கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 10

பிரெஞ்சு மருத்துவர் டெல்லோன் எழுதிய கோவா இன்குசிஷன் குறித்த புத்தகங்கள் போலியானவைகளாக இருக்கலாம் என பின்னாட்களில் வந்த வரலாற்றாசிரியர்கள் மதிப்பிடுகிறார்கள். எனினும் இன்குசிஷன் குறித்து அவர் குறிப்பிடும் விஷயங்கள் மறுக்கவியலாதவை. டெல்லோன் உண்மையிலேயே கோவாவில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தாரா (1674-76) என போர்ச்சுக்கீசிய ஆவணங்களுடன் ஒப்பிட்டாலேயே உண்மை விளங்கிவிடும் என்றாலும், அந்த ஆவணங்கள் அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டுவிட்டதால் அதனைக் குறித்து மேலும் விசாரணை நிகழ்த்தவியலாத நிலையே இன்றைக்கு உள்ளது.

The company will begin service on the boston service, which runs through a small airport, in late june. This https://mann-madepictures.com/documentarythis-cold-life/ weight loss medicine can make you lose your appetite. It may take longer to feel the benefit of this medicine than you think.

Buy amoxicillin ebay canada to make sure you’re in the right mindset to make the most of your purchase. Canadian pharmacy buy priligy pills Querecotillo clomid cycle after miscarriage cost. In most cases, alternative medicine is more effective than cortisone tablets.

Cordarone compresse posologia della luce e del pensiero con la compresse dell'alcol. This infection can spread through sexual intercourse or from an untreated bladder infection to the prostate https://evefitness.in/ gland, it is also quite common for infection to have been picked up on from a pelvic examination for other reasons. These are symptoms caused by adrenal gland deficiencies or imbalances.

அதேசமயம், டெல்லோன் இன்னொரு ஃப்ரெஞ்சுப் பயணியான அப்பே கார்ரே (Abbe Carre) தன்னை வந்து சிறையில் சந்தித்ததாகக் கூறுவதனையும் நாம் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

டாமனிலிருந்து செயிண்ட் தாமஸ் தீவுக்குப் பயணம் செய்யும் வழியில் கோவாவிற்கு வந்த அப்பே கார்ரே மிகுந்த சிரமத்துடன் அனுமதிகளைப் பெற்று என்னைச் சிறையில் சந்தித்தார். ஒரு கிறிஸ்தமஸ் நாளுக்கு முந்தைய நாளாகும் அது. அதன் பின்னர் அவர் சூரத்திற்குச் சென்றுவிட்டார் என்கிறார்.

மேற்கண்ட அப்பே கார்ரே மராட்டிய சத்ரபதி சிவாஜி மீது பெரும் மதிப்பு கொண்டிருந்தவர். அவரைக் குறித்தான பல குறிப்புகளைத் தனது பயணக் கட்டுரைகளில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதே அப்பே கார்ரேதான் டெல்லானைச் சந்தித்தது குறித்தும் தனது புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுபிருப்பதால், டெல்லான் கோவா இன்குசிஷனைக் குறித்துக் கூறும் விவரங்கள் சரியானவையாகவே இருக்கும் என நம்பலாம்.

போர்ச்சுகலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இன்குசிஷன் விசாரணைகள் யூதர்களை மதம்மாற்றுவதற்கும், அவ்வாறு மதம் மாற்றப்பட்ட புதிய கிறிஸ்தவர்கள் அவர்களின் பூர்விக மதத்திற்குத் திரும்பாமலிக்க அவர்களைக் கண்காணிப்பதற்கும் உபயோகிக்கப்பட்டது என நாம் முன்பே பார்த்தோம். இதுவே போர்ச்சுக்கீசியர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த இந்தியாவின் கோவாவில், வசித்த யூத, ஹிந்து மற்றும் முஸ்லிம்களைக் கிறிஸ்தவர்களாக கட்டாய மதமாற்றம்செய்வதற்கும் உபயோகிக்கப்பட்டது.

கோவாவின் கிறிஸ்தவர்களல்லாதவரை மதம்மாறச் செய்வதற்குச் சாம, தான, பேத, தண்டங்கள் உபயோகிக்கப்பட்டன. அவ்வாறு மதம்மாற்றப்பட்டவர்கள் போர்ச்சுகல் யூதர்களைப்போல வெளியில் கிறிஸ்தவர்களாக நடித்தாலும் உள்ளுக்குள் தங்களின் பூர்விக மதங்களையே பின்பற்றினர். இதன் பின்னனியில் கோவாவின் இன்குசிஷன் விசாரணை மதமாற்றங்கள் எவ்வாறு நிகழ்ந்தன என்பது குறித்துச் சிறிது பார்க்கலாம்.

அதனைக் குறித்து விளக்கும் வரலாற்றாசிரியன் பென்ரோஸ் (Penrose), இன்குசிஷன் விசாரணையால் தூண்டப்பட்ட கிறிஸ்தவ அடாவடித்தனமும், அதனுடன் இணைந்த கட்டாய மதமாற்றவெறியும், போர்ச்சுகீசிய ராஜ்யமெங்கும் ஒரு விஷத்தைப்போலப் பரவி, அதன் காரணமாகக் கிளர்ந்தெழுந்த கிறிஸ்தவ பயங்கரவாதம் பிறமதத்தினவரின்மேல் பெருந்துயராகச் சூழ்ந்தது.

இந்தக் கொடூரம் ஆரம்பமானதொரு முக்கிய தினம் என நாம் ஒருநாளைக் குறித்து எண்ணுவோமானால் அது பாதிரி ஃப்ரன்ஸில் சேவியர் கோவாவில் காலடி எடுத்துவைத்த தினமான மே 6, 1542-ஐச் சொல்லலாம். பாதிரி சேவியர் காலடி எடுத்த நாள் முதல் கோவா பாதிரிகள் பிறமதத்தவர்களான ஹிந்துக்கள், யூதர்கள், முஸ்லிம்கள் மீது கொடூரமாக நடக்க ஆரம்பித்தனர். மதம்மாறுவதற்கு லஞ்சம் கொடுப்பது, மிரட்டுவது, அடிபணிய மறுப்பவர்களைப் பிடித்துக் கொண்டுசென்று சித்திரவதைகள்செய்வது என நெஞ்சம் நடுங்கும் காரியங்களைச் செய்யத் துணிந்தனர். என்றெழுதியுள்ளார்.

வரலாற்று ஆய்வாளர் பர்ட்டன், கோவாவில்  நெருப்பும், இரும்பும், பாதாளச்சிறையும், துன்புறுத்துதலும், அரிசியும், ரூபாயும் உபயோகிக்க கோவா பாதிரிகளுக்கு அனுமதியளிக்கபட்டது. அதனை அந்தப் பாதிரிகள் மிகச் சிறப்பாகவே உபயோகித்துக்கொண்டனர்,’ என்கிறார். மேலும், அங்கிருந்த கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் அனைவரும் அடிப்படைவாத மதவெறியர்கள். அந்த மதவெறியர்கள் அங்கிருந்த மக்களுக்கு மீளவே முடியாத துயரத்தை அள்ளித்தந்தார்கள் எனச் சொல்கிறார்.

கோவாவில் நடக்கும் கொடுமைகளை அறிந்த போர்ச்சுகீசிய அரசர் அவ்வப்போது பாதிரிகளிடம் பிறமதத்தவர்கள் தங்களுடைய சுய ஆர்வத்தின் பேரிலேயும், கிறிஸ்துவின்மீது உண்மையான பற்றின் பேரிலேலும் மட்டுமே மதமாற்றம்செய்யப்பட வேண்டுமேயன்றி அவர்களை வற்புறுத்தி ஒருபோதும் மதமாற்றம்செய்யக்கூடாது என வலியுறுத்தினார். ஆனால் இது வேளாவேளைக்கு மாறிக் கொண்டிருந்தது. மேலும் இந்தியாவிலிருந்த கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் இந்த உத்தரவை மீறத் தயங்கவில்லை.

பாதிரிகள்/ஆர்ச் பிஷப்களின் கூட்டமைப்பான The Concilio Provincial 1567-ஆம் வருடம் பிறப்பித்த விதிகளின்படி எந்தவொரு மாற்றுமதத்தவனும் வற்புறுத்தலால் மதமாற்றம் செய்யப்படக கூடாது என்கிறது.

ஒருவனை பயமுறுத்தியோ அல்லது கட்டாயப்படுத்தியோ எந்தவொருவனையும் கிறிஸ்தவனாக ஞானஸ்னானம் செய்யக்கூடாது. ஏனென்றால் ஏசுகிறிஸ்துவின் அருமை, பெருமைகளை அறிந்த எவரும் அவர்களாகவே, தங்கள் மனதில் எழுந்த அன்புணர்ச்சியுடன் மதம்மாறுவதுதான் சரியானது. நம்பிக்கையற்ற பிறமதத்தவர்கள் நமது மதத்திற்கு வருவதற்கு நாம் ஒரு முன்னுதாரனமாக வாழ்ந்து காட்டவேண்டுமேயன்றி பொய்களாலும், புரட்டுக்க்களாலும், பித்தலாட்டங்களாலும் அவர்களை ஏமாற்றி மதம் மாற்றுதல் தவறானது… எனப் பலவாறும் விளக்குகிறது.

எனினும் கோவா இன்குசிஷ்ன் விசாரணைகள் அதற்கு நேரெதிராக நடந்தன. பிரெஞ்சுப் பயணியான ஃப்ரன்கோ பையார்ட், கோவா மதமாற்றங்களை நிகழ்த்திய பாதிரிகள் மதமாற்றப்பட்டவர்கள் தாங்களே முழு சுதந்திரத்தோடு அவரகளிடம் வந்து கிறிஸ்தவர்களாக ஞானஸ்னானம் செய்துகொண்டார்கள் எனக் காட்டுவதற்கு எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகளைக் குறித்து கீழ்க்கண்டவாறு விளக்குகிறார்…

பாதிரிகள் இருந்த இரண்டாவது சர்ச்சிற்கு அருகில் இன்னொரு வீடு இருந்தது. அதனைப் புதிய கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்துவ மதத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்குப் பாடம் நடத்துமிடம் [Cathecumenos] என அழைத்தாரகள்.  ஞானஸ்னானம் நடக்கும் நாள் வரும்வரைக்கும் அந்த வீட்டில் பிறமதத்தவர்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு உணவும், உடையும் கொடுத்து அவர்கள் தப்பிச் சென்றுவிடாதபடி  பாதுகாத்து வைத்திருந்தார்கள்.

செயிண்ட் பால் மதமாற்ற விருந்துநாளன்று இந்த வீட்டிலிருந்து சுமார் 1,500 இந்திய ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் பலரும் கிறிஸ்தவமுறைப்படி இரண்டிரண்டு பேர்களாக வரிசையில் ஊர்முழுக்க ஊர்வலமாக நடந்து வந்தார்கள். ஏற்கனவே ஞானஸ்னானம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்துவர்களிலிருந்து பிரித்துக்காட்டும் பொருட்டு அவர்களின் கைகளில் குருத்தோலையால் செய்யப்பட்ட சிலுவைகள் அளிக்கப்பட்டிருந்தன. இறுதியில் செயிண்ட் பால் சர்ச்சிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, ஒவ்வொருவராக ஞானஸ்னானம் செய்யப்பட்டு கிறிஸ்தவர்களாக்கப்பட்டார்கள். அவர்களில் ஏழைகளாக இருந்தவர்களுக்கு பாதிரி பணம் கொடுத்தார். பின்னர் அவர்கள் உயிர் போனாலும் தாங்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தைவிட்டு விலகமாட்டோம் என உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

இதே ஊர்வலங்களும், மதமாற்றங்களும் ஒவ்வொரு வருடமும் பலமுறைகள் நடத்தப்பட்டன. கிறிஸ்துமஸ் நாட்களில் பலமுறை ஃப்ரான்ஸிஸ்கன் சர்ச்சில் இன்னும் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டதை நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்.

அவ்வாறு மதம் மாறியவர்கள் அனைவரும் தாங்களாக முன்வந்து மதம் மாறிக் கொண்டார்கள் என்பது ஒரு பெரும் பொய்யே. டாக்டர் நூரன்ஹா இதனை இன்னொரு விதமாக விளக்குகிறார்,

ராச்சோல் கோட்டைக்குள் 1560-ஆம் வருடம் வரையில் ஒரே ஒரு சர்ச் மட்டுமே இருந்தது.  ஆனால் அடுத்த 50 வருடங்களில் அந்தப் பகுதியில் இருந்த பெரும்பாலோர் கிறிஸ்தவர்களாகிவிட்டார்கள். ஏறக்குறைய 28 புதிய பெரும் சர்ச்சுகள் தோற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தன. இவ்வாறு மதம்மாற்றப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலோர் கடுமையான மிரட்டல்களாலும், பாதிரிகளை எதிர்த்துநிற்கத் துணிவில்லாததாலும் மதம்மாறியவர்கள். தங்களின் மதத்தின்மீதும், தேசத்தின்மீதும் பற்றுகொண்டு மதம்மாற மறுத்தவர்கள் அங்கிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டார்கள்.  இன்னும் சிலருக்கு நிலமும், பணமும், வேலைகளும் கொடுக்கப்பட்டது. எனவே அங்கு மதம்மாறியவர்களில் பெரும்பாலோர் கிறிஸ்தவத்தின்மீதுள்ள பிடிப்பால் மதம் மாறவில்லை. அந்தப் பிடிப்பு பிற்காலத்தில் வந்தது.

எப்படிப்பட்டவர்களெல்லாம் மதம்மாறினார்கள் என்பதனை விளக்கும் கடிதம் ஒன்று அக்டோபர் 10, 1547-ஆம் வருடம் பாதிரி நிகாலோ லாண்சிலோட்டே என்பவரால் பாதிரி இக்னேஷியோ லொயோலா எனபவருக்கு எழுதப்பட்டது.  லாண்டிசிலோட்டே, புதிதாக மதம்மாறியவர்கள் கிறிஸ்தவத்தின்பால் இருந்த ஈர்ப்பினைவிடவும் பிற காரணங்களுக்காகவே மதம்மாறினார்கள் என்கிறார்.

இந்த நாட்டில் மதம்மாறியவர்கள் யாவரும் தங்களின் சுயநலத்திற்காக, அடிமைத்தனத்திலிருந்து தப்புவதற்காக மதம்மாறியவர்கள் மட்டுமே.  முஸல்மான்களிடமும், ஹிந்துக்களிடமும் அடிமைகளாக இருந்து, பின்னர் போர்த்துக்கீசியர்களின் தயவை நாடிநின்றவர்களும், ஒரு சாதாரண தலைப்பாகை, சட்டை, வேறொரு விரும்பிய சிறுபொருளுக்காகவும், தூக்குத்தண்டனையிலிருந்து தப்புவதற்காகவும், எவளாவது கிறிஸ்துவச்சியின்மீது கொண்ட காதலுக்காகவும், இன்னபிற சிறிய காரணங்களுக்காகவும் மதம்மாறியவர்களே அதிகம். அவ்வாறானவர்கள் மதம்மாற விருப்பம்தெரிவித்தவுடன் உடனடியாக எந்தக் கேள்வியும் கேட்கப்படாமல், கிறிஸ்தவமதத்தைப் பற்றித் தெரிவிக்காமல் உடனடியாக ஞானஸ்னானம் அளிக்கப்பட்டார்கள்.

இன்னும் சில பிராமணர்கள் தங்களின் சாதியைவிடவும் கீழான சாதிப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்வதற்காகவும் மதம்மாறிய சம்பவங்களும் உண்டு.

[தொடரும்]

கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 9

பின்னர் 1812-ஆம் வருடம் இன்குசிஷன் விசாரணைகளை மொத்தமாக நிறுத்திட முடிவெடுக்கப்பட்ட பிறகு இந்த ஆவணங்களை என்ன செய்வது என்கிற சிக்கலில் ஆழ்ந்தார்கள் போர்ச்சுகல் அதிகாரிகள். கோவாவின் வைசிராயாக இருந்த கோண்டே-டி-சார்டெஸாஸ், டிசம்பர் 20, 1812-ஆம் தேதி போர்ச்சுகல் அரசருக்கு அனுப்பிய கடிதமொன்றில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்,

இன்குசிஷன் விசாரணைகள் குறித்தான நூற்றுக்கணக்கான ஆவணங்கள் மிக அதிகப்படியாக இங்கு தேங்கியிருக்கின்றன. அவற்றை வைப்பதற்கு இடமில்லாமல் அலுவலகங்கள் நிரம்பி வழிகின்றன. எனவே அந்த ஆவணங்கள் அனைத்தையும் பெரிய சாக்குப் பைகளில் அடைத்து, அந்த சாக்குகளின் மீது இன்குசிஷன் முத்திரையைப் பதித்து, பின்னர் அவற்றை அரசின் ஆயுதக்கிடங்கில் வைக்குமாறு உத்தரவிட்டிருக்கிறேன். அந்த அறை மூன்று வெவ்வேறு சாவிகள் கொண்டு பூட்டப்பட்டது. அதில் ஒரு சாவி என்னுடனும், இன்னொரு சாவி அரசாங்க அலுவலகத்திலும், மூன்றாவது சாவி கப்பல்படை கண்காளிப்பாளரிடமும் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் மிக முக்கியமானவை என நான் கருதுகிறேன். ஏனென்றால் புனித இன்குசிஷன் விசாரணைகள் குறித்த அத்தனை நடவடிக்கைகளும் இந்த ஆவணங்களிலேயே எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  இந்த ஆவணங்கள் இல்லாமல் எதிர்வரும் எல்லா பிரச்சினைகளையும், தவறான குற்றச்சாட்டுகளையும் களைந்தெரிய மிக உதவிகரமாக இருக்கும். எனினும் மகாகனம் பொருந்திய அரசர் இத்தனை பெரிய ஆவணக்காகிதங்களை என்ன செய்யவேண்டும் எனக்குத் தெரியப்படுத்தவேண்டுகிறேன்.  மேலும் இந்த ஆவணங்களை வேறு எவரும் பார்வையிட்டுவிடக்கூடாது என எனக்குத் தொடர்ந்து எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதால் இவைகளை உடனடியாக தீயிலிட்டு எரிப்பதே உசிதமானதாக இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்

அதற்குப் பதில் அனுப்பிய போர்ச்சுக்கள் அரசன் தனது செப்டம்பர் 27, 1813-ஆம் தேதியிட்ட கடிதத்தில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது,

நீங்கள் சொன்ன அந்தப் பெரும் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் குறித்த ஆவணங்களைத் தகுதிவாய்ந்த எவரேனும் படித்துப் பார்க்காமல் எரிப்பது சரியான ஒன்றாக எனக்குத் தெரியவில்லை.  இருப்பினும் வேறு யாரையும் இந்த ரகசிய ஆவணங்களுக்குப் பொறுப்பாளராக வைப்பதற்கும் அரசர் ஒப்பவில்லை.  எனவே மேன்மைதங்கிய அரசர் இந்த ஆவணங்களை யாரேனும் படித்து, அவற்றில் முக்கியம் அல்லது முக்கியமற்றவை எனக் கருதப்படுபவைகளைத் தனித்தனியே பிரிக்கவும், அவ்வாறு பிரிக்கப்பட்ட பிறகு முக்கியமல்லாத ஆவணங்கள் அனைத்தையும் தீயிட்டுக் கொளுத்தலாம் எனவும் உத்தரவிடுகிறார். பிரித்தெடுக்கப்பட்ட பிற முக்கிய ஆவணங்களை அரசாங்கத்தின் உள்துறை அமைச்சகத்திடம் ஒப்படைக்கவும் வேண்டும்

இந்த உத்தரவின்படி, கோவா இன்குசிஷன் விசாரணை குறித்த ஆவணங்களைப் படித்துப் பார்த்து தரம்பிரிக்கும் வேலை பாதிரி தோமஸ்-டி-நோரன்ஹா என்பவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.  ஆனால் அவர் எவ்வாறு அந்த ஆவணங்களைத் தரம்பிரித்தார் என்கிற தகவல் இல்லை.

அதனைக் குறித்து ஆராயும்,  A Inquisicao de Goa என்கிற புத்தகத்தை எழுதியவருமான அண்டோனியோ-டி-பையாயோ, அந்த ஆவணங்கள் தரம்பிரிக்கப்பட்டு போர்ச்சுகலுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டதற்கான ஆதாரம் எதுவும் இல்லை என்கிறார்.

அதற்கும் மேலாக, அந்த ஆவணங்கள் குறித்த தடயம் எதுவும் கோவாவில் இன்றுவரை தட்டுப்படவில்லை. மர்மமாக அவை மறைந்துபோயின.

அவ்வாறு அந்த ஆவணங்கள் மறைந்தது ஆச்சரியப்படுகிற விஷயமில்லை. ஏனென்றால் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் அனைத்தும் ரகசியத்தில் பொதிந்தவை.  ஒவ்வொரு விஷயமும் துல்லியமாக பதிவு செய்யப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஆவணங்கள் இல்லாமல் கோவா இன்குசிஷனின் கோரமுகத்தையும், அது எவ்வாறு இயங்கியது, எத்தனை அப்பாவிகள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டும், நெருப்பில் எரிக்கப்பட்டும் கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதினைத் தெரிந்து கொள்வது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று.

இருப்பினும் இன்குசிஷன் கொடூரங்கள் கோவாவில் நடந்து கொண்டிருக்கையில் அங்கு வாழ்ந்த பிற நாட்டவர்கள் எழுதிய குறிப்புகள் இன்குசிஷனின் கோரமுகத்தைக் குறித்து அறிந்து கொள்ள மிகவும் உதவிகரமானதாக இருக்கின்றன.

உதாரணமாக, பிரெஞ்சுப் பயணியான மருத்துவர் டெல்லோன் (Dr. Dellon) இன்குசிஷன் காலகட்டத்தில் கோவாவில் மூன்றுவருட காலம் சிறைக் கைதியாக இருந்தார். அவர் எழுதிய குறிப்புகளைச் சுருக்கமாக இங்கு பார்ப்போம்.

 1649-ஆம் வருடம் பிறந்த டாக்டர் டெல்லோன் பிரெஞ்ச் ஈஸ்ட் இண்டியா கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்து மார்ச் 20, 1668-ஆம் வருடம் இந்தியாவை வந்தடைந்தார். இந்தியாவில் சிறிது காலம் பிரெஞ்ச் ஈஸ்ட் இண்டியா கம்பெனியின் கப்பல்களிலும், தொழிற்சாலைகளிலும் மருத்துவராகச் சிறிது காலம் பணிபுரிந்தார். 1673-ஆம் வருடம், தலைச்சேரியில் அவர் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கையில், அங்கிருந்த தொழிற்சாலை மேலாளருடன் கருத்து வேறுபாடு கொண்டு போர்ச்சுக்கீசியப் பகுதியான டாமனுக்குச் சென்று, அங்கு மருத்துவராக வேலை செய்யத் துவங்கினார்.

டாமனில் நான்கைந்து மாதம் பணிபுரிந்தபிறகு இன்குசிஷன் அதிகாரிகளால் 1674-ஆம் ஆண்டுத் துவக்கத்தில் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். இன்குசிஷன் உச்சத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த கோவாவில் இரண்டு வருடங்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு பின்னர் போர்ச்சுகலுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டார். அங்கு பாதாளச் சிறையில் ஐந்து வருடங்கள் சிறத்தண்டனை அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 1677-ஆம் வருடம் இன்குசிட்டர் ஜெனரலால் மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டு உடனடியாக பிரான்ஸிற்குச் செல்ல உத்தரவிடப்பட்டார்.

டாக்டர் டெல்லோன் இந்தியாவில் தனது அனுபவங்களைக் குறித்து இரண்டு புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார். அவற்றில் முதலாவது புத்தகமான Relation d’un Voyage fait aux Indes Orientales 1785-ஆம் வருடம் பாரிஸ் நகரில் வெளியிடப்பட்டது. பல பதிப்புகள் கண்ட அந்தப் புத்தகம் பின்னர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு Voyage to the East Indies என்கிற பெயரில் இங்கிலாந்திலிருந்து வெளியிடப்பட்டது.  இன்னொரு புத்தகமான Relation de l’Inquisition de Goa 1687-ஆம் வருடம் பதிப்பிக்கப்பட்டது.

டெல்லோன் இந்தியாவில் இருக்கையில் இரண்டு முறைகள் கோவாவிற்குச் சென்றிருக்கிறார். முதலில் அவர் மங்களூரிலிருந்து வடக்கே பயணம் செய்து கோவாவிற்குச் சென்றார். இரண்டாவது முறை அவர் டாமனில் கைது செய்யப்பட்டு இன்குசிஷன் விசாரணைக் கைதியாக கோவாவிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டார். அவரது புத்தகத்தின் முதல் நான்கு அத்தியாயங்கள் அவரது கோவா பயணத்தைக் குறித்து விளக்குகின்றன.

அத்தியாயம் பத்தில் டெல்லோன் கோவாவில் நடந்து கொண்டிருந்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்து இவ்வாறு கூறுகிறார்,

அந்தப் பெரிய சர்ச்சிற்கு எதிர்ப்புறம் இருக்கும் பிரம்மாண்டமான மைதானத்தின் நடுவில் அந்தப் பண்ணை வீடு இருந்தது. அந்த வீட்டின் பெயரைக் கேட்டாலேயே ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் நடுநடுங்கினார்கள். அதுவே இன்குசிஷன் விசாரணைகள் நடந்த இடம். அந்த இடம் போர்ச்சுக்கீசிய மொழியில் Santa Casa or Casa do Santo Oficio என அழைக்கப்பட்டது.

அதே புத்தகத்தில் அவர் தனது இரண்டாவது கோவா பயணத்தைக் குறித்து இவ்வாறு எழுதுகிறார்,

பாஸைம் என்கிற இடத்தில் நான்கு அல்லது ஐந்து நாட்கள் தங்கவைக்கப்பட்ட நாங்கள் பின்னர் கோவாவை நோக்கிக் கப்பலில் பயணித்து ஜனவரி பதினான்காம் தேதி இரவு கோவாவை வந்தடைந்தோம்.  இதற்கு முன்னர் நான் கோவா வருகையில் அங்கு வசித்த என் நண்பர்களின் உதவியுடன் கோவா கடற்கரைக்குச் சென்று பார்த்ததுவும் பின்னர் அவர்களின் உதவியுடன் மூன்று வருடங்கள் அந்த நகரில் வசித்ததுவும் குறித்து முதலிலேயே எழுதியுள்ளேன்.

நான் ஃப்ரான்ஸிற்கு வந்து எட்டாண்டுகள் கழித்து இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியிருக்கிறேன். மிகுந்த தயக்கத்துடன் இதனை எழுதி முடிக்க எனக்கு நான்காண்டுகள் ஆனது.  புனித சர்சிற்கு எதிராக எதுவும் எழுதிவிடுவேனோ அல்லது அங்கு நான் செய்து கொடுத்த சத்தியத்தை மீறிவிடுவேனோ என்கிற அச்சத்துடனேயே இதனை எழுதியிருக்கிறேன்….

[தொடரும்]