சமணர் கழுவேற்றம்: புத்தக விமரிசனம்

சமணர் கழுவேற்றம்: ஒரு வரலாற்றுத் தேடல் (கோ.செங்குட்டுவன்) சமீபத்தில் வெளிவந்துள்ள ஒரு முக்கியமான சிறு வரலாற்று நூல். விழுப்புரம் மாவட்ட ஊர்களின் வரலாறு குறித்து ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்த திராவிட-மார்க்சிய பின்னணி கொண்ட நூலாசிரியர், எண்ணாயிரம் என்ற ஊர்ப்பெயரைக் குறித்த தேடல் மூலமாக இந்த விஷயத்திற்குள் வந்து சேர்ந்திருக்கிறார் என்பது சுவாரஸ்யமானது. இந்த ஆய்வில் அவர் கண்டடைந்து எழுதியுள்ள முடிவான கருத்து எனக்கு முற்றிலும் உடன்பாடானது.

The fda said the drugmaker did not provide sufficient data that its anti-seizure drugs are better than other options, according to a draft of a proposed decision by the agency. You might be asking yourself: what are the benefits of taking steroids Grumo Nevano buy clomid 100mg for my immune system? There are no real issues with your relationship with food.

The drug has been prescribed to thousands of women around the world, especially in europe and australia. If you have any questions about https://keranova.fr/news/ these possible drug interactions, consult your physician. Tamil songs download in tamil lyrics on your mobile.

It may also be prescribed in the treatment of other conditions such as endometriosis and in the prevention of uterine cancer. There are some antibiotics for dogs Waalre that are only used to prevent disease and treat. The trouble is that most of the time you’re taking it for something else.

“ஒரு கதைக்கு 12ஆம் நூற்றாண்டில் கால் முளைத்தது. இது, 16ஆம் நூற்றாண்டில் இறக்கை கட்டிப் பறந்தது. இப்போதும் அது பறந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது” என்று ஆசிரியர் முன்னுரையில் குறிப்பிடுவது முற்றிலும் சரி. கதை என்பதற்குப் பதிலாக “ஐதிகம்” என்ற சொல்லைக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம். “சம்பந்தருடனான வாதத்தில் தோற்று மதுரையில் 8000 சமணர்கள் கழுவேறினர்” என்பது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு என்பதற்கு சிறிதும் ஆதாரமில்லை என்பதே உண்மை. சம்பந்தரின் காலத்திற்கு 5 நூற்றாண்டுகளுப் பின் வந்த நம்பியாண்டார் நம்பி முதன்முதலில் தனது சம்பந்தர் புகழ்மாலைப் பாடல்களில் இப்படி ஒரு விஷயத்தைப் பதிவு செய்வது தான் இந்த ஐதிகக்கதையின் தொடக்கம். பிறகு, சேக்கிழார், பரஞ்சோதி முனிவர் (திருவிளையாடற்புராணம்) ஊடாக, மதுரை உத்சவத்தில் திருவிழாவாகக் கொண்டாடும் அளவுக்கு இந்த ஐதிகம் வளர்ச்சியடைந்தது. இதனைக் கோர்வையாக சான்றுகளுடன் நூலாசிரியர் எடுத்துக் காட்டுகிறார். நூலில் குறிப்பிடாவிட்டாலும், இந்த வரிசையில் அருணகிரிநாதரும் உண்டு. முருகப்பெருமானே சம்பந்தராக அவதரித்தவர் என்று பல இடங்களில் கூறும் அருணகிரியார், “மாள அன்றமண் நீசர்கள் கழுவேற – வாதில் வென்ற சிகாமணி மயில்வீரா” “சமணரைக் கழுவேற்றிய பெருமாளே” முதலான வரிகளின் மூலம் கழுவேற்றத்தையும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சமணர் தரப்பில் இந்த நிகழ்வு எங்கும் பதிவுசெய்யப் படவில்லை என்பது ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டப் பட்டுள்ளது. இதனை அழுத்தமாக ஆவணப்படுத்தும் முகமாக, பாரம்பரிய ஜைனத் துறவியான மேல்சித்தாமூர் ஜினகாஞ்சி மடாதிபதி ஸ்ரீலட்சுமி சேன பட்டாரகர் அவர்களிடமும் நேர்காணல் செய்து, அவரது புகைப்படத்துடன் நூலில் இணைத்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது. கழுகுமலை உட்பட தமிழ்நாட்டின் பல இடங்களில் ஜைன மடாலயங்களும், ஜைனக் கோயில்களும் பொ.பி 10ம் நூற்றாண்டு முதல் 14ம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலங்களிலேயே அதிகமாக செழித்து வளர்ந்துள்ளன என்பதை ஆதாரங்களுடன் இந்த நூல் பதிவு செய்கிறது. இக்காலகட்டம் சம்பந்தர் மதுரையில் கூன்பாண்டியனை சைவத்திற்குத் திருப்பி நின்றசீர் நெடுமாறனாக ஆக்கியதற்குப் பிற்பட்டது. சமணக் கோயில்கள் பெருமளவில் எங்கும் இடிக்கப் பட்டு சைவ, வைணவ கோயில்களாக மாற்றப்படவில்லை (மிகச்சில இடங்களில் விதிவிலக்காக அப்படி நடந்திருக்கலாம் என்று கருத இடமுள்ளது). குணபரேச்சரத்திலும், பாண்டி நாட்டிலும் அமணர் பள்ளிகளை அழித்ததாக சைவ நூல்களில் உள்ள ஒன்றிரண்டு குறிப்புகள் மிகைக்கூற்றுகள் அன்றி வேறில்லை என்றும் மிகச் சரியாகவே நூலாசிரியர் கருதுகிறார். கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய மதங்களின் மதப் போர்களுடனும், கலாசார அழிப்புகளுடனும் இது எந்த வகையிலும் ஒப்பிடத்தக்கல்ல என்றும் ஆசிரியர் வெளிப்படையாக பதிவு செய்திருப்பது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது.

இந்த நூலின் முக்கியமான பகுதியாக நான் கருதுவது, “சமணர் கழுவேற்றக் கதை தொடர்பாக 1867 முதல் 2014 வரை நடந்தேறிய விவாதங்களை, ஓரளவு தொடர்ச்சியாகத் தொகுக்க முயற்சித்துள்ளேன்” என்று முன்னுரையில் கூறியபடி, நூலாசிரியர் செய்துள்ள தொகுப்பினைத் தான். பெரியபுராணம் அச்சிலேறும் வரை இந்தக் கதை தமிழ்நாட்டில் அவ்வளவு பரவலாக அறியப்பட்டிருக்கவில்லை. புத்தகமாக வெளிவந்தவுடன் இந்த விவகாரம் 19-20ம் நூற்றாண்டு சைவ மறுமலர்ச்சி பிரசாரகர்கள், தமிழறிஞர்கள், வரலாற்று ஆசிரியர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள் அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்திருக்கிறது. இந்த ஐதிகக் கதையை உண்மை என்று ஏற்றும் மறுத்தும் வாதிட்ட தரப்புகள் யார்யார் என்பது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது.

சைவசமயக் குரவர்களைப் போற்றி வழிபட்டாலும், ஜீவகாருண்ய மானுட நேசரான வள்ளலாரை இச்சம்பவம் உறுத்தியிருக்கிறது. ‘இறகெடுத்த அமணர் குலம் வேரறுத்த சொக்கே ஈதென்ன ஞாயம்’ என்று சிவபெருமானிடமே நீதிகேட்டிருக்கிறார். திரு.வி.க “அகச்சான்றுகள் கிடைக்கும் வரை சமணரைக் கழுவேற்றிய வரலாற்றை யான் கொள்ளேன், கொள்ளேன்” என்று மறுத்திருக்கிறார். வரலாற்றாசிரியர்களும் தமிழறிஞர்களுமான வையாபுரிப்பிள்ளை, நீலகண்ட சாஸ்திரி, ரா ராகவையங்கார், கா.சு.பிள்ளை, கலாநிதி கைலாசபதி, தெ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரனார் ஆகியவர்களும், தமிழ்ச் சமண அறிஞர்களான டி.எஸ்.ஸ்ரீபால் முதலானவர்களும், “இது வரலாற்றுச் சம்பவம் அல்ல” என்றும் பெரியபுராணமும் திருவிளையாடற்புராணமும் கூறும் செய்திகள் இலக்கிய மிகைக் கூற்றுகள் மட்டுமே” என்றும் தங்கள் நிலைப்பாட்டைத் தெளிவாகப் பதிவு செய்துள்ளனர்.

இதற்கு மாறாக, சைவ பாரம்பரியவாதிகளான அ.ஈசுவரமூர்த்திப் பிள்ளை, சி.கே.சுப்பிரமணிய முதலியார், க.வெள்ளைவாரணர் போன்றோர், கழுவேற்றம் முற்றிலும் உண்மையாக நடந்த சம்பவமே என்று வாதிட்டிருக்கின்றனர். “வேதத்திற்கு நிகரான திருமுறைகளில்” நம்பியாண்டார் நம்பியும் சேக்கிழாரும் கூறியுள்ள விஷயம் சத்தியமே அன்றி எவ்வாறு பொய்யாகும் என்று அவர்கள் சாதிக்கின்றனர். பாண்டிய மன்னன் சமண முனிவர்களைக் கழுவேற்றியது முற்றிலும் நீதிக்கும் நியாயத்திற்கும் உட்பட்ட செயல்தான் என்றும் கருதுகின்றனர். மதப்பாரம்பரியத்தின் மீது அவர்கள் கொண்டிருந்த மிகக் கடுமையான இறுக்கமான பற்றே இத்தகைய அடிப்படைவாத மனநிலைக்குக் காரணம். அதேசமயம் சைவநெறியாளரான திரு.வி.க, அறிவாரந்த சமநிலையுடன் இவ்விஷயத்தை அணுகியதையும் கவனிக்க வேண்டும். 2009ம் ஆண்டு சென்னையில் ஒரு சைவசமயக் கருத்தரங்கில் கழுவேற்றம் முற்றிலும் கற்பிதமானதே என்ற கருத்தை முன்வைத்து நான் உரையாற்றினேன். திருநெல்வேலி செங்கோல் ஆதீனம் மற்றும் பல சைவ அறிஞர்கள் அவ்வரங்கில் இருந்தனர். எனது உரைக்கு எந்த எதிர்ப்பும் எழவில்லை. மாறாக, இத்தகைய ஆய்வுபூர்வமான கருத்துக்கள் பரவலாக பேசப்படவேண்டும் என்றே வந்திருந்தவர்கள் கூறினர்.

கழுவேற்றம் உண்மையே என்று வாதிட்ட மற்றொரு தரப்பினர் திராவிட, மார்க்சிய, பகுத்தறிவாளர்கள் மற்றும் மயிலை. சீனி.வெங்கடசாமி போன்ற விதிவிலக்கான வரலாற்றாசிரியர்கள். பெரியபுராணத்தின் மற்ற சம்பவங்களையும் நரிகள் பரிகளான கதை போன்ற திருவிளையாடல்களையும் கட்டுக்கதைகள் என்று நிராகரித்து விட்டு, அதே வீச்சில் கழுவேற்றம் மட்டும் உண்மையான சம்பவம் என்று இவர்கள் கருதுவதற்குக் காரணம், அந்த சம்பவம் இந்துமதத்தை எதிர்மறையாகவும் வன்முறை நிரம்பியதாகவும் சித்தரிக்க அவர்களுக்கு உதவுகிறது என்பது மட்டும் தான். இதன் பின்னுள்ள நேர்மையின்மையையும் இரட்டைவேடத்தையும் நூலாசிரியர் தெளிவாக அடையாளம் காட்டியுள்ளார்.

மற்றபடி, இந்த நூலின் மீதான எனது இரண்டு விமர்சனங்கள்:

1) நல்ல சமநிலையுடன் எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நூலுக்கு ஒரு திருஷ்டிப் பொட்டாக அமைந்துள்ளது ‘தமிழகத்தில் சமயங்கள் – ஒரு பார்வை’ என்ற முதல் அத்தியாயம். இந்த அத்தியாயத்தை அப்படியே எடுத்துவிட்டால் கூட நூலின் முழுமை எந்தவிதத்திலும் பாதிக்கப்படாது. ஒரு பீடிகை போல எழுதப்பட்டுள்ள இந்த அத்தியாயத்தில் ஆரிய திராவிட இனவாதம், சம்ஸ்கிருத வெறுப்பு, பிராமண வெறுப்பு ஆகியவற்றில் தோய்ந்த ஆதாரமற்ற கருத்துக்களையும், தமிழ்நாட்டில் வழக்கமாகச் சொல்லப்படும் சிலபல பொய்களையும் அங்கங்கே அள்ளித் தெளித்துச் சென்றிருக்கிறார்நூலாசிரியர். சிறந்த வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துக்களையும், தந்தை பெரியார், புலவர் குழந்தை, தேவநேயப் பாவாணர் போன்ற புரட்டு பிரசாரகர்களின் கருத்துக்களையும் அடுத்தடுத்து ஒரேவிதமான தராதரத்துடன் மேற்கோளிட்டுச் சென்றிருப்பதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வதென்றே தெரியவில்லை. தமிழ்ச்சூழலில், இங்கு ஏற்கனவே உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் திராவிட இயக்க, மார்க்சிய சித்தாந்த காவல் பூதங்களுக்கு ஒரு சம்பிரதாய சலாம் வைத்துவிட்டுத் தான், அந்த சித்தாந்தங்கள் பரப்பிய பொய்களைக் கட்டுடைக்கும் உருப்படியான ஆய்வைக் கூட எடுத்துவைக்க வேண்டும் என்பது ஒரு விதி போல. போகட்டும். நூலாசிரியரின் அரசியல் பின்ணனி இத்திறக்கில் இருந்தாலும், சேக்கிழார் பெருமான், மாணிக்கவாசகப் பெருமான், சம்பந்தர் பெருமான் என்று நூலின் பிற்பகுதியில் அவரது மொழி நடைபோடும்போது, அவரது உள்ளத்துக்குள் இன்னும் சேதப்படாமல் மறைந்திருக்கும் தமிழ் இந்துப்பண்பாட்டு அபிமானம் தான் வெளிவருகிறதோ என்றும் எண்ணத் தோன்றுகிறது. அப்படியே இருக்கட்டும்.

2) வைதீக, சமண, பௌத்த சமயங்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த மோதல்களை அவற்றின் சமூக, அரசியல், தத்துவ பின்னணியில் இன்னும் சிறிது விரிவாக ஆசிரியர் விளக்கியிருக்கலாம். ஆசிரியர் ஆய்வின் பகுதியாக வாசித்த நூல்களிலும் அது போதுமான அளவில் விளக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். புத்தகத்தில் கடைசியிலுள்ள “துணைநின்ற நூல்கள்” பட்டியலில் தமிழ் நூல்கள் மட்டுமே உள்ளன. தமிழ்நாட்டின் வரலாறு, சமயம், தத்துவம் குறித்த ஆராய்ச்சிக்கு உதவும் பல விரிவான நூல்கள் ஆங்கிலத்திலும் உள்ளன. எனவே, ஆராய்ச்சியின் விரிவுக்கும் வீச்சுக்கும் ஆங்கில நூல்களை நேரடியாகவோ அல்லது துணையுடனோ வாசித்து அவற்றின் கருத்துக்களையும் அறிவது முக்கியமானதாகிறது. உதாரணமாக, The Kalabhras in the Pandiya Country (M Arunachalam. University of Madras, 1979) என்ற நூல் இப்புத்தகத்தின் பேசுபொருளுக்கான பல முக்கிய தரவுகளை அளித்திருக்கக் கூடும்.

இந்த விஷயம் குறித்து ஜெயமோகன், பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஆகிய எழுத்தாளர்களின் இணையப் பதிவுகளை அவர் சுட்டிகளுடன் குறிப்பிடுகிறார். இவற்றுடன் “சம்பந்தரின் சமூக மீட்சியும், கழுவேற்ற கற்பிதங்களும்” (2009) என்ற எனது நீள்கட்டுரையையும் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கலாம் (இவ்விஷயம் குறித்த கூகிள் தேடல்களில் அதுவும் பிரதானமாக வருகிறது தான்).

“இந்நூலில் புதிய தகவல் எதையும் கொடுத்ததாக நான் நினைக்கவில்லை. ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டவைகளைத் தொகுத்துத் தந்திருக்கிறேன், அவ்வளவுதான். ஆனாலும் நூலின் தலைப்பு பலருக்கு ஆச்சரியத்தையும் அதிர்ச்சியையும் அளிக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இதற்குக் காரணம், சமணர் கழுவேற்றம் சொல்லப்பட்டது போல் இதனை மறுக்கக் கூடிய கருத்துக்கள் ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்பதே” என்று முன்னுரையில் தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ள நூலாசிரியர், இந்த கச்சிதமான நூலின் மூலம் தானே அத்திறக்கில் ஒரு சிறப்பான பதிவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் என்பது பாராட்டுக்குரிய விஷயம்.

சமணர் கழுவேற்றம்: ஒரு வரலாற்றுத் தேடல்
கோ.செங்குட்டுவன்
வெளியீடு: கிழக்குப் பதிப்பகம்
பக்கங்கள்: 168
விலை: ரூ 150

ஆன்லைனில் வாங்க: https://www.nhm.in/shop/9789386737243.html

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

வால்மீகி ராமாயணமும் “முன்னூறு ராமகதைகளும்”: ஓர் அலசல் – 3

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

சதாவதானி டாக்டர் ஆர்.கணேஷ் அவர்கள் “முன்னூறு ராமாயணம்” முன்வைக்கும் கருத்தாக்கங்களை மறுதலித்து வைக்கும் தர்க்கங்கள் :-

ராமானுஜனின் முன்னூறு ராமாயண வ்யாசத்தை வாசித்த படிக்கு, அவர் சொல்லுவதில் மறுதலிக்கப்பட வேண்டிய முக்கிய விஷயம் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் என்ற நூல் தான் மூல ராமாயணம் என்ற ஒரு கூற்றை அவர் மறுக்க விழைவது. ராமாயண கதையைப் பகிரும் ஒவ்வொரு நூலும் தன்னளவில் ஒரு ராமகதையை தன் வசம் கொண்ட தனித்ததாகிய நூல் என்று கருத்துப் பகிர விழைகிறார் ஸ்ரீ ஏ கே ராமானுஜன்.

valmiki_smஆனால் வாஸ்தவத்தின் பாற்பட்டு, மனித சமுதாயத்துக்கு ராமாயணம் என்ற பெயரில் ஒரு தொகுப்பாகக் கிடைத்த முதல் நூல் ஆதிகவி வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய வால்மீகி ராமாயணமே என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்கவியலாது. ஹிந்துஸ்தானத்தின் மற்றைய ப்ராந்தியங்களிலும் நம் தேசத்திற்கு வெளியே ஏனைய தேசங்களிலும் இதற்குப் பின்னால் இந்தப் பெயரில் எழுந்த ஏனைய காவியங்கள் காலத்தால் இதற்கு மிகவும் பிற்பட்டவை என்பது மிக முக்யமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம்.

இதையடுத்து சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு ராமாயண நூலும்,  “இதை ஒட்டி அல்லது வெட்டி இதனின்று வேறு பட்டு அல்லது இதனின்று முரண்பட்டு” என்ற வகையில், கதைக்களனை எடுத்துச் செல்லும் ராமாயண கதாசிரியரோ அல்லது ஆராயப்புகும் ஆய்வாளரோ அடிப்படை அலகீடாகக் கொள்ள விழைவது வால்மீகி ராமாயணம் என்ற நூல் தான். இதை  எந்த வகையிலும் மறுக்க முடியாது. ராமாயண காவ்யத்தை சொல்லும் நூற்களில் மனித சமுதாயத்துக்கு முதன் முதலில் கிட்டிய ஒரு நூற் தொகுப்பு என்ற படிக்கு இது தான் மூல நூல் என்பதனை மறுக்க இயலாது.  அப்படி மறுப்பதற்கு ஏதுவான எந்த சான்றுகளும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை.

வால்மீகி முனிபுங்கவர் தமது ராமாயண நூலை எழுதுவதற்கு முன்னரேயே இந்த நூல் சொல்லும் கதை பல பாணர்களால் பாட்டு வடிவினில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று இந்தியவியல் அறிஞர்கள் அபிப்ராயப்படுகிறார்கள். ஆனால் அப்படிப் புழங்கிய பாடல்கள் எவையும் மறுக்கவியலா ஆதாரங்களின் பாற்பட்டு இதுவரை கிடைத்ததுண்டோ என்றால் இல்லை என்று தான் சொல்லவேண்டும்.

இதற்கு மேற்கொண்டு சதாவதானி டாக்டர் ஆர் கணேஷ் அவர்கள் இந்த விஷயம் சம்பந்தமாகச் சொல்லும் முக்ய விஷயங்களைப் பார்ப்போம் :-

பௌத்த மற்றும் ஜைன ராமாயணங்கள் காலத்தால் மிகவும் பழமையானவை என்று சொல்லப்படுகிறது. சில சமயம் ஆதிகாவ்யமாகிய வால்மீகி ராமாயணத்துக்கும் முற்பட்டவை இவை என்றும் சொல்லப்படுவதுண்டு. ஆனால் இவை சரியான கூற்றுகளல்ல.

புத்த ஜாதகக் கதைகளில் ராம கதை காணக்கிட்டுகிறது என்றும் அதன் கதைக்களன் வேறானது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. புத்த ஜாதகக் கதைகள் என்பவை பௌத்த சாஸ்த்ரங்களாகிய த்ரிபிடகம் என்று நாம் அறியும் பௌத்த மூல நூற்களுக்குப் பிந்தைய காலத்தின் பாற்பட்டவை என்று அறிஞர்கள் சொல்லுகிறார்கள். த்ரிபிடகம் என்று தற்காலத்தில் நாம் அறியும் பௌத்த நூற்கள், பொதுயுகத்தின் முதலாம் நூற்றாண்டில் கனிஷ்க ராஜனுடைய காலத்தில் கூட்டப்பட்ட மூன்றாவது புத்த சங்கத்தில் தொகுக்கப்பட்டவை என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. த்ரிபிடக நூற்களில் உள்ளடக்கமாகாத பௌத்த ஜாதகக் கதைகள் என்பவை காலத்தால் இவற்றுக்கும் கூடப் பிற்பட்டவை என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

ஆகையால் இவை காலத்தினால் மிகவும் பிற்பட்டவை என்பது ஆழ்ந்து கவனிக்கத் தக்கது.

பௌத்த மற்றும் ஜைன ராமாயணங்கள் ஆதிகவி வால்மீகி முனிபுங்கவரின் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்துக்கு முற்பட்டவை என்ற படிக்கான முன்பின் முரணான காலக்கணக்கு எத்தகையது?  ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் (1879 – 1955) ஆராய்ச்சி முடிபுகள் ஐஸக் ந்யூட்டனுடைய (1642 – 1726) ஆராய்ச்சிக்கூறுகளுக்கு அடிப்படை என்று  யாராவது கூறினால், அது காலக்கணக்கு  குறித்த எத்தகைய  அடிப்படையான தர்க்கப் பிழையோ  அது போன்றது.

அதே போல, ஜைன ராமாயணங்களுள் மிகப்பழமையான ஜைன ராமாயணம் ஸ்ரீ விமலஸூரி அவர்களால் இயற்றப்பட்ட பவுமாசரிஅ எனும் ஜைன ராமாயணம். ஸ்ரீ விமலஸூரி அவர்கள் பொதுயுகம் 3ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். இந்த ராமாயணம் வால்மீகி ராமாயணத்துக்கு மூத்தது என்பது வால்மீகிக்கு மூத்தவர் காளிதாசர் என்பது போன்ற ஒரு கூற்றுக்கு சமமான கூற்று.

ப்ராந்திய பாஷைகளில் சமைக்கப்பட்ட (வாய்வழியான மற்றும் எழுதப்பட்ட) ராமாயணங்கள் பொதுயுகத்தின் 8ம் அல்லது 9ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவை என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம். பாரதத்தின் பல ப்ராந்தியங்களில் இருக்கும் வாய்மொழியான ராமாயணங்களை மட்டும் கவனிக்குங்கால் இலக்கிய மற்றும் மொழியியல் அலகீடுகளை வைத்து இவற்றின் பாஷா சைலிகளை அணுகுகையில் இவையெல்லாம் கிட்டத்தட்ட ஐன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு உட்பட்டவை என்பது துலங்குகிறது.

அப்படியானால் வால்மீகி முனிபுங்கவருக்கு அவருடைய ஆதிகாவ்யமாகிய வால்மீகி ராமாயணம் எனும் நூலை எழுதுவதற்கு உந்து சக்தியானவை எவை என்று கேழ்வியெழும் அல்லவா? சம்ஸ்க்ருதத்திலும் மற்றும் ஏனைய ப்ராக்ருத / அபப்ரம்ஸ பாஷைகளிலும் வால்மீகி முனிவரின் காலத்திற்கு முன்னர் ராமாயணப்பாடல்கள் பாடப்பட்டிருக்க வேண்டும். அவையே அவருக்கு உந்துசக்தியாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதனை ஒருக்கால் ஒப்புக்கொள்வோம்.

அப்படியானால் அடுத்த கேழ்வியெழும் இல்லையா? வால்மீகி முனிபுங்கவருக்கு முந்தையதான ராமாயணக் கதைகளும் பாடல்களும் எங்கே என்று? அவை காலத்தால் அழிந்து போய் விட்டன என்பது மறுக்கப்பட முடியாத விஷயம்.. அஃதாகப்பட்டது காணக்கிட்டும் ஒரு நூலுக்கான ஆதாரம் காணக்கிட்டாதது. ஆனால் அது தான் ஆதாரம் என்றால்,  சான்றுகளின் பாற்பட்டு அல்லாது வெறும் கற்பனையின் பாற்பட்டு மிகும் அப்படிப்பட்ட ஆதாரம் என்பது எப்படியாகும்?

ஆம்லெட்டு தோசை செய்யப்பயன்படும் குஞ்சு பொறிக்கா முட்டையிலிருந்து (Poultry eggs) கோழிக்குஞ்சுகள் பிறந்ததாகவும் அக்கோழிக்குஞ்சுகள் வாயிலாகக் கோழியினம் பெருகியது என்று சொல்லுவது எப்படிப்பட்ட புத்திசாலித்தனமான தர்க்கமாகுமோ அத்தகைய தர்க்கத்தை ஒத்ததாக இருக்கும் அப்படிப்பட்ட ஒரு தர்க்கம். இல்லையா?

ஆட்டுக்குட்டி முட்டையிட்டு கோழிக்குஞ்சு வந்ததின்னு யானக்குஞ்சு சொல்லக்கேட்டு பூனக்குஞ்சு சொன்னதின்னு – பாட்டு நினைவுக்கு வருமில்லையா?

துளசிதாசர்
துளசிதாசர்

ஆதிகாவ்யமான வால்மீகி ராமாயணத்தின் மறுவாசிப்பாக சம்ஸ்க்ருதத்திலும் தமிழ் மற்றும் ஏனைய ஹிந்துஸ்தான பாஷைகளில் எழுதப்பட்ட மற்ற ராமாயண காவியங்களை எழுதிய சான்றோர்கள் அனைவரும் இந்த வால்மீகி ராமாயணத்தை எழுதிய ஆதிகவி வால்மீகிக்குத் தாங்கள் கடன் பட்டிருப்பதாக எழுதியிருக்கிறார்கள். காளிதாசன், பவபூதி, போஜராஜன், ராஜசேகரன், கவிராஜன், மற்றும் இராமாவதாரம் என்ற பெயரில் தமிழில் ராமகதையை எழுதிய கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர்,  ஹிந்தியில் ராமசரிதமானஸ் எழுதிய துளசிதாசர், கன்னடத்தில் ராமாயணம் குறித்த எழுதிய நவீன காலத்திய கவிஞர் எழுத்தாளருமான குவெம்பு போன்றோர் அனைவரும் ஆதிகவி வால்மீகியின் வழியே தாங்கள் செல்வதாக எழுதியிருக்கிறார்கள்.

அப்படியானால் ராமாயணத்துக்கு முன்னூறு முகங்கள் உண்டு சொல்லுவதன் பின்னணியும் உந்துசக்தியும் யாது என்று கேழ்வியெழும் இல்லையா?

வாஸ்தவத்தில் இப்படிப்பட்ட ஒரு குதர்க்கமான சதிமிகுந்ததான ஒரு கூற்றின் பின்னணியில் இருப்பது புலமை இல்லை மாறாக யுக்தி என்பதனை நாம் உணர வேண்டும். இடதுசாரிகளின் அப்யாசத்தில் உள்ள நயவஞ்சகமான யுக்திகள் என்பது இப்படிப்பட்ட செயல்பாடுகளின் பின்னணியில் உள்ளது. தாங்கள் எதிர்க்க விழையும் ஒரு பொருளை முற்று முழுதாக நிராகரித்தல் என்பது ஒரு இடதுசாரி யுக்தி. அவர்களை விளக்கங்கள் மற்றும் ஆதாரங்களுடன் எதிர்கொண்டால் போலிவாதத் தர்க்கத்தினையொட்டி தங்களது அடிப்படைகளையே மாற்றிக்கொள்வார்கள். “ஒரே ஒரு உறுதியான நூல் உள்ளது என்பதனை நாங்கள் மறுக்கிறோம்” என்பது இவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் நிலைப்பாடுகளுள் ஒன்று. மறுபடி இதை மறுதலிக்க இவர்களை விளக்கங்கள், ஆதாரங்கள் என்று அணுக முனைந்தால்,”புராதனமான என்றோ உறுதியான என்றோ எந்த விஷயமும் இருக்கவியலாது; வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் மாறிக்கொண்டே செல்லுவது தான் உலகம்” என்று தங்கள் பாதையையும் அடிப்படைகளையும் கமுக்கமாக மாற்றிக்கொண்டு ஏதும் நிகழாதது போலப் பயணத்தை தொடர்வது இடதுசாரிச் செயல்பாடு.

கௌரவர்களை கதாநாயகர்களாகவும் பாண்டவர்களை வில்லன் களாகவும் கொண்ட மெய்யான மஹாபாரதக் கருத்துக்கள் இப்போதெல்லாம் தலையெடுப்பதைக் கண்ணுறுகிறேன் என்று சமீபத்தில் ஞானபீட விருது வென்ற சந்த்ரசேகர கம்பர் என்ற அன்பர் கருத்துத் தெரிவிக்கிறார். இவர் ஏதும் புதிதாகச் சொல்லவில்லை என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டும். இப்படிச் சொல்லுவது தான் நவநாகரீகமாயிற்றே. மஹாபாரதக் கதைக்களன் உருக்குலைப்பாளர்களின் பலரகங்களில் ஒரு ரகம் தானே இந்த அன்பர். “On the meaning of Mahabharata” என்னும் நூலின் வாயிலாக இப்படிப்பட்ட உருக்குலைப்புக் கருத்தாக்கங்களை வி.எஸ்.சுக்தங்கர் போன்ற அறிஞர் பெருமக்கள் முழுமையாகவும் முடிவாகவும் கட்டுடைத்திருக்கிறார்கள் என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

அபாரமான கவிதை படைக்கும் திறன்பெற்ற ஒரு கவிஞர் தேசத்தின் பெருமை வாய்ந்த ஒரு நபரின் வாழ்க்கை சரிதத்தை காவியமாக வடிக்க முனைந்த ஒரு முதல் செயற்பாடு வால்மீகி முனிபுங்கவர் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தை சமைத்தமை. ஆதலால் அவர் ஆதிகவி என்று அழைக்கப்படுகிறார். மஹாகவி காளிதாஸன் *கவி* என்ற சொல்லை *வால்மீகி* என்ற சொல்லுக்கிணையான ஒரு பதமாகக் கையாண்டுள்ளான் என்பது நோக்கத் தக்கது. ஹிந்துஸ்தானத்தின் வெவ்வேறு ப்ராந்தியங்களில் வசித்த வெவ்வேறு மொழி பேசும் பலவேறு கவிகளும் காலத்தாலழியாத ஒப்புயர்வற்ற இந்த ஆதிகாவ்யத்தை தங்களுடைய திறமைக்கு ஏற்றபடிக்கு தங்களுடைய மனச்சாந்திக்காக வேண்டி பலமுறை தங்கள் தங்கள் மொழியில் இயற்றியிருக்கிறார்கள். பலமுறை அவ்வாறு பாஷாந்தரங்களில் இயற்றப்பட்ட காவியங்கள் அதை இயற்றிய ஆசிரியரின் பங்களிப்பால் அதீத அழகுடன் செறிவூட்டப்பட்ட ஒரு காவியமாக மிளிர்வதையும் கண்ணுறுகிறோம்.

இப்போது நான் சொல்ல விழைவது ஒரு மலிவான ஒப்பீடாக இருக்கலாம் தான். ஆனால் தற்கால வழக்கியலில் ஒரு சூப்பர் ஹிட் திரைப்படத்தை மாற்று மொழிகளில் எடுக்க விழைந்தால் அது ஒரு கட்டத்துக்கு கட்டம் ஒத்துப்போகும் திரைப்படமாகவும் எடுக்கப்படலாம் அல்லது ஆங்காங்கு மாறுதல்களைச் செய்து எடுக்கப்படும் ஒரு ரீமேக் ஆகவும் இருக்கலாம்.

ஹிந்துஸ்தானத்தின் ஒவ்வொரு சமயமும் ராமாயண கதையை தத்தெடுத்து அதனை உள்வாங்கி உபயோகப்படுத்தி தங்களது கொள்கைகளை பொதுமக்களுக்கு எளிதாக எடுத்துறைக்க விழைந்தன என்பது நாம் முக்யமாக கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். லக்ஷ்மணனால் கொல்லப்படும் ராவணனைச் சொல்லும் ஜைன ராமாயணக் கதையிலிருந்து சீதையின் அபஹரணத்தை வெகுவாகக் கவனப்படுத்தும் பௌத்தராமாயணங்களும் அத்வைதக் கோட்பாடுகளின் சொற்பொழிவினைக் கேட்குமாறு ராமபிரான் உருவகப்படுத்தப்படும் வேதாந்திகளின் ராமாயணங்களும் சரணாகதி தத்துவத்தினை முன்னிறுத்தும் விசிஷ்டாத்வைத கோட்பாடுகளை விளக்கும் ராமாயண விவரணங்களும் ஹனுமனை முன்னிறுத்தி அவனைஎதிர்கால ப்ரம்மாவாக சித்தரிக்க விழையும் த்வைத ராமாயண விவரணங்களும் தசமுக (பத்துத் தலை) ராவணன் மரித்த பின்னர் கிளர்ந்தெழும் ஒரு சதமுக (நூறு தலை) ராவணனை வதம் செய்யப்புகும் சீதாபிராட்டியை தேவியாக சித்தரிக்க விழையும் சாக்த ராமாயணங்களும் என்று ஒருபுறமிருக்க ராமபிரானை விஷ்ணுவின் அவதாரமாக சித்தரிப்பதை மறுதலிக்கும் சைவர்களிலிருந்து ராமாயண காவியத்தை தேவையற்றது என மறுதலிக்க விழையும் நூதன யுகத்து அறிவுஜீவிகள் வரை பலரும் பல விதத்தில் ராமாயணத்தில் தங்கள் சிந்தனையைச் செலுத்தி அதில் புகல் பெறுவதை புறத்தொதுக்க இயலாது.

ப்ரம்மதேவனின் ப்ரசித்தமான வசனமான ‘பரம் கவீனாம் ஆதாரம்’  (எல்லாக் கவிகளுக்கும் ஆதாரமான) என்ற சொற்றொடர் 300 ராமாயணம் என்ற ஒரு கருத்தாக்கம் ஒரு மோசடியைப் பரப்புரை செய்யும் ஒரு கருத்தாக்கமாக இருப்பினும் கூட வேறொரு வகையில் அதற்கு அணுக்கமாகக் கூட போய்விடுவதைக் கண்ணுறாமல் இருக்கவியலாது.

ஃபேஸ்புக்கிலும் சதாவதானி டாக்டர் ஆர் கணேஷ் அவர்களது வ்யாசம் கவனத்துக்குக் கொணரப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு சுவையான மற்றும் சுருக்கமான ஒரு விவாதமும் முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஸர்வ ஸ்ரீமான்கள் ஜடாயு, ஆர்.வி, மகேஷ் சங்கர் மற்றும் ராமசூரி போன்ற அன்பர்கள் இந்த விவாதத்தில் பங்கெடுத்தார்கள். சில விஷயங்கள் புரிதலின்றி முன்வைக்கப்பட்டன. சில் விஷயங்கள் மிகக் கூர்மையாக அவதானிக்கப்பட்டன. FAQ என்ற படிக்கு குறுவினாக்கள் வாயிலாகவும் அதற்குப் பகிரப்படும் விடைகளாகவும் இந்த விவாதத்தின் முக்யமான அம்சங்களை முன்னிறுத்துவது ஒரு தெளிவைக் கொடுக்குமாதலால் இந்த வ்யாசத்தின் அடுத்த பகுதி FAQ நோக்கிச் செல்கிறது.

தனிப்பட்ட அன்பர்கள் ஆங்க்லத்தில் பகிர்ந்த தனிப்பட்ட கருத்துக்களைத் தொகுக்க விழைவது எனது முயற்சி. என்னுடைய தனிப்பட்ட விளக்கங்களை ஆங்காங்கு பகிர்ந்திருக்கிறேன். தனிப்பட்ட நபர்களது கருத்துக்களை மொழியாக்கம் செய்கையில் அவர்களது கருத்துக்கள் ஒருக்கால் சிதைந்து அது வேறுவிதமாகப் பகிரப்பட்டால் அது என்னுடைய குறைபாடாக ஆகுமேயன்றி மூலக்கருத்தைப் பகிர்ந்த தனிப்பட்ட நபர்களது குறைபாடாக அவற்றைக் கருத வேண்டாம் என்று விக்ஞாபித்து மேற்கொண்டு தொடர்கிறேன்.

படங்களுடன் கூடிய ராமாயண ஓலைச்சுவடிகள் (ஒரிஸ்ஸா)
படங்களுடன் கூடிய ராமாயண ஓலைச்சுவடிகள் (ஒரிஸ்ஸா)

அப்பகுதிக்குச் செல்லுமுன்னர் பதினைந்து வருஷ காலத்திற்கும் மேற்பட்டு ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலின் வெவ்வேறு பாடாந்தரங்களை ஆராய்ந்த பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் எட்டிய முடிபுகள் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண படைப்பாய்வு என்ற வ்யாசத் தொடரின் மூன்றாம் பாகத்தில் பகிரப்பட்டிருந்தது. அவற்றில் முக்யமான முடிபுகளை ஒரு மீள்பார்வை செய்து மேற்கொண்டு செல்லுவோம் :-

பல பாடாந்தரங்களை பரிசீலனை செய்தபடிக்கு பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் சர்வ சம்மதத்துடன் இரண்டு பாடாந்தரங்களை மட்டிலும் அங்கீகாரம் செய்தனர். உத்தர மற்றும் தக்ஷிண (Northern, Southern). இந்த இரண்டு பாடாந்தரங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று பெருமளவு வேறு பட்டாலும் தங்களிடையே பொதுவிலான ராமாயண கதையை பாதுகாத்து வைத்திருந்தது அவதானிக்கப்பட்டது. இந்த பொதுமையான குணாதிசயம் தான் மூலராமாயணம் (Ur-Ramayana) என்ற நூல் இந்த பாடாந்தரங்களின் ஆதாரமாக இருக்கவேண்டும் என்ற முக்யமானதொரு முடிபை எட்ட ஆய்வாளர்களுக்கு ஹேதுவாக இருந்தது என்றால் மிகையாகாது.

வடக்கு மற்றும் தெற்கு என்ற இரண்டு பாடாந்தரங்களிலும் பல விஷயங்கள் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் என பதிப்பாசிரியர்கள் அபிப்ராயப்படுகின்றனர். ஆயினும் தெற்குப் பாடாந்தரம் மூலராமாயணம் என்று கருதப்படும் நூலினை அதனுடைய மூல மற்றும் தொன்மையான வடிவில் அப்படியே பாதுகாத்து வைத்துள்ளது என்ற டாக்டர் ஜேக்கபி அவர்களின் கருத்தை பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் வழிமொழிகின்றனர்.

தக்ஷிண பாடாந்தரங்கள் முறையே தெலுகு, க்ரந்தம் மற்றும் மலயாள அக்ஷரங்களில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன என்பதும் மூன்று வெவ்வேறு வரிவடிவங்களில் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பினும் மூன்றும் கிட்டத்த்ட்ட ஒரே வடிவத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்பதும் தெற்கத்திய பாடாந்தரத்தின் சிறப்பு. ஆகவே தான் டாக்டர் ஜேக்கபி அவர்களும் க்ரிடிகல் எடிஷனின் பதிப்பாசிரியர் குழுவினரும் தெற்கத்திய பாடாந்தரமானது மூல ராமாயணத்தின் தொன்மை மற்றும் மூல வடிவினை அப்படியே பாதுகாத்து வந்துள்ளது என்ற முடிபினை எட்ட ஹேதுவாக இருந்திருக்கலாம் எனத்தெரிகிறது.

அறுதியாக தக்ஷிண பாடாந்தரமே மூல ராமாயணத்தின் தொன்மை மற்றும் வடிவத்தை அப்படியே பாதுகாத்துள்ளது என்பதாலும் மாறுதல்களுக்கு உட்படாததாலும் பஹு சம்மதமான (பலராலும் ஏற்கப்படும்) ப்ரதி (Vulgate) எனக்கொள்ள வேண்டும் எனவும் ஒருமனதாகப் பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் கருதுகின்றனர்.

அதே சமயம் உத்தர பாடாந்தரம் குறைந்த நம்பகத் தன்மையுடையது என்று கருதலாகாது என்ற முக்யமான கருத்தையும் தெரிவிக்கின்றனர். உத்தர பாடாந்தரங்களில் பெருமளவு மாறுதல்கள் மொழிசார்ந்தவையே அல்லாது வடிவு அல்லது உள்ளடக்கம் சார்ந்தவை அன்று என்றும் பகிரப்பட்ட கருத்து நோக்கத் தக்கது.

(தொடரும்)

வால்மீகி ராமாயணமும் “முன்னூறு ராமகதைகளும்”: ஓர் அலசல் – 2


<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

ஜைன ராமாயணங்கள் :-

ஸ்ரீ ராமானுஜன் அவர்களுடைய வ்யாசம் ஜைன ராமாயணத்தைப் பற்றிய விபரங்களை அதன் பின்னணியுடன் பகிருகிறது. மேலதிகமான தகவல்கள் டாக்டர் ஹெர்மன் ஜார்ஜ் ஜேக்கபி அவர்களுடைய நூலாகிய பௌமாசரியம் என்ற நூலின் வாயிலாகவும் கிட்டுகிறது. டாக்டர் ஜேக்கபி அவர்களுடைய இந்த நூல் இணையத்தில் கிட்டுகிறது. டாக்டர் ஸ்ரீ ஜேக்கபி அவர்கள் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தை படைப்பாய்வுக்கு உட்படுத்திய மூத்த ஆய்வாளர்களில் முக்யமானவர் என்பது தமிழ் ஹிந்து தளத்தின் வாசகர்களுக்கு வால்மீகி ராமாயண படைப்பாய்வுகள் என்ற வ்யாசத்தொடர் மூலமாக முன்னரே பரிச்சயம் ஆன விஷயம்.

ப்ராக்ருதத்திலும் மற்றும் சம்ஸ்க்ருதத்திலும் 15க்கும் மேற்பட்ட ஜைன ராமாயண நூற்கள் கிட்டுவதாக டாக்டர் ஜேக்கபி அவர்களுடைய நூலின் வாயிலாகத் தெரிகிறது. மூன்று ஆசிரியர்களின் வெவ்வேறு கதைக்களன்களை ஒட்டி இவை சமைக்கப்படதாக ஸ்ரீ ஜேக்கபி கூறுகிறார். ஸ்ரீ விமலசூரி, ஸ்ரீ குணபத்ரர் என்ற இருவரின் வெவ்வேறான கதைக்களனும் அவையல்லாமல் ஸ்ரீ சங்கதாஸர் மற்றும் ஸ்ரீ ஹரிஸேனருடைய வேறான மூன்றாவது கதைக்களன்கள் ஜின ராமாயணக் கதைக்களன்கள்.

ஸ்ரீ சங்கதாஸர் மற்றும் ஸ்ரீ ஹரிஸேனர் இருவருடைய ராமாயணக் கதைக்களன்கள் ஆதிகவி ஸ்ரீ வால்மீகியின் ராமாயணக் கதைக்களனை பெரும்பாலும் ஒட்டியவை என்றும் மற்ற இருவருடைய கதைக்களன்களும் ஆதிகாவ்யமான ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணத்திலிருந்து வேறுபடுவதாகவும் கூறுகிறார். ஸ்ரீ விமலசூரி மற்றும் பிந்தையவர்களது ராமாயணம் ப்ராக்ருதத்திலும் குணபத்ரருடைய ராமாயணம் சம்ஸ்க்ருதத்திலும் இயற்றப்பட்டுள்ளது.

jaina_ramayanaஸ்ரீ விமலசூரி அவர்களில்ன் பவுமாசரிஅ (प उ मा च रि अ — पद्म चरित) எனும் ராமாயணம் மற்றெல்லா ஜைன ராமாயணங்களுக்கும் மூத்தது. இலக்கணங்களால் செம்மைப்படுத்தப்படாத புராதனமான ப்ராக்ருத சைலியில் ஸ்ரீ விமலசூரியின் ராமாயணம் இயற்றப்பட்டிருப்பதாக ஸ்ரீ ஜேக்கபி தெரிவிக்கிறார். இதனை ஜைன மஹாராஷ்ட்ரீ (சுருக்கமாக JM) என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். ஸ்ரீ விமலசூரி பொது யுகம் 3ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று ஜேக்கபி நூலின் அகச்சான்றுகள் வாயிலாக நிறுவுகிறார்.

அவர் காலத்தில் புழக்கத்தில் இருக்கும் ஆதிகவி ஸ்ரீ வால்மீகியின் ராமாயண நூலின் விவரணைகளையும் நிகழ்வுகளையும் கேழ்விக்கு உட்படுத்துவதன் மூலம் ஸ்ரீ விமலசூரியின் பவுமாசரிஅ துவங்குகிறது. பவுமாசரிஅ என்ற ப்ராக்ருத சொற்றொடருக்கு இணையான சம்ஸ்க்ருத சொற்றொடர் பத்ம சரிதம். பத்ம என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுபவர் ராமபிரான். ஆக ராமபிரானின் சரித்ரத்தை சொல்லும் ப்ராக்ருத நூல் பவுமாசரிஅ.

ச்ரேணிகன் என்ற மஹாராஜா கௌதம முனிவரை அணுகி ராமாயணம் பற்றிய தன்னுடைய சம்சயங்களைக் கேழ்க்கிறான்.

ஐராவதம் மற்றும் வஜ்ராயுதம் போன்ற பெரும் ஐச்வர்யங்களுடைய இந்த்ரனை ராவணன் யுத்தத்தில் ஜெயித்து கைது செய்ததாக ராமாயணம் பகிரும் கதைகளை எப்படி நம்புவது? கொல்லாமை போன்ற ஜைனக் கோட்பாடுகளுடன் வாழும் ராவணன் என்ற ஜைனச் சான்றோனாகிய ராஜனை நரமாம்சம் சாப்பிடுவதாக ராமாயணம் சித்தரிப்பதை எப்படி ஏற்பது? இந்த்ரனையே வென்றவன் என்று அடையாளப்படுத்தும் ராவணனை குரங்குகளின் படை சமர் செய்து வென்றது என்பதை எப்படி ஏற்பது? கும்பகர்ணன் ஆறுமாதம் தூங்குகிறான் என்பதையும் அப்படித் தூங்குபவனின் காதினில் கொதிக்கும் எண்ணையை ஊற்றியும் போர்க்கால பேரிகைகளை முழக்கியும் அவனை எழுப்ப இயலவில்லை என்பதனையும் எப்படி ஏற்பது? ராவணனுக்கு பத்து தலைகள் இருந்தன என்பதை எப்படி ஏற்பது ……… என்று பல வினாக்களை முன்வைப்பதன் மூலம் பௌமாசரியம் துவங்குகிறது.

புழக்கத்தில் இருக்கும் ராமாயணம் பொய்க்கதைகளால் ஆனது என்றும் உண்மையான ராமாயணத்தை நான் சொல்லுகிறேன் என்று கௌதம முனிவர் சொல்லுவதாகவும் பௌமாசரியம் துவங்குகிறது. பௌமாசரியம் ராமனுடைய வம்ச வர்ணனையிலிருந்து துவங்காமல் ராவணனுடைய வம்ச வர்ணனையிலிருந்து துவங்குகிறது. ராவணன் பிறந்த போது அவனுடைய கழுத்தினை அலங்கரிக்க அவனுடைய தாயார் ஒரு நவரத்ன மாலையை அவனுக்கு அணிவிக்கிறாள். அதில் ஒவ்வொன்றிலும் ராவணனுடைய முகம் தெரிகிறதாம். ஒரேசமயத்தில் பத்து முகங்கள் தெரிந்ததால் தசமுகன் (பத்து முகங்கள்) என்று சொல்லப்பட்டானாம்.

ராமாயண கதாபாத்ரங்களை அடக்கியுள்ளது என்றாலும் ஜைனக் கோட்பாடான த்ரிஷஷ்டி சலாக புருஷர்கள் (அறுபத்து மூன்று சான்றோர்கள்) என்ற கோட்பாட்டினை ஒட்டி ஜைன ராமாயணக்கதை பௌமாசர்யத்தில் சமைக்கப்படுகிறது. 24 தீர்த்தங்கரர்கள், 12 சக்ர்வர்த்திகள், 9 பலபத்ரர்கள், 9 வாஸுதேவர்கள் மற்றும் 9 ப்ரதிவாஸுதேவர்கள் என்று அறுபத்துமூவர் காலசக்ரத்தில் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றி தர்மத்தை நிலைநாட்டுவர் என்பது ஜைனக்கோட்பாடு. வாஸுதேவர்கள் ப்ரதி வாஸுதேவர்களை அழிப்பவர் என்பதும் ஜைனக்கோட்பாடு.

ராமர் பலபத்ரராகவும் லக்ஷ்மணன் வாஸுதேவனாகவும் ராவணன் அவனால் அழிக்கப்பட வேண்டிய ப்ரதிவாஸுதேவனாகவும் உருவகப்படுத்தப்படுகிறார்கள். சீதை ராவணனுக்கு மகளாகப்பிறந்தவளாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அவளால் ராவணனுக்கு அழிவு என்பதால் ராவணன் பிறந்ததுமே அவளை அப்புறப்படுத்தி விடுகிறான். பின்னாளில் தன் மகள் தான் அவள் என்று அறியாது சீதையைக் கவர்ந்த ராவணனுடன் யுத்தம் நிகழ்கிறது.

ப்ரதிவாஸுதேவனாகிய ராவணன் லக்ஷ்மணன் மீது சக்ராயுதத்தை வீசுகிறான். ஆனால் லஷ்மணன் வாஸுதேவனானதால் அது அவனைத் தாக்கவில்லையாம். வீசப்பட்ட ஆயுதம் அவனைத் தாக்காது அவன் வசமகிறதாம். வாஸுதேவனாகிய லக்ஷ்மணன் தன்னுடைய ஆயுதத்தால் தாக்குவதன் மூலம் அழிக்கப்படவேண்டிய ப்ரதிவாஸுதேவனாகிய ராவணன் அழிக்கப்படுகிறான். ஜைனக்கோட்பாடுகளின் படி வாழும் சீதை இறந்தபின் ஸ்வர்க்கத்துக்குச் சென்று பின்னர் மறுபிறவி எடுத்து மோக்ஷம் அடைகிறாள். ஜைனக்கோட்பாடுகளின் படி வாழாத லக்ஷ்மணன் நரகத்திற்குச் செல்லுகிறான். மறுபிறப்பில் அவன் சீர்திருத்தம் அடைந்து மோக்ஷத்தை அடைவான் என்று நூல் சொல்லுகிறது. ஜைனக்கோட்பாடுகளின் படி வாழ்ந்த உதாரண புருஷனாகிய ……..ஜைன சமயம் விதந்தோதும் நற்பண்புகளின் இருப்பிடமாகிய……. பலபத்ரனான ராமபிரான் தன்னுடைய அந்த மனிதப்பிறவியில் மோக்ஷம் அடைகிறான்.

மற்ற ஜைன புராணங்களைப் போன்று இந்த ஜின ராமாயணமும் ஒரு ப்ரதி புராணம் ( Anti – Counter – Purana) என்று ஸ்ரீ ராமானுஜன் கருத்துப் பகிர்கிறார். வைதிக சமயத்தில் படைக்கப்பட்ட ராமாயணத்தில் சொல்லப்பட்ட பகுத்தறிவுக்கு முரணான கருத்துக்களை மறுதலித்துச் சமைக்கப்பட்டது ஜின ராமாயணம் என்று வ்யாசமும் பவுமசரிஅ என்ற நூலின் விவரணைகளும் தெரிவிக்கின்றன.

இதற்கு முந்தையதாகிய ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பகுத்தறிவிற்கு ஒவ்வாததான பற்பல நிகழ்வுகளையும் விவரணைகளையும் உடையதாகவும் அவற்றையெல்லாம் துலக்கி பகுத்தறிவின் பாற்பட்டு சமைக்கப்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது ஜைனராமாயணம்.

லங்காபுரியின் மக்கள் நரமாமிசம் உண்ணும் ராக்ஷசர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுவதில்லை. அதே போல குரங்கினத்தவர்களாக வானரர்களும் சித்தரிக்கப்படுவதில்லை. இவர்கள் மனிதர்களும் இல்லாது தேவர்களும் இல்லாத வித்யாதரர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். இந்த ராமாயணத்திலும் கூட விவரிக்கப்படும் சாஹசம் மிகுந்த நிகழ்வுகளின் பாற்பட்டு பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட சில அமானுஷ்யமான சக்திகளை தம் வசம் உடையவர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். (Courtesy : Dr.Jacobi’s work…….. Chapter 15………Vanaras in reality are a race of Vidyadharas. A class of beings endowed with many supernatural qualities, if not human beings in the correct sense of the term) ஸ்வர்க்கம், நரகம், மறுபிறவி, மோக்ஷம் போன்ற கருத்தாக்கங்கள் இந்த ஜைன ராமாயணத்தில் காணக்கிட்டுகின்றன. பற்பல மொழிகளில் ஆன வைதிக சமய ராமாயணங்களில் விதந்தோதப்படுவதான ஏகபத்னீவ்ரதன் என்ற ராமனுக்கு எதிரான ஒரு கருத்தாக்கமாக ராமனுக்கு 8000 மனைவிகள் இருந்ததாகவும் லக்ஷ்மணனுக்கு 16000 மனைவிகள் இருந்ததாகவும் இவர்களுடையே வம்ச மூத்தவர்களாகிய சகரன் மற்றும் ஹரிஸேனர்களுக்கு தலா 64000 மனைவிகள் இருந்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

அன்றைய காலத்து பகுத்தறிவு என்ற அலகீட்டின்படி ஒருக்கால் இவையெல்லாம் பகுத்தறிவின் பாற்பட்டவையாக இருந்திருக்கலாம். இன்றைய காலப் பகுத்தறிவு என்ற அலகீட்டின் படி அமானுஷ்யமான சக்தி என்பதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஸ்வர்க்கம் மற்றும் நரகம் போன்றவையோ மோக்ஷம் போன்ற கோட்பாடுகளோ பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாதது என்று சொல்லிவிடலாம்.

jains24வது தீர்த்தங்கரரான மஹாவீரர் இந்த்ரபூதி கௌதமர் என்ற சான்றோருக்கு அளித்த ஒரு பெயர்ப்பட்டியிலின் அடியொட்டிச் சமைக்கப்பட்டது பௌமாசரியம் என்பது ஸ்ரீ விமலசூரியின் கூற்று. அப்பட்டியல் குருவானவர் சிஷ்யனுக்குச் சொல்லி அப்படியே வாய்வழியாக அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்குச் சென்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மஹாவீரரின் நிர்வாணத்துக்கு 530 வருஷங்களுக்குப் பிறகு பௌமாசரியம் என்ற தன்னுடைய நூல் படைக்கப்பட்டதாக ஸ்ரீ விமலசூரி சொல்லுகிறார். ராமபிரானுக்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் வாழ்ந்த கண்ணனுடைய சரித்ரம் ஜைன சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கையில் ராமசரிதம் சொல்லப்படவில்லை என்பதனால் இந்த கூற்று சந்தேஹாஸ்பதமானது என்று ஸ்ரீ ஜேக்கபி அபிப்ராயப்படுகிறார். நூலில் ஜைன தீர்த்தயாத்ரை ஸ்தலங்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ஜைனக்கோட்பாடுகள் ஆழ்ந்து விவரிக்கப்படுகின்றன.

வ்யாசத்தொடர் எழுத முற்படுதற்கு முன் பவுமசரிஅ ஜைனராமாயண மூலமும் அதன் ஆங்க்ல அல்லது ஹிந்தி மொழியாக்கம் கிடைக்குமா என்று முயற்சி செய்தேன். இந்த நூலில் சொல்லப்படும் விஷயங்கள் என்ன என்பதனை முறையே ஸ்ரீ ராமானுஜன் வ்யாசத்தில் சொல்லப்படும் விஷயங்கள் மற்றும் டாக்டர் ஸ்ரீ ஜேக்கபி அவர்களது நூலில் குறிப்பிடப்படும் விஷயங்கள் இதன் பாற்பட்டே பகிர்ந்துள்ளேன். மூல நூலாகிய பவுமசரிஅ நான் பகிரும் விஷயங்களிலிருந்து மாறுபட்டிருக்குமானால் அதைக் கண்ணுறும் அன்பர்கள் அவற்றை நிச்சயமாகப் பகிருமாறு விக்ஞாபித்துக்கொள்கிறேன்.

பின்னிட்டும் மேற்கண்ட விவரணைகளை ஒருசேரப்ப பார்க்குங்கால் இந்த நூல் ஒரு குறிப்பிட்ட குறிக்கோளினை விவரிக்க வேண்டி அதனையொட்டி அதனுடன் ஒப்பக்கூடிய ஒரு கதைக்களனைப் பகிர முனைவது துலங்குகிறது.

******

தாய்லாந்து உள்ளிட்ட கிழக்காசிய தேசங்களின் ராமாயணங்கள்:

தாய்லாந்தில் ராமகதை வெகுவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அந்த நாட்டை அடுத்தடுத்து ஆளும் அரசர்களின் பெயர்கள் *ராம* என்ற விகுதியுடன் இருப்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அடுத்தடுத்து தாய்லாந்தினை அரசாண்ட பல மன்னர்களும் ராமகதையை அதிவிஸ்தாரமாக பற்பல நூற்களாக எழுதியுள்ளனர். தாய்லாந்து தேசத்திய ராமகதை ராமகீன் (Ramakien…….story of rama) என்றும் ராமகீர்த்தி (Ramakirti …… the glory of Rama) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. தாய்லாந்தில் ராமன் விஷ்ணுவின் அவதாரமாகக் கருதப்படுகிறான். தாய்லாந்தில் விஷ்ணு சிவபெருமானுக்கு அதீனமான தேவனாகக் கருதப்படுகிறார் என்று இந்த வ்யாசம் சொல்லுகிறது.

தாய்லாந்து தேசத்திய ராமகதை கம்பநாட்டாழ்வாரின் ராமாவதாரம் என்ற கதையிலிருந்து கரந்துரையப்படுவதை ராமானுஜன் வ்யாசம் பகிருகிறது. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள். வால்மீகி ராமாயணத்தில் சொல்லப்படும் முனிவரான ரிஷ்யச்ருங்கர் கம்பராமாயணத்தில் களைக்கோட்டு முனிவர் என்று குறிப்பிடப்படுகிறார். தாய்லாந்து ராமாயணம் கம்பராமாயாணத்திலிருந்து கரந்துரையப்பட்டதால் அந்த ராமாயணத்தில் இந்த முனிவரின் பெயர் களைக்கோட்டு என்ற பெயரிலேயே காணப்படுவது ஒரு காட்டு. மானுட, ராக்ஷஸ, குரங்கின என்ற படிக்கு ராமகீர்த்தியில் மூன்று விதமான கதாபாத்திரங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன என்று வ்யாசம் பகிருகிறது. கதைக்களனைப் பார்க்கையில் ராம ஜனனம் துவங்கி, சீதாராம விவாஹம், வனவாஸம், சீதையை ராவணன் அபகரித்து லங்காபுரிக்கு எடுத்துச் செல்லுவது, ராமராவண யுத்தம், ராமபிரான் அயோத்திக்கு திரும்பி அரசாளுவது, உத்தரராமாயண நிகழ்வுகள் என்று தாய்லாந்திய ராமாயணங்களின் நிகழ்வுப் பட்டியல் நீளுகிறது.

வைதிக சமயத்தைச் சார்ந்த ராமாயணங்கள் விஸ்தாரமாக மனதில் பதியும் வண்ணம் சொல்லும் நிகழ்வுகளாகிய திவ்ய தம்பதிகளின் பிரிவு அதையொட்டிய சம்பவங்கள் பின்னர் அவர்கள் ஒன்றிணைவது என்ற நிகழ்வுகள் தாய்லாந்திய ராமாயணத்தில் கவனத்தை ஈர்க்கும் விஷயங்களல்ல. மாறாக தாய்லாந்து ராமாயணத்தில் சீதையை ராவணன் கவர்ந்து செல்லுதல் அதையடுத்து நிகழும் யுத்தம் போன்றவை மிக விஸ்தாரமாக விவரிக்கப்படுவதாக வ்யாசம் சொல்லுகிறது. யுத்தத்தைப் பற்றிய விவரணைகள், யுத்தத்தில் கையாளப்படும் யுக்திகள் அதில் கையாளப்பட்ட அதிசயத்தக்க யுத்த தளவாடங்கள் போன்றவை தாய்லாந்திய ராமாயணத்தில் வெகு விஸ்தாரமாகச் சொல்லப்படுவதாக ராமானுஜனுடைய வ்யாசம் சொல்லுகிறது. யுத்தத்தைப் பற்றிய விவரணைகள் தாய்லாந்திய ராமாயணத்தில் விஸ்தாராமாகச் சொல்லப்படுவதன் பின்னணியை ஸ்ரீ சந்தோஷ் தேசாய் அவர்கள் குறிப்பிடுவதை ராமானுஜனின் வ்யாசம் தெரிவிக்கிறது. முற்காலத்திய தாயாலாந்திய சரித்ரம் யுத்தங்களால் வடிக்கப்படும் ஒரு சரித்ரம் என்பது கவனிக்கத் தக்கது. யுத்தங்களுக்கிடையே பிழைத்து வாழ்தல் என்பது அவர்களுடைய அக்கலத்திய வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக இருந்தது.

Hanuman on his chariot, a scene from the Ramakien in Wat Phra Kaew, Bangkok (courtesy: Wikimedia commons)
Hanuman on his chariot, a scene from the Ramakien in Wat Phra Kaew, Bangkok (courtesy: Wikimedia commons)

கதாபாத்திரங்களில் மக்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பது ராமரை விட ஹனுமான் என்றும் தாய்லாந்திய ஹனுமான் உறுதியான ப்ரம்மசாரி இல்லையென்றும் பெண்கள் விரும்பும் மனிதன் (?) (ladies man) என்று ராமானுஜன் வ்யாசம் சொல்லுகிறது. லங்காபுரிவாசிகளின் படுக்கையறைகளுக்குச் சென்று அங்கு துயிலும் தையலார்களைக் கண்ணுறுவதை கம்பநாட்டாழ்வாரோ வால்மீகியோ காட்டும்படிக்கு அல்லாமல் ……… அதார்மிகமாக தாய்லாந்திய ஹனுமான் கருதாதவாறு…….. தாய்லாந்திய ராமாயணம் படைக்கப்பட்டுள்ளது என்று வ்யாசம் தெரிவிக்கிறது.

வ்யாசம் சித்தரிக்க முனையும் சில முரண்களைப் பார்க்கையில் தாய்லாந்திய ராமாயணம் அல்லது பல தாய்லாந்திய அரசர்கள் எழுதிய ராமாயணங்கள் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு அதைப் பற்றிய ஒரு முழுமையான சித்திரம் பகிரப்படுதல் நன்று என்று படுகிறது.

அவை என்னென்ன?

1. தாய்லாந்திய மக்களின் கவனத்தை வெகுவாக ஈர்ப்பது ராமனின் கதாபாத்திரம் அல்ல மாறாக ஹனுமனின் கதாபாத்திரம் என்று வ்யாசம் சொல்லுகிறது. தாய்லாந்திய ராமனின் பாத்திரப்படைப்பு வ்யாசத்தில் அடக்கி வாசிக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால் அப்படிப்பட்ட ஒரு வெகுஜன மக்கள் திரளின் தலைவனாக சதாப்தங்களாக தாய்லாந்தினை ஆளும் அரசர்களின் பெயர்களில் ஏன் **ஹனுமன்** என்ற விகுதி காணப்படாது **ராம** என்ற விகுதி காணப்படுகிறது என்று சம்சயம் எழுகிறது.

2. ஒரு புறம் தாய்லாந்திய ராமகீர்த்தி மானுட, ராக்ஷஸ மற்றும் குரங்கின என்ற படிக்கு மூன்று கதாபாத்திரங்கள் தாய்லாந்திய ராமாயணத்தில் காணக்கிட்டுவதைக் கவனமாக வகை தொகை சார்ந்து வ்யாசம் பகிருகையில் ஹனுமனை பெண்கள் விரும்பும் மனிதன் (?) (ladies man) என்று வ்யாசம் சுட்ட விழைவதை கவனிக்காது போக முடியவில்லை. இங்கு மனிதன் என்று சொல்லப்படுவதற்கு அர்த்தம் கற்பிக்கலாம் அல்லது சால்ஜாப்பு சொல்லலாம் தான். பின்னிட்டும் ஒரு குரங்கினத்தவன் ladies man என்று சுட்டப்படுவது ஆச்சரியம் அளிக்கிறது. ஆயினும் ஒரு முழுமையான சித்திரம் தாய்லாந்திய ராமாயணங்களிலிருந்து காய்த்தல் உவத்தல் இல்லாமல் பகிரப்படுவது முறையாகும்.

3. பெயர்களைக் கையாளுதல் என்ற படிக்கு கம்பராமாயணத்திலிருந்து பெரும்பாலும் கரந்துரையப்பட்டது தாய்லாந்திய ராமாயணம் என்று வ்யாசத்தில் ஒரு புறம் பகிரப்படுகையில்……….. கம்பராமாயணம் ராம பட்டாபிஷேகத்துடன் நிறைவு பெறுகையில் ……… தாய்லாந்திய ராமாயணம் மரபார்ந்த ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தின் நிகழ்வுப் பட்டியலை ஒட்டி உத்தரராமாயணத்துடன் நிறைவு பெறுவதையும் கவனிக்காது போக முடியவில்லை. வ்யாசத்தின் சித்தரிப்பினைச் சார்ந்து தாய்லாந்திய ராமாயணம் பெயர்களைக் கையாள்வதில் கம்பநாட்டாழ்வாரைக் கைக்கொள்வதை ஒரு புறம் அவதானிக்கையிலேயே மறுபுறம் நிகழ்வுப் பட்டியலைப் பார்க்கையில் ஆதிகாவ்யமான மரபார்ந்த ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தையும் அடியொற்றுவது தெளிவாகத் தெரிகிறது. சித்தரிப்பு ஒருவைகயாக இருக்கையில் பகிரப்படும் முடிபுகள் வேறாகக் காணப்படுவது வ்யாசத்தின் சித்தரிப்பு காய்த்தல் உவத்தல் கொண்டதோ என்று சம்சயம் ஒரு புறம் எழுகிறது.

4. கோரக்பூர் கீதாப்ரஸ் என்ற ஸ்தாபனத்தினால் பதிக்கப்பட்ட ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணப் பதிப்பின் ஏழாவது பதிப்பின் பாற்பட்டு ஒவ்வொரு காண்டமும் அதில் காணப்படும் ஸர்க்கங்களின் (அத்யாயம்) எண்ணிக்கை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது :-

1. பாலகாண்டம் ………………………77
2. அயோத்யாகாண்டம்…………….119
3.ஆரண்யகாண்டம்…………………75
4.கிஷ்கிந்தாகாண்டம்……………..67
5.ஸுந்தரகாண்டம்………………..68
6.யுத்தகாண்டம்…………………….128
7.உத்தரகாண்டம்……………………111  (பிற்சேர்க்கை என்று 2 அதிகப்படி ஸர்க்கங்கள் தனி)

ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண யுத்தகாண்டத்து விவரணைகளை முழுதாக வாசிக்கையில் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தில் யுத்த களமும், யுக்திகளும் அதில் உபயோகிக்கப்பட்ட யுத்த தளவாடங்களும் அஸ்த்ர சஸ்த்ரங்களும் வெகு விஸ்தாரமாக ஆதிகவி வால்மீகி முனிவரால் சொல்லப்பட்டிருப்பது துலங்குகிறது. தாய்லாந்திய ராமாயணத்தின் மாறுபாடான கதையம்சமாக வ்யாசம் சுட்டப்படும் கருத்து அப்படி அந்த வாசிப்புக்கேயான ஒரு மாறுபாடான அம்சம் இல்லை என்பது இதன் மூலம் துலங்குகிறது.

இவை மேம்போக்காகத் தோன்றும் சம்சயங்கள் தான். முழுமையான சித்தரிப்பு மற்றும் முழுமையான புரிதல் தாய்லாந்திய ராமாயணத்தை முழுமையாக வாசித்து அறிவதன் மூலம் மட்டிலும் தான் கிட்டும் என்பது திண்ணம்.

தக்ஷிணபாரதத்து நாட்டார் வழக்கியலில் காணப்படும் ராமாயணக் கதைக்களன் களில் சில ஆதிகாவ்யத்தை ஒத்தும் சில அவற்றிலிருந்து முற்றிலுமாக வேறுபடுவதையும் அவதானிக்க முடிகிறது. சில கதைக்களன் களில் ஆதிகாவ்யத்துக்கு மாறாக கதாபாத்ரங்கள் தாறுமாறாக சித்தரிக்கப்படுவதும் புலனாகிறது.

ராமாயண காவ்யம் ஹிந்துஸ்தானமுழுதும் பற்பல மொழிகளிலும் பற்பல வட்டாரங்களிலும் ப்ரசித்தி ஆன பிறகு அந்தந்த ப்ரதேச உள்ளூர் மொழிகளில் பிற்காலத்தில் இயற்றப்பட்டவை இந்த மாறுபட்ட கதைக்களன் களைக் கொண்டவை என்பது சதாவதானி டாக்டர் ஆர்.கணேஷ் அவர்கள் தெரிவிக்கும் கூற்று.

மேலும் பார்ப்போம்.

(தொடரும்)

கை கொடுத்த காரிகை: அப்பூதி அடிகள் மனைவி

சோழ வளநாட்டில் காவிரியாற்றின் கரையிலுள்ள சிவத்தலங்களுள் திருப்பழனமும் ஒன்று. திருவையாற்றுக்கு சுமார் 4 கி.மீ. தொலைவிலுள்ள இத்தலம் ஸப்தஸ்தானங்களுள் இரண்டாவது தலமாகும். இத் தலத்தின் அருகில் சந்திரன் வழிபட்ட தலமாகிய திங்களூர் விளங்குகிறது. சந்திரன் வழிபட்ட தலம் என்பதை விட அப்பூதியடிகளால் பெயரும் புகழும் பெற்றது அவ்வூர்.

Appuuthi 1

திங்களூரில் வாழ்ந்து வந்த அப்பூதி அடிகள் என்பவர் திருநாவுக்கரசருக்கு அடியவராக, அன்பனாக விளங்கினார். காணாமலே காதல் என்பது போல் நாவரசரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அவரிடம் ஆறாத அன்பு உடையவராக இருந்தார். எந்த அளவுக்கு அன்பு கொண்டிருந்தார் என்றால் தன் புதல்வர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் தன் வீட்டிலிருந்த பசு, எருமை, கன்றுகள், தராசு, அளக்கும் கருவிகளான மரக்கால், படிகள் முதலியவற்றுக்கும் கூட நாவரசர் பெயரைச் சூட்டியிருந்தார்.

அவர் வைத்திருந்த தண்ணீர் பந்தல் மாடங்கள், பூஞ்சோலைகள் முதலிய தரும காரியங்களுக்கும் கூட நாவரசர் பெயரையே வைத்திருந்தார். மொத்தத்தில் எங்கும் எதிலும் நாவரசர் மயம்! மக்களுக்கு நன்மை தரும் மடங்களும் பூஞ்சோலைகளும், தண்ணீர்ப் பந்தலும் வைத்து நன்மை செய்து வரும் பொழுது ஒருநாள் நாவரசர் திங்களூர் வந்தார்.

வரும் வழியெல்லாம் தன் பெயரால் மடங்களும் சோலைகளும் நந்தவனங்களும், தண்ணீர்ப் பந்தல்களும் இருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு அங்குள்ள மக்களிடம் அதுபற்றிக் கேட்டார். அங்கிருந்த சாலைகள், சோலைகள், மடங்கள், தண்ணீர்ப் பந்தல்கள்  இவற்றையெல்லாம் அமைத்தவர் அப்பூதி அடிகள் என்று அறிந்துகொண்டு அவரைக் காணும் ஆவலோடு அவர் இல்லம் சென்றார்.

வந்த நாவரசரை இன்னார் என்று தெரிந்து கொள்ளாமலே, யாரோ ஒரு சிவனடியார் என்று எண்ணி எதிர்கொண்டழைத்து அடிபணிந்தார். அப்பூதி அடிகள். “தங்கள் வருகை என் பாக்கியம்” என்று உபசரித்தார். நாவரசர்,    ‘ ‘வரும் வழியில் நீர் வைத்த தண்ணீர்ப்பந்தல். குளம் மடங்கள் பூஞ்சோலைகள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன். அவற்றில் தங்கள் பெயரை எழுதாமல் வேறோர் பெயரை எழுத என்ன காரணம்?” என்று கேட்டார். நாவரசரும் என் பெயரை ஏன் எழுதியிருக்கிறீர் என்று கேட்கவில்லை. நான் எனது என்ற அகங்கார, மமகாரம் நாவரசரிடம் இல்லை.

Appuuthi 3
’திருநாவுக்கரசர் தண்ணீர்ப்பந்தல்’
நடாத்திய அப்பூதி அடிகள்.

இதைக் கேட்ட அப்பூதி அடிகள் மிகுந்த கோபம் கொண்டு பேசியதாவது:

“நன்றருளிச் செய்தீர்? நாணம் கெட்ட சமணருடன் சேர்ந்துகொண்டு மன்னவன் என்னென்ன சூழ்ச்சிகள் எல்லாம் செய்தான்? நாவரசருக்கு என்னென்ன கொடுமைகள் எல்லாம் செய்தான் என்று உமக்குத் தெரியுமா? கேளும்.

நாவரசர் சூலை நோய் நீங்கப் பெற்று மீண்டும் சைவ நெறியில் சேர்ந்ததற்காக அவரை நீற்றரையில் உள்ளே தள்ளினான். ஆனால் நாவரசர் ஈசன் இணையடிகளையே நினைத்து இருந்ததால்

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்

வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்

மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே

ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே’

என்ற பதிகம் பாடி அதிலிருந்து சிறிதும் வாட்டமின்றி மீண்டு வந்தார். இதைக் கேள்விப்பட்ட மன்னன் சமணர்கள் சொல்படி நாவரசருக்கு நஞ்சூட்டினான். ஆலகால விஷத்தையே உண்டு நீலகண்டனாக விளங்கும் அரன் அடியாரை நஞ்சு என்ன செய்யும்?’ என்று கேட்ட நாவரசர், “நஞ்சும் அமுதாம் எங்கள் நாதன் அடியார்க்கு” என்று அதையும் பாலடிசிலாக ஏற்றார்.

இதைக் கண்டு பொறுக்காத சமணர்கள் மன்னனின் பட்டத்து யானையை நாவரசர் மேல் ஏவி அவரை இடறச் செய்தார்கள். யானைத்தோல் போர்த்த கஜ சம்ஹாரனாகிய சிவனுடைய மெய் அடியவர்களுக்கு யானையைக் கண்டால் அச்சம் வருமா? நாவரசர், “சுண்ண வெண் சந்தனச் சாந்தும் சுடர் திங்கள் சூளாமணியும்” என்று பாடத் தொடங்கி,

 ‘வரங்கள் கொடுத்தருள் செய்வான்

வளர் பொழில் வீரட்டஞ் சூழ்ந்து

நிரம்பு கெடிலப் புனலும் உடையார்

ஒருவர் தமர் நாம் அஞ்சுவது

யாதொன்றுமில்லை அஞ்ச வருவதும்  இல்லை’

என்று பாட அந்த யானை நாவரசரை வணங்கி, தன்னை ஏவிய சமணர்களையே விரட்டி மிதித்துத் துன்புறுத்தியது.

இதன் பின்னும் மனம் திருந்தாத சமணர்கள் சொற்கேட்டு, நாவரசரைக் கல்லோடு சேர்த்துக் கட்டி கடலில் எறியும்படி கட்டளையிட்டான் மன்னன் நாவரசர் என்ன செய்தார் தெரியுமா?

 ‘சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்

பொற்றுணை திருந்தடி பொருந்தக் கைதொழ

கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும்

நற்றுணை யாவது நமச்சிவாயவே’

என்று பாடினார். உடனே கல்லே தெப்பமாக மாறி அதில் நாவரசர் ஏறி வந்தார். இவ்வளவு பெருமையுடைய நாவரசரின் பெயரையா வேறோர் பெயர் என்று சொல்கிறீர்கள்! நல்ல மங்கலமான சைவத்திரு வேடத்தோடு இருக்கும் தாங்களா இந்த வார்த்தை சொன்னீர்கள்? உமது ஊர் எது? பேர் ஏது? நீங்கள் யார்” என்று கொஞ்சம் கோபமாகவே கேட்டார்.

அது கேட்ட நாவரசர், “சமண சமயமாகிய சமுத்திரத்தின் துறையிலிருந்து வீரட்டானேச்வரர் அருள்புரிந்து கரையேற்றிய சூலை நோயினால் தடுத்தாட் கொள்ளப்பட்ட சிறுமையுடையவன் நான்” என்றார்.

இதைக் கேட்ட அப்பூதியடிகள்,

கரகமலம் மிசை குவியக்

கண்ணருவி பொழிந்திழிய

உரைகுழறி உடம்பெல்லாம்

உரோம புளகம் பொலியத்

தரையின் மிசை வீழ்ந்து அவர்

சரண கமலம் பூண்டார்.

காணாமலே அன்பும், பெருமதிப்பும் கொண்டிருந்த் அப்பூதியடிகளுக்குக் கும்பிடப் போன தெய்வம் குறுக்கே வந்த் போல் தேடி வந்த நாவரசரைக் கண்டதும் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. தன்னை மறந்தார். பாடினார் ஆடினார் ஓடினார். தன் மனைவி, மக்கள், சுற்றத்தாருடன் சென்று நாவரசரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி அவருடைய திருவடிகளை அலம்பி, அந்த நீரைத் தங்கள் தலைமீது தெளித்தும் அருந்தியும் ஆனந்தமடைந்தார்.

நாவரசரை ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, “திருவமுது செய்தருள வேண்டும்” என்று பணிவோடு விண்ணப்பம் செய்தார் நாவரசர் சம்மதம் தெரிவிக்க தம் மனைவி அருள்மொழியை நோக்கி “நாம் பெற்ற பேறு தான் என்னே!” என்று வியந்து திருவமுது செய்யப் பணிக்கிறார்.

அந்த அம்மையாரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் அக்கறையுடனும் அறுசுவையோடு கூடிய உணவு வகைகளைத் தயார் செய்ய ஆரம்பித்தார். காய்கறிகளும் குறைவில்லாமல் தயார் செய்தபின் தங்கள் மூத்த புதல்வனான திருநாவுக்கரசை கொல்லையில் இருக்கும் வாழை மரத்திலிருந்து இலையை அறுத்து எடுத்து வரும்படி அனுப்பினாள்.  “நல்ல தாய் தந்தை ஏவ நான் இது செய்யப் பெற்றேன்” என்று அவனும் விரைந்து சென்று நல்ல குருத்தை அறுக்கும் பொழுது ஒரு நல்ல பாம்பு அவன் கையைத் தீண்டியது.

Appuuthi 2

இதைக் கண்ட திருநாவுக்கரசு கையை உதறி அப்பாம்பை விழச் செய்த பின், விஷம் தலைக்கேறுமுன் இந்தக் குருத்தைத் தந்தையிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று ஓடோடி வருகிறான். என்ன ஒரு கடமை உணர்ச்சி! வரும் பொழுதே இந்த விஷயத்தைச் சொல்லி வந்திருக்கும் அடியவராகிய நாவரசர் பெருமான் திருவமுது செய்யத் தாமதமாகும் வண்ணம் நான் சொல்ல மாட்டேன். என்றும் தீர்மானம் செய்து கொள்கிறன். நல்ல தந்தை தாய் பெற்ற மகனல்லவா? ஆனால் அவன் எதிர்பார்த்த நேரத்திற்கும் முன்னதாகவே விஷம் ஏறிக் கண்களும் பற்களும் மேனியும் கருகி மயக்கமடைந்து அந்தக் குருத்தைத் தன் அன்னையிடம் கொடுத்து விட்டு மயங்கி வீழ்ந்து விட்டான்.

மகன் வீழ்வதைக் கண்ட அப்பூதி அடிகளும் அவர் மனைவியும் உள்ளம் பதைத்து, அவன் உடம்பிலிருந்து ரத்தம் வடிவதையும் மேனி கறுத்திருப்பதையும் கண்டு விஷத்தினால் வீழ்ந்தான் என்று புரிந்து கொண்டார்கள். ஆனால் அடுத்ததாக என்ன செய்கிறார்கள்? அலறினார்களா? அரற்றினார்களா? ஓலமிட்டார்களா?

 ‘துளங்குதல் இன்றித் தொண்டர்

அமுது செய்வதற்குச் சூழ்வார்’

-என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான். அது மட்டுமல்ல. பெறலரும் புதல்வனைப் பாயினுள் பெய்து மூடிப் புறமனை முன்றில் பாங்கோர் புடையினில் மறைத்து வைத்து, இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்ததாகவே காட்டிக்கொள்ளாமல் வந்த அடியாரை அமுது செய்விப்பதிலேயே கவனம் செலுத்தினார்கள்.

எந்தப் பெற்றோரால் இப்படிச் செய்ய முடியும்? அதிலும் தனது மூத்த புதல்வன் பாம்பு கடித்து இறந்து விட்டான் என்று தெரிந்த பின்னும் எந்தத் தாயால் வந்த விருந்தினரை உபசரிக்க முடியும்? அவருக்கு அமுது படைக்க முடியும்? ஆனால் அப்பூதி அடிகளின் மனைவி, வாராது  வந்த மாமணி போல் வந்திருக்கும் சிவனடியாரின், நாவரசரின் உபசாரத்தில் எந்தக் குறையும் வந்து விடக் கூடாது என்பதில் கவனமாக மிகவும் கவனமாக இருக்கிறாள். வந்திருப்பவர் யார்? சாமானியர் அல்லர். தன் கணவர் அல்லும் பகலும் அனவரதமும் தெய்வமாகவே  நினைத்து உருகும் நாவரசர் அல்லவா? எனவே அவருக்கு எந்த விதத்திலும் குறைவில்லாமல் அமுது படைக்க வேண் டும் என்பதில் தன் துயரத்தையும் கூட ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அடியவரை உபசரிக்க முன்வருகிறாள் அப் பூதி அடிகளின் மனைவி. கணவரின் செயலில் உற்ற துணை யாகக் கைகொடுக்கிறாள்.

நாவரசர் அமுது செய்யும் பொருட்டுத் திருவமுதையும் பல கறிவகைகளையும், குழம்பு ரசம் பச்சடி துவையல் ஊறுகாய் பழங்களையும் தயார் செய்கிறாள். நாவரசர் அமுது செய்த பின் அமர ஆசனமும், பூசிக்கொள்ளத் திருநீறும் வெற்றிலை, பாக்கு முதலியவற்றையும் தயார் செய்து வைக்கிறாள். எல்லாம் தயாரான பின்  கணவரிடம் தெரிவிக்கிறாள். அப்பூதி அடிகள் நாவரசரை அமுது செய்ய அழைத்து வந்தார்.

நாவரசர் வந்ததும் ஆசனத்தில் அமர்ந்து தாமும் திருநீறு பூசிக்கொண்டு பின் அப்பூதி அடிகளுக்கும் அவர் மனைவிக்கும் அளித்த பின் அவர்களின் புதல்வர்களுக்கும் திருநீறளிக்க வேண்டி எல்லோருக்கும் மூத்தவனான திருநாவுக்கரசை அழைக்கும்படி அப்பூதி அடிகளிடம் சொன்னார். அப்பூதி அடிகள் எப்படி சமாளிக்கிறார்? “இப்போது அவன் இங்கு உதவான்” என்றார்

இதைக் கேட்ட நாவரசர், தன் உள்ளத்தில் ஏதோ தடுமாற்றம் ஏற்படுவதை உணர்ந்தார். “நீர் கூறியதை என் மனம் ஒப்பவில்லை. வேறு ஏதோ ஒன்று உள்ளது. உண்மையைக் கூற வேண்டும்’’ என்று அழுத்தமாகக் கூறவே அப்பூதியடிகள் நாவரசரை விழுந்து வணங்கித் தன் மூத்த புதல்வன் மூத்த திருநாவுக்கரசுக்கு நேர்ந்ததை விளக்கினார்.

இதைக் கேட்ட திருநாவுக்கரசர் திடுக்கிட்டு  ‘‘நன்று நீர் செய்தது! உம்மைத் தவிர வேறு யார் தான் இம்மாதிரிச் செய்ய முன் வருவார்?’’ என்று ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, மூத்த திருநாவுக்கரசின் உடல் இருந்த இடம் சென்று நஞ்சுண்ட கண்டனை நோக்கி, ‘ஒன்று கொலாம் அவர் சிந்தை உயர்வரை’ என்று தொடங்கி 2,3, என்று ஒன்பது வரை பாடிய பின்,

 ‘பத்துக் கொலாம் அவர் பாம்பின்கண் பாம்பின் பல்

பத்துக் கொலாம் எயிறும் நெரிந்து உக்கன

பத்துக் கொலாமவர் காயப்பட்டான் தலை

பத்துக் கொலாமவர் செய்கை தானே’

என்று பாடியவுடன். நஞ்சுண்ட கண்டன் அருளால் பாம்பு தீண்டிய நஞ்சு அகன்றது. மூத்த திருநாவுகரசு துயில் நீங்கி எழுபவனைப் போல் எழுந்து நாவரசரை வனங்கினான். நாவரசரும் அவனுக்குப் புனிதத் திருநீற்றை வழங்கினார். நாவரசர் அமுது செய்வதற்கு நேரமாகி விட்டதே என்ற கவலையோடு அப்பூதி அடிகள் அதற்கான ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கலானார்.

கோமயத்தால் தரையைச் சுத்தம் செய்தபின் மூத்த திருநாவுக்கரசு கொண்டுவந்த வாழைக் குருத்தை விரித்து அதில் அமுது பறிமாற ஆரம்பித்தவுடன் நாவரசர் அப்பூதி அடிகளை நோக்கி. “நீரும் உமது புதல்வர்களும் இங்கு அமுது செய்வீர்” என்று கூற அப்பூதி அடிகளும் அவர் புதல்வர்களும் நாவரசரோடு உண்டு மகிழ்ந்தனர். நாவரசர் அனைவருக்கும் தமது ஆசிகளை வழங்கினார்.

இவ்வாறு அப்பூதி அடிகளின் மனைவியார் தன் மூத்த புதல்வன் பாம்பு தீண்டி இறந்தான் என்பதை அறிந்த பின்பும் கூட அப்பூதி அடிகளின் உள்ளம் அறிந்து சிவனடியார் அமுது செய்ய, அவர்  மனைவி காரியத்தில் உற்ற துணையாக இருந்து கைகொடுத்த காரிகையாக விளங்குவதைப் பார்க்கிறோம்.

***

.அருள்மிகு கைலாசநாதர் திருக்கோயில்

தலம்: திங்களூர், திருப்பழனம் அருகில், தஞ்சாவூர் மாவட்டம்.

மூலவர்: கைலாசநாதர்

தலவிருட்சம்: வில்வம்

தீர்த்தம்: சந்திர புஷ்கரணி

குருபூசை நாள் : தை – சதயம்.

முகவரி: அருள்மிகு கைலாசநாதர் திருக்கோயில்,

திங்களூர் – 613 204, தஞ்சாவூர் மாவட்டம்.

தொலைபேசி: 04362- 262 499.

Thingalur
திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயில்

திருநாவுக்கரசர் தேவாரம் பாடிய பெரியவர். இவரை உலகமே அறியும். ஆனால், மூத்த திருநாவுக்கரசர், இளைய திருநாவுக்கரசர் பற்றி யாருக்காவது தெரியுமா? இவர்களை தரிசிக்க திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயிலுக்கு செல்ல வேண்டும்.

அப்பூதியடிகள் என்ற சிவபக்தர் திங்களூரில் வசித்தார். இவரது மனைவி அருள்மொழி. இவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். நீங்கள் ஒரு முருக பக்தராக இருந்து. உங்களுக்கு குழந்தை பிறந்தால் ‘முருகன், கந்தன், கார்த்திகேயன்’ என ஏதோ ஒரு பெயர் வைப்பீர்கள். ஆனால், அப்பூதியடிகள் சிவபக்தராயினும் கூட, சிவனின் அடியவரான திருநாவுக்கரசரின் பெயரை தன் குழந்தைகளுக்கு வைத்தார். மூத்தவனுக்கு “மூத்த திருநாவுக்கரசு’, இளையவனுக்கு “இளைய திருநாவுக்கரசு’ என்று.

தன்னை விட தன் அடியார்களுக்கு தொண்டு செய்வதையே தெய்வம் விரும்பும். “மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை’ என்பதும் இறைவனுக்கு பிடித்த பொன்மொழி. அதைப் பின்பற்றி நாவுக்கரசரின் பெயரால் கல்விக்கூடம். அன்ன சத்திரம், தண்ணீர்ப் பந்தல் ஆகியவை அமைத்தார்.

மக்கள் சேவையை வலியுறுத்தும் இந்த குடும்பத்தினர் சிலை வடிவில் திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயிலில் உள்ளனர். வேறு எந்தக் கோயிலிலும் மூத்த, இளைய திருநாவுக்கரசர்களைக் காண முடியாது. இதில் மூத்த திருநாவுக்கரசை பாம்பு தீண்டியது. திருநாவுக்கரசர் அக்குழந்தையைக் காப்பாற்றியதாக வரலாறு உள்ளது.

நன்றி:  தினமலர் – கோயில்கள்

.