[பாகம் 20] மேலாம் வாழ்வு, உண்மை காணல்

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்:

(தொடர்ச்சி…)

Other than this side effect, no other major problem was encountered. The http://pdmbhind.org/course/ name has been a little difficult to pronounce, which is why it will be less visible out on the drugstore shelf. The shampoo is a good moisturizing treatment and a good leave-on treatment.

Baclofen is not that strong but you can get addicted to it. Can i buy clindamycin online uk buy canadian canadian can i buy canada clindamycin online uk can i buy clindamycin Cesenatico get diflucan online in canada clindamycin online can i buy clindamycin in canada clindamycin in canada canada clindamycin online canadian can i buy canadian clindamycin in canada canadian clindamycin can i buy canada clindamycin in the uk canadian clindamycin uk buy canadian clindamycin can i buy canada canadian canadian canadian canadian clindamy. In short, prednisolone is used to ease the muscle and joint pain.

Prednisone is an important treatment for allergies and other disorders. The drug should not be stopped without a clomiphene cost prescription rancorously medical consultation. In addition, the prices of generics are often lower than that of brand name medicines and are less likely to be affected by changes in excise duties or import tariffs on medicines.

சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகள் – மேலாம் வாழ்வு 

வாழ்வின் உயர்ந்த நிலை சந்நியாசமாகிறது. எண்ணத்தாலும் சொல்லாலும், செயலாலும் பற்றற்ற நிலை சந்நியாசமாகிறது. வேண்டுதல் வேண்டாமையிலான் இறைவன். எண்ணம் அவனைப் பற்றியிருக்கும் அளவு அது பற்றற்ற எண்ணமாகின்றது. சொல் அவனுடைய பெருமையை எடுத்துப் புகட்டுகிற பாங்கில் அமையும்பொழுது அது தூய சொல்லாகிறது. செயல் அவனுக்காகவென்று செய்யப்படுகின்றபொழுது அது பற்றற்ற செயலாகின்றது. இனி, இறைவன் எங்கு இருக்கின்றார் என்ற கேள்வி எழுகின்றது. அதற்கு விடை எங்கும் இருக்கின்றார் என்பதேயாகும். உயிர்கள் யாவும் இறைவனுடைய சொரூபங்களே. உயிர்களிடத்து இறைவனைக் காண்பது இறைவனை எங்கும் காண்பதற்கு நிகராகும். இனி, உயிர்களிடம் இறைவனைக் காண்பது எங்ஙனம் என்னும் கேள்வி எழுகின்றது. உயிர்களை இறைவன் சொரூபங்களாகப் பாவித்து அவ்வுயிர்களுக்குப் பணிவிடை புரிவதே உயிர்களிடம் இறைவனைக் காண்பதற்கு உற்ற உபாயமாம். நாம் காணும் உயிர்வகைகளுள் மனிதனே சிறப்புடையவனாகின்றான். எனவே மனித வடிவிலிருக்கும் உயிர்களுக்குப் பணிவிடை புரிவது இறைவனுக்குகந்த பணிவிடையாகிறது. மேலாம் வாழ்க்கை வாழ விரும்புகிறவர் மேலாம் லட்சியம் ஒன்றை மேற்கொள்ள வேண்டும். இலட்சியங்களுளெல்லாம் தலைசிறந்தது எல்லையற்ற பொருளில் தன்னைலயமாக்குவதேயாகும். எல்லையற்ற பொருளை எல்லைக்குட்பட்ட இந்திரியங்களைக் கொண்டு நாம் தேடி வருகிறோம். எல்லைக்குட்பட்ட இந்திரியங்களைக் கொண்டு உயிர்களைக் காணும்பொழுது அவைகள் ஜீவசொரூபங்களாகத் தென்படுகின்றன. இந்திரியங்களை அதீத நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லுகிறபொழுது அங்கு நாம் காண்கின்ற காட்சி வேறு. இந்திரியங்கள் எல்லைக்குட்பட்டிருக்கிறபொழுது ஜீவசொரூபங்களாகத் தோன்றிய உயிர்களே அதீத நிலையில் சிவசொரூபங்களாகக் காட்சி கொடுக்கின்றன. உயிர்களை ஜீவ சொரூபங்களாகக் காணும் காட்சியை நம்மிடத்திருந்து அகற்றிவிட்டு சிவ சொரூபங்களாகக் காணும் காட்சியைப் பெறுவதே நம் வாழ்வின் லட்சியமாகும். சந்நியாசி என்பவன் இந்த ஒரு லட்சியத்தைத் தவிர வேறு எதையும் அவன் கருத்தில் வாங்குவதில்லை. இதை அனுபூதி வாயிலாகப் பெறுவதற்கே சந்நியாசி தன் வாழ்வை ஒப்படைக்கின்றான்.

தீரன் ஒருவனே இந்த லட்சியத்தை அடைய முடியும். யாண்டும் நான் ஆத்ம சொரூபம், நான் காண்கின்ற உயிர்கள் யாவும் ஆத்ம சொரூபம் என்று ஆழ்ந்து எண்ணுபவன் தீரன் ஆகின்றான். இந்திரியங்கள் அவனை மயக்குவது கிடையாது. தன்னையும் தான் காண்கின்ற பொருள்கள் அனைத்தையும் ஆத்ம சொரூபமாகக் காண்பவனிடம் காமகாஞ்சனம் எங்ஙனம் குடிகொண்டிருக்க முடியும்! இத்தகையவன் தன்னைப் பிரம்மத்தோடு ஐக்கியப்படுத்தியவன் ஆகிறான். சாயுஜ்யநிலை அவனுக்கே சொந்தமாகிறது. இவ்வுலகப்பொருள்களிடமிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு நிஜசொரூபத்தில் நிலைத்திருக்கும் சுதந்திர புருஷன் அவன் ஆகிறான்.

மனம் சஞ்சலமுடையது. ஒன்றை விட்டு மற்றொன்றைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதுதான் அதன் இயல்பு. மனதை அலைந்துதிரிய விடுபவர்கள் ஆத்ம இன்பத்தை அடைய முடியாது. சரீரசுகத்தைத்தான் அவர்கள் பெறமுடியும். சரீர சுகத்திலேயே உழன்று கொண்டிருப்பவர்கள் உலக இன்பத்தைத்தான் நாடுவார்கள். மற்றவர்களுக்கும் உலக இன்பத்தைத்தான் அவர்கள் நல்க முடியும். மனதை அடக்கிப் பாரமார்த்திக வாழ்வு வாழ்பவர்கள் மேலோர் ஆகின்றனர். அவர்கள் தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் பாரமார்த்திக இன்பம் ஒன்றையே இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கின்றனர்.

மேலாம் வாழ்வு வாழ்பவர்களுக்கிடையில் இருபிரிவினர் உண்டு. தங்களையும் மற்றவர்களையும் பெருவாழ்வுக்கு எடுத்துச்செல்பவர்கள் ஒரு கூட்டத்தினர் ஆகின்றனர். இவர்கள் அவதார புருஷர்களென அழைக்கப்படுகிறார்கள். தங்களை மட்டும் பெருவாழ்வுக்குத் தகுதியுடையவர்களாகச் செய்து கொள்பவர்கள் மற்றொரு கூட்டத்தினர் ஆகின்றனர். இவர்கள் ஜீவன் முக்தர்களென அழைக்கப்படுகின்றனர். அவதார புருஷர்கள் அவனியில் தோன்றுவதற்கும், ஜீவன் முக்தர்கள் தோன்றுவதற்கும் ஒரு வித்தியாசம் உண்டு. அவதார புருஷர்கள் கர்மபந்தத்திற்குட்பட்டுப் பிறப்பதில்லை. ஜீவன் முக்தர்கள் தங்கள் கர்மபலனைத் தீர்த்துக்கொள்வதற்காகப் பிறப்பெடுகின்றனர். ஜீவன் முக்தர்களை ஆற்றில் மிதந்து செல்லும் ஒரு மரக்கட்டைக்கு ஒப்பிட்டால், அவதார புருஷர்களை ஒரு பெரிய கப்பலுக்கு ஒப்பிடலாம். மரக்கட்டை ஒருவர் மட்டும் ஆற்றைக் கடந்து செல்லுவதற்குப் பயன்படும். பெரிய கப்பலோ ஏராளமான மக்களைக் கரையேற்றுதற்குப் பயன்படுகின்றது. ஜீவன் முக்தர்கள் மரக்கட்டை போன்று தாங்கள் மட்டும் முக்தியடைய முயலுகின்றனர். அவதார புருஷர்கள் பெரிய கப்பல் போன்று மற்றவர்களையும் பவசாகரத்தினின்றும் கரையேற்றுகின்றனர்.

அவதார புருஷர்களிடம் வசிக்கும் வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைத்துவிட்டால் நம் வினை சீக்கிரம் அறுபட்டுப் போகிறது. நமக்கு விரைவில் விடுதலைப் பேறு கிட்டுகிறது. நாம் இறைவனுடைய குழந்தைகள். இறைவனுக்குப் பணிவிடை புரிவதற்காக இவ்வுலகிற்கு நாம் வந்ருக்கிறோம். இங்ஙனம் நாம் அடிக்கடி எண்ணி வரவேண்டும். இவ்வெண்ணமானது நம்மிடமுள்ள சிறுமைகளை எல்லாம் அகற்றி விடுகின்றது. பிறரையும் இவ்வெண்ணத்தில் இருக்கும்படி நாம் தூண்டி வந்தால் அவர்களிடத்திலுள்ள சிறுமைகளும் அகலுகின்றன. அப்பொழுது அவர்கள் தங்களை இறைவனுடைய குழந்தைகளாகவும், இறைவனுக்குப் பணிவிடை புரியத் தாங்கள் இவ்வுலகில் தோன்றியிருப்பதாகவும் தங்களைப்பற்றிக் கருதுவார்கள்.

தன்னைத் திருத்துபவனே உலகைத் திருத்துபவன் ஆகிறான். இடையறாத முயற்சியே ஒருவனை உயர்ந்தோன் ஆக்குகின்றது. வினையாற்றுதலில் தீவிரமாக ஈடுபடுதல் வேண்டும். சோம்பலுக்குச் சிறிதும் இடங்கொடுக்கக் கூடாது. சோம்பல் தமோ குணத்தை வளர்க்கிறது. தமோ குணம் கவனக்குறைவையும், சிரத்தையின்மையையும் வளர்க்கிறது. இது பெரு வாழ்விற்குப் பேரிடைஞ்சலாகும். தமோ குணத்தை விரட்டியோட்ட வினையாற்றுதலே சிறந்த வழியாம்.

சச்சிதானந்தம் பிறப்புரிமை என்பதை ஒவ்வொருவரும் அறியவேண்டும். செயலனைத்தையும் கடவுளிடம் ஒப்படைக்கிறவர்கள், தங்களுடைய பிறப்புரிமையைப் பெறத் தகுதியுடையவர்களாகிறார்கள். தனக்காகச் செய்யும் காரியத்தையும் தன்னிடமுள்ள இறைவனுக்காகச் செய்கிறோமென்ற பாவனையில் செய்து வந்தால் அது நம்மை விரைவில் இறைவனிடம் எடுத்துச் செல்லுகின்றது. இங்ஙனம் தனக்காகவும், பிறருக்காகவும் செய்கின்ற செயல்கள் அனைத்தையும் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கத் தெரிந்தவனே சிறந்த வாழ்வு வாழ்பவன் ஆகின்றான்.

 

உண்மை காணல்

இறைவன் மனிதனுக்கு வழங்கிய அருட்கொடைகளுள் மேலானவை நன்மை, தீமை கண்டறியும் அறிவும் ஆற்றலுமே என்க. அவற்றைத் தீய வழியில் பயன்படுத்தாதவன் நிறைவோடு வாழ்கின்றான். மலையிற் பொழியும் மழை மலைபடுபொருள்கள் அனைத்தையும் அடித்துக்கொண்டு போகுமாப் போலே, பலரும் தம் மனம்போன போக்கில் வெளியிடும் கருத்துகள், நன்மை, தீமை பகுத்துக் காணும் தனிமனிதனின் மெய்யுணர்வை இருக்கும் இடம் தெரியாமல் ஒதுக்கி விடுகின்றன. எனவே எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருளின் மெய்ப்பொருள் காணுவதில் எவரும் பிற்படலாகாது.

நமக்குக் கிடைக்கும் கருத்து எதுவாயினும் அதன் உண்மையை உள்ளவாறு தெளிதல் வேண்டும். பொய்யை மெய்யாக எண்ணி மயங்கும் மயக்க உணர்விற்கு இடம் தருதலாகாது. நம்முடைய குறைக்கு நாமே பொறுப்பானவர்கள் என்ற விழிப்புணர்வோடு இருத்தல் வேண்டும். அப்போதுதான் உள்ளவாறு ஒன்றை உணர்தல் கூடும்.

ஒரு செயலைக் கண்டு ஒருவரது அறிவின் எல்லையை அளந்துவிட முடியாது. எதிர்பாராத நிகழ்ச்சிகளாக எத்தனையோ நன்மை தீமைகள் ஒருவருடைய செயலில் இடம் பெறுதல் கண்கூடு. நம்முடைய கோட்பாட்டினின்று மாறுபட்டுள்ளது என்ற ஒரே காரணம் பற்றி, பிறர் கோட்பாடுகளை ஒதுக்குதல், புறக்கணித்தல் பொருந்தாது. இருவர் கோட்பாடுகளுமே தவறு உடையதாகவும் இருக்கலாம்; இல்லாமலும் இருக்கலாம். உண்மை காணும் உயர் மனமே இவண் துணை நிற்கும்.

நாம் ஒருவன் பெற்றுள்ள பட்டம், பதவிகளைக் கொண்டு அவனை உயர்வானவன் என்றும், பட்டம் பதவிகள் இல்லாதவன் என்ற காரணத்தால் பிறன் ஒருவனைத் தாழ்வானவன் என்றும் கருதுவோமானால் பெருங்குறையுடையவர்களாவோம். அவ்வாறு மதிப்பிடுதல் ஒட்டகம் ஒன்றை அதன் மேலுள்ள சேணங்களைக் கொண்டு மதிப்பிடுதல் போன்றதாகும். அவரவர் தகுதி பற்றி மதிப்பதே சாலச் சிறந்ததாம். நமக்குப் பகையானவன் என்ற காரணம் பற்றி ஒருவனைக் கொன்று பழி தீர்த்துக் கொள்வது சரியன்று. இயன்ற வரையில் முயன்று, அவனை நல்வழிப்படுத்துவதே முறை, அவ்வாறு செய்யாவிடில் அவனை நல்வழிப்படுத்தி, உயர்த்தும் வாய்ப்பை நாம் இழந்துவிடுகிறோம். எனவே பழிக்குப் பழி வாங்கும் ஒறுத்தல் மனப்பான்மை கொடியதொன்றாம்.

ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும் கண்ணோடிப்
பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை [குறள்]

தாய் செய்த குற்றத்திற்காகவும், தன் மனைவி செய்த குற்றத்திற்காகவும் ஒருவன் பழிக்குரியவனாதல் பொருந்துமோ? தனிமனிதன் தன் குற்றத்திற்கு மட்டுமே பொறுப்புடையவனாவன். பிறர் குறை பற்றி, தனக்கு வரும் பழிச்சொல் குறித்துக் கலங்குதல் வேண்டாதது. தன்னளவிலேனும் தூயவனாக ஒருவன் வாழ்வது சிறப்புடையதாகும். நம் உடைமை என்பதற்காகவோ, பிறர் உடைமை என்பதற்காகவோ ஒரு பொருளின் மதிப்பைக் கூட்டியோ, குறைத்தோ மதிப்பிடுவது நடுவு நிலைக்கு மாறுபட்டதாகும். உண்மை காணுமிடத்து அறிவுடையோன் ஒருவனது உடைமையே மேலான் மதிப்பு, பெறுமானம் உடையதாகின்றது.

தன் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டவர்கள், ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள் என்ற காரணம் பற்றி எவரையும் தாழ்வுபடுத்துதல் அடாதது. தன்னையே தெய்வமெனக்கொண்டு கற்பு நெறி வழுவாது அன்பு செய்து வாழும் தன் மனைவியைத் தன்பாற்பட்டவள் என்ற காரணம்பற்றி ஒருவன் தாழ்வாக எண்ணுவானாயின் அவனினும் குறைபாடுடையவன் எவன்? நண்பனொருவனது துயரத்தை அளந்தறிய அவன் வடிக்கும் கண்ணீர் துணை செய்யாது. உண்மையான துயரம் கண்ணீர்ப் பெருக்கிற்கு அப்பாற்பட்டதாக அடங்கி விடுகின்றது. ஆரவாரத்துடனும் பெருமுழக்கத்துடனும் செய்யப்பட்டது என்ற காரணம் பற்றி ஒரு செயலைப் பற்றி அதிக உயர்வாக எண்ணிவிடக் கூடாது. எண்ணற்ற பெரியோர்கள் தாம் செய்தோம் என்ற உணர்வு இன்றியே செயற்கரிய பல நற்செயல்களைச் செய்து முடித்துத் தாம் இருக்கும் இடமும் கூடத் தெரிமல் அமைதியாக வாழ்கின்றனர்.

தன்னைப் பிறர் புகழ்ந்து பேசக்கேட்டே பழகியவன் தன்னை மறந்த திகைப்பில், வியப்பில் ஆழ்ந்து போகிறான். புகழ் போதை அவனை ஆட்கொண்டு விடுகிறது. ஆனால் புகழ், விருப்பை, வென்று கடமை செய்பவர்கள், தூய, எளிய வாழ்வு வாழ்பவர்கள் எளிமையில் இன்பம் கண்டு மனநிறைவு பெறுகின்றனர். பிறர் நற்செயல்களைக் கண்டு, பொறாமை கொண்டு அந்த நற்செயல்கட்கும் தீய காரணங்களைக் கற்பித்து அவற்றின் மதிப்பைக் குறைக்க முற்படுவது அடாதது. உலகில் சிலர் அத்தகைய இழிசெயலில் இன்பம் காண்கின்றனர். தூய உள்ளத்தை, தூய பணியின் சிறப்பை உள்ளவாறு உணர்ந்து போற்றுதல் பெரும்பாலோர்க்கு அரிய செயலாகலாம். ஆனால் உலகம் பொறாமையுணர்வைக் கண்டுகொள்ளாது விடாது.

குறைகள் நிறைந்த ஒருவன், நிறையுடையவன் போல தன்னைக் காட்டிக் கொண்டு வாழ முற்படுவது மிகவும் இடர்ப்பாடானதும், அறியாமைக்கு இடமானதும் ஆகும். ஆனால் உள்ளபடி நேர்மையாக வாழ்வது என்பது இன்பம் தரும் எளிய செயலாகும்.

பிறருக்குத் தீங்கு இழைக்க முற்படுவதினும், தன்னை எதிர்நோக்கி வரும் நன்மைகளை விரைந்து ஏற்றுக்கொள்ளுதல் எவ்வளவோ நன்மையுடையதாகும். அந்த நல்லியல்பே நமக்கு எல்லா நன்மைகளையும் கொடுத்துத் தீமைகளை அகற்றும்.

எப்போதும் எதனையும் பாராட்டிப் பேசுதல் நல்லது; குறைகண்டு, அல்லது பொறாமைபற்றிக் கற்பித்துக் கூறுதல் அடாதது. பிறர் தீமை சொல்லா நலத்தது சால்பு என்பது வள்ளுவர் வாய்மொழி. பிறர் நன்மையைப் பேசுமளவிற்கு நாமும் போற்றப்படுகிறோம். பகைவரும் நம்பால் அன்பு செய்கின்றனர். நம் குறைகளும் கூட அவர் கண்களுக்குப் புலனாவதில்லை. கொன்றன்ன இன்னாசெயினும் அவர் செய்த ஒன்று நன்றுள்ளக் கெடும் என்ற குறள்மொழியை உன்னுமிடத்து நன்றுள்ளலின் சிறப்பு, பயன் புலனாகின்றதன்றோ! பிறருடைய பெருமைகளைப் பாராட்டி, குறைகளை மறைத்தல் சீரிய இயல்பாகின்றது.

வாழ்க்கையின் உண்மையை உள்ளவாறு தெளிந்தவன் அனைத்தையும் அருட்காட்சியாகக் காண்கிறான். ‘தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா’ என்பது அவனது புனிதக் கோட்பாடாக அமைகின்றது. பொருளல்லவற்றைப் பொருள் என்று உணரும் மருள் அவனைவிட்டு அகல்கின்றது. எப்பொருள் எத்தன்மைத்து ஆயினும் அப்பொருளின் மெய்த்தன்மை காணும் மெய்யுணர்வு அவன்பால் முகிழ்க்கின்றது.

(தொடரும்…)

 

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

[பாகம் 18] சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகள்- அடைக்காத தாழ், கல்வியில் ஆச்ரமவழி

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்:
(தொடர்ச்சி...)

அடைக்காத தாழ்

அன்னை சாரதா தேவியார் ஜெயராம் பாடியிலிருந்து ரயில் மார்க்கமாக கல்கத்தா வந்து கொண்டிருந்தார். கொலாப்மா என்ற அம்மணி அன்னையின் தோழியாகக் உடன் வந்து கொண்டிருந்தார். அன்னை வருகின்ற செய்தியை அறிந்த பிரம்மானந்த சுவாமிகளும், பிரேமானந்த சுவாமிகளும் அன்னையைத் தரிசிக்க விரும்பியவர்களாய் ஹௌரா ஸ்டேஷ­னுக்குச் சென்றனர். ஆனால் அன்று ரயில் வெகு தாமதாமாக வந்தது. வண்டி வந்து நின்றதும் அன்னைக்கு முன்னதாக கொலாப்மா பிரம்மானந்த சுவாமிகளைப் பார்த்து, “சுவாமிகளே, என்ன இப்படிச் செய்தீர்கள்! அன்னை தாங்கமுடியாத வெயிலில் தளர்வுற்று வந்துள்ளார். முதலில் தன் இடம் போய்ச்சேர்ந்து ஓய்வு கொள்ள வேண்டாமா? ரயிலடியிலேயே நீங்களும் மற்றவர்களும் நமஸ்காராதிகள் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டீர்களானால் அன்னையின் பாடு என்ன ஆவது?” என்று கடிந்து கொண்டார். சுவாமிகள் என்ன செய்வார்? அன்னையை நெருங்காமலேயே எட்ட நின்று விட்டார். பிறகு அன்னை பாக்பஜாரிலுள்ள தமது இல்லத்தை அடைந்தார்.

பிரம்மானந்தரும், பிரேமானந்தரும் பின்னால் ஒரு வண்டியிலேறிக் கொண்டு அதே வீட்டிற்கு வந்து கீழே ஓர் அறையில் அமர்ந்திருந்தனர். அச்சமயத்தில் கிரீஷ் சந்திர கோ­ஷ் ஆங்கு வந்து சேர்ந்தார். அவரும் அன்னை கல்கத்தா வந்து விட்டார் என்ற செய்தி கேட்டு அவரைக் காணும் தாகத்துடன் விரைந்தோடி வந்தவர். அன்னையைத் தரிசிக்காது அடித்தளத்தில் அமர்ந்திருக்க, இருசுவாமிகளைக் கண்டதும் கிரீஷ­ர் அவர்களுடன் அன்னையைப்பற்றி விசாரிக்கலானார். அப்பொழுது மீண்டும் கொலாப்மா அங்கு தோன்றினார். மறுபடியும் அன்னையை இப்பொழுது தொந்தரவு செய்யவேண்டாம் என்று கடுமையாகவே பேசினார். ஆனால் சுவாமிகளைப் போல சாந்தமூர்த்தி அல்லர் கிரீஷ­ர். வாருங்கள் சுவாமிகளே, மாடிக்குச் சென்ற மாதாவைப் பார்த்து வருவோம் என்று படியேறலானார். மீண்டும் கொலாப்மா முன்போலவே தடுத்துரைத்தார். கிரீ­ஷருக்குக் கோபம் வந்தது. “இந்தப் பெண்பேய் பேசுவதைத்தான் பாருங்கள்! உத்தமியான அன்னையை உபத்ரவிப்பதற்கு நான் வந்துள்ளேனாம். இத்தனை நாட்களுக்குப்பிறகு அன்னை தன் குழந்தைகளான நம்முடைய முகத்தைக் கண்டு உள்ளம் குளிர்வாள். அன்னையின் தாயன்பை இந்த கொலாப்மா என்ன கண்டாள்!” என்று கூறி சுவாமிகள் இருவரையும் இழுத்துக்கொண்டு மேலே சென்று விட்டார்.

அத்யந்தப் பிரேமையுடன் அன்னை அவர்களை வரவேற்று இன்புறப் பேசி ஆசீர்வதித்தார். இதற்குள் கண்ணீரும் கம்பலையுமாக மேலே வந்த கொலாப்மா கிரீஷ­ரின் கடும் மொழிகளைப் பற்றி அன்னையிடம் குறைகூறிக் கொண்டார். அன்னை அவரைப் பார்த்து, “கொலாப், உனக்கு நான் எத்தனை தடவைக் கூறி எச்சரித்திருக்கிறேன். எனது சத்புத்திரர்களான இவர்களைத் தடுத்துரைத்துக் குறைகூறிப் பேசாதே!” என்று அன்னை கொலாப்மாவைத் திருத்தியருளினார். வெற்றிகொண்ட வீரரைப் போல, தாயிடம் பிடிவாதம் செய்து பக்ஷணம் பெற்ற பாலனைப் போலப் பெருமிதத்துடன் கிரீஷ­ர் அன்னையைப் பணிந்து திரும்பினர். அன்னையின் அன்புக்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்!

 

கல்வியில் ஆச்ரமவழி

நமது நாட்டின் பண்பாடு ஆச்ரம வாழ்க்கையாகப் பரிணமித்திருக்கிறது. ஏட்டுக் கல்வியும் பேச்சுத் திறமையும் மனிதனது மேன்மைக்கு அறிகுறிகளாகமாட்டா. ஒரு மனிதன் தொடர்ந்து எத்தகைய வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறானென்று பார்க்கவேண்டும். செய்கிற ஒவ்வொரு சிறு செயலிலும் மனிதனது தன்மை விளங்குகிறது. மேலான தன்மையைச் செயலில் காண்பிப்பவனே சீரியவன் ஆகிறான். சீர்மையைப் பெரியவர்கள் வகைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். அது வாழ்க்கையாக வடிவெடுக்குமிடத்து அதை ஆச்ரமம் என்கிறோம். மனத்தூய்மை அதற்கு முற்றிலும் இன்றியமையாதது. நம் நாட்டில் ஐதிகமாக நான்கு ஆச்ரமங்கள் அமைந்திருக்கின்றன. பிரம்மசரிய ஆச்ரமம், கிரஹஸ்த ஆச்ரமம், வானப்பிரஸ்த ஆச்ரமம், சந்நியாச ஆச்ரமம் என்று அவை முறையே பெயர் பெறுகின்றன. சின்னஞ் சிறுவர்கள் எந்த ஆச்ரமத்தையும் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர். மனம் போகும் போக்கில் அவர்கள் வாழ்ந்திருக்கலாம். தீவிரமான கட்டுப்பாடு அவர்களுக்கில்லை. ஆனால் ஐந்து வயதுக்குப் பிறகு இந்தியச் சிறுவன் ஒருவனுக்கு ஆச்ரம வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கிறது.

அவன் பிரம்மசரிய ஆச்ரமத்தைச் சேர்கிறான். கல்வி கற்கும் கடமை அதினின்று அவனுக்கமைகிறது. புதிய எண்ணம், புதிய சூழ்நிலை, புதிய வாழ்க்கைத் திட்டம், புதிய கடமை அவனுக்கு அப்பொழுது வந்தமைகின்றன. கல்வியில் ஆச்ரம வழி என்பது இதுவே, நான்கு ஆச்ரமங்களில் ஏதேனும் ஒரு ஆச்ரமத்தைச் சேராதவன் சமூகத்தில் மேன்மகனாக மதிக்கப்படுவதில்லை. பிரம்மசரிய ஆச்ரமம் முழுதும் கல்வி கற்பதற்கும், நல்லொழுக்கம் பழகுதல் என்பதற்குமே ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து வருகின்ற கிரஹஸ்த ஆச்ரமம், வானப்பிரஸ்த ஆச்ரமம், சந்நியாச ஆச்ரமம் ஆகிய மூன்றும் பெரிய பொறுப்புக்களை எடுத்துக் கொள்கின்றன.அப்பொறுப்புக்களில் முக்கியமான தொன்று கல்வியைப் பற்றியது. கிரஹஸ்த ஆச்ரமம் ஒவ்வொன்றும் சிறிய அளவில் ஒரு கல்விச்சாலையாகிறது. அதே கோட்பாடு பிறகு வானப்பிரஸ்தனுக்கும் சந்நியாசிக்கும் அமைகிறது. அலாதியாகக் கல்வித் துறையிலேயே உழைத்து வந்துள்ள ஆச்ரமங்களுமுண்டு. குருகுலங்களென்று அவைகள் அழைக்கப்படுகின்றன. குருகுல வாசம் செய்யாத மாணாக்கன் ஒருவன் நல்ல முறையில் கல்வி கற்றவனாகப் பண்டைக் காலத்தில் கருதப்படவில்லை. குருகுலம் ஒன்றின் சிறப்பை முன்னிட்டு அதில் கல்வி பயின்ற மாணாக்கனுக்கும் சிறப்புண்டாயிற்று.

நல்ல ஆச்ரமம் ஒன்றில் பெற்ற பயிற்சியே ஆன்றோர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பயிற்சியாய் அக்காலத்தில் இருந்து வந்தது. தொழில் புரிதலும், செல்வத்தை வளர்த்தலும் ஆச்ரம வாழ்க்கைக்கு முரண்பட்டவைகளல்ல. கிரஹஸ்த ஆச்ரமத்தின் தர்மம் தனத்தைப் பெருக்குவதாகும். தொழில் புரியவும், செல்வம் திரட்டவும் தெரியாத குடும்பி எந்த ஆச்ரமத்துக்கும் ஏற்றவனல்லன், சமூக நன்மைக்காகவென்று அமைந்த தொழில்களே மேலானவைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. நல்ல வழியில் பொருள் தேடுவதும், அதை நல்ல வழியில் செலவிடுவதும் கிரஹஸ்த ஆச்ரம தர்மமாகும். ‘இல்வாழ்வானென்பான் இயல்புடையமூவர்க்கும் நல்லாற்றி னின்ற துணை’ என்பது இல்லறத்தின் கோட்பாடு. ஆச்ரம வாழ்க்கையில் தொழில் புரிதற்கும் திரவியம் தேடுதற்கும் இடமுண்டு என்றாலும், போட்டி போடுதற்கு அதில் இடமில்லை. போட்டி போட்டுப் பிறரைப் புறக்கணித்து வாழ்வதில் கேடுகள் அனைத்தும் உண்டாகின்றன. போட்டி போடுபவன் பதிதன் ஆகிறான். அதாவது பெருவாழ்வுக்கு அவன் உதவாதவன் ஆகிறான். ஆச்ரம வழி என்பது மற்றவர்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுத் தான் மட்டும் தலையெடுப்பதல்ல. நல்வழியில் எல்லார்க்கும் துணைபுரிதல் ஆச்ரம வாழ்க்கைத் திட்டம். உடலிலுள்ள அவயவங்கள் ஒன்றோடொன்று போட்டிபோடுவதில்லை. ஒவ்வொரு உறுப்பின் செயலும் உடலினது பொது நன்மைக்கென்றே அமைகிறது. பொது நன்மையில் தனி நன்மை அடங்கியிருக்கிறது. ஆச்ரம வழி புகட்டும் கோட்பாடு இதுவே. ஆகையால் ஆச்ரம வழி ஒன்றே கல்விக்கு ஏற்றது.

கல்விக்கும் சூழ்நிலைக்கும் நெருங்கிய தொடர்புண்டு. தகுந்த சூழ்நிலையினின்று நல்ல பயிற்சி வருகிறது. தகாத சூழ்நிலையினின்று கேடுகள் பல தோன்றுகின்றன. ஆச்ரம வாழ்வு எல்லாவிதத்திலும் கல்விக்குப் பொருத்தமான சூழ்நிலையாகும். இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கு மிடையில் நல்லிணக்கத்தை அது உண்டு பண்ணுகிறது. மக்கள், விலங்கு, பறவை ஆகிய எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பாயிருத்தல், உயிர்களோடு ஒத்து வாழுதல், உயிர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தல் ஆகிய நலன்கள் மாணாக்கர்களுக்கு ஆச்ரம வாழ்வில் அமைகின்றன. நிலம், நீர், காற்று முதலிய பூதங்களை நன்கு பயன்படுத்துதற்கான வசதியும் வாய்ப்பும் ஆங்குண்டு. வானத்தில் இலங்கும் சந்திர, சூரிய, நக்ஷத்திரங்களை ஆராய்ந்து அறிவை வளர்ப்பதற்கு அதுவே உற்றவிடம். இதற்கெல்லாம் மேலாகக் கல்வி புகட்டுபவர்க்கும் கல்வி பெறுபவர்க்கும் இடையில் அமையும் இணக்கம் ஒப்பற்றது. மற்ற பள்ளிக்கூடங்களில் ஆசிரியர்களும் மாணாக்கர்களும் கூடுவது ஒருவித ஒப்பந்த முறையில் என்று சொல்லலாம். சம்பளத்துக்கேற்ற போதனை என்பது ஆங்கமைந்துள்ள நியதி. குறிப்பிட்ட வேளையில், குறிப்பிட்ட இடத்தில் கூடிக் குறிப்பிட்ட பாடத்தைமட்டும் புகட்டுதல் அவர்களின் போக்கு; சட்ட திட்டத்துக்குக்குட்பட்டு அவர்கள் நடக்கின்றனர். உழைப்பைக் கூட்டவும் குறைக்கவும் அவர்கள் செய்வதில்லை. யந்திரம் இயங்குவது போன்று வேலை நடைபெறுகிறது. ஆச்ரம வழியிலோ உயிரோடு உயிர் இணக்கம் கொள்கிறது. உயிர் வாழ்க்கையின் மேலான லட்சியம் அங்குப் பழக்கத்தில் கொண்டு வரப்படுகிறது. ஆச்ரமக் கல்விக்குத் தலைவராயிருப்பவர் குலபதி என்று அழைக்கப்படுகிறார். பண்பாடுகள் பல அவர்பால் பொலிகின்றன.

தாயின் அன்பு திரும்பவும் அவர் வாயிலாகத் திகழ்கிறது. தந்தையின் பொறுப்பையும் அவரே எடுத்துக்கொள்கிறார். தாய் தந்தையர் செய்கிற செயலையயல்லாம் செய்வதோடு மற்றொரு பெரிய பொறுப்பையும் அவர் வகிக்கிறார். மாணாக்கரைப் பாராட்டி வளர்ப்பதோடு அவர்களுக்கு அறிவூட்டி வளர்ப்பது ஆசிரியரது தனிச்செயல். ஆக, தாய் தந்தையருக்கு ஒருபடி மேலே இருக்கிறார் குரு. தாயினிடத்து மைந்தன் தங்குதடையின்றி எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் போவதுபோன்று அவன் ஆச்ரமத் தலைவரையும் அணுகலாம். தனக்குத் தேவையாயிருப்பவைகளையெல்லாம் உரிமை பாராட்டி அவன் அவரிடமிருந்து பெறலாம். நீர், மீனுக்கேற்ற சூழ்நிலை. நல்லமண், செடிக்கேற்ற சூழ்நிலை. அங்ஙனம் ஆச்ரமத்தில் குருகுலவாசம் மாணாக்கனுக்கேற்ற சூழ்நிலை. அவனுடைய முன்னேற்றத்துக்கு அதுவே பொருத்தமான இடம். புஸ்தகங்களினின்று புள்ளி விவரங்களை ஏராளமாக மனதில் சேகரித்து வைப்பது தலைத்தரமான கல்வியாகாது. தூய மனதும், சீரிய ஒழுக்கமும், மக்களோடு நல்லிணக்கம் கொள்ளுதலும் கல்வியின் பயனாகும். இத்தகைய மேன்மைகள் வகுப்பில் புகட்டும் பாடங்கள் மூலமாக வருவனவல்ல. எரிகின்ற தீயோடு தொடர்வு வைக்கின்ற விறகுக்கட்டை தீப்பிடிப்பது போன்று ஒழுக்கமுடையவரிடமிருந்து ஒழுக்கம் வருகிறது. ஆச்ரம வாழ்க்கை என்று சொல்லுவதும் ஒழுக்கம் என்று சொல்லுவதும் ஒன்றே. நல்லாசிரியர் ஒழுக்கமே வடிவெடுத்தவராயிருக்கிறார். அல்லும் பகலும் அவரோடு பழகிவரும் மாணாக்கன் ஒழுக்கத்தையே கண்கூடாகப் பார்த்து வருகிறான். அது அவனுடைய மனதில் ஆழ்ந்து பதிகிறது. பிறர் செய்வதைப் பார்த்துச் செய்வதன் மூலம் பழக்கம் பிடிபடுகிறது. பழக்க வழக்கங்களில் பெரும்பகுதி பார்த்துப் பயிலுவதால் வருகிறது. பின்பு, யாரிடத்தில் அன்பும் மரியாதையும் அதிகமிருக்கிறதோ அவரைப் போன்று ஒழுகுதலும் எளிதாக வந்தமைகிறது. இங்ஙனம் ஆச்ரம வாழ்க்கையில் தன்னையறியாது மாணாக்கன் நல்லொழுக்கத்துக்கு இலக்காகிறான். நெடுநாள் பழக்கம் தனது சொந்த இயல்பாக வடிவெடுத்து விடுகிறது. திரண்ட வெண்ணெய் தண்ணீரில் கலங்காதிருப்பது போன்று, ஆச்ரமப் பயிற்சியில் ஊறியவன், தீயவர்களுக்கிடையில் கெடாதிருப்பான். மற்ற கல்வி முறைகளில் அமைந்துள்ள பரீக்ஷையும், அதில் தேர்வு பெறுதலும் வெறும் பாடங்களை மட்டும் பொறுத்தவைகள். எந்தக் கலையில் மாணாக்கன் எவ்வளவு தேர்ச்சியடைந்திருக்கிறான் என்பதை நிர்ணயிப்பதோடு அப்பரீக்ஷை முடிந்து விடுகிறது.

ஆச்ரம வழி அத்தகையதன்று. கலைகளுக்கு இதுபோன்ற பரீக்ஷை வைப்பதற்கு ஆச்ரம வழி அனுமதி கொடுக்கிறது. அதற்குமேல் ஆச்ரம வழிக்கென்றே அமைந்துள்ள அலாதியான பரீக்ஷை முறையொன்றுண்டு. பண்பும் பொறுப்புமுடைய வாழ்க்கைக்கு மாணாக்கன் எவ்வளவு தூரம் தகுதியுடையவன் என்று அப்போதைக்கப்போது கவனிக்கப்படுகிறான். பரீக்ஷை என்கிற பெயர் கிடையாது. ஆனால் ஒவ்வொரு கணப்பொழுதிலும் மாணாக்கனுடைய போக்கு ஆசிரியருடைய பார்வைக்கு வருகிறது. அவனுடைய தன்மை எத்தகையது என்பதை அவர் நன்கு பார்வையிடுகிறார். அவனுடைய தகைமையை ஆசிரியர் முற்றும் அறிந்திருக்கிறார். அவனை எக்காரியத்துக்கு எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதும் அவருக்குத்தான் விளங்குகிறது. ஆச்ரம வழியில் அமைந்துள்ள கல்வியில் ஒரே ஒரு குறைபாடு உள்ளது. சமூகத்திலுள்ள ஒரு சிறுபான்மையோருக்குத் தான் அந்த மேலான முறையை வழங்கமுடியும். பயிற்சி பெறுபவருடைய எண்ணிக்கை சிறியது. ஆனால் அவர்கள் அடைகிற பண்பாடு ஒப்பற்றது. இன்றைக்கு நன்மக்களுக்கு உலகெங்கும் பெரும் பஞ்சமாய்விட்டது. ஜனத்தொகை பெருகியிருக்கிறது. அவர்களுள் நல்லாரைக் காண்பதுதான் அரிது. பொருளை வேண்டியவாறு பயன்படுத்த மக்கள் தெரிந்துகொண்டனர். மனிதனை மனிதன் நம்பவோ, நேசிக்கவோ அவர்கள் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. பறவைபோன்று பறக்கக் கற்றிருக்கின்றனர் ; மீன்போன்று நீருக்குள் சஞ்சரிக்கக் கற்றிருக்கின்றனர் ; நல்லாராக நிலமிசை வாழ நவீன மக்கள் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதைக் கற்றுக்கொள்ளுதற்கு ஆச்ரமவழி ஒன்றே உற்ற உபாயம். அன்புடன் பணிவிடை செய்வது அதன் குறிக்கோள் ஆகும்.

(தொடரும்…)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.