’பரதேசி’ திரைப்படம்: ஒரு பார்வை

paradesi-1பாலாவின் ’பரதேசி’ தமிழ்த் திரை வரலாற்றில் வித்தியாசமான ஒரு திரைப்படம்.

But if you’re looking to save a bundle or more, you have some good options. Description: clomid for men for sale Dalian a synthroid is an excellent choice, especially when they have problems with one or more of their hormone producing glands. Order cheap generic cipro antibiotics from pharmacy.

The following articles are a collection of the best products. This drug is usually prescribed for Gobernador Gálvez buy clomid online without prescription use as a combination therapy for its effectiveness. The itching has been gone but my period hasn't been heavy enough and i have been ovulating 3 times so therefore my period is a little light.

I have been taking doxycycline for 6 weeks with no side-effects and my symptoms are improving. While there is currently no clear data Ponneri price of clomid 50 mg about side effects of viagra, research has demonstrated that the drug does not cause sexual dysfunction. For children 2 to 5 years of age: 2 mg/kg once a day or 1 mg/kg every other day.

இது ஏதோ வழக்கமான அலங்காரத்துக்காகச் சொல்லப் பட்டதல்ல. 1930-40களில் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நரக வாழ்க்கையைக் காட்டும் படம் இது என்பதிலிருந்தே புரிந்து கொள்ளலாம். தென் தமிழக கிராமங்களில் இருந்து பஞ்சம் பிழைக்கச் சென்றவர்கள் வால்பாறை, மேகமலை போன்ற நீலகிரியின் தேயிலைத் தோட்டங்களில் மீள முடியாத கொத்தடிமைகளாக ஆகி, துயர வாழ்வில் உழல்வதைப் பற்றிப் பேசும் படம் இது. தமிழ்த் திரைப்படங்களில் வழக்கமாக வலம் வரும் மசாலா அடிதடி காதல் கதைகளுக்கு மத்தியில் வரலாற்றின் ஒரு துயர அத்தியாயத்தை குறைந்த அளவு வணிக சமரசங்களுடன் திரையில் பதிவு செய்திருப்பது என்பதே ஒரு சாதனை. இந்த ஒரு விஷயத்திற்காகவே இயக்குனர் பாலாவையும் இந்தத் திரைப்படத்தையும் எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

பாலாவின் படங்கள் அனைத்தும் மானுட வாழ்வின் இருண்ட பக்கங்களையே சித்தரிப்பவை என்பது தெரிந்தது தான். பொதுவாக விளிம்பு நிலை மக்கள், மனப் பிறழ்வுகள், அதீத வன்முறை ஆகிய அம்சங்கள் அவற்றில் தவறாமல் இடம் பெறும். இந்தப் படத்திலும் அவற்றில் சில இருந்தாலும் அடிப்படையில் இது ச்பிக்கப் பட்ட மானுடர்களின் வலியைப் பேசும் திரைப்படம். பசியின் வலி. அடக்கு முறையின் வலி. வேர் பிடுங்கப் பட்டு ஊரைத் துறந்து பிழைப்பு தேடச் செல்வதன் வலி. அடிமைத் தனத்தின் ஊமை வலி. மானம் கொள்ளை போவதை உணர்ந்தும் வாழ்ந்திருப்பதன் வலி, ஆத்மா அறுவடை செய்யப் படுவதை மௌனமாக சகிப்பதன் வலி. மீண்டெழ எந்தத் திராணியும் அற்றுப் போய் மீண்டும் மீண்டும் சுரண்டப் படுவதன் வலி – இந்த வலிகள் தான் படம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கின்றன.

படத்தின் ஆரம்பத்தில் “Inspired by the novel Red Tea” என்று வருகிறது. 1940 முதல் 1960 வரையிலான காலகட்டங்களில் இந்தியாவின் தேயிலைத் தோட்டங்களில் சுகாதார அதிகாரியாகப் பணியாற்றிய பி.ஹெச்.டேனியல் தனது அனுபவங்கள் மற்றும் கேட்டறிந்த உண்மை சம்பவங்களின் அடிப்படையில் எழுதிய ஆங்கில நாவல் ‘ரெட் டீ’. தமிழில் ‘எரியும் பனிக்காடு’ (விடியல் பதிப்பகம்) என்ற பெயரில் இந்த நாவல் சமீபத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டுள்ளது. சில விலகல்கள் தவிர்த்து திரைப்படத்தின் பிற்பகுதி முழுவதும் நாவலைத் தழுவியே உள்ளது என்று நாவலைப் படித்தவர்கள் கூறுகிறார்கள். படத்தின் முற்பகுதியில் வரும் கிராமியச் சித்தரிப்புகளும் சில சம்பவங்களும் நாஞ்சில் நாடனின் ‘இடலக்குடி ராசா’ சிறுகதையின் பிரதிபலிப்புகள். மீதமுள்ளவை இயக்குனர் பாலாவின் திரைக்கதையில் உதித்தவை. ‘நான் கடவுள்’ திரைப்படமும் இதே போல ஜெயமோகனின் ஏழாம் உலகம் நாவல் மற்றும் வேறு சில கதைச் சரடுகளின் கூட்டுக் கலவையாக இருந்தது என்பது நினைவு வருகிறது. இது பாலாவின் திரைக்கதை ‘பாணி’ போலும்!

நாஞ்சில் நாடன் இத்திரைப்படத்திற்கு வசனம் எழுதியுள்ளார். அந்தக் காலத்திய கிராமிய வசைகள், எகத்தாளங்கள், வம்புகள் மட்டுமல்ல, தேயிலைத் தோட்டத்துக் கொடும் வாழ்க்கையின் அதிர வைக்கும் கணங்களும் தேர்ந்த எழுத்தாளரான நாஞ்சில் நாடனின் வசனத்தில் அழுத்தமாகவும் உணர்ச்சிகரமாகவும் பதிவாகியுள்ளன.

Bala-film-director

காலனியம் எப்படி அடுக்கடுக்காக அடிமைத் தனத்தை வளர்த்து செயல்படுத்துகிறது என்பதன் தெளிவான சித்திரம் திரைப்படத்தில் கிடைக்கிறது. மேலடுக்கில் துரைமார்கள், எஸ்டேட் அதிபர்கள், அதற்குக் கீழடுக்கில் கங்காணிகள், அவர்களின் உதவியாளர்கள். அதற்கும் கீழே இவர்களால் சக்கையாகப் பிழியப் படும் ஆண், பெண், குழந்தைக் கூலிகள். தனது கூலிகளை மிருகங்களுக்கும் கீழாக நடத்தி ஏய்த்துக் கொண்டு ஒரு குட்டி மகாராஜா போல கங்காணி வலம் வருகிறான். அதே கங்காணி, துரையின் பிரம்படிகளை மறூபேச்சு இல்லாமல் துடிதுடித்து முதுகில் வாங்கிக் கொள்கிறான். இரவில் துரையின் மாளிகை வாசலில் மண்டியிட்டு ஸேவ் மீ மை லார்ட் என்று மன்னிப்பு பிச்சை கேட்கிறான். தனது சொந்த நாட்டுப் பெண்ணை அவள் கணவனின் கண்முன்னால் துரைக்குக் கூட்டிக் கொடுக்கும் அயோக்கியனாக ஆகிறான்.

படம் நெடுகிலும் கவித்துவமான காட்சிகளுக்கும் உணர்வெழுச்சிகளுக்கும் குறைவில்லை. ஊரைவிட்டுப் போகும் கூட்டம் வழியில் தென்படும் குளத்தில் குனிந்து மிருகங்களைப் போலத் தண்ணீர் குடிக்கும் காட்சியாகட்டும், தேயிலைத் தோட்டத்திற்கு வந்து சேர்ந்த முதல் நாள் காலையில் மரண ஓலம் போல அலறும் சங்கொலி கேட்டு கருத்தகண்ணி வீறிட்டு எழும் காட்சியாகட்டும், தப்பிக்க முயன்ற குற்றத்துக்காக கணுக்கால் துண்டாடப் பட்டு குற்றுயிராக வரும் அதர்வாவைப் பார்த்து அதுவரை அவனைக் குடிலுக்கு வெளியே படுக்க வைத்த தன்ஷிகா ஓடிவந்து கதறி மருந்து போடுவதாகட்டும் – இப்படி பல காட்சிகள் நெஞ்சில் நெருஞ்சி முள்ளாகத் தைத்து விடுகின்றன.

ஹே ராம் படத்திற்குப் பிறகு தமிழில் எடுக்கப் பட்டுள்ள சிறந்த வரலாற்றுக் காலகட்டத் திரைப்படம் (period film) பரதேசி என்று சொல்லலாம். சில செயற்கைத் தனங்கள் இருந்தாலும், 1930களின் தென் தமிழக கிராமமும் மக்களும் அதன் சூழலும் ஓரளவு நம்பகத் தன்மையுடன் படத்தின் முற்பகுதியில் காட்சிப் படுத்தப் பட்டுள்ளன. செழியனின் ஒளிப்பதிவு பல சிறப்பான காட்சிப் படிமங்களை உருவாக்கியிருக்கிறது. அதர்வா முரளி, அவரது பாட்டியாக வரும் மூதாட்டி, வேதிகா, தன்ஷிகா, கங்காணியாக நடித்துள்ள ஜெர்ரி, டாக்டர் பரிசுத்தமாக நடித்தவர் அனைவரும் மிக இயல்பாக நடித்துள்ளார்கள். பின்னணி இசை படத்தின் போக்குடன் இயைந்ததாகவே உள்ளது. ”யாத்தே காலக் கூத்தே” பாடலும் படத்தின் இறுதிப் பாடலும் (பத்ராசல ராமதாசர் பாடலின் ராகத்தில் அமைந்தது) நெஞ்சைப் பிழிகின்றன. இவை போக, பின்னணியில் வரும் மற்ற சோகப் பாடல்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்திருக்கலாம். அவை மனதில் நிற்கவே இல்லை.

கலாபூர்வமாக படத்தில் உள்ள நிறை குறைகளை சுட்டிக் காட்டி, ஏற்கனவே திரைப் பட ரசிகர்களும் விமர்சகர்களும் எழுதிவிட்டார்கள் (பார்க்க: எம். டி.முத்துக் குமாரசுவாமி விமர்சனம்). இடம், காலம் குறித்த சில தர்க்கபூர்வமான தவறுகள், மிகை நாடகீய காட்சிகள் (melodrama), சில இடங்களில் இம்சைப் படுத்தும் பின்னணி இசை போன்ற குறைகள் இருந்த போதிலும் கூட, பரதேசி நெஞ்சைத் தொடும் ஒரு திரைப்படமாக இருக்கிறது.

படத்தின் முடிவும் கடைசியில் முடிவறாத சோகத்தையே சொல்வதாக அமைந்திருக்க வேண்டுமா என்று ஓர் எண்ணம் தோன்றுகிறது. அதற்குப் பதிலாக, இறுதி டைட்டிலுக்கு முன் 2-3 நிமிடங்களுக்கு கூலிகள் தங்கள் மீட்புக்காக நடத்திய போராட்டங்களை கறுப்பு வெள்ளை படங்களாக காண்பித்து, எப்படி அந்த இருளிலிருந்தும் அவர்களுக்கு விடிவு ஏற்பட்டது என்று சொல்லியிருக்கலாம் (Schindlers List போன்ற படங்களில் இப்படி செய்திருப்பதைப் பார்க்க முடியும்). அதுவே வரலாற்று உண்மையும் கூட. பாலாவின் திரைப்பட முத்திரைக்கு அது ஒத்துவராது என்பதால் இப்போதுள்ள படியே, மீட்பாக அன்றி வலியே அதன் அடிநாதமாக படம் முடிந்திருக்கிறது.

பரதேசி படத்தின் அரசியல் குறித்தும், இயக்குனர் பாலா மீது சொல்லப் படும் குற்றச் சாட்டுகள் குறித்தும் எனது பார்வையைச் சொல்லியே ஆக வேண்டியிருக்கிறது.

படத்தின் முற்பகுதியில் உள்ள கிராமச் சித்தரிப்பில் கிராமத்தின் சாதிய அடுக்கு காண்பிக்கப் படுவதே இல்லை. கூலிகளாக செல்பவர்கள் தலித்கள் (கங்காணிகளில் சிலரும் தலித்களே) என்பது வெளிப்படையாக சொல்லப் படுவதில்லை என்ற குற்றச் சாட்டு வைக்கப் படுகிறது.

Dhansika, Adharvaa in Paradesi Movie Stills

திரைப்படம் என்பது ஒரு வெகுஜன ஊடகம். தணிக்கைக்கு உட்பட்டதொரு ஊடகமும் கூட. எனவே நாவல்களில் உள்ளது போன்ற தீவிரமான, யதார்த்தமான உண்மையான சமூக சித்தரிப்புகள் திரைப்படங்களில் சாத்தியமல்ல. அதுவும், தமிழகத்தில் உள்ளது போன்ற சூழலில், வெளிப்படையான சாதி அடையாளங்களை உரையாடல்களில், காட்சிகளில் காண்பிப்பது பிரசினைகளை உண்டாக்கலாம், தணிக்கை செய்யவும் படலாம். அதனால் அது தவிர்க்கப் பட்டிருக்கலாம் என்று கருத இடமுள்ளது. ஆயினும் நடிகர்களின் உடல் மொழி, சமிக்ஞைகள் போன்றவற்றை வைத்து படம் பார்ப்பவர்கள் சாதியத்தை ஊகித்து விட முடியும்.

ஊரை விட்டுப் போகும் அளவுக்கான கடும் பஞ்சம் கிராமத்தில் நிலவுவது அழுத்தமாகக் காண்பிக்கப் படவில்லை என்பது தான் இதை விட அர்த்தமுள்ள குற்றச் சாட்டு. அத்தகைய கிராமங்களின் வழக்கமான வறுமையும் அதே சமயம் குதூகலமான வாழ்க்கையும் கொண்ட ஒரு சூழலையே படம் சித்தரிக்கிறது. இதற்கு மாறாக, பஞ்சத்தின் கொடுமையை, அவதியை நேரடியாகக் காண்பித்திருக்கலாம்.

அடுத்த குற்றச் சாட்டு படத்தின் பிற்பகுதியில் வரும் மதமாற்ற டாக்டர் தம்பதிகள் பற்றியது. உண்மையில் இது தான் “முற்போக்கு வாதிகளை” மிகக் கடுமையாகக் கோபப் படுத்தியுள்ளது என்று தோன்றுகீறது. அவர்கள் அனைவரும் வரிசையாக இந்த ஒரே காரணத்தை வைத்து பரதேசி திரைப்படத்தையும், பாலாவையும் திட்டி நொறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படி என்ன உள்ளது அந்த சித்தரிப்பில்?

தோட்டத்தில் விஷக்காய்ச்சல் திடீரென்று பரவுகிறது. கொத்து கொத்தாக கூலிகள் செத்து விழுகிறார்கள். அங்கேயே உள்ள மருத்துவப் பயிற்சியற்ற லோக்கல் ”டாக்டர்” குரிசு செய்வதறியாது தவிக்கிறார். பார்வையிட வருகின்ற டாக்டர் பரிசுத்தம் முதலில் சில சுகாதார நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறார். பிறகு கூலிகளைக் கொத்துக் கொத்தாக கிறிஸ்தவத்திற்கு மதம் மாற்றுவதற்காக ஏசு அளித்த நல்வாய்ப்பாகவே கொள்ளை நோயினைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். அவரும் அவருடைய வெள்ளைக்கார மனைவியும் கிறீஸ்மஸ் அன்று “தன்னைத் தானே” என்று ஒரு ஏசு பாட்டுக்கு குத்துப்பாட்டு நடனம் ஆடுகிறார்கள். ரொட்டிகளை வீசியெறிகிறார்கள். தொழிலாளர்கள் முண்டியத்துக் கொண்டு அவற்றைப் பொறுக்குகிறார்கள். வெள்ளைக் கார மனைவி பீதியடைந்து கிடக்கும் கூலிகளின் நெற்றியில் சிலுவை வரைந்து அவர்களை ‘கடைத்தேற்றுகிறார்’… ஊழியம் முடித்துக் களைத்துப் போன தம்பதியர் அன்றிரவு வெள்ளையர்களின் படாடோப உல்லாச விருந்தில் கலந்து கொள்கிறார்கள்.

கிறிஸ்தவராக இருந்தாலும் டாக்டர் பரிசுத்தம் வெள்ளையர்களால் அருவருப்புடனேயே பார்க்கவும் நடத்தவும் படுகிறார். அங்கு அடிமைத் தனத்தின் இன்னொரு சித்திரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

”டாக்டர் பரிசுத்தம்” என்ற பாத்திரத்தின் மூலமாக இந்த நாவலை எழுதிய டேனியலையே பாலா அவமதித்திருக்கிறார் என்று பாலா மீது குற்றம் சாட்டுகிறார்கள் சில விமர்சகர்கள். நாவலின் படி அதில் வரும் டாக்டர் ஆபிரகாம் என்ற பாத்திரம் கூலிகளுக்கு மருத்துவ சேவை செய்வதாகவே சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளார்; அந்தப் பாத்திரம் நாவலாசிரியரின் சாயலைக் கொண்டே படைக்கப் பட்டது. எனவே இந்தப் படத்தில் வரும் டாக்டர் பாத்திரம் நாவலாசிரியர் டேனியலை அவமதிக்கிறது. இது பச்சைத் துரோகம் என்று தொடர்பு படுத்துகிறார்கள் குற்றம் சாட்டுபவர்கள். இது நாவலை மிக மோசமாகச் சிதைப்பதாகும் என்றும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

paradesi-3

முதலில், நாவலை அப்படியே படமாக்க வேண்டும் என்பது இயக்குனர் பாலாவின் நோக்கம் அல்ல. இந்தப் படத்தின் திரைக்கதை ஒரு கூட்டுக் கலவை என்பதை முன்பே பார்த்தோம். ஆனால் “inspired by” என்று போட்டதற்காகவாவது நாவலை முழுவதுமாக சிதைக்காமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற வாதத்தில் கொஞ்சம் நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் கொஞ்சம் நியாயம் தான்.

பாலா திட்டமிட்டுச் செய்தது இது என்று நான் நினைக்கவில்லை. நாவலை எழுதிய டேனியல் நல்லவர், மனித நேயர், தொழிலாளர்களின் நிலை கண்டு இரங்கி அவர்கள் உரிமைகளைப் பெற சங்கம் அமைத்தவர். ஆனால், படத்தில் காண்பிக்கப் பட்டது போன்ற “டாக்டர்”களும் அதிகம் பேர் இருந்தனர் என்பதற்கு வரலாற்றுச் சான்றுகள் உள்ளன. இரண்டாவது வகை ஆசாமிகளை மட்டுமே இந்தப் படத்தில் சித்தரிக்க வேண்டி வந்தது துரதிர்ஷ்டம்.. ஆனால் இதை சமன் செய்ய, நல்ல டாக்டர், கெட்ட டாக்டர் என்று இரண்டு பாத்திரங்களை உருவாக்கியிருந்தால் படம் சிடுக்காகி இருந்திருக்கும்.

தேயிலை எஸ்டேட்களில் வேலை செய்த தலித்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக மதம் மாற்றப் பட்டார்கள் என்ற அப்பட்டமான வரலாறு நம் கண் முன்னே உள்ளது. பசியிலும் நோயிலும் சோர்விலும் துவண்டு கிடந்த கொத்தடிமைகளின் ஆத்மாவை எப்படி அறுவடை செய்தது கிறிஸ்தவம்? மதமாற்ற டாக்டர்களும் மிஷனரிகளும் உள்ளே புகுந்திராமல் அது எப்படி நடந்திருக்கும்? இந்த நாவலில் அது இல்லாமலிருக்கலாம்.. ஆனால் கொள்ளை நோய்களின் போது மற்ற எல்லா இடங்களிலும் கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் – டாக்டர்கள் கூட்டணி எப்படி நடந்து கொண்டது என்பது பற்றி அவர்களே எழுதி வைத்த பல பிரிட்டிஷ் காலகட்டத்திய குறிப்புகள் உள்ளன.

உதாரணமாக, 1923ல் கத்தோலிக்க சர்ச் வெளியிட்ட India and its Missions என்ற நூலில் உள்ள ஒரு கட்டுரையின் தலைப்பு Spiritual Advantages of Famine and Cholera (“பஞ்சம் மற்றும் காலராவின் ஆன்மிக சாதகங்கள்”). இக்கட்டுரையில், பாண்டிச்சேரியின் ஆர்ச் பிஷப் ஐரோப்பாவில் இருக்கும் தன் உயர் அதிகாரிக்கு எழுதிய கடிதத்தின் ஒரு பகுதி கொடுக்கப் பட்டுள்ளது. ஆர்ச் பிஷப் எழுதுகிறார் –

“பஞ்சம் பெரும் அற்புதத்தையும், மகிமையையும் கொண்டு வந்திருக்கிறது. போதனைக்காக வரும் மாணவர்கள் நிரம்பி வழிகின்றனர்; ஞானஸ்னான நீர் ஓடையாக வழிந்தோடுகிறது. அதில் தவிக்கும் பரதேசி ஈசல்கள் கூட்டம் கூட்டமாக பரமண்டலத்தை நோக்கிப் பறந்து வருகின்றன (“starving little tots fly in masses to heaven”). மருத்துவமனையே விசுவாசிகள் கூட்டமாகி விடுகிறது. நெடுஞ்சாலைகளிலும், முனைகளிலும் நின்று அவர்களை வற்புறுத்தி அழைத்து வர வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அவர்கள் தாமாகவே வருகிறார்கள்!”

கிராமங்களிலும், நகரங்களிலுமே இத்தகைய நிலை இருந்தது என்றால், தேயிலைத் தோட்டங்களில் என்ன நடந்திருக்கும் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.

அந்த மதமாற்ற நிகழ்வுகளையும் கட்டாயம் இந்தப் படத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று பாலா யோசித்திருக்கிறார் . ‘ரெட் டீ’ நாவலில் இல்லா விட்டாலும் அவர் வேறு ஏதாவது நூல்களில் இது குறித்துப் படித்திருக்கலாம். அல்லது போன தலைமுறை ஆட்களிடம் கேட்டிருக்கலாம். ஒரு திரைப்பட இயக்குனராக, மதமாற்றம் குறித்த காட்சிகளையும் இந்தப் படத்தில் இணைப்பதற்கு அவருக்கு முழு படைப்புச் சுதந்திரம் உள்ளது.

மதமாற்றம் குறித்த நிகழ்வுகளும் வர்ணனைகளும் ரெட் டீ நாவலில் ஏன் இல்லை என்று அடுத்த கேள்வி வருகிறது. அதைப் பற்றி நாம் ஒன்றும் விமர்சிக்க முடியாது. ஏனென்றால், அது நாவலை எழுதிய பி.ஹெச்.டேனியலின் படைப்பு சுதந்திரத்தைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துவது போலாகும்.. அவரே ஒரு கிறிஸ்தவர் என்பதால் மதமாற்றமே தலித்களின் விடுதலைக்கான தீர்வு என்று முழுமையாக நம்பியிருந்திருக்கலாம், எனவே அது குறித்து மௌனம் சாதித்திருக்கலாம் என்று ஊகிக்க இடமிருக்கிறது. காலனிய அரசாட்சியின் ஒட்டுமொத்தமான பரந்த சித்திரத்தை வைத்துப் பார்த்தால், ஒரு டாக்டராக, டேனியலே கூட மதமாற்ற சங்கிலியின் ஒரு கண்ணீயாக விளங்கியிருக்கிறார் என்று நமக்குப் புரியும்.

paradesi-4எனவே, பாலாவின் ஒரு தலைப் பட்சத்தை “துரோகத்தை” பேசும்போது, டேனியலின் ஒருதலைப் பட்சத்தையும் நாம் பேசித் தான் ஆக வேண்டும். படைப்புச் சுதந்திரம் என்று வரும்போது இருவரது படைப்புச் சுதந்திரத்தையும் மதிக்க வேண்டும். ஆனால் விமர்சிக்கும் அறிவு ஜீவிகள் இதை வசதியாக மறந்து விடுகிறார்கள்.

இன்னொரு சாரார், மதமாற்றத்தைக் காண்பித்து கிறிஸ்தவத்தைக் கேவலப் படுத்துவதற்காகவே இந்தப் படத்தை பாலா எடுத்திருக்கிறார் என்று ஒரே போடாகப் போடுகிறார்கள்! இது மிகைக் கூற்று. பரதேசி படத்தில் அது ஒரு இழை, அவ்வளவே. அதுவும் மையமான இழை அல்ல. ஆனால் அந்த மதமாற்றத்தின் பின் இருந்த குரூரத்தை கோமாளித் தனமான பாத்திரங்கள் மூலம் சித்தரித்ததில் பாலாவின் கலைத்திறனும் கைவண்ணமும் தெரிகிறது. தமிழ் நாட்டில் சுவிசேஷக் கூச்சல் போடும் பல பாதிரிகளின் பிம்பத்தை இந்த கேரக்டரில் தமிழர்கள் இனி அடையாளப் படுத்தும் படி அது அமைந்து விட்டது. ஒருவேளை இது தான் குற்றம் சாட்டுபவர்களைக் கடுப்பேற்றுகிறதோ என்னவோ?

காலனியத்தின் குரூரம் என்பதும் அதன் விளைவுகளும் சாதாரணமானதல்ல. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட நாட்டின் வளங்களை நேரடியாக சுரண்டுவதுடன் மட்டும் அது நின்று விடுவதில்லை. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட மக்களினத்தின் கூட்டு மனதில் மிக மோசமான பிளவுகளையும், பரஸ்பர அவநம்பிக்கைகளையும், பகைமைகளையும், ரணங்களையும் ஆறாத வடுக்களாக விட்டுச் செல்கிறது அது. காலனியத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட எல்லா தேசங்களிலும் சமூகங்களிலும் இந்த வடுக்களை ஆற்றுவதும், காலனிய அடிமை மனநிலைகளைத் துறப்பதும் நீண்ட காலச் செயல்பாடுகளாக நடந்து கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு வணிக ரீதியான திரைப்படம் என்ற வகையிலேயே அது குறித்த வரலாற்று உணர்வை அளிப்பது தான் ’பரதேசி’யின் வெற்றி. அதுவே முக்கியமானதொரு படமாக இப்படத்தை ஆக்குகிறது.

நீதிக்கட்சியின் மறுபக்கம் – 03

முந்தைய பகுதி

நீதிக்கட்சியில் இருந்தவர்கள் யார் – யார்?

“சூத்திரர்கள்… பிராமணர்களிடம் காட்டும் பகைமையைவிட அதிகமாகத் தீண்டாதவர்களிடம் பகைமை காட்டுகிறார்கள். உண்மையில் இந்து சமூக சாதி முறையின்மீது தாழ்த்தப்பட்டோர்கள் தொடுக்கும் தாக்குதலை முறியடிக்கும் காவற்படையாகச் செயல்படுகிறவர்கள் சூத்திரர்களே… சூத்திரர்கள் பிராமணர்களைக் கீழே தள்ள விரும்பினாலும், தாழ்த்தப்பட்டோர்கள் தங்களுடைய நிலைக்கு உயர்ந்து விடுவதை விரும்பவில்லை – இந்தியாவின் ஆட்சி பிரிட்டிஷாரிடம் இருந்தாலும் நிர்வாகம் (ஆதிக்க சாதி) இந்துக்களால் நடத்தப்பட்டது.  நகரம் முதல் கிராமம் வரை (ஆதிக்க சாதி) இந்துக்களின் பிடியில் உள்ளது.”

பேரறிஞர் அம்பேத்கர்
அம்பேத்கர் நூல்தொகுப்பு – 9, பக். 174 – 158.

நீதிக்கட்சியில் இருந்தவர்கள் யார் யார் என்பதைப் பார்த்தாலே அது தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் நலனுக்கு – முன்னேற்றத்திற்குத்  தொடங்கப்பட்டது அல்ல என்பதை நாம் திட்டவட்டமாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

458px-justice_party_1923

இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் தனது அரசியல் ஆட்சியை அந்தக் காலத்தில் விஸ்தரித்து வந்தது கிழக்கிந்திய கம்பெனி.  தன் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் நபர்களைப் பொறுக்கி எடுத்து, அந்தப் பகுதிகளில் இருந்த விவசாயிகளிடமிருந்து நிலவரியை வசூலிக்கும் அதிகாரத்தை அவர்களுக்கு கிழக்கிந்திய கம்பனி அளித்தது.  இந்த நபர்கள் தனக்குச் செலுத்த வேண்டிய குறிப்பிட்ட தொகையையும் பிரிட்டிஷ் சர்க்கார் நிர்ணயித்தது. அதை ஆண்டுதோறும் அவர்கள் செலுத்திவந்தால் போதும். இந்தத் தொகைக்குப் பெயர் ‘‘பேஷ்குஷ்’’.

இங்கனம் நியமிக்கப்பட்டவர்கள் விவசாயிகளிடம் தங்களுக்கு இஷ்டமான அளவு பணமாகவோ அல்லது பொருளாகவோ வசூலித்துக் கொள்ளலாம்.  மேலும்,  விவசாயிகளிடம் நிலத்தை ஒப்படைக்காமல், ஒரு பெரும்பகுதி நிலத்தைச் சொந்த சாகுபடி என்ற பெயரால் வைத்துக் கொள்ளவும் இவர்களுக்கு அனுமதி உண்டு.  இவர்களுக்குப் பெயர் ‘ ஜமீன்தார்’,  ‘மிட்டாதார்’,  ‘தாலுக்தார்’ என்பவையாகும்.

இந்த உரிமைகளை வைத்துக்கொண்டு அவர்கள் மேலும் மேலும் விவசாயிகளைக் கொடுமைப்படுத்தினர். ‘பேகார் வெட்டி’ என்ற பெயரால் விவசாயிகள் இந்த ஜமீன்தார் இட்ட வேலையைக் கூலி ஒன்றும் இல்லாமல் செய்தாக வேண்டும்.  இவ்வித கொடுமைகள் பல உருவங்களை எடுத்தன.

விவசாயிகள் வீட்டிலிருந்த மாடு முதன் முதலில் போடும் கன்றை ஜமீன்தாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். ஜமீன்தார் வீட்டில் நடக்கும் திருமணங்கள் முதலிய சடங்குகளுக்கு விவசாயிகள் பால் முதலியவற்றை இனாமாக வழங்க வேண்டும்.  காலப்போக்கில் விவசாயி திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமெனில் ஜமீன்தாரின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும் என்றெல்லாம் இது விரிவடைந்தது.

இப்படிப்பட்ட வசூல்களுக்கு ஜமீன்தார்கள் குண்டர் படைகளை வைத்திருந்தனர். ஆரம்பத்தில் சர்க்காரின் சார்பாக விவசாயிகளிடத்தில் வரி வசூலிக்கும் காண்ட்ராக்டர்களாக நியமிக்கப்பட்ட இந்த ஜமீன்தார்கள் காலப்போக்கில் அந்த நிலங்களுக்குச் சொந்தக்காரர்களாகவே கருதப்பட்டார்கள். குடியானவர்களை எந்த சமயத்திலும் அவர்கள் நிலத்தைவிட்டு வெளியேற்றும் அதிகாரமும் அவர்களிடம் இருந்தது.

300px-justice_party_1920sஜமீன்தார்கள் செய்யும் கொடுமைகளுக்கு பிரிட்டிஷ் சர்க்காரின் போலீசும், நிர்வாக இயந்திரமும் உதவி செய்து வந்தன. இந்த ஜமீன்தார்களும் அவர்களுடைய ஆதரவில் வாழ்ந்தார்கள்.  தங்களை ஆதரிக்கும் பிரிட்டிஷ் சர்க்காருக்கு விசுவாசிகளாகவும், இந்த சர்க்கார் வாழையடி வாழையாக இந்த நாட்டில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என விரும்புபவர்களாகவும் இவர்கள் வாழ்ந்தனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு இவர்கள் விசுவாசமாக இருந்ததற்காக இவர்களில் பலருக்கு ‘மகாராஜா’, ‘ராஜா’, ‘நவாப்’ போன்ற பட்டங்கள் பிரிட்டிஷ் சர்க்காரால் வழங்கப்பட்டன.

இந்த ஜமீன்தார் முறையைத் தவிர  ‘ரயத்துவாரி – நிலவரி அமைப்பு’ என்ற முறையும் இருந்து வந்தது. 1803 ஆம் ஆண்டு சென்னை ராஜதானியில் கவர்னராக இருந்த லார்டு மன்றோ இந்த முறையை ஏற்படுத்தினார்.  நிலத்திற்குச் சொந்தமான விவசாயிகள் நேரடியாக சர்க்காருக்கு நிலவரி செலுத்த வேண்டும் என்பதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட முறை இது.

ஆனால் நிலம் யாருக்குச் சொந்தம், ஒரு குறிப்பிட்ட நபருக்கு எவ்வளவு நிலம் சொந்தம் என்பதற்கு சர்க்காரிடம் கணக்கு ஒன்றும் கிடையாது. இதை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் தாசில்தார்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. அந்தத் தாசில்தார்கள் தங்களுக்குப் பணம் (லஞ்சம்) கொடுத்தவர்களுக்கு அவர்கள் கொடுத்த லஞ்சப் பணத்திற்கேற்ப நில அளவை நிர்ணயித்தார்கள். அதைப் போலவே, கிராமங்களில் இருந்த பல முரடர்களுக்கும், சண்டியர்களுக்கும் பயந்து அவர்கள் தங்களுக்குச் சொந்தம் எனக் கூறும் இடங்களை அவர்களுக்குச் சொந்தமாக்கிவிட்டார்கள்.

உதாரணமாக, தஞ்சை மாவட்டத்திலிருந்த ஒரு சண்டியர், அந்த ஊர் தாசில்தாரை ஒருநாள் முழுவதும் குதிரை மீது சவாரி செய்யச் சொன்னாராம். அந்தக் குதிரை போகும் வழி பூராவும் கற்கள் நாட்டப்பட்டு அதற்குட்பட்ட பிரதேசம் பூராவும் அவருக்குச் சொந்தமாக்கப்பட்டதாம்.

இந்த ரயத்துவாரி முறை அமுலாக்கப்பட்ட போது ஆந்திராவில் பெருவாரியாக ஜமீன்தாரிமுறை இருந்து வந்தது. தமிழ்நாட்டில் அனேகமாக எல்லா மாவட்டங்களிலும் – ராமநாதபுரம் ராஜா, சிவகங்கை ராஜா, மற்றும் சேத்தூர், சாப்டூர் – போன்ற பல இடங்களிலும் ஜமீன்தார்கள்தான் இருந்து வந்தனர். இங்கனம் ஜமீன்தாரி முறை இருந்த போதிலும், தமிழ்நாட்டில் பெரும்பகுதி ‘ரயத்துவாரி’ முறைக்கே உட்பட்டிருந்தது. இந்த ‘ரயத்துவாரி’ முறைக்கு உட்பட  நிலச்சொந்தக்காரர்களுக்கு ‘மிராசுதார்கள்’ என்று பெயர்.

கொஞ்ச நிலம் வைத்துக்கோண்டிருக்கக் கூடிய குடும்பங்கள் மட்டுமே நிலத்தை உழுது சாகுபடி செய்யும். அதிக நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரர்கள் ஆகிவிட்ட மிராசுதாரர்கள் பெரும்பகுதி நிலத்தைக் கட்டு குத்தகைக்கோ அல்லது வார குத்தகைக்கோ விவசாயிகளிடம் விடுவார்கள். அந்த விவசாயிகளுக்கு நிலத்தில் எந்த விதமான உரிமையும் கிடையாது. நிலச்சொந்தக்காரர்கள் இஷ்டப்பட்ட சமயத்தில் விவசாயிகளை வெளியேற்றி வேறு விவசாயிக்கு அந்த நிலத்தைக் கொடுக்கலாம்.

இப்படிப்பட்ட நிலைமையின் காரணமாக நிலத்தைத் தவிர பிழைப்பதற்கு வேறு தொழில் இல்லாத நிலையில், பாடுபடும் விவசாயிகளிடையே குத்தகைக்கு நிலம் எடுத்துக்கொள்வதற்காக போட்டி வளர்ந்தது இயல்பு.  இதனால் இந்தப் போட்டியில் வெல்வதற்காக ஒரு வேலையும் செய்யாத நிலச் சொந்தக்கார மிராசுதாரர்களுக்கு  நிலத்தில் விளைந்ததில் 80.85 விழுக்காடு குத்தகை கொடுக்க வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டது.

இதைத் தவிர கொஞ்ச நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருந்து நிலத்தைச் சாகுபடி செய்யும் குடும்பங்கள் கந்து வட்டிக்குக் கடன் வாங்கிக் கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. அந்த நிலங்களைக் கடன் கொடுத்தவர்களே வாங்கிக் கொண்டார்கள். இவ்விதம் இந்த ரயத்துவாரி முறையில் நிலங்கள் சில நபர்கள் கையில் குவியத் தொடங்கின.

இந்த மிராசுதாரர்களில் பலர் நிலத்தை விவயாயிகளிடம் குத்தகைக்கு விடாமல், கூலிகளை அமர்த்தி சொந்த சாகுபடி என்ற பெயரால் பண்ணைகளை நடத்தி வந்தனர். இந்தப் பண்ணைகளில் வேலை செய்யும் கூலிகளின் நிலைமையோ படுமோசமானது.

இவ்வாறு அநியாயக் குத்தகை மூலமாக விவசாயிகளையும்,  அநியாயக் கூலியின் மூலமாக பண்ணைக்கூலிகளையும் கொள்ளையடித்து வந்த அந்தப் பெரு மிராசுதார்கள் பிரிட்டிஷ் சர்க்காரை நீடூழி வாழ வேண்டும் என்று விரும்பியது இயற்கையே.

இவர்களைத் தவிர பிரிட்டிஷ் கம்பெனிகளுக்காக இங்கே விளைந்த பருத்தி, கடலை போன்ற மூலப்பொருட்களை உள்நாட்டில் வாங்கி ஏற்றுமதிக்காக விற்ற தரகு வியாபாரிகளும் உண்டு. அதே போன்று பிரிட்டிஷ் கம்பெனிகள் இந்த நாட்டில் விற்பனைக்காக இறக்குமதி செய்த துணி போன்ற பொருட்களை வினியோகம் செய்யும் தரகு வியாபாரிகளும் இருந்தனர். பிரிட்டிஷ் சர்க்கார் இந்த நாட்டில் என்றென்றைக்கும் நிலைத்து இருக்கவேண்டும் என்றுதானே இவர்கள் விரும்புவார்கள் ?

இப்படி ஆங்கிலேயர்களுடைய பேராசைக்காகவும், தங்களுடைய பேராசைக்காகவும் மற்றவர்களைக் கொடுமைப்படுத்திய ஜமீன்தார்கள், மிட்டாமிராசுதாரர்கள், பண்ணையார்கள், ராஜாக்கள் தான் நீதிக்கட்சியில் இருந்தனர்.

இந்தக் கட்சியின் தலைவர்களின் பட்டியலைப் பார்த்தாலே இந்த உண்மை தெளிவாகும்.

அன்றைய சென்னை ராஜதானியில் இருந்த ஆந்திரா, ஒரிசா பகுதிகளில் இருந்த அநேகமாக எல்லா ஜமீன்தார்களும் ஜஸ்டிஸ் கட்சியில் இருந்தனர்.  (தற்சமயம் ஒரிசா மாநிலத்தில் இருக்கின்ற) கஞ்சாம், கோரக்பூர் மாவட்டங்களில் இருந்த

கல்லிக்கோட் ராஜா,
பர்ஐம்பூர் ராஜா,
பர்லாக்கிமிடி ராஜா,
சின்னக்கிமிடி ராஜா,

ஆந்திரா பகுதியில் இருந்த

பொப்பிராஜா,
பிட்டாபுரம் ராஜா,
செல்லப்பள்ளி ராஜா,
பொப்பிலி ராஜா,
தேபுரேல் ராஜா,
வெங்கிடகிரி ராஜா

போன்ற ஜமீன்தார்கள் ஜஸ்டிஸ் கட்சியில் பிரமுகர்களாக இருந்தனர். இதற்கு விதிவிலக்காக விஜயநகர மகாராஜாவும் நூஜ்வீட்  ஜமீன்தாரும் இருந்தனர்.

தமிழ்நாட்டில் ராமநாதபுரம் ராஜா, சிவகங்கை ராஜா, சேத்தூர், சாப்டூர் முதலிய பல ஜமீன்தார்களும் ஜஸ்டிஸ் கட்சியில் இருந்தனர். சில ஜமீன்தார்கள் அரசியலில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளாமல் இருந்தனர்.

இந்த ஜமீன்தார்களைத் தவிர தமிழ்நாட்டில் இருந்த பல பெரிய மிராசுதார்கள் ஜஸ்டிஸ் கட்சிப் பிரமுகர்களாக இருந்தனர். உதாரணமாக, தஞ்சை மாவட்டத்தில் இருந்த நெடும்பலம் சாமியப்ப முதலியார், பன்னீர் செல்வம், மதுரை மாவட்டத்தில் உத்தமபாளையம் பி.டி. ராஜன், பட்டிவீரன்பட்டி டபிள்யூ.பி. சௌந்திர பாண்டிய நாடார், திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் மேடைதளவாய் முதலியார் போன்றோர்.

இவர்களைத் தவிர சென்னை பி.தியாகராயசெட்டியார், விருதுநகர் வி.வி.ராமசாமி நாடார் போன்ற தரகு வியாபார பிரமுகர்களும் ஜஸ்டிஸ் கட்சிப் பிரமுகர்களாக இ300px-justice_party_1930sருந்தனர்.

எனவே, ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் தலைமை அன்றைய சென்னை ராஜதானியில் ஆந்திரப் பகுதியிலும் தமிழ்நாட்டுப் பகுதியிலும் இருந்தவர்களால் ஆனது. தங்களுடைய சுரண்டலுக்கு பிரிட்டிஷ் ஆட்சியைப் பாதுகாவலனாகக் கொண்டிருந்த நிலபிரபுக்களையும்,  ஆங்கிலக் கம்பெனிகள் இந்தியாவில் அடித்த கொள்ளையில் பங்கு கொண்ட தரகு வியாபாரிகளையும் கொண்டதாகவே இந்தத் தலைமை திகழ்ந்தது.

இவர்கள் மட்டுமின்றி சிலோன், பர்மா, மலேசியா, தாய்லாந்து, இந்தோ – சைனா (இன்று வியட்நாம், லாவோஸ், கம்போடியா ஆகிய நாடுகளைக் கொண்டது) போன்ற காலனி நாடுகளில் வட்டிக் கடைகள் வைத்து அநியாய வட்டி வாங்கி கொள்ளையடித்தவர்களும் இந்தக் கட்சியில் இருந்தனர்.

இவர்களைத் தவிர டாக்டர் டி.எம்.நாயர், டாக்டர் சி.நடேச முதலியார், சர். ராமசாமி முதலியார் போன்ற பிரிட்டிஷ் சர்க்காரின் செல்லப்பிள்ளைகளும் இந்தக் கட்சியில் இருந்தனர். இவர்களுக்கு ‘சர், திவான், பகதூர், ராவ்பகதூர்’ போன்ற பட்டங்களை பிரிட்டிஷ் சர்க்கார் அளித்திருந்தது.  (ஆதார நூல் : ஆரியமாயையா திராவிட மாயையா?  விடுதலைப்போரும்  திராவிட இயக்கமும் பக்-14)

இப்படி மக்களை சுரண்டிக் கொள்ளையடித்த கொள்ளைக் கும்பல்களின் மொத்தக் கூட்டமைப்புதான் நீதிக்கட்சி. அன்று கொத்தடிமைகளாக இருந்தவர்கள் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் தான். அவர்களை முன்னேற விடாமல் அடிமைப்படுத்திச் சுரண்டியே வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டிருந்தவர்கள் நீதிக் கட்சியினர் தான். இவர்களா தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு என்று நீதிக்கட்சியை ஆரம்பித்தனர் ?

நீதிக்கட்சியைச் சேர்ந்த யாரும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காகப் போராடவில்லை. உண்மையிலேயே தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காகப் போராடியவர்கள் பற்றி இங்கு சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

கொங்கு நாட்டு ஆர். வீரையன் (1886-1938)

இவர் 1886ல் கோயம்புத்தூர் குக்கிராமமொன்றில் பிறந்தார். இளமைக் கல்வியை சிக்கலின்றி முடித்தார். புறநகரங்களிலே பொதுப்பணத்தாலும் அரசாங்கச் சலுகைகளாலும் நடத்தப்படுகிற பள்ளிகள் பழங்குடி மாணவர்களைச் சேர்க்க மறுப்பதையும், தவறிச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டால் தனி இடங்களில் அமர்த்தப்படுவதையும் மிக வன்மையாக கண்டித்தார். இந்த அவலக் கேட்டிலிருந்து விடுபட தெருத்திண்ணைகளிலும், மரத்தடிகளிலும் சிறு பள்ளிகளை தொடங்கி வைத்து, வன்கொடுமைகளை உடனடியாக அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்கு கொண்டு வந்து உடனேயே தீர்வு காணுவதில் முனைப்பாகப் பணியாற்றினார்.

பழங்குடி மக்கள் அஞ்சலகத்திற்குள் செல்லக்கூடாது, பொதுப்பாதையில் நடக்கக்கூடாது என்ற கட்டுத்திட்டங்களை மீறிப் பலரை அழைத்துக் கொண்டு சென்று பலமுறை விதியோடு விளையாடினார்.

வீதியோரங்களில் வீடமைத்து வாடும் ஏழை எளியோருக்கு உரியவிடத்தில் நிலந்தந்து ஆதரிப்பது ஆளுவோருடைய கடமை என்பதை அன்றைய அரசாங்கத்திற்கு ஓயாமல் உணரச்செய்தவர். ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தை அச்சுறுத்தியும் அடித்தும் கூலி தராமல் வேலை வாங்கும் கொடிய பழக்கத்தை ஆட்சியாளர் கவனிக்காமலிருக்கும் போக்கினை வன்மையாக கண்டித்து அவற்றிற்குப் பரிகாரம் தேடியவர்.

இவர் 1924ல் சென்னை சட்டமன்ற உறுப்பினராகத்  தெரிந்தெடுக்கப்பட்டார். தீண்டாமையால் விளையும் கொடுமைகளை நீக்க சட்டமன்றத்தில் சிறப்பாகவும்,  குறிப்பாகவும் பாடுபட்டார். தேர்தல் நேரங்களில் ஊர்ச்சாவடிகளுக்குள் பழங்குடி மக்கள் போக முடியாமை, உயர்த்தப்பட்டோர் பழங்குடி மக்களின் குடிசைகளை எரிப்பது, கால்நடைகளைக் கொல்வது போன்ற கொடுமைகளை அவ்வப்போது அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்து தீர்வு காணுவார்.

ராவ் பகதூர் வி.ஐ. முனுசாமிப்பிள்ளை (1899-1955)

தாவர உற்பத்தி அலுவலகத்தில் அதிகாரியாக பணியாற்றினார். காலச்சூழ்நிலையால் சமுதாய அரசியல் போன்ற துறைகளில் இறங்கும் கட்டாயத்திற்குள்ளானார்.

1926லிருந்து 1937வரை அவர் தொடர்ந்து சென்னை மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்தார். இவரது நேர்மையான உழைப்பும் உண்மையான தியாகமும் இவரைப் பல்வேறு அமைப்புகளில் பங்குபெறச் செய்தன. உதகை மாவட்ட ஆட்சியின் தலைவராகவும் மாவட்ட கல்வி வளர்ச்சிக் குழுவின் தலைவராகவும் செயல்பட்டார். சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் தொடர்ந்து ஆறு ஆண்டுகள் உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார். கோவை, நீலகிரி மாவட்டங்களின் கல்வித்துறைகளின் தலைவராகவும், விவசாய மன்றங்களின் செயலாளராகவும்,  கூட்டுறவு நிலையங்களில் தலைவராகவும் இருந்திருக்கிறார்.

1933ல் நடைபெற்ற வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற பூனா ஒப்பந்தத்தில் பழங்குடி மக்களின் சார்பாகக் கையெழுத்திட்ட தலைவர்களில் இவரும் ஒருவராவார். பழங்குடி மக்கள் உரிமைக்காக, குறிப்பாக அரசியலில் தனி உரிமை பெறுவதிலே இவர் பேரார்வம் காட்டினார். பழங்குடி மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கும், பொதுவாக நாட்டின் நலனிற்கும் மிகச் சீரிய வகையில் திட்டங்களை தந்துள்ளார்.

முதுபெரும் தலைவரான ஆர். சீனிவாசன் போன்றோர்களோடு இவர் இணைந்து பணியாற்றியுள்ளார். இந்தியா முழுவதிலும் சென்று மாநாடுகளில் கலந்துகொண்ட, பல்வேறு தொண்டுகளில் ஈடுபட்டு இந்தியா முழுவதும் அறிமுகமான தமிழகத் தலைவர்கள் ஒரு சிலரில் இவரும் ஒருவராவார்.

1938ல் சென்னை மாநில அமைச்சரவையில் விவசாயத்துறை அமைச்சராக சிறந்த முறையில் பணியாற்றியுள்ளார். 1950லிருந்து 1955 வரை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக சிறப்பாகத் தொண்டாற்றிக் கொண்டிருக்கும்போதே இயற்கை எய்தினார்.

ராவ் சாகேப் எம்.சி. மதுரைப்பிள்ளை (1880 – 1935)

எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து உண்மை உழைப்பாலும் நல்ல பண்பாலும் செல்வந்தரானார். ஏழை எளிய பட்டியல் வகுப்பு மக்களின் நலனிலே அதிக ஆர்வத்தோடு செயல்பட்டு எளிய தொழிலாளர்களின் முன்னேற்றத்தில் தீவிரமாக பங்கேற்று பணியாற்றினார். சென்னையில் பொதுவாக விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒரு சில செல்வந்தர்களில் இவரும் ஒருவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

1921ல் பக்கிங்ஹாம் கர்நாடிக் தொழிற்சாலையில் கதவடைப்பு ஏற்பட்டது. முதலாளி-தொழிலாளி என்ற வகையில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினை சாதிச்சண்டையாக உருவெடுத்தது. இதனை புளியந்தோப்புக் கலவரம் என்று குறிப்பிடுவார்கள். இந்த வேலை நிறுத்தத்தினால் துயர வாழ்க்கைக்குப் பலியான திராவிடர்-ஆதிதிராவிடர் ஆகிய இரு தரப்பினர்களையும் தலைவர் மதுரைப் பிள்ளை சமமாக பாவித்து உணவும், பணமும் கொடுத்து ஆதரவு தந்தார்.

1925ல் இவர் சட்டமன்ற உறுப்பினாராக நியமிக்கப்பட்டார். அங்கும் அவர் தனித்து நின்றே பணியாற்றினார். ஒரு சில சமயங்களில் முதுபெரும் தலைவர் சீனிவாசனாருடன் இணைந்து பணியாற்றியுள்ளார். பக்தியில் மிகுந்த ஈடுபாடுகொண்ட இவர் அரசியல் அதிகாரமானது பழங்குடி மக்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் தணியாத ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். தனித்தொகுதி தேர்தல் முறையைவிட கூட்டுத் தொகுதி முறையே சிறந்தது என இவர் ஆரம்பத்தில் கருதினார்.

சமுதாய நன்மைக்காக, திராவிடர், ஆதிதிராவிடர் ஆகிய இரு தரப்பினரையும் ஒரே மேடையில் பலமுறை கூட்டியிருக்கிறார். ஏழைப் பிள்ளைகள் கல்வி கற்பதற்கு பணம், உடை, இருக்க இடம் போன்றவைகளைத் தந்து உற்சாகப்படுத்தினார். இவர் நகர மன்ற உறுப்பினராகவும் சில காலம் தொண்டாற்றியுள்ளார்.

பண்டிதமணி ஜி. அப்பாதுரையார்  (1890-1962)

இலக்கியத்தில் மூழ்கி புராண இதிகாசங்களில் திளைத்து, வரலாறு உணர்ந்து தருக்க ரீதியில் ஆதாரங்களோடு வாதிட்ட உண்மையான பகுத்தறிவுவாதிகள் தமிழகத்தில் மிகக்குறைவு. அவர்களில் சிறந்தவர் பண்டிதமணி ஜி. அப்பாதுரையார். அவர் வாதத்தில் அன்றைய காலத்து தூயதமிழ் இணைந்தோடும்.  கருத்தில் தரம் தெரியும். திறன் பேசும். அறன் ஒளிரும்.  சிந்தனையிலே உணர்வு பொங்க, சிந்தையிலே உறக்கத்தை  உதறி செயலிலே வீரத்தை காட்டி வாழ்ந்தார் அப்புலவர் பெருமகனார்.

இவர் 1890ல் கொங்கு நாட்டில் பிறந்து கோலாரில் வளர்ந்தார். தமிழ் ஆர்வமும் அறிவும் பெற்று பண்டிதரானார். இளமையிலேயே கழைக்கூத்து, மாந்திரீகம், பில்லி, சூனியம் போன்றவைகளில் நாட்டங்கொண்டிருந்தார் என்பார்கள்.

1907ல் இவர் வாழ்க்கையில் பெரும் மாறுதல் ஏற்பட்டது. இதற்கு சென்னை ராயப்பேட்டையிலிருந்து தமிழகத்து முதல் பகுத்தறிவுவாதியான தண்டமிழ் செல்வன் பண்டித க. அயோத்திதாச தம்ம தாயகா அவர்களால் வெளியிடப்பட்டு வந்த தமிழன் பத்திரிகையும், அயோத்திதாசரின் எண்ணற்ற விளக்க கூட்டங்களே இம்மாற்றத்திற்குக் காரணமாகும். சமயம், சமுதாயம், இலக்கியம் ஆகிய துறைகளில் வல்லவர்களோடு வாதிட்டு வெற்றிக் காணுவது இவருக்கு கைவந்த கலையாக இருந்தது.

ஆரம்ப காலத்தில் கிறுத்தவ சமயத்தை ஏற்றிருந்த இவர் 1911ல் தமது 21 வயதில் பௌத்த நெறியை தழுவினார். இதில் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டு இளைஞர் பௌத்த சங்கத்தை கோலார், வேலூர், சென்னை, செங்கற்பட்டு போன்ற இடங்களில் ஏற்படுத்தினார். சிறுநூல்கள் பல எழுதினார். எண்ணிலடங்கா அரிய கூட்டங்களை நடத்தினார்.

1912லிருந்து திராவிடன், நவசக்தி, விலாசினி, குடியரசு போன்ற பத்திரிகைகளிலும் சிறப்பாக தமிழன் பத்திரிகையிலும் பல்வேறு வகையான அரிய கட்டுரைகளை எழுதிப் புகழ்பெற்றார்.

1917ல் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்ட் குழுவினருக்கு சமுதாய நிலையை விளக்கியது, 1924ல் காந்தியடிகளோடு சமுதாயச் சீர்திருத்தத்தைப் பற்றி வாதிட்டது ஆகியவை இவரது வாழ்வில் குறிப்பிடத்தக்கவை. 1926லிருந்து பள்ளி ஆசிரியராகவும், கோலார் ‘தமிழன்’ பத்திரிகை ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார். புத்தர் அருளறம் என்ற நூலினைப் படைத்துள்ளார். 1930லிருந்து 1955 வரை அவர் செய்த தொண்டு மகத்தானதாகும்.

“எங்களுக்கெல்லாம் முன்னரே பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரம் செய்து மக்களைத்  திருத்தியவர் இவர்” என்று அன்னாரது நீத்தார் நினைவு நாளில் ஈ.வே.ரா பேசியது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

சுவாமி சகஜானந்தர் (1891 -1958)

1891ல் வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் பிறந்தார். சமத்துவக் கொள்கையிலும் தன்னலமற்ற பணியிலும் ஆழ்ந்த பற்றுள்ளவராய் வாழ்ந்தார். தமிழ் மொழியில் புலமையும், வேதம், வேதாந்தம் மற்றும் பல கலைகளிலும் ஆழ்ந்த பயிற்சியும் பெற்ற பின்னரே அவர் சமுதாய தொண்டினை மேற்கொண்டார்.

வேதங்களில் கோயில் வழிபாடு பற்றி ஏதும் குறிப்பிடப்படவில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டிய அவர், பழங்குடியினர் கோயிலினுள் நுழைவதால் மூர்த்தா அல்லது மூர்த்தியின் புனிதம் சீரழிந்துவிடும் என்னும் நம்பிக்கையை இகழ்ந்தார். இந்த மூட நம்பிக்கைக்கு வேதங்களில் ஆதாரமில்லை என்றும் எடுத்துக்காட்டினார்.

மேலும் தன் இன மக்களுக்காக பல ஆயிரம் ரூபாய் செலவில் ஒரு கோயிலை கட்டினார். சிதம்பரத்தில் நந்தனார் மடத்தை நிறுவி மற்றவர்களைப்போல தாமும் ஒரு மடத்தை நிறுவ முடியும் என்பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

கல்விப்பணி: ஆன்மிகத்தெளிவு பெறவும் ஆத்மா உயர்வு அடையவும் கல்வி இன்றியமையாதது என்பது அவரது கருத்து. வேதம், வேதாந்தம், வரலாறு, இலக்கியம் ஆகியவற்றில் பொதிந்து கிடக்கும் உண்மைகளை அறியவும் ஆய்வு செய்யவும் கல்வி ஒன்றே துணை செய்யும் என்பதை உணர்த்தினார். அறிவையும் பாதுகாப்பையும் எல்லா மக்களுக்கும் கல்வியே  பயக்கும் என்பதை எடுத்துக்காட்டினார். குறிப்பாக பழங்குடியினர் முழுமையான கல்வி பெற வேண்டும் என விரும்பினார். இக்குறிக்கோளோடு 1910ல் அவர் நந்தனார் பள்ளியை நிறுவினார். இன்றும் இப்பள்ளியை திறமையாக செயல்பட்டு வருகிறது என்பது மகிழ்ச்சிக்குரியதாகும்.

1925ல் சுவாமி அவர்கள் சென்னை மாநில சட்டப்பேரவையின் உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அங்கே கருத்து ஒருமித்த பழங்குடிச்சமுதாய மக்களின் மற்ற தலைவர்களோடு ஒன்று சேர்ந்து அவர் பணியாற்றினார். உணர்ச்சிபொங்கும் அவரது சொற்பொழிவுகள் மற்ற இன மக்களின் உள்ளத்தைக் கூடத்  தட்டி எழுப்பும் ஆற்றல் பெற்றவையாக இருந்தன. பழங்குடி மக்களின் ஆன்மிக உரிமைகளுக்காகவும் அரசியல் முன்னேற்றத்திற்காகவும் அயராது உழைத்தார்.

பி.எம். வேலாயுதபாணி (1896-1962)

பூஞ்சோலை முத்துவீரர் நாவலர் ஈன்றெடுத்த செல்வர் நமது தலைவர் பி.எம்.வேலாயுதபாணி அவர்கள். 12 ஆண்டுகாலம் தொடர்ந்து மாநகராட்சி உறுப்பினராக இருந்து மக்களுக்கு தொண்டாற்றும் பேறினை பெற்றார். தன் வட்டத்து மக்கள் பிற பகுதி மக்கள் என்ற பாகுபாடில்லாமல் பொதுவாக மக்கள் சுகாதாரத்தை கண்காணிப்பதோடு, ஆங்காங்கே பள்ளிகளையும், மாணவர் விடுதிகளையும், சத்திரங்களையும் முதியோர் கல்விக் கூடங்களையும் துவக்கினார்; பிறர்  துவக்குவதற்குக் காரணமாகவும் இருந்தார். சமுதாய நலனிற்காகப் பல மன்றங்களைத் தோற்றுவித்ததோடு அவற்றில் உறுப்பினராக இருந்து செயல்களிலும் ஈடுபட்டார். கௌரவ நீதிபதியாகவும் சிலகாலம் இருந்தார்.

சென்னை மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினராக ராணிப்பேட்டை தனித்தொகுதியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு சட்டமன்றத்தில் தமது மூத்த தலைவர்களோடு பங்குகொண்டு தொண்டாற்றினார்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தனது பொறுப்பிலிருந்து வழுவாமலும், சமுதாய முன்னேற்றத்தையே குறிக்கோளாகவும் எண்ணி செயல்பட்டார். திட்டங்கள் தீட்டப்படுகிறதா என்பதைக் காணுவதைவிட தீட்டிய திட்டங்கள் செயலுக்கும் பயனுக்கும் உகந்ததா என்பதைக்  கண்காணிப்பதுதான் இவரது கொள்கையாயிருந்தது. மாநில உணவுக் குழு, மதுவிலக்குக் குழு, மருத்துவமனை திட்ட ஆலோசனைக் குழு போன்றவைகளில் இவர் மிகவும் பங்கேற்று பல அரிய கருத்துக்களை வழங்கியிருக்கிறார்.

பி. பரமேஸ்வரன் (1909-1957)

பி.ஏ. பட்டதாரியான இவர் முதுபெரும் தலைவர் ஆர்.சீனிவாசன் அவர்களுடைய மகள் வழி பேரனாவார். பெருந்தலைவர் எம்.சி.ராஜா அவர்களின் செயலாளராக 1935லிருந்து பத்தாண்டு காலத்திற்கு பணிபுரிந்திருக்கிறார். இந்த இளமைப் பருவ சமுதாய, அரசியல் துறைகளில் ஏற்பட்ட அனுபவங்களோடு இவரை நாடு தெரிந்து கொள்ளுமளவுக்கு இவரது துணிவும் முயற்சியும் பெருந்துணையாய் நின்றன எனலாம்.

தலைவர் என்.சிவராஜ் அவர்களின் தலைமையில் மாமேதை அம்பேத்கர் அவர்களின் கொள்கை வழி நின்று தொண்டாற்ற 1942லிருந்து தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டது இவருக்குள்ள மற்றொரு சிறப்பு. அனைத்து இந்திய செட்யூல் வகுப்பினர் சம்மேளனத்தின் மாவட்ட செயலாளராகத் திறம்படப்  பணியாற்றியுள்ளார். பின்னாளில் அகில இந்திய டிப்ரஸ்ட் கிலாஸஸ் லீகிற்கு துணைத்தலைவராகவும் திறம்பட பணியாற்றியுள்ளார். 1948ல் சென்னை மாநில பதிவுபெறாத ஷெட்யூல் வகுப்பினர் அரசாங்க ஊழியர் சங்கத்தை ஆரம்பித்து நடத்தினார்.

செங்கற்பட்டு, மதுராந்தகம் தொகுதியிலிருந்து சட்டமன்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். சென்னை மாநகராட்சி உறுப்பினராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு மேயராகவும் பதவி வகித்தார். பதவிக் காலம் முடியுமுன்பு இடையில் சென்னை மாநில அமைச்சரவையில் இவரை சேர்த்துக் கொள்ளத் தவிர்க்க முடியாத நிலையேற்பட்ட போது மேயர் பதவியிலிருந்து விலகி அமைச்சரானார். இங்கு பல குழுக்களில் பங்கேற்று பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கைக்கு உகந்த திட்டங்களை அரசாங்கத்திற்கு தந்தார்.

1964ல் இவர் தனது தலைமையில் பழங்குடி மக்களின் முன்னேற்றத்திற்காக கல்வி, விவசாயம், வீட்டுமனை போன்ற பல்வேறு துறைகளில் தனது கருத்தினை அறிக்கையாக அரசுக்கு சமர்ப்பித்தார்.

(தொடரும்)