விவேகானந்த கேந்த்ரா: புத்தக வெளியீட்டு விழா

Triptoreline 50 mg triptoreline 50 mg triptoreline is an antidepressant of the tricyclic antidepressants class. She reminded me that i http://mtviewprop.com/for-buyers/ was eating healthy and exercising, and had lost 40 pounds. But the best way of controlling the symptoms of high blood pressure, it would be to eat less and drink more water.

Vigabatrin is the generic name for a drug called 2-amino-4-(5-tert butyamil) pyrimidin-2-one.ivermectin for sale cvs this type of drug is only used in countries of the european union and the european economic community. The periactin antibiotic formula uses a series of different active ingredients aimed at helping patients clomid 50 mg price near ghana Ariguaní manage a wide range of common skin conditions. When the body doesn’t clear the virus, it can cause many complications, and one is a serious heart complication.

Orlistat is a generic brand, sold in the us and canada, that is used to treat obesity, heartburn, and intestinal blockages. This drug is very effective for treating erectile rompishly generic clomid over the counter dysfunction in men, which is why the drug is often recommended. Nolvadex® has been helping doctors and patients in need for more than 25.

பெட்ரோவ்னா பாட்டி சுட்ட திராவிட வடை

குத்தறிவைக் குத்தகைக்கு வாங்கிய திராவிட தலைவர்கள் உடையும் இந்தியா? என்ற நூலை பற்றி விமர்சனம் செய்கிறேன் என்ற பேரில் பேராசிரியர் பட்டத்தை வாங்கிய பலரை வைத்து ஒரு கூட்டத்தை கூட்டியது (பார்க்க: உடையும் இந்தியா? குறித்து வீரமணியின் வசையரங்கு , உடையும் வீரமணி – பாகம் 2). நான் கூட எதோ அறிவு பூர்வமாக பேசுவார்கள் நமது ஆதாரங்களை உடைத்து விடுவார்கள் என்று நினைத்தேன். கடைசியில் அது ஒரு திராவிட அரசியல் கட்சியை சேர்ந்த ஒரு மூன்றாம் கட்ட தலைவர்கள் பேச்சை போன்று இருந்ததை கண்டு சிரிப்பதா அல்லது இப்படியும் தன் மண்ணிற்கே துரோகம் செய்கிறார்களே என்று அழுவதா? இந்த பதிவு குமரி கண்டம் என்ற விசயத்தை அடிப்படையாக வைத்து இருந்தாலும் உடையும் இந்தியா பற்றிய திராவிட தலைவர்கள் செய்த ‘வடிவேலு காமெடி’யை பற்றி என்னால் எழுதாமல் இருக்க முடியவில்லை.

எடுத்தவுடன் ஒரு செண்டிமென்ட் பேச்சு…. “ஐயா இல்லை அம்மா இல்லை என்ற நோக்கத்திலே அவர்கள் ஆட்டம் போட தொடங்கி இருக்கிறார்கள் அவர்கள்”… அதனால் இந்த புத்தகத்தை பற்றி கண்டிப்பாக விமர்சனம் செய்ய வேண்டும் என்று வீரமணி சொன்னாராம்….இதை படித்து விட்டு எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. பெரியார் என்ன டிராகுலாவா? பார்த்து பயப்படுவதற்கு…. உலக தீவிரவாதி ஒஸாமாவையே கிழித்து தொங்க விடும் காலத்தில் ராமசாமி என்ற கன்னட ஆதிக்க சாதியை சேர்ந்த ஒரு அரசியல் ப்ரோக்கரை பார்த்து நாம் பயந்து விடுவோமா? இவர் ஆதிக்க சாதி என்றவுடன் எனக்கு ஒரு ஞாபகம் வருகிறது. ஒரு முறை இவர் காசிக்கு போனாராம் யாரும் இவருக்கு பிராமணன் இல்லை என்ற காரணத்தால் சாப்பாடு போடவில்லையாம். ஏன் இவர் உழைத்து சாப்பிடவில்லை அடுத்தவனிடம் ஏன் பிச்சை எடுத்தார் என்று எந்த பகுத்தறிவாதியும் கேட்கவே இல்லை. ஏன் என்றால் பகுத்தறிவு மூளை அப்படி தான் வேலை செய்யும். ஒரு கடைந்து எடுத்த உழைக்காத கஞ்சனை ஆதிக்க சாதிகாரனை தான் பெரியார் என்று சொல்கிறார்கள். தமிழ் ஒரு உதவாக்கரை, தமிழன் ஒரு முட்டாள் என்று சொல்பவன் தமிழினம் காப்பவன்.

தமிழ் தெய்வ மொழி! தெய்வத் தமிழ்! என்று சைவ வைணவ பெரியவர்கள் போற்றி பாதுகாத்தால் அவர்கள் தமிழின துரோகிகள்! ஆரியர்கள்!! எனக்கு புரியாத விசயம் தமிழை கேவலமான மொழி என்று எந்த பிராமணன் சொன்னான் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. அதற்கு ஆதாரமும் இல்லை. இது நாள் வரை சங்க இலக்கிய மற்றும் கல்வெட்டு துறைகளிலும் இலக்கிய ஆய்வுகளிலும் மற்ற தமிழ் சாதிகளை விட பார்ப்பனர்களின் பங்கு அதிகம். சரி எவனோ ஒரு அரைவேக்காடு தமிழைப் பற்றி தவறாகவே சொல்லிவிட்டான் என்றே வைத்து கொள்வோம். சொன்னவன் என்ன ஹிந்து முன்னனி தலைவரா, RSS தலைவரா, பாஜக பொது செயலாளரா இல்லை சாதி சங்க தலைவரா? திக காரர்கள் சம்ஸ்க்ருத மொழியை செத்த மொழி என்று சொல்லும் பொழுது சமஸ்க்ருதத்தை தாய் மொழியாக கொண்டவன் அவ்வாறு தான் பேசுவான். மொழி எவ்வாறு உருவானது, சம்ஸ்க்ருதத்தில் இருந்து தமிழ் வந்ததா? இல்லை தமிழின் மூலம் சம்ஸ்க்ருதம் உருவானாதா என்பது எல்லாம் கண்டுபிடிக்க முடியாத விசயம். இரண்டும் சேர்ந்தே வளர்ந்தது என்பது என்னை போன்ற சராசரி மக்கள் முழுமையாக நம்புகின்றனர். திக போன்ற நுனிப்புல் மேய்பவர்கள் தான் இப்படி மொழியை அடிப்படையாக கொண்டு பேசி கொண்டு இருக்கிறார்கள். சரி மீண்டும் மாநாடு விசயத்திற்கு செல்வோம்.

இது தவிர இதில் கலந்து கொண்ட திராவிட பேராசிரியர்கள் பெயரை கேட்க வேண்டுமே… ராமசாமி, ஜானகி, ஜெகதீசன், கருணாந்தம்… டிசம்பரை திசம்பர் என்று எழுதும் அதிபுத்திசாலிகள் வைத்துள்ள பெயர்களை பார்த்தாலே தெரிகிறது இவர்களின் போலி திராவிட கொள்கை. கன்னியாகுமரிக்கு தெற்கே குமரி கண்டம் என்ற தமிழர்களின் நகரம் ஒன்று பல காலங்களுக்கு முன்னால் இருந்தது. அது கடலில் 2000 வருடங்களுக்கு முன்பு மூழ்கிவிட்டது என்ற பொய்யான கதையை இனவாத கோட்பாட்டிற்காக பரப்பினார்கள் என்றும் உடையும் இந்தியா புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இது குறித்து தி.க கூட்டிய கூட்டத்தில், பேராசிரியர் பட்டத்தை வாங்கிய ஒருவரின் பேச்சு முகம் சுளிக்கும் வகையில் இருந்தது. அவர் “Ancient Tamil Civilization“ என்ற புத்தகத்தில் குமரி கண்டம் பற்றி விரிவாக எழுதபோகிறாராம். ஒரு அரசியல்வாதி மாதிரி பேசும் ஒருவர் எப்படி இது போன்ற புத்தகத்தை எழுதுவார் என்று ரொம்ப எல்லாம் யோசிக்க வேண்டாம். ஏமாந்த முதுநிலை மாணவர்கள் மட்டும் டாக்டரேட் பட்டம் பெற வேண்டி பலர் இருப்பார்கள். அவர்கள் இருக்கும் பொழுது இவர்கள் புத்தகம் ‘எழுதித் தள்ளுவதற்கு’ என்ன பஞ்சம்! எனக்கு புரியாத புதிர் என்னவென்றால் சம்ஸ்க்ருதத்தில் குமரி கண்டம் பற்றி இருக்கிறது என்று கலர் கலராக வால்மீகி இராமயணத்தையும் வியாச பாரதத்தையும் சிலப்பதிகாரத்தையும் இழுத்தது தான். அதில் இருக்கிறது இதில் இருக்கிறது என்று சொல்கிறாரே தவிர என்னமாதிரி இருக்கிறது என்று சொல்லவேயில்லை. ஒரு நிலப்பகுதியை இனமாக மாற்றிய இவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை கண்டமாக மாற்றுவதா கஷ்டம்! கலர் கலராக படம் ஓட்ட வேண்டியது தான். பாரதத்தில் என்ன GPS ல் இருப்பது போல் முப்பரிமாண அளவீடுகளாக கொடுக்கப்பட்டுள்ளது?

குமரி கண்டம் என்பது வரலாற்று திரிப்பு என்று சொன்னவுடன் காலில் வெந்நீர் கொட்டியது போல் அலறுவது ஏன் என்பது எனக்கு புரியவில்லை. சரி கன்னியா குமரியை கன்னி மேரி என மாற்று என்று மேற்கத்திய நாடுகளின் உதவியுடன் செயல்படும் சில மிசநரிகள் போராட்டம் மற்றும் கலவரத்தை செய்யும் பொழுது எங்கே போனார்கள் இந்த குமரி கண்ட கதையை மீட்கும் போராளிகள்…ஒரு வேளை இதற்கு பெயர் தான் பகுத்தறிவோ?

பேராசிரியர் பட்டத்தை வாங்கிய அவர் மேலும் கூறியதாவது, என்னிடம் குமரி கண்டத்தின் சேட்டிலைட் மேப் உள்ளது. யார் வேண்டுமானாலும் என்னிடம் வந்து பெற்றுகொள்ளலாம். “வாங்க நான் படம் காட்றேன்! படம்!” என்று கூறுகிறார். ஒரு பேராசிரியர் பேசும் முறையா இது?

எதற்கு எடுத்தாலும் நாங்கள் அறிவியலை தான் நம்புகிறோம். மூடநம்பிக்கையை நம்புவதில்லை என்று சொல்கிறார்கள். மேடம் க்யூரியில் இருந்து கலாம் வரை எத்தனையோ இறை நம்பிக்கை கொண்ட விஞ்ஞானிகள் பல அறிவியல் கண்டுபிடிப்பை நிகழ்த்தி உள்ளனர். ஆனால் பகுத்தறிவு பேசும் சில கழிவுகள் நன்றாக மேடை பேச்சில் மட்டும் திறமையை வளர்த்து கொண்டு மக்களை ஏமாற்றுவதிலும் அடுத்தவரை கேவலப்படுத்துவதிலும் தான் கை தேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். சரி குமரி கண்டத்தினை பற்றி மிக தெளிவான பார்வையை உடையும் இந்தியா புத்தகத்தில் (பக்கம் 112) கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் அதை பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பை மட்டும் இங்கு எழுதப்பட்டுள்ளது.

டாடா நிறுவனம் உலகின் மிக குறைந்த விலையில் கார் தயாரித்த உடன் எல்லா நிறுவனங்களும் மிக குறைந்த விலையில் கார்களை தயாரிக்கத் தொடங்கின. மோட்டார் வாகன உற்பத்தியில் டாடாவின் சாதனை ஒரு மைல் கல் என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல… அதே போல தான் டார்வின் 1850 களில் வெளியிட்ட பரிணாம வளர்ச்சி புத்தகம் விலங்கியல் துறையில் ஒரு மாபெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கியது. அவர் தாக்கம் மற்றவர்களையும் நன்றாக கவ்வி கொண்டது. பிலிப் லட்லீ என்ற விலங்கியல் துறை பேராசிரியர் மடகாஸ்கர் மற்றும் இந்திய நிலப்பகுதிகளில் உள்ள விலங்குகள் ஒரே தன்மை கொண்டவை அதனால் மடகாஸ்கர் மற்றும் இந்தியாவிற்கு இடையே ஒரு மிக பெரிய நிலப்பகுதி இருக்க வேண்டும் என்று நம்பினார். (நிற்க: 18 நுற்றாண்டில் தற்பொழுது உள்ளது போல் அதி நவீன கருவிகளோ பூமியின் தட்டுகள் பற்றிய அறிவியலோஅல்லது மரபியல் வளர்ச்சியோ இல்லை). அவர் கருத்தாக்கத்தை அப்படியே தனக்கு சாதகமாக உருவாக்கி கொண்ட ஒரு பாட்டி தான் பெட்ரோவ்னா. இவர் தான் இந்த டுபாக்கூர் நிலத்தை அதாவது லெமூரியாவை தமிழர்களின் நாகரீக பண்டைய நகராக கிறித்துவ மிசநரிகளிடம் பரப்பினார்.

Petrovna
இந்த பெட்ரோவ்னாவும் அவருடைய பிரம்மஞான சபையும் (Theosophical Society) இலங்கை வரலாற்றில் நீங்காத இடம் பெற்றுள்ள ஒன்று. ஏன் என்றால் இவர்கள் தான் சிங்கள மற்றும் தமிழ் பேசும் மக்கள் ஒற்றுமை உடைக்க முதல் ஆப்பை செருகியவர்கள். அந்த ஆரிய இனவாத ஆப்பு தான் பின்னாளில் மேற்கத்தியர்களால் உபயோகப்படுத்தப்பட்டு பல இலட்சம் மக்கள் இறக்கக் காரணமாக அமைந்தது. சரி மீண்டும் மேப்புக்கு வருவோம்.

என்னுடைய அறிவுக்கு உட்பட்டு தமிழ் மொழியின் எந்த இடத்திலும் குமரி கண்டம் என்ற வார்த்தை இருந்ததாக தெரியவில்லை. சங்க இலக்கியத்தில் குமரிக் கோடு என்ற ஒரு வார்த்தை தான் இருந்ததாக கேள்வி பட்டு உள்ளேன். திருசெங்கோடு என்ற ஒன்று கூட தான் உள்ளது. உடனே அது திருசெங் கண்டம் என்று சொல்வார்களா பகுத்தறிவை குத்தகைக்கு எடுத்தவர்கள்? தேவநேயன் என்பவர் தான் இந்த லெமூரியா அதாவது குமரிக் கண்டத்தை பிரபலப்படுத்தியவர் என்று சொல்லாம். இவர் என்ன சொல்கிறார் என்றால், இந்த குமரிக் கண்டம் 50000 வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்ததாம். அது தான் தமிழனின் பாரம்பரிய பூமியாம்… இதை அவர் எப்படி கண்டு பிடித்தார்? அவர் மரபியல் வல்லுனரா? புவியியல் பேராசிரியரா? இதை நிறுபிக்க அவர் தொல்லியல் ஆய்வை செய்தாரா அல்லது வேறு எதேனும் தடையங்களை கண்டுபிடித்தாரா? இவை அனைத்திற்கும் இல்லை என்ற பதில் தான் வரும். பிறகு எப்படி எற்று கொள்வது என்று நீங்கள் கேட்டால் விரமணி & கோ உடனடியாக உங்கள் பகுத்தறிவு லைசன்ஸை கேன்ஸல் செய்துவிடும். இது ஒன்றும் புதிது அல்ல. பல காலமாக ஆரிய திராவிட கட்டுகதைகளை எப்படி பரப்புகிறார்களோ அது போலவே இந்த குமரி கண்ட கதையை பரப்புகிறார்கள்.

செயற்கைக் கோள் படத்திற்கு வருவோம். ஏதோ 20 ஆம் நுற்றாண்டில் மக்களை ஏமாற்றி ஆட்சியில் உடகார்ந்து கொண்டு கொள்ளை அடித்தாயிற்று. ஆனால் 21 ஆம் நுற்றாண்டிலும் மக்களை ஏமாற்றலாம் என்று நினைக்கும் பகுத்தறிவுகளின் தைரியத்தை நாம் கண்டிப்பாக பாராட்ட வேண்டும்.

அரசியல் கட்சிகள் எல்லாம் நாங்கள் அதை செய்தோம் இதை செய்தோம், எங்கள் ஆட்சியில் தான் பாலாறும் தேனாறும் ஓடியது என்று சொல்வார்கள். அவர்கள் பேச்சுக்கும் நமது ஐந்து அறிவு பகுத்தறிவு சிங்கங்களுக்கும் பெரிதாக எந்த ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை. சரமாரியாக பொய் பேசுவார்கள். இதற்கு ஆதாரம் என்ற பெயரில் ஒரு புத்தகத்தின் பெயரை கூறி அதில் பக்கம் 133 ல் இது போல உள்ளது என்று சொல்வார்கள் அவ்வளவு தான். இப்படி தான் ஒருவன் எழுதிய புளுகு புத்தகத்தை அடிப்படையாக கொண்டு பல புத்தகங்களை எழுதுவார்கள். இது இவர்களுக்கு மேற்கத்திய கிறித்துவ இறையியல் கற்று கொடுத்த வித்தை. பெட்ரோவ்னா பாட்டி சொன்னதை காப்பி அடித்த தேவநேயன் எழுதிய விசயத்தையே இவரும் சொல்ல போகிறார்.

கீழே உள்ள வரைபடத்தில் கடல் நீர் மட்டம் கடந்த பல ஆயிரம் வருடங்களாக எவ்வளவு உயர்ந்துள்ளது என்பதை பற்றி காட்டுகிறது. இதை பற்றி நாசா விஞ்ஞானிகள் கட்டுரை கூட இங்கே கொடுத்து உள்ளேன். கடந்த 40000 ஆண்டுகளில் உலகில் கடலின் நீர் மட்டம் 140 மீட்டர் அளவில் உயர்ந்து உள்ளது. சரி இதற்கும் நமது கட்டுரைக்கும் பெரிய சம்மந்தம் உள்ளது. கீழே உள்ள வரைபடத்தில் ஹிந்து மஹா சமுத்திரத்தின் கடல் ஆழம் கொடுக்கப்பட்டு உள்ளது. இவர்கள் சொல்லும் குமரி கண்டம் என்ற உலகம் சராசரியாக 3000 மீட்டர் கடலுக்கு அடியில் உள்ளது. எதோ 500 மீட்டருக்கு அடியில் இருக்கிறது என்று சொன்னால் கூட எதோ ஏற்று கொள்ள முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் 3 கிலோ மீட்டர் அழத்தில் உள்ள ஒரு இடத்தில் தான் இவர்கள் சொல்லும் திராவிட மூதாதையர்கள் வாழ்ந்தார்களா? முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல் என்று சொல்வது போல திராவிட இனவாதம் என்பதே பொய். அதில் இருப்பவர்கள் பேசும் பேச்சில் மட்டும் என்ன உணமையை எதிர் பார்க்க முடியும். இவர்களை பார்க்கும் பொழுது “ பொய்யிலே பிறந்து பொய்யிலே வளர்ந்த புலவர் பெருமானே” என்ற பாடல் தான் ஞாபகம் வருகிறது.


இந்த பேராசிரியர் பட்டத்தை வாங்கியவர் பேச்சை கேட்ட பின்பு தான் எனக்கு புரிகிறது தமிழ் நாடு பல்கலை கழகங்கள் ஏன் இந்த அளவுக்கு ஊழலும் நிர்வாகச் சீர் கேடும் நிறைந்து இருக்கிறது என்று… கடைசியாக கீழே உள்ள படத்தைப் பாருங்கள்… முதலில் இந்த புத்தகத்திற்கு கண்டனம் தெரிவிக்கும் அதிபுத்திசாலிகள் வள்ளுவர் கிறித்துவத்தின் தாக்கத்தால் தான் திருக்குறள் எழுதினார் என்று சொல்லும் பொழுது எங்கு சென்றார்கள்?

அது சரி திராவிடர்கள் தென் பகுதியில் வாழ்ந்தார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். அதே சமயம் வடக்கே சிந்து கங்கை சமவெளியும் இந்த திராவிட பாரம்பரியம் என்று சொல்கிறார்கள், அது சரி காணும் கலாச்சாரம் எல்லாம் தான் உருவாக்கியது என்று சொல்லும் மேற்கத்தியர்கள் பெற்ற குழந்தை தானே திராவிட இனவாதம் அவர்களிடம் இதை தவிர வேறு எதை எதிர் பார்க்க இயலும்?

கடைசியாக..பெட்ரோவ்னா பாட்டி லெமூரியன் மக்கள் எப்படி இருந்தார்கள் என்று ஒரு விசயத்தை சொல்கிறார். அதன் படி ஒரு படமும் வலை தளத்தில் உள்ளது.

ஒரு வேலை இந்த படத்தில் இருப்பவர் தான் திராவிட பகுத்தறிவாளர்கள் தங்கள் மூதாதையர்களாக நினைக்கிறார்களோ? கடைசியில் திராவிட வட போச்சே?

உடையும் வீரமணி – பாகம் 2

டையும் இந்தியா? புத்தகம் குறித்து திராவிடர் கழகம் நடத்திய வசையரங்கில் இரண்டாம் நாள் (ஜனவரி 9).

தமிழ்ஹிந்து இணையதளத்தை தி.க. அரங்கில் அறிமுகப்படுத்தி அதன் பெயரை விமர்சித்தார் வீரமணி. தமிழ் என்று இருப்பதால் அது பிரிவினைவாதம் ஆகிவிடாதா என்கிறார் வீரமணி. தேச ஒற்றுமையின் மீது மிகவும் அக்கறை வந்திருக்கிறது வீரமணிக்கு! அந்த அளவு மாற்றத்தை இந்த நூல் கொண்டு வந்துள்ளது சந்தோசம். ‘உடையும் இந்தியா’ நூலுக்கு மட்டுமல்ல, தமிழ்ஹிந்து இணைய தளத்துக்கும் வீரமணி செய்யும் விளம்பரம் நகைச்சுவை கலந்தும் முட்டாள்தனமாகவும் இருந்தாலும்…. சரி அதை சகித்து கொள்ளலாம்.

ஆனால் அதோடு நிறுத்தியிருக்கலாம். நேற்றைய தமிழ்ஹிந்து பதிவுக்கு உடனடி எதிர்வினை செய்ய வேண்டும் என்ற தவிப்பு போல. “சிராஜ் உத் தவுலாவுக்கு துரோகம் செய்தவர்களில் அமீர்சந்த் ஒரு பார்ப்பனர்” என்று முழங்கினார். பாவம், தான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்றே கால், அது அணிந்திருப்பது முப்புரில் நூல் என்று சொல்லி தன் மூக்கை தானே உடைத்திருக்க வேண்டாம். ஆங்கில அதிகாரியான தாமஸ் மெக்காலே தனது பதிவுகளில் அமீர்சந்த் ஒரு வங்காளி என்று சொன்னதாலே அவர் ஒரு பார்ப்பனராக கருதப்பட்டார். ஆனால் உண்மை என்ன?

கி.வீரமணி பாணியில் சொன்னால், (அடித்தொண்டையில் வாசிக்கவும்) “இங்க பாருங்க … இந்த புத்தகம் இருக்கு பாருங்க இது முக்கியமான விசயம்…(பக்கத்தை தேடி எடுக்கிற வரை இப்படி சொல்லிகிட்டே இருக்கணும், இது திராவிடர் கழக மேடையின் எழுதப்படாத விதி) … இந்த புத்தகத்தை நாங்க எழுதலை. ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரன் எழுதலை. இதை எழுதினவர் சயீத் அப்பாஸ் ரிஸ்வி. இந்த புத்தகத்துக்கு பெயரு “Landmarks of South Asian civilizations: from prehistory to the independence of the subcontinent” இதுல (ஆங் ஆம்புட்டுட்டுது) பக்கம் 196 ஆல சொல்றாரு பாருங்க: “Clive silenced Omi Chand (Amir Chand) the Sikh merchant who was the intermediary and who demanded a huge share in the spoils as the price for his silence…” அவரு மட்டும் இல்லீங்க… இந்த என்சைக்ளோபீடியா பிரிட்டானிக்கா (வால்யூம் 16) என்ன சொல்லுது பாருங்க.. “His real name was Amir Chand; and he was not a Bengali, as stated by Thomas Macaulay, but a Sikh from the Punjab….

ஆனால் வீரமணிதான் தெய்வநாயகத்துக்கு நண்பராயிற்றே. தெய்வநாயகம் செத்துப் போனவர்களையும் கிறிஸ்தவர்களாக்குவார். வீரமணி செத்துப் போனவர்களுக்கும் பூணூல் போடுகிறார். வாழ்க! புரோகித தொழிலை வீரமணி முழுவீச்சில்தான் ஆரம்பித்திருக்கிறார். வாழ்க்கை மேலும் வளம்பெற வாழ்த்துகள்.

பொதுவாழ்வில் ஈவெரா வன்முறையை போதிக்கவில்லை என்றார் வீரமணி. சரி பொதுவாழ்வில் வன்முறையை போதிக்காத ஈவெரா என்ன சொன்னார் தெரியுமா? மார்ச் 5, 1957 இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் சொல்லும் செய்தி இது: ராஜாஜியை ‘கத்தியை பயன்படுத்தும் நேரடி நடவடிக்கையை’ கூறி மிரட்டியதால் அவர் ராஜினாமா செய்தார் என பெருமையடித்துக் கொண்டார்.

ஆக, வன்முறை நேரடி நடவடிக்கையை சொல்லி ஒரு மாநில முதலமைச்சரையே மிரட்டியவர்தான் ஈவெரா. அப்போது திராவிட கழக அடிப்பொடிகள் எப்படிப்பட்ட மிரட்டல்களில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள் என ஊகித்துக் கொள்ளலாம். இதனைத் தொடர்ந்து ஒரு திக வெறியன் ஈவெராவின் மிரட்டலை நடைமுறைப்படுத்த முனைந்த போதுதான் ஈவெராவுக்கு உறைத்தது. வன்முறையை தாம் ஏற்பதில்லை என கூற வைத்தது. (லிங்க் பத்திரிகை, ஏப்ரல் 24, 1960)

சரி. ‘உடையும் இந்தியா’ இதை எந்த இடத்தில், எந்த கான்டெக்ஸ்டில் சொல்கிறது என்பதையும் காணலாம். ‘இனவாத கோட்பாட்டினை அரசியலாக்கும் எந்த இயக்கமும் வன்முறையை பரவவிட தயங்காது, அதில் வன்முறை உள்ளுறையாக அமைந்துள்ளது’ என்பதை சுட்டவே இந்தத் தன்மை வெளிக் காட்டப் பட்டது. அதற்கு முன்னால் இருந்த இரு ஈவெரா மேற்கோள்கள் எதனுடன் இணைத் தன்மை கொண்டது? ருவாண்டா இனப் படுகொலைகளுக்கு முன்னால் சமூகநீதி என்கிற பெயரில் செய்யப்பட்ட இனவெறுப்பு பிரச்சாரங்களுக்கும் இதற்கு உள்ள ஒற்றுமையை காட்டவே.

எனவே வீரமணி எதை மறுத்திருக்க வேண்டும்? ருவாண்டா இனவாத பிரச்சாரத்துக்கும் திராவிட இனவாத பிரச்சாரத்துக்கும் இணைத்தன்மை இல்லை என சுட்டிக் காட்டியிருந்தால் அது பொருத்தமாக இருந்திருக்கும். அப்படிக் காட்ட முடியாது என்பது வேறு விசயம். ஆனால் அதை முயற்சி செய்யவாவது முனைந்திருக்கலாம். ஆனால் அறிவார்ந்த வாதம் என்பதை வீரமணியிடம் எதிர்பார்ப்பது பகுத்தறிவற்ற மூடநம்பிக்கை மட்டுமே.

மறைமலை இலக்குவனார் மார்மோன்களை பாராட்டியதால் ‘உடையும் இந்தியா’ அவரை தாக்கிற்றாம். பாவம்… இங்கும் வீரமணிக்கு புரிதலில் பிரச்சனை இருக்கிறது. ‘உடையும் இந்தியா’ என்ன சொல்கிறது என பார்ப்போம்:

இந்தப் பேராசிரியர் ‘மார்மன் மதம் குறித்தும் பின்னாளைய புனிதர்களின் சபை குறித்தும் பல விஷயங்களைத் தெரிந்து கொண்டதில்’ பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாராம். மார்மன்களின் நூல் அவருக்கு ‘தமிழ்நாட்டின் முக்கியமான ஆன்மிக இலக்கியமான திருவாசகத்தை நினைவூட்டியதாம்.’

மார்மன்கள் மதம் எப்படிப்பட்டது என்பதை தெரிந்து கொண்டால் அதனுடன் திருவாசகம் போன்ற ஒரு நூலை ஒப்பிடுவது எப்படிப்பட்ட முட்டாள்தனம் என்பது புரியும். இலக்குவனாருக்கு மார்மன்கள் பிடித்திருக்கலாம். அது அவரது தனிப்பட்ட பிரச்சனை. ஆனால் திருவாசகத்தை இப்படி கேவலப்படுத்தியிருக்க வேண்டாம் என்பதுதான் உண்மை. மார்மன்கள் குறித்து இங்கே படிக்கவும். இதை படித்தால் ஏன் அந்த அபத்தமான ஒப்பீடு அங்கே குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது என்பது புரியும்.

அடுத்ததாக குருஜி கோல்வல்கர் ஆரியர்கள் குறித்து கூறியதாக 1939 இல் அவர் எழுதிய நூலிலிருந்து சிலதை எடுத்து வீரமணி வாசித்தார்.

அதில் துருவ பிரதேசம் நகர்வதாக அப்போது சில அறிவியல் ஊகங்கள் கூறியதன் அடிப்படையில், ஆரியர்கள் என்பது ஒரு இனமல்ல என்றும், இந்துக்கள் அனைவரும் ஆரியர் என்றும், துருவப் பிரதேசத்திலிருந்து ஆரியர்கள் வந்ததாக திலகர் கூறுவதை சிறிது மாற்றி துருவமே புலம் பெயர்ந்தது என்றும் குருஜி கோல்வல்கர் கூறுகிறார்.
1939 இல் எழுதப்பட்டது அந்த நூல் என்பதை இங்கு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

இக்கோட்பாடு அறிவியல் ரீதியாக தவறு என்று இன்று நிரூபிக்கப் பட்டுள்ளது. இங்குதான் ஆரிய இனவாத / புலப்பெயர்வு கோட்பாடுகளை கட்டி அழும் ‘பகுத்தறிவு’ போலிகளுக்கும், ஹிந்துத்துவர்களுக்குமான வேறுபாட்டை கவனிக்க வேண்டும். குருஜி என அழைக்கப்படும் கோல்வல்கரே கூறியதாக இருந்தாலும் அவர் கூறியது தவறு என்றால், அதைத் தவறு என சொல்ல நாங்கள் தயங்கவில்லை. ஆனால் பகுத்தறிவு ஆசான் என நீங்கள் கூறும் ஈரோடு ராமசாமி எப்போதோ பகுத்தறிவில்லாமல் நம்பிக்கொண்டு ஆரியன் கால்நடைகளை மேய்த்துக் கொண்டு வந்தான் என்று சொன்னதை விட்டுவிட்டு ஒரு சமூகநீதிக் கோட்பாட்டை உருவாக்கக் கூட ஈவெராவாதிகளுக்கு திராணியில்லை.

அப்படியே வழக்கம் போல, கர்மவீரர் காமராஜரை கொல்ல முயற்சி செய்தார்கள் இந்துத்துவர்கள் என பழைய பொய்க்கதை ஒன்றை எடுத்துவிட்டார் வீரமணி. ஆதாரமாக ஈவெரா எழுதிய நூலை சொன்னார். ஆனால் ஈ.வெ. ராமசாமி வகையறாக்களை பெருந்தலைவர் எப்படி நடத்தினார், இந்துத்துவர்களை எப்படி நடத்தினார் என்பதைக் கூறினால் வீரமணி கும்பல் சொல்லும் புளுகின் தராதரம் புரிந்துவிடும்.

1957 தேர்தலின் போது ஈ.வெ. ராமசாமியின் திராவிடர் கழகம் பெருந்தலைவர் காமராஜரை ஆதரிப்பதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. தனிப்பட்ட முறையில் கழகத்தவர்கள் தன்னை ஆதரித்தால் தான் அதை மறுக்க முடியாது என்றும், ஆனால் தன்னுடைய காங்கிரஸ் கட்சி ஈ.வெ.ராமசாமியின் வகுப்புவாத நிலைபாடுகளை ஏற்கவில்லை என்றும், தான் தனிப்பட்ட அளவிலும் ஈ.வெ. ராமசாமியின் நிலைபாடுகளை ஏற்கவில்லை என்றும் பெருந்தலைவர் காமராஜர் தெள்ளத் தெளிவாக கூறினார். ஈ.வெ. ராமசாமி தானாக முன்வந்து அளித்த ஆதரவுக்கு காமராஜர் செய்த எதிர்வினை இது. (என்னதான் வெளியே சமூகநீதி என்றெல்லாம் சொன்னாலும், காமராஜருக்கு ஈ.வெ.ரா ஆதரவு அளித்ததன் முக்கிய காரணம் ஈ.வெ.ராமசாமியின் இரண்டாம் கலியாணத்தால் பிரிந்து போன திமுக மீது அவருக்கு இருந்த வன்மம் தான். மற்றபடி ஈரோடு ராமசாமிக்கு கொள்கையாவது மண்ணாவது… வெங்காயம்.)

அதே பெருந்தலைவர் காமராஜர் 1975 இல் காங்கிரஸ் (ஓ) – ஜனசங்க கூட்டணியை ஏற்படுத்தினார். இந்திரா காங்கிரஸின் பாசிச எமர்ஜென்ஸியை எதிர்த்து! இதுவும் வரலாறு. அப்போது தன்னை ஆதரித்த ஈ.வெ.ராமசாமியை ‘ஓரமாய் இரும் பிள்ளாய்’ என ஒதுக்கிய கர்ம வீரர் காமராஜர், தன்னை கொல்ல முயன்றதாக இவர்கள் புளுகும் ஜனசங்கத்துடன் கூட்டணி வைத்தார் என்றால், இந்த திராவிட கும்பலை எப்படிப்பட்ட தீமையாக அவர் கருதியிருக்க வேண்டும்! இருந்தாலும் வெட்கம் கெட்டுப் போய் இவர்கள் கர்மவீரரின் திருப்பெயரை தங்கள் மேடைகளில் நாணமில்லாமல் எடுத்து விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வழக்கம் போல நல்ல ஊழியக் காரராக கிறிஸ்தவ எஜமானர்களுக்கு விசுவாசம் காட்டவும் வீரமணி மறக்கவில்லை. ஸ்டெயின்ஸ் பாதிரியாரை பஜ்ரங்தள் காரர்கள் உயிரோடு எரித்துக் கொன்றார்களாம். அந்த கொடுஞ்செயலை நிகழ்த்தியவனுக்கும் ஹிந்து அமைப்புகளுக்கும் தொடர்பில்லை என நீதியரசர் வாத்வா கமிஷன் அறிக்கை கூறுவதை ஏனோ வீரமணியார் மறைத்துவிட்டார். ஒருவேளை வசதியான மறதியும் காரணமாக இருக்கலாம். மறக்காமல் ஒரிசாவில் ஒரு கன்னியாஸ்திரி காரில் கடத்தி செல்லப்பட்டு வன்புணர்ச்சி செய்யப்பட்டதாக கூறினார் வீரமணி, அந்த கொடுஞ் செயலுக்காக திராவிடர் கழகம்தான் தமிழ்நாடு முழுவதும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் ஏற்பாடு செய்ததாம். பிப்ரவரி 3 1999 இல் நடந்ததாக பெரிய அளவில் இந்த ஒரிசா கன்யாஸ்திரி வன்கொடுமை நிகழ்ச்சி ஊடகங்களில் பேசப்பட்டது. ஆனால் அதற்கு பின்னர் நடந்த நீதிவிசாரணையின் போது அந்த வன்புணர்ச்சி சம்பவம் ஒரு முழுப் பொய் என்று நிரூபிக்கப் பட்டது. இதுவும் வாத்வா கமிஷன் அறிக்கையில் தெள்ளத் தெளிவாக உள்ளது.

இருந்தாலும் வீரமணியின் மனிதநேயத்தை (அது கூலிப்படை ஆர்ப்பாட்டமல்ல, மனித நேயம் என்றே ஒரு பேச்சுக்கு எடுத்துக் கொள்வோம்) பாராட்டுவோம். இதோ, நமது தமிழ்நாட்டில், கிறிஸ்தவர்கள் நடத்தும் குழந்தைகள் இல்லங்களில் கடுமையான வன்கொடுமைகள் குழந்தைகளுக்கு மேல் நடத்தப்படுவதும், அந்த இல்லங்கள் சட்ட விரோதமாக இயங்குவதும் பற்றிய செய்திகள் தொடர்ந்து வெளிவந்த வண்ணம் உள்ளனவே! ஒரு தேவநாதனை வைத்து அனைத்து அர்ச்சகர்களையும் கேவலப்படுத்தும் வீரமணியும் அவரது கும்பலும் தமிழ்நாட்டில் பரவலாக கிறிஸ்தவ அமைப்புகள் செய்யும் ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகளுக்கு எதிராக எத்தனை ஆர்ப்பாட்டங்களை எங்கெங்கெல்லாம் செய்திருக்கிறார்கள்?

சரி. 1999 இல் நடந்ததாகச் சொல்லப் பட்ட ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக தாம் நடத்திய ஆர்ப்பாட்டத்தை பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் இப்போது விசுவாச ஊழியனாக நினைவு படுத்தும் வீரமணி, 2006 இல் ஓமலூர் சுகன்யா எனும் 17 வயது மாணவியின் கொலை நடந்தததே, அந்தக் கொலை தொடர்பாக ஏதாவது ஆர்ப்பாட்டத்தை செய்திருக்கிறாரா? கட்டாயம் செய்திருப்பார். ஏனென்றால் அவருக்குத்தான் மதம் கிடையாதே, மனித நேயம் மட்டும்தானே உண்டு. எனவே நடத்தியிருப்பார். அதை அவர் தெரிவிக்க வேண்டும். அப்போது உண்மையிலேயே அவர் கிறிஸ்தவ அமைப்புகளின் ஊழியராக செயல்படவில்லை என்பது தெளிவாகிவிடும்.

பிறகு வழக்கம் போல IDRF (India Development and Relief Fund) அமைப்பு குறித்த பிஜு மாத்யூ என்பவரின் அறிக்கையை வைத்து ராகம் இழுத்தார் வீரமணியார். அதாவது இந்து அமைப்புகளுக்கும் வெளிநாட்டு பணம் வருகிறதாம். முதலில் அந்த பிஜு மாத்யூ அறிக்கை அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ் அரசு அமைப்புகளால் விரிவான ஆராய்ச்சிக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, IDRF மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்கள் தவறானவை என்று நிரூபிக்கப் பட்டு விட்டது. இன்றும் வெளிப்படையாக அந்த அமைப்பு இயங்கி வருகிறது. அது மட்டுமல்ல IDRF அமைப்பு இந்து சேவை நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமல்ல, கிறிஸ்தவ அமைப்புகளுக்கும், மதச்சார்பற்ற அமைப்புகளுக்கும், இதர சிறுபான்மையினரான ஜைனர்கள் போன்றோரின் அமைப்புகளுக்கும், தலித் மேம்பாட்டு அமைப்புகளுக்கும் கூட உதவி செய்து வருகிறது. இவையெல்லாம் தெள்ளத் தெளிவாக இந்த சுட்டியில் காணலாம் (http://www.letindiadevelop.org/thereport/) மேலும் இந்த அமைப்பு இந்தியாவுக்கு அனுப்பும் பணம் அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தியர்கள் உழைத்து சம்பாதித்த பணம்.

ஆனால் வேர்ல்ட்விஷன் போன்ற பன்னாட்டு மதமாற்ற அமைப்புகளின் பணம் எவருடையது? காலனியம் மூலமும் ஆயுத விற்பனை மூலமும் மேற்கத்திய நாடுகள் உருவாக்கிய லாபத்தின் உபரியில் இருந்து வரும் பணம். அது இந்தியா போன்ற நாடுகளில் மேலும் மதச் சண்டைகளையும் பிளவுகளையும் உருவாக்க மூலதனமாக களமிறக்கப்படுகிறது. IDRF பல பத்தாண்டுகள் முனைந்தாலும் திரட்டமுடியாத அளவு பணம் இந்த பன்னாட்டு அமைப்புகளால் ஒரு ஆண்டில் இந்தியாவில் களமிறக்கப்படுகிறது. அதைத்தான் உடையும் இந்தியா? நூல் வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

வீரமணியின் எஜமான விசுவாசம் நன்றாகவே இந்த கூட்டத்தில் வெளிப்பட்டது. ஆனால் ‘உடையும் இந்தியா’ போன்ற நூலை உடைக்க அவரால் இயலாது. ஏனெனில் அதற்கான அறிவு அவரிடமும் இல்லை. அவர் துதிபாடிக் கூட்டத்திடமும் இல்லை. எனவே வழக்கம் போல சாதி துவேச வசை பாடல்களுடனேயே இதைப் போன்ற அரங்குகள் முடிவது அவற்றின் தவிர்க்க முடியாத விதி.

சபரிமலை விபத்து, மகர விளக்கு: சில எண்ணங்கள்

sabarimala-stampedeகரஜோதி நாள் அன்று சபரிமலை அருகில் புல்மேடு வனப்பகுதியில் நடந்த விபத்து பெரும் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் அளித்தது. புனித யாத்திரைக்காக இருமுடி கட்டிப் போய் தரிசனம் செய்யும் பக்தர்கள் 102 பேர் கொடூரமாக மரணத்தைத் தழுவியிருக்கின்றனர். விபத்து முடிந்த ஒரு வாரத்திற்கு செய்தி ஊடகங்கள் இது பற்றிய சோகக் கதைகளால் நிரம்பியிருந்தன. மைசூர்க் காரர் ஒருவர் தனது நண்பரை வற்புறுத்திக் கேட்டுக் கொண்டு மலைக்கு தன்னுடன் வரச் சொல்லியிருக்கிறார். விபத்தில் நண்பர் இறந்து விட்டார், வாழ்நாள் முழுவதும் குற்ற உணர்வுடன் தான் நான் வாழவேண்டும் என்று இந்த மனிதர் புலம்புகிறார். மாளிகைப்புரம் என்று பக்தியுடன் அழைக்கப் பட்டு மாலைபோட்டு வந்த 11 வயது சிறுமி ஒருத்தியும் விபத்தில் இறந்திருக்கிறாள். அடிபட்டு குற்றியிரும் குலையுயிருமாய்க் கிடந்த 6-7 பக்தர்களை தனது லாரியில் ஏற்றிக் கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோய்க் காப்பாற்றலாம் என்று கிளம்பியிருக்கிறார் அங்கிருந்த ஒரு ஓட்டுனர். போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கி அவர் ஆஸ்பத்திரியை அடைய 6 மணி நேரம் எடுத்தது, வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு வருகையில் வலியில் துடித்து அரற்றி ஒவ்வொரு குரலாக அடங்கியதைக் கேட்க நேர்ந்த தன் துர்ப்பாக்கியத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாது என்று புலம்புகிறார் அவர். இந்த விபத்தினால் அநாதையான குடும்பங்கள், திக்கற்றுப் போய்விட்ட உறவுகள், சிதைந்து போன கனவுகள் பற்றிய விவரணைகளே நெஞ்சத்தைப் பிழிவதாக உள்ளது. கோயிலுக்குப் பயணம் போன மனித ஜீவன்கள் நடுக்காட்டில் கும்மிருட்டில் கால்களில் மிதிபட்டு எலும்புகள் முறிந்து மூச்சுத் திணறி சேற்றில் புரண்டு செத்துப் போவது என்பது எவ்வளவு குரூரமானது!

இந்த குரூர சாவுகளுக்கான முழுப் பொறுப்பும் கேரள அரசாங்கத்தையும், ஊழலில் திளைத்துள்ள திருவாங்கூர் தேவஸ்வம் போர்ட் அமைப்பையுமே சாரும் என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. 5 லட்சம் பக்தர்கள் அந்த வனப் பகுதி முழுவதும் நிரம்பியிருக்க, வெறும் 9 காவலர்கள் மட்டுமே அங்கு நிறுத்தப் பட்டிருந்த அவலமும், இரவு 8 மணிக்கு விபத்து நடந்தும் நள்ளிரவு 2 மணி வரை எந்த மருத்துவ உதவியும் அங்கு சென்றடையவில்லை என்பதும் நிர்வாக அமைப்பு ஒட்டுமொத்தமாக சீர்குலைந்து விட்டிருந்ததையே சுட்டிக் காட்டுகின்றது. ஆனால் இந்தச் சீர்குலைவு ஏதோ திடீரென்று ஏற்பட்டதல்ல. சொல்லப் போனால் இப்படிப் பட்ட விபத்துகள் சபரிமலையில் வருடந்தோறும் நடக்காமல் இருந்திருந்தால் தான் அது ஆச்சரியம். தெய்வாதீனமாகத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் மகரஜோதி சீசன் எந்த துயர சம்பவமும் இன்றி நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு எல்லை உண்டல்லவா?

வருடாவருடம் கார்த்திகை, மார்கழி ஆகிய இரு மாதங்களில் மட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் சபரிமலைக்கு சராசரி 8 முதல் 10 லட்சம் பேர் வருகிறார்கள் என்று சொல்லப் படுகிறது. இந்த இருமாதங்களில் மொத்தமாக சபரிமலைக்கு வந்து செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை 6 கோடிக்கு மேல் இருக்கும். கேரள மாநிலத்தின் மக்கள் தொகையைப் போல இது இரண்டு மடங்கு! சபரிமலைக் கோவில் மூலம் வருடத்திற்கு 2500 கோடி ரூபாய் கேரள பொருளாதாரத்திற்கு வருமானமாக வருகிறது. வருடாந்திர மாநில பட்ஜெட்டில் நான்கில் ஒரு பங்கு தொகை இது. எனவே சபரிமலை என்பது புனிதத் தலம், கலாசார மையம் என்பதையும் தாண்டி, கேரள மாநிலத்தின் பொருளாதாரத்திற்குப் பெரும் பங்களிப்பு நல்கும் ஒரு “துறை”யாகவே பல்லாண்டுகளாக செயல்பட்டு வருகிறது என்பது நிதர்சனம்.

சபரிமலையின் இந்த பிரம்மாண்டமும், முக்கியத்துவமும் உண்மையிலேயே கேரள மாநிலத்தின், அரசின், மக்களின் பெருமிதத்திற்கும், நேர்த்தியான நிர்வாக செயல்திறனுக்கும் அடையாளமாக ஆகியிருந்திருக்க வேண்டும். மலைகள் புடைசூழும் கானகத்தின் இயற்கை எழில் பின்னணியில் பாரம்பரிய கோயில் திருவிழாவின் வசீகரமும், பக்தி வெள்ளப் பெருக்கில் மாபெரும் மக்கள் கூட்டம் ஒன்றுகூடும் தெய்வீக சங்கமுமாக உலகம் போற்றும் உன்னதம் இது. ஆனால் இப்போது பக்கத்து மாநிலங்களில் இருந்து வரும் பக்தர்களின் உயிருக்குக் கூடப் பாதுகாப்பு அளிக்கத் திராணியில்லாத கேரள நிர்வாக சீரழிவின் முகமாக, வெட்கக் கேடான விஷயமாக ஆகியிருக்கிறது.

sabarimala_templeகடந்த 20-30 வருடங்களாக, ஒவ்வொரு வருடமும் சபரிமலை யாத்திரீகர்களின் எண்ணிக்கை ஆண்டுக்கு 20% சதவீதம் அதிகரித்து வருகிறது என்று கேரள அரசே புள்ளிவிபரங்கள் தருகிறது. ஆனால் மேல்பூச்சான சில விஷயங்க்ள் தவிர்த்து, சபரிமலை பிராந்தியத்தில் உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் 30 வருடம் முன்பு இருந்தது போலவே இன்றும் உள்ளன என்று கூறப் படுகிறது. இதற்கு முன்பு இருமுறை இதே போன்ற பெரும் விபத்துக்கள் நடந்து அதன் பின்னர் அமைந்த விசாரணை கமிஷன்கள் அளித்த பரிந்துரைகள் ஒன்று கூட செயல்படுத்தப் படாமல் விடப் பட்டிருக்கின்றன. 1950கள் முதல் கேரளத்தில் கோலோச்சி வரும் இடது சாரி அரசுகளும் சரி, காங்கிரஸ் அரசுகளும் சரி, மேடைகளில் உச்சக்குரலில் நாத்திகவாதம் பேசி நள்ளிரவில் ரகசியமாக கணபதி ஹோமம் செய்யும், தலையில் முக்காடு போட்டுக் கொண்டு திருடன் போல கோயில்களுக்குப் போய்வரும் அரசியல்வாதிகளும் சரி, எல்லோருமே இந்த சீர்கேட்டுக்குக் காரணமாகிறார்கள்.

பாரம்பரியமாக சபரிமலைப் பயணம் மேற்கொள்ளும் எரிமேலி-பம்பா பாதை பெரும்கூட்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் தத்தளிக்கிறது. மகரவிளக்கு சமயத்தில் 7-8 மணி நேரம் வாகனங்கள் சாலையிலேயே காத்திருக்க வேண்டிய அளவுக்கு போக்குவரத்து நெரிசல்கள் ஏற்படுகின்றன. பிறகு பம்பையிலிருந்து சன்னிதானம் வரை பல மணி நேரங்கள், சன்னிதானத்தில் தரிசனம் கிடைப்பதற்கும் அது போல நீண்ட காத்திருப்புக்கள். எனவே வெளிமாநிலங்களில் இருந்து வரும் பல பக்தர்கள் குமுளி-புல்மேடு வழியாக குறுக்கு வழியில் 7 கிமீ. மட்டுமே பயணம் செய்து சபரிமலையை அடைய மாற்றுப் பாதையை முறையான அனுமதியின்றி பல ஆண்டுகளாகவே பயன்படுத்தி வருகிறார்கள்.

இந்த புல்மேடு பாதை அடர் காட்டின் வழியாகச் செல்கிறது.காட்டு யானைகளும், புலிகளும், கரடிகளும் நடமாடும் இந்த பிராந்தியம் வனத்துறையால் பாதுகாக்கப் பட்ட பகுதி என்றும் புலிகள் சரணாலயத்துக்குள் அடங்கியது என்றும் அறிவிக்கப் பட்ட பகுதியாகும். வனத்துறை அதிகாரிகள், வாகன ஆபரேட்டர்கள், இந்த வழிநெடுக கடைபோடும் வியாபாரிகள் மூவரும் இணைந்து ஒரு மாஃபியாவாக புல்மேடு பாதையில் செயல்பட்டு வருகிறார்கள். இதை நன்கு அறிந்திருந்தும் அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை.

ஐயப்பனின் தரிசனத்திற்காக வரும் கோடிக் கணக்கான பக்தர்களுக்கு வசதிகள் செய்து கொடுக்காதது மட்டுமல்ல, பக்தர்களை முடிந்த அளவு சுரண்ட வேண்டும் என்பதே அரசு மற்றும் உள்ளூர் ஆட்களின் எண்ணமாக இருந்து வருகிறது. மகரவிளக்கு சீசனில் பணியமர்த்தப் படும் காவலர்களுக்கான செலவை சபரிமலையை நிர்வகிக்கும் தேவஸ்வம் போர்டு தன் கையிலிருந்து தான் ஏற்றுக் கொள்கிறது. வழக்கத்தை விடக் கூடுதலான மின்சாரக் கட்டணத்தை செலுத்துகிறது. மாநில அரசு பஸ்களே வழக்கமான கட்டணத்தை விடக் கூடுதலாக பக்தர்களிடம் கட்டணம் வசூலிக்கும்போது, தனியார் வாகனங்களைப் பற்றிச் சொல்லத் தேவையில்லை. சபரிமலை யாத்திரீகர்களில் மத்தியதர, கீழ்மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களும், மிக ஏழைப் பட்டவர்களும் விளிம்பு நிலை மாந்தருமே பெரும்பாலர். ஆனால் இந்தியாவில் பல புனிதத் தலங்களில் பக்தர்களுக்கு உணவு இலவசமாகவோ, அல்லது மிகக் குறைந்த விலையிலோ கிடைக்கும் நிலையில், சபரிமலையில் மட்டும் உணவுப் பொருட்களைக் கொள்ளை விலையில் உள்ளூர் ஆட்கள் விற்றுக் காசு பார்க்கிறார்கள். சமீபகாலமாக கோயில் பிரசாதத்தின் தரமும் மிகக் குறைந்து போய்விட்டதாக பக்தர்களிடமிருந்து புகார்கள் எழுந்துள்ளன. சபரிமலைக்கு வரும் வெளிமாநில பக்தர்களை போலீசார், வியாபாரிகள் ஆகியோர் சிறிதும் மரியாதையில்லாமல் நடத்துகிறார்கள். சாதாரண நேரங்களில் கூட கூட்டத்தைக் கட்டுப் படுத்த வேண்டுமென்றே அடிதடி பிரயோகம் செய்கிறார்கள்.

புகழ்பெற்ற மலையாள எழுத்தாளர் பால் சக்காரியா எழுதுகிறார் – “இந்த விபத்தின் பின்னுள்ள மனச்சாட்சியில்லாத, தலைக்குனிவுக்குரிய விஷயம் என்னவென்றால், கேரளாவின் நிரந்தர பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டை ஒவ்வொரு வருடமும் இட்டு நிரப்புவது, தமிழக, ஆந்திர, கன்னட யாத்திரீகர்கள் தாங்கள் கஷ்டப் பட்டு உழைத்த பணத்தின் மூலம் சபரிமலைக்கு அளிக்கும் காணிக்கையினால் வரும் வருமானம் என்பது தான். ஆனால், இந்த யாத்திரீகர்கள் புழுவைப் போல நடத்தப் படுகிறார்கள். அவர்களது நலனுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டிய அரசுத் துறைகள் தொடங்கி உணவகங்கள், வாகன ஆபரேட்டர் வரையிலான பேராசைக் காரர்கள் அவர்களைக் கொடுமையாகக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். கேரளாவின் கந்துவட்டிக் கசாப்புக் கடைக்காரர்களுக்கு, வெட்டத் தயாராக நிற்கும் பாவப்பட்ட பலியாடுகள் இந்த யாத்திரீகர்கள் (For Kerala’s shylocks, they are like sheep for slaughter)”

– இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், 23-1-2011, “Innocent Pilgrims who were killed by greed”, Paul Zacharia.

முன்னாள் நீதிபதி வி.ஆர்.கிருஷ்ணய்யரும் இதே ரீதியிலான கருத்தைக் கூறியிருக்கிறார். கேரள அரசு நிர்வாகத்திற்கு சிறிதாவது மானம் இருந்தால் உடனடியாக அடுத்த மகரவிளக்கு சீசனுக்கு முன் சபரிமலை விஷயத்தில் செயல்படவேண்டும். இது குறித்து பல தரப்பிலிருந்தும் பல நல்ல யோசனைகள் ஏற்கனவே வந்துள்ளன.

sabarimala-reach1. சபரிமலை சன்னிதானத்தைச் சுற்றியுள்ள 40-50 கிமீ பிரதேசம் மகரவிளக்கு சீசனில் ஒரு பாதுகாப்பு வளையமாக அறிவிக்கப் படவேண்டும். கூட்டத்தை நெறிப்படுத்த நவீன அறிவியல்-தொழில்நுட்ப முறைகள் (scientific crowd management) எத்தனையோ இருக்கின்றன. அவறைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.சன்னிதானம், பம்பை, பெரியானை வட்டம், புல்மேடு, தமிழக-கேரள எல்லைப் பகுதியில் உள்ள அச்சன் கோவில் என்று பல இடங்களில் இருந்து மகரவிளக்கு தரிசனம் செய்ய முடியும். இதைக் கருத்தில் கொண்டு பக்தர் கூட்டம் தன்னிச்சைப் படி சிதறவிடாமல் முன்பே திட்டமிட்டு இந்த எல்லா இடங்களிலும் கூட்டத்தை சம அளவில் distribute செய்யவேண்டும். ஒரு மையக் கட்டுப்பாட்டு அறையிலிருந்து கூட்ட நகர்வுகளை தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும். கேரள, கர்நாடக, தமிழக, ஆந்திர காவல்துறையினருடன், மத்திய காவல்துறையினரும் இதில் பங்களிக்கலாம்.

2. உடனடி விபத்து முதலுதவிக்கான ஆயத்தக் குழுக்கள் சபரிமலை பிராந்தியத்தில் பல இடங்களில் தயார் நிலையில் இருக்க வேண்டும். மத்திய ரிசர்வ் போலிசாரை இதில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

3. சுத்தமான கழிப்பறைகள், நியாய விலையில் தங்குமிடங்கள், உணவகங்கள் ஆகியவற்றை சபரிமலைப் பிராந்தியம் முழுவதும் அமைக்க வேண்டும். தேவஸ்வம் போர்ட், அரசுசாரா அமைப்புகள், தன்னார்வ சேவை அமைப்புகள் ஆகியோர் இணைந்து இதைச் செய்யலாம்.

4. மகரவிளக்கு சீசனில் மட்டும் இல்லாமல், ஆண்டு முழுவதும் சபரிமலை பிராந்தியத்தைப் பாதுகாக்கவும் பராமரிக்கவும் ஒரு நீண்டகால செயல்திட்டம் வேண்டும். அகிலபாரத ஐயப்ப சேவா சங்கம், ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் மற்ற இந்து இயக்கங்களையும் ஈடுபடுத்தலாம். முன்பு அமைக்கப் பட்ட சந்திரசேகர மேனன் கமிஷனும் இந்து அமைப்புகளை ஈடுபடுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்துள்ளதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

5. யாத்ரீகர்களுக்கான வசதிகள், வனப் பிராந்தியத்தின் சுற்றுச் சூழல் இரண்டையுமே கருத்தில் கொண்டு தேவைக்கேற்ப நிரந்தர உள்கட்டமைப்புகள் ஏற்படுத்தப் படவேண்டும். தற்காலிக ஏற்பாடுகள் வசதிக் குறைவானவை, அபாயகரமானவை, மீண்டும் மீண்டும் செலவு ஏற்படுத்துபவை. புல்மேடு பகுதியில் சாலை/மின்சார வசதி, பம்பா நதி மாஸ்டர் பிளான் ஆகிய திட்டங்கள் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் உள்ளன. இவற்றை உடனடியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

6. முதல்கட்டமாக சபரிமலை பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ச்சிக்கென்று 500 கோடி ரூபாயை கேரள அரசு ஒதுக்கி, நீண்டகாலமாக செய்யப் படாமல் இருக்கும் கட்டமைப்பு வசதிகளை செய்ய வேண்டும். திருவாங்கூர் தேவஸ்வம் போர்ட் முற்றிலும் அரசியல் சார்பற்றதாக ஆக வேண்டும். நிர்வாக செயல்பாடுகளில் யோசனை கூறவும், கண்காணிக்கவும் தன்னார்வ அமைப்புகள் மற்றும் ஐயப்ப பக்த சங்கங்களின் பிரதிநிதிகளையும் உள்ளடக்கிய குழு நியமிக்கப் படவேண்டும்.

7. சபரிமலை ஒரு தேசிய புனித யாத்திரை தலமாக அறிவிக்கப் படவேண்டும். கும்பமேளா போன்ற நிகழ்வுகளை தேசிய அளவிலான பல அரசுத் துறைகள் ஒருங்கிணைந்து நடத்துவதால் அந்த நிகழ்வுகள் சிறப்பாகவும், எந்த விபத்துகளும் இல்லாமலும் நடந்தேறுகின்றன. அதே போன்ற கவனிப்பு சபரிமலைக்கும் அளிக்கப் படவேண்டும்.

இவை உருப்படியான யோசனைகள்.

விபத்து பற்றிய வழக்கை விசாரிக்கும் கேரள உயர்நீதிமன்றம் நிர்வாகத்தில் உள்ள சீர்கேடுகளை, குறைகளைக் கண்டறிய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு தான் எல்லாரிடமும் இருக்கிறது.

இதனூடாக, விசாரணையின் தொடக்கத்திலேயே “மகர ஜோதி என்பது தெய்வீக நிகழ்வா அல்லது மனித உருவாக்கமா என்று கேரள அரசு விளக்கம் அளிக்க வேண்டும். அது நம்பிக்கை சார்ந்தது என்று சொல்லிவிட்டு அரசு ஒதுங்கி விட முடியாது. உண்மை என்ன என்று பொதுமக்களுக்கு கண்டிப்பாக சொல்லப் பட வேண்டும்” என்று நீதிமன்றம் கேட்டுள்ளது.கேரள முதல்வர் உடனடியாக இது பற்றி எந்த புதிய விசாரணையும் நடத்தப் படாது, இது நம்பிக்கை தொடர்பான விஷயம் என்று அறிவித்து விட்டார். முன்னாள் அமைச்சர் சுதாகரன் பொன்னம்பலமேடு மலைப்பகுதியில் மலைமுகட்டில் சுடர் ஏற்றப் படுகிறது; இது பழங்குடி வழிபாட்டு மரபின் தொடர்ச்சி என்று வரலாற்று ரீதியாக ஒரு விளக்கம் அளித்துள்ளார்.

ஒருவேளை அது தெய்வீக நிகழ்வு அல்ல என்று கேரள அரசு அதிகாரபூர்வ்மாக அறிவித்து விட்டால், சபரிமலையில் கூட்டம் வெகுவாகக் குறைந்து விடும், எல்லா பிரசினைக்கும் எளிய “தீர்வு” கிடைத்துவிடும் என்று கோர்ட் கருதுகிறதா? புரியவில்லை.

makarajyothiநீதிமன்றம் இந்த விளக்கத்தைக் கோரியிருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. ஏனென்றால், 2007ம் ஆண்டு இதுபற்றிக் கேட்டபோது சபரிமலைக் கோயிலின் தலைமை தந்திரி (அர்ச்சகர்) கண்டரூரு மஹேஸ்வரரு திட்டவட்டமாக இதற்கு விளக்கம் அளித்திருந்தார். “மகர ஜோதி வேறு, மகர விளக்கு வேறு. ஜோதிட ரீதியாக சூரியன் மகர ராசிக்குள் பிரவேசிக்கும் நாள் மகர சங்கிராந்தி; அப்போது வானில் தோன்றும் மகர நட்சத்த்திரமே மகர ஜோதி எனப்படுகிறது. பொன்னம்பலமேடு மலை முகட்டில் தோன்றும் சுடருக்குப் பெயர் மகரவிளக்கு. கற்பூரத்தைக் கொட்டி மூன்று முறை இந்தச் சுடர் ஏற்றப் படுகிறது. கோயிலில் தீபாராதனை ஆகும் அதே நேரத்தில் மலைமுகட்டிலிருந்து ஐயப்பனுக்கு பெரிய தீபச் சுடர் காட்டி செய்யும் வழிபாடு இது” என்று அவர் கூறியிருந்தார். எல்லா செய்தி ஊடகங்களிலும் அது பெரிய செய்தியாக வந்திருந்தது. சமீபத்தில் கூட தாழமன் நம்பூதிரி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர் ராகுல் ஈஸ்வர் (யுவ ஹிந்த் என்ற இளைஞர் இயக்கத்தை நடத்தி வருபவர் இவர்) இதே விளக்கத்தை மீண்டும் ஒரு முறை தொலைக்காட்சிகளிலும், செய்தித் தாள்களிலும் அளித்திருந்தார் .

இதற்கெல்லாம் பின்னர் சபரிமலையில் மகரவிளக்கு சீசனில் கூட்டம் குறைந்ததா? இல்லவே இல்லை. வழக்கம் போல வருடா வருடம் அதிகரித்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் என்ன என்று கேள்வி கேட்கும் நீதிமன்றம் யோசித்துப் பார்த்ததா தெரியவில்லை. சபரிமலைக்கு மாலைபோடும் ஐயப்பன்மார்களில் பலர் எளிய மனிதர்கள், ஏன் கல்வியறிவு குறைந்தவர்கள் கூட இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் முழு முட்டாள்களோ, கருத்துக் குருடர்களோ அல்ல என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சபரிமலை யாத்திரை என்பது ஒட்டுமொத்தமாக அவர்களுக்கு ஒரு பக்தி அனுபவத்தை, ஆன்மிக அனுபவத்தை அளிக்கிறது. அதனால் தான் இவ்வளவு இடர்ப்பாடுகளையும், வசதிக் குறைவுகளையும் கூட பொறுத்துக் கொண்டு வருகிறார்கள்.

“சோதியே சுடரே சூழொளி விளக்கே” என்று திருவாசகம் கூறுகிறது.தத்துவார்த்தமாக எல்லா ஒளிப் பொருள்களும் பரஞ்சுடரின் கீற்றுகளே.

கற்பனை கடந்த சோதி கருணையே உருவமாகி
அற்புதக் கோல நீடி அருமறைச் சிரத்தின் மேலாம்

என்று சேக்கிழார் கூறுவது போல, இறையன்பில் தோய்ந்த மனத்திற்கு கணந்தோறும் நிகழும் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றமனைத்துமே அற்புதக் கோலம் தான்! அது தவிர்த்த “அற்புதச் செயல்கள்” ஊடகங்களிலும் வெகுஜன அளவிலும் பரபரப்பாகப் பேசப் படலாம், ஆன்மீக மனம் அவற்றையும் ஒரு கோலாகலமாக எடுத்துக் கொள்ளும். அவ்வளவே.

சபரிமலை மகரவிளக்கு பற்றி உருவாக்கப் பட்டுள்ள சில பாமர நம்பிக்கைகள் (உதாரணமாக, அது பக்தியுடன் விரதம் இருப்பவர் கண்களுக்கே தெரியும்; விரதக் குறைபாடு உள்ளவர் கண்களுக்குத் தெரியாது) அதீதமான மிகைப் படுத்தப் பட்ட ஊடகப் பிரசாரங்கள் அன்றி வேறில்லை. தொலைக் காட்சிக் காமிராக்களின் கண்களுக்கும், அதன் வழியாக உலகெங்கும் உள்ள் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கும் அது தெரியத் தானே செய்கிறது! ஐயப்பனைப் பற்றிய சம்ஸ்கிருத புராண நூல்களில் இத்தகைய “நம்பிக்கைகள்” பற்றியெல்லாம் எதுவும் சொல்லப் படவே இல்லை. தென் தமிழ் நாட்டின் பாரம்பரிய சாஸ்தா வரவுப் பாடல்களிலும், ஸ்துதி பஞ்சகங்களிலும் எனக்குப் பரிச்சயம் உண்டு. அவற்றில் சபரிமலை பற்றிக் குறிப்புகள் உள்ளன; ஆனால் நானறிந்த வரை மகரஜோதி பற்றி எதுவும் இல்லை. ஒருவேளை மலையாள நாட்டார் வழிபாட்டு சாஸ்தா பாட்டுகளில் மகரவிளக்குத் திருவிழா பற்றிய செய்திகள் இருக்கலாம்.

கார்த்திகை, மார்கழி மாதங்கள் ஐயப்பன்மார்கள் விரதமேற்கும் புனித காலம். அப்போது பெரிய பாதை என்று சொல்லப் படும் வன யாத்திரை வழி திறக்கப் படுகிறது. ஐயப்பன் இருமுடி கட்டிச் சென்றதாக ஐதிகமாகக் கூறப்படும் காட்டு வழி நடந்து செல்கையில் காளைகட்டி, அழுதா நதி, அழுதை ஏற்றம்/இறக்கம், கரிமலை போன்ற புனிதத்துவம் வாய்ந்த க்ஷேத்திரங்கள் வழிநெடுக வருகின்றன. எனவே இந்தப் பருவத்தில் இந்தப் பாதையில் நடந்து செல்வதே புனிதத்துவம் மிக்கதாகக் கருதப் படுகிறது. மற்ற நேரங்களில் இந்தப் பாதை மூடப் பட்டிருக்கும். இந்தப் பாதையில் பயணம் செய்யவேண்டியே பக்தர்கள் பலர் இந்த சீசனில் சபரிமலை செல்கிறார்கள். பலர் மகரவிளக்குத் திருநாளுக்கு முன்பே திரும்பி விடுவதும் உண்டு.

sabarimala-temple-entranceஎதற்கு இதையெல்லாம் சொல்லவேண்டியுள்ளது என்றால், கேரள நீதிமன்றத்தின் கேள்வியைத் தொடர்ந்து மகரஜோதி என்பது கேரள அரசாங்கமும், சபரிமலைக் கோயில் நிர்வாகமும் உருவாக்கி உலவ விட்டிருக்கும் ஒரு மோசடி என்ற ரீதியில் கருத்துக்கள் ஊடகங்களில் பரப்பப் படுகின்றன. Makara jyoti hoax, fraud போன்ற பிரயோகங்களை செய்தித் தாள்கள் பயன்படுத்துகின்றன.

சபரிமலை சாஸ்தா வழிபாடு பல நூற்றாண்டுகள் பழமையானது. பொய்யான ஒரு அற்புதத்தையோ, மோசடியையோ உருவாக்கி அதில் வாழவேண்டும் என்ற அவசியம் அதற்கில்லை. சைவ, வைஷ்ணவ, சாக்த மதங்களும், அத்வைத தத்துவமும், நாட்டார் தெய்வ வழிபாடுகளும் எல்லாம் ஒன்று கலக்கும் அற்புத ஆன்மிக சங்கமம் ஐயப்பன் வழிபாடு.

சரணம் ஐயப்பா என்று உருகும் அன்பர்க்கு நீர்
சகல சௌபாக்கியமும் தந்து உதவும்
தவயோக சித்தாந்த சபரி பீடாஸ்ரம
ஸ்தான மெய்ஞான குருவே

என்று தான் பக்தர்கள் ஐயனை வேண்டுகின்றனர். காடுமலை கடந்து, படியேறி வரும் பக்தனுக்கு ஐயப்பனின் சன்னிதி முகப்பில் கிடைப்பது “தத்வமஸி” (நீயே அது) என்ற தத்துவ உபதேசம் தான். இது தான் சபரிமலை யாத்திரையின் ஆன்மிக சாரம்.

மகரவிளக்கைப் பற்றி கேள்வி கேட்கும் நீதிமன்றமும், அவதூறு செய்யும் ஊடகங்களும் இதனை உணரவேண்டும்.

மகர ஜோதி இயற்கையோ செயற்கையோ அந்த விவாதம் எதுவும் இந்த கோர விபத்து பற்றிய விசாரணைக்கு சிறிதும் அவசியமில்லாதது. அரசு தன் கடமை தவறி செயலிழந்து நின்றது என்பது தான் பிரசினை. நீதிமன்றம் வேண்டுமென்றே இதில் மத நம்பிக்கை தொடர்பான சர்ச்சையை உள்நுழைத்து பிரசினையைத் திசைதிருப்ப முயல்கிறது. இது துரதிர்ஷ்டவசமானது. கண்டனத்திற்குரியது.

ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பு: ஒரு அனுபவம்

நீ தான் மெச்சிக் கொள்ள வேண்டும் – எங்கள்
நீலநிற மேனி மாதவன் செய்வது
நிமிஷம் போவது யுகமாய் ஆகுது …

என்ற ஸ்ரீரஞ்சனி ராகப் பாடலை முகாமின் ஆஸ்தான பாடகர் ராமச்சந்திர சர்மா பாட அமர்க்களமாகத் தொடங்கியது ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பு. அரட்டைகளும் குறட்டைகளும் கலந்த அடுத்தடுத்த இரண்டு இரவுப் பொழுதுகளிலும் சர்மா எல்லோரையும் தன் இசையென்னும் இன்ப வெள்ளத்தில் விடாமல் மூழ்க அடித்துக் கொண்டிருந்தார்!

அன்று காலை வெடவெடக்கும் குளிரில் வந்திறங்கிய போதே, துயிலெழும் பெண் சோம்பல் முறிப்பது போல குளிர்மூட்டத்தில் அழகாகத் துலங்கத் தொடங்கியிருந்தது குருகுலம். அந்த ஊட்டிக் குளிரிலும் வெற்றுடம்புடன் வெங்கலச் சிலையாக வீற்றிருந்தார் நாராயண குரு; தூய ஞான தாகத்தின் முன் தனது சகல திரைகளையும் களைந்து நிற்கும் சத்தியம் போல. நடைபாதைகளில் பூத்திருந்த ஊதாப் பூக்களின் இன்முக வரவேற்பைத் தொடர்ந்து ஆவி பறக்கக் குடித்த கருப்பட்டிக் காப்பி அந்தக் குளிர் காலை நேரத்தைக் கதகதப்பாக்கியது. கேரளக் கோயிலும், ஜப்பானிய பௌத்த பகோடாவும் இணைந்த அமைப்பில் இருந்த குரு நித்ய சைதன்ய யதியின் சமாதி அந்த மலைமுகடுகளில் சூட்டிய ஒரு ஆபரணம் போன்று தோற்றமளித்தது.

ooty-gurukulam-nithya-samadhi
(புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

அங்கு வந்திருந்தவர்கள் எல்லோருக்கும் (சுமார் 50 பேர்) இந்நேரம் தலைகீழாக மனப்பாடமாகியிருந்த கூட்டத்தின் நிபந்தனைகளைக் கடைசியாக இன்னொரு முறை ஜெயமோகன் எடுத்துரைத்தார். முதல் அமர்வு ஆரம்பித்தது.

ஆண்டனி டி மெல்லோ என்ற கத்தோலிக்க பாதிரியார் கூறிய குட்டிக் கதைகளை சிறில் அலெக்ஸ் சொன்னார். ஆண்டனி டி மெல்லோ கத்தோலிக்க நிறுவன அமைப்பில் மத போதகராக இருந்தும் இந்து,பௌத்த தத்துவங்களால் ஈர்க்கப் பட்டவர். கிறிஸ்துவை ஆன்மீக சாரமாக முன்வைத்தும், நிறுவன மயமாக்கலுக்கு எதிராகவும் அவர் கூறிய கருத்துக்கள் திருச்சபை அதிகார பீடங்களுக்கு கடுப்பை ஏற்படுத்தின. அவரது புத்தகங்கள் திருச்சபையால் தடைசெய்யப் பட்டன என்பதும் குறிப்பிட்டத் தக்கது. இந்தக் கதைகளை கிறிஸ்தவ மத அமைப்பு என்ற பின்னணியை மட்டும் வைத்துப் பார்க்காமல், தனிமனித சுயமுன்னேற்ற (self improvement) கருத்துக்கள் என்ற நோக்கிலும் தான் அணுகுவதாக அலெக்ஸ் சொன்னார். அந்தக் கதைகள் சிறப்பாகவே இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. அவை ஏமாற்றமளித்தன என்று வேறொரு நண்பர் சொன்னார்.

ooty-gurukulam-auditorium
நிகழ்ச்சிகள் நடந்த அரங்கு (புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

ஒரு ஊரிலிருந்து அமேசான் காட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்து ஒருவன் சொன்ன அனுபவத்தைக் கேட்ட அந்த ஊர்மக்கள், அதை வைத்து வரைபடம் ஒன்றை உருவாக்குகிறார்கள். பிறகு உண்மையான காட்டை மறந்து விட்டு வரைபடத்தையே காடாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள்; அந்த ஊரிலிருந்து பிறகு யாருமே அமேசானுக்குப் போக முற்படவில்லை என்று ஒரு கதை. இதை வைத்து ”அனுபவம்” என்பது பற்றி ஒரு நீண்ட விவாதம் நடந்தது.எல்லா அனுபவங்களையும் சொல்லிவிட முடியுமா? கடவுள் அனுபவம் என்பது முற்றிலும் அகவயமான, அந்தரங்கமான ஒன்றா? என்று அலசல்கள். “அனுபவம்” (அனு+பவம்) என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லின் பொருள் ”நிகழ்தலைப் பின்தொடர்தல்” என்று நான் சொன்னேன். வம் (நிகழ்தல்) என்ற சொல்லுக்கும், பாவம் (உணர்தல்) என்ற சொல்லுக்கும் சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒரே வேர்ச் சொல் தான் என்று ஜெ.மோ குறிப்பிட்டார்.அனுபவம் என்ற அந்தச் சொல்லே அதன் ஆழமான உட்பொருளை அபாரமாகப் பொதிந்து வைத்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

தன் பொய்யைத் தானே நம்ப ஆரம்பிப்பது எங்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது குறித்தது இன்னொரு கதை (மக்கள் தன்னை நதிக்கரையில் தொந்தரவு செய்யாமலிருக்க அங்கு பூதம் இருக்கிறது என்று கதையைக் கிளப்பி விடுகிறார் ஒரு சாமியார். தொந்தரவு நின்று விடுகிறது. பிறகு சில காலம் கழித்து அவரும் மக்களுடன் சேர்ந்து பூதத்திற்குப் பயந்து ஓடுகிறார்). தீர்க்கதரிசி என்ற கோட்பாட்டுக்கு எதிரான அம்சம் இந்தக் கதையில் உள்ளதா, அடிப்படை கிறிஸ்தவ இறையியலேயே ஆக்கிரமிப்பு கருதுகோள் உள்ளதா என்ற காரசாரமான கருத்து மோதல் இதைத் தொடர்ந்தது. பழங்குடிகளையும், பழைய கலாசாரங்களையும் அழித்தது கிறிஸ்தவ/மேற்கத்திய வன்முறை. அப்படிப் பார்த்தால், அவற்றை இணைத்து ஒன்றாக்கிய (assimilation) இந்து/இந்திய கலாசார செயல்பாடும், குறைந்த அளவில் இருந்தாலும் கூட கருத்தியல் ரீதியில் ஒரு வன்முறை தானா என்ற திசையில் விவாதம் சென்றது. மார்க்சியம், சீன கலாசார புரட்சி பற்றியும் பேசினோம். விவாதம் சூடாகி, உரத்த குரல்கள், கூச்சல்கள் ஒருசில சமயங்கள் எழுந்த போதும் தனிப்பட்ட தாக்குதல்களோ, வசவுகளோ இல்லவே இல்லை. இந்த விவாதம் மட்டுமல்ல, இந்த மூன்று நாள் கூட்டத்தின் எல்லா அமர்வுகளிலும் அத்தகைய ஒரு ஒழுங்கையும், பரஸ்பர புரிதலையும் காண முடிந்தது. மாற்றுக் கருத்துக்கள் மோதுவதற்கு இப்படி ஆரோக்கியமான ஒரு இடம் தமிழ்ச் சூழலில் இருக்கிறது என்று காண்பதே சந்தோஷமான விஷயமாக இருந்தது.அதையே இந்தக் கூட்டத்தின் மிகப் பெரிய வெற்றியாக நான் கருதுகிறேன். நிந்தனைகள் இல்லாதிருந்ததற்கு நிபந்தனைகளும் ஒரு முக்கியக் காரணம் என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

மதியம் இந்திய சிந்தனை மரபின் நான்கு அடிப்படையான பேசுபொருட்கள் குறித்து ஜெயமோகன் உரையாற்றினார். அத்வைதம், துவைதம், சைவசித்தாந்தம், சமணம், பௌத்தம் என்று எல்லா இந்திய ஞானமரபுகளும் இந்த அடிப்படையான நான்கு விஷயங்களில் தங்கள் நிலைப்பாடுகள் என்ன என்பதனை முன்வைத்தே வளர்ந்து முன் நகர்ந்தன என்றார் அவர். அவை – விடுதலை (முக்தி, மோட்சம்), மையம் (பிரம்மம், பிரபஞ்சத்தின் சாரமான பொருள்), ஊழ் (விதி, கர்மவினை), அறம் (சம்சாரம், வாழ்க்கைச் சுழல்) என்பனவாகும். இந்தக் கருத்துக்களை ஏற்கனவே பலமுறை ஜெ.மோவே எழுதியுள்ளார் என்றாலும், இத்தகைய தொகுப்பு நோக்கில் நேரடியாக, வாய்மொழியாக அதனை விளக்கியது சிறப்பாக இருந்தது. இந்த உரையை அவரது வலைத்தளத்தில் படிக்கலாம். உயர்தத்துவ தளம் என்பதாலோ என்னவோ இந்த அமர்வில் அவ்வளவாக கேள்விகள், விவாதங்கள் இல்லை.

ooty-view-1

மாலை நடையாகக் கிளம்பி,அடுக்கடுக்கான தேயிலை எஸ்டேட்டுகளின் ஊடே புகுந்து ரம்மியமான பசுமைக் காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டு நண்பர்கள் குழுவாகப் பல்வேறு விஷயங்களையும் பேசிக் கொண்டு சென்றோம். நாங்கள் நடந்து சென்ற காட்டுப் பாதைக்கு மேற்புறம் முழுக்க யூகலிப்டஸ் மரங்கள். திட்டமிட்டு அவற்றை அங்கு கொண்டு வந்து நட்டு அந்தக் காட்டின் சூழல் சமநிலையை சீர்குலைத்த ஆங்கிலேயர்களின் தலைக்கனத்தை தைல வாடையடித்துப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தன. கீழ்ப்புறம் shola forest என்று சொல்லப் படும் இயற்கையான காடு இந்த தேசத்தின் மகத்தான பண்பாடு போன்று அலையடித்துக் கொண்டு வீரியத்துடன் விரிந்து கிடந்தது.அங்கு இப்போதும் பலவகையான விலங்குகள் உண்டு என்று ஜெ.மோ சொன்னார்.

காட்டுப் பாதையில் நடந்து மேலேறி அந்த மலைச்சரிவின் உயரமான புள்ளியை அடைந்த போது, அங்கு ஏற்கனவே போயிருந்த குழுவினர் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது காதில் விழுந்தது. பேச்சு ஆரியர் படையெடுப்பு, சிந்து வெளி நாகரிகம் பற்றி! தமிழர்களின் எந்த “உச்ச கட்ட” விவாதமும் இங்கே தான் போய் நிற்கும் போல :)) அங்கிருந்த ஒரு watch tower மீதேறி மேகங்களில் ஒளிந்து கொண்டு கண்ணாமூச்சி காட்டும் தூர தூர மலைத் தொடர்களைப் பார்த்தது ஒரு பரவச அனுபவம். மழைக்காலத்தில் வந்தால் மேகங்கள் கேரள திசையிலிருந்து புறப்பட்டு வானத்தில் ஒவ்வொன்றாக நீந்தி வருவது போன்ற காட்சியே தெரியுமாம்!

திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கிய போதே, லேசாக இருட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் எஸ்டேட்டில் இருந்து பிரியும் ஒரு பாதைக்குள் நுழைந்தோம்.ஒரு முக்கால் மணி நேரம் நடந்த பிறகு தான் கீழிறங்கிச் செல்லும் அந்தப் புதர்கள் மண்டிய பாதை சாலைக்கல்ல வேறு எங்கோ இட்டுச் செல்கிறதோ என்று சந்தேகம் ஏற்பட்டது. ஒரு இடத்தில் புதர்கள் முற்றிலுமாக மண்டி பாதையே அடைத்திருந்தது. அப்போது முழுதாக இருட்டி விட்டது. செல்போன்கள் தீப்பந்தங்களாகி வழிகாட்ட, வந்த வழியிலேயே திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினோம். அங்கங்கே கிளைத்துப் பிரிந்து சென்று கொண்டிருந்த புதர்ப்பாதைகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின. ஒருவழியாக எஸ்டேட் பகுதிக்குள் திரும்பி வந்து சரியான பாதையைப் பிடித்து சாலைக்கு வந்து விட்டோம். சில இலக்கிய விவாதங்கள் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், இதுவும் ஒரு நல்ல திகில் அனுபவமாகவே இருந்தது.

அன்றிரவு 7-8 சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் வாசிக்கப் பட்டன (முட்டுவேன் கொல் தாக்குவேன் கொல்…, குக்கூ என்றது கோழி..). இதில் ‘பாழ் காத்திருந்த தனிமகன் போன்றே’ என்று முடியும் அபாரமான அந்தப் பாடல் எனக்கும் மிகவும் பிடித்த ஒன்று. சங்கப் பாடல்களின் எளிய சித்தரிப்புத் தன்மை, சிக்கல்கள் இல்லாத நேரடியான நுண்விவரிப்புகள்,அக உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பாக வரும் இயற்கைச் சித்திரங்கள் ஆகிய விஷயங்கள் குறித்துப் பேசினோம்.

************

இரண்டாம் நாள் காலை கம்பராமாயணத்துடன் தொடங்கியது. நாஞ்சில் நாடன் கம்பன் காவியம் பற்றிய சுவாரஸ்யமான அறிமுகத்தை அளித்தார். மும்பையில் வசித்த காலத்தில், பத்மநாபன் என்ற வைணவப் பெரியவர் வீட்டுக்குச் சென்று அவரிடம் கம்பராமாயணம் பன்னிரண்டாயிரம் பாடல்களையும் முறையாகப் பாடம் கேட்டாராம் அப்போது நாத்திகராக இருந்த நாஞ்சில்! கேட்டதும் மெய்சிலிர்த்தது.

ooty-nanjil-sharma-jemo
நாஞ்சில் நாடன், ராமச்சந்திர சர்மா, ஜெயமோகன் (புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

ராமனைத் தேடி வரும் பரதனைக் கண்டு குகன் நெகிழ்ந்து கூறும் பாடல் (நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான்..), போரிட்டு வீழ்ந்து கிடக்கும் ஜடாயுவைக் கண்டு ஆற்றாமையுடன் ராமன் அலமறும் பாடல் (நின்றேனும் நின்றேன் நெடுமரம் போல் நின்றேனே..) வதையுண்டு கிடக்கும் வாலி வாதிடும் பாடல் (’வீரமன்று விதியன்று மெய்மையின் வாரமன்று..’), அனுமன் இலங்கையை எரியூட்டித் திரும்பியதும் ராவணன் தன்னை நொந்து கொள்ளும் பாடல் (’கெட்டது கொடிநகர்..’), மண்டோதரி புலம்பல் (’வெம்மடங்கல் வெகுண்டனைய சினமடங்க..’)..இப்படி நாஞ்சில் தெரிவு செய்திருந்த பதினெட்டு கம்பன் பாடல்களையும் ஒவ்வொன்றாக விளக்கிய போது அரங்கு முழுவதுமே அதில் லயித்து விட்டது. நடுநடுவே கம்பனின் மற்ற பல பாடல்களும் உரையாடல்களில் கூறப்பட்டு சுவையை அதிகரித்தன. காலங்கள் கடந்து நிற்கும் ஒரு முழுமையான classical காவியத்தின் கவிதை சாத்தியங்களின் தளம் எந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டமானது என்று கம்பனில் அவ்வளவு பரிச்சயம் இல்லாத இளம் இலக்கிய வாசகர்களும் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் இந்த அமர்வு அமைந்திருந்தது. கம்பன் தனது கவிதை வடிவமாக விருத்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஏன், கம்பனின் கவிதைகளில் எல்லா இடங்களிலும் அதீதமான மிகை உணர்ச்சி உள்ளதா,அறத்தின் நாயகனான ராமனைப் பாடவந்த கவி வாலி, ராவணன் என்று ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் சித்தரிக்கும்போது அவைகளின் தரப்புக்கு முழுமையாக நியாயம் செய்யும் விதம் – இப்படிப் பல விஷயங்களை இதன் ஊடாக அலசினோம். ராமகாதையின் பண்பாட்டு, கலாசார அம்சங்கள் பற்றியும் பேசப் பட்டது.

பார்வையாளர்கள் முழுமையான ஈடுபாட்டோடு பங்கு கொண்டு ரசித்த அமர்வு இது. தனிப்பட்ட அளவில்,கல்லூரிக் காலத்தில் கம்பன் கழகப் பேச்சுக்களுக்குப் பின் நான் நழுவ விட்டு, ஆனால் எனக்குள் அடியாழத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருந்த கம்பன் மீண்டும் வந்து என்னைத் தழுவிக் கொண்ட அனுபவம் எனக்கு. அதற்காக ஜெயமோகனுக்கும், நாஞ்சிலுக்கும் மிகவும் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.

பிறகு திவ்யப் பிரபந்தத்திலிருந்து பத்து பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு நான் பேசினேன்.

ooty-jataayu-speaks
(புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

முழுமை கருதி நம்மாழ்வாரின் தத்துவ ஆழம் கொண்ட சில பாடல்களையும் சேர்த்திருந்தேன். அந்த இடத்தில் கவிதையிலிருந்து கொஞ்சம் அதிகமாகவே தத்துவத்துக்குள் புகநேர்ந்தது சிலருக்கு உவப்பானதாகவும், வேறு சிலருக்கு தேவையில்லாத ஒன்றாகவும் பட்டது. நம்மாழ்வாரின் கவிதைகளை விட மிகவும் ஈர்ப்புடன் ஆண்டாளின் கவிதைகள் ரசிக்கப் பட்டன. இந்த உரையின் கட்டுரை வடிவத்தை விரைவில் ஒரு தனிப் பதிவாக இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சைவ இலக்கியப் பாடல்கள் குறித்து மரபின் மைந்தன் முத்தையா பேசுவதாக இருந்தது. அவர் வரமுடியாததால், ஜெயமோகனே பத்து பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு இது பற்றிப் பேசினார். சைவத் திருமுறைப் பாடல்களில் வைப்பு முறை என்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றி நன்றாக விளக்கினார்.(உதாரணமாக, “ஞானம் காட்டுவர் நன்னெறி காட்டுவர், தானம் காட்டுவர் தன்னடைந்தார்க்கலாம்.. “ என்ற பாடலில் ஞானம், நன்னெறி, தானம் என்பவை வரும் வரிசையே ஒரு தத்துவத்தை, கருத்தைச் சொல்வதாக உள்ளது. இதற்கு வைப்பு முறை என்று பெயர்). சிவபிரானின் அருவம்-உருவம், கோரம்-சாந்தம் ஆகிய முரண்பாடுடைய அம்சங்கள் கவிதையில் இயைந்து வரும் விதம் பற்றிக் கூறியதும் சிறப்பாக இருந்தது. ஜெயமோகனது இந்த உரையினை அவரது வலைப்பதிவில் படிக்கலாம்.

இரவு நிகழ்வில், செல்வ புவியரசன் (இவர் தமிழினி இதழில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதி வருபவர்) திராவிட இயக்க காலகட்டத்திய மரபுக் கவிதைகள் பத்தை எடுத்துக் கொண்டு பேசினார் – முடியரசன்,சுரதா, கம்பதாசன், திருலோக சீதாராம், ச.து.சு யோகியார், கண்ணதாசன், தேசிக வினாயகம், ம.லெ தங்கப்பா ஆகியோரது கவிதைகள். இவை தட்டையாகவும், பல நேரங்களில் பிரசார தொனியுடனும், நல்ல கவிதையின் முக்கிய அம்சமான பூடகப் பொருள் (subtext) இல்லாமலும் இருப்பதாக கருத்துத் தெரிவிக்கப் பட்டது. கற்றோர்களின், பண்டிதர்களின் சபைக்கு வெளியே வந்து கவிதை ஜனநாயகப் படுத்தப் படும்போது இது கட்டாயம் நிகழ்ந்தே தீரும்; பாரதி உட்பட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்று ஜெயமோகன் பல உதாரணங்களுடன் விளக்கினார். ஒரேயடியாக நிராகரிக்காமல் இதுவும் ஒரு கவிதை வகை (genre) என்று புரிந்து கொண்டால், இவற்றின் அரசியல், பிரசார தொனி அம்சங்களை விலக்கி, கவிதையைப் பிரித்தெடுக்கலாம் என்றும் கருத்து தெரிவித்தார். இந்த கட்டத்திலிருந்து புதுக்கவிதையின் பல போக்குகள் எப்படி வளர்ந்தன என்பது பற்றியும் சுருக்கமாக பேசப்பட்டது.

எல்லா நாட்களும் உணவு, தேனீர் ஏற்பாடுகள் அருமையாக இருந்தன. இந்தக் கூட்டத்தை ஒருங்கிணைந்து நடத்திய ஜெ.மோவின் ஈரோடு இலக்கிய வாசகர்கள் குழாம் (கிருஷ்ணன்,அரங்கசாமி, விஜயராவன்..) மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. தங்கள் சொந்த முனைப்பில் குறுகிய காலத்தில் மிகச் சிறப்பாக இந்த ஏற்பாடுகளை அவர்கள் செய்திருந்தார்கள்.

ooty-view-2

நாராயண குருகுலத்தை இப்போது கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் சுவாமி தன்மயா (பூர்வாசிரமத்தில் டாக்டர் தம்பான்) அசாதாரணமான எளிமையுடன் தோற்றமளிக்கும் ஒரு அதிசயமான ஆளுமை. பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மக்களைக் கொள்ளையடிப்பது முதல் பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் வரை பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து அவருடன் காலை, மாலை நேரங்களில் அளவளாவும் நற்பேறு கிடைத்தது. குரு நித்யாவின் மாணவராக இங்கு வந்த சுவாமிஜி வெற்றிகரமான அலோபதி மருத்துவராக முன்பு பணியாற்றியிருக்கிறார். தற்போது மாற்று மருத்துவம், பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளை பரவலாக கிராம மக்களுக்கு கொண்டு செல்லுதல் ஆகியவற்றில் மிக்க ஆர்வம் கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறார். கல்வியும், சிந்தனையும் பெருகப்பெருக பண்டைய மரபார்ந்த வழிபாடுகளும், தாந்திரீக ஞானங்களும் பின்னடைவது குறித்தும், இவற்றை சமன்வயப்படுத்த வேண்டியது குறித்தும் சுவாமி என்னிடம் பேசினார். The Alphabet Versus the Goddess என்ற புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்தார். இந்திய மொழியியலில் தத்துவார்த்தமான பல தளங்கள் உள்ளன என்பதையும் த்வனி என்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றியும் கூறினார். பர்த்ருஹரியின் ’வாக்யபதீயம்’ என்ற நூல் (Oussiparambil என்ற ஒரு கேரள கிறிஸ்தவ அறிஞர் உரை எழுதியது) இத்திறக்கில் படிக்கவேண்டியது என்று பரிந்துரைத்தார். கருப்பட்டிக் காபி போடுவது முதல் கழிப்பறைகளை கழுவுவது வரை குருகுலத்தின் அனைத்து பணிகளையும் சுவாமி செய்வார் என்று ஜெ.மோ சொன்னார். மகாபாரத போரின்போது ஒவ்வொரு நாளும் மாலையில் குதிரைகளைக் குளிப்பாட்டி, அவற்றுக்குத் தீவனம் வைத்து, அவற்றின் உடலை வருடி ஆறுலளித்த வேதாந்த குருவான தேரோட்டி என் மனதில் வந்து போனான்.

**************

ஞாயிறு காலை நவீனக் கவிதைகள் வாசிப்பு நிகழ்வு. க.மோகனரங்கன், இளங்கோ கிருஷ்ணன், ‘இசை’, ‘வீணாப் போனவன்’, லக்ஷ்மணராஜா ஆகிய கவிஞர்கள் தங்கள் கவிதைகளை வாசித்தனர். இவற்றின் நிறைகளையும், சிறுகுறைகளையும் தொட்டுச் செல்வதாக விமர்சனங்கள் இருந்தன. படிமக் கவிதை, நீண்ட வாக்கியங்கள் கொண்ட விவரணக் கவிதை (rhetorical poem), பழைய மரபார்ந்த பேசுபொருள்களையே அங்கத தொனியுடன் கூறும் கவிதைகள், நவீனத்துவ காலகட்டத்திய கவிதைகளில் தொனிக்கும் மிதமிஞ்சிய கசப்புணர்வு ஆகிய விஷயங்கள் பற்றிய செறிவான கருத்துக்கள் வந்தன. கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த மூத்த கவிஞர் தேவதேவன் தனது “மார்கழி” தொகுப்பிலிருந்து இரண்டு அற்புதமான கவிதைகளை வாசித்தார் (நல்லிருக்கை போலிருந்த…’, ‘கவிதை எழுதுவது மிகமிக எளிது…’). தேவதேவனின் கவிதைகள் நவீன காலகட்டம் சார்ந்ததாயிருந்தும், கசப்புணர்ச்சிகளை மையப்படுத்தாது உயிரின் இயல்புநிலை ஆனந்தம் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன என்று ஜெமோ விளக்கினார். தேவதேவனின் மரம், வீடு, பறவை ஆகிய எளிய படிமங்கள் எப்படி அவரது கவிதைகளில் பேருணர்ச்சி கொள்கின்றன என்று உதாரணங்களுடன் ஜெமோ பேசியது கவிதானுபவம் பற்றியும், கவிதை “திறப்பு” பற்றியதுமான சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதாக அமைந்தது.

இந்த இரண்டரை நாட்களில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுக்கால தமிழ்க் கவிதையின் பல வீச்சுக்களையும், பரிமாணங்களையும் வண்ணத் தீற்றல்களாக அனுபவிக்க முடிந்தது. சங்கம் மருவிய கால காப்பியங்கள் பற்றிப் பேசுவதாக இருந்தவரால் வர முடியவில்லை என்று சொன்னார்கள். அவரும் வந்திருந்தால் இன்னுமே முழுமையாக இருந்திருக்கும்.

ooty-view-3

இந்த சந்திப்பில் பல நண்பர்களையும், பெரியவர்களையும் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளும், சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தீவிரமான இலக்கிய ஆர்வமும் சிந்தனை தாகமும் கொண்டவர்கள், கற்றுக் கொள்வதற்கென்றே வந்திருந்தவர்கள், பல்வேறு வயதினர், பல்வேறு துறைகளைச் சார்ந்தவர்கள், பல்வேறு விஷயங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்கள்.

பட்டறை என்ற பெயர் தனக்குப் பிடிப்பதில்லை என்றார் ஜெயமோகன் (எனக்கும் தான், உடனடியாக உலைக்களம் ஞாபகம் வருகிறது!). இத்தகைய கூடுதல்கள் மனங்களின், கருத்துக்களின், எண்ணங்களின் சந்திப்பாக, உரையாடலாக இருப்பது தான் பொருத்தமானது. “ஒன்று சேர்ந்து விவாதிப்போம், நம் மனங்கள் ஒன்றாகுக!” என்ற ரிக்வேதப் பாடல் சொல்வதும் இதைத் தான் என்று நினைக்கிறேன்.

மதியத்திற்குப் பின் பத்து பேர் இருந்தோம், மற்றவர்கள் அனைவரும் கிளம்பி விட்டார்கள். அன்று மாலை இந்தச் சிறிய குழு கிளம்பி எஸ்டேட்டில் இன்னொரு பக்கமாக மாலை நடை சென்றோம். அந்த அனுபவம் இன்னும் நெருக்கமானதாகவும், நினைவில் நிற்கக் கூடியதாகவும் இருந்தது. திரும்பி வந்து குருகுலத்தின் மும்மதப் பிரார்த்தனையில் கலந்து கொண்டோம்.பிரார்த்தனை முடிந்தபின் நண்பர்கள் கேட்டுக் கொள்ள சிறில் அலெக்ஸும் நானும் சில பக்திப் பாடல்கள் பாடினோம். பக்திப் பாடல்கள் பற்றி சுவாரசியமாகப் பல விஷயங்களையும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

மனமெங்கும் ததும்பிய ஒரு அலாதியான நிறைவுடனும், பூரிப்புடனும் அன்றிரவு பெங்களூருக்கு பஸ் ஏறினேன்.

பி.கு:

சேதுபதி அருணாச்சலம் எடுத்த மற்ற புகைப்படங்கள் இங்கே.

‘விழியன்’ இந்த சந்திப்பின்போது எடுத்த படங்களை அவரது வலைப்பதிவில் காணலாம்.

கான மயிலாட… : திமுக கோவை பொதுக்கூட்டம்

“புலியைப் பார்த்து பூனை சூடு போட்டுக் கொண்டது போல’ என்ற ஓர் உவமை உண்டு. தி.மு.க தலைவர் கருணாநிதி கோவையில் நடத்திய (ஆக.2) பொதுக்கூட்டத்தைப் பார்த்தபோது மேற்கண்ட உவமைதான் நினைவில் வந்தது.

kovai-admk-rallyசெம்மொழி மாநாட்டுக்கு பதிலடியாக, ஜூலை13 அன்று, கோவையில் அ.தி.மு.க தலைவி ஜெயலலிதா நடத்திய மாபெரும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் தி.மு.க வை நன்றாகக் கலங்கடித்துவிட்டது தெரிகிறது. அதற்கு பதிலடியாக, அ.தி.மு.க. பொதுக்கூட்டம் நடத்திய அதே வ.உ.சி திடலில் தி.மு.கவும் பொதுக்கூட்டத்தை நடத்தி இருக்கிறது.

கோவையில் “டைடல் பார்க்’ தகவல் தொழில் நுட்பப் பூங்காவைத் திறந்து வைக்க முதல்வர் கருணாநிதி வந்ததைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவசர அவசரமாக பொதுக்கூட்ட ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ஜெயலலிதாவின் கோவை பொதுக்கூட்டப் பேச்சுக்கு பதிலளிக்கவே இந்த பொதுக்கூட்டம் என்று கிளைகள் வாரியாக தீவிர பிரசாரம் செய்யப்பட்டது.

பொதுக்கூட்டம் நிகழ்ந்த நாளில், அரசு போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்துகள் பெரும்பாலானவை பொதுக்கூட்டத்துக்குத் தொண்டர்களை அழைத்துவர திருப்பிவிடப்பட்டன. இதனால் பயணிகள் அடைந்த தொல்லைக்கு அளவில்லை. கோவை மாவட்டம் மட்டுமல்லாது மதுரை, தேனி, சேலம், நாமக்கல், கரூர், ஈரோடு, உதகை, திண்டுக்கல், திருப்பூர் மாவட்டங்களிலிருந்தும் அμசுப் பேருந்துகள் வாயிலாகத் தொண்டர்கள் அழைத்து வரப்பட்டனர்.

அரசு இயந்திரத்தை துஷ்பிரயோகப்படுத்துவது தி.மு.க வுக்குப் புதிதல்ல. மக்களும் வழக்கம் போல தங்களைத் தாங்களே நொந்தபடி அமைதி காத்தனர். இத்தனை ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தும், கோவை வ.உ.சி. பூங்காத் திடல் மட்டுமே நிரம்பியது. முன்பு, ஜெயலலிதா நடத்திய ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது திடல் மட்டுமின்றி பக்கவாட்டுச் சாலைகளும் நிரம்பி வழிந்தன; அன்று கோவை மாநகரம் ஸ்தம்பித்துவிட்டது. அத்தகைய மக்கள் கூட்டத்தை தி.மு.க நிகழ்வில் காண முடியவில்லை. அ.தி.மு.க போல வடக்கு நோக்கி மேடை அமைத்தும், தி.மு.கவுக்கு “வாஸ்து’ வேலைசெய்யவில்லை. இந்த அதிர்ச்சி, தி.மு.க பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய அமைச்சர்களின் வசைபாடலில் எதிரொலித்தது.

சாதனை விளக்கப் பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய தி.மு.க தலைவர், நோக்கத்துக்கு மாறாக ஜெயலலிதாவையே வசைபாடினார். இதன்மூலம், தி.மு.கவின் மாற்று சக்தி, அ.தி.மு.க மட்டுமே என்பதை அவர் காட்டிவிட்டார். அவரது பேச்சில் வழக்கமாகக் காணப்படும் “தெளிவு’ குறைந்து, பிதற்றல் அதிகமாகக் காணப்பட்டது.

தி.மு.க கொடி தான் சொத்து:

எனக்கென்று சொத்தாக இருப்பது தி.மு.க கொடி மட்டுமே என்று கருணாநிதி பேசினார். இதை அப்படியே நம்பி கைதட்டினார்கள் கழக உடன்பிறப்புகள். தனது சொத்துக்களை வாரிசுகளுக்கு பிரித்துக் கொடுத்தது போக, கோபாலபுரத்து வீட்டையும் மறைவுக்குப் பின் தானமாக எழுதி வைத்துவிட்டேன் என்று உருக்கமாகப் பேசினார் கருணாநிதி.

அவரே, தமிழகத்தை வளர்க்க வேண்டுமானால் அழகிரியையும் ஸ்டாலினையும் பலிகொடுக்கத் தயாராக இருப்பதாக முழங்கியதுதான் உச்சகட்ட நகைச்சுவை; மனுநீதிச் சோழன் பிறந்த திருவாரூரில் பிறந்தவராம்! மதுரை தினகரன் பத்திரிகை அலுவலகத்தில் வெந்து பலியான சகோதரர்கள் கதை கருணாநிதிக்கு மறந்துவிட்டது போலும்!

செம்மொழி மாநாட்டில் கட்சிக்கொடி கட்டக் கூடாது என்ற உத்தரவால் தொண்டர்கள் பட்ட மனப்புண்ணுக்கு மருந்தாக, இனிவரும் காலங்களில் எந்த அளவுக்கு வேண்டுமானாலும் தி.மு.க கொடிகளை நடுங்கள் என்று முழங்கினார் தலைவர். ஏற்கனவே உடன்பிறப்புகளின் சாலையோர ஆக்கிரமிப்பு விளம்பரங்களைத் தாள முடியவில்லை. தி.மு.கவுக்குப் போட்டியாக அ.தி.மு.கவும் களமிறங்கினால், தமிழகத்தின் கதி அதோகதிதான்!

“கலைஞர்’ புராணம்

பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய பலர், கருணாநிதியை ஜெயலலிதா “கருணாநிதி’ என்றே அழைப்பதாக ஆதங்கப்பட்டனர். பத்திரிகைகள் கூட (விலை போனவை தான்) கலைஞர் என்று எழுதி மகிழ்கையில், ஜெயலலிதா நிமிடத்துக்கு 60 முறை கருணாநிதி என்று சொன்னால் பகுத்தறிவு வாதிகளுக்கு கோபம் வரத்தானே செய்யும்?

kovai-dmk-rally-stageஇதையும் கருணாநிதி விடவில்லை. இது குறித்த கருணாநிதியின் பேச்சு மரியாதைக் குறைவாக, மட்டரகமாக இருந்தது. ஜெயலலிதாவை ஒருமையில் விளித்த அவர், “”நீ, நான் என்று பேசிக் கொள்வதாக கருதிக் கொள்ளாதே. ஏனென்றால் உன் வயது என்ன? என் வயது என்ன? சிறு வயதிலிருந்தே உன்னைத் தெரியும் என்ற காμணத்தால், அந்த மரியாதையுடன் நீ, நான் என்று பேசுவதாக எண்ணிக்கொள். உன் வயதுக்கு 87 வயதான ஒரு முதியவரைப் பார்த்து நான் அதிகம் படிக்காதவனாக இருக்கலாம், உன்னைப் போல் அறிவாளியாக இல்லாமல் இருக்கலாம் அந்த வயதுக்காவது மரியாதை கொடுக் வேண்டாமா? நான் மரியாதையைத் தேடி அலைகிறேன் என்று யாராவது தயவுசெய்து எண்ணிக் கொள்ளாதீர்கள்” என்று புலம்பினார் ‘கலைஞர்’.

கருணாநிதியைக் கலைஞர் என்று அழைத்துவிட்டால், சர்க்காரியா கமிஷன் அறிக்கையும் ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலும் நள்ளிரவு கைதும் வாக்காளர்களுக்கு மறந்து போகுமா என்ன? இருந்தாலும் “பெரியவரின்’ வருத்தம் அறிந்து “அம்மா’வாவது மரியாதை கொடுக்கலாம்.

“மைனாரிட்டி’ பெருமிதம்!

அ.தி.மு.க தலைவி ஜெயலலிதா, தி.மு.க அரசை மைனாரிட்டி அரசு என்று தொடர்ந்து விமரிச்சித்து வருவது தி.மு.கவினருக்கு பெரும் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. உண்மை கசக்கத்தானே செய்யும்? இதற்கும் கோவை பொதுக்கூட்டத்தில் பதில் அளித்தார், செம்மொழி மாநாட்டுத் திலகம் கருணாநிதி.

“மைனாரிட்டி அரசு என்று சொல்வதால் நான் கவலைப்படப் போவதில்லை. சிறுபான்மை சமூகத்தை மைனாரிட்டி என்பார்கள். அதைப் போல தி.மு.க சிறுபான்மையினருக்காக என்றும் பாடுபடக் கூடியது’ என்றார் அவர்.”உலகிலேயே இந்தோனேஷியாவுக்கு அடுத்தபடியாக அதிக முஸ்லிம்கள் வாழும் நாடு இந்தியா. இங்கு 15 கோடி முஸ்லிம்கள் உள்ளனர். முஸ்லிம்கள் அதிகம் வாழும் மாநிலங்களில் 6 சதவீதம் மட்டுமே அரசு பணிகளில் உள்ளனர். இத்தகைய நிலையிலிருக்கும் சிறுபான்மையினருக்கு ஆதரவாக இருப்பது பெருமைதான்” என்று முழங்கினார், கருணாநிதி. வழக்கம்போல “மெஜாரிட்டி’ உடன்பிறப்புகள் கரவொலி எழுப்பி மகிழ்ந்தார்கள்.

மைனாரிட்டி அரசை மெஜாரிட்டி அரசாக்க தொண்டர்கள் பாடுபட வேண்டும் என்று கூறவும் கருணாநிதி மறக்கவில்லை. வார்த்தை ஜாலங்களால் தமிழகத்தை தொடர்ந்து ஆளலாம் என்ற இவரது தந்திரம் “மெஜாரிட்டி’ மக்களுக்கு எப்போது புரியபோகிறது?

சாமிகள் மயம்:

kovai-dmk-rallyதி.மு.கவுக்குத் தாவிய ஈரோடு முத்துசாமி, கரூர் சின்னசாமி, தாவத் தயாராக உள்ள திருப்பூர் எம்.எல்.ஏ. கோவிந்தசாமி, ம.தி.மு.கவுக்குத் தாவி பின் தாய்க்கழகத்துக்குத் தாவிய மு.கண்ணப்பன், கோவை மாநகரம் அ.தி.மு.கவுக்குத் தாவக் காரணமான மு.ராமநாதன் போன்றவர்களின் முழக்கங்கள் தொண்டர்களுக்கு உற்சாகமூட்டின. கட்சி தாவும் பிரபலங்கள் முந்தைய தாய்க்கட்சிகளை விமர்சிப்பது புதிதல்ல. தி.மு.கவைப் பிளந்த கோபாலசாமி அளித்த அனுபவத்தை “முதியவர்’ மறந்திருக்க மாட்டார். ஆயினும், தனது பங்குக்கு சாமிகளை மேடையேற்றி அழகு பார்த்தார்.

“வருங்கால முதல்வர்’ அய்யாசாமி (மு.க.ஸ்டாலினின் இயற்பெயராமே) மட்டுமே பொதுக்கூட்டத்தின் நோக்கமான சாதனை விளக்கத்தை நினைவில் கொண்டு பேசினார். தமிழக அரசின் சாதனைகளைக் கண்டு பிற மாநில முதல்வர்கள் வியப்படைந்து வருவதாக, தனக்குத் தானே சான்றிதழ் அளித்துக் கொண்டார். தி.மு.க அரசின் இலவச கவர்ச்சித் திட்டங்களை அவர் அடுக்கினார். ஒருவருக்கு மீன் கொடுப்பதைவிட மீன்வலை கொடுப்பதே முக்கியம் என்ற அμசியல் தத்துவத்தை அவருக்கு யாரேனும் எடுத்துச் சொன்னால் நல்லது.

மொத்தத்தில், கோவையில் நிகழ்ந்த தி.மு.க., பொதுக்கூட்டம், அரசின் சாதனைகளை விளக்குவதாகக் கூறிக் கொண்டு, ஜெயலலிதாவை வசைபாடி மகிழ்ந்தது. அ.தி.மு.க நடத்திய ஆர்ப்பாட்டத்துக்குப் போட்டியாக பொதுக்கூட்டம் நடத்திய தி.மு.க., “கான மயிலாட கண்டிருந்த வான்கோழி தானும் ஆடியது போல’ தன் பலவீனத்தை தானே வெளிப்படுத்திவிட்டது.

கோவை புத்தகக் கண்காட்சி 2010

world-classical-tamil-conference-kovai-2010உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் முடிந்து, எவ்விதத் தொந்தரவும் இன்றிப் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றுவந்தேன்.

கோவையில் அதிகமாக வளர்ந்து செழித்துப் படர்ந்திருந்த தமிழ்ப் பயிர்களையெல்லாம் நீக்கிவிட்டு, நடைபாதையைக் கண்டுபிடித்து நடப்பதே பெரிய காரியமாக இருந்தது. செம்மொழி மாநாட்டுக்குப்பின் கோவையே ‘களை’யாக இருந்தது. பாரத ஸ்டேட் வங்கி உள்குத்துடன் அனைத்துத் தமிழ்ப் பெருங்குடி மக்களையும் வருக வருக என அழைத்திருந்தது. செங்கதிரால் மலரும் தாமரைகள்… உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டால் வளரும் கொங்குத் தமிழ்… என்றெல்லாம் வானுயர வளர்ந்திருந்த தமிழைக் கண்டு பெரும் இறுமாப்புடன் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றேன்.

wctc-2010-entranceமழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை என்பார்கள். தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டுக்காக நிறுவப்பட்ட அரங்குகளையும், இனியவை நாற்பதையும் பார்க்க மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாகக் குவிந்த வண்ணம் இருந்தனர். வெள்ளிக் கிழமை மட்டும் அதைப் பார்க்க கிட்டத்தட்ட 70,000 பேர் வந்திருப்பார்கள். எனக்குத் தலை சுற்றியது. சனிக்கிழமை ஒரு லட்சம் மக்கள் பார்த்திருக்கக்கூடும். இதனால் சில இடையூறுகள் ஏற்பட்டன. சிறிய அளவிலான இடையூறுகள்தான்; பேருந்து நேரத்துக்குச் செல்லாது, நேரத்துக்குக் கிடைக்காது, உணவு கிடைப்பது போன்றவை. ஆனாலும் காவல்காரர்கள் திறமையாகவே இதனைக் கையாண்டார்கள் எனச் சொல்லவேண்டும்.

தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டின் நுழைவாயிலின் கண்றாவித் தோற்றத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அதன் எதிரே அமைக்கப்பட்டிருந்த புத்தகக் கண்காட்சி அரங்கினுள் நுழைந்தேன்.

மிகச் சிறிய புத்தகக் கண்காட்சி. மொத்தமே 125 பதிப்பகங்கள்தான் கலந்துகொண்டன. பதிப்பகங்கள் குறைந்த அளவே இருந்தன என்பதாலோ என்னவோ உள்ளரங்கக் கட்டமைப்பு, செய்யப்பட்டிருந்த வசதிகள் என எல்லாவற்றிலுமே பபாஸி சிறப்பாகச் செயல்பட்டிருந்தது.

காலநிலையும் பபாஸிக்கு ஒத்துழைத்தது! பெங்களூரு புத்தகக் கண்காட்சி போல, டெல்லி புத்தகக் கண்காட்சி போல அப்படி ஒரு குளிரான புத்தகக் கண்காட்சி. நல்ல காற்று, அதோடு மின்விசிறியும் சேர்ந்துகொள்ள, கிழக்கு பதிப்பகத்து அரங்கத்தின் அருகில் இருந்த இடத்தில் ஒரு கட்டிலைப் போட்டுத் தூங்கியிருந்தால், சொர்க்கத்தைப் பார்த்திருக்கலாம். வியர்வையே இல்லாத முதல் தமிழ்நாட்டுப் புத்தகக் கண்காட்சி இதுவாகத்தான் இருக்கும். மாலை 7 மணிக்கெல்லாம் பதிப்பாளர்களின் புகார்கள் தாங்காமல் மின்விசிறியை நிறுத்திவிட்டார்கள். அப்படி ஒரு குளிர்.

பெங்களூரு புத்தகக் கண்காட்சியைப் போல, எல்லா அரங்குகளுக்கும் தண்ணீர் பாட்டிலைக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிட்டார்கள். இதனால் அங்கங்கே தண்ணீர் வைப்பது, பதிப்பாளர்கள் தேவைக்கும் அதிகமாகப் பிடித்து வைத்துக்கொள்வது, தேவையானவர்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்காமல் போவது போன்ற கூத்துகளெல்லாம் நடக்காமல் போனது. இதனையே சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கும் செய்துவிடலாம்.

kovai-bookfair2இதைவிட பபாஸி அசர வைத்தது இன்னொரு விஷயத்தில். ஒவ்வொரு அரங்கத்துக்கும் எல்லா நாளும் மதிய உணவை அழகாக பேக் செய்து கொடுத்துவிட்டார்கள். ஓர் அரங்கத்துக்கு இரண்டு எலுமிச்சை சாதம் (அல்லது வேறு ஏதோ ஒன்று) இரண்டு தயிர் சாதம். இதனை ஏன் தனியே குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறேன் என்பதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 600 பதிப்பகங்கள் கலந்துகொள்ளும் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில், கல்யாண வீடு போல ஷாமியானா கட்டி, இலை போட்டுச் சாப்பாடு போடுவார்கள். அங்கே இடம் கிடைக்கவே அதிக நேரம் ஆகும். 11 மணிக்குத் தொடங்கும் சாப்பாடு, முடிய 3 மணி ஆகும். இதில் பதிப்பாளர்களின் குறை ஏகத்துக்கும் இருக்கும். இவை எல்லாமே இல்லாமல் ஆகிப் போனது கோவை புத்தகக் கண்காட்சியில். கோவை புத்தகக் கண்காட்சியில் வழங்கப்பட்ட உணவின் தரமும் மிக நன்றாகவே இருந்தது. சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியிலும் இதனையே செய்துவிட்டால், இரண்டு இரண்டு பேராக உணவுக்குச் சென்று வந்து, அடுத்த இரண்டு பேர் சென்று வந்து என வீணாக நேரம் செலவாவதைத் தடுக்கலாம். இதனைச் செய்வது பற்றி பபாஸி பரீசிலிக்கவேண்டும். சாம்பார், வத்தக்குழம்பு, பொறியல், கூட்டு, அப்பளம், மோர் எனக் கல்யாணச் சாப்பாட்டை யாரும் கேட்கவில்லை. எல்லாருக்கும் தேவை, அந்தப் பசி நேரத்தில் ஏதேனும் ஓர் உணவு மட்டுமே. இப்படி பல வகைகளுடன் உணவு தருவதற்குப் பதிலாக, ஏதேனும் ஒரு கலவை சாதமும் தயிர் சாதமும் கொடுத்தால், அதை அதிகத் தரத்துடனும் வழங்கமுடியும்; தேவையற்ற நேர விரயத்தையும் தவிர்க்கமுடியும்.

கொடீசியா அரங்கில் வைத்து புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெற்றதால், கழிப்பிட வசதி குறித்த பிரச்சினை ஏற்படவில்லை. திறந்த வெளி சிறுநீர்க் கழிப்பிடங்கள் பரந்து விரிந்து இருந்ததால், துர்நாற்றம் போன்ற பிரச்சினைகள் ஏற்படவில்லை. இந்த கழிப்பிட வசதிப் பிரச்சினையை பபாஸி எப்படி சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் எதிர்கொள்ளப் போகிறது எனத் தெரியவில்லை.

kovai-bookfair3இப்படிப் பல விஷயங்களில் நன்றாகச் செயல்பட்டிருந்தாலும், பபாஸி கோட்டை விட்டது விளம்பர விஷயத்தில். கோவை தொடர்வண்டி நிலையத்தில் இருந்து, புத்தகக் கண்காட்சி நடக்கும் கொடீசியா அரங்கம் கிட்டத்தட்ட 12 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. நான் பேருந்தில் சென்று வந்தேன். நான்கு முறை சென்று வந்தபோதும், ஒரு தடவைகூட புத்தகக் கண்காட்சி பற்றிய ஓர் அறிவிப்பைக் கூடப் பார்க்கவில்லை. உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டுக் குதிரையிலேயே சவாரி செய்துவிடலாம் என நினைத்திருப்பார்கள் போல. நான் உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டு அரங்குக்குள் செல்லவில்லை. நான் கேள்விப்பட்டவரை, அங்கேயும் புத்தகக் கண்காட்சி பற்றிய அறிவிப்பு எங்கேயும் இல்லை. இதனால் நிறையப் பேருக்குப் புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெற்றதே தெரியாமல் போய்விட்டது.

கிழக்கு பதிப்பகத்தின் சார்பாக அதன் கோவை வாசகர்களுக்குத் தனியே கடிதம் அனுப்பியிருந்தோம். அதில் சிலர் எங்களை அழைத்து, தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டோடு புத்தகக் கண்காட்சியும் நடைபெறுகிறதா எனக் கேட்டார்கள். காலச்சுவடு இதழில் வெளியாகியிருந்த, காலச்சுவடு அரங்கு எண் குறித்த விளம்பரத்தைப் பார்த்த சிலரும் காலச்சுவடை அழைத்து, இதே கேள்வியைக் கேட்டதாகத் தெரிகிறது.

இனியவை நாற்பது என்னும் நிகழ்ச்சியை முதல் நான்கு நாள்கள், புத்தகக் கண்காட்சி அரங்கத்துக்கு எதிரில் வைத்திருந்தார்கள். அதைப் பார்க்கக் குவிந்த கூட்டத்தினர் பலர் அப்படியே புத்தகக் கண்காட்சியையும் பார்த்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள். திங்கள் கிழமைக்குப் பின்னர், அந்த இனியவை நாற்பது அரங்கத்தை உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டு அரங்கத்தினுள்ளேயே வைத்துவிட்டார்கள். இதனால் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வரும் நபர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துபோனது.

புத்தகக் கண்காட்சியை உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு நடக்கும் அரங்கத்தின் உள்ளேயே வைத்திருக்கலாம். உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டோடு நேரடியாகத் தொடர்பு கொண்டது புத்தகங்களாக மட்டுமே இருக்கமுடியும் என்றுதான் என் சிற்றறிவுக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் தமிழை வளர்க்கப் புத்தகங்கள் தேவையில்லை என நினைப்பவர்கள் புத்தகக் கண்காட்சியை வெளியே கழற்றிவிட்டுவிட்டார்கள். அப்படிச் செய்யாமல் அரங்கத்தினுள்ளேயே வைத்திருந்தால், இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சி, வரலாறு காணாத வெற்றி பெற்றிருக்கும்.

kovai-bookfair1கோவை புத்தகக் கண்காட்சி என்றாலே ஒருவித ஒவ்வாமைதான் பதிப்பாளர்களுக்கு இருந்து வந்திருக்கிறது. சென்ற ஆண்டோ அதற்கு முந்தைய ஆண்டோ கோவையில் புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெறவே இல்லை என நினைக்கிறேன். (உறுதியாகத் தெரியவில்லை.) அந்த அளவு கோவை புத்தகக் கண்காட்சி குறித்த தோல்வி பயம் நிலவி வந்தது. இந்த நிலையில், இந்த ஆண்டு கண்காட்சி சிறப்பாக நடைபெற்றிருந்தால், கோவை புத்தகக் கண்காட்சியை, சென்னை, ஈரோடு, மதுரையைத் தொடர்ந்து ஒரு முக்கியமான புத்தகக் காட்சியாக மாற்றியிருக்கலாம்.

செம்மொழி மாநாட்டால், கடந்த ஆண்டுகளை விட கோவை புத்தகக் கண்காட்சி சிறப்பாக நடைபெற்றது போன்ற ஒரு தோற்றம் ஏற்பட்டு, அதிலேயே பபாஸி மகிழ்ந்துவிடக் கூடாது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோவையிலும் புத்தகக் கண்காட்சி சிறப்பாக நடைபெற பபாஸி முயற்சிகளைச் செய்யவேண்டும்.

பல பதிப்பாளர்கள் கோவை புத்தகக் கண்காட்சியில் பங்கேற்பதே இல்லை. இந்த முறை பங்கேற்றவர்கள் கூட, உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு என்பதற்காகப் பங்கேற்றோமே அன்றி, புத்தகக் கண்காட்சிக்காக அல்ல என்று சொன்னார்கள். அடுத்த முறை பங்கேற்கப் போவதில்லை என்றும் சொன்னார்கள்! இந்த நிலையை மாறவேண்டும். பபாஸி நினைத்தால் இதனை எளிதாக மாற்றிவிடலாம். கோவை அப்படி ஒன்றும் புத்தகமே வாசிக்காதவர்கள் வாழும் கிரகமல்ல.

உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டுக்கு வருபவர்கள் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வருவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தது சரிதான். ஆனால் செம்மொழி மாநாட்டிலேயே அலைந்து திரிந்து ஓய்ந்து வருபவர்கள் புத்தகக் கண்காட்சியில் எவ்வித ஆர்வமும் காட்டாமல், நடக்க முடியாமல் சோர்ந்து போய், ஒரு தடவை பார்த்துவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள். ஒரு நண்பர், ‘புத்தகங்கள் விற்பனைக்கு’ என்று அட்டை வைக்கலாமா என்று கேட்டார்.

செம்மொழி மாநாட்டுக்காக இல்லாமல், புத்தகக் கண்காட்சிக்காகவே வருபவர்கள் நிறையப் பேர் என்பதால், வந்தவர்களில் ஒரு புத்தகமாவது வாங்குபவர்கள் சதவீதம் அதிகமாக இருந்தது. ஆனால் ஒரு புத்தகக் கண்காட்சியின் விற்பனை வெற்றிக்கு இது போதாது. புத்தகம் வாங்க நினைக்காதவர்கள் கூட உள்ளே வந்து புத்தகம் வாங்கவேண்டும். இதனால் உள்ளே வருபவர்களில் எத்தனை பேர் புத்தகம் வாங்குகிறார்கள் என்னும் சதவீதம் குறைந்தாலும், ஒட்டுமொத்த விற்பனை அதிகமாகும். சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் நடப்பது இதுதான். எனவேதான் அங்கே புத்தகக் கண்காட்சி வெற்றியடைகிறது.

kovai-bookfair4பெரும்பாலான பதிப்பகங்கள் விற்பனை மிக மந்தம் என்றுதான் சொன்னார்கள். கிழக்கு பதிப்பகத்தைப் பொருத்தவரை நல்ல விற்பனை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். நாங்கள் எதிர்பார்த்ததைவிடவே நல்ல விற்பனைதான். கடந்த 3 முதல் 4 மாதங்களாக நிலவி வந்த காகிதப் பற்றாக்குறையால், நிறையப் புத்தகங்களை இருப்பில் வைத்திருக்க இயலவில்லை. இதனையும் மீறி நல்ல விற்பனை. எல்லாப் புத்தகங்களும் இருப்பில் இருந்திருந்தால் கோவையை இன்னும் அதிகமாகக் கலக்கியிருக்கலாம்.

அடுத்த முறை சரியான இடத் தேர்வு, நிறைய விளம்பரங்கள் என்று செய்தால், கோவை புத்தகக் கண்காட்சியை தமிழ்நாட்டின் முக்கியமான புத்தகக் கண்காட்சியாக மாற்றிவிடலாம் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

சில துளிகள்:

* பாரதி புத்தகாலயம் நிறைய பதிப்பாளர்களின் புத்தகப் பட்டியலை ஒரு சிடியில் வெளியிட்டுள்ளது. இதில் எத்தனை பதிப்பாளர்கள் உள்ளார்கள், எந்த வடிவமைப்பில் உள்ளது என்பதெல்லாம் தெரியாது. தேடும் வசதி இருக்காது என்றுதான் நினைக்கிறேன். இருந்தாலும் இப்படி ஒரு சிடி தேவை என்னும் எண்ணம் எழுந்திருப்பதே பாராட்டத் தக்கது. இனி வரும் காலங்களில் இந்த நினைப்பு மெருகூட்டப்பட்டு ஒரு நல்ல சிடி நமக்குக் கிடைக்கும் என எதிர்பார்ப்போம்.

* புத்தகக் கண்காட்சியைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்லும் நபர் ஒருவர், ‘கலைஞர் இறந்துட்டா தமிழை யார்தான் காப்பாத்துவா? நல்லவேளை, அவர் இருக்கும்போது இந்த செம்மொழி மாநாடு நடந்தது; அவருக்குப் பின்னாடி தமிழை யார்தான் காப்பாத்தப் போறாங்களோ…,’ என்றாராம். ஒரு நண்பர் என்னிடம் இதைச் சொன்னார்.

* வழக்கம்போல வித்தியாசமான வாடிக்கையாளர்கள். 54 ரூபாய் ஒரு புத்தகம் என்றால் 4 ரூபாய் குறைத்தால் உங்களுக்கு என்ன நஷ்டம் என்ற கேள்விகள். அதிலும் ஒரு வாசகர், 200 ரூபாய்க்குப் புத்தகங்கள் வாங்கினார். இரண்டு நூறு ரூபாய் நோட்டுகள் கொடுத்தார். அதில் ஒன்று முற்றிலும் இரண்டாகக் கிழிந்துவிட்ட நிலையில், கடைசியில் நூலிழையில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. இது செல்லாது என்று சொன்னபோது, “இஷ்டம்னா இதை வெச்சிக்கிட்டுப் புத்தகத்தைக் கொடு, இல்லைன்னா புத்தகத்தை நீயே வெச்சிக்கோ,” என்றார். “இல்லை சார்,” என்று பணிவாகச் சொல்லிவிட்டு, பில்லை பணிவாக கேன்சல் செய்துவிட்டு, புத்தகத்தைப் பணிவாகத் திரும்ப வாங்கிக் கொண்டோம். ஒரு வாசகர் தனக்கு எல்லாப் பதிப்பகங்களும் 50 முதல் 60% வரை தள்ளுபடி தருவதாகச் சொல்லி, எங்களிடமும் அதைக் கேட்டு வாதாடினார். மீண்டும் பணிவான அதே பதில், “இல்லை சார்.”

* பாரதி புத்தகாலயத்தில் என்னைப் பார்த்த ஒருவர், ‘நீங்க இட்லிவடைதானே?” என்றார். இங்க வந்துமா என நினைத்துக்கொண்டே, “இல்லை, அதுல எழுதியிருக்கேன்,” என்றேன். நான் புத்தகக் கண்காட்சி பற்றிய எழுதிய பதிவுகளை வாசித்திருப்பதாகச் சொன்னார். அப்ப யார்தான் இட்லிவடை என்று என்னை அவர் கேட்டார். நான் இட்லிவடை இல்லை என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லி, கோவை புத்தகக் கண்காட்சி பற்றி எழுதினாலும் எழுதுவேன் என்றும் சொல்லி விடைபெற்றுக்கொண்டேன்.

* சுஜாதா புத்தகங்கள் – என்ன சொல்ல? இப்படி ஒரு ‘க்ரௌட் புல்லரை’ இனிமேல் பார்ப்பது அரிது. கிழக்கு பதிப்பகத்தைத் தாண்டிச் செல்லும் ஒவ்வொருவரும் சுஜாதாவின் புத்தகங்கள் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு அரங்கினுக்குள்ளே வந்தார்கள் என்றால் மிகையில்லை. அதிலும் சுஜாதாவுக்கான பெண் வாசகர்கள் – வாய்ப்பே இல்லை.

* ஒரு நண்பர் நெட்டில் என்ன நடக்குது என்று கேட்டார். தமிழ்ஹிந்து பற்றியும் சொன்னேன். அப்படி ஒரு வலைத்தளம் இருக்குதா என்ன என்றார். ‘சட்ட கிழிஞ்சிருந்தா தெச்சு உடுத்திரலாம்… நெஞ்சு கிழிஞ்சிருச்சே… எங்க முறையிடலாம்’ என்ற பாட்டு பின்னணியில் ஓடியதை அவர் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

* நாவல் வடிவில் கிழக்கு பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டிருந்த சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவக சிந்தாமணி, முத்தொள்ளாயிரம் எல்லாமே நன்றாக விற்பனை ஆயின. செம்மொழி மாநாட்டுக் காய்ச்சலாலோ என்னவோ, ஒவ்வொருவரும் வந்து சிலப்பதிகாரம் செய்யுள் வடிவில் இருக்கிறதா என்று கேட்டார்கள். இல்லை என்று பதில் சொல்லி மாளவில்லை. யாராவது ஒருவரிடமாவது, “இளங்கோவடிகளே எழுதின ஓலைதான் இருக்கு, அதைத் தர்றதில்லை,” என்று சொல்லிவிட எழுந்த எண்ணத்தை அடக்கிக்கொண்டேன். காரணம் பணிவுதான், வேறென்ன.  :>

* ஏதேனும் ஒரு பதிப்பகத்துக்குப் போய் ஏதேனும் ஒரு வாசகர் ஏதேனும் ஒரு புத்தகத்தைக் கேட்டு, அந்த ஏதேனும் ஒரு புத்தகம் அங்கே இல்லை என்றால், அந்த ஏதேனும் ஒரு பதிப்பகத்து நிர்வாகி மறக்காமல் கிழக்கு பதிப்பகத்தில் கிடைக்கும் என்று சொல்லிவிடுகிறார். வருபவர்கள் எல்லாம், நான் அங்கே கேட்டேன், இங்கே கேட்டேன், எல்லாரும் உங்க கடையிலதான் கிடைக்கும் என்று சொன்னார்கள் என்று சொல்லியவண்ணம் இருந்தார்கள். அவர்கள் கேட்ட புத்தகங்கள் எல்லாம் எங்கே கிடைக்கும் என்னும் விவரங்கள் எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால் அதனைச் சொல்லி அனுப்பி வைத்தோம். இதற்கே ஒரு நாளில் கணிசமான நேரம் செலவானது. இது ஒரு சந்தோஷமான விஷயம்தான்!

* காலை தொடர்வண்டி நிலையத்தில் இருந்து ஆட்டோவில் வீட்டுக்கு வரும்போது ஆட்டோ டிரைவர் என்னிடம் சொன்னார், “500 கோடில என்ன மாநாடு வேண்டியிருக்கு. வண்டில போறதுக்கு வர்றதுக்கு ஒழுங்கா ரோடு இல்லை…. அப்துல் கலாம் எல்லாம் இல்லாம ஒரு மாநாடா?…” என்றார். சரி ஜெயலலிதாவின் ஆதரவாளராக இருக்குமோ என சந்தேகம் வந்தபோது அவரே தீர்த்து வைத்தார், “நேத்து எஸ்.எஸ்.சந்திரன் கேட்டான் பாருங்க சார், தேசிய கீதத்துக்கே எந்திரிச்சி நிக்கமுடியலையே…”

நல்லவேளை, வீடு வந்துவிட்டது!