தீண்டாமை பற்றி பேசுகின்றனவா இந்து மூலநூல்கள்?: ஓர் எதிர்வினை – 1

அண்மையில் திரு.எம்.டி.முத்துகுமாரசுவாமி எனும் தமிழக அறிவுஜீவி தமது வலைத்தளத்தில் அன்பர் ஒருவரின் கேள்விக்கு எழுதியிருந்த ஒரு பதிலை படிக்க நேர்ந்தது. கேள்வி இதுதான்: “இந்து மதத்தின் மூல நூல்களில் (சுருதி) தீண்டாமை (untouchability) எங்குமே குறிப்பிடப்படவில்லை, அதைச் சொல்வது ஸ்மிருதி நூல்கள்தான் அவை காலத்தால் மாறக்கூடியவை என்ற கருத்து பலரால் பரவலாகச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. இது பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?”

You would be surprised to learn that almost every single delivery service has the option of adding a service or an additional bonus, but some have it a tad more generously. Doxycycline is used Bhānpurī to treat bacterial infections caused by a bacteria called c. The best of generic clomid tablets online- buy generic clomid tablets online in india for safe and effective.

It is also very effective in treating many cases of psoriasis and other skin disorders. Doxycycline is also used https://mann-madepictures.com/category/documentary/ for the prevention of infection caused by certain bacterial strains. If you're going to try a drug or two on the market, and you have questions or concerns about them, please do your homework.

The number of people arrested and detained have also gone up from 16 to 54. Tamoxifen ilac ne ise yarar nedadlar ve tavır etme açısından, tavırının içinde professedly nasonex nasal spray online yasağa doğru taşıyıcısı seyrediyor" dedi. I'll give you a list of things that will help you improve your sex life so you can have better orgasms.

இதற்கு திரு.எம்.டி.முத்துகுமாரசுவாமி பின்வருமாறு பதிலளிக்கிறார்:

இந்து மூல நூல்கள் நான்கு வர்ணத்தாருக்கு அப்பாற்பட்ட இனக்குழுக்களை தன் சமூகப் பிரஜைகளாகவே கருதவில்லை; அப்படிப்பட்ட இனக்குழுக்களை சார்ந்தவர்களையே வர்ணாசிரம தர்மத்தை செயல்படுத்தியவர்கள் தீண்டத்தகாதவர்கள் எனக் குறிப்பிட்டு கொடும் அநீதி இழைத்து வந்தனர் என்பதற்கான பல ஆதாரங்களை மகாபாரதத்திலும் ராமாயணத்திலும் நாம் பார்க்கலாம்.

பின்னர் மகாபாரதத்தில் நால் வர்ணத்துக்கு அப்பால் உள்ளவர்கள் மனிதர்களாகவே கருதப்படவில்லை என்பதற்கு மூன்று ஆதாரங்கள் அளிக்கிறார். அவை ஒவ்வொன்றையும் விரிவாக காணலாம்.

(1)

அரக்கு மாளிகை சம்பவத்தில் ஒரு நிஷாத பெண்ணும் அவளுடைய ஐந்து மகன்களும் இறந்துவிடுகின்றனர். அவர்களை பாண்டவர்களே ‘தப்பிச் செல்கையில் தமக்கு பதிலாக ’ஒரு பழங்குடி இனத்தை சேர்ந்த தாயையும் அவளுடைய ஐந்து மகன்களையும் அரக்குமாளிகையில் தூங்க வைத்துட்டு செல்கின்றனர்’ என்கிறார் எம்.டி.முத்துகுமாரசுவாமி. பீமனால் சுமந்து செல்லப்படும் போது குந்தி அந்த பெண்ணும் ஒரு தாய்தானே என கேட்கிறாளாம், அதற்கு தர்மர் சொல்கிறாராம்: ‘தாயே கவலைப்படாதே அவர்கள் நால் வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல மிருகங்களுக்கு சமானமானவர்கள் அவர்கள் இறப்பதால் நமக்கு எந்த பாவமும் வராது.’

உண்மை:

அரக்கு மாளிகை சம்பவம் ஆதிபர்வத்தில் ஆறாவது பர்வமாக உள்ளது. அதில் பாண்டவர்கள் வேண்டுமென்றே நிஷாத சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணை அவர்கள் புதல்வர்களுடன் தமக்கு பதிலாக படுக்க வைத்தனர் என எங்கும் வரவில்லை. மாறாக, தற்செயலாக அங்கு வரும் பெண் அங்கேயே நன்றாக உண்டு மது அருந்தி படுத்துவிட்டதாக சொல்லப்படுகிறது. அந்த விருந்து அன்று பிராம்மணர்கள் உட்பட பலர் வந்து பங்கு கொள்ளும் விருந்தாக சொல்லப்படுகிறது. இதிலிருந்து உண்மையில் நமக்கு கிடைக்கும் சித்திரம் என்னவென்றால் ஒரு நிஷாத பெண் அரச குடும்பத்தவர் நடத்தும் விருந்தில் பங்கு கொள்ள முடிந்தது மட்டுமல்ல அவர்கள் வாழும் மாளிகையிலேயே அவள் படுத்து தூங்கவும் முடிந்திருக்கிறது என்பதுதான். அவள் தற்செயலாக (விதிவசத்தால்) அங்கு வந்து சேர்ந்தாள் என்பது மகாபாரதத்தில் இருமுறை தெள்ளத் தெளிவாக சொல்லப்படுகிறது. அவள் அப்பாவி என அவள் மரணத்தை சோகத்துடனேயே கதை சொல்லி கூறுகிறார். மேலும் முத்துகுமாரசாமி கூறும் அந்த உரையாடல் – குந்திக்கும் தர்மராஜனுக்கும்- வியாச மகாபாரதத்தில் இல்லை. இன்னும் சொன்னால் அரக்குமாளிகை சதியின் மூலகர்த்தாவான புரோசனன் எரிக்கப்பட்டானா என்பது கூட அவர்களுக்கு தெரியாது என்று யுதிஷ்டிரன் சொல்கிறான். [காண்க: பின் இணைப்பு-1]

எனவே அவர்களுக்கு இந்த நிஷாத பெண் மற்றும் அவர்கள் புதல்வர்கள் உள்ளே இருந்த விஷயமே தெரியாது என்றாகிறது. ஆக அவள் திட்டமிட்டு அங்கே படுக்க வைக்கப் பட்டாள் என்பதும் பின்னர் அவள் நால் வர்ண அமைப்பில் வராததால் அவள் மனிதராகவே கருதப்பட முடியாதவள் என்று தருமர் குந்தியும் சொன்னதாக சொல்லப்படுவதும் மூலநூலில் இல்லாதது. சுத்தமாக எம்டி முத்துகுமாரசுவாமியாலோ அல்லது வேறேதோ ஒரு மறுவாசிப்பு ஆசாமியாலோ உருவாக்கப் பட்ட பொய். முழுப் பொய்.

(2)

அடுத்த ஆதாரமாக எம்.டி.முத்துகுமாரசுவாமி சொல்வது: காண்டவ வனத்தில் காலங் காலமாக வசிக்கும் காட்டு வாசிகள், பழங்குடியினர் வன அழிவினை அனுமதிக்க முடியாது என்று வாதிடுகின்றனர். போர் மூள்கிறது. போரில் வென்ற கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் ஏராளமான பழங்குடி மக்களும் பறவைகளும் விலங்குகளும் உள்ளிருக்கவே காண்டவ வனத்தினை தீயிட்டுக் கொளுத்தி சாம்பலாக்குகின்றனர். அப்போதும் அர்ஜுனன் கேட்கிறான் – ஏராளமான மக்கள் வனத்தினுள்ளே இருக்கிறார்களே அவர்களை அழிப்பது முறையா என்று. கிருஷ்ணன் சொல்கிறான் அவர்கள்தான் நால் வர்ணத்திற்குள்ளாகவே வரமாட்டார்களே அவர்கள் மிருகத்திற்குச் சமமானவர்கள்தானே அவர்களை அழிப்பதில் என்ன தவறு என்று.

உண்மை:

காண்டவ வன எரிப்பு சம்பவம் ஆதிபர்வத்தில் 17 ஆவது நூலாக நாம் காண்கிறோம். அங்கு தக்ஷகன் என்கிற நாகன் அவன் குடும்பத்துடன் இருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. இதை நாகர் சமுதாயம் ஒன்று அங்கிருந்ததாகவே எடுத்து கொள்ளலாம். எனில் இங்கு சொல்லப்படும் சம்பவங்களில் ஒரு சுவாரசியமான வரலாற்று மோதலும் பண்பாட்டு மோதலும் வெளிப்படுகிறது. ஸ்வேதகி எனும் அரசனின் வேத வேள்வி குறித்து அக்னி அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறான். அந்த வேள்வியில் தொடர்ந்து நெய்யைத் தவிர வேறெதையும் உண்ணாததால் தன் உடல் ஒளி குன்றிவிட்டதாக அக்னி கவலைப்படுகிறான். இந்த தகவல் முக்கியமானது. ஏதோ ஒரு தொல்-வரலாற்றில் வேத வேள்வியில் மிருகபலி நின்றிருப்பதை இது சுட்டுவதாக இருக்கலாம். இப்போது அக்னி தனக்கு உணவாக காண்டவ வனத்தை அளிக்குமாறு கிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் கேட்கிறான். ஏன் இவர்கள் இருவரின் உதவி தேவைப்படுகிறது?

இங்கும் ஒரு முக்கிய தகவல் சொல்லப்படுகிறது: காண்டவ வனம் இந்திரனால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் இந்திரன் நாகனான தக்ஷகனின் நண்பன். ஆக இது பழங்குடியினருக்கு எதிரான வேத பண்பாட்டின் போர் அல்ல. மாறாக, வேத பண்பாட்டிலேயே வாழும் இரு சமுதாயக் குழுக்களிடையேயான போராகவே (அவ்வாறு மானுடவியல் முறையில் மட்டுமே இத்தொன்மத்தை அணுகுவதென்றால்) நாம் அணுக வேண்டும். நாகர்களும் இந்திரனும் ஒரு புறமும் நர-நாராயணர்களான பார்த்தன்-கிருஷ்ணன் மறுபுறமுமாக ஒரு போராட்டம் அங்கே நிகழ்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் நாகர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக இந்திரன் தன் மகனான அர்ஜுனனையே மயக்கம் ஏற்படுத்தும் விதமாக தாக்குகிறான். இப்போரின் இறுதியாக வசுக்கள், ருத்ரர்கள், காந்தவர்கள், யட்சர்கள், பூஷன், பவன், சாவித்ரி, மருத்துகள் யமன், இந்திரன், ஸ்கந்தன் என அனைத்து வேத தெய்வங்களும் இணைந்து அர்ஜுன-கிருஷ்ணனுக்கு எதிராக காண்டவ வன தகனத்தை எதிர்த்து போரில் இறங்குகிறார்கள். [காண்க: பின் இணைப்பு -2].

எனில் இதை எப்படி காண்பது? மிக மிக தெளிவாக வேத பண்பாட்டைச் சார்ந்த ஒரு குழுவினர் இந்த காண்டவ வன தகனத்தை கடுமையாக எதிர்த்திருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது.

வேத வேள்விகளில் ஏற்பட்ட மாறுதல்கள், ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் சொல்லப்படும் கிருஷ்ணனின் இந்திர பூஜை எதிர்ப்பு – இவை அனைத்தையும் இங்கு இணைத்து பார்க்கப்படும் பட்சத்தில் எம்.டி.முத்துகுமாரசாமியின் இரட்டை பார்வை எத்தனை ஆழமற்ற, சரித்திர அறிதலற்ற பார்வை என்பது விளங்கும். ஒரு பண்பாட்டு மாற்றத்தின் மோதலே இங்கே காட்டப்படுகிறது. ஏற்கனவே தாய் பண்பாட்டிலிருந்து மாற்றங்களுடன் எழும் மற்றொரு பண்பாடு அதன் நில விஸ்தீரணத்துக்காக நடத்திய போராக இதை காணலாம். ஆனால் இதற்கும் வர்ண அமைப்புக்கும் எவ்வித தொடர்பையும் காண முடியாது. அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனிடம் கேட்பதும் கிருஷ்ணன் இவர்களெல்லாம் வர்ண அமைப்பைச் சார்ந்தவர்களல்ல என சொல்லுவதுமாக கூறப்பட்டிருப்பவைக்கு வியாச பாரதத்தில் எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை. சொந்த கைச்சரக்கை அல்லது மறுவாசிப்பு கற்பனையை கலந்து கலப்படம் செய்திருக்கிறார் எம்.டி.முத்து குமாரசாமி. ஆக, இதுவும் பொய்.

(3)

அடுத்த ஆதாரமாக எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி கூறுகிறார்:கர்ணனின் இந்திராஸ்திரத்துக்கு கடோத்கஜன் மடிந்தான் என்பதை அறியும் கிருஷ்ணன் புன்னகைக்கிறான். அர்ஜுனனைக் கொல்ல கர்ணனிடம் இந்திராஸ்திரம் இல்லை என்பதால் மட்டுமல்ல உண்டாவது அந்தப் புன்னகை! போனது ஒரு காட்டுவாசி உயிர்தானே என்பதாலும் ஏற்படுகின்ற அலட்சியத்தின் வெளிப்பாடு அந்தப் புன்னகை. அதை கிருஷ்ணன் கடோத்கஜனின் மரணத்திற்கு பீமனைத் தேற்றி ஆறுதல் சொல்லும்போது ‘எதற்காக இவ்வளவு துக்கப்படுகிறாய் போனது ஒரு காட்டுவாசிதானே’ என்று வெளிப்படையாகவே சொல்கிறான். நால் வர்ண மணக் கலப்புக்குள் ‘முறையாகப்’ பிறந்த அபிமன்யுவின் மரணத்திற்கு பெரும் துக்கம் அனுஷ்டிக்கும் பாண்டவ சேனை கடோத்கஜனின் மரணத்திற்கு எந்த துக்கமும் அனுஷ்டிக்கவில்லை.

உண்மை:

உண்மையில் மகாபாரதத்தில் கடோத்கஜனின் மரணத்துக்கு பாண்டவர்கள் கண்ணீர் வடித்து துக்கம் அனுஷ்டிக்கவே செய்கிறார்கள். ஆனால் கிருஷ்ணன் மட்டும் ஆனந்தப் படுகிறான். ஏன்? அர்ஜுனனை கொல்லும், ஒரு முறை மட்டுமே பிரயோகிக்கக் கூடிய ஆயுதம் பயன்படுத்தப் பட்டு விட்டது என்பதே முதன்மையான காரணம். இரண்டாவதாக கடோத்கஜன் ஒரு அரக்கன் – வேத வேள்விகள், அந்தணர்களுக்கு எதிரானவன் என்பது. ஆனால் இதற்கும் கடோத்கஜன் ஒரு வனவாசி என்பதற்கும் தொடர்பில்லை. ஏனென்றால் ஜராசந்தன் எனும் சேதி நாட்டு அரசனையும், நிஷாத இளவரசனான ஏகலைவனையும் கடோத்கஜனுடன் இணைத்தே கிருஷ்ணன் சொல்கிறான். எனவே இது வர்ணத்துக்கோ அல்லது வனவாசி என்பதற்கோ தொடர்புடைய ஒரு விஷயமல்ல என்பது தெரிகிறது.

கர்ணன் – கடோத்கஜன் யுத்தம் (பாலித் தீவில் உள்ள சிற்பம்)

மேலும் நிஷாதர்கள் குறித்து மகாபாரதம் அளிக்கும் சித்திரமும் அவர்கள் மனிதர்களே அல்ல என்பதெல்லாம் அல்ல. இன்னும் சொன்னால் மகாபாரதத்தில் நள சரிதம் ஒரு முக்கிய இடம் வகிக்கிறது. தமயந்தி நிஷாதர்களின் அரசனான நள மகாராஜனை தேவர்களையெல்லாம் விட சிறந்தவனாக கூறுகிறாள். தனியாகவே கூட நள-தமயந்தி சரிதம் ஹிந்துக்களுக்கு சமய முக்கியத்துவம் உடையதாகவும், புனிதமானதாகவும் கருதப்படுகிறது. நிஷாத அரசனான நளன் அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கற்றவனாகவே கூறப்படுகிறான். ஆக, ஏகலைவன் மீதான பகையும் நிஷாதர்கள் எனும் வகுப்பின் மீதான பகையாக கூற இயலாது. [காண்க: பின் – இணைப்பு-3]

ஆக, பாரதத்தின் வனவாசி சமூகங்களுக்கும் இதர சமூகங்களுக்குமான உறவு உயிர்த்துவமுடைய உறவே ஆகும். நிஷாத இளவரசனான ஏகலைவனுக்கும் யாதவர் மற்றும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையிலான பகை அரசியல் பகை மட்டுமே ஆகும். அது மதம் சார்ந்தோ- அல்லது வர்ணாசிரம அமைப்பு சார்ந்தோ , இனம் சார்ந்தோ ஏற்பட்ட பகை அல்ல. எனில் அதே நிஷாத அரசனான நளன் அதே மகாபாரதத்தின் வன-பர்வத்தில் மிகச்சிறந்த உயர்வுடன் பேசப்படுவது எப்படி?

ராமாயணத்தில்:

அடுத்ததாக ராமாயணத்திலிருந்து எம்.டி.முத்து குமாரசுவாமி வழமையாக எல்லா முற்போக்கு அறிவுஜீவிகளும் சுட்டிக்காட்ட மறக்காத சம்பூக வதத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

ஆனால், இதையும் நாம் ராமாயணம் பற்றிய முழுமைப் பார்வையுடன் இணைத்து காண வேண்டுமே அல்லாது, தனியாக பிய்த்து எடுத்து அல்ல.

சம்பூகன் ஒரு சூத்திரன் ஆவான். அவன் வேதங்களை ஓதுவதால் வேத சடங்குகளை செய்வதால் ராமனால் தண்டிக்கப்படுகிறான். மரண தண்டனை. நிச்சயமாக இது அதீதமான தண்டனையேதான். ஜனநாயக மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் எவ்விதத்திலும் நியாயப்படுத்தப்பட முடியாத ஒன்றுதான். இந்திய பொதுமனமும் இதை உணர்ந்தே வந்துள்ளது. எனவேதான் பிராம்மணனான ராவணனை ராமன் வதம் செய்ததும், பிராம்மணனான பரசுராமனின் கர்வத்தை ராமன் பங்கம் செய்ததையும் தன் அனைத்து மொழிகளிலும் விதந்தோதி வழிபடும் பாரத பண்பாடு சம்பூக வதத்தை பெரும் வீர செயலாக பரவி ஏத்தவில்லை.

ஆனால் இங்கு கேள்வி அது மட்டுமல்ல. இந்த சூத்திர வர்ணம் என்பது அல்லது சண்டாளர்கள் என்பது பிறப்படிப்படையில் அமைந்ததா என்பதே. விஷ்ணு புராணம் அளிக்கும் ராமரின் வம்சாவளி சில சுவாரசியமான தரவுகளை இத்திசையில் அளிக்கிறது:

அ) ராமனின் முன்னோர்களில் ஒருவனான புரூகுச்சன் எனும் அரசன் நாகர்களுக்காக கந்தர்வர்களுடன் போர் புரிந்தான். எனவே அவனுக்கு நாக இளவரசியான நர்மதையை நாகர்கள் திருமணம் செய்து வைத்தார்களாம். எனவே நாக வம்ச கலப்பும் ராமனின் வம்சாவளியில் இருப்பதை காண்கிறோம். இவனுக்கும் நாக இளவரசியான நர்மதைக்கும் பிறந்த திரசதஸ்யு என்பவனின் மகனான அநரண்யன் என்பவனை ராவணன் கொன்றதாக விஷ்ணுபுராணம் கூறுகிறது. இந்த ராவணன் ராமர் காலத்தவனாக இருந்திருக்க முடியாது எனினும் புராண கற்பனையில் எதுவும் சாத்தியமே.

ஆனால் இது காட்டும் ஒரு உண்மை ஏதேனும் உண்டெனில் அது இப்படியாக இருக்குமென ஊகிக்கலாம்: ராவணன் ஐதீகங்களில் இசை வல்லுனனாக காட்டப்படுவதும், நாகர்களுக்கும் கந்தர்வர்களுக்குமான மோதல் இருந்ததாக சொல்லப்படுவதும் – ராம –ராவண போரின் பின்னால் ஒரு நெடுங்காலத்திய பகையை ஊகிக்க முடிகிறது. ஆனால் நாகர் குலம் ராவணனுக்கு எதிரானதாக இருந்திருக்கிறது. எனவே நாகர்கள் பூர்வ பழங்குடிகள் என கருதினால், ராமன் அப்பூர்வ பழங்குடிகள் வம்சாவளியில் வந்தவன் என்றே கருத வேண்டி உள்ளது.

ஆனால் நாகர்களோ நாகரல்லாதவரோ இந்த மண்ணின் பழங்குடிகளே. அனைவரும் தொல் பழங்காலத்தில் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து இங்கு குடியேறிய மானுட குழுக்களைச் சார்ந்தவர்களே, அவர்களிடையே இருந்தது பண்பாட்டு பன்மை மட்டுமே. எனவே இந்த வரையறைகள் நெகிழ்ச்சியானவை என கருதினால் பல விஷயங்கள் சரியாகவே பொருந்துகின்றன. நாகர் – நாகரல்லாதவர் என்பது இன்று நாம் காணும் சான்றிதழ் போல கறாரான விஷயங்களல்ல. துரதிர்ஷ்டவசமாக நல்ல சமூகவியலாளர்கள் கூட இந்திய தொல் வரலாற்றையும் பழமையான சமய இலக்கியங்களையும் ஐரோப்பிய காலனிய வாதம் அளித்த இனவாத சட்டகங்கள் மூலமே அறிய முற்படுகின்றனர். இது அபத்தமான கதையாடல்களை மட்டுமே உருவாக்குகிறது.

ஆ) ராமனின் பிறிதொரு முன்னோரான சத்யவிரதன் வசிஷ்டரால் சபிக்கப்பட்டு சண்டாளனாக்கப் பட்டான். ஆனால் சண்டாளன் என ஆக்கப்பட்ட பின்னர் அவன் எஜமானனாக யாகத்தை செய்தான் என்றும் அதை விஸ்வாமித்திரர் நடத்தி வைத்தார் என்பதும் கூறப்படுகிறது. அவனது மகனே ஹரிசந்திரன். அவனும் நாடிழந்து மாயானத்தில் வேலை செய்தான். ராமனின் மற்றொரு முன்னோரான சவுதாசன் வசிஷ்டரால் 12 ஆண்டுகள் ஒதுக்கப்பட்டவனாக சபிக்கப்படுகிறான்.

இங்கு வசிஷ்டர் ராமரின் பல தலைமுறைகளில் குலகுருவாக இருப்பதாக சொல்லப்படுவதன் மூலம் வசிஷ்டர் ஒரு குறிப்பிட்ட குலக் குழு (clan) என ஊகிக்கலாம். இக்குலக்குழுவுக்கும் க்ஷத்திரியர்களுக்கும் அடிக்கடி மோதல் வருவதும் அப்போதெல்லாம் அரசர்கள் சூத்திரராக அல்லது சண்டாளர்களாக சபிக்கப்படுவதும் தொடர்ந்து காட்டப்படுகிறது. அரசனை சூத்திரன் அல்லது சண்டாளனாக்குவது என்பது ஒரு வலிமையான அமைப்பாக குலகுருக்கள் இயங்கி அரசதிகாரத்திலிருந்து அரசனை நீக்குவது அல்லது அவனுக்கு சடங்கு ரீதியாக சில சிறப்புகளை மறுப்பது என ஊகிக்க முடிகிறது.

ஆனால் இதிலெல்லாம் தெரிவது என்னவென்றால் ஒருவன் சூத்திரனாக்கப் படுவது அல்லது சண்டாளனாக்கப் படுவது பிறப்படிப்படையில் அல்ல. அது அந்த காலகட்டத்தில் நிலவிய ஒரு தண்டனை முறை மட்டுமே. அந்த தண்டனை அத்தண்டனைக்கு உள்ளாகியவர்களின் வம்சாவளியை பாதித்ததும் இல்லை. இவ்விதத்தில் பார்க்கும் போது சம்பூகன் பிறப்பால் அரசகுலத்தவனாகவோ அந்தணனாகவோ இருந்து தண்டனை பெற்று சூத்திரனாகியிருக்க வேண்டும் என்றும் பின்னர் அந்த தண்டனையை மீறியதால் கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றும் ஊகிக்க இடமிருக்கிறது. ஆனால் இந்த தண்டனையும் பாரதத்தின் பொது பண்பாடு ஏற்க மறுத்து விட்டது என்பதையும் புரிய முடிகிறது.

ஆக, ஹிந்து மூல நூல்களில் தீண்டாமை கடைபிடிக்கப்பட்டது என்பதற்கோ அல்லது வனங்களில் வாழ்ந்த சமூகங்கள் வர்ண அடிப்படையில் வெளியே ஒதுக்கப்பட்டு அவை மனிதர்களாகவே கருதப்பட வில்லை என்பதற்கோ எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை.

அப்படியானால் புருஷ சூக்தம், பகவத் கீதையின் வர்ண அமைப்பு அவற்றுக்கும் மனு ஸ்மிருதி போன்ற ஸ்மிருதி இலக்கியங்கள் கூறும் சமூக அமைப்புக்குமான தொடர்பு அல்லது முரண் என்ன என்பதை அடுத்த பகுதியில் காணலாம்.

(தொடரும்)

பின் இணைப்புகள் அனைத்தும் வியாச மகாபாரதம் – கிஸாரி மோகன் கங்குலியின் ஆதார பூர்வமான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் இருந்து எடுக்கப் பட்டவை.

பின் இணைப்பு -1

Mahabharata:English/ Book 1: Adi Parva /Section 150

இணைய பக்கம்: http://www.sacred-texts.com/hin/m01/m01151.htm

Vaisampayana continued, ‘Then on the occasion of an almsgiving, O king, Kunti fed on a certain night a large number of Brahmanas. There came also a number of ladies who while eating and drinking, enjoyed there as they pleased, and with Kunti’s leave returned to their respective homes. Desirous of obtaining food, there came, as though impelled by fate, to that feast, in course of her wanderings, a Nishada woman, the mother of five children, accompanied by all her sons. O king, she, and her children, intoxicated with the wine they drank, became incapable. Deprived of consciousness and more dead than alive, she with all her sons lay down in that mansion to sleep. Then when all the inmates of the house lay down to sleep, there began to blow a violent wind in the night. Bhima then set fire to the house just where Purochana was sleeping. Then the son of Pandu set fire to the door of that house of lac. Then he set fire to the mansion in several parts all around.

Mahabharata:English/ Book 1: Adi Parva /Section 152

இணைய பக்கம்: http://www.sacred-texts.com/hin/m01/m01153.htm

Meanwhile the Pandavas endued with great strength with their mother forming a company of six going out of the town of Varanavata arrived at the banks of the Ganga. They then speedily reached the opposite bank aided by the strength of the boatmen’s arms, the rapidity of the river’s current, and a favourable wind. Leaving the boat, they proceeded in the southern direction finding their way in the dark by the light of the stars. After much suffering they at last reached, O king, a dense forest.

They were then tired and thirsty; sleep was closing their eyes every moment. Then Yudhishthira, addressing Bhima endued with great energy, said, ‘What can be more painful than this? We are now in the deep woods. We know not which side is which, nor can we proceed much further. We do

not know whether that wretch Purochana hath or hath not been burnt to death. How shall we escape from these dangers unseen by others? O Bharata, taking us on thyself, proceed thou as before. Thou alone amongst us art strong and swift as the wind.’ “Thus addressed by Yudhishthira the just, the mighty Bhimasena, taking up on his body Kunti and his brothers, began to proceed with great celerity.'”

பின் இணைப்பு -2

Mahabharata:English/Book 1: Adi Parva/Section 224

இணைய பக்கம்: http://ltrc.iiit.ac.in/gwiki/index.php/Mahabharata:English/Book_1:_Adi_Parva/Section_224

‘I do not desire to eat ordinary food. Know that I am Agni! Give me that food which suiteth me. This forest of Khandava is always protected by Indra. And as it is protected by the illustrious one, I always fail to consume it. In that forest dwelleth, with his followers and family, a Naga, called Takshaka,

who is the friend of Indra. It is for him that the wielder of the thunderbolt protecteth this forest. Many other creatures also are thus protected here for the sake of Takshaka. Desiring to consume the forest I succeed not in my attempts in consequence of Indra’s prowess….’

Mahabharata:English/Book 1: Adi Parva/Section 228

இணைய பக்கம்: http://ltrc.iiit.ac.in/gwiki/index.php/Mahabharata:English/Book_1:_Adi_Parva/Section_228

Then all the illustrious dwellers in heaven went in a body unto him of a hundred sacrifices and thousand eyes, viz., their chief, that grinder of Asuras. Approaching Indra, the celestial said, ‘Why, O lord of immortals, doth Agni burn these creatures below? Hath the time come for the destruction of the world?’ “Vaisampayana continued, ‘Hearing these words of the gods, and himself beholding what Agni was doing, the slayer of Vritra set out for the protection of the forest of Khandava.

Mahabharata:English/Book 1: Adi Parva/Section 229

இணைய பக்கம்: http://ltrc.iiit.ac.in/gwiki/index.php/Mahabharata:English/Book_1:_Adi_Parva/Section_229

Beholding the fierce thunderbolt about to be hurled by their chief, the celestials all took up their respective weapons. Yama, O king, took up the death-dealing mace, and Kuvera his spiked club, and Varuna his noose and beautiful missile. And Skanda (Kartikeya) took up his long lance and stood motionless like the mountain of Meru. The Aswins stood there with resplendent plants in their hands. Dhatri stood, bow in hand, and Jaya with a thick club. Tvashtri of great strength took up in wrath, a huge mountain and Surya stood with a bright dart, and Mrityu with a battle-axe. Aryaman stalked about with a terrible bludgeon furnished with sharp spikes, and Mitra stood there with a discus sharp as a razor. And, O monarch, Pusha and Bhaga and Savitri, in wrath, rushed at Krishna and Partha with bows and scimitars in hand. And Rudras and the Vasus, the mighty Maruts and the Viswedevas and the Sadhyas, all resplendent with their own energy,–these and many other celestials, armed with various weapons rushed against those exalted of men, Krishna and Partha, for smiting them down.

பின் இணைப்பு-3

Mahabharata:English/Book 7: Drona Parva/Section 179

இணைய பக்கம்: http://www.sacred-texts.com/hin/m07/m07177.htm

Beholding Hidimva’s son slain and lying like a riven mountain, all the Pandavas became filled with grief and began to shed copious tears. Only Vasudeva filled with transports of delight,…O Arjuna, for thy good, with the aid of diverse contrivances I have slain, one after another, Jarasandha and the illustrious ruler of the Chedis and the mighty-armed Nishada of the name of Ekalavya. Other great Rakshasas having Hidimva and Kirmira and Vaka for their foremost, as also Alayudha, that grinder of hostile troops, and Ghatotkacha, that crusher of foes and warrior of fierce deeds, have all been slain.’