ஒரே நிலம், நீர், நெருப்பு — ஆனால் மனிதன்…

மனித வாழ்க்கை அவன் வாழும் இடம், பேசும் மொழி என்று ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும், மாறுபட்டு அமைவது இயல்பே என்றாலும் மக்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களும், அதை அவர்கள் எதிர் கொள்ளும் தன்மை குறித்து படைப்பாளிகள் காட்டும் வழிகாட்டுதல்களும் பெரும்பாலும் எல்லா மொழிகளிலும், எல்லாக் காலகட்டத்திலும் ஒன்றாகவே இருந்துவந்திருக்கின்றன.  பக்திக் காலச் சூழல் இதற்குத் தகுந்த சான்றாகிறது.

The generic name is the brand name for a number of drug formulations containing the drug chloroquine sulfate. You receive a certificate upon clomid without prescription completion of the course. The use of this medication can be extended to three months and, if there is no recurrence of the disease, a long-term administration can be considered.

Prednisolone eye drops in the body for sale online. In addition, this file does https://frenchwarveterans.com/?p=3802 not contain all of the information needed for the use of doxycycline hyclate tablets in patients with hematological conditions. It is effective for people who are sensitive to other medication.

Erythromycin is used to treat serious infections caused by enterococci, such as endocarditis and septicemia, and has been on the market for more than 60 years. The side effects are more likely buy online xenical Srīperumbūdūr to occur when you take more than one dose of nolvadex at a time. It also stimulates the production of neurotransmitters.

சர்வக்ஞர்

பதினாறாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவராக மதிப்பிடப்படும் சர்வஞ்ஞர் கன்னட இலக்கிய உலகின் கவிஞர், ஞானி, நடைமுறைவாதி என்ற பன்முகம் கொண்டவர்.  கர்நாடக மாநிலம் தார்வாரைச் சேர்ந்த சங்கர பட்டாவின் மகன் என்பதும், அவரது இயற்பெயர் புஶ்பதத்தா என்பதும் தவிர அவருடைய வாழ்க்கை பற்றிய பிற விவரங்கள் தெளிவாக இல்லை.  சர்வஞ்ஞர் என்பதற்கு ’எல்லாம் அறிந்தவன் ’ என்ற பொருள் வடமொழியில் உண்டு.

படைப்பாளி  அவனது படைப்புகளால்தான் பேசப்படுகிறான் என்பதற்கு கன்னட இலக்கிய உலகில் வீரசைவ மரபு மிகப் பெரிய அடையாளமாகி இருக்கிறது.  பக்தியினூடே  சமுதாயநலம் சார்ந்த கருத்துக்கள் முதன்மை பெறுவது சாத்தியமாகி இருப்பது அதனால்தான்.

சிறு வயதில் இருந்தே நாடோடியாக வாழ வேண்டிய சூழலில் அவர் இருந்ததால்  சாதாரண மக்களின் சிக்கல்களை அவர்கள்வழியில் காட்ட முடிந்திருக்கிறது. தான் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் சமுதாயத்தின் பொருளாதார, சமய பண்பாட்டு நிலைகளின் பாதிப்பையும், அவற்றிலிருந்து மக்கள் விடுபட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்துவதாக அவர் கருத்துக்கள் அமைகின்றன. மூன்று பதங்களைக் கொண்டதாக அமைந்த வசனங்கள் ’சர்வஞ்ஞர் பதகளு’ என்றே அழைக்கப் படுகின்றன.  ஒவ்வொரு வசனத்தின் இறுதியிலும் ’சர்வஞ்ஞா’ என்ற முத்திரையும் உண்டு.

சமுதாயம் சார்ந்த சிக்கல்களில் சாதி எல்லாக் காலங்களிலும் முதன்மையிடம் பெற்று வந்திருக்கிறது.  சாதியால் பின் தங்கிய நிலையில் உள்ள மக்கள் அடையும் துன்பங்களை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டி பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களும்,  பாதிப்பை ஏற்படுத்துபவர்களும் மாற வேண்டிய தன்மையைக் காட்டுகிறார்.  சில வசனங்கள் கேள்வியும் கேட்டு பதிலும் தருவதாகின்றன.  விடை சிந்தனையைத் தூண்டுவதாகிறது.

 “தாழ்த்தப்பட்டவனின்  வீட்டில்  ஒளிநுழைந்தால் அது

  தீண்டப்படாததாகி விடுமா? எந்த மனிதனின்  வீட்டிற்குள்

  இறையொளி இருக்கிறதோ அவனே சான்றோன் ஆவான் சர்வஞ்ஞா.”

என்று கேள்வியும் பதிலுமாய் வசனம் அமைகிறது.

இது போலவே

“தாய்நாடு ஒன்றே குடிக்கும் நீர் ஒன்றே

      பயன்படுத்தும் நெருப்பு ஒன்றே எனும் போது

      கடவுள் பெயரில் சாதி எங்கிருந்து வந்தது சர்வஞ்ஞா?”

என்று பதிலைச் சொல்லி விட்டு கேள்விக்கான சாத்தியமே இல்லாமல் போகிற ஆழமான வசனங்களையும் காண முடிகிறது.

மனிதர்களைச் சாதிப் பெயரால் அடையாளம்காட்டி  உயர்வுதாழ்வாக்குகிற  தன்மை  உலகில் மிகஇயல்பாக உள்ளது. இந்தப்போக்கால் வருந்தும் அவருடைய மனவெளிப்பாடு மேலோட்டமான பார்வைக்கு நகைச்சுவைபோலத் தெரிந்தாலும் மனிதன் தன்னை உணர வேண்டிய அவசியத்தில் இருப்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதாக பின்வரும் வசனம் அமைகிறது.

   “சாம்பலில் புரண்டு உடலெங்கும் சாம்பல் பூசிக் கொள்ளும் கழுதையை

    யோகி என்று கூறலாமா? ஞானம் இல்லாமல் உடலில் திருநீறு  

    பூசும் யோகியைக் கழுதை என்று  ஏன் அழைக்கக் கூடாது சர்வஞ்ஞா?”

என்று வசனம் கடுமையாக அமைந்திருந்தாலும் உண்மையானதாக உள்ளது.

எதைச் சொல்லும் போதும் எளிமையான உவமை, சான்று,  கருத்துமுறை  ஆகியவற்றையே வசன இலக்கிய மரபாளர்கள் பின்பற்றி இருக்கின்றனர். இவரும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.  வெளித்தோற்றம், குருட்டு நம்பிக்கைகள், மேல்பூச்சு ஆகியவைமீது மக்கள் எல்லாக் காலத்திலும் நம்பிக்கைவைத்திருக்கின்றனர். ஆனால் அவை உண்மையில் எதற்கும் உதவுவதில்லை என்பதை

 “சந்தனத்தை  முன் நெற்றியில் அப்பிக்கொள்பவன்

       முக்தி அடைய முடியுமானால்

       சந்தனக் கல்லிற்குத் தானே முதலில் முக்தி சர்வஞ்ஞா?”

என்றும்

“தண்ணீரில் தினமும் மூழ்குபவனுக்கு

      மோட்சம் கிடைக்குமானால் தண்ணீரில் பிறந்து வாழும்

      தவளைக்கும் கண்டிப்பாகச் சொர்க்கம்  உண்டு சர்வஞ்ஞா!”

என்றும் கேட்டு  இறைத்தத்துவத்தை புரியவைக்கிறார். இவை  நடைமுறை உவமைகளாக நின்று பாமரனையும் தன்வசப்படுத்தும் நிலைகொண்டவையாகின்றன. அடையாளம் மட்டும் எப்போதும் போதுமானதாக இருக்கமுடியாதென்பது அவர் சிந்தனையாகும். கடவுளின் அருள்பெறக் கடும் விரதங்கள் தேவையில்லை என்றும் சாதாரண மனிதனால் அடைய முடிவதுதான் அது எனவும் புரியவைக்கிறார்.

ஓடத்தை நம்பினால் கரையைச் சேர்வது போல, பரமனை நம்பினால் வேண்டிய நிலையை அடையலாம்,” என்கிறார்.  தன்னைப் போலவே பிறரை நேசிப்பவன் உலகமே தானாகிற சிறப்புப் பெறுகிறான். ”ஆசைகளை அடக்கி வாழ்பவனுக்கு  உலகமே கைலாசமாகிறது,“ என்பது அவரது தத்துவமும், சித்தாந்தமும்.  பசித்தவனுக்கு உணவு தருதல், உண்மையிலிருந்து மாறாமல் இருத்தல், சகமனிதனை நேசித்தல் என்ற பண்புகள் மட்டுமே வாழ்க்கையை எளிமைப்படுத்தி உயரவைக்கும் என்கிறார்.

 “சிலவற்றை அறிந்தவர்களிடம் கற்றுக் கொள்ளலாம்

     சில செயல்களை உற்றுநோக்கி உணரலாம்

     மற்றதை சுயஅனுபவத்தால் மட்டுமே அறியமுடியும்,  சர்வஞ்ஞா!”

என்று கற்பது, உணர்வது, அறிவது என்பவற்றிற்கான வித்தியாசத்தைக் காட்டுகிறார்.  இந்த மூன்றின் மாறுபாடும், இவற்றின் இடையே இருக்கின்ற மிகச் சிறிய இடைவெளியும் எல்லாக்காலத்திற்கும் பொதுவானது என்பது இதன் சிறப்புச் செய்தியாகும்.

பிற வசனகாரர்களைப்  போல சர்வஞ்ஞரும் பெண்ணைப் போற்றுகிறார்.

பெண்ணால் தான் இவ்வுலகம் இன்பம்

          பெண்ணால் தான் வீட்டுலகம்

          பெண்ணே எல்லாச் செல்வமும், சர்வஞ்ஞா!“

எனப் பெண்மையை எல்லாமுமாகக் காட்டுவது குறிப்பிடத்தக்கது.  .துறவியாக இருந்து போற்றும் பார்வை இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.

நிலம். நெருப்பு, நீர் என்ற இயற்கைச் சக்திகள் பிறவி எடுத்த எல்லோருக்கும் பொதுவானது.  அவைகளுக்கு  மனித உயிர், மற்ற உயிர் என்று வேறுபாடு இருப்பதில்லை.  இதை மனித உள்ளங்கள் உணர வேண்டும். அது மட்டும் உணரப் பட்டால் நம்மிடம் உள்ள ஏற்றதாழ்வுகள் எவ்வளவு அர்த்தம் அற்றவை என்பது புரியும் என்று எல்லாக்காலத்திற்கும் பொருந்தும் சிந்தனையை நம்முன் வைக்கிறார்.  உணரப்படுவதற்கு பெரிய கல்வி அறிவு, ஞானம் தேவையில்லை, .சகவுயிர் நேசிப்புமட்டும் அடிப்படை  மனநிலையாக இருக்கவேண்டும்

எல்லாம்தெரிந்தவர்கள் தெரிந்தவர்களாக இருப்பதற்கு அவர்களின் கர்வமற்ற இயல்புதான் காரணம். ஒவ்வொருவரிடம் இருந்தும் சிறிது சிறிதாகக் கற்றுக் கொண்டு, மலையளவு அறிவுபெற அவ்வியல்பு உதவுகிறது என்ற வசனம் ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் அடிப்படையாக அமைய வேண்டிய — ஆனால் இல்லாமல் இருக்கிற தன்மையைக் காட்டுகிறது.

  “ஆடு தீண்டாத இலை இல்லை

              சர்வஞ்ஞர் கூறாத செய்தி இல்லை.”

என்ற கன்னட பழமொழி அவருடைய ஞானத்தைப் பறைசாற்றுவதாகிறது.