ரிக்வேதத்தின் சிருஷ்டி கீதங்கள் – 1

லகின் எல்லா தொல்மதங்களிலும் பண்பாடுகளிலும் சிருஷ்டி அல்லது படைப்பு ஆதிகாலத்திலிருந்தே ஒரு புதிராகவும் மையமான பாடுபொருளாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. எல்லா மதப் புனித நூல்களிலும் சிருஷ்டி குறித்த நம்பிக்கைகள், தொன்மங்கள், கதைகள் உள்ளன. நவீன அறிவியல் வளர்ச்சியின் ஊடாக பிரபஞ்சவியல், பரிணாமவியல் ஆகிய துறைகளின் சிந்தனை ஒளியில் இவை முன்வைக்கும் பல கருதுகோள்கள் மறுபரிசீலனை செய்யப் படுவதையும் நாம் பார்க்கிறோம்.

Objective: to compare the efficacy of azithromycin and penicillin v chlamydia trachomatis (ct) for the treatment of acute pelvic inflammatory disease (pid) in women of reproductive age with infertility. Every small, medium, and heavy b2b or b2c saas company has its own crm Tondabayashichō purchase clomid and data management systems. Migraine headache can occur after a large dosage or continuous use of some drugs or even with alcohol and other foods, as a result of the inhibition of camp in the central nervous system (cns).

The world can have no greater friend than its most respected cattle protector: the u.s. Generic or brand, zantac can how much is clomid at kroger help prevent stomach acid from destroying important bacteria in the gut and reducing the body’s ability. The zithromax 100 mg cost without insurance in india is the cheapest price for zithromax.

Zofran.com or zofran.com can help you save on shipping prices when you buy. That can make it more likely that a Guiglo cold will make you feel even worse. You can also take amoxicillin in capsules or in suspension form with or without food, as directed by your physician.

இந்துமதத்தைப் பொறுத்த வரையில் வேதங்களே நமது ஆதாரமான புராதன நூல்கள். அடிப்படையில் வேதங்கள் அற்புதமான ஆதித்தொல் கவிதைகளும் கூட. அவை சிருஷ்டி குறித்து என்ன கூறுகின்றன என்பதை சில ரிக்வேத சூக்தங்களின் வழியே பார்க்கலாம்.

hiranyagarbha

ஹிரண்யகர்ப்ப சூக்தம்

(ரிக்: பத்தாவது மண்டலம், 121வது சூக்தம்)

ஆதியில் பொன்கருவாம் ஹிரண்யகர்ப்பன் உதித்தான்
உயிரனைத்தி்ன் ஒரே தலைவனானான்
இப்புவியையும் விண்ணையும் நிறுவியோன் அவனே
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

சுய உயிர்ப்பு தருகிறான் பலமளிக்கிறான் அவன்
தேவரனைவரும் போற்றுவது அவன் ஆணையே
அமுதம் அவன் நிழல் மரணமும் அவன் நிழல்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

உயிர்ப்பதும் இமைப்பதுமான உலகின் ஒருதனியரசனாக
தன் மகிமையால் அவன் ஆனான்
இருகால் உயிர்க்கும் நாற்கால் உயிர்க்கும் ஈசன் அவன்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

இப் பனிமலைகள் அவன் பெருமையின் முகடுகள்
கடலும் அதன் ரசமும் அவனதே என்பார்
இத்திசைகள் அவன் கரங்கள்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

புவியின் திடமும் விண்ணின் ஆற்றலும் அவனால்
ஒளியுலகும் சுவர்க்கமும் நிற்பது அவனிடம்
விசும்பை வளியால் அளந்தவன் அவன்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

நடுக்கமும் நன்றியும் கூடிய மனதுடன் வேண்டி நிற்கின்றன
அவன் சக்தியில் நிலைத்திருக்கும் விண்ணும் மண்ணும்
அவற்றி்ன் மீது பேரொளியுடன் எழுகிறான் கதிரோன்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

பாரெங்கும் நீர்கள் படர்ந்து மூடி
கருச்சுமந்து பெற்றன அக்னியை
பிறகு ஆங்கே பிறந்தது தேவர்களின் சுவாசம்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

உணர்வைச் சுமந்து வேள்வியைப் பெற்றன நீர்கள்
அவற்றையும் தன் மகிமையால் ஆள்வோன் அவன்
தேவர்கட்கெல்லாம் மேலான தேவன்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

தொல்புவியைப் பிறப்பித்தோன்
நம்மைத் துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும்
விண்ணைப் படைத்தவன்
இருப்பே தன் இயல்பானவன்
தண்புனல் நீர்களைப் படைத்தவன் அவன்
எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்?

பிரஜாபதியே வேறு யாருமல்ல நீயே
இங்கு உதித்தவற்றுக்கெல்லாம் இருப்பை அருளியவன்
யாம் விருப்புற்று வேள்வியில் வேண்டுவதனைத்தும்
எமதாகுக
செல்வங்கள் எம்மை வந்தடைக.

சிருஷ்டிக் கடவுளான பிரஜாபதி ஹிரண்யகர்ப்பன் என்று இப்பாடலில் தொடக்கத்தில் அழைக்கப் படுகிறார். அதன் நேரடிப் பொருள் “பொன் கரு” என்பதாம். இங்கு பொன் (ஹிரண்யம்) என்பதை சிருஷ்டியின் அனைத்து உயிர்ச்சக்திகளையும் அழகுகளையும் செழுமைகளையும் புலப்படுத்தும் குறியீடாகக் கொள்ளலாம். அந்தச் சொல்லை ஹி+ரண்யம் எனப் பகுத்தால், ”மறைத்து வைக்கப் பட்ட ஆனந்தத்தின் கரு” என்ற இன்னும் நுட்பமான பொருள் தருகிறது. சிருஷ்டியின் விகசிப்பு முழுவதும் ”ஆனந்தம்” என்ற இறுதி உயர்நிலையை ஒவ்வொரு உயிரும் அடைவதற்காகவே என்ற கருத்தை இந்தச் சொல்லே தேக்கி வைத்துள்ளது என்ற விளக்கம் கிடைக்கிறது.

எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் – எங்கள்
இறைவா இறைவா இறைவா

சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய் – அங்கு
சேரும் ஐம்பூதத்து வியனுல கமைத்தாய்
அத்தனை உலகமும் வர்ணக் களஞ்சியம்
ஆகப் பல நல்லழகுகள் சமைத்தாய்

என்று பாரதியார் பாடுவதை இதனுடன் இணைத்துப் பார்க்கலாம்.

யஸ்யேமே ஹிமவந்தோ மஹித்வா – இப் பனிமலைகள் அவன் பெருமையின் முகடுகள்
யஸ்ய ஸமுத்³ரம் ரஸயா ஸஹாஹு:– கடலும் அதன் ரசமும் அவனதே என்பார்

தன் முன் சிருஷ்டியின் அழகுகளாக விரிந்து கிடக்கும் பேரியற்கையைப் பாடும் வேத ரிஷி, ஹிமாலயம் முதல் சமுத்திரம் வரை அவன் புகழே என்று பரவசப் படுகிறார். வரலாற்றின் புலரியில், கதிரொளியின் இளஞ்சூடு பரவி வரும் பனிபடர்ந்த ஓர் வைகறைப் பொழுதில், சரஸ்வதி நதி தீரத்திலோ அல்லது இமயச் சாரலிலோ நின்று கொண்டு, பாரத புண்ணிய பூமி என்னும் மாபெரும் சத்தியத்தை, அதன் முழு தரிசனத்தையே தனது ஞான திருஷ்டியில் அந்தக் கவிமனம் கண்டு விட்டது போலும்!

இப்பாடலில் இயற்கைச் சக்திகள் அனைத்தையும் உருவாக்கியவராக பிரஜாபதி சித்தரிக்கப் படுகிறார். கடைசிப் பாடல் தெளிவாக பிரஜாபதியைக் குறிப்பிட்டுப் போற்றுகிறது. ஆனால் அதற்கு முந்தைய ஒவ்வொரு பாடலிலும் இறுதி அடியாக வரும் தொடர் ”கஸ்மை தே³வாய ஹவிஷா க்⁴ருதேம” (எந்த தேவனுக்கு அவி தருகிறோம் நாம்) என்பதாகும். கவிதை ஒருமை கருதி, இதனை ஒரு கேள்வி வடிவில் நான் மொழிபெயர்த்துள்ளேன். ஆனால் வேத சம்ஸ்கிருத இலக்கணத்தின் படி இந்த வரியை கேள்வியாகவும், உடன்பாட்டு வாசகமாகவும் இரண்டு வகையிலும் பொருள் கொள்ளலாம். ஆங்கிலத்தில் சொல்வதானால்,

Who is the God to whom we offer our sacrifices?
“Who” is the God to whom we offer our sacrifices.

இப்படி இரு வகைகளிலும் பொருள் கொள்வது ஒருவகையான நவீன வாசிப்பு அல்ல. புராதன வேத விளக்கவுரையாளரான யாஸ்கரும் ”க: ப்ராஜபதி” (”யார்” என்கிற பிரஜாபதி) என்றே குறிப்பிடுகிறார். சிருஷ்டி உண்மையில் எப்படி உண்டாயிற்று, யார் அதனை உருவாக்கிய கடவுள் என்ற ஆதிக் கேள்வியையே இந்தப் பாடல் போற்றுகிறது என்று வேத இலக்கியம் குறித்து எழுதிய நவீன அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். இந்திய சிந்தனை மரபில் ஐயவாதம் (skepticism) என்பதன் தொடக்கப் புள்ளியாக இதனை அவர்கள் காண்கின்றனர், ஜாபாலி மதம் (ராமாயணம், அயோத்யா காண்டம்) சார்வாகம் (மகாபாரதம் சாந்தி பர்வம்), லோகாயதம், ஆஜீவகம் போன்ற நாத்திக தரிசனங்களின் ஊற்றுமுகமாகவும் இத்தகைய வேத சூக்தங்களை அவர்கள் அடையாளம் காட்டுகின்றனர்.

மாறாக, சடங்குகளை மையப் படுத்திய பூர்வ மீமாம்சகர்கள், இறுதி மறைமொழியான வேதம் ஒருபோதும் ஐயங்களை வெளிப்படுத்துவதில்லை என்ற கருத்துக் கொண்டவர்கள். மாபெரும் மொழியியல் அறிஞர்களாகவும் விளங்கியவர்கள் மீமாம்சகர்கள். எனவே க: என்பதற்கு இலக்கணத்தை ஒடித்து வளைத்து வேறு ஒரு பொருள் அளித்து ”க: பிரஜாபதி” தெளிவாக வரையறை செய்யப் பட்ட ஒரு தேவதை என்று பொருள் கொண்டு அவருக்கான வேள்விகள், சடங்குகள், பலிகள் என்று அமைத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். பிற்காலத்திய பிராமணங்களில் இதற்கான சான்றுகளைக் காண்கிறோம்.

எப்படியாயினும் இது ஒரு மகத்தான பாடல். “அமுதம் அவன் நிழல் மரணமும் அவன் நிழல்” என்ற வரி மெய்யுணர்வில் திளைத்த ஒரு மகா ஞானியின் வாய்மொழி அன்றி வேறு என்ன?

அடுத்த பாடலையும் பார்த்து விட்டு ஐயவாதம் பற்றிய கருத்துக்கு வருவோம்.

creation_scattered_stars

நாஸதீய சூக்தம்

(ரிக்: பத்தாவது மண்டலம் 129வது சூக்தம்)

அப்போது அசத் இருக்கவில்லை
சத் இருக்கவில்லை
உலகமிருக்கவில்லை
அப்பாலான வானும் இருக்கவில்லை
எது மூடியிருந்தது? எங்கு?
யாருடைய ஆணையில்?
அடியற்ற ஆழமுடைய நீர்வெளி இருந்ததோ? (1)

அப்போது மரணம் இருக்கவில்லை
அமுதம் இருக்கவில்லை
இரவு பகல்களின் அடையாளங்கள்
இருக்கவில்லை
ஒன்றேயான அது
தன் அகச்சத்தியால்
காற்றின்றி மூச்சுவிட்டது
அப்பால்
அதுவன்றி வேறேதும்
இருக்கவில்லை. (2)

இருளை இருள் மறைத்திருந்தது ஆதியில்
பிரித்தறிய முடியாதபடி இவை எங்கும்
நீராக இருந்தது
வடிவற்ற வெறுமையே எங்குமிருந்தது
அதிலிருந்து
மகத்தான தவத்தால்
அந்த ஒன்று பிறந்தது. (3)

ஆதியில் அதில் காமம் எழுந்தது
மனத்தின் முதல் பீஜம் அது தான்
இதயங்களில் தேடுகின்ற ரிஷிகள்
தங்கள் மேதமையால்
அசத்தில் சத்தைக் கண்டனர். (4)

அவற்றின் ஒளிக்கதிர்கள் ஊடுருவிச் சென்றன
மேலிருந்தது என்ன? கீழிருந்தது என்ன?
பிறப்பிப்பவை இருந்தன
மகத்தான சக்திகள் இருந்தன
ஆற்றல் கீழிருந்தது
வேகம் மேலிருந்தது. (5)

உண்மையில் யாரறிவார்?
யார் அதைச் சொல்ல முடியும்?
எங்கிருந்து தோன்றியது சிருஷ்டி?
எங்கிருந்து?
தேவர்களோ படைப்பிற்குப்
பின்வந்தவர்கள்
அப்படியானால் அது எப்படி உருவாயிற்று?
யாரறிவார்? (6)

இந்த சிருஷ்டியின் தோற்றம்
யார் அதை உண்டுபண்ணினார்கள்
அல்லது உண்டுபண்ணவில்லை?
அப்பாலான ஆகாயமாக
இதைக் கண்காணிக்கும்
அவனே அறிவான்
அல்லது அவனும் அறியான். (7)

ஞானத் தேடல் கொண்டு வேத இலக்கியத்தை அணுகும் ஒவ்வொரு வாசகனையும் வசீகரிக்கும், சிலிர்க்க வைக்கும் மகத்தான கவிதை இது. பிற்காலத்தில் வளர்ந்து செழித்த இந்திய தத்துவ ஞானப் பிரிவுகள் அனைத்தும் எழுப்பிய அடிப்படைக் கேள்விகளின் ஆரம்பப் புள்ளி இந்தக் கவிதையே என்றால் அது மிகையாது. இந்த அடிப்படைக் கருத்தாக்கங்களே பின்னர் உபநிஷதங்களிலும், சாங்கியம் முதல் வேதாந்தம் வரையிலான ஆறு தரிசனங்களிலும் மிக விரிவாக வளர்த்தெடுக்கப் படுகின்றன. உபநிஷதங்கள் வேத சம்ஹிதைகளின் நீட்சியே அன்றி அவற்றிலிருந்து துண்டிக்கப் பட்டவை அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு ஒரு சிறந்த திறவுகோலாக இந்த சூக்தம் அமைகிறது.

ஏழு மந்திரங்கள் கொண்ட இந்த சூக்தத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்துக் கொண்டால் இதன் பொருளை உணர்வது எளிதாகும். முதல் இரண்டு மந்திரங்கள் சிருஷ்டி குறித்த வியப்பையும் கேள்விகளையும் எழுப்பி சில ஊகங்களை வைக்கின்றன. 3,4,5 வது மந்திரங்கள் ”அதுவன்றி வேறேதும் இல்லாத ஒன்று” சிருஷ்டியாக வெளிப்பட்டதை விளக்குகின்றன. கடைசி இரண்டு மந்திரங்கள் அந்த ஒன்றைப் பற்றிய கேள்விகளையும் வியப்புகளையும் வைத்து முடிகின்றன.

non-existence

அசத் = இன்மை. சத் = உண்மை.

”அசதோ மா ஸத்³ க³மய, தமஸோ மா ஜ்யோதிர் க³மய, ம்ருத்யோர் மா அம்ருதம் க³மய”

இன்மையிலிருந்து உண்மைக்கு, இருளிலிருந்து ஒளிக்கு, மரணத்திலிருந்து அமுதத்திற்கு எம்மை இட்டுச் செல்க.

இந்த உபநிஷத மந்திரம் கோடிக்கணக்கான இந்துக்கள் அன்றாடம் கூறும் பொது பிரார்த்தனையாக உள்ளது. இதில் உள்ள இன்மை/உண்மை, இருள்/ஒளி, மரணம்/அமுதம் ஆகியவை மேற்கண்ட சிருஷ்டி கீதத்திலும் உள்ளன என்பதைக் கவனியுங்கள். இந்தப் பிரார்த்தனை லௌகீகமானது அல்ல, முற்றிலும் ஆன்மீக மயமானது. பிரபஞ்சத்தில் ஒவ்வொரு கணமும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சிருஷ்டி தத்துவத்தின் தியானமாக உள்ள இந்தப் பிரார்த்தனை, ஒவ்வொரு கணமும் மனிதன் தன்னைப் புதிதாக சிருஷ்டித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதையே உணர்த்துகிறது.

“ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்… ” (திருவாசகம்)

“காணலும் ஆகான் உளன் அல்லன் இல்லை அல்லன்…” (திருவாய்மொழி)

போன்ற பக்தி இலக்கியப் பனுவல்களிலும் சிருஷ்டி கீதத்தின் இந்த சுருதி எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இருளிலும் (தமஸ்) அடியற்ற ஆழமுள்ள நீர்வெளியிலும் (அப்ரகேதம் ஸலிலம்) மறைந்து கிடந்த சிருஷ்டி பின்னர் வெளிப்பட்டது என்பது தத்துவார்த்த ரீதியாக மட்டுமல்ல, அறிவியல் ரீதியாகவும் ஆழமான பொருளை அளிக்கக் கூடியது. தபஸஸ் தன்மஹினா ஜாயதைகம் – ”மகத்தான தவத்தால் அந்த ஒன்று பிறந்தது” என்பதில், தபஸ் என்ற சொல்லுக்கு சூடு என்றும் நேரடிப் பொருள் கொள்ளலாம். (”சுடச் சுடரும் பொன்போல் ஒளிரும், துன்பம் சுடச் சுட நோற்கிற்பவற்கு” என்று தவம் குறித்து எழுதிய வள்ளுவர் சம்ஸ்கிருத சொற்பொருளில் ஆழ்ந்த புலமை கொண்டவர் என்றே நாம் கருதவேண்டியிருக்கிறது). காரிருள், நீர்வெளி, அதைத் தொடர்ந்த பெரும் வெப்பம் என்பதை இணைத்துப் பார்த்தால், நவீன அறிவியலாளர்கள் பிரபஞ்சம் தோன்றியது எப்படி என்பது பற்றி இன்று கூறும் கோட்பாடுகளுடன் முற்றிலும் ஒத்திசைவு கொண்டதாக இது உள்ளது.

தம ஆஸீத் தமஸா கூ³ட⁴மக்ரே – ’இருளை இருள் மறைத்திருந்தது’ என்ற வரியின் நுட்பம் கவனிக்கத் தக்கது. ஒரு உரையில் சுவாமி விவேகானந்தர் மிக அழகாக இது பற்றிப் பேசுகிறார் –

“வேதத்தின் சம்ஹிதைப் பகுதியை நீங்கள் படிப்பீர்களானால், அழகு கொஞ்சித் ததும்பும் வியக்கத் தக்க பகுதிகளைக் காண்பீர்கள்… ஐரோப்பாவில் முற்காலத்தில் தோன்றிய மில்டன், தாந்தே போன்ற கவிஞர்களும் சரி, தற்காலக் கவிஞர்களும் சரி, எல்லையற்ற அழகை எவ்வாறு வர்ணிக்கின்றனர்? மனிதனின் தசை நார்கள் மூலமே. எல்லையற்ற ஒன்றை எல்லைக்கு உட்படுத்தி தசைகளிலும் நரம்புகளிலும் வடித்துக் காட்டுவதில் மட்டுமே. சம்ஹிதைகளிலும் அந்த வர்ணனைகளைக் காணலாம். ஆனால் அங்கு அவை உலகில் வேறு எங்கும் காண முடியாத வகையில் வடிக்கப் பட்டிருப்பதை நீங்கள் காணலாம்…

darknessஅந்த ஒரு வரியைக் கவனியுங்கள் – ’இருளை இருள் மூடியிருந்தது’. மூன்று கவிகள் இருளை எவ்வாறு வர்ணிக்கின்றனர் என்று பாருங்கள். நமது காளிதாசனை எடுத்துக் கொள்வோம் – ’ஊசி நுனி நுழைந்து ஊடுருவும் இருள்’ என்கிறார். மில்டன் ’ஒளியில்லை இருளே காட்சி தந்தது’ என்கிறார். இப்போது வேத சம்ஹிதையைப் பாருங்கள் – ‘இருளை இருள் மூடியிருந்தது’. வெப்ப நாட்டில் வாழும் நாமே இதை நன்றாக அறிய முடியும். பருவ காலத்தில் வானில் திடீரென்று கூட்டம் கூட்டமாக மேகங்கள் தோன்றுவதும் கருமேகங்கள் சுருண்டு சுருண்டு ஒன்றையொன்று மூடுவதும் இங்கே தான் காணக் கூடிய ஒன்று. எனவே சம்ஹிதை இவ்வாறு வர்ணிக்கிறது. ஆனாலும் இவையனைத்தும் புற அழகு தான்…

… அவர்கள் அவ்வளவில் நிற்கவில்லை. மனிதனின் அக இயல்பை ஆராய்ந்தார்கள்; தங்கள் ஆன்மாவிடமே விடைகாண விரும்பினார்கள். அகக் கண்கண்டு தேடினார்கள்… ஒளிபடைத்த மனித ஆன்மாவை நோக்கினார்கள்; விடை கண்டார்கள்.“

–  வேதாந்தமும் அதன் சகல அம்சங்களும் (விவேகானந்தரின் ஞானதீபம், சுடர் 5)

இந்த சூக்தம் இறுதியாக ”அவனே அறிவான் அல்லது அவனும் அறியான்” (He knows indeed or He knows not) என்று முடிகிறது . சிருஷ்டியை ஒரு பிரபஞ்சப் பெரு வியப்பாக, பிரம்மம் அல்லது கடவுள் என்ற கருத்தாக்கத்தால் கூட முழுமையாக விடைசொல்ல முடியாத மாபெரும் கேள்வியாக, ஐயமாக முன்வைத்து நின்று விடுகிறது; அதுவே இதனை ஒரு மகத்தான கவிதையாக ஆக்குகிறது என்பது பல நவீன அறிஞர்களின் பொதுக் கருத்தாகும். இதன் மூலம் ஐயவாதமும், நாத்திகமும் கூட வேத ஞானத்தின் ஒரு பகுதியாக, இந்துமதத்தின் உட்பிரிவாகக் கருதத் தக்கது என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆனால், இதை அப்படியே ஏற்க வேண்டும் என்பதில்லை. இந்து ஞான மரபு குறித்து ஆழ்ந்த புரிதல் கொண்டிருந்த டாக்டர் ஆனந்த குமார சுவாமி இந்த சூக்தம் எந்த வகையிலும் ஐயத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை என்று கருதுகிறார். விதிவிலக்காக, அவர் இந்த வரியை வேறு விதமாக மொழிபெயர்க்கிறார் – “அவன் அறிவான், அறியாமலுமிருப்பான்” (He knows and He knows not). இந்தப் பாடலின் முதல் வரியான “அசத் இருக்கவில்லை; சத் இருக்கவில்லை” என்பதன் தொடர்ச்சியாகவே இந்தக் கடைசி வரியும் உள்ளது; இது சிருஷ்டியின் வெளிப்பாட்டைக் குறித்த ஐயத்தை அல்ல, எல்லா இருமைகளையும் தன்னுள் அடக்கிய அதன் ஒட்டுமொத்த முழுமையை, பூரணத்துவத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது என்று அவர் விளக்கமளிக்கிறார்.

சிருஷ்டியின் விஸ்தாரங்களை மேலும் விரிவாக விவரிக்கும் புருஷ சூக்தம், விஸ்வகர்ம சூக்தம் ஆகியவற்றை அடுத்துப் பார்க்கலாம்.

(தொடரும்)

ஆதி சங்கரரின் ஆன்ம போதம் -7

முந்தைய பகுதிகள் :    பகுதி 1/ பகுதி 2 / பகுதி 3 / பகுதி 4 / பகுதி 5 / பகுதி 6

aanma01கிளிஞ்சல்-வெள்ளி உபமானம் கொண்டு “அத்வயம்” ஆன பிரம்மத்திற்கு விளக்கம் கொடுக்கும்போது இருபொருள்-ஒருபொருள் பற்றியும் விளக்க வேண்டியதாயிற்று. அதனால் இன்னும் பல உபமானங்கள் கொண்டு உலகம் மற்றும் பிரம்மத்தின் தன்மையை விளக்குவார்.

 

8. उपादानेsखिलाधारे  जगन्ति परमेश्वरे |

सर्गस्थितिलयान् यान्ति बुद्बुदानिव वारिणि ||

 

உபாதானேகிலாதாரே ஜகந்தி பரமேஸ்வரே |

சர்கஸ்திதிலயான் யாந்தி புத்புதாநிவ வாரிணி ||

 

முதற் காரணமாய் முழுதின் ஆதாரம்

அதுவாம் பரேசன் அகத்தே – உததி

உதிகுமிழிகள் போல் உலகங்கள் எல்லாம்

உதித்து இருந்து ஓயும் உணர்

 

கடலின் மேல்பரப்பிலே தோன்றி மறையும் நீர்க்குமிழிகள் போல, முழுமுதல் காரணமாகவும் அனைத்துக்கும் ஆதாரமாகவும் விளங்கும் பரமேஸ்வரனிடத்தில், அனைத்து உலகங்களும் உதித்து, நிலைபெற்று, இறுதியில் அழிந்தும் போகும் என்பதை நன்றாக உணர்ந்துகொள்.

 

எந்த ஒரு பொருளுக்கும், செயலுக்கும் அவை ஏற்பட பல காரணங்கள் இருக்கும். ஒரு குயவன் பானையைச் செய்யும்போது அதற்கு பல விதமான பொருட்களும் தேவை என்றாலும் அவைகளுள் மண் மூலப் பொருளாய் உள்ளதால் அது முதற் காரணம் (உபாதான காரணம்) எனப்படுகிறது. பானையைச் செய்யும் குயவனின் புத்தியிலேயே அதை உருவாக்கப் போகும் திட்டம் உள்ளதால் குயவனை நிமித்த காரணம் என்று சொல்வார்கள். அப்படிப் பார்க்கும்போது, நீர் குமிழி ஒன்று கிளம்புவதற்கு தண்ணீர்தான் முதல் காரணமாக அமைகிறது. அந்த நீர்க் குமிழியின் வாழ்க்கைச் சக்கரத்தை வைத்துக் கொண்டு இங்கு மேலும் விளக்கம் வருகிறது.

 

நீரின் மேற்பரப்பில் புறப்பட்டு எழும் நீர்க்குமிழியை அது கிளம்பும் நீரை விட்டுவிட்டுத் தனியே பார்க்க முடியுமா? எப்படி அது நீரிலிருந்தே புறப்பட்டு, நீரிலேயே சில நொடிகள் இருந்து, பின்பு அது வெடித்துச் சிதறும்போது நீரிலேயே கலக்கிறதோ அதே போன்று பிரபஞ்சமும், அதில் உள்ள அனைத்தும் முழு முதற் காரணமான பரமேஸ்வரனிடத்தில் இருந்து புறப்பட்டு, அவனுடனேயே இருப்பதை அறியாதபோதும் அவனுடனேயே இருந்து, மறையும் போதும் அவனுடனேயே கலக்கின்றன.

 

நீர்க் குமிழியைப் பொருத்தவரை, முன்பு நாம் பார்த்த சத்தியமாக இருக்கும் அதிஷ்டானப் பொருளும், கற்பிதமாகத் தோன்றும் ஆரோபிதப் பொருளும் என்னவென்று பார்த்தால் நீரிலேயே பிறந்து, வளர்ந்து, மறைந்தும் போவதால் ஆதாரமாக இருக்கும்போது நீரே அதிஷ்டானமாகவும், பார்க்கப்படும்போதும் நீரையும் குமிழியையும் பிரிக்க முடியாததால்  நீரே ஆரோபிதமாகவும் ஆகிறது. ஆக நீர்தான் எல்லாமாக இருப்பதால் இங்கு அதுவே உள்ள பொருள் ஆகிறது. அதைப் போன்றே பல உலகங்களும், அதில் உள்ள பொருட்களும், இறைவனிடத்தே உருவாகி, இறைவனால் இருந்து கொண்டு, மறையும் போதும் இறைவனிடமே சென்றடைவதால் என்றும் உள்ள இறைவனாம் பிரம்மமே அனைத்துக்கும் முதல் காரணம் மட்டும் அல்லாது நிமித்த காரணமாகவும் ஆகிறது என்பதை நன்கு உணர்வாயாக.

aanma2

இந்த மூன்று தொழில்களான தோன்றல்-இருத்தல்-அழிதல் எல்லாவற்றிற்குமே முழுமுதற் காரணமாக பிரம்மம் இருப்பினும், மூன்றிலும் ஒன்றைக் குறிப்பாகச் சொல்வதற்கு மூன்று பெயர்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு “தடஸ்த லக்ஷணம்” என்று பெயர். ஒரு மாணவன் கேட்டு, படித்து, எழுதி ஒன்றை அறிய முயலும்போது குறிப்பாக அவன் செய்வதைச் சொல்வதற்காக கேட்கும் மாணவன், படிக்கும் மாணவன், எழுதும் மாணவன் என்று ஒரே மாணவனைக் குறிப்பிடுவது போலத்தான் இது. அது போல ஆக்கல்-காத்தல்-அழித்தல் என்ற மூன்று தொழில்களிலும் ஒரே பிரம்மம் காரணமாய் இருந்தாலும், தடஸ்த லக்ஷணத்தின் படி பிரம்மன்-திருமால்-சிவன் என்று மூன்று முழுமுதற் கடவுளர்களைக் குறிப்பிடுவார்கள்.

 

 

9. सच्चिदात्मन्यनुस्युते नित्ये विष्णौ प्रकल्पिताः |

व्यक्तयो विविधाः सर्वा हाटके कटकादिवत्  ||

 

சச்சிதாத்மன்யனுஸ்யுதே நித்யே விஷ்ணோ பிரகல்பிதாஹா |

வ்யக்தயோ விவிதாஹா சர்வா ஹாடகே கடகாதிவத் ||

 

சச்சிதானந்தன் சகலத்தும் உள் உள்ளான்

இச்சனாம் விஷ்ணு நிலைதன்னில் – சொச்சமாம்

பொன்னில் கடகாதி போலும் பல் தோற்றமெலாம்

அந்நியன் அன்று என்று அறி

 

aanma3வளையல், காப்பு, மோதிரம் என்று கற்பனைத் திறனால் பலப்பலவாக உருவாகும் ஆபரணங்கள் எல்லாமே தங்கம்தானே அன்றி வேறல்ல. அது போலவே, சச்சிதானந்த வடிவாகி, பரந்து வியாபித்து அனைத்தின் உள்ளும் நிலைகொள்வதாலேயே, உலகில் உள்ளவைகள் அனைத்தும் பலவிதமாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைத்தின் ஆதாரமாய் விளங்கும் பிரம்மத்திற்கு அந்நியன் ஆகாது என்று அறிந்துகொள்.

 

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பிரம்மத்தின் “தடஸ்த லக்ஷணம்” சொல்லப்பட்டது என்றால் இந்தப் பாட்டில் அதன் “சொரூப லக்ஷணம்” விளக்கப்படுகிறது. உண்மையில் இருப்பது ஒன்றானாலும் அதுவே பலப்பலவாகக் காட்சியளிக்கிறது என்பதை, எல்லோரும் தெரிந்து வைத்திருக்கும் உபமானம் கொண்டு விளக்குகிறார். நாம் முன்பு வேண்டியபடி தட்டான் ஒருவன் நம் வீட்டிற்கு வந்து, “அம்மா, நீங்கள் கேட்டிருந்தபடி வளையலும், மோதிரமும் செய்து கொண்டு வந்திருக்கிறேன்” என்று சொல்வானா, அல்லது தங்கத்தை எடுத்து வந்திருப்பதாகச் சொல்வானா? அவன் கொண்டு வந்திருப்பதின் மதிப்பை நிர்ணயிப்பதே அந்தத் தங்கம்தான் என்றாலும், சொல்லப்படுவது என்னவோ குறிப்பிட்ட நகைகளைப் பற்றித்தான். காரணம் நாம் பேசுவதும், மனத்தில் இருத்திக் கொள்வதும் பொதுவாக நாம் காணுவதைப் பற்றித்தான். ஆனாலும் அதன் ஆதாரமாய் இருப்பது தங்கம்தான், அதனால் அதற்கு மதிப்பு கிடைப்பதும் தங்கத்தினால்தான். ஆக ஒன்றைக் கண்டால் அதன் மதிப்பு எதனால் வருகிறது என்றும், அதன் ஆதாரமாய் என்ன இருக்கிறது என்றும் பார்ப்பதே அறிவுடையவனின் செயல்.

 

எந்தப் பொருளுக்கும் ஐந்து அம்சங்கள் சொல்லப்படும் என்று “திருக்-த்ருசிய விவேகம்” என்ற கிரந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவையாவன:

1 . (அஸ்தி) இருப்பு – அது எப்படி இருக்கிறது?

2 . (பாதி) பிரகாசம் – அது என்ன மாதிரி ஒளி தருகிறது?

3 . (ப்ரியம்) இன்பம் – அது என்ன வகையான இன்பத்தைத் தருகிறது?

4 . (நாமம்)  பெயர் – அது என்ன பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறது?

5 . (ரூபம்)  உருவம் – அது என்ன வடிவத்துடன் காணப்படுகிறது?

 

பிரம்மம் எப்போதும் இருப்பதால் அதை “சத்” என்றும், அது தானே அறிவாய் இருந்து அனைத்தையும் உணரவைப்பதால் அதை “சித்” எனப்படும் உணர்வாகவும், உணர்வான அது எப்போதும் உள்ளதால் வேறு எதையும் தேட வைக்காது சதா சர்வ காலமும் ஆனந்தத்தை அளிப்பதால் அதுவே “ஆனந்தம்” என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அது எல்லா உயிர்களினுள்ளும் பரவி வியாபித்து உள்ளதாலும், அதற்கு மேல் வேறு ஒன்றும் இல்லையாதலால், மேலே சொல்லப்பட்ட ஐந்தில் முதல் மூன்றும் பிரம்மத்தின் லக்ஷணங்கள். எந்தப் பெயரிலும், உருவத்திலும் உணர்வாக உள்ளதே பிரம்மம்.

 

aanma04உலகத்தில் உள்ள பொருட்களைப் பார்த்து, உணரச் செய்வதற்கு ஒருவன் தேவை. அவன் இருப்பதற்கு முழுமுதற் காரணமே பிரம்மம் என்பதால், கடைசி இரண்டு லக்ஷணங்களும் பிரம்மத்தை வர்ணிக்காது. அவை இரண்டும் பிரம்மத்தின் உதவியால் பார்க்கப்படும் மற்றப் பொருட்கள் அனைத்தின் லக்ஷணங்கள். பிரம்மம் இல்லையென்றால் அவைகளை அறிய முடியாது என்பதால் பிரம்மத்தைப் பொறுத்தவரை நாமமும், ரூபமும் மாயை எனப்படுகின்றன.

 

தங்கம் என்ற மூலப் பொருள் இருந்தால்தான் அதற்குச் செய்யவேண்டிய முறையில் எல்லாம் செய்து, ஒரு உருவமும் கொடுத்து ஒரு பெயரும் கொடுக்க முடிகிறது. தங்கத்தை உருக்கி வளைத்து கைகளில் அணிவதுபோல் அமைத்து அதற்கு வளையல் என்ற பெயரும், மெலிதாக நீட்டி வெவ்வேறு மணிகள் கோர்த்ததுபோல் செய்து அதற்கு சங்கிலி என்ற பெயரும் கொடுக்க முடிகிறது. தங்கமே இல்லையென்றால் அந்த உருவமும், பெயரும் எப்படி இருக்க முடியாதோ அது போல ஒருவன் இல்லை என்றால் பார்ப்பதற்கோ, அனுபவிப்பதற்கோ உலகமும் இல்லை, அதில் உள்ள பொருட்களும் இல்லை. அந்த ஒருவன் இருப்பதற்கு மூல காரணமாய் இருப்பது பிரம்மம் என்றால், அந்தப் பிரம்மம் இல்லாதபோது உலகம் இல்லை என்றாகிறது. அதனால் பிரம்மமே சத்யம், பார்க்கப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும் மாயை என்றாகிறது.

 

பார்ப்பதற்கு வளையலாகவோ, சங்கிலியாகவோ எப்படி இருந்தாலும் அவை தங்கமாக எப்போதும் இருப்பதால், அவைகள் தங்கத்தையன்றி வேறு அல்ல. அதேபோல், உலகமும் அதைச் சார்ந்த அனுபவங்களும் பிரம்மம் இல்லாது காணப்படாததால் அவைகளும் பிரம்மத்தை அன்றி வேறு அல்ல. இந்த நோக்கில் பார்க்கும்போது உலகம் உண்மையாகிறது. பிரம்மத்தை பிரித்துப் பார்க்கப்படும் உலகம்தான் உண்மையல்ல. ஒவ்வொரு சாதகனும் இதன் பொருளை நன்கு உணரவேண்டியது அவசியம்.

 

 

10. यथाकाशो हृषीकेशो ननोपाधिगतो विभुः |

तद्भेदाद्भिन्नवद्भाति तन्नाशे केवलो भवेत्  ||

 

யதாகாஷோ ஹ்ருஷிகேஷோ நநோபாதிகதோ விபுஹு |

தத்பேதாத்பின்னவத்பாதி தன்னாஷே கேவலோ பவேத் ||

 

விண்ணிலே போல விளங்கு ஈசனில் தோன்றும்

எண்ணில் உபாதி இசைந்த விபு – அண்ணலும் அப்

பேத உபாதிகளால் பின்னன் போல்வான் அவை

போதலும் பூன்றப் பொருள்

 

எங்கும் விரிந்து நிறைந்து இருக்கும் ஒரே ஆகாயம் தோற்றங்களினால் பிளவுபட்டது போலக் காணப்படுகின்றது. அது போல எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஈசன், தன்னில் தோன்றும் எண்ணில் அடங்காத உடல்களை அடைந்து, எப்போதும் ஒன்றாய் உள்ள அவன் பலப்பலவாகத் தோற்றம் அளித்து, அந்த உடல்களின் மறைவுக்குப்பின் பூரணப் பொருளாக விளங்குவான்.

 

ஒரு பொருள், வேறு ஒரு பொருளின் சேர்க்கையால் மாறாவிட்டாலும், வேறு மாதிரியாகக் காணப்படுவதை “உபாதி” என்பார்கள். அந்தச் சேர்க்கையால் மூலப் பொருள் வேறாகத் தோன்றுவதை தடுத்து அதை உள்ளபடியே பார்ப்பதற்கு, அதனுடன் சேர்ந்திருக்கும் பொருளை நீக்க வேண்டும். கிளிஞ்சலில் வெள்ளி தோன்றியதை தடுக்க அதன் மேல் படும் ஒளியை அகற்ற வேண்டும். சூரியனை மேகம் மறைத்துக் கொண்டிருந்தால் மேகம் விலக வேண்டும். அப்போது மூலப் பொருளின் உண்மை  சொரூபத்தை அறிய முடியும்.

 

இந்த ஸ்லோகத்தில் ஓர் எல்லைக்கு உட்பட்டதற்கும் பரந்து விரிந்ததற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் காட்டி பிரம்மத்தின் தன்மையை விளக்குகிறார். ஆகாயம் என்று இங்கு கூறப்படுவது நம் தலை மேல் இருக்கும் வெறு வெளி என்று மட்டும் கொள்ளாது, நம்மைச் சுற்றிச் சூழ்ந்திருக்கும் வெற்று இடத்தையும் குறிப்பதாகக் கொள்ளவேண்டும். நம் முன்னால் ஒரு குடமோ, பானையோ வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அந்தக் பானையைச் சுற்றிலும் உள்ள ஆகாயத்திற்கும், பானையின் உள்ளே உள்ள ஆகாயத்திற்கும் என்ன வித்தியாசம்? சுற்றிலும் உள்ளது பரந்து விரிந்திருக்க, பானையின் உள்ளே உள்ளது பானையின் உருவத்தில் இருக்கிறது என்று சொல்லலாமா? அதாவது ஆகாயம் துண்டாடப்பட்டு உள்ளிருப்பது அதன் ஒரு பின்னம் என்று சொல்லலாமா? அப்படியென்றால் நாம் பானையை அப்போது உடைத்துவிட்டால், அதன் உள்ளே உள்ள ஆகாயம் வெளியே உள்ளதுடன் கலந்து ஒன்றாகிவிட்டது என்றா அர்த்தம்? பரந்து விரிந்து உள்ள ஆகாயம் இப்படி ஒரு பானையின் சேர்க்கையினால் துண்டாடப்பட்டது போலத் தெரிவது உண்மையில் என்ன என்று சாதகன் யோசிக்க வேண்டும்.

aanma05

உண்மையில் ஆகாயம் எப்போதும் இருப்பதுபோல்தான் இருக்கிறது. பானையின் உள்ளும், வெளியும் இருப்பது அதே ஆகாயம்தான். அங்கு இரண்டு ஆகாயமாகத் தெரிவதும், பானை உடைந்ததும் ஒன்றாகச் சேர்வதுபோல் தெரிவதும் நம் மனதில் ஏற்பட்டுள்ள தோற்றங்களே. பானையும் இருக்கிறது, அதற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் ஆகாயம் இருக்கிறது என்பது உண்மையானாலும், இவ்விரண்டு ஆகாயங்களும் வேறு வேறு என்பதோ, பானை வந்ததால் ஆகாயம் இரண்டாகி அது போனதால் பின்பு ஒன்றானது என்பனவோ உண்மையல்ல.

 

இந்த உபமானத்தை வைத்துக்கொண்டு ஜீவ-ஈஸ்வரத் தத்துவத்தை இங்கு விளக்குகிறார். ஈசனாகிய பிரம்மம் எப்போதும் இருக்கும்படியே இருக்கிறது, சீவராசிகளாகிய நாம்தான் அவ்வப்போது அவரிடத்தில் தோன்றி, வளர்ந்து அவரிடமே நீர்க்குமிழிகள் போல் மறைகின்றோமே தவிர, ஈசனுக்கு இதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்கிறார். ஆனாலும் அப்படித் தோன்றும் நாம்தான் குடத்திற்கு உள்ளே இருக்கும் ஆகாயம் போல் ஒரு தனித்துவம் இருப்பதாக நினைக்கிறோமே தவிர, உண்மையில் அப்போதும் நாம் ஈசன்தான் என்று இங்கு அர்த்தம் கொள்ள முடிகிறது.

 

அதை உணரமுடிந்தால் அந்தப் பரம்பொருளாகவே எப்போதும் இருப்போம், ஏதோ தனித்து விடப்பட்டவர்கள் போல் தவிக்கமாட்டோம். இதுவே முக்தி நிலை. இது அறிவுபூர்வமாய் நின்று விடாது அனுபவத்தில் வரவேண்டும். தனித்து விடப்பட்டதாக நினைக்கும் குட ஆகாசமாகிய ஒவ்வொருவரின் நிலையும் இதுதான் என்பதால், ஒருவனுக்குத் தன்னைச் சுற்றியுள்ளோரையும் ஈசனாக நினைக்கும் மனோ பாவம் வளர வளர தானும் ஈசன் என்ற அனுபவம் தன்னாலே வாய்க்கும் என்று ஆன்றோர்கள் அருளியிருக்கின்றனர்.

 

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஆகாயம் போல் என்று சொல்லிவிட்டு, ஈசனைக் குறிக்க ஹ்ருஷிகேசன் என்று சொல்வதிலிருந்து இன்னுமொரு அம்சமும் வெளிப்படுகிறது. ஹ்ருஷிகேசன் என்பதற்கு “புலன்களை வென்றவன்” எனப் பொருள் வருவதால்், புலன்களை அடக்கி ஆண்டு அவைகளின் தலைவனாக இருப்பவனே எங்கும் நிறைந்து இருக்கும் தன்மை கொண்டவன் ஆக முடியும் என்றாகிறது. புலன்களின் வழிச் செல்பவன், அவை அளிக்கும் குறுகிய கண்ணோட்டத்திலேயே நின்று தனியன் ஆகிறான். புலன்களை அடக்கி ஆளும் பயிற்சிகள் எல்லாம் அவனது தனிமையை நீக்கி, எங்கும் நிறையச் செய்யும் வழிகளில் அவனைச் செலுத்தும்.

aanma06

எப்போது அவன் தனிமை நீங்குகிறதோ அப்போதே அவன் பரிபூரணமாய் இருந்து, உள்ளொளி சுடர் விட்டு எரிய, யாதுமாகி நிற்கிறான். அதாவது ஒருவன் தன் ஐம்புலன்கள் காட்டும் வழியில் மட்டும் சென்று அதனால் விளையும் அகங்காரத்தினால் தான் தான் எல்லாம் என்று தன்னை பெரிதாக நினைத்துக்கொண்டு தன்னைக் குடம் அளவில் மட்டும் நிரப்பிக் கொள்ளலாம், அல்லது புலன்களை அடக்கி தன்னை குறுக்கிக்கொண்டு எல்லாமே தான் என்று அகன்று விரிந்து எல்லா இடத்திலும் நிறையலாம்.

 

(தொடரும்)

 

வாய்மை வெல்கிறதா? வாய் மெய்யை மெல்கிறதா?

தமிழக அரசின் ‘சின்ன’ சிந்தனைகள் பற்றிய கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது தோன்றியவை இந்த என் எண்ணங்கள். கோபுரத்தை இறக்குவதா அல்லது அய்யனை ஏற்றுவதா என்ற விவாதம் ஒரு புறம் நடக்கட்டும். அய்யனை பாறையில் ஏற்றிக் காட்டிய திரு. ரானடேயின் கனவுகள் நிசத்தில் பெரு உருவாய் நடந்ததது போல அவரது மற்ற கனவுகளும் நனவானாலும் ஆகட்டும். நான் சொல்ல வந்தது சின்னத்தில் கீழே உள்ள வாக்கியம் குறித்து ஜடாயு அவர்கள் அவரது கட்டுரையில் சற்றே தொட்டுக் காட்டியது பற்றியே.  (ஜடாயுவின் கட்டுரை இங்கே.)

“வாய்மை” பற்றி எனக்கும் அவர் சொல்லியதை ஒத்த  ஓர் எண்ணம் உண்டு. அவர் குறிப்பிட்டுள்ளது போல் “சத்யமேவ ஜயதே” என்ற சொற்றொடருக்கு “வாய்மையே வெல்லும்” என்பது முழு விளக்கமாகாது.

எந்த மொழியிலும் சில சொற்களுக்கு சில விசேஷமான பொருள் இருக்கும். அதை வேறு மொழியில் பெயர்த்து எழுதுவது சற்றே கடினம்தான். அப்படிப்பட்ட ஒரு வார்த்தைதான் சம்ஸ்க்ருதத்தில் உள்ள “சத்” என்பதும்.

அதற்கு தமிழில் “உள்ளது”, “இருப்பது” என்று பொருள் கொள்வது ஓரளவே பொருத்தமாக இருக்கும். ஏனெனில், “இருப்பது” என்று பொருள் கொண்டால் அதன் எதிர்மறையாக “இல்லாதது” என்று வரும். ஆனால் “சத்” என்பது “இருப்பது”, “இல்லாதது” என்ற இரண்டையும் அடக்கி, அவைகளையும் கடந்து உள்ள ஒன்றைக் குறிப்பிடுவது.

ramana-maharshi-09அதாவது, தமிழில் இவ்வார்த்தையின் பொருளாக “என்றும் உள்ளது” என்றே கொள்ளவேண்டும். மகரிஷியான ரமணரே இதைப் பற்றி எழுதும்போது எல்லா விவரங்களையும் தந்து விட்டு, கடைசியில் அதை உணர்ந்துதான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்றே முடிக்கிறார். அவர் எழுதியது:

“உள்ளதிலது உள்ளவுணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்

உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும

உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி

உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

உள்ளம் என்றும் சித்தம் என்றும் அழைக்கப்படும் மனம் கலக்கும்போது எண்ணங்களின் தூய்மை மாறுகிறது. மனம் என்பது பழைய எண்ணங்களின் வாசனைகள் – அதாவது பெருங்காயம் இல்லாவிட்டாலும் பெருங்காய டப்பாவில் உள்ள வாடை போல். இது நமது காயத்திற்கும் (உடலுக்கும்) பொருந்தும்.  (இந்த பெரிய விஷயத்தை நமக்கு உணர்த்துவதால்தான் அதற்கு பெருங்காயம் என்று பெயர் வந்திருக்குமோ?)

ஆக உள்ளொன்று வைத்து, புறமொன்று பேசாது, மற்றும் பிறிதொன்று செய்யாதிருப்பவனே யோகி. எண்ணம், சொல், செயல் இம்மூன்றும் ஒன்றாகிய நிலையின் விளைவே  யோகம். சித்தம் விருத்தி ஆகாமல் தடுப்பதே யோகம் அனைத்தினும் குறிக்கோள்.

இப்படியாக தூய எண்ணங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாது, மனமானது விருத்தி அடைந்து செய்யப்படும் காரியங்களால் வருவதுதான் ஒருவரை பந்தப் படுத்தும் வினை. இதையே ரமணர் “வினைப் பயன் விளிவுற்று வித்தாய் வினைக் கடல் வீழ்த்திடும்” என்பார்.

இதைப் புரிந்தவர் எவருக்கும் வேறு எதுவும் தேவையுமில்லை. நிற்க; நாம் இப்போது நமது “சின்ன” வார்த்தையான “சத்” விஷயத்திற்கு வருவோம்.

“வாய்மை” என்னும் சொல் இந்த “என்றும் உள்ளதை” எவ்வளவு தூரம்  பிரதிபலிக்கிறது? இதை விளக்குவதற்கு நாம் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடிய இந்த ஆங்கிலத் தொடரை எடுத்துக் கொள்வோம்:

“Truth in thought, word, and deed”.

இதை ஏன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்? உண்மை எனப்படுவது நடந்த நிகழ்ச்சியை சிறிதும் பிசகாமல் சொல்வது, அல்லது  ஒருவன் உள்ளத்தில் எண்ணமாக உதித்ததை, அதுவே அவனது வாய்மொழியாக வெளியே வந்து, அதற்கு செயல் வடிவம் கொடுக்கவும் முடிந்தால் அதுவும் ஆகும். இவைகளே அப்பட்டமான உண்மை என்பதன் விளக்கம். இதைத்தான்  கவியரசு கண்ணதாசனும் ஒரு பாடலில் “உள்ளதை சொல்வேன், சொன்னதைச் செய்வேன்” என்கிறாரோ?

நடந்ததைப் பற்றிச் சொல்வதை அப்புறமாக எடுத்துக் கொள்வோம். இப்போது அந்த ஆங்கில வாக்கியத்தில் உள்ள ஆழங்களைக் கவனிப்போம்.

Thought எனப்படும் எண்ணம் வேறெவருக்கும் தெரியவேண்டிய அவசியமில்லை. அது நம் உள்ளேயே இருப்பது. ஆனால் அதுதான் மேற்கொண்டு வெளிப்படும் எதற்கும் முன்னோடியாக உள்ள வேர்.

அறிந்தோ அறியாமலோ வரும் அதனுடைய வெளிப்பாடுதான் அந்த எண்ணத்தை ஒட்டி வரும் words எனப்படும் வார்த்தைகள். அந்த வடிவத்தில்தான் அது மற்றவர்களைப் போய்ச் சேர்கிறது.

தனது எண்ணங்களையும், வார்த்தைகளையும் மிகத் தெளிவாக மற்றவர் அறியும்படி தனது உடல் உறுப்புகளான கை, கால் போன்ற ஏதேனும் ஒன்றினாலாவது செய்யப்படும் செயல் தான் கடைசியாகச் சொல்லப்பட்ட deed.

இந்த மனோ, வாக்கு, காயங்களில் சீராக வெளிப்படுவது Truth.  அது ஒரு மலை மேல் புறப்பட்டு சமவெளியைக் கடந்து கடலில் கலக்கும் ஆறு போல் தெள்ளத் தெளிநீராக ஓடவேண்டும். இந்த மாதிரியான சீரோட்டம் இல்லை என்றால் எங்கோ பிரச்சினை இருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். அது ஓடும் வழியில் உள்ள மற்றவற்றையும் கலந்து எடுத்துக்கொண்டு போகும்போதுதான் தூய எண்ணங்கள் மாற்றம் கொள்கின்றன.

ஆக Truth என்பதில் இவ்வளவு பரிமாணங்கள் இருக்கின்றன. Truth என்ற ஒரே சொல்லிற்கு உள்ள மூன்று பரிமாணங்களையும் காட்டும்படி மூன்று சொற்களே தமிழில் இருக்கின்றன. அந்த வகையில் தமிழிற்கு ஒரு சிறப்பும் இருக்கின்றது. உள்ளிருக்கும் எண்ணங்களே வெளி வந்தால் அதை “உண்மை” என்றும், வாய் வழியே வரும்போது அதை “வாய்மை” என்றும், உடலின் துணையால் செயல் வடிவிலும் காணப்படும்போது அதை “மெய்” என்றும் சொல்வர்.

ஆக மெய், வாய்மை, உண்மை என்ற இந்த மூன்றிலும் முன்னதை விட பின்னது நுண்ணியதாகும். இம்மூன்றையும்விட மிக நுண்ணியது “சத்” என்ற பதம். satyameva_jeyate

நுண்மையான பொருள் கொண்ட இப் பதத்தை “சத்யமேவ ஜயதே” என்ற வசனத்தை மொழி பெயர்த்தவர்கள் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ”சத்” என்ற பதத்தின் பொருளில் இருந்து மெய், வாய்மை, உண்மை என்ற  இம்மூன்று வார்த்தைகளின் பொருள் வேறுபட்டவை. ஆனால், இம்மூன்று வார்த்தைகளுள் நடுவில் உள்ள “வாய்மை” மட்டும் எப்படி “சத்” என்ற பதத்திற்கு சரியான மொழி பெயர்ப்பாகும்?

இருப்பதுள் நுண்ணியதான “உண்மை” எனும் சொல்லை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாலாவது பரவாயில்லை எனச் சொல்லியிருக்கலாம்.

ஏனெனில், வாழ்வில் உயரவேண்டும் வளரவேண்டும் என்று உள்ளம் நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. சகல சீவ ராசிகளும் கல்வி அறிவினாலோ, பட்டறிவினாலோ மேலும் மேலும் வளர்வதற்குத்தான் உயிரெடுத்திருக்கின்றன என்றே பிரபஞ்சத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி ஆராய்ச்சியாளர்களும் கூறுகின்றனர். இதுவரை பரிணமித்த ராசிகளில் மனித ராசி ஒன்றுக்குத்தான் தான் மற்றும் தன்னைச் சார்ந்த சூழ்நிலைகளைப் பற்றிய உயரிய சிந்தனையும், தொழில் நுட்பம் மற்றும் அதைச் சார்ந்த வளர்ச்சியும் இருந்திருக்கின்றன என்று கணித்துள்ளனர். அது அனைவருக்கும் பொதுவாக உதவுவதாகவே அமைந்திருக்கிறது என்றும் கண்டுள்ளனர். (இது பற்றி வேறு ஒரு கட்டுரையில் தனியே ஆராய்வோம்.)

ஆக, உயரவேண்டும் என ஊக்குவிப்பது மனித மனத்தின் இயல்பு. இயல்பாக மனத்தில் தோன்றும் எண்ணத்திற்கு “உண்மை” என்று பெயர். அதன்படி “உண்மையே உய்விக்கும்” அல்லது “உண்மையே உயர்த்தும்” என்றாவது வாசகம் அமைந்திருக்கலாம்.

gandhiஉண்மை யொன்றையே வலியுறுத்தி அது அரசியலிலும் எடுபடும் என்று வாழ்ந்து காட்டிய மகாத்மா காந்தியைப் பற்றி நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். அவருக்கு நோபல் அமைதிக் குழு பற்பல காரணங்களினால் பரிசு கொடுக்க இயலவில்லை என்றாலும், அவர் இறந்த வருடத்தில் குழு “இந்த வருடம் நோபல் பரிசைப் பெறத் தகுதியுள்ள நபர் எவரும் உயிருடன் இல்லை” என்று சொல்லி பரிசை எவருக்குமே அளிக்காதிருந்து காந்தியைக்  கௌரவித்தது  அல்லவா?

அந்த உண்மை பேசிய, அரசியலில் இருந்தும் இல்லாத ஞானி போல் வாழ்ந்த மகானை நேரில் காண முடியா அமெரிக்கத் தலைவர்களான மார்டின் லூதர் கிங், தற்போதைய குடியரசுத் தலைவர் ஒபாமா மற்றும் பலரும் தங்கள் மானசீக குருவாகக் கொண்டுள்ளனர் என்றால் உண்மையின் மதிப்பை மேலும் சொல்வதற்கு என்ன வேண்டும்?

“உண்மையே உன் விலை என்ன” என்று கேட்கும், நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமான, தலைவர்களுக்கு இதுவாவது புரியுமா? தமிழையே கரைத்துக் குடித்து விட்டவர்கள் போலும் வாயினால் பேசிப் பேசியே புகழ் நிலைக்கு வந்தவர்களிடம் இதற்கு மேல் எதை எதிர்பார்க்க முடியும்?

எண்ணம் வேறு ஏதோ. வாய் ஒன்று பேசும். கையோ வேறொன்று செய்யும் என்றே உலவி வரும் “சின்ன” மதியாளருக்கு இது புரியுமா? இதுதான் போகட்டும். வேறு ஒன்று சொல்கிறேன். அதாவது புரிகிறதா என்று பார்க்கலாம்.

இதை நான் பல வருடங்கள் முன்பு Readers’ Digest எனும் ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் படித்திருந்தேன். இது ஒரு மேற்கோள். யார் சொன்னது என்பதைக் குறித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை.

“There is no essential difference between Truthfulness and Spirituality. Truthfulness is characterized by ‘words following the facts’, whereas Spirituality is that of ‘facts following the words’.

அதன் விளக்கமாவது: நடந்த நிகழ்ச்சியைச் சற்றும் மாற்றாமல் அப்படியே சொல்பவன் உண்மை பேசுபவன். ஒருவர் சொன்னது அப்படியே நடந்தால் அவரே ஞானி.

இதிலிருந்து என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் ஞானியாவதற்கு இப்படியும் ஒரு சுலப வழி இருக்கிறது. இதன்படி ஒருவர் உண்மையே பேசி வந்தால் போதும். அவர் இறுதியில் ஞானி ஆவதற்கு முற்றிலும் தகுதி ஆகிறார்.

சொல்வது நடக்கும் எனும் ஞானியிடம் ஓர் அனுபவம் உண்டா, அப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சி ஏதேனும் ஒன்று நம் வாழ்வில் நடந்திருக்கிறதா என்று யோசிக்கத்தான் எனக்கு முதலில் தோன்றியது. யோசித்துப் பார்த்ததில் 1972 -ல் நடந்த ஒரு நிகழ்வும் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

அந்த வருடம் எங்கள் தகப்பனாருக்கு அறுபதாம் ஆண்டு நிறைவு பெற்றது. அவர் ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்தார்; நாங்கள் சென்னையில் இருந்தோம். முதலில் செய்த ஏற்பாட்டின்படி ஷஷ்டி அப்த பூர்த்தி விழா ஜாம்ஷெட்பூரில் நடப்பதாக இருந்தது. புதிய  தம்பதிகளாகிய எங்களது முதல் பொறுப்பாகவும் அது அமைந்தது. அதனால் விவரங்களை அப்படியே குறிப்பிட்டு ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகையும் தயார் செய்துகொண்டு காஞ்சி மகா முனிவரின் ஆசீர்வாதம் வாங்க வேண்டி அவரைப் பார்க்க தேனம்பாக்கம் சென்றோம்.

அன்று அவர் மௌனத்தில் இருந்தார். ஆனால், தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டும், வந்தோர்களை ஆசீர்வதித்துக்கொண்டும் இருந்தார். எங்கள் முறை வந்ததும் பூ, பழத் தட்டில் பத்திரிகையையும் பார்த்து விட்டு கை சைகையாலேயே என்ன விசேஷம் என்று கேட்டார். என் கூட வந்த பெரியவர் விசேஷத்தைப் பற்றிச் சொன்னதும், சைகையாலேயே எங்கே நடக்கிறது என்றும் கேட்டார். ஜாம்ஷெட்பூரில் என்றதும் கை இரண்டையும் நன்கு தூக்கி ஆசீர்வாதம் செய்தார். ஜாம்ஷெட்பூரில் அந்த விழா நல்லபடியாக நடக்கும் என்ற அவரது ஆசிகள் திருப்தி அளித்தன. ஆனால், விதியின் விளையாட்டு விசித்திரமானது அல்லவா ?

அன்று இரவு சென்னை திரும்பி வீட்டின் கதவைத் திறக்கும் போதே ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்து வந்திருக்கும் போஸ்ட் கார்ட் ஒன்றைப் பார்த்தோம். அதில் என் பெற்றோர்கள் தாங்கள் மட்டும் சென்னை வருவதாகவும், ஆதலால் விழாவை சென்னையிலேயே வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் எழுதியிருந்தனர்.

விழா நல்லபடியாக நடக்கும் என்று மகா சுவாமியிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கியாயிற்று. மகா சுவாமிகளிடம் தெரிவித்ததற்கு மாறாக, விழா எங்கு நடந்தால் என்ன என்று விட்டுவிட்டோம். மேலும் பத்திரிக்கை என்று ஏதும் அடிக்கவில்லை; நேரில் அழைத்ததோடு சரி.

விழா நடக்கும் வாரம் வந்தது. எனது தந்தையின் நோய்வாய்பட்டிருந்த தமக்கையார் விழாவிற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்னால் சென்னையில் காலமாகிவிட்டார். சென்னையில் நாங்கள் கொண்டாட நினைத்திருந்த விழா தடைபட்டது.

அன்றே எனது சகோதரன், சகோதரிகள் இருந்த  ஜாம்ஷெட்பூருக்கு விழா தடைபட்டது பற்றி தந்தியும் கொடுத்து விட்டேன். அப்போதெல்லாம் வீட்டுக்கு வீடு இப்போதுள்ளது போல் தொலை பேசி பரவலாகக் கிடையாது. சில இடங்களில் தந்தி வசதியும் மகா மட்டமாக இருக்கும். அதனால், நான் கொடுத்த தந்தி அவர்களுக்குப் போய் சேர மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டன. நாங்கள் அத்தையின் இறுதி காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தோம். ஆனால், விழா தடைபட்டது பற்றி ஜாம்ஷெட்பூரில் இருந்த என் சகோதர, சகோதரிகளுக்கு ஏதும் தெரியாது.

அறியாத அவர்கள் அன்று காலை தடபுடலாக வடை, பாயசத்துடன் உணவு அருந்திவிட்டு, புது உடை உடுத்திக் கொண்டு அன்று மாலை அருகில் இருக்கும் கோவில் ஒன்றுக்குச் சென்று பெற்றோர்கள் பெயருக்கு ஒரு அர்ச்சனையும் செய்து முடித்து விட்டனர்.

அது எங்களுக்குத் தெரியவர மேலும் ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது. இங்கு பாருங்கள்: காஞ்சி முனிவர் குறிப்பால் என்ன கேட்டாரோ, அந்த விழா எங்கு நடக்கும் என்று ஆசிர்வதித்தாரோ அங்கு அது எப்படியோ நடந்து விட்டதல்லவா? நடக்க வாய்ப்பே இல்லாவிட்டாலும்கூட அவர் சொன்னதுதான் நடந்தது. அதுதான் ஞானியின் விசேஷம்.

இதைப் போன்ற நிகழ்ச்சிகளை அனுபவித்தால்தான் Readers’ Digest -ன் அந்த ஆங்கிலத் தொடரின் அருமை தெரியும்.

மாறாக, உள்ளத்தில் ஒன்று எண்ணி வாயால் வேறு பேசி செயலால் பிறிதொன்று செய்பவர்களும் வையகத்தில் உண்டு. “ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி மூன்று படி; இல்லையேல் முச்சந்தியில் எனக்கு சாட்டையடி” என்று சொல்லிய வாய்ச்சொல் வீரர்களின் ஆண்டவர்களைத்தான் நமக்குத் தெரியுமே.

அவர்கள் சொன்ன வாசகம் தான் “வாய்மையே வெல்லும்” என்பது. இப்போதாவது உண்மைக்கும், வாய்மைக்கும் உள்ள தூரத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா?