காயத்ரி ஜபம்: ஓர் விளக்கம்

காயத்ரி ஜபம் என்றால் காயத்ரி மந்திரத்தை இயந்திரத்தனமாக குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் “சொல்வது” என்றே பெரும்பான்மையினர் எண்ணுகின்றனர். அப்படிச் செய்வதும் ஆன்மீக ரீதியாக பலனளிக்கக் கூடியது, உள்ளத்தைத் தூய்மைப் படுத்துவது என்றாலும், ஜபம் என்ற உளப் பயிற்சியில் அது ஆரம்பகட்ட நிலை மட்டுமே. வருடக்கணக்காக இந்தப் பயிற்சியை இப்படியே செய்து கொண்டிருப்பது மந்தமான மாணவருக்கு அடையாளம். அடுத்தடுத்த படிகளுக்குச் செல்லும் விழைவும் முயற்சியும் கொண்டிருப்பதே சிரத்தையான மாணவருக்கு அடையாளம்.

However, it’s important to make sure you are buying. Do you need to Mioveni increase the frequency of the doxy laser? Do not be alarmed if your dog exhibits any of the following symptoms if you have just given him a medicine:

There are a few places you can place an order: online pharmacies, such as. Corticosteroids (such as prednisone or prednisolone) work by increasing blood flow to the skin Correggio cilodex price and tissues, making them good at reducing the inflammation of psoriasis. Erythema nodosum and alopecia areata were treated in the same way, and the skin lesions.

So you have to find out what works for your body, and i did that. It also reduces the production of Kāman clomid clomiphene citrate 50 mg tablet price estrogen in the body. I would like to know how much it would cost in a hospital and where to take it.

ஸ்ரீராம, கிருஷ்ண, சிவ நாமங்கள் உள்ளிட்ட தெய்வீக மந்திரங்களை வாய்விட்டுப் பாடுவது கீர்த்தனம் எனப்படும். அதற்கு மாறாக, ஜபம் என்பது கண்களை மூடி அகத்தைக் குவித்து செய்யப் படுவது. ஜபத்திற்கு முன்பாக பிராணாயாமம் செய்யவேண்டும் என்ற விதி உள்ளதன் காரணம், பிராணன் என்ற நூலேணியைப் பற்றியே அகத்தின் அடுக்குகளுக்குச் செல்ல முடியும் என்பதால் தான். இந்த ஆன்மீக தத்துவங்களுடன் எந்த வகையிலும் தொடர்பில்லாத கிறிஸ்தவம் என்கிற பேய் மதத்தினர் தங்களது பிசாசுத்தனமான அலறல்களையும் கூச்சல்களையும் திட்டமிட்டு உள்நோக்கத்துடன் ஜெபம் என்று அழைப்பதும், ஜெபவீடு, ஜெபக்கூடம் என்றெல்லாம் அவர்களது ஆக்கிரமிப்பு அவலட்ணங்களுக்குப் பெயர்கள் வைப்பதும், அதை நாம் தட்டிக்கேட்காமல் வெட்கமின்றி சகித்துக் கொண்டிருப்பதும், காலத்தின் கொடூரங்கள்.

நிற்க. மந்திரத்தை உதடுகளால் உச்சரிப்பது வைகரீ ஜபம். உரத்த உச்சரிப்பு சூழலில் லௌகிக ஓசைகள் மிக அதிகமாக இருந்தால் அவற்றை அடக்க உதவுகிறது. பின்பு, ரகசியம் பேசுவது போன்ற மெல்லோசையுடனோ அல்லது ஓசையின்றியோ உதடுகள் லேசாக அசையும் வகையில் மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ‘ஜப’ என்ற சொல்லின் நேர்ப்பொருள் whispering, muttering என்பது. உபாம்ஶு ஜபம் எனவும் இதைக் கூறுவார்கள். அடுத்ததாக, எந்த உதட்டசைவும் இன்றி மனதிலேயே மந்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் இசைப்பது மானஸிக ஜபம் எனப்படும். இதுவே உத்தமமானது என்று கருதப்படுகிறது. மனதில் லயம் தவறுவதாகத் தோன்றினால், அதை மீண்டும் மீட்டிக் கொள்வதற்காக மந்திரத்தை மெதுவாகவோ அல்லது வாய்விட்டோ கூறிக்கொண்டு பிறகு மானஸிக ஜபத்திற்குத் திரும்பலாம் என்று சுவாமி சிவானந்தர் தனது நூலொன்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

மந்திரத்தை உச்சரிப்பதல்ல, அதன் பொருளை தியானிப்பதே ஜபம் என்று பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் கூறுகிறது. இதன்மூலம் ஜபம் தன்னளவில் சிறந்த ஆன்மீகப் பயிற்சி என்பதோடு, அதனினும் நுட்பமான தியானம் என்ற உளப்பயிற்சியில் ஆழ்வதற்கான ஒரு படிநிலை என்று கருதவும் இடமிருக்கிறது.

பாரம்பரியமாக காயத்ரி ஜபம் செய்யும் முறையில், ஜபத்தைத் தொடங்கும் முன்பு மந்திரத்தின் உருவமாக காயத்ரி தேவியின் சகுண தியானம் சுலோக வடிவில் பரிந்துரைக்கப் பட்டுள்ளது.

मुक्ता-विद्रुम-हेम-नील-धवलच्छायै-र्मुखैस्त्रीक्षणै-
र्युक्तामिन्दुकला-निबद्धमुकुटां तत्त्वार्थ-वर्णात्मिकाम्‌ ।
गायत्रीं वरदाऽभयांकुश-कशाः शुभ्रं कपालं गदां
शंखं-चक्र-मथारविन्दयुगलं हस्तै-र्वहन्तीं भजे ॥

முக்தா-வித்³ரும-ஹேம-நீல-த⁴வலச்
சா²யைர்-முகை²ஸ்த்ரீக்ஷணைர்-
யுக்தாமிந்து³கலா-நிப³த்³த⁴முகுடாம்ʼ
தத்த்வார்த²-வர்ணாத்மிகாம்‌ |
கா³யத்ரீம்ʼ வரதா³(அ)ப⁴யாங்குஶ-கஶா​:
ஶுப்⁴ரம்ʼ கபாலம்ʼ க³தா³ம்ʼ
ஶங்க²ம்ʼ-சக்ர-மதா²ரவிந்த³யுக³லம்ʼ
ஹஸ்தைர்-வஹந்தீம்ʼ ப⁴ஜே ||

முத்து பவளம் பொன் நீலம் வெண்மை வண்ணங்களுடன் கூடிய திருமுகங்களில் முக்கண்களுடையவள். சந்திரகலையை மகுடத்தில் தரித்தவள். தத்துவ மெய்ப்பொருளைக் கூறும் எழுத்துக்களின் வடிவானவள். வரமும் அபயமும் அருளும் கரங்களுடன், அங்குசம், சாட்டை, வெண்மையான கபாலம், கதை, சங்கு, சக்கரம், தாமரை மலர் இணைகள் ஆகியவற்றைக் கரங்களில் தாங்கியவள். அந்த காயத்ரி தேவியைப் போற்றுகிறேன்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் ரூப லட்சணங்களுடன் கூடிய அற்புதமான தியான ரூபம் இது. சிறு வயதில் காயத்ரி மந்திர ஜபத்தைப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்குபவர்களுக்கு மிகவும் உகந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்றே இவ்வளவு விஸ்தாரமான தியான ரூபம் கூறப்படுள்ளது என்று நான் எண்ணி வியந்ததுண்டு. எனது சொந்த அனுபவத்தில், சிறு வயது முதலே, ஓம், பூர்ப்புவஸ்ஸுவ:, என்று தொடங்கி ப்ரசோதயாத் வரையுள்ள மந்திரத்தின் ஐந்து பகுதிகளை ஐந்து முகங்களுடன் பொருத்தி, ஒவ்வொரு முறையும் அந்த முகங்களில் மனத்தை நிலைக்கச் செய்யும் பயிற்சியை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தேன். அந்த முகங்கள் அவற்றுக்கான லட்சணங்களுடன் அதே சமயம் பல்வேறு விதமாகக் கற்பனைக்கெட்டாத வகையில் தோன்றிக் கொண்டே செல்லும் அனுபவமும் ஏற்பட்டதுண்டு. பின்பு, ஐந்து முகங்களை ஐந்து தாமரைகளாக, ஐந்து வண்ண ஒளிகளாக, ஐந்து சுடர்களாக என்று பலவகையில் தியானித்ததும் உண்டு. ஜபம் வளர்ந்து செல்லச்செல்ல சிறிது நேரத்தில் அவையனைத்தும் முற்றாக ஒரு ஒளியில் கரைந்து போவதாகவும் உணர்ந்ததுண்டு. பின்பு, உருவமின்றி மந்திரத்தின் அக்ஷரங்களின் மீதே மனத்தை செலுத்தி ஜபம் செய்யும் பயிற்சியையும் அடைந்ததுண்டு.

காயத்ரி மந்திரத்தின் மகிமையும் பெருமையும் அளவிடற்கரியது. இன்று காயத்ரி மந்திரம் பல பள்ளிகளின் வழிபாட்டுப் பாடலாகவும், ‘காயத்ரி பரிவார்’ உள்ளிட்ட இயக்கங்கள் அனைத்து தரப்பு மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லும் வகையிலும் பரவலாகியுள்ளது மிகவும் மகிழ்ச்சியளிக்கக் கூடிய விஷயம். இந்த மகாமந்திரத்தை அதன் முழுப்பலனும் விளங்குமாறு ஜபமும் தியானமும் இணைத்து முறையாகக் கற்பித்தால் அது இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்.

காயத்ரி மந்திரத்தின் பொருள் என்ன? தத்துவம் என்ன? காயத்ரி மந்திரம் அனைவருக்கும் உரியதா? சுவாமி சித்பவானந்தரின் “காயத்ரீ” என்னும் இச்சிறு நூல் இதற்கு விடையளிக்கிறது.

பாகம் 1 | பாகம் 2 | பாகம் 3 | பாகம் 4

(ஜடாயு ஃபேஸ்புக்கில் இப்பதிவை முதலில் எழுதியபோது மறுமொழிகளில் நிகழ்ந்த உரையாடல்களை இங்கே வாசிக்கலாம்).

மித்திரன் சூரியன் வருணன்: மூன்று வேதப் பாடல்கள்

வேத கலாசாரத்தில் காலை, மாலை ஆகிய இரு வேளைகளில் சந்தியாவந்தனம் மற்றும் நடுப்பகல் வேளையில் மாத்யாஹ்னிகம் ஆகிய தினசரி கிரியைகளை தொன்றுதொட்டு பின்பற்றி வருகின்றனர். இந்த கிரியைகளின் போது எழுந்து நின்று கூறப்படும் (உபஸ்தானம்) மூன்று வழிபாட்டு மந்திரங்களின் தமிழாக்கமும் விளக்கங்களும் இப்பதிவில் காணலாம்.

(1)

மித்திரன் 
அனைத்தும் காக்கும் தேவன்
போற்றத்தக்கதும் சத்தியமானதும்
கேட்போர் மனம் கவர்வதுமான 
அவனது கீர்த்தியையும் பெருமையையும்
தியானிக்கிறேன்.

மித்திரன் 
அனைத்தும் அறிந்து 
மக்களை நடாத்துகிறான்
பூமியையும் விண்ணையும் தாங்குகிறான்
மித்திரன் 
உயிர்களனைத்தையும் 
கண்கொட்டாமல் 
பார்த்து கொண்டிருக்கிறான் 
அழியாத பலன் பெறல் வேண்டி
நெய்நிறை அவியை 
அவனுக்கு அளிப்போம்.

மித்திரனே ஆதித்யனே 
உன்னை முறையுடன் 
தொழவிழையும் மானிடனுக்கு
முழுமையான அறப்பயன் கூடிடுக
அவன் நோய்ப்பட்டு அழிவுறான்
அவனைப் பாவம் அணுகாது
அருகிலும் தொலைவிலும்.

– காலை நேர சந்தியாவந்தன உபஸ்தான மந்திரம் (“மித்ரஸ்ய சர்ஷணீத்4ருத:”)

மித்ரன் ஒளியையும் உறவையும் நட்பையும் வளர்க்கும் வேத தெய்வத்தின் பெயர். சூர்ய தேவனுடைய கண்ணாக இந்தத் தெய்வத்தின் சக்தி கருதப்படுகிறது. மித்ரன் என்பது சூரியனின் நாமங்களில் முதலாக வருவது. மித்ரா-வருண என வருணனுடன் இணைத்து இரட்டை தெய்வமாகவும் வேதம் இக்கடவுளைப் போற்றுகின்றது.

இந்தியப் பண்பாடு மட்டுமின்றி, பண்டைய பாரசீகப் பண்பாட்டிலும் ஜராதுஷ்ட்ர மதத்திலும் மித்ர என்ற இதே பெயருடன் இக்கடவுளை வழிபட்டனர்.

பண்டைய கிரேக்க, ரோமானிய கலாசாரங்களில் Mithras என்பது இத்தெய்வத்தின் பெயர். குளிர்காலத்தில், டிசம்பர்-25ம் நாள் இந்த தெய்வத்திற்குரிய விழாவாக Mithra Day என்ற பெயரில் கிரேக்கர், ரோமானியர் மற்றும் ஐரோப்பாவின் பண்டைய பாகனிய மாந்தர் அனைவராலும் கொண்டாடப் பட்டது. இம்மக்களில் கணிசமானவர்களைக் கொன்றொழித்து, எஞ்சியவர்களை மதமாற்றி, இக்கலாசாரங்களையும் அழித்தொழித்த கிறிஸ்தவம், பின்பு மித்ர தேவனின் இந்தப் பண்டிகையை (வழக்கம்போல) வெட்கமின்றித் திருடி, உருமாற்றி, கிறிஸ்துமஸ் என்ற பெயரில் கொண்டாட ஆரம்பித்தது. மற்றபடி இந்த நாளுக்கும், ஏசு எனப்படும் கிறிஸ்தவ மத ஸ்தாபகருக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது.

(2)

சத்தியத்தின் ஒளியினாலும் 
கண்ணுக்குப் புலனாகும் ஒளியினாலும் 
அமரரையும் மனிதரையும் 
தத்தம் தொழில்களில் புகுத்தி
பொன்மயமான தேரில் 
சுற்றி வருகிறான் 
ஸவித்ரு தேவன்.
உலகங்களையெல்லாம் 
நன்கு பார்வையிட்டுக் கொண்டு 
சஞ்சரிக்கிறான்.

இருளை விழுங்கிக்கொண்டு உதிக்கும் 
உயர்சோதியை
தேவர்களைத் தன்னொளியால் காக்கும் 
சூரிய தேவனைக் 
காண்கின்ற நாம் 
ஆன்மச் சுடரொளியையே 
அடைந்தவர்களாவோம்.

அனைத்தும் அறிகின்ற சூரிய தேவனை
கிரணங்களாகிய குதிரைகள் 
உலகோர் காண்பதற்காக 
உயரே தாங்கிச் செல்கின்றன.

மித்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் அக்னிக்கும் 
கண்ணென விளங்கும் 
வண்ணமயமான தேவன் 
எழுகிறான். 
அசைவனவற்றுக்கும் அசையாதவற்றுக்கும்
ஆன்மாவான அவன்
தேவருலகையும் பூமியையும் விண்வெளியையும் 
வியாபிக்கிறான்.

கிழக்கிலே பரிசுத்தமாய்க் கிளம்பி 
தேவர்களுக்கும் நலம் தரும் 
உலகின் விழியை
நூறு கார்காலங்கள் காண்போம்
நூறு கார்காலங்கள் வாழ்வோம்
நூறு கார்காலங்கள் கூடி மகிழ்ந்திருப்போம்
நூறு கார்காலங்கள் ஆனந்தமடைவோம்
நூறு கார்காலங்கள் (நல்லதைக்) கேட்போம்
நூறு கார்காலங்கள் (நல்லதைப்) பேசுவோம்
நூறு கார்காலங்கள் புதிதாய்ப் பிறப்போம்
நூறு கார்காலங்கள் வெல்லப் படாதிருப்போம்
இவ்வாறே சூரியனைக் கண்டுவாழ
ஆசைப்படுகிறோம்.

பெருங்கடலின் நீர்த்திவலைகளின் மத்தியிலிருந்து
வைகறையில் எத்திக்கிலும் சுடரொளிபடர எழுந்தோன்
விரும்பியதனைத்தும் அளிப்போன் 
செவ்விழியோன் 
அனைத்தையும் காண்போன்
தன் முழுமனதுடன் 
என்னைப் புனிதமாக்கிடுக.

– ‘ஆஸத்யேன ரஜஸா’ என்று தொடங்கும் யஜுர்வேத சூரிய உபாசனை மந்திரம். நடுப்பகல் நேரத்து (மாத்யாஹ்னிகம்) சந்தியாவந்தனத்தில் உபஸ்தான மந்திரமாகக் கூறப்படுகிறது.

(3)

இந்த என் வேண்டுதலைக் கேட்டருள்வீர் 
வருணனே
எம்மை இப்போதே இன்புறச் செய்வீர்
உம்மைத் தொழுது
பாதுகாப்பைக் கோருகின்றேன்.

வேதமொழிகளால் வணங்கி 
அதற்காகவே உம்மைச் சரணடைகிறேன்
வேள்வி செய்வோன் அவி கொண்டு வந்து
அதனையே கோருகிறான்.
புகழ்மிக்க வருணனே 
புறக்கணிக்காமல் என் வேண்டுதலை
இப்பொழுதே ஏற்றுக் கொள்ளும்
எமது ஆயுளைக் குறைத்து விடாதீர்.

தெய்வங்களுக்கு ஏதேனும் வஞ்சனைகள் 
மனிதர்களாகிய யாம் 
அறியாமையினால் செய்திருப்பின் 
உமது தர்மத்தின் இயக்கத்தை 
ஏதேனும் சிதைத்திருப்பின்
வருணனே 
அப்பாவத்திற்காக 
எம்மைத் துன்புறுத்தாது காத்தருள்வீர்.

சூதாடிகளைப் போன்றோர்
நல்லோர் நாடாத இடத்தில்
அநியாயமாக என்மீது சுமத்திய பழிகளையும்
உண்மையாக அறிந்து செய்த பாவங்களையும்
செய்தும் அறியாதவற்றையும்
அவையனைத்தையும்
வலியின்றிச் சிதறிப்போகுமாறு 
அழித்திடுவீர் 
வருணனே 
யாம் என்றென்றும் இருந்திட வேண்டும் 
உமக்கு அன்புடையோராய்.

“இமம் மே வருண” என்று தொடங்கும் மாலைநேர சந்தியாவந்தன உபஸ்தான மந்திரம்

வருணன் என்ற சொல்லுக்கு தன்னுள் இழுத்து அடக்கிக் கொள்பவன் (The Withholder) என்பது பொருள். ஸ்ரீ விஷ்ணு சகஸ்ரநாமத்தில் இந்தத் திருப்பெயர் வருமிடத்தில் (வருணோ வாருணோ வ்ருக்ஷ:) அதற்கு ஸ்ரீசங்கரர் தனது கதிர்களைத் தன்னுள் இழுத்து அடக்கிக் கொண்டு மாலையில் அஸ்தமிக்கும் சூரியன் வருணன் என்று உரை கூறுகிறார் (ஸ்வரஶ்மீனாம் ஸம்வரணாத் ஸாயம் க³த: ஸூர்யோ வருண:). ‘இமம் மே வருண’ என்ற வேத மந்திரத்தையும் அதற்குச் சான்றாக அளிக்கிறார். வேத இலக்கியத்தில் வருணன் என்பது தொடக்கத்தில் அஸ்தமன சூரியனையே குறித்து, பின்பு நீர்நிலைகளின், கடலின் தெய்வத்தைக் குறிப்பதாக ஆயிற்று என்று கொள்ள இடமிருக்கிறது.

‘இமம் மே வருண’ என்ற இந்தப் புகழ்பெற்ற மந்திரம் தினந்தோறும் சாயங்கால சந்தியாவந்தனத்தில் உபஸ்தான (வேண்டுதல்) மந்திரமாக மேற்கு நோக்கி நின்று சூரியனைத் தொழுது கூறப்படுவது. அதன் இடையில் வரும் ஒரு பகுதி (தத்வாயாமி ப்ரஹ்மணா..) அனைத்து வைதிக சடங்குகளிலும் கலசத்திலும் கும்பத்திலும் வருணனை ஆவாகனம் செய்யுமுகமாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்த மந்திரத்திற்கு இன்னொரு விசேஷமும் உண்டு. விஸ்வாமித்ரர் கௌசிகராகக் கடுந்தவம் புரிந்துவரும் காலத்தில் ஸுனக்ஷேபன் என்ற சிறுவன் அவரிடம் வந்து தன்னைக் காப்பாற்றுமாறு வேண்டுகிறான். ஹரிச்சந்திரனுடைய ராஜ்யத்தில் மழைபொழியாது தண்டிக்கும் வருண தேவனைத் திருப்தி செய்யும் பொருட்டு நடக்கும் வேள்வியில் நரபலி கொடுப்பதற்காக அவனைத் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள் என்பதால் அச்சமுற்று அவன் முனிவரைத் தேடி வருகிறான். கௌசிகர் அவனிடம் மனமிரங்கி இந்த மந்திரத்தை உபதேசிக்கிறார். அந்த மந்திரத்தினால் சிறுவன் வருணனைத் துதிக்க, வருணன் மனமிரங்கி மழைவரம் அருள்கிறான். சிறுவன் விடுவிக்கப் படுகிறான். மன்னனின் வேள்வியும் நிறைவுறுகிறது. இந்தக் கதை மகாபாரதத்தில் வருகிறது.

வருணனுடைய தியான ரூபத்தில் முறைதவறுபவர்களைத் தண்டிப்பதற்கான பாசக்கயிறும், சங்கும், கலசமும், மலரும் தாங்கி, அன்னங்கள் பூட்டிய தேரில் அவர் உலகனத்தையும் கண்காணிப்பதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இது சூரியனின் தியான ரூபத்தை ஒத்துள்ளது என்பது கவனத்திற்குரியது.

ஜடாயு வேத மந்திரங்களையும் உபநிஷதங்களையும் தொடர்ந்து மொழியாக்கம் செய்து விளக்கக் குறிப்புகளுடன் எழுதி வருகிறார்.  இது தொடர்பான அவரது அனைத்து பதிவுகளையும் இங்குகாணலாம்.

பக்தி ஓர் எளிய அறிமுகம் – 4

சென்ற பகுதியில் (பகுதி 3) ‘பச்சை கலர்’ பாஸ் மூலம், ஸ்ரீரங்கத்தில் வைகுண்ட ஏகாதசியன்று விரைவாகப் பெருமாள் சேவிக்க முடிந்த என் அனுபவத்தைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தேன்.

“கேட்கறேன்னு தப்பா நினைச்சிக்காதீங்க, நீங்க செஞ்சது தப்புதானே,” என்று சிலர் கேட்டிருக்கிறார்கள். அதே கட்டுரையில் பச்சை கலர் பாஸுக்கு கீழே முதலாழ்வார்கள் பற்றிய கதையைச் சொல்லிவிட்டு “இந்தக் கதையைப் படித்த பின் எனக்குப் பல விஷயங்கள் புரிந்தது” என்று எழுதியிருந்தேன். அதன் மையக் கருத்துதான் இந்தக் கேள்விக்கு விடை.

கூட்டமாகப் பெருமாள் சேவித்தால் அவன் அருள் நமக்கு முழுவதும் கிடைக்காதோ என்ற எண்ணம் நம்மில் பலருக்கு இருக்கிறது. “கோயிலில் இன்னிக்கு நான் மட்டும்தான், ஒரு ஈ. காக்கா இல்லை; ஏகாந்த சேவை,” என்று சொல்லுவதைக் கேட்டிருக்கலாம்!. பாவம் கடவுளை ஏதோ அரசியல் தலைவர் மாதிரி ஆக்கிவிட்டோம்.

archanaiஅதே போல் அர்ச்சனை செய்யும்போதும் பார்க்கலாம், உங்கள் பெயர், உங்கள் நட்சத்திரம், கோத்திரம் என்று சொல்லி அர்ச்சனை செய்வார்கள். ஏன் என்று யோசித்ததுண்டு. எட்டாவதோ, ஒன்பதாவதோ படிக்கும்போது திரு.அ.ச.ஞானசம்பந்தம் அவர்களின் சொற்பொழிவைக் கேட்டேன். அப்போழுது அவர் அது ஏன் என்று விளக்கம் கொடுத்தார்.

கூட்டமாக இருக்கும் கோயிலில் உங்கள் பெயரைச் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யும்போது, அதே பெயர் கொண்டு இன்னொருவர் இருக்கலாம். அதனால் உங்களுக்கு அர்ச்சனையால் கிடைக்கும் பலன் வேறு ஒருவருக்குப் போய்ச்சேரும் வாய்ப்பு இருக்கிறது; அல்லது 50-50! அதனால் உங்கள் நட்சத்திரம் சொல்ல வேண்டும். கூட்டம் அதிகமாக இருந்தால் அதே பெயர் அதே நட்சத்திரத்தில் இரண்டு பேர் இருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது அதனால் உங்களை தனித்துவப்படுத்திக் காட்ட கோத்திரம் கேட்கிறார்கள். கம்யூட்டர் டேட்டாபேஸில் எப்படி ஒரு unique ரெக்கார்ட் எடுக்க பல கீயை கொடுத்து unique ரெக்கார்டை எடுக்கிறோமோ அதே மாதிரி. அர்ச்சனையில் தனக்கு மட்டும்தான் கடவுள் அருள்செய்ய வேண்டும் என்ற சுயநலம் இருக்கிறது. சுயநலம் இருக்கும் இடத்தில் அன்பு இருக்காது.

உடனே நான் ஏதோ அர்ச்சனை செய்யவே கூடாது என்று சொல்லுவதாக நினைத்துவிடக்கூடாது. ஆண்டாள் திருப்பாவை ஐந்தாம் பாடலில், “சுத்தமான மனதுடன் அவனை அணுகி, மலர்களைத் தூவி வணங்கி,  வாயாரப் பாடி, நெஞ்சார தியானிப்போம்,” என்கிறாள்.

உலகத்தில் மகிழ்ச்சி தரக்கூடய பொருள் என்னவாக இருக்கும் என்று எப்பொழுதாவது யோசித்ததுண்டா? பணம், இசை, இனிப்பு, சாப்பாடு, விளையாட்டு,… என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் இவை சிலருக்கு மட்டும்தான் மகிழ்ச்சி தரலாம். எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி தரக் கூடியது ஒன்றுதான்; அது – அன்பு!

நம் குழந்தைகளிடம், “உம்மாச்சி கண்ணை குத்திடுவார்,” என்று பயத்தை உண்டுபண்ணுகிறோம். இது தவறு. ஏன் என்றால் பக்திக்கு பயம் இருக்கக் கூடாது. பயம் இருந்தால் அன்பு வராது என்பது முதல் விதிமுறை. தற்போது உள்ள அடுக்ககக் கலாசாரத்தில் தாத்தா பாட்டி கூட இருப்பதில்லை. அதனால் பல குழந்தைகளுக்கு கிருஷ்ணர், ராமர் கதைகள் தெரிவதில்லை. சின்ன வயதில் எனக்கு என் அம்மா வழி, அப்பா வழிப் பாட்டி தாத்தாக்கள் நிறைய கதைகள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இரவில் சுமார் 1 மணி நேரம் தினமும் கதை சொல்லுவார்கள். இன்று இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு டோராவும், டாம் அண்ட் ஜெரியும் தான் கடவுளாக இருக்கிறார்கள்.

kayathri-japamகுடும்பச் சம்பிரதாயங்கள், சடங்குகள், பழக்க வழக்கங்கள் (rituals) செய்யும் பலர், அதைச் செய்வததற்குக் காரணம் பயம்தான். விரதம், காலை பூஜை, சந்தியா வந்தனம் என்பதுபோன்ற கிரியைகள் இதில் அடங்கும். இவைகளைச் செய்யாவிட்டால் கடவுளின் அருள் நமக்குக் கிடைக்காது என்பது தேவையில்லாத பயம் மட்டுமே.

புந்தியால் சிந்தியாது ஓதி உருபெண்ணும்
அந்தியால் – ஆம்பயன் அங்கென்?”

பெருமாளை மனத்தால் நினைக்காமல், வேறு மந்திரங்களை உருப்போட்டுச் செய்யும் சந்தியா வந்தனம் போன்றவையால் பயன் ஏதும் இல்லை என்று பொய்கையாழ்வார் சொல்லுகிறார்.

sandhyaa-vanthanamஅதே போல

குளித்து மூன்று அனலை ஓம்பும் குறிகொள்
அந்தண்மை தன்னை ஒளித்திட்டேன்

என்று தினமும் குளிப்பதும், மூன்று வேளை அக்கினி ஹோத்திரம் செய்வது போன்ற சடங்குகள் முக்கியமில்லை என்கிறார் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்.

ஒரு நாள் செய்யாமல் போனால் ஏதோ பெரிய குற்றம் செய்துவிட்ட மாதிரியும், கடவுள் தண்டனை கொடுக்க தயாராகக் காத்துக்கொண்டு இருப்பது மாதிரியும் பலர் பயப்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். பயம் இருந்தால் அந்த இடத்தில் அன்பு இல்லை. அன்பு இல்லை என்றால் பக்தி இல்லை.

என் அப்பா ஆசாரியன் திருவடியை அடைந்த சில நாள்களுக்குப் பின், என்னிடம் சிலர், “வருடா வருடம் அப்பாவிற்கு தவறமல் சிரார்த்தம் செய்துவிடு. செய்யவில்லை என்றால் உன்னை பாதிக்காது. ஆனால் உன் பிள்ளைகளையும் பேரன்களையும் அது பாதிக்கும்,” என்று அறிவுரை கூறினார்கள்.

இதில் வேடிக்கை என்ன என்றால் என் அப்பா இறப்பதற்குச் சிலநாள்கள் முன்பு, ஒருநாள் பேச்சுவாக்கில், “நீ எங்காவது எனக்கு சிரார்த்தம் எல்லாம் செய்துகொண்டு இருக்காதே. எல்லாம் டைம் வேஸ்ட். உயிருடன் இருக்கும்போது அப்பா அம்மாவை அன்பாகவும் நல்லபடியாகவும் வைத்துக்கொண்டால் போதும்,” என்றார். அதே போல் அவர் செய்தும் காட்டினார். கடைசி காலத்தில் நர்ஸ் வைத்துக்கொண்டு அப்பா அம்மாவைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பலரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் கடைசி காலத்தில் தன் அப்பா அம்மாவை என் அப்பா கனிவோடு முகம் சுளிக்காமல் பார்த்துக்கொண்டார். மூத்திரம், மலம் எடுப்பதிலிருந்து குளிப்பாட்டுவது முதற்கொண்டு எல்லாவற்றையும் தானே செய்தார். அவர்கள் மீது அவருக்கு  இருந்த பக்தி, அன்பு தான் இதற்குக் காரணம்.

பத்ராச்சல ராமதாஸர் தன்னுடைய கிருதி ஒன்றில், ‘கோரமான தவம்’ எல்லாம் பக்திக்குத் தேவை இல்லை; வெறும் அன்பாக ‘ராமா’ என்றால் போதும் என்று சொல்லுகிறார். பக்திக்கு நாம் கஷ்டப்படக் கூடாது; அல்லது நம்மை நாமே கஷ்டப்படுத்திக்கொள்ளக் கூடாது என்பது இவர் சொல்லும் முக்கியக் கருத்து. புரந்தர தாஸர் ஒரு நாளும் பட்டினியாக இருக்க கூடாது என்கிறார். ஒரு பாடலில் “தினமும் இஷ்டத்துக்கு சாப்பிடு, சாப்பிட்டுவிட்டு தெம்பாக கிருஷ்ண நாமம் சொல்லு,” என்று பாடுகிறார். நீங்கள் தெம்பாக இருந்தால்தான் இன்னும் நிறைய அன்பு செய்யலாம் என்பது அவர் கருத்து. உபவாசம் (பட்டினி) இருப்பதால் பெருமாள் உங்களுக்கு ஸ்பெஷலாக எதுவும் செய்யப்போவதில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கீதையிலும் பாகவதத்திலும்  கண்ணன், “நீ தலைகீழாக நின்றாலும் நான் என்னை உனக்குத் தர மாட்டேன்,” என்கிறார். மனம் உருகி என்னை நினைத்தால் மட்டும்தான் அது சாத்தியம் என்றும் சொல்லுகிறார். “எவ்வளவோ செய்தேன் எனக்கு அவன் அருள் கிடைக்கவில்லை,” என்று பலர் புலம்புவதைக் கேட்டிருக்கலாம். இதை எல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்று பெருமாள் எப்பொழுது கேட்டார்? நம் உடலை வருத்திக் கொள்வதால் அவன் எப்படி சந்தோஷமாக இருப்பான் என்று நினைத்துப்பார்க்க வேண்டும். குழந்தை பசியாக இருந்தால் தாய் சந்தோஷப்படுவாளா?

பயபக்தி என்பது ஒரு ஆஸ்கிமோரான்.

பாகவத்தில் ஜடபரதன் கதை இருக்கிறது.

ஜடபரதன் ஒரு யோகிஸ்வரன். அவனுடைய தியானம் மிகவும் பிரசித்திபெற்றது. பூஜைக்கு முன், கையில் பூக்களை எடுத்துக்கொண்டு தியானத்தில் ஆழ்ந்தால், தியானம் கலைந்து பார்க்கும்போது இரவு ஆகிவிடும்; கையில் இருந்த பூக்கள் எல்லாம் வாடி போயிருக்கும். அப்படி ஒரு தியானம் செய்பவன். காட்டில், தன் குடிசைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு மான்குட்டியை எடுத்து வளர்த்தான். மானுக்குக் குளிப்பாட்டுவது, அதனுடன் விளையாடுவது, கொஞ்சுவது என்று அதன் மீது அன்பாக இருந்தான். இதனால் நாளடைவில் அவன் பூஜை, ஜபம், தியானம் எல்லாம் போனது. மான் இவனை விட்டுப் பிரிந்த சென்றபோது, பிரிவை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. புத்திர சோகம் வந்து மானை நினைத்துக்கொண்டே இறந்தான். அடுத்த பிறவியில் மானாகப் பிறந்தான் என்பது கதை.

இந்தக் கதையில் மானிடத்தில் அன்பும், பெருமாளிடத்தில் சாதனையால் வந்த தியானமும் சொல்லப்படுகிறது. இதில் எது வென்றது என்று பார்த்தால் அன்புதான் வென்றது. அதனால் பெருமாளிடத்தில் சாதனை செய்வதைக் காட்டிலும் அவனிடத்தில் ஆசை வைத்துவிட்டால் பக்தி வரும். காதலர்களை அவர்களின் காதலி/காதலன் நினைவாகவே இருப்பதை பார்த்திருக்கிறோம். எதன் மீது ஆசை வைக்கிறோமோ அதன் நினைவாகவே இருப்போம். ஆக சாதனையால் தியானம் செய்தால் அவர்களை யோகிஸ்வரர்கள் என்று சொல்லுவோம். பிரேமையினால் தியானம் செய்தால் அவர்களை பக்தர்கள் என்கிறோம்.

பக்தாச்சல ராமதாஸ், புரந்தர தாஸர், துக்காராம், ஏகநாதர், ஆழ்வார்கள், நரசிம்ம மேத்தா, மீராபாய், கபீர் தாஸர் … என்று பல பக்தர்களின் சரித்திரத்தைப் பார்த்தால் ஒரு விஷயம் எல்லோருக்கும் பொது – அது பெருமாளிடத்தில் அவர்களுக்கு உள்ள அன்பு என்பதுதான் பக்தியாகிறது.

ஆழ்வார்கள் பாடல்கள் பலவற்றில் பெருமாளை, தன் குழந்தையாக, தன் காதலியாக, தன் நண்பனாக, தன் குருவாக உருவகித்துப் பாடியுள்ளார்கள். இது ஏன் என்று சில வருடங்கள் வரை தெரியாமல் இருந்தது. பெருமாளை “நீ அப்பேர் பட்டவன், இப்பேர் பட்டவன்” என்று சும்மா புகழ்ந்து அன்பு செலுத்துவது கடினம்; செயற்கைத்தனமும் பொய்மையும் கலந்துவிடும். அதே பெருமாளை தன் குழந்தையாக, தன் காதலியாக பாவித்தால் சுலபமாக அன்பு செலுத்த முடியும். அதனால்தான் ஆழ்வார்கள் அப்படி அனுபவித்துள்ளார்கள்.

பெரியாழ்வார் தன்னை கண்ணனின் வளர்ப்புத் தாய் யசோதையாக பாவித்துக்கொண்டு பல பாசுரங்கள் எழுதியுள்ளார். கண்ணன் பிறந்ததை கொண்டாட்டமாகப் பாடியுள்ளார்.

கீழே உள்ள பாடல் மிகவும் பிரசித்தம்.

மாணிக்கம் கட்டி வயிரம் இடைகட்டி
ஆணிப் பொன்னால் செய்த வண்ணச் சிறுதொட்டில்
போணி உனக்கு பிரமன் விடுதந்தான்
மாணிக் குறளனே தாலேலோ
வையமளந்தானே தாலேலோ

மாணிக்கம், வைரமும் இடையே வைத்துக் கட்டி பத்தரைமாற்றுப் தங்கத்தால் செய்த தொட்டிலை உனக்கு பிரம்மா அனுப்பி வைத்தான் என்று தாலாட்டு பாடுகிறார். அதே போல கண்ணனின் பல பருவங்களைப் பாடுகிறார் பெரியாழ்வார். அவற்றைப் பிறகு பார்க்கலாம்.

அதே போல் நம்மாழ்வார் தன்னை நாயகியாக பாவித்துப் பாடுகிறார். ஆண்டாள் தன்னை ஒரு கோபிகையாக பாவித்து பக்தி செய்கிறார். பெருமாளை தன்னுடைய நண்பனாக நினைத்து பக்தி செய்த திருமங்கையாழ்வார், சில பாடல்களில் நண்பனைத் திட்டுவது போலவே திட்டுகிறார். மிரட்டுகிறார், அறிவுரை கூட சொல்லுகிறார்!

பெருமாளை குருவாகவும் தன்னை சிஷ்யனாகவும் பக்தி செய்தவர், குலசேகர ஆழ்வார் மற்றும் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்.

தன்னுடைய காதலனாக நினைத்து பக்தி செய்தது கிருஷ்ண சைதன்யர், நம்மாழ்வார், ஆண்டாள், மீராபாய், சக்குபாய், ஜனாபாய். இதில் கிருஷ்ண சைதன்யர், நம்மாழ்வார் ஆண்களாக இருந்து தம்மை பெண்ணாக பாவித்து பெருமாளைக் காதல் செய்தனர்.

சென்ற மாதம் ஒரு திரைப்படத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். முன் இருக்கையில் ஒரு கணவன் மனைவி படம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். சினிமாவில் கதாநாயகனும், கதாநாயகியும் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சுவதைப் பார்த்த அவர்கள் இப்படிப் பேசிக்கொண்டார்கள்.

“பாருங்க எவ்வளவு அன்பா இருக்காங்க, நீங்களும் தான் இருக்கீங்களே, இப்படி எல்லாம் ஒரு நாளாவது இருந்ததுண்டா?”

“உனக்கு உண்மை தெரியலைன்னு நினைக்கிறேன். இது சினிமா, எல்லாம் வெறும் நடிப்பு. புரிஞ்சுக்கோ”

“உங்களுக்குத்தான் உண்மை தெரியலை, அவங்க ரெண்டு பேரும் நிஜ வாழ்க்கையிலும் கணவன் மனைவிதான்!”

“ஓ.. அப்படியா? அப்படின்னா பிரமாதமான நடிப்புதான்”

(தொடரும்…)