத்திற்கு மிகப் பொருத்தமான இடமாகவும் அது அமைந்திருந்தது. அமைதியும் தனிமையும் நிறைந்த அந்த இயற்கைச் சூழ்நிலையில் இறைவனோடு உள்ளத்தை ஈடுபடுத்த ஸத்தியகாமனுக்குச் சுலபமாக இருந்தது. குரு உபதேசித்தபடி ஸத்தியாகாமன் தவவாழ்வு வாழ ஆரம்பித்தான். நாள்தோறும் அக்கினி வழிபாடு தவறாது செய்துவந்தான். பசுக்கூட்டத்தைப் பராமரிப்பதில் அவன் சிறிதும் சளைக்காதவனாக இருந்தான். அவனுடைய நேர் பராமரிப்பில் பசுக்கூட்டம் பெருக ஆரம்பித்தது.

நாள்கள் மாதங்களாகவும், மாதங்கள் ஆண்டுகளாகவும் விரிந்து கொண்டே போயின. ஸத்தியகாமன் காலத்தைக் கருத்தில் வாங்காது கடும் தவவாழ்வில் ஈடுபட்டு இருந்தான். ஆரம்பத்தில் அடிக்கடி தாயினுடைய ஞாபகமும், வீட்டு ஞாபகமும் அவன் தவத்துக்கு இடையூறாக இருந்தன. நாளடைவில் அவ்வெண்ணங்கள் அவன் மனதை விட்டு முற்றும் அகன்றன. இவ்வுலக விஷயங்களிலிருந்து அவன் மனது விலக விலக புதிய தவவாழ்க்கையில் அவன் மனது முற்றும் ஈடுபட ஆரம்பித்தது. பிரார்த்தனை, தியானம் அவன் புதுவாழ்வில் முக்கிய அம்சங்களாக இருந்தன. மலையினின்று வீசிய மந்தமாருதமும், யக்ஞத்துத் தோற்றுவித்த நெருப்பும் அவனுக்கு நண்பர்களாக இருந்து அவனோடு உரையாடி வந்தன. ஒருநாள் வாயுபகவான் அவனிடமிருந்த பெரிய பசுவின் வாயிலாக அவனுக்குச் சொன்னதாவது– “ஸத்தியகாம, பசுக்கள் ஆயிரமாகப் பெருகிவிட்டன. அவைகளை அவைகளுடைய தலைவரிருக்கும் ஆச்ரமத்திற்கு ஓட்டிச் செல்லலாம்.”

பசுக்கள் ஆயிரமாகப் பெருகியது உண்மைதானா என்று கணக்கிட்டுப் பார்த்ததில் அது முற்றிலும் உண்மை என்று அவனுக்குப் புலப்பட்டது. அவனுடைய ஸத்தியத்தையும், கடும் தவத்தையும், குரு பக்தியையும் கண்ட வாயுபகவான் அவனுக்கு மேலும் பிரம்மத்தைப் பற்றிய ஞானத்தை உபதேசிக்க முன்வந்தது. ஸத்தியகாமன் வாயுபகவான் உபதேசத்தை ஏற்கச் சம்மதித்தான். “நான்கு திசைகளிலும் பிரம்மம் ஒன்றே பரந்து இருக்கிறது. எத்திக்கும் உள்ள பிரம்மத்தை தியானிக்க வேண்டும். பிரம்மத்தைப் பேரொளி வடிவமாகத் தியானிக்கும்போது தியானிப்பவனுடைய அறிவு பிரகாசமுடையதாகிறது. பிரம்மத்தினுடைய பேரியல்பில் பிரகாசம் ஒருபகுதி என்றும் இப்பகுதிக்குப் ‘பிரகாசவான்’ என்ற பெயரும் உண்டு” என்று வாயுபகவான் உபதேசித்தது. பிரம்மத்தைப் பற்றிய விளக்கத்தில் இது கால்பங்கு என்றும் மேலும் அக்கினியிடமிருந்து ஸத்திய காமனுக்கு உபதேசம் கிடைக்கும் என்றும் வாயுபகவான் கூறிற்று.

மறுநாள் காலையில் ஸத்தியகாமன் அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு கெளதமருடைய ஆசிரமத்திற்குப் புறப்படான். அவன் உள்ளத்தில் ஆனந்தம் ததும்பிக்கொண்டிருந்தது. முந்திய நாள் வாயுபகவானிடம் இருந்து கிடைத்த உபதேசம் அவனுடைய வாழ்க்கையில் பெரும் மாறுதலை உண்டாக்கியிருந்தது. சூரியன், அடர்ந்த காடு, மலர்களும், பழங்களும் நிறைந்த கொடிகள், சலசலவென்று சத்தமிட்டுக் கொண்டு ஓடும் தெளிந்த நீரோடை– இயற்கையிலுள்ள இக்காட்சிகள் தெய்வத்தன்மையை ஸத்தியகாமனுக்கு வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன. அவன் உள்ளத்தில் சொல்லொணாத ஆனந்த ஊற்று கிளம்புவதை உணர்ந்தான். இதற்கு முன்பு இத்தகைய ஆனந்தத்தை அவன் அனுபவித்து கிடையாது. அவன் ஆசிரமத்தை அடைவதற்குமுன் இரவு நேரம் வந்துவிட்டது. பசுக்களை ஒழுங்குபடுத்தி ஓர் இடத்தில் இருத்திவிட்டு யாகத்துக்கு நெருப்பை மூட்டினான். ஹோமாக்னிக்குமுன் தியானத்தில் அமர்ந்தான். ஹோமாக்னி பேசுவது போன்ற குரல் அவன் காதில் விழுந்தது. அப்பொழுது அப்பேச்சிலிருந்து அவனுக்குக் கிடைத்த உபதேசமாவது: “இப்பூவுலகிலும் இதற்கு மேலுள்ள சொர்க்க லோகத்திலும் இவ்விரண்டிற்குமிடையிலுள்ள இடைவெளியெங்கும், இப்பூவுலகத்திற்குக் கீழும் ஆகிய எல்லாஇடங்களிலும் பிரம்மமே நிறைந்திருக்கிறது. எல்லையிலடங்காத அனந்த சொரூபமாக இருக்கும் பிரம்மத்தைத் தியானம் செய்தல் வேண்டும். பிரம்மத்தின் தன்மைகளுள் இவ்வானந்தம் ஒருபகுதி. பிரம்மத்தின் இப்பகுதி “அனந்தவான்” என்று அழைக்கப்படுகிறது”. இங்ஙனம் பிரம்மத்தின் பிரகாசமே எங்கும் நிறைந்திருக்கிறதென்றும் அதன் மகிமைக்கு ஓர் எல்லையில்லை என்றும் ஸத்தியகாமனுக்கு உபதேசிக்கப்பட்டதும் அவன் முகத்தில் பிரம்ம தேஜஸ் திகழ்ந்தது. அவன் எங்கும் பிரம்மத்தின் மஹிமையையே உணரலானான்.

அடுத்தநாள் தன்குருவின் ஆசிரமத்தை நோக்கி ஸத்தியகாமன் தன் பிரயாணத்தைத் தொடங்கினான். ஆனால் அன்றும் அவன் ஆசிரமத்தை அடைவதற்குமுன் இருள் சூழ்ந்துவிட்டது. முன்னாள் இரவு போன்று பசுக்கூட்டம் தங்க இடம் அமைத்துவிட்டு நெருப்பை மூட்டி தியானத்தில் அமர்ந்தான். அப்பொழுது ஓர் அன்னப்பறவை அவன் இருந்த இடத்திற்கு மேலே பறந்து செல்வதைப் பார்த்தான். ஆதித்யன் அவ்வன்னப்பறையின் வேடம் பூண்டு ஓர் அரிய விஷயத்தை உபதேசிக்க அங்கு வந்திருப்பதாக அவன் உள்ளத்தில் ஓர் உணர்ச்சி உண்டாயிற்று. அப்பறவை அவனுக்கு உபதேசித்ததாவது– “பிரம்மத்தின் ஒளியே அக்னிவடிவமாகப் பூமியிலும், சூரிய சந்திர வடிவங்களாகச் சொர்க்கத்திலும், மின்னலின் வடிவமாகச் சொர்க்கத்துக்கும் பூமிக்கும் இடையில் உள்ள வெளியிலும் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பிரம்மத்தின் ஜோதி வடிவை இங்ஙனம் தியானித்துப் பழக வேண்டும். பிரம்மத்தின் ஜோதிமயமான இப்பகுதி ‘ஜோதிஷ்மான்’ என அழைக்கப்படுகிறது.”

மறுநாள் ஸத்தியகாமன் பிரம்மம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறதென்றும், எல்லாவற்றையும் கடந்திருக்கிறதென்றும், அதனுடைய மஹிமையை இவ்வுலகப் பொருள்கள் விளக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன என்றும் முந்திய நாள்களில் கேட்ட மூன்று உபதேசங்களின் சாராம்சத்தை ஆழ்ந்து எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். அவ்வமயம் நீர்ப்பறவையொன்று அங்கு பறந்துவந்தது. முக்கியப் பிராணன் அந்நீர்ப்பறவையின் வடிவெடுத்து அவனுக்குப் பிரம்மத்தின் நான்காவது தன்மையை உபதேசிக்கலாயிற்று– “பிராணன், நேத்திரம், செவி, மனம் இந்நான்கையும் பிரம்மமே இயக்குகிறது. அத்தியாத்மத்தில் பிரம்மத்தினுடைய தன்மை இந்நான்கின் மூலம் விளக்கப்படுகிறது. பிரம்மத்தின் இத்தன்மை ‘ஆயதனவான்’ என அழைக்கப்படுகிறது”. புறத்திலும் அகத்திலும் பிரம்மத்தின் தன்மை இங்ஙனம் இருப்பதாக ஸத்தியகாமன் உபதேசிக்கப்பட்டவுடன் அவனுக்கு ஓர் உண்மை விளங்கிற்று. பிரம்மமே எங்கும் நிறைந்திருக்கிறதென்றும் இதை அறிவதே பிரம்மத்தை அறிவதற்கு நிகராகுமென்றும் இந்த ஞானம் தன்னை அறிவதிலிருந்தே எளிதில் கிடைக்கிறதென்றும் தெளிவாக அவன் உணர்ந்தான். மேலும் ஆத்ம சொரூபத்துக்குத் தான் புறம்பாக இருக்கும்வரையில் பிரம்மத்தை அறிந்தவன் ஆகமுடியாது என்பதையும் அவன் நன்கு உணர்ந்தான்.

பிரம்மத்தைப் பற்றிய ஞானம் அவனிடத்தில் தெளிவானதும் அவன் உள்ளம் சாந்தியடைந்தது. அருள்தாகம் தணிந்து பிரம்மஞானம் உள்ளவனாக குருவிடம் தனது வணக்கத்தைத் தெரிவிக்க அவரது ஆசிரமத்துக்கு அவன் சென்றான். ஆசிரமத்தை அடைந்து குருவை வீழ்ந்து நமஸ்கரித்தான். அவனுடைய முகத்தில் பிரம்மதேஜஸ் ஜொலித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட குரு ஆனந்தமடைந்தவராய், “ஸத்தியகாமா!” என்று அன்புடன் கூவி, “நீ பிரம்மஞானம் அடைந்தவன் போல் காட்சியளிக்கிறாய். உன் முகத்தில் தவழ்கின்ற புன்சிரிப்பு உன்னிடத்திலுள்ள பரமசாந்தியை வெளிப்படுத்துகிறது. உனக்குப் பிரம்ம ஞானத்தைப் புகட்டியவர் யார்?” என்று கேட்டார்.

வாயு, அக்கினி, ஆதித்யன், பிராணன் ஆகிய நான்கினிடமிருந்தும் அவனுக்குக் கிடைத்த ஞானத்தை குருவினிடம் எடுத்துப் பகர்ந்தான். தேவதைகளின் மூலம் மறைமுகமாக அவனுக்குக் கிடைத்த ஞானத்தை அவன் பெரிதாகக் கருதவில்லை. குருவினிடம் நேரே உபதேசம் பெறுவதுதான் சிறந்தது எனக்கருதி, தன் கருத்தைக் குருவிடம் தெரிவித்தான். குருவும் சிஷ்யனுடைய விசுவாசத்தை மெச்சி மீண்டும் அவனுக்கு பிரம்மஞானத்தைப் புகட்டினார். ஏற்கனவே அவன் அறிந்த ஞானத்தை ஸ்திரப்படுத்துவதற்கும் தெளிவுபடுத்துவதற்கும் குருவின் உபதேசம் அவனுக்குப் பயன்பட்டது. இங்ஙனம் மாதா, தெய்வம், குரு ஆகியோரின ஆசீர்வாதத்தால் ஸத்தியகாமன் ஞானத்தைப் பெற்றான். சாதனையில் நாட்டங்கொண்டு முறையாகச் சாதனம் செய்பவர்களுக்குத் தாயிடம் இருந்தும், குருவினிடம் இருந்தும், தெய்வத்தினிடம் இருந்தும் உதவியும் ஆசியும் கிட்டுகின்றன என்பதை ஸத்தியகாமன் கதை தெளிவாக்குகிறது.

மாடு மேய்த்தல் மூலம் ஸத்தியகாமனுக்கு ஞானம் ஏற்படுகிறது. ஆகையால் மனபரிபாகத்துக்குத் தொழில் எத்தகையது என்பது முக்கியமன்று; அது என்ன நோக்கத்தோடு செய்யப்படுகிறது என்பதே முக்கியமானது. நமக்கு அமைந்த தொழிலைக் கடவுளுக்காக என்று நாம் செய்து வந்தால் அது நம் மனதைப் பரிசுத்தமாக்குகிறது. மனம் பரிசுத்தம் அடையும்பொழுது அது ஞானத்தைப் பெறத் தகுதியுடையதாகிறது. பரிசுத்த உள்ளத்தில் ஞானோதயம் உண்டாகிறது. அந்நிலையில் வானும் மண்ணும், ஒளியும், வெளியும், மலையும், நதியும் ஒவ்வொன்றும் உபகுருவாய் இருந்து பேசாமல் பேசி நமக்கு ஞானத்தைப் புகட்டுகின்றன. இவ்வுண்மையை ஸத்தியகாமனுடைய கதை நமக்குப் புகட்டுகிறது.

உபகோஸலர்

கெளதம முனிவரிடமிருந்து ஞானோபதேசம் பெற்றபின் ஸத்தியகாம ஜாபாலன் குரு ஸ்தானம் பெற்றார். அவருடைய பெருமை எங்கும் பரவியது. பலர் வேதங்களைப் பயிலுவதற்கும், பிரம்மஞானத்தைப் பெறுவதற்கும், பிரம்மச்சரிய விரதம் அனுஷ்டிப்பதற்கும் அவரிடம் வந்தனர்.

பண்டைக்காலத்தில் குருவிடமிருந்து பிரம்மச்சரியம் அனுஷ்டித்து பிரம்மவித்தையைக் கற்றார்கள். கல்விபெறும் பயிற்சி முடிந்தவுடன் சிலர் சிறந்த இல்லற வாழக்கையில் ஈடுபட்டார்கள். இன்னும் சிலர் வாழ்க்கையில் மேலாம் நிலையில் இருக்கும் சந்நியாச வாழ்க்கையில் இறங்கினர். சந்நியாச வாழ்க்கை உயர்ந்தது எனினும் இல்லற வாழ்க்கையில் இருப்பது இன்னும் பலருக்கு உதவிபுரிவதற்கு அனுகூலமாக இருக்கும் என்ற எண்ணத்துடன் அவ்வாழ்க்கையில் சிலர் ஈடுபட்டார்கள். இல்லற வாழ்க்கையில் இறங்கியவர்களுள் ஸத்தியகாமனும் ஒருவர். கெளதம முனிவரிடமிருந்து பிரம்ம வித்தையைக் கற்றான பிறகு அழகான ஸ்திரீயை மணந்து கொண்டார். அம்மாது சமயக் கொள்கையிடத்தும் கணவரிடத்தும் பக்தி நிரம்பப் பெற்றவராக இருந்தார். ஸத்தியகாமருடைய ஆச்ரமத்துக்கு வந்த பிரம்மசாரிகள் அம்மாதுவிடமிருந்து தாய் அன்பைப் பெற்று வந்தார்கள். தங்களுக்குத் துன்பமும் துக்கமும் ஏற்பட்ட காலத்து அம்மாதுவிடமிருந்து அவர்களுக்கு மனச்சாந்தி கிடைத்து வந்தது. அம்மாது ஆச்ரமத்தில் இருந்ததால் கட்டுப்பாடான ஆச்ரம வாழ்க்கையும் உள்ளத்துக்கு உவந்த வாழ்க்கையாக அமைந்திருந்தது.

அவ்வாச்ரமத்தில் ‘உபகோஸலர்’ என்னும் வாலிப பிரம்மச்சாரி ஒருவர் இருந்தார். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக அவ்வாச்ரமத்தில் வசித்திருந்து தமக்கு அமைந்த கடமையை முறையாகக் கவனித்து வந்தார். கல்விக்குரிய காலம் முடிந்ததும் மற்ற பிரம்மசாரிகள் அவர்களுடைய வீடுகளுக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஆனால் உபகோஸலருக்கோ பிரம்மஞானமும் உபதேசிக்கப்படவில்லை; வீடு செல்லுவதற்கு அனுமதியும் தரப்படவில்லை. உபகோஸலரிடம் ஸத்தியகாமர் இங்ஙனம் பாராமுகமாக இருந்ததற்குத் தகுந்த காரணம் உண்டு. அக்காரணம் ஸத்தியகாமர் ஒருவருக்குத்தான் தெரியும். ஆண்டுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கழிந்து கொண்டே போயின. ஆனால் உபகோஸலர் நிலைமட்டும் அதேமாதிரி தான் இருந்தது. உபகோஸலர் ஏமாற்றமும் துன்பமும் அடைந்தார். இவருடைய நிலைமையை ஸத்தியகாமருடைய மனைவி அறிந்து, இவர்மீது அனுதாபம் கொண்டாள். ஸத்தியகாமரிடம் உபகோஸலர் என்னும் பிரம்மச்சாரி நீண்டகாலம் சிறந்த தபசு செய்து வந்திருக்றார். அவருக்கு நீங்கள் உபதேசம் செய்தாக வேண்டும் என்று விநயமாகக் கேட்டுக் கொண்டாள். மனைவியின் வேண்டுதலைக் கேட்டும் உபகோஸலருக்கு உபதேசம் செய்யாமலேயே ஸத்தியகாமர் நீண்டதொரு க்ஷேத்திர யாத்திரை புறப்பட்டு விட்டார்.

காரியமாகிய இப்பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணமாக இருப்பவர் கடவுளே என்பதை ஞானிகள் நன்கு அறிவர். ஆகையால் இவ்வுலகத்தில் உள்ள ஒவ்வொன்றும் கடவுளின் தோற்றம் என்பது வெளிப்படையாகிறது. இப்பிரபஞ்சத்தில் மனிதன் எதைக் கடவுள் சொரூபமாகக் கருதி உபாசித்து வருகின்றானோ அதன் மூலம் கடவுள் உரிய காலத்தில் அவனுக்கு ஞானத்தைப் புகட்டுகின்றார். அக்கினி வழிபாடு செய்து வந்த உபகோஸலருக்கு உரிய காலத்தில் அந்த அக்கினியே உபதேசம் செய்யும் என்று எண்ணியே ஸத்தியகாமர் யாத்திரை சென்றார்.

உபகோஸலருக்கு வாழ்க்கையில் அது இருள்சூழ்ந்த காலமாகத் தென்பட்டது. இருளைப் பின்தொடர்ந்து வெளிச்சம் வருகிறது என்பதை விடியற்காலைநேரம் விளக்கிக் காட்டுவது போன்று அவருடைய வாழ்க்கையிலும் ஞானஒளி ஏற்படப் போகிறது என்பதற்கு அறிகுறியாக நிகழ்ச்சி ஒன்று ஏற்பட்டது. ஹோமாக்கினிக்கு முன் ஆழ்ந்த நிஷ்டையில் உபகோஸலர் அமர்ந்திருந்தபொழுது அந்த அக்கினி மூன்று வடிவங்கள் மூலமாக அவருக்கு உபதேசம் செய்ய முன்வந்தது. இது அவருடைய முழுக்கவனத்தையும் ஈர்த்தது. அக்கினியிடம் இருந்து வந்த ஓசையை உபகோஸலர் கவனமாகக் கேட்டார். பிராணன் பிரம்மம், ‘க’-பிரம்மம், ‘க்க’-பிரம்மம் என்று அக்கினி உபதேசிப்பதாக உணர்ந்தார். ‘க’– பிரம்மம், ‘க்க’-பிரம்மம் என்பதன் பொருள் அவருக்கு விளங்கவில்லை. அவற்றிற்கான விளக்கம் அக்கினி தேவதை உரைப்பதை அவர் மேலும் கேட்டார். ‘க’ என்னும் அக்ஷரமும் ‘க்க’ என்னும் அக்ஷரமும் ஒரே பொருளைக் குறிப்பதாகும் என்று அக்கினி தேவதை மேலும் விளக்கியது. ‘க’ என்னும் அக்ஷரம் சுகத்தையும், ‘க்க’ என்னும் அக்ஷரம் ஆகாசத்தையும் குறிக்கும். சுகத்துக்கு ஆதியும் அந்தமும் உண்டு. பிரம்மத்துக்கு ஆதியும் அந்தமும் இல்லை. ஆகாசம் அசேதனப் பொருள். பிரம்மமோ சேதனப் பொருள். எனவே அவ்வக்ஷரங்கள் எப்படி பிரம்மம் ஆகும் என்று எண்ணிப் பார்த்தார். ஆழ்ந்த தியானத்திலிருந்து அவற்றிற்கு விளக்கம் காண முயன்றபொழுது அவற்றிற்குரிய விளக்கம் அவருடைய உள்ளத்தில் உதித்தது. புலன்களின் மூலம் எட்டும் விஷய சுகம் சாசுவதமானதன்று. ஹிருதய குகையில் விளங்கும் ஆசுகம் அழியாதது. அதுவே பிரம்ம சுகம் ஆகிறது. அக்கினி உபதேசித்த சுகம் ஹிருதயகுகையில் விளங்கும் சுகத்தைக் குறிக்கவேண்டும், வெளியிலுள்ள ஆகாசம் ஜட ஆகாசமாகிறது. எனவே அது பிரம்மத்தைக் குறிக்காது. ‘சிதாகாசம்’ என்னும் ஆனந்தமயமான ஆகாசம் நம்முள் இருக்கிறது. ஆகாசம் என்ற சொல் அதையே குறிக்கவேண்டும். இங்ஙனம் அக்கினியின் உபதேசத்துக்கு உபகோஸலர் பொருள் கண்டார். மேலும் அவர் ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார். அப்பொழுது இன்னும் சில அரிய கருத்துக்கள் அவருக்குத் தெளிவாயின. வெட்டவெளியைப் பிளவுபடுத்த முடியாது. ஓர் அறைக்கு உள்ளிருக்கும் வெட்டவெளியும் அறைக்கு வெளியில் இருக்கும் வெட்டவெளியும் அறையின் சுவரினுள் இருக்கும் வெட்டவெளியும் ஒன்றேயாம். இங்ஙனம் ஹிருதய குகையில் இருக்கும் பிரம்மமும் பிரபஞ்சத்திலிருக்கும் பிரம்மமும் ஒன்றேயாகும். பிரம்மசுகத்தைப் புறஉலகப் பொருள்கள் எதனிடத்திருந்தும் பெறமுடியாது. பிரம்மம் ஒன்றினிடத்து இருந்தே பிரம்ம சுகத்தைப் பெறமுடியும். அப்பிரம்ம சுகம் பிரம்மத்தை அறிகின்றவர்களுக்கே உரியதாகும்.

ஸத்தியாகாமர் தன்னுடைய யாத்திரையை முடித்துக்கொண்டு ஆச்ரமத்திற்குத் திரும்பினார். அக்கினியிலிருந்து அவருக்குக் கிடைத்த பிரம்ம தேஜஸ் விளங்குவதைக் கண்டார். அக்கினியிலிருந்து அவருக்குக் கிடைத்த உபதேசத்தை அறிந்து மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ஸத்தியகாமர் மேலும் அதை அவருக்குத் தெளிவுபடுத்தினார். இங்ஙனம் உபகோஸலருக்கு ஸத்தியகாமர் ஞானவாழ்வை நல்கினார். உபகோஸலரும் ஸத்தியகாமரை குருவாகக் கொண்டு ஞானத்தை அடையப்பெற்றவரானார்.

[இந்த ஞானியரின் வரலாறும் உபதேசங்களும் சாந்தோக்கிய உபநிஷதத்தில் உள்ளவை]

(தொடரும்…)

 

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பு: ஒரு அனுபவம்

நீ தான் மெச்சிக் கொள்ள வேண்டும் – எங்கள்
நீலநிற மேனி மாதவன் செய்வது
நிமிஷம் போவது யுகமாய் ஆகுது …

என்ற ஸ்ரீரஞ்சனி ராகப் பாடலை முகாமின் ஆஸ்தான பாடகர் ராமச்சந்திர சர்மா பாட அமர்க்களமாகத் தொடங்கியது ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பு. அரட்டைகளும் குறட்டைகளும் கலந்த அடுத்தடுத்த இரண்டு இரவுப் பொழுதுகளிலும் சர்மா எல்லோரையும் தன் இசையென்னும் இன்ப வெள்ளத்தில் விடாமல் மூழ்க அடித்துக் கொண்டிருந்தார்!

அன்று காலை வெடவெடக்கும் குளிரில் வந்திறங்கிய போதே, துயிலெழும் பெண் சோம்பல் முறிப்பது போல குளிர்மூட்டத்தில் அழகாகத் துலங்கத் தொடங்கியிருந்தது குருகுலம். அந்த ஊட்டிக் குளிரிலும் வெற்றுடம்புடன் வெங்கலச் சிலையாக வீற்றிருந்தார் நாராயண குரு; தூய ஞான தாகத்தின் முன் தனது சகல திரைகளையும் களைந்து நிற்கும் சத்தியம் போல. நடைபாதைகளில் பூத்திருந்த ஊதாப் பூக்களின் இன்முக வரவேற்பைத் தொடர்ந்து ஆவி பறக்கக் குடித்த கருப்பட்டிக் காப்பி அந்தக் குளிர் காலை நேரத்தைக் கதகதப்பாக்கியது. கேரளக் கோயிலும், ஜப்பானிய பௌத்த பகோடாவும் இணைந்த அமைப்பில் இருந்த குரு நித்ய சைதன்ய யதியின் சமாதி அந்த மலைமுகடுகளில் சூட்டிய ஒரு ஆபரணம் போன்று தோற்றமளித்தது.

ooty-gurukulam-nithya-samadhi
(புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

அங்கு வந்திருந்தவர்கள் எல்லோருக்கும் (சுமார் 50 பேர்) இந்நேரம் தலைகீழாக மனப்பாடமாகியிருந்த கூட்டத்தின் நிபந்தனைகளைக் கடைசியாக இன்னொரு முறை ஜெயமோகன் எடுத்துரைத்தார். முதல் அமர்வு ஆரம்பித்தது.

ஆண்டனி டி மெல்லோ என்ற கத்தோலிக்க பாதிரியார் கூறிய குட்டிக் கதைகளை சிறில் அலெக்ஸ் சொன்னார். ஆண்டனி டி மெல்லோ கத்தோலிக்க நிறுவன அமைப்பில் மத போதகராக இருந்தும் இந்து,பௌத்த தத்துவங்களால் ஈர்க்கப் பட்டவர். கிறிஸ்துவை ஆன்மீக சாரமாக முன்வைத்தும், நிறுவன மயமாக்கலுக்கு எதிராகவும் அவர் கூறிய கருத்துக்கள் திருச்சபை அதிகார பீடங்களுக்கு கடுப்பை ஏற்படுத்தின. அவரது புத்தகங்கள் திருச்சபையால் தடைசெய்யப் பட்டன என்பதும் குறிப்பிட்டத் தக்கது. இந்தக் கதைகளை கிறிஸ்தவ மத அமைப்பு என்ற பின்னணியை மட்டும் வைத்துப் பார்க்காமல், தனிமனித சுயமுன்னேற்ற (self improvement) கருத்துக்கள் என்ற நோக்கிலும் தான் அணுகுவதாக அலெக்ஸ் சொன்னார். அந்தக் கதைகள் சிறப்பாகவே இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. அவை ஏமாற்றமளித்தன என்று வேறொரு நண்பர் சொன்னார்.

ooty-gurukulam-auditorium
நிகழ்ச்சிகள் நடந்த அரங்கு (புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

ஒரு ஊரிலிருந்து அமேசான் காட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்து ஒருவன் சொன்ன அனுபவத்தைக் கேட்ட அந்த ஊர்மக்கள், அதை வைத்து வரைபடம் ஒன்றை உருவாக்குகிறார்கள். பிறகு உண்மையான காட்டை மறந்து விட்டு வரைபடத்தையே காடாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள்; அந்த ஊரிலிருந்து பிறகு யாருமே அமேசானுக்குப் போக முற்படவில்லை என்று ஒரு கதை. இதை வைத்து ”அனுபவம்” என்பது பற்றி ஒரு நீண்ட விவாதம் நடந்தது.எல்லா அனுபவங்களையும் சொல்லிவிட முடியுமா? கடவுள் அனுபவம் என்பது முற்றிலும் அகவயமான, அந்தரங்கமான ஒன்றா? என்று அலசல்கள். “அனுபவம்” (அனு+பவம்) என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லின் பொருள் ”நிகழ்தலைப் பின்தொடர்தல்” என்று நான் சொன்னேன். வம் (நிகழ்தல்) என்ற சொல்லுக்கும், பாவம் (உணர்தல்) என்ற சொல்லுக்கும் சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒரே வேர்ச் சொல் தான் என்று ஜெ.மோ குறிப்பிட்டார்.அனுபவம் என்ற அந்தச் சொல்லே அதன் ஆழமான உட்பொருளை அபாரமாகப் பொதிந்து வைத்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

தன் பொய்யைத் தானே நம்ப ஆரம்பிப்பது எங்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது குறித்தது இன்னொரு கதை (மக்கள் தன்னை நதிக்கரையில் தொந்தரவு செய்யாமலிருக்க அங்கு பூதம் இருக்கிறது என்று கதையைக் கிளப்பி விடுகிறார் ஒரு சாமியார். தொந்தரவு நின்று விடுகிறது. பிறகு சில காலம் கழித்து அவரும் மக்களுடன் சேர்ந்து பூதத்திற்குப் பயந்து ஓடுகிறார்). தீர்க்கதரிசி என்ற கோட்பாட்டுக்கு எதிரான அம்சம் இந்தக் கதையில் உள்ளதா, அடிப்படை கிறிஸ்தவ இறையியலேயே ஆக்கிரமிப்பு கருதுகோள் உள்ளதா என்ற காரசாரமான கருத்து மோதல் இதைத் தொடர்ந்தது. பழங்குடிகளையும், பழைய கலாசாரங்களையும் அழித்தது கிறிஸ்தவ/மேற்கத்திய வன்முறை. அப்படிப் பார்த்தால், அவற்றை இணைத்து ஒன்றாக்கிய (assimilation) இந்து/இந்திய கலாசார செயல்பாடும், குறைந்த அளவில் இருந்தாலும் கூட கருத்தியல் ரீதியில் ஒரு வன்முறை தானா என்ற திசையில் விவாதம் சென்றது. மார்க்சியம், சீன கலாசார புரட்சி பற்றியும் பேசினோம். விவாதம் சூடாகி, உரத்த குரல்கள், கூச்சல்கள் ஒருசில சமயங்கள் எழுந்த போதும் தனிப்பட்ட தாக்குதல்களோ, வசவுகளோ இல்லவே இல்லை. இந்த விவாதம் மட்டுமல்ல, இந்த மூன்று நாள் கூட்டத்தின் எல்லா அமர்வுகளிலும் அத்தகைய ஒரு ஒழுங்கையும், பரஸ்பர புரிதலையும் காண முடிந்தது. மாற்றுக் கருத்துக்கள் மோதுவதற்கு இப்படி ஆரோக்கியமான ஒரு இடம் தமிழ்ச் சூழலில் இருக்கிறது என்று காண்பதே சந்தோஷமான விஷயமாக இருந்தது.அதையே இந்தக் கூட்டத்தின் மிகப் பெரிய வெற்றியாக நான் கருதுகிறேன். நிந்தனைகள் இல்லாதிருந்ததற்கு நிபந்தனைகளும் ஒரு முக்கியக் காரணம் என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

மதியம் இந்திய சிந்தனை மரபின் நான்கு அடிப்படையான பேசுபொருட்கள் குறித்து ஜெயமோகன் உரையாற்றினார். அத்வைதம், துவைதம், சைவசித்தாந்தம், சமணம், பௌத்தம் என்று எல்லா இந்திய ஞானமரபுகளும் இந்த அடிப்படையான நான்கு விஷயங்களில் தங்கள் நிலைப்பாடுகள் என்ன என்பதனை முன்வைத்தே வளர்ந்து முன் நகர்ந்தன என்றார் அவர். அவை – விடுதலை (முக்தி, மோட்சம்), மையம் (பிரம்மம், பிரபஞ்சத்தின் சாரமான பொருள்), ஊழ் (விதி, கர்மவினை), அறம் (சம்சாரம், வாழ்க்கைச் சுழல்) என்பனவாகும். இந்தக் கருத்துக்களை ஏற்கனவே பலமுறை ஜெ.மோவே எழுதியுள்ளார் என்றாலும், இத்தகைய தொகுப்பு நோக்கில் நேரடியாக, வாய்மொழியாக அதனை விளக்கியது சிறப்பாக இருந்தது. இந்த உரையை அவரது வலைத்தளத்தில் படிக்கலாம். உயர்தத்துவ தளம் என்பதாலோ என்னவோ இந்த அமர்வில் அவ்வளவாக கேள்விகள், விவாதங்கள் இல்லை.

ooty-view-1

மாலை நடையாகக் கிளம்பி,அடுக்கடுக்கான தேயிலை எஸ்டேட்டுகளின் ஊடே புகுந்து ரம்மியமான பசுமைக் காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டு நண்பர்கள் குழுவாகப் பல்வேறு விஷயங்களையும் பேசிக் கொண்டு சென்றோம். நாங்கள் நடந்து சென்ற காட்டுப் பாதைக்கு மேற்புறம் முழுக்க யூகலிப்டஸ் மரங்கள். திட்டமிட்டு அவற்றை அங்கு கொண்டு வந்து நட்டு அந்தக் காட்டின் சூழல் சமநிலையை சீர்குலைத்த ஆங்கிலேயர்களின் தலைக்கனத்தை தைல வாடையடித்துப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தன. கீழ்ப்புறம் shola forest என்று சொல்லப் படும் இயற்கையான காடு இந்த தேசத்தின் மகத்தான பண்பாடு போன்று அலையடித்துக் கொண்டு வீரியத்துடன் விரிந்து கிடந்தது.அங்கு இப்போதும் பலவகையான விலங்குகள் உண்டு என்று ஜெ.மோ சொன்னார்.

காட்டுப் பாதையில் நடந்து மேலேறி அந்த மலைச்சரிவின் உயரமான புள்ளியை அடைந்த போது, அங்கு ஏற்கனவே போயிருந்த குழுவினர் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது காதில் விழுந்தது. பேச்சு ஆரியர் படையெடுப்பு, சிந்து வெளி நாகரிகம் பற்றி! தமிழர்களின் எந்த “உச்ச கட்ட” விவாதமும் இங்கே தான் போய் நிற்கும் போல :)) அங்கிருந்த ஒரு watch tower மீதேறி மேகங்களில் ஒளிந்து கொண்டு கண்ணாமூச்சி காட்டும் தூர தூர மலைத் தொடர்களைப் பார்த்தது ஒரு பரவச அனுபவம். மழைக்காலத்தில் வந்தால் மேகங்கள் கேரள திசையிலிருந்து புறப்பட்டு வானத்தில் ஒவ்வொன்றாக நீந்தி வருவது போன்ற காட்சியே தெரியுமாம்!

திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கிய போதே, லேசாக இருட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் எஸ்டேட்டில் இருந்து பிரியும் ஒரு பாதைக்குள் நுழைந்தோம்.ஒரு முக்கால் மணி நேரம் நடந்த பிறகு தான் கீழிறங்கிச் செல்லும் அந்தப் புதர்கள் மண்டிய பாதை சாலைக்கல்ல வேறு எங்கோ இட்டுச் செல்கிறதோ என்று சந்தேகம் ஏற்பட்டது. ஒரு இடத்தில் புதர்கள் முற்றிலுமாக மண்டி பாதையே அடைத்திருந்தது. அப்போது முழுதாக இருட்டி விட்டது. செல்போன்கள் தீப்பந்தங்களாகி வழிகாட்ட, வந்த வழியிலேயே திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினோம். அங்கங்கே கிளைத்துப் பிரிந்து சென்று கொண்டிருந்த புதர்ப்பாதைகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின. ஒருவழியாக எஸ்டேட் பகுதிக்குள் திரும்பி வந்து சரியான பாதையைப் பிடித்து சாலைக்கு வந்து விட்டோம். சில இலக்கிய விவாதங்கள் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், இதுவும் ஒரு நல்ல திகில் அனுபவமாகவே இருந்தது.

அன்றிரவு 7-8 சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் வாசிக்கப் பட்டன (முட்டுவேன் கொல் தாக்குவேன் கொல்…, குக்கூ என்றது கோழி..). இதில் ‘பாழ் காத்திருந்த தனிமகன் போன்றே’ என்று முடியும் அபாரமான அந்தப் பாடல் எனக்கும் மிகவும் பிடித்த ஒன்று. சங்கப் பாடல்களின் எளிய சித்தரிப்புத் தன்மை, சிக்கல்கள் இல்லாத நேரடியான நுண்விவரிப்புகள்,அக உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பாக வரும் இயற்கைச் சித்திரங்கள் ஆகிய விஷயங்கள் குறித்துப் பேசினோம்.

************

இரண்டாம் நாள் காலை கம்பராமாயணத்துடன் தொடங்கியது. நாஞ்சில் நாடன் கம்பன் காவியம் பற்றிய சுவாரஸ்யமான அறிமுகத்தை அளித்தார். மும்பையில் வசித்த காலத்தில், பத்மநாபன் என்ற வைணவப் பெரியவர் வீட்டுக்குச் சென்று அவரிடம் கம்பராமாயணம் பன்னிரண்டாயிரம் பாடல்களையும் முறையாகப் பாடம் கேட்டாராம் அப்போது நாத்திகராக இருந்த நாஞ்சில்! கேட்டதும் மெய்சிலிர்த்தது.

ooty-nanjil-sharma-jemo
நாஞ்சில் நாடன், ராமச்சந்திர சர்மா, ஜெயமோகன் (புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

ராமனைத் தேடி வரும் பரதனைக் கண்டு குகன் நெகிழ்ந்து கூறும் பாடல் (நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான்..), போரிட்டு வீழ்ந்து கிடக்கும் ஜடாயுவைக் கண்டு ஆற்றாமையுடன் ராமன் அலமறும் பாடல் (நின்றேனும் நின்றேன் நெடுமரம் போல் நின்றேனே..) வதையுண்டு கிடக்கும் வாலி வாதிடும் பாடல் (’வீரமன்று விதியன்று மெய்மையின் வாரமன்று..’), அனுமன் இலங்கையை எரியூட்டித் திரும்பியதும் ராவணன் தன்னை நொந்து கொள்ளும் பாடல் (’கெட்டது கொடிநகர்..’), மண்டோதரி புலம்பல் (’வெம்மடங்கல் வெகுண்டனைய சினமடங்க..’)..இப்படி நாஞ்சில் தெரிவு செய்திருந்த பதினெட்டு கம்பன் பாடல்களையும் ஒவ்வொன்றாக விளக்கிய போது அரங்கு முழுவதுமே அதில் லயித்து விட்டது. நடுநடுவே கம்பனின் மற்ற பல பாடல்களும் உரையாடல்களில் கூறப்பட்டு சுவையை அதிகரித்தன. காலங்கள் கடந்து நிற்கும் ஒரு முழுமையான classical காவியத்தின் கவிதை சாத்தியங்களின் தளம் எந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டமானது என்று கம்பனில் அவ்வளவு பரிச்சயம் இல்லாத இளம் இலக்கிய வாசகர்களும் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் இந்த அமர்வு அமைந்திருந்தது. கம்பன் தனது கவிதை வடிவமாக விருத்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஏன், கம்பனின் கவிதைகளில் எல்லா இடங்களிலும் அதீதமான மிகை உணர்ச்சி உள்ளதா,அறத்தின் நாயகனான ராமனைப் பாடவந்த கவி வாலி, ராவணன் என்று ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் சித்தரிக்கும்போது அவைகளின் தரப்புக்கு முழுமையாக நியாயம் செய்யும் விதம் – இப்படிப் பல விஷயங்களை இதன் ஊடாக அலசினோம். ராமகாதையின் பண்பாட்டு, கலாசார அம்சங்கள் பற்றியும் பேசப் பட்டது.

பார்வையாளர்கள் முழுமையான ஈடுபாட்டோடு பங்கு கொண்டு ரசித்த அமர்வு இது. தனிப்பட்ட அளவில்,கல்லூரிக் காலத்தில் கம்பன் கழகப் பேச்சுக்களுக்குப் பின் நான் நழுவ விட்டு, ஆனால் எனக்குள் அடியாழத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருந்த கம்பன் மீண்டும் வந்து என்னைத் தழுவிக் கொண்ட அனுபவம் எனக்கு. அதற்காக ஜெயமோகனுக்கும், நாஞ்சிலுக்கும் மிகவும் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.

பிறகு திவ்யப் பிரபந்தத்திலிருந்து பத்து பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு நான் பேசினேன்.

ooty-jataayu-speaks
(புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

முழுமை கருதி நம்மாழ்வாரின் தத்துவ ஆழம் கொண்ட சில பாடல்களையும் சேர்த்திருந்தேன். அந்த இடத்தில் கவிதையிலிருந்து கொஞ்சம் அதிகமாகவே தத்துவத்துக்குள் புகநேர்ந்தது சிலருக்கு உவப்பானதாகவும், வேறு சிலருக்கு தேவையில்லாத ஒன்றாகவும் பட்டது. நம்மாழ்வாரின் கவிதைகளை விட மிகவும் ஈர்ப்புடன் ஆண்டாளின் கவிதைகள் ரசிக்கப் பட்டன. இந்த உரையின் கட்டுரை வடிவத்தை விரைவில் ஒரு தனிப் பதிவாக இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சைவ இலக்கியப் பாடல்கள் குறித்து மரபின் மைந்தன் முத்தையா பேசுவதாக இருந்தது. அவர் வரமுடியாததால், ஜெயமோகனே பத்து பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு இது பற்றிப் பேசினார். சைவத் திருமுறைப் பாடல்களில் வைப்பு முறை என்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றி நன்றாக விளக்கினார்.(உதாரணமாக, “ஞானம் காட்டுவர் நன்னெறி காட்டுவர், தானம் காட்டுவர் தன்னடைந்தார்க்கலாம்.. “ என்ற பாடலில் ஞானம், நன்னெறி, தானம் என்பவை வரும் வரிசையே ஒரு தத்துவத்தை, கருத்தைச் சொல்வதாக உள்ளது. இதற்கு வைப்பு முறை என்று பெயர்). சிவபிரானின் அருவம்-உருவம், கோரம்-சாந்தம் ஆகிய முரண்பாடுடைய அம்சங்கள் கவிதையில் இயைந்து வரும் விதம் பற்றிக் கூறியதும் சிறப்பாக இருந்தது. ஜெயமோகனது இந்த உரையினை அவரது வலைப்பதிவில் படிக்கலாம்.

இரவு நிகழ்வில், செல்வ புவியரசன் (இவர் தமிழினி இதழில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதி வருபவர்) திராவிட இயக்க காலகட்டத்திய மரபுக் கவிதைகள் பத்தை எடுத்துக் கொண்டு பேசினார் – முடியரசன்,சுரதா, கம்பதாசன், திருலோக சீதாராம், ச.து.சு யோகியார், கண்ணதாசன், தேசிக வினாயகம், ம.லெ தங்கப்பா ஆகியோரது கவிதைகள். இவை தட்டையாகவும், பல நேரங்களில் பிரசார தொனியுடனும், நல்ல கவிதையின் முக்கிய அம்சமான பூடகப் பொருள் (subtext) இல்லாமலும் இருப்பதாக கருத்துத் தெரிவிக்கப் பட்டது. கற்றோர்களின், பண்டிதர்களின் சபைக்கு வெளியே வந்து கவிதை ஜனநாயகப் படுத்தப் படும்போது இது கட்டாயம் நிகழ்ந்தே தீரும்; பாரதி உட்பட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்று ஜெயமோகன் பல உதாரணங்களுடன் விளக்கினார். ஒரேயடியாக நிராகரிக்காமல் இதுவும் ஒரு கவிதை வகை (genre) என்று புரிந்து கொண்டால், இவற்றின் அரசியல், பிரசார தொனி அம்சங்களை விலக்கி, கவிதையைப் பிரித்தெடுக்கலாம் என்றும் கருத்து தெரிவித்தார். இந்த கட்டத்திலிருந்து புதுக்கவிதையின் பல போக்குகள் எப்படி வளர்ந்தன என்பது பற்றியும் சுருக்கமாக பேசப்பட்டது.

எல்லா நாட்களும் உணவு, தேனீர் ஏற்பாடுகள் அருமையாக இருந்தன. இந்தக் கூட்டத்தை ஒருங்கிணைந்து நடத்திய ஜெ.மோவின் ஈரோடு இலக்கிய வாசகர்கள் குழாம் (கிருஷ்ணன்,அரங்கசாமி, விஜயராவன்..) மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. தங்கள் சொந்த முனைப்பில் குறுகிய காலத்தில் மிகச் சிறப்பாக இந்த ஏற்பாடுகளை அவர்கள் செய்திருந்தார்கள்.

ooty-view-2

நாராயண குருகுலத்தை இப்போது கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் சுவாமி தன்மயா (பூர்வாசிரமத்தில் டாக்டர் தம்பான்) அசாதாரணமான எளிமையுடன் தோற்றமளிக்கும் ஒரு அதிசயமான ஆளுமை. பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மக்களைக் கொள்ளையடிப்பது முதல் பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் வரை பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து அவருடன் காலை, மாலை நேரங்களில் அளவளாவும் நற்பேறு கிடைத்தது. குரு நித்யாவின் மாணவராக இங்கு வந்த சுவாமிஜி வெற்றிகரமான அலோபதி மருத்துவராக முன்பு பணியாற்றியிருக்கிறார். தற்போது மாற்று மருத்துவம், பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளை பரவலாக கிராம மக்களுக்கு கொண்டு செல்லுதல் ஆகியவற்றில் மிக்க ஆர்வம் கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறார். கல்வியும், சிந்தனையும் பெருகப்பெருக பண்டைய மரபார்ந்த வழிபாடுகளும், தாந்திரீக ஞானங்களும் பின்னடைவது குறித்தும், இவற்றை சமன்வயப்படுத்த வேண்டியது குறித்தும் சுவாமி என்னிடம் பேசினார். The Alphabet Versus the Goddess என்ற புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்தார். இந்திய மொழியியலில் தத்துவார்த்தமான பல தளங்கள் உள்ளன என்பதையும் த்வனி என்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றியும் கூறினார். பர்த்ருஹரியின் ’வாக்யபதீயம்’ என்ற நூல் (Oussiparambil என்ற ஒரு கேரள கிறிஸ்தவ அறிஞர் உரை எழுதியது) இத்திறக்கில் படிக்கவேண்டியது என்று பரிந்துரைத்தார். கருப்பட்டிக் காபி போடுவது முதல் கழிப்பறைகளை கழுவுவது வரை குருகுலத்தின் அனைத்து பணிகளையும் சுவாமி செய்வார் என்று ஜெ.மோ சொன்னார். மகாபாரத போரின்போது ஒவ்வொரு நாளும் மாலையில் குதிரைகளைக் குளிப்பாட்டி, அவற்றுக்குத் தீவனம் வைத்து, அவற்றின் உடலை வருடி ஆறுலளித்த வேதாந்த குருவான தேரோட்டி என் மனதில் வந்து போனான்.

**************

ஞாயிறு காலை நவீனக் கவிதைகள் வாசிப்பு நிகழ்வு. க.மோகனரங்கன், இளங்கோ கிருஷ்ணன், ‘இசை’, ‘வீணாப் போனவன்’, லக்ஷ்மணராஜா ஆகிய கவிஞர்கள் தங்கள் கவிதைகளை வாசித்தனர். இவற்றின் நிறைகளையும், சிறுகுறைகளையும் தொட்டுச் செல்வதாக விமர்சனங்கள் இருந்தன. படிமக் கவிதை, நீண்ட வாக்கியங்கள் கொண்ட விவரணக் கவிதை (rhetorical poem), பழைய மரபார்ந்த பேசுபொருள்களையே அங்கத தொனியுடன் கூறும் கவிதைகள், நவீனத்துவ காலகட்டத்திய கவிதைகளில் தொனிக்கும் மிதமிஞ்சிய கசப்புணர்வு ஆகிய விஷயங்கள் பற்றிய செறிவான கருத்துக்கள் வந்தன. கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த மூத்த கவிஞர் தேவதேவன் தனது “மார்கழி” தொகுப்பிலிருந்து இரண்டு அற்புதமான கவிதைகளை வாசித்தார் (நல்லிருக்கை போலிருந்த…’, ‘கவிதை எழுதுவது மிகமிக எளிது…’). தேவதேவனின் கவிதைகள் நவீன காலகட்டம் சார்ந்ததாயிருந்தும், கசப்புணர்ச்சிகளை மையப்படுத்தாது உயிரின் இயல்புநிலை ஆனந்தம் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன என்று ஜெமோ விளக்கினார். தேவதேவனின் மரம், வீடு, பறவை ஆகிய எளிய படிமங்கள் எப்படி அவரது கவிதைகளில் பேருணர்ச்சி கொள்கின்றன என்று உதாரணங்களுடன் ஜெமோ பேசியது கவிதானுபவம் பற்றியும், கவிதை “திறப்பு” பற்றியதுமான சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதாக அமைந்தது.

இந்த இரண்டரை நாட்களில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுக்கால தமிழ்க் கவிதையின் பல வீச்சுக்களையும், பரிமாணங்களையும் வண்ணத் தீற்றல்களாக அனுபவிக்க முடிந்தது. சங்கம் மருவிய கால காப்பியங்கள் பற்றிப் பேசுவதாக இருந்தவரால் வர முடியவில்லை என்று சொன்னார்கள். அவரும் வந்திருந்தால் இன்னுமே முழுமையாக இருந்திருக்கும்.

ooty-view-3

இந்த சந்திப்பில் பல நண்பர்களையும், பெரியவர்களையும் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளும், சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தீவிரமான இலக்கிய ஆர்வமும் சிந்தனை தாகமும் கொண்டவர்கள், கற்றுக் கொள்வதற்கென்றே வந்திருந்தவர்கள், பல்வேறு வயதினர், பல்வேறு துறைகளைச் சார்ந்தவர்கள், பல்வேறு விஷயங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்கள்.

பட்டறை என்ற பெயர் தனக்குப் பிடிப்பதில்லை என்றார் ஜெயமோகன் (எனக்கும் தான், உடனடியாக உலைக்களம் ஞாபகம் வருகிறது!). இத்தகைய கூடுதல்கள் மனங்களின், கருத்துக்களின், எண்ணங்களின் சந்திப்பாக, உரையாடலாக இருப்பது தான் பொருத்தமானது. “ஒன்று சேர்ந்து விவாதிப்போம், நம் மனங்கள் ஒன்றாகுக!” என்ற ரிக்வேதப் பாடல் சொல்வதும் இதைத் தான் என்று நினைக்கிறேன்.

மதியத்திற்குப் பின் பத்து பேர் இருந்தோம், மற்றவர்கள் அனைவரும் கிளம்பி விட்டார்கள். அன்று மாலை இந்தச் சிறிய குழு கிளம்பி எஸ்டேட்டில் இன்னொரு பக்கமாக மாலை நடை சென்றோம். அந்த அனுபவம் இன்னும் நெருக்கமானதாகவும், நினைவில் நிற்கக் கூடியதாகவும் இருந்தது. திரும்பி வந்து குருகுலத்தின் மும்மதப் பிரார்த்தனையில் கலந்து கொண்டோம்.பிரார்த்தனை முடிந்தபின் நண்பர்கள் கேட்டுக் கொள்ள சிறில் அலெக்ஸும் நானும் சில பக்திப் பாடல்கள் பாடினோம். பக்திப் பாடல்கள் பற்றி சுவாரசியமாகப் பல விஷயங்களையும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

மனமெங்கும் ததும்பிய ஒரு அலாதியான நிறைவுடனும், பூரிப்புடனும் அன்றிரவு பெங்களூருக்கு பஸ் ஏறினேன்.

பி.கு:

சேதுபதி அருணாச்சலம் எடுத்த மற்ற புகைப்படங்கள் இங்கே.

‘விழியன்’ இந்த சந்திப்பின்போது எடுத்த படங்களை அவரது வலைப்பதிவில் காணலாம்.

இங்கிலாந்து ஏழைகளுக்குக் கல்விக்கண் திறந்த இந்துப் பண்பாடு

p1bஅண்மையில் ஒரு கிறிஸ்தவ பிரச்சாரக் கூட்டத்துக்கு செல்லும் சூழல் ஏற்பட்டது. அங்கே ஒரு ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் ஒருவர் மேடையில் சிவாஜி கணேசனை மிஞ்சிக் கொண்டிருந்தார்; நடித்தும், கர்ஜித்தும், அதற்கும் மேலே போய், பேய் ஆராசனை ஆடி கிறிஸ்தவ மத வெறியை ஆவேசமேற்றிக் கொண்டிருந்தார். கன்னியாகுமரி மாவட்ட இடதுசாரி இயக்கங்களில் மதச்சார்பற்றவர் என பிரசித்தி பெற்றவர் அவர் !

அவர் சொன்ன விஷயத்தின் சாராம்சம் இதுதான்:

வெள்ளைக்காரர்களும் கிறிஸ்தவ பாதிரிகளும் இங்கு வந்து கல்வி சேவை செய்யாமலிருந்திருந்தால் இந்த மனுவாத பிராம்மணீய இந்து மதம் நம்மையெல்லாம் கல்வியறிவில்லாத மூடர்களாகவேதான் வைத்திருக்கும். இன்றைக்கு இந்த மண்ணின் கீழ்த்தட்டு மக்களுக்குக் கல்வி கிடைத்திருக்கிறது என்றால் அது கிறிஸ்தவமும் மிஷினரிகளும் போட்ட பிச்சை.

இது பல நேரங்களில் பல மேடைகளில் பேசிக் கேட்ட விஷயம்தான். உண்மையைத்தானே சொல்கிறார்கள். நம்முடைய சமுதாயத்தில் கல்வியைக் கீழ்த்தட்டு மக்களுக்குக் கொடுப்பதில் தடை இருக்கத்தானே செய்தது. எனவே அவர்கள் சொல்வதில் என்ன தவறு என்றுதான் பெரும்பான்மையான ஹிந்துக்கள் நினைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

ஆனால், உண்மை என்ன என்பதைச் சிறிது ஆழமாக வரலாற்றைப் பார்த்தால் தெரிந்து கொள்ளலாம். வரலாறு என்றால் கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்து வரலாற்றைச் சொல்லவில்லை. கடந்த இருநூறு – முன்னூறு ஆண்டுகளுக்குள் நடந்த வரலாற்றைச் சற்று உன்னிப்பாகக் கவனித்தாலே போதும்.

ஆண்டு 1807. இடம் இங்கிலாந்து பாராளுமன்றத்தின் பொதுமக்கள் மன்றம் (House of Commons). இங்கிலாந்தின் பிரபல விஞ்ஞானியான டேவிட் கில்பர்ட் பேசுகிறார்:

உழைக்கும் மக்களுக்குக் கல்வியைக் கொடுப்பதால் என்ன நலன் விளையப் போகிறது? அதனுடைய இறுதியான முடிவு உழைப்பாளிகளின் ஒழுக்கத்துக்கும் சந்தோஷத்துக்கும்கெடுதலாகத்தான் அமையும். அவர்களுக்கென்று சமுதாய அடுக்குமுறையில் விதிக்கப்பட்டுள்ள விவசாய வேலையையும் இதர கடும் உடல் உழைப்பு தேவைப்படும் வேலைகளையும் திருப்தியுடன் செய்யாமல், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை நிலையை அதிருப்தியுடன் பார்க்கக் கல்வி கற்றுக் கொடுத்துவிடும். அடங்கி இருக்காமல் துடுக்குத்தனமாகவும் இஷ்டம் போலவும் நடக்க அவர்கள் தலைப்படுவார்கள்…கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு எதிரான பிரச்சாரங்கள் வெளியீடுகள் ஆகியவற்றை அவர்கள் படிக்க அது வழி வகுத்துவிடும்.[1]

இது ஒரு தனிமனிதரின் கருத்தல்ல. பொதுவான ஐரோப்பிய பண்பாட்டின் மனப்பான்மை என்றுதான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. ஏனெனில், உடல்-உழைப்பு ஒரு இறைத் தண்டனையாகக் கருதப்பட்ட மதச்சூழல் அங்கு நிலவி வந்தது.

ஆனால், இதை ஏற்க முடியாதபடி ஐரோப்பிய வரலாறு குறித்த நமது அறிதலில் மற்றொரு பெரிய தவறு ஒன்று இருக்கிறது. நம் வரலாற்றாசிரியர்களிடம் கூட அது இருக்கிறது.

மத்தியகால ஐரோப்பா இருளில் மூழ்கியிருந்தது.அந்த இருள் விலகக் காரணம் புரோட்டஸ்டண்ட் மதச் சீர்திருத்தவாதிகளே என்ற நம்பிக்கையே அந்த அறிதலில் உள்ள தவறு.

இங்கு நாம் இந்தத் தவறான எண்ணத்தை சரி செய்ய வேண்டியுள்ளது. புரொட்டஸ்டண்ட் மத இயக்கம் சீர்திருத்த கிறிஸ்தவமாக வரலாறுகளில் காட்டப்படுகிறது. ஆனால், வரலாற்றில் அது பிற்போக்குத்தனமான அடிப்படைவாத இயக்கமாகவே நடந்து கொண்டது. அது அடித்தள மக்களுக்கு எதிரானதும் ஆகும். கடைநிலை மக்களின் வாழ்க்கையை கடைத்தேற்ற இந்த புரோட்டஸ்டண்ட் சீர்திருத்தவாதிகள் எதுவும் செய்யவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

அவர்கள் கணக்கெல்லாம் எப்படி பரம்பரை பிரபுக்களையும் இளவரசர்களையும் கத்தோலிக்கப் பிரிவில் இருந்து தமது பிரிவுக்குத் திருப்புவது என்றுதான் இருந்தது; அதைத் தவிர்த்து, கிறிஸ்தவ இறையியலும் சட்டமும் பிறப்படிப்படையில் அடக்கி ஒடுக்கி வைத்திருந்த பாட்டாளிகளையோ விவசாயிகளையோ விடுதலை செய்வதில் அவர்கள் கவனம் இருக்கவில்லை. இதற்கு மிகத் தெளிவான உதாரணம் சொல்ல முடியும்.

மேல்சாதி ஐரோப்பியரால் கசக்கி பிழியப்பட்ட விவசாயிகள் கொதித்தெழுந்து புரட்சியில் ஈடுபட்ட போது அவர்களுக்குஎதிராகவும்,ஐரோப்பிய மேல்சாதியினருக்கு ஆதரவாகவும்புரோட்டஸ்டண்ட் பிரிவின் பிதாமகரான மார்ட்டின் லூத்தர் ஒரு சாதி வெறி பிடித்த பிரசுரத்தை வெளியிட்டார். ஐரோப்பிய ஆதிக்க சாதிகளுக்கும் அவர்களுடைய வீரர்களுக்கும் இந்த பிரசுரம் அக்காலத்திலேயே பரவலாக விநியோகிக்கப்பட்டது.அதில் லூத்தர் கூறினார்:

விவசாயிகள் வெளிப்படையான கலகத்தில் ஈடுபட்டால் அவன் கிறிஸ்தவ ஆண்டவனின் அருள் சட்டத்துக்கு வெளியே சென்று விட்டான். … இந்த காரணத்தினால் அந்த கலகக்கார விவசாயியை யாருக்கெல்லாம் முடிகிறதோ அவர் ஒவ்வொருவரும் போய் வெட்ட வேண்டும், கொல்ல வேண்டும், குத்த வேண்டும் – இதை இரகசியமாகவோ வெளிப்படையாகவோ செய்ய வேண்டும். ஏனென்றால், கலகக்காரனைப் போல விஷமான பாதிப்பு ஏற்படுத்தக் கூடிய பிசாசுத்தனமான வேறெவனும் இருக்க முடியாது. கலகக்கார விவசாயியைக் கொல்வது என்பது ஒரு வெறிபிடித்த நாயைக் கொல்வது போலத்தான். [2]

frankenhausen_massacre

லூத்தரின் அறிவுரை வெறும் காகித அறிக்கை இல்லை. அது ஐரோப்பிய மேல்சாதியினரால் அப்படியே சிரமேற்கொள்ளப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டது.

ப்ராங்ஹௌஸன் (Frankhausen) என்னும் ஒரு இடத்தில் மட்டும் பரம்பரையாகக் கிறிஸ்தவம் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருந்த விவசாயக்குடிகள் 5000 பேர் ஒரே நாளில் கொல்லப்பட்டனர்.

லூத்தர் இதில் மிகுந்த ஆனந்தம் கொண்டார். அவர் எக்களிப்புடன் கூறினார்:

மார்ட்டின் லூத்தராகிய நானே இக்கலகத்தில் விவசாயிகளைக் கொன்று ஒழித்தேன். ஏனென்றால், நானே அவர்களை (விவசாயிகளைக்) கொல்லும்படி (மேல்சாதியினரைத்) தூண்டினேன். அவர்களின் இரத்தம் என் தலையின் மீது உள்ளது. ஆனால், அதற்கு ஆண்டவனே பொறுப்பு. ஏனென்றால், நான் சொன்னதெல்லாம் ஆண்டவன் எனக்கு ஆணையிட்ட அவரது இறைவார்த்தைகளையே. [3]

லூத்தரன் கிறிஸ்தவம் மீண்டும் மீண்டும் விவசாயிகள் மேல்சாதியினருக்கு அடிமை வாழ்க்கை செய்வதையே வலியுறுத்தியது.

சரி, கல்வி விசயத்துக்கு மீண்டும் வரலாம். 1808 வரை ஏழைக் குடியானவர்களுக்குக் கல்வி தரும் அமைப்பே இங்கிலாந்தில் கிடையாது. 1808 இல் தான் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் விவசாய உழைப்பாளிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் கல்வி வழங்குவதற்காக ஒரு அரசு அமைப்பை உருவாக்கியது. இந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது கூட அனைவருக்கும் கல்வி வழங்க வேண்டும் என்கிற நல்லெண்ணத்தினால் அல்ல. அப்படியானால், இவ்வமைப்பின் நோக்கம் என்ன?

பொதுக்கல்விக்காக அரசாங்கம் வழங்கும் நிதிகளைக் கண்காணிக்கும் குழுவின் முதல் செயலாளரான கே ஷட்டில்வொர்த் (Kay-Shuttleworth அதாவது ‘Sir’ James Kay-Shuttleworth,‘1st Baronet’) கூறுகிறார்:

இந்த பள்ளிகள் மூலம் கடுமையாக உழைக்கும், (மேல்சாதியினருக்கு) விசுவாசமுள்ள, மதநம்பிக்கையுள்ள, மரியாதை காட்டும், எப்போதும் சிரித்தபடி இருக்கும் ஒரு புதிய உழைக்கும் இனத்தை உருவாக்க முடியும். [4]

இது 1846 இல்.

மதவாதிகள் சும்மா இருப்பார்களா? மக்களைக் கட்டுப்படுத்த கல்வி நல்ல வழி என்பது தெரிந்ததும் அதில் பாய்ந்து குதித்தார்கள். கிறிஸ்தவத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த கீழ்சாதி ஐரோப்பிய ஏழைகளோ கல்வி என்ற ஏதோ ஒன்று கிடைத்ததே என்று இவ்வமைப்புக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

அது நிலவுடமைச் சமுதாயத்திலிருந்து இயந்திர யுகத்துக்கு மாறிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம் வேறு. அதனால், நிலக்கரி சுரங்கங்கள் மிகுந்த கார்ன்வால் மாவட்டத்தை எடுத்துக் கொண்டால் 1858 இல் மட்டும் அங்கே 40,000 குழந்தைகள் மெதாடிஸ்ட் கிறிஸ்தவ சபையின் ஞாயிற்றுக்கிழமை பள்ளிகளுக்குச் சென்றார்கள். ஆனால், அங்கே ஒரே ஒரு பள்ளியில் மட்டும்தான் எழுதச் சொல்லிக் கொடுப்பதாக குழந்தைத் தொழிலாளிகள் குறித்த கணக்கெடுப்புப் பதிவு செய்துள்ளது. நாட்டிங்காம் நகரில் இதே ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட புள்ளி விவரத்தின் படி ஞாயிற்றுக்கிழமை பள்ளிக்குச் சென்ற குடியானவர் சாதிகுழந்தைகள் 22. இதில் படித்த 17 குழந்தைகளுக்கு எழுத்தறிவு கிடையாது. [5]இதுதான் பிரிட்டிஷ் கல்வியின் தரம் இருந்த நிலை.

காஸ்கெல் என்பவர் இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை பள்ளிக் கல்வியின் ஒரே விளைவு “ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு” போதிக்கப் பட்டதுதான் என்கிறார். [6]

இந்தப் பள்ளிகளின் ஆசிரியர்கள் எப்படி தேர்வு செய்யப்பட்டார்கள்? கார்ன்வால் நிலக்கரி சுரங்கப் பகுதி தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்கும் குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கும் கல்வி சொல்லிக் கொடுக்கும் பள்ளிக்கு நியமிக்கப்பட்ட ஆசிரியர் ஒருவரின் “தகுதி” குறித்து அளிக்கப்பட்ட நற்சான்றிதழ் ஒன்றைப் பார்க்கலாம்:

இன்று கல்விச் சாலைகளில கற்பிக்கப்படும் அறிவியல்கள் எதுவும் ஜான் ராபர்ட்ஸுக்கு தெரியாது. என்றாலும், அதையெல்லாம் விட முக்கியமான ஒரு விஷயம் அவருக்குத் தெரியும். ஜீவன்களை ரட்சிக்கும் ஏசு கிறிஸ்துவின் போதனைதான் அது. அவர் ஒவ்வொரு நாளும் மனதை உருக்கும் தீவிர பிரார்த்தனையுடன் போதனையைத் தொடங்குகிறார். அதே போல உள்ளத்தை உருக்கும் போதனையுடன் முடிக்கிறார்.[7]

இது பட்டணங்களில் பிரிட்டிஷ் மேல்சாதியினருக்கு அளிக்கப்பட்ட கல்வி என்பது சொல்லாமலே பெறப்படும் உண்மை.

இத்தகைய பள்ளிகளில் படித்த ஒரு மாணவர் அங்கு தாம் கற்ற கல்வியை இப்படி நினைவு கூர்கிறார்:

கீழ்படிதலைக் குறித்து, உண்மையாக இருப்பதைக் குறித்து எங்களுக்குக் கற்றுத் தந்தார்கள். எப்போதும் ஆண்டவர் நம்மை கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கிறார் என்று கற்றுத் தந்தார்கள். அப்புறம் ஒரு கொடூரமான ஆளைக் குறித்து கற்றுத் தந்தார்கள், அதுதான் சைத்தான். கீழ்ப்படிதல் இல்லாத பிள்ளைகளையெல்லாம் சைத்தான் பிடித்துக் கொண்டு போய் தீக்குள் போட்டுக் குத்தீட்டியால் குத்தி வாட்டி எடுப்பான் என்று சொல்லித் தந்தார்கள்.[8]

இதே போன்ற கல்வி முறைதான் பிரிட்டிஷாரால் இந்தியாவிற்குக் கொண்டு வரப்பட்டது. இந்தக் கல்விமுறை இந்தியாவில் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அதே சமயம், பிரிட்டிஷ் நாட்டுக் கல்வி முறையை வேறு ஒரு கல்வி முறை மாற்ற ஆரம்பித்திருந்தது. 1820களிலிருந்து, குறிப்பாக, லண்டனிலும் அதைச் சுற்றி இருந்த வட்டாரங்களிலும் இந்தப் புரட்சிகரக் கல்வி மாற்றம் அலையடித்துப் பரவிக் கொண்டிருந்தது. இந்த கல்வி அலைவட்டம் இங்கிலாந்தில் பரவியது குறித்து, அது எங்கிருந்து வந்தது என்பது குறித்து எல்லாம் விளக்கமாகப் பின்னால் பார்க்கப் போகிறோம்.

ஆனால், அதே காலகட்டத்தில் பாரதத்தில் நிலவிய கல்வி எத்தகையது?

நவீனகாலத்துக்கு முற்பட்ட எல்லா நாட்டுச் சமுதாயங்கள் போலவே பாரத சமுதாயத்திலும் ஜனநாயகமற்ற சூழல் நிலவியது எனலாம். இங்கு பிறப்படிப்படையிலேயே பொதுவாக சமுதாயம் இயங்கியது. ஆனால், முக்கியமான வேறுபாடு உண்டு. அது என்னவென்றால் தரமான கல்வியானது அனைத்து தள மக்களுக்கும் கிடைக்கும் வாய்ப்பு பாரதத்தில் மேற்கத்திய நாடுகளைக் காட்டிலும் சிறப்பாகவே அமைந்திருந்ததே.

இந்த பாரம்பரிய பாரதக் கல்வி, அடித்தள மக்களை அடிமைகளாக்கும் சமுதாய கட்டுப்பாட்டுக் கருவியாக செயல்படவில்லை. மாறாக சமுதாய தேக்கநிலைகளைக் கருத்தியல் சார்ந்து எதிர்க்கும் இயக்கங்களை உருவாக்கும் கலகக்கரு கொண்டதாக அமைந்தது.

narayanaguruஉதாரணமாக, ஸ்ரீ நாராயண குருவை எடுத்துக் கொள்ளலாம். தமது வீட்டில் நடத்தப்பட்ட திண்ணைப் பள்ளியிலேயே குருவிடம் இருந்துதமிழ் சமஸ்கிருதம் மலையாளம் ஆகியவற்றைப் படித்தார்.பக்தி இலக்கியங்களையும் வேதாந்த சாஸ்திரங்களையும் வைத்திய வித்தையையும் திண்ணைப் பள்ளியில் படித்த நாராயண குருதான்சமுதாய மறுமலர்ச்சிக்கான ஆன்மிகப் புரட்சிக்கு வித்திட்டார்.

பாரத வரலாற்றில் மட்டுமே சமுதாய தேக்கநிலையும் அதிகார அந்தஸ்து குவிப்பும் ஆன்மிக கருத்தியல் அடிப்படையில் தொடர்ந்து எதிர்க்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இதற்கு முக்கியமான காரணம் இங்குள்ள கல்வி முறை ஒற்றை கல்வி-முறையாக இல்லாமல், அரசு கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல், மக்கள் சமுதாயங்களிடமிருந்ததே.

அன்றைய ஐரோப்பாவுடனான ஒப்பீட்டளவில் கல்வி பல விதங்களில் பல வழிமுறைகளில் இந்தியவில் ஜனநாயகப் படுத்தப்பட்டிருந்தது. இன்று நாம் கொண்டிருக்கும் ஒரு நவீன ஐதீகம் பண்டைய இந்தியாவில் கல்வி ஒரு சாதியினரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது என்பது. ஆனால், பண்டைய இந்தியா முதல் 17 ஆம் நூற்றாண்டு இந்தியா வரை கல்வி எந்த ஒரு சாதியின் கட்டுப்பாட்டிலும் இருக்கவில்லை.

ஒரு சில குலம் சார்ந்த தனிப்பட்ட வித்தைகள் மட்டுமே அந்தந்த சாதிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. கல்வியறிவு, எழுத்தறிவு, கணித அறிவு, அடிப்படை மருத்துவ அறிவு, வட்டார தாவரவியல் அறிவு, இலக்கிய-இலக்கண அறிவு போன்றவை மிகப் பரவலாக அனைத்து மக்களுக்கும் இருந்தன.

மேற்கத்திய பண்பாட்டிலோ, விடுதலை உணர்ச்சி கொடூரமாக மத அமைப்பினரால் அமுக்கப்பட்டது. அங்கு ஜனநாயகம் என்பது கல்வியால் ஏற்படவில்லை. கருத்தியல் சாராமல் முழுக்க முழுக்க பொருளாதார விரிவாக்கத்தினாலேயே ஏற்பட்டது. எனவேதான் மேற்கத்திய ஜனநாயகம் அதிகச் செலவு பிடிக்கும் விஷயமாக உள்ளது. அதை அதே பொருளாதாரச் செழிப்புடன் வாழ வைக்க வளரும் நாடுகள் தொடர்ந்து பெரிய விலையைக் கொடுத்து வருகின்றன.

இந்த உண்மையைத் தன் உள்ளுணர்வால் அறிந்து முதன் முதலாகச் சொன்னவர் மகாத்மா காந்திதான். 1931 இல் அவர் இங்கிலாந்து சென்றிருந்த போது அங்கிருந்த மேல் வர்க்க பிரிட்டிஷார் அவரிடம்,

“நாங்கள்தானே இந்தியாவுக்குக் கல்வி அறிவைக் கொண்டு வந்தோம். நன்மை செய்த எங்களை நன்றியில்லாமல் வெளியேறச் சொல்கிறீர்களே” என்றார்கள்.

இதற்கு காந்தி அளித்த பதில் மிக முக்கியமானதாகும்.

gandhi2என்னுடைய தரவுகள் புள்ளிவிவரங்கள் வெற்றிகரமாக எதிர்க்கப்படலாம் எனும் அச்சம் சிறிதும் இன்றி நான் ஒரு விஷயத்தை சொல்ல முடியும். இன்று (பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருக்கும்) இன்றைக்கு ஐம்பது அல்லது நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்த பாரதம் நிச்சயமாக இன்று பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருக்கும் இந்தியாவைக்காட்டிலும் அதிக கல்வியறிவுடையதாக இருந்தது. இதே சூழ்நிலை பர்மாவுக்கும் பொருந்தும். ஏனெனில், பிரிட்டிஷ் நிர்வாகிகள் பாரதம் வந்த போது இங்கிருந்த அமைப்புகளை மேம்படுத்துவதற்கு பதிலாக, அதை அப்படியே எடுத்துஅதனை வேருடன் பிடுங்கி எறிய ஆரம்பித்தார்கள். மண்ணைத் தோண்டி வேரைப் பிடுங்கினார்கள். (பாரதத்தின் பாரம்பரியம் என்னும்) அழகிய மரம் அழிந்தது.

அங்கிருந்த ஐரோப்பியர்கள் மகாத்மா காந்தி கூறியதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. டாக்கா பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தரான ஸர் பிலிப் ஹார்ட்டாக் காந்தியின் நிலைப்பாட்டை கேள்விக்குள்ளாக்கினார். ஆவண ஆதாரங்களைக் கேட்டார். அடுத்த எட்டு வருடங்களாக காந்திக்கும் அவருக்கும் கடிதப் போக்குவரத்து இருந்தது. இக்காலகட்டங்களில் பெரும்பாலான நேரம் காந்தி சிறையில் இருந்தார். ஹார்ட்டாக் தீவிரமாக ஆவணங்களை ஆராய்ந்து காந்தியின் நிலைப்பாட்டை எதிர்த்து பிரிட்டிஷாரே நல்ல கல்வியை இந்தியாவுக்கு கொண்டு வந்தார்கள் என இலண்டன் கல்வி நிறுவனத்தில் ஒரு பேருரைத் தொடர் ஆற்றினார். 1939 இல் இது ஒரு நூலாக ஆவண ஆதாரங்கள் இணைக்கப்பட்டு காந்தியின் நிலைப்பாட்டுக்கான மறுப்பாக வெளிவந்தது. காந்திக்கு இதனை விரிவாக மறுக்க நேரமில்லை. அவர் விடுதலைப் போராட்ட சுழலின் மையத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

kancheepuram1960களில் ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் இந்த விஷயங்களில் மீண்டும் ஆர்வம் காட்டலானார். அவர் காந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் தரம்பால்.

அவர் பழைய ஆவணங்களை நுணுகி ஆராய்ச்சி செய்தார். ஹர்ட்டாக் பயன்படுத்திய அதே ஆவணங்களையும் அத்துடன் அவர் புறக்கணித்த இதர பழைய ஆவணங்களையும் தேடித் துருவி ஆராய்ந்தார். அவற்றைத் தொகுத்து ஒரு நூலாக வெளியிட்டார். ஹிந்து தேசியவாதியான சீதாராம் கோயல் அதனைத் தமது பதிப்பகத்தின் மூலம் வெளியிட்டார். அந்த நூல்தான் “The Beautiful Tree” -“ஒரு அழகிய மரம்”.

ஆம்,எப்படி பாரத பாரம்பரிய கல்வி முறை ஒரு அழகிய கல்பக தருவாக இந்த தேசத்தில் விளங்கியது என்பதை அந்தப் புத்தகம் வெளிக்கொணர்ந்தது. கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள சுருக்கமான விவரங்கள் இந்நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

1818 இல் மராட்டிய பேரரசு வீழ்ந்தது. 1819 இல் பேஷ்வா அரசு இருந்த பிராந்தியங்களில் அனுப்பப்பட்ட பிரிட்டிஷ் அறிக்கை கூறுகிறது:

ஐரோப்பிய நாடுகளைக் காட்டிலும் இந்தியாவில் எழுதப் படிக்க கணக்கு வழக்குகளைச் சரிபார்த்து வைத்துக் கொள்ளத் தெரிந்த மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகவே இருக்கிறது.[9]

1821 இல் தானா மாவட்டத்தில் கணக்கெடுத்ததிரு. ப்ரெண்டர்காஸ்ட் என்கிற கிழக்கிந்திய கம்பெனி அதிகாரி எழுதுகிறார்:

நாம் ஆக்கிரமித்துள்ள பிராந்தியத்தில் ஒரு கல்விச்சாலையாவது இல்லாத ஒரு சிறிய கிராமம் கூட இல்லை. பெரிய கிராமங்களிலோ பல கல்விச்சாலைகள் இருக்கின்றன. நகரங்களிலோ மிகவும் திறமையான முறையில் எல்லா இடங்களிலும் இளம் சிறார்கள் கல்வி பயில்கிறார்கள்…கணக்கு வழக்குகளைத் திறமையாக கவனித்து பேணத் தெரியாத ஒரு விவசாயியையோ சிறுவர்த்தகரையோ காண முடியவில்லை.நம் நாட்டில் உள்ள இதே தரத்தில் வாழும் மக்களைக் காட்டிலும் இவர்கள் சிறப்பாக எழுத்தறிவும் எண்ணறிவும் பெற்றிருக்கிறார்கள். உயர் வியாபாரிகளோ எந்த பிரிட்டிஷ் வியாபாரிக்கும் சமமான அறிவு பெற்றிருக்கிறார்கள்.[10]

arya_bhatta

இந்த குறிப்பு எழுதப்பட்ட நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரிட்டிஷாரால் ஒரு பெரிய செயல்திட்டம் வகுக்கப்பட்டது. அதன்படி, இந்தியக் கல்வியறிவு குறித்தும் இந்திய பாரம்பரிய கல்வி அமைப்புகள் குறித்தும் மிகப் பெரிய அளவில், பிராந்தியம் பிராந்தியமாக, மாவட்ட வரிவசூலிப்பு அதிகாரிகளால் (கலெக்டர்களால்) அக்கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது.

ஐந்து வயதுக்குமேற்பட்ட குழந்தைகள் கல்விச்சாலைகளுக்கு அனுப்பப்படுவதையும் பதின்மூன்று வயதுக்குள் இந்த மாணவர்கள் பலதுறைகளில் அதீதப் புலமையுடன் இருப்பதையும் (“their acquirement in the various branches of learning are uncommonly great”) சென்னையின் கலெக்டர் முர்ரே குறிப்பிடுகிறார். ஆண்டு:1822. [11]

இதே போன்றதொரு கருத்தை வட ஆர்க்காடு கலெக்டர் வில்லியம் கூக் குறிப்பிடுகிறார். 1823 இல் நெல்லூர் கலெக்டர் ப்ரேசர் வானவியல் (astronomy) கற்பிக்கும் பள்ளிகள் மட்டும் அங்கே ஐந்து இருந்ததைக் குறிப்பிடுகிறார். (வானவியல் என்பது ஜோசியம் அல்ல. ஜோசியம் கற்பிக்கப்பட்ட பள்ளிகள் நெல்லூர் மாவட்டத்தில் மட்டும் 3 இருந்தன.)

ஹிந்துக்களால் நடத்தப்பட்ட பள்ளிகள் 642 இருந்தன. ஆந்திரர் அதிகம் வாழும் இந்தப் பிரதேசத்தில் தமிழ் கற்பித்த பள்ளிகள் 4 இருந்தன. நீதி நூல்கள் கற்பிக்கப்பட்ட கல்விசாலைகள் 15 இருந்தன.

ஆங்கில பள்ளி, அதாவது கிறிஸ்தவ மிசினரிகள் நடத்திய பள்ளி ஒன்றே ஒன்றுதான் இருந்தது. [12]

ஆங்கிலேயர் கற்பிக்கும் முறைக்கும் பாரதீயர் கற்பிக்கும் முறைக்குமான அடிப்படை வேறுபாடு ஒன்றை பெல்லாரி கலெக்டர் அவதானிக்கிறார்:

gurukula

அங்கே எழுத்துக்களை முதலில் வாயால் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். இங்கே (அதாவது இந்தியாவில்) குழந்தைக்கு முதலிலேயே எழுதச் சொல்லிக் கொடுத்துப் பிறகு பேசக் கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள்.”

(The first business of a child on entering school is to obtain a knowledge of the letters, which he learns by writing them with his finger on the ground in sand, and not by pronouncing the alphabet as among European nations.. When he becomes pretty dexterous in writing with his finger in sand, he has then the privilege of writing either with an iron style on cadjan leaves, or with a reed on paper, and sometimes on the leaves of the aristolochia identica, or with a kind of pencil on the Hulligi or Kadata, which answer the purpose of slates. The two latter in these districts are the most common..)

அந்த வட்டாரத்திலேயே கிடைக்கும் பொருட்களின் அடிப்படையில் அங்கிருந்த கல்வி உபகரணங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன என்பதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.[13]

பாரதத்தின் இந்த முறை இன்றைக்கு மாற்றப்பட்டு விட்டது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. எழுதச் சொல்லிக் கொடுப்பதும் வாசிக்கக் கற்றுக் கொடுப்பதும் பிரிக்கப் பட்டுவிட்டன. ஆனால் கை சமிக்ஞைகளிலிருந்து, கை அசைவுகளிலிருந்து வாய் மொழிக்குச் செல்வது என்பதே உளவியல் முறையின்படி சரியானது. இந்த கை-அசைவுகளையும் வாய் மொழியையும் பிரித்துச் சொல்லிக்கொடுக்கும் மேற்கத்திய முறையானது ஆட்டிஸ குழந்தைகளுக்கு – பெரும் உளவியல் தடுப்பரணாக அமைந்துள்ளது. ஆட்டிஸ மனத்தடைகளை மீற குழந்தைகளுக்கு இயல்பான பயிற்சி முறையாக பாரதீயக் குழந்தைக் கல்வி முறை அமைந்துள்ளது.[14]

1823 இல் பெல்லாரி மாவட்டத்தின் கலெக்டர் எழுதிய அறிக்கை மிக முக்கியமான சில தரவுகளைக் கொண்டிருக்கிறது.

குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பிக்க ஒரு சிறப்பான முறையை அவர்கள் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். நன்றாகக் கல்வி கற்றுவிட்ட குழந்தைகள் பிற குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கின்றனர் (சட்டாம் பிள்ளை முறை). இதன் மூலம் அவர்கள் தாங்கள் பிறருக்கு கற்பிப்பதுடன் தாங்கள் கற்ற கல்வியையும் நன்றாக உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் இந்த முறை மிகச்சிறப்பானது. எனவே, அந்த முறை இங்கிலாந்தில் புகுத்தப்பட்டிருப்பது தகுதியானதுதான்.[15]

இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயம். அதாவது பிரிட்டிஷார்எப்படிக் கல்வியை அனைத்து மக்களுக்கும் கொண்டு செல்வது என தவித்துக் கொண்டிருந்த போது, அந்தத் தவிப்பைப் போக்கிய கல்வி முறை சீர்திருத்தங்களுக்கான உள்ளீடுகள் பாரதத்திலிருந்து பெறப்பட்டன. ஆண்ட்ரூ பெல் என்பவரால் இந்திய முறை இங்கிலாந்துக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது என்கிறார் தரம்பால். [16](தரம்பால் இது குறித்து ஒரு சிறு குறிப்பு மட்டும் அளிக்கிறார். ஆனால், நாம் இது குறித்து கொஞ்சம் விரிவாகவேஇங்கு பார்ப்போம்.)

தரம்பாலுக்குப் பிறகு இத்தகைய ஆராய்ச்சிகளில் ஒரு தேக்க நிலை ஏற்பட்டது. தரம்பாலின் நூலை தற்செயலாக ஒரு பழைய புத்தகக் கடையில் கண்ணுற்றார் ஜேம்ஸ் டூலி என்கிற ஆராய்ச்சியாளர். குறிப்பிட்ட தன்னார்வ அமைப்புகளின் புதிய கல்வி முறைகள் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்பவர் அவர்.இந்த அமைப்புக்கள்விளிம்புநிலை மக்களுக்கும் புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்கள் சமூகங்களுக்கும் சர்வதேச அளவில் கல்வியை வளங்குன்றா வளர்ச்சியுடன் இணைந்து கொண்டு செல்பவை. அரசு சாராமல் மக்களாகவே தமது கல்வி நிலையங்களை நிதி நிர்வாகம் செய்து செயல்படுத்துவது குறித்து ஆராய்ச்சி செய்து வந்த ஜேம்ஸ் டூலிக்கு தரம்பாலின் நூல் புதிய கதவுகளைத் திறந்தது.

தரம்பாலின் நூலில் இருந்த சில செய்திகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர் இந்த ஆராய்ச்சியை விரிவுபடுத்தினார். அவர் எவ்வாறு பாரத கல்விமுறையை இங்கிலாந்து அந்த நாட்டில் கல்வியறிவு பெருக பயன்படுத்தியது என்பதை விளக்குகிறார்.

1797 இல் கிறிஸ்தவ பாதிரியாரான ரெவரண்ட் ஆண்ட்ரூ பெல் “மதராஸ் கல்வி முறை” என அழைக்கப்பட்ட இம்முறையை இங்கிலாந்தில் அறிமுகம் செய்தார். இது காட்டுத்தீயாக இங்கிலாந்தில் பரவியது. 1821 இல் இலண்டனைச் சுற்றி மட்டும் 300,000 இங்கிலாந்து குழந்தைகள் இந்த பாரதீய முறையால் கல்வியறிவு பெற்றார்கள்.[17]

இம்முறை Peer-learning எனும் பெயரில் ஜோஸப் லங்காஸ்டரால் (Jospeh Lancaster) அவரது புகழ்பெற்ற லங்காஸ்டர் பள்ளிகளில் இதே கல்விமுறை அறிமுகப் படுத்தப்பட்டது. இது லங்காஸ்டருக்கும் பெல்லுக்கும் இடையில் மனக்கசப்பை ஏற்படுத்தியது.

பெல் தமது “கண்டுபிடிப்பை” அவர்தான் செய்தார் என்று நிறுவுவதற்காகத் தான் கொண்டு வந்த பாரதிய கல்வி முறையை தொகுத்து 1823 இல் நூலாக வெளியிட்டார். இவர் வெளியிட்ட புத்தகத்தின் பெயர் கொஞ்சம் நீளம்தான். மூச்சைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்:

Mutual tuition and moral discipline; or, Manual of instructions for conducting schools through the agency of the scholars themselves: For the use of schools and families. With an introductory essay on the object and importance of the Madras system of education; a brief exposition of the principle on which it is founded; and a historical sketch of its rise, progress, and results

இக்கல்வி முறை சென்னையில் மட்டுமல்ல பாரதத்தின் மேற்கு கடற்கரை மாகாணங்களிலும் செயல்பட்டது ஐரோப்பிய யாத்திரீகர்களாலும் ஆவணப் படுத்தப்பட்டுள்ளது.

1823 இல் பீட்டர் டெல்லா வாலே (Peter Della Valle) என்கிற அதிகாரி இந்தக் கல்வி முறையை சிலாகித்து எழுதுகிறார்.

சிறுவர்கள் இசையுடன் கூடிய கணித வாய்ப்பாடுகளைக் கற்கிறார்கள். எழுதிப்படிக்க அவர்கள் பேப்பர்களை வீணடிப்பதில்லை. அதற்காகவே அருமையாக மணலைக் குவித்துத் தரையில் பரப்பி அதில் எழுதிப் பார்க்கிறார்கள்.[18]

ஆக பாரதம் முழுவதும் பரவியிருந்த கல்விமுறையைத்தான் ஆண்ட்ரூ பெல் “மதராஸ் கல்வி முறை” எனக் கருதினார் என்பது தெளிவு.

225px-thomas_babington_macaulay_baron_macaulayபாரத பாரம்பரிய கல்வி அமைப்பை அப்படியே அரசு உதவி கல்வி அமைப்பாக மாற்ற முடியுமா என மன்ரோ முயற்சி செய்து தோல்வியுற்றார்.

இந்நிலையில்தான் இந்திய கல்விச்சூழலில் மற்றொரு நபர் நுழைந்தார். அவர் பெயர் தாமஸ் பாபிங்க்டன் மெக்காலே.

மெக்காலே பாரம்பரிய இந்திய கல்வி முறையை கடுமையாக வெறுத்தார். அவர் இந்தியப் பண்பாடு ஏதுமற்ற மூடநம்பிக்கையின் தொகுதி மட்டுமே என மனதாரக் கருதினார்.

“இந்தியர்களின் வானவியல் அறிவு இங்கிலாந்தின் போர்டிங் பள்ளி மாணவிகளிடையே கூட ஏளனச்சிரிப்பை உருவாக்கும்” என்றும் “முழு சமஸ்க்ருத இலக்கியங்களின் வரலாற்று மதிப்பும் தொடக்க நிலை மாணவர்களுக்காக மிகவும் நீர்த்துப் போகச்செய்யப்பட்ட ஆங்கில இலக்கியங்களின் மதிப்பைக் காட்டிலும் குறைவு” என்றும் கருதியவர் அவர். 1854 இல் இந்தியாவில் முதன் முதலாக மெக்காலே முறை பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டன. [19]

1858 இல் சென்னை மாகாணத்தில் (மெட்ராஸ் பிரசிடென்ஸியில்) மட்டும் 21 மாவட்டங்களில் முழுக்க முழுக்க அரசு கட்டுப்பாட்டில் அமைந்த 452கல்விச்சாலைகள் (கல்லூரிகளும் பள்ளிகளுமாக) ஆரம்பிக்கப்பட்டன. அவற்றில் 20,874 மாணவர்கள் பயின்றார்கள். இதே சென்னை மாகாணத்தில்தான் 36 ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக 11,575 பள்ளிகளும் 1094 உயர் கல்விசாலைகளும் (ஜேம்ஸ் டூலி இவற்றைக் கல்லூரிகள் என்றே குறிப்பிடுகிறார்.) இருந்தன என்றும், அவற்றில் முறையே 1,57,915 மாணவர்களும் 5,431 மாணவர்களும் கல்வி கற்றார்கள். மொத்த மக்கட் தொகைக்கும் கல்விச்சாலை செல்பவர்களுக்குமான விகிதம் 1822 இல் இருந்த நிலையை எட்ட மெக்காலே கல்வி முறையில் அறுபது ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டது. [20]

இதே காலகட்டத்தில் இங்கிலாந்தின் கல்வி நிலை என்னவென்று காணலாம். 1820களில் இந்தியாவின் பாரம்பரிய கல்விமுறை எவ்வித பொருளாதார அமைப்பில் அமைந்திருந்ததோ அதே போன்ற ஒரு பொருளாதார ஆதரவு கொண்ட -அதாவது தனிப்பட்ட கொடைகள் தரும் அமைப்புகள் மூலமாக- கல்வி இங்கிலாந்தில் பரப்பப்பட்டது. 1851 இல் 2,144,278 குழந்தைகள் பள்ளிகளில் படித்தனர். இந்த பள்ளிகளின் நிதி நிர்வாகம் முழுக்க முழுக்க இந்திய முறையில் அமைந்திருந்தது. 1820 களில் இருந்து 1850 வரை நாற்பது ஆண்டுகளில் இங்கிலாந்தின் கல்வியறிவு அதிகரிப்பு 318 சதவிகிதம் ! ஆனால், 1825 இல் சென்னை மாகாணத்தில் இந்திய பாரம்பரிய கல்வி அமைப்பு தகர்ந்ததிலிருந்து 1885 வரைக்குமான அறுபது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் சென்னை மாகாணத்தில் கல்வியறிவு அதிகரிப்பின் சதவிகிதம் 265 சதவிகிதம்.

india-educationஅதே நேரத்தில் இங்கிலாந்தில் கல்வி அமைப்பில் அரசாங்க கட்டுப்பாடு குறைவதற்கான சூழல் ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இந்தியாவிலோ நேர் எதிர்.

இங்கிலாந்தைப் போலவே இந்தியாவின் பாரம்பரிய கல்வி அமைப்பு அதன் நிதி நிர்வாகம் ஆகியவை குளறுபடி செய்யப்படாமல் இருந்திருந்தால், இங்கிலாந்தின் கல்வியறிவு வேகத்துக்குச் சமமாக இந்திய கல்வியறிவும் வளர்ந்திருந்தால் சென்னை மாகாணத்தில் மட்டும் நாற்பதாண்டுகளில் கல்வியறிவு பெற்றோர் எண்ணிக்கை 5,17,151 ஆக உயர்ந்திருக்கும். இந்த கல்வியறிவு எண்ணிக்கையை சென்னை மாகாணம் 1885 இல் கூட எட்டவில்லை. 1896 இல்தான் எட்டியது – அதாவது 71 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் ! [21]

பாரதத்தின் கல்வியறிவு அமைப்புகள் முழுக்க முழுக்க மேற்கத்திய பிரமிடு அமைப்பாக மாறி கல்வியறிவு பரவும் வேகம் தடைப்பட்டது.

இக்காலகட்டத்தில் கல்வி அறிவு பெற்ற பெரும்பாலான மக்கள் சமுதாயத்தின் மேலடுக்கு மக்களே -அதாவது இன்று நாம் ஆதிக்க சாதியினர் என அடையாளம் காணும் மக்களே. ஏழை மக்களுக்குப்பாரத பாரம்பரிய அமைப்பில் இயல்பாகவும் ஜனநாயகத் தன்மையுடனும் கிட்டிய கல்வியறிவு, எழுத்தறிவு, பாரம்பரிய வரலாற்றறிவு ஆகியவை மெக்காலே கல்வி முறையினால்மதிப்பிழந்தன.

இவ்விதத்தில் பாரதத்தில் நிலையூன்றப்பட்ட மெக்காலே கல்வி நிறுவனங்கள் பழைய பிரிட்டிஷ் கல்வி நிறுவனங்களைப்பிரதியெடுத்தன. சமுதாயத்தின் அடக்கப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மேல்கல்வி நிறுவனங்களுக்குள் நுழைய முடியாத தடை இங்கிலாந்துக் கல்வி நிறுவனங்களில் இருந்தது. பொருளியலாளர் க்ளார்க் கெர் (Clark Kerr) இது குறித்து கூறுகிறார்:

“19 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை பிரிட்டிஷ் உயர் கல்வி முறையானது மேலடுக்கு மக்களுக்கு உரியதாகவே இருந்தது. அதுவும் பெரும்பாலும் பிறப்படிப்படையில் மேலடுக்கில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக அமைந்திருந்தது. ஆக்ஸ்போர்டிலும் காம்ப்ரிட்ஜிலும் நுழைவது மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விஷயமாக அமைந்திருந்தது. ஆங்கிலிக்கன் சபை உறுப்பினர்களாகவும் பெரும்பாலும் மேல்சாதி பிரபுத்துவ குடும்பங்களைச் சார்ந்த ஆண்மக்களாகவும், மேல்-நடுத்தர வகுப்போராக இருப்போர் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டனர்….ஆப்பிரிக்கக் காலனிய நாடுகளில் தொடங்கப்பட்ட மிஷினரி கல்விசாலைகளில் பிரான்ஸிலும் பிரிட்டனிலும் வழக்கில் இருந்த இதே மேல்சாதி கல்விமுறையே அமுல்படுத்தப்பட்டது.[22]

கெர் ஆப்பிரிக்க காலனிகள் குறித்து கூறுவது நம் நாட்டுக்கும் பொருந்தும் என்பதே உண்மை.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் வெள்ளைக்காரர்கள் பெற்ற கல்வியறிவுபாரத பாரம்பரிய கல்வி அமைப்பு அவர்களுக்குக் கொடுத்த கொடை.

இந்தியக் கல்வி முறையில் தலையிடாமல் பாரத பாரம்பரிய முறைக் கல்வியையே பிரிட்டிஷார் தொடர்ந்திருந்தால், பரிணமித்து வளர்த்திருந்தால், பாரதம் நிச்சயமாக மேலும் சிறப்பாகவும் அதிக பரவலாகவும் கல்வி அறிவு பெற்றிருக்கும். இதைக் குறைந்தது இந்தியர்களாவது உணர்ந்தால் சரி.

இப்போது நாம் கல்வியறிவை இந்தியாவில் உள்ள அனைத்துத் தர மக்களுக்கும் பரப்பச் செல்லவேண்டிய தூரம் இன்னும் மிக அதிகம் என்பதில் ஐயத்துக்கு இடமில்லை. அதனைச் செயல்படுத்த நமக்கு நம் கல்வி அமைப்பின் அதன் பரிணாம வளர்ச்சியின் வீழ்ச்சியின் வரலாறு தெரிய வேண்டும்.

att00028

இன்றைக்கு ஹிந்து அமைப்புகள் ஓராசிரியர் பள்ளிகளை பாரதமெங்கும் இருக்கும் புறக்கணிக்கப்பட்ட நம் சகோதர சகோதரிகள் வாழும் இடங்களுக்கு கொண்டு செல்கிறது. அரசு சாரா சமூகக் குழுமங்கள் சார்ந்த ஒரு கல்வியியல் பரிசோதனை இது.ஒருவிதத்தில் நாம் இழந்த அந்த அழகிய மரத்தை மீண்டும் உருவாக்கும் ஒரு பகீரத முயற்சியாகவே இது காணப்பட வேண்டும்.

ஆனால், அன்று மெக்காலேயும் பிரிட்டிஷ் அரசும் பாரத சுதேசிய கல்வி முறையை எதிர்த்தது போலவே இன்று அன்னிய மதமாற்ற அமைப்புகளும் போலி-மதச்சார்பின்மை பேசும் அரசு இயந்திரமும், வாக்குவங்கி அரசியல்வாத சக்திகளும் இக்கல்வி முறையை எதிர்க்கின்றன. இந்த எதிர்ப்பு காலனிய காலத்தில் இருந்து தொடரும் சுரண்டல் சக்திகளின் தற்கால உருவம்.

dharampal_mku8ign8kufr

பின்குறிப்பு: இந்தியாவிற்காக அற்புதப் பணிகளை ஆற்றிய காந்தியவாதிகளுள் தரம்பால் முக்கியமானவர். அவரைப் பற்றிய தளம் தரம்பால்.நெட். பாரதத்தின் கல்வி, பொருளாதாரம், அறிவியல் மேன்மைகள் குறித்துத் தரமான ஆய்வு நூல்களை வெளியிட்டுள்ளார். அவை அனைவரும் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டியவை.
தரம்பாலின் சிந்தனைகள் பற்றி அறியவும், தரவிரக்கம் செய்து படிக்கவும் இந்தத் தளத்தைப் பாருங்கள்:  தரம்பாலின் பதிப்பிக்கப்பட்ட படைப்புகள்.
சான்றுகள்:

1 Hansard , 13 July 1807, quoted in John Rule, The Labouring Classes in Early Industrial England 1750-1850: Chapter 10: Education for the labouring classes, Longman 1986, p 235

2 Roland H. Bainton, Here I Stand: A Life of Martin Luther, Hendrickson Publishers, 2009, p.283-4

3 William Stang, The Life of the Martin Luther, BiblioBazaar, LLC, 2009, p. 62

4 R. Johnson, ‘Educational policy and social control in early Victorian England’, Past and Present, no.73, 1976: quoted in John Rule, The Labouring Classes in Early Industrial England 1750-1850: Chapter 10: Education for the labouring classes, Longman 1986, p.246

5 J.G.Rule, “The Labouring Miner in Cornwall circa. 1740-1870: a study in social history’, PhD Thesis, University ofWarwick, 1971, pp.324-6

6 P.Gaskell, Artisans and Machinery, 1836, pp.243-4: quoted in R. Johnson, ‘Educational policy and social control in early Victorian England’, Past and Present, no.73, 1976: quoted in John Rule, The Labouring Classes in Early Industrial England 1750-1850: Chapter 10: Education for the labouring classes, Longman 1986 p.248

7 R. Johnson, ‘Educational policy and social control in early Victorian England’, Past and Present, no.73, 1976: quoted in John Rule, The Labouring Classes in Early Industrial England 1750-1850: Chapter 10: Education for the labouring classes, Longman 1986, p.249

8 C.T.Trevail quoted in: R. Johnson, ‘Educational policy and social control in early Victorian England’, Past and Present, no.73, 1976: quoted in John Rule, The Labouring Classes in Early Industrial England 1750-1850: Chapter 10: Education for the labouring classes, Longman 1986, p.249

9 Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000, p.375

10 Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000, p.375

11 Collector, Madras To Board Of Revenue: 13.11.1822 (Tnsa: Brp: Vol.931, Pro.14.11.1822 Pp.10, 512-13 No.57-8): Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000 p.129

12 Collector, Nellore To Board Of Revenue: 23.6.1823 (Tnsa: Brp: Vol.952, Pro.30.6.1823 Pp.5188-91 No.26): Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000 p.155

13 Collector, Bellary To Board Of Revenue:17.8.1823 (Tnsa: Brp: Vol.958 Pro.25.8.1823 Pp.7167-85 Nos.32-33): Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000 p.188

14 William C. Stokoe, Language in hand: why sign came before speech, Gallaudet University Press, 2001, p.88

15 Collector, Bellary To Board Of Revenue:17.8.1823 (Tnsa: Brp: Vol.958 Pro.25.8.1823 Pp.7167-85 Nos.32-33): Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000, p.190

16 Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000, p.10

17 James Tooley, The Beautiful Tree: A Personal Journey Into How the World’s Poorest People Are Educating Themselves, Cato Institute, 2009, p.230

18 James Tooley, The Beautiful Tree: A Personal Journey Into How the World’s Poorest People Are Educating Themselves, Cato Institute, 2009, p.227 & Dharampal, The Beautiful Tree, Other India Press, 1983:2000, p 262

19 James Tooley, The Beautiful Tree: A Personal Journey Into How the World’s Poorest People Are Educating Themselves, Cato Institute, 2009, p.235

20 James Tooley, The Beautiful Tree: A Personal Journey Into How the World’s Poorest People Are Educating Themselves, Cato Institute, 2009, p.235

21 James Tooley, The Beautiful Tree: A Personal Journey Into How the World’s Poorest People Are Educating Themselves, Cato Institute, 2009, p.238

22 Clark Kerr, The Great Transformation in Higher Education, 1960-1980, SUNY Press, 1991,p.8