எல்லைகள் தகர்க்கும் இலக்கியத்தின் ஆற்றல்

palm-leaf-manuscript

Doxycycline, for sale, generic doxycycline, malaria infections, doxycycline. He is a very metformin for sale nice man who genuinely cares about his patients. It is difficult for many women to determine whether they have been sexually harassed because “it just happens a lot” or because they think it is an act of harassment, says dr.

Azithromycin 500 mg zahaibid is used to treat the infection caused by h. Child nhs is a health care service Orăştie dexamethasone tablet ip 0.5 mg price offered by the department of health. Nolvadex, which also can be sold under the brand names alprazolam, and zolpidem, contains the drug dutasteride.

You will find helpful, informative articles about clomid pills for sale, including "clomid and clomid pill" and "buy clomid for sale". The thermal stability of nanoparticle dispersions was analyzed using differential scanning calorimetry (dsc), which was performed on a dsc Tākestān q20 (ta instruments, inc., new castle, de, usa). How to take it: it is recommended to take it by mouth.

விஞ்ஞானம், போக்குவரத்து, தகவல் தொழில்நுட்பம் இவற்றின் கட்டுக்கடங்காத வளர்ச்சியால் நேர எல்லையும், தேச எல்லைகளும் தற்போது நமக்கு ஒரு பொருட்டாக இருப்பதில்லை என்றாலும் உலக அளவில் இன்றுவரை இலக்கியமே அப்பணியைச் செய்துவந்ததாக நிறுவ இடமுள்ளது. பிராந்தியம், காலம், மொழி, இனம் முதலான வேறுபாடுகளை அகற்றி, பல்வேறு இனக்குழுக்களிடையே நெருக்கத்தை, புரிதலை வளர்ப்பதில் இலக்கியம் உறுதுணையாக இருந்ததை யாரும் மறுக்க இயலாது.

“வாடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும்,
தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும்,
குணாஅது கரைபொரு
*தொடுகடல் குணக்கும்,
குடாஅது தொன்றுமுதிர் பௌவத்தின் குடக்கும்,”

என்று இத்தொன்மை வாய்ந்த நிலப்பரப்பின் எல்லைகள் வடநாடு, தென்னாடு என்னும் பாகுபாடுகளுக்கு இடமில்லாமல் முன்பே தமிழரால் அறுதி செய்யப்பட்டு, சான்றோரால் ஏற்கப்பட்டுவிட்டன.

*தொடுகடல்– ஸகர மன்னரின் புதல்வர்களால் கடல் தோண்டப்பட்டது எனும் இதிஹாஸச் செய்தியை உணர்த்துவதே இச்சொல்லை அங்கு இட்டதற்கான நோக்கம்.

புறநானூறு பொற்கோட்டிமையத்தையும் பொதிகையையும் சேர்த்தே பேசுகிறது.
தமிழகம் புராண, இதிஹாஸச் செய்திகளுக்கு இடம்தராத, வடபுலத்தின் தொடர்பற்ற தனித் தீவு என்னும் பெரும்பாலானோரிடம் நிலைகொண்டிருக்கும் தவறான சிந்தனைக்குத் தொல் இலக்கியங்களில் சற்றும் ஆதாரம் இல்லை. இராமாயண, மஹாபாரத நிகழ்வுகள், பல சங்க நூல்களிலும் விரவிக் கிடக்கின்றன.

புறநானூறு 201-ஆம் பாடலின்

”நீயே, வடபால் முனிவன் தடவினுள் தோன்றிச்,
செம்பு புனைந்து இயற்றிய சேண்நெடும் புரிசை,
உவரா ஈகைத், துவரை ஆண்டு,
நாற்பத்து ஒன்பது வழிமுறை வந்த
வேளிருள் வேளே!”

வரிகள் வேளிரின் வடபுலத் தொடர்பைப் புலப்படுத்துவன.

 
“பகைதலை வந்த
மாகெழு தானை வம்ப மோரியர்
புனைதேர் நேமி உருளிய குறைத்த
இலங்குவெள் அருவிய அறைவாய் உம்பர்,
மாசில் வெண்கோட்டு அண்ணல் யானை”

எனும் அகநானூற்று வரிகள் மோரியர் படையெடுப்பைக் குறிக்கிறது.
தமிழர் பெருமிதம் கொள்ளும் சீனத் தொடர்பு, அராபிய வணிகத் தொடர்பு, கீழ்த்திசை நாடுகளின் தொடர்பு இவற்றுக்கும் முன்பாகவே ஒரு நீடித்த வடபுலத் தொடர்பிருந்ததை பாரதத்தின் பண்டைய நூல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

 
முருகப் பெருமான் வேலெறிந்து கிரவுஞ்ச கிரியைப் பிளந்த வரலாற்றைக் கூறும் பரிபாடல் ’க்ரெளஞ்சம்’ என்பது அன்றிற் பறவையினைக் குறிக்குமாதலால் கிரவுஞ்ச மலையைப் பறவையின் பெயர் பெற்ற மலை, ‘புள்ளொடு பெயரிய பொருப்பு’ எனத் தமிழ்ப்படுத்தியுள்ளது.

 
thiruvalluvar3வெகுளாமையை வலியுறுத்தும் வள்ளுவர், சினத்துக்கு இணையான தீமை பயக்கும் நெருப்பை ’சேர்ந்தாரைக் கொல்லி’ என்னும் பதத்தால் சுட்டுவார்; ‘ஆச்ரயாச’ (आश्रयाश:) வடமொழி ஸமாஸம் நெருப்பைக் குறிப்பது. வள்ளுவர் அச்சொல்லை உரிய இடத்தில் மொழிமாற்றம் செய்து உருவகமாக்குவதற்குத் தயங்கவில்லை. அந்த இடத்திற்கு இதைக் காட்டிலும் பொருத்தமான சிறந்ததொரு சொற்பயன்பாடு இருக்க முடியுமா?

பொருட் செறிவும், சுருக்கமான நடையும் கொண்ட திருக்குறளின் மொழிபெயர்ப்பை 37 மொழிகளில் இப்போது இணையத்தில் காண முடிகிறது – [சுட்டி]

சிலம்பு, ஈழம் உள்ளிட்ட தென்னக நாடுகளையும் தமிழகத்தின் பெரு நகரங்களையும் இணைத்துப் பேசுகிறது. பல சமயங்களின் கோட்பாடுகளையும், அந்நாளில் நிலவிய வழிபாட்டு முறைகளையும், திணை மரபுகளையும் இனம் சார்ந்த ஒழுக்கங்களையும் சிலம்பு தெரிவிக்கிறது. அடிகளாரின் விரிந்த பார்வையின் விளைவே சிலப்பதிகாரக் காப்பியம்.

சமண நூலான சீவக சிந்தாமணி சாம வேதம் பற்றிய குறிப்பைத் தருகிறது –

”மாமகத் தெறியலான் மணிமிடற்றிடை கிடந்த
சாமகீதமற்றுமொன்று சாமி நன்கு பாடினான்”

இந்திய நிலப்பரப்பை ‘ஆஸேது ஹிமாசலம்..’ என்று குறிப்பதே இந்திய வழக்கம்; மறைகளில் ‘த்ராவிட’ எனும் பதமே காணப்படவில்லை. வேத இலக்கியங்களில் பயிர் பச்சைகள் செழிக்க வேண்டும் எனும் பிரார்த்தனைகளோடு, மாந்தருக்கும் விலங்குகளுக்குமான பொதுவான பிரார்த்தனைகளையும் காண்கிறோம்– சம் நோ அஸ்து த்³விபதே³| சம் சதுஷ்பதே³|

இளவரசி இந்துமதியின் சுயம்வர மண்டபத்தில் முத்து வடங்களை அணிந்து கம்பீரமாக வீற்றிருந்த பாண்டிய மன்னனின் எடுப்பான தோற்றத்தை காளிதாஸ மஹாகவி ரகுவம்சத்தில் புகழ்ந்துள்ளார். தென்னகத்தின் எழிலையும் அகத்தியர் வாழும் பொதிகையின் வளத்தையும் பாண்டியர்களின் கபாடத்தையும் வால்மீகி ராமாயணம் சிறப்பித்துக் கூறும். சீனத்துப்பட்டின் சிறப்பைக் கூறும் வடமொழி நூல்கள் உள்ளன.

பவுத்தர்களின் போதனா மொழி பாலியாயினும் தொன்மை வாய்ந்த நூலான ’புத்த சரிதம்’ வடமொழியில் அமைந்துள்ளது. இதை இயற்றிய அச்வகோஷர் வடமொழியில் அணிகளை விவரிக்கும் நூல் ஒன்றையும் அளித்துள்ளார். வடமொழி நிகண்டு ‘அமரகோசம்’ ஒரு பவுத்தரால் தொகுக்கப்பட்டது.

 
vedantadesikarபாகத மொழிகளே சமணர்களின் முக்கிய மொழிகள் என்றாலும் சாகடாயநர் போன்ற வடமொழியில் இலக்கணப் புலமை பெற்ற சமண அறிஞர்களும் இருந்துள்ளனர். சாகடாயநர் வடமொழிச் சொற்கள் அனைத்துமே வினை வேர்களிலிருந்து பிறந்தவை என உறுதிபடச் சொன்னவராவார். யாஸ்கரும், பாணிநியும் சாகடாயந நிர்வாகத்தைக் குறிப்பிடுகின்றனர். காலத்தால் இவர்களுக்கு மிகவும் பிற்பட்டவரான ஸ்வாமி தேசிகனும் (14-15 நூற்றாண்டு) சாகடாயநரது ஒரு கருத்தை வைணவ நூல் ஒன்றில் (ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம்) சான்றாக எடுத்துள்ளார்.

பாஸனும், காளிதாஸனும் தம் சங்கத மொழிக் காப்பியங்களின் இடையே பாகத உரையாடல்களையும் இணைத்துள்ளனர். பாகத மொழியில் அமைந்த ‘காதா ஸப்தசதி’ விக்ரமாதித்ய மன்னர் காளிதாஸரை ஆதரித்ததைப் பதிவு செய்கிறது.

ஸ்வாமி தேசிகன் திருவாய்மொழிக் கருத்துகளை ‘த்ரமிடோபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்நாவளி’ போன்ற நூல்களில் தெரிவித்துள்ளார். கடுமையான மத மரபுகளின் பிடியிலிருந்த 16-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுகிய சூழலிலும் ஸ்ரீ அப்பைய தீக்ஷிதர் அவர்கள் வைணவரான வேதாந்த தேசிகரின் நூல் ஒன்றிற்கு உரை எழுதினார். ‘பாவா: ஸந்தி பதே பதே கவிதார்கிக ஸிம்ஹஸ்ய காவ்யேஷு லலிதேஷு அபி’ என இவர் தேசிகரை மனமாரப் பாராட்டுகிறார்.

காழிப்பிள்ளையார் அம்மையின் அருளைப் பெற்ற செய்தியை ஸௌந்தர்ய லஹரியும், கண்ணப்ப நாயனாரின் நிகரற்ற பக்தியை சிவாநந்த லஹரியும் போற்றுகின்றன. பெரிய புராணத்தின் வடமொழி வடிவம் “உபமந்யு பக்த விலாஸம்”.

சிறந்த இலக்கண அறிஞரான பட்டோஜீ அப்பைய தீக்ஷிதருக்குச் சீடரானதும் ஒரு வியப்பே. அவர் ஒரு மராட்டியர். பிற்காலத்தில் தோன்றிய மராட்டியரான பாஸ்கரராயர் அப்பைய தீக்ஷிதரின் நூல்களைப் புகழ்ந்துள்ளார்.

வடமொழியிலமைந்த ‘பாண்ட்ய குலோதயம்’ தென்காசிப் பாண்டியர்களின் வரலாற்றைக் கூறுவதாகும்.

மலையாள இலக்கண நூலான ‘லீலா திலகம்’ விக்ரம பாண்டியன் (15-ஆம் நூற்றாண்டு) தென் கேரளத்தில் முகமதியர் செய்த கலகத்தை அடக்கிய செய்தியைத் தெரிவிக்கிறது.
பண்டரீபுரத்தில் ஒரு தையல்காரரின் மகனாக அவதரித்த நாமதேவர் ஹிந்தியிலும் அபங்களைப் படைத்தார்; பஞ்ஜாப் பிராந்தியத்தில் 20 ஆண்டுகளுக்குமேல் வசித்த இவர் செய்த 125 ஹிந்தி அபங்கங்களுள் 61 பாக்கள் சீக்கியரின் க்ரந்த ஸாஹிபில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன; “ஸந்த் நாம்தேவ் கீ முகவாணி” என அவர்கள் இத்தொகுப்பைப் போற்றி வருகின்றனர்.
 

பகவான் வாஸுதேவனுக்கென அமைந்த பாகவத மஹாபுராணத்தின் பெரும்புகழ் கிறித்தவர்களையும் ஒரு புராணம் படைக்க வைத்தது; பாகவதத்தை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு தேவகுமாரனான, தேவதூதரான இயேசு பிரானுக்கும் கடந்த நூற்றாண்டில் தேவசி என்பவர் 1600 ச்லோகங்களில், 33 ஸர்கம் கொண்டதாக, கிறிஸ்து பாகவதத்தை எழுதினார்.

வில்லிபுத்தூரார் சொத்துரிமை விஷயமாக உடன்பிறந்தவரோடு மனத்தாங்கல் கொண்டிருந்தார்; மகாபாரதம் தமிழ் செய்யும் வாய்ப்பு நேரவே அக்காவியத்தை முடித்தபின் பங்காளிச் சண்டையின் தீமையை உணர்ந்து கொண்டு மன வேற்றுமையை அகற்றினார் என்பது புலவர் புராணம் கூறும் செய்தி. வீர வைணவரான பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்காரின் நிகரற்ற தமிழ்ப்புலமையை வண்ணச் சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் புலவர் புராணத்தில் மனக்கரவின்றிப் பாராட்டியுள்ள செய்தி குறிப்பிடத்தக்கது.

uvesa1மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் கற்பிப்பதிலும், கவி புனைவதிலும் நிகரற்ற திறமை வாய்ந்தவர். இறுதிக்காலத்தில் மகாவித்துவான் அவர்கள் கிறித்தவரான சவேரிநாதரின் மார்பில் சாய்ந்த வண்ணம், உ.வே.சா பாடிய திருவாசகத்தின் அடைக்கலப் பத்தைச் செவிமடுத்த வண்ணம் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

ஒரு சாராரின் வெறுப்பையும் பொருட்படுத்தாமல் சமண நூலான சீவக சிந்தாமணியைப் பதிப்பிப்பதில் உ.வே.சா அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். சமணக் கோட்பாடுகளை உரியவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார்; இரண்டாம் பதிப்பிலும் நுட்பமான குறிப்புகள் சேர்த்தார் (எ.கா)- ’கள்ளரால் புலியை வேறு காணிய’ தொடர்.

உ.வே.சா பவுத்த நூலான மணிமேகலையையும் அரும்பத உரையுடன் பதிப்பித்தார். நூலின் விளக்கமாக உ.வே.சா அவர்கள் எழுதிய குறிப்புரையில் 59 தமிழ் நூல்களிலிருந்தும் 29 வடமொழி நூல்களிலிருந்தும் மேற்கோள்கள் இடம்பெறுகின்றன. பிற உரையாசிரியர்களின் கருத்துகளும் சான்றாகத் தரப்பட்டன. எத்தகைய கடின உழைப்பு!

தமிழ்த் தாத்தாவின் பரந்த உள்ளம் அவருக்குச் சமணரிடமிருந்து ‘பவ்ய ஜீவன்’ எனவும், பவுத்த ஆதரவாளர் ஒருவரிடமிருந்து, ’பவுத்த சமயப் பிரபந்தப் பிரவர்த்தனாசாரியர்’ எனவும் பட்டங்கள் கிடைக்கக் காரணமானது.

மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளை அவர்களின் முதல் மாணாக்கர் தியாகராசச் செட்டியார்; கடை மாணாக்கர் உ.வே.சா அவர்கள். உ.வே.சா கல்லூரிப்பணியில் நுழையக் காரணமானவர் தியாகராசர் அவர்கள். தணிகைமணி சு.செங்கல்வராய பிள்ளை அவர்களின் கரங்களைத் தமிழ்த்தாத்தா கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டதையும், அவரது கால்களைத் தணிகைமணியார் பற்றிக் கொண்டதையும் தமிழ் இலக்கிய உலகம் நன்கறியும்.

14-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தோன்றிய வைணவ ஆசாரியரான மணவாள மாமுனிகள் வடமொழியில் நூல் யாதொன்றையும் செய்யாமல் ஆழ்வார்களின் அருளிச் செயலுக்கு உரை தொகுப்பதிலேயே கவனம் செலுத்தினார் என்பது பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான செய்தி. புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ வேங்கடேச ஸுப்ரபாதத்தை இயற்றியவர் இவர்தம் சீடரான ப்ரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணா.

sri_chaitanya_devaஜகன்னாத புரியிலிருந்து தலயாத்திரையாகத் தென்னகம் வந்த ஸ்ரீ சைதந்ய மஹாப்ரபு இங்கிருந்து திரும்புகையில் ப்ரம்ம ஸம்ஹிதை, க்ருஷ்ண கர்ணாம்ருதம் ஆகிய நூல்களைத் தம்முடன் எடுத்துச் சென்றார். வழிபாட்டுக்கான சடங்குகள் நிறைந்த பாஞ்சராத்ர நூலான ப்ரம்ம ஸம்ஹிதை தூய பக்திக்கும் இடமளித்துப் பேசுகிறது. இறைவனைக் கண்டவர் யார் எனும் கேள்விக்கு விடையாக பக்தி எனும் அகக்கண்ணில் அன்பு எனும் அஞ்சனமிட்டுக்கொண்ட அடியார்கள் கண்ணபிரானை இடையறாமல் தரிசித்து மகிழ்கின்றனர் என்று உறுதிபடக் கூறுகிறது ப்ரம்ம ஸம்ஹிதை–

ப்ரேமாஞ்ஜநச்சு²ரித ப⁴க்தி விலோசநேந
ஸந்த: ஸதை³வ ஹ்ரு’த³யேஷு விலோகயந்தி |

மஹாப்ரபுவுக்கு இந்த அரிய நூலை வழங்கியது மாங்குடி மருதனாரால் ‘வளநீர் வாட்டாறு’ என்று புகழப்பட்ட திருவாட்டாறு திருத்தலமாகும். குலசேகரரின் முகுந்த மாலை மஹாப்ரபுவின் காலத்திற்குப்பின் வடபுலத்தில் பரவிப் புகழ்பெற்றது. கௌடிய வைணவர்கள் இந்நூல்களை இன்றும் பாராயணம் செய்து மகிழ்கின்றனர்.

அச்சுப் பதிப்பு முறையே தோன்றாத ஒருகாலத்தில் ஜயதேவரின் கீதகோவிந்தம் கேரளம் நெடுகிலும் உள்ள விஷ்ணு ஆலயங்களில் பாடப்பெற்று வந்தது ஓர் அதிசய நிகழ்வு. நாலாயிரம் தவிர வேறு எதுவும் நுழைய முடியாத திருவரங்கத்தில் அழகிய மணவாளன் ரதோத்ஸவம் கண்டருளும் வேளையில் தவறாமல் கீதகோவிந்தம் இசைக்கப்படுவதும் வியப்பைத் தரும் செய்தி.
 

எழுத்தச்சனின் இராமாயணம் உருவாவதற்குமுன் முன்பு கேரளத்தில் புழங்கிய ”இராம சரிதம்” (சீராம கவி) ஒரு தூய தமிழ்ச் செவ்விலக்கியப் படைப்பாகும். இராம சரிதம் பன்னிரு சீர், கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தத்தில் அமைந்தது.

16-ஆம் நூற்றாண்டு கேரளத்தின் அமைதியற்ற காலம் எனலாம். திருவிதாங்கோடு, கொச்சி, வயநாடு பகுதிகளை ஆண்டவர்களிடையே ஒற்றுமை இல்லை. வணிக நோக்கில் வந்த மேற்கத்தியரை இங்கு நிலவிய சூழல் மிக எளிதாக மேலாண்மை செய்யவும் அனுமதித்தது. அவர்கள் இங்கிருந்த செல்வ வளங்களைச் சுரண்டியதோடு தம் மதத்தையும் பரப்பினர். ஒருபுறம் அச்சுறுத்தும் தாந்திரீக வழிபாடுகளும் பரவி வந்தன. இக்கால கட்டத்தில் துஞ்சத்து எழுத்தச்சன் எழுதிய இராமாயணம் தூய பக்தியைப் பரப்பியது.

ramayanஏறத்தாழ இதே காலகட்டத்தில் வடபுலத்தில் தோன்றிய கோஸ்வாமி துளஸி தாஸர் வடமொழியைத் தவிர்த்துவிட்டு மக்களின் மொழியில் இராமாயணத்தை எழுதினார். மொகலாயரின் கடுமையான அடக்கு முறையையும் மீறி, கோஸ்வாமியின் மாநஸம் பல தரப்பட்ட மக்களிடையே மிகவும் குறுகிய காலத்தில் ராம பக்தியை ஓர் இயக்கமாகவே வளர்த்தது. அதன் வீச்சு நம்மை வியக்க வைக்கிறது.

கிருஷ்ண தேவராயரின் ”ஆமுக்த மால்யத” நாச்சியார் தவிர வேறு சில வைணவ அடியார்களையும் தெலுகு பேசும் மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறது.

கிறித்தவ மதபோதகர்கள் மதம் பரப்பும் நோக்கில் இந்திய மொழிகளைக் கற்றாலும் அம்மொழிகளின் இலக்கிய வளத்தால் ஈர்க்கப்பட்டதும், மொழிகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவியதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. ஒரு காலத்தில் சமணர்கள் செய்ததை இவர்கள் செய்தனர் எனலாம்.

மதம் பரப்புவதற்காக பாரதம் வந்த காமில் புல்கே என்ற பெல்ஜியப் பாதிரியார் ஸ்ரீ ராமசரித மாநஸத்தின்பால் ஈர்க்கப்பட்டு அதை முழுமையாகக் கற்றார். ‘மாநஸ கௌமுதி’ என்னும் தொகுப்பை அளித்துள்ளார். இவர் கிறித்தவ இலக்கியங்களையும், துளஸிதாஸரின் விநய பத்ரிகாவையும் ஒப்பாய்வு செய்தவர். ”இராம காதை – தோற்றமும், வளர்ச்சியும்” (ஹிந்தி) திறனாய்வால் அலஹாபாத் பல்கலைக் கழகத்தில் D.Phil பட்டம் பெற்ற இவரது மொழிப்புலமை ‘பத்மபூஷண்’ விருது பெறக்காரணமானது. இவர் ஹிந்தி அகராதி ஒன்றையும் தொகுத்துள்ளார்.

pechnikov-as-rama

தெற்காசியாவில் இராமகாதையைப் பேசாத மொழிகள் இல்லை எனலாம்; இசை, நாடக, நாட்டிய வடிவங்களில் அது மக்களோடு ஒன்றியதாகி விட்டது. ரஷ்ய மேடைகளில் பாரத, ராமாயணங்கள் அரங்கேறியுள்ளன; பெஷ்னிகோவ் என்ற ரஷ்ய நடிகர் இராமபிரானாக நடித்துள்ளார். இவரது நடிப்பு நேருஜியின் பாராட்டைப் பெற்றது. சென்ற ஆண்டு நடைபெற்ற தங்க விழாவில் இந்த நடிகர் பாராட்டுப் பெற்றார்.

ஜஸ்டிஸ் இஸ்மெயில் ஸாஹபின் கம்பராமாயணப் பித்து உலகறிந்த ஒன்று. இவர் சென்னைக் கம்பன் கழகத்தின் தலைமைப் பொறுப்பிலும் இருந்துள்ளார். இவர் எழுதிய வாலிவதம் குறித்த ‘மூன்று வினாக்கள்’ நூல் காஞ்சிப் பெரியவரின் பாராட்டைப் பெற்றது; ‘அடைக்கலம்’ சரணாகதி நெறியை மையமாகக் கொண்டது.

பேரா.வையாபுரிப் பிள்ளையவர்கள் தமது களவியற் காரிகையில் அகப்பொருள் துறைகளை விளக்குகையில் பல்வேறு பழைய இலக்கியங்களிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகள் தருகிறார். அதில் எட்டுச் செய்யுள்கள் ’பல்சந்த மாலை’ என்னும் இஸ்லாமிய இலக்கியத்தைச் சார்ந்தவை.

’இல்லார் நுதலயு நீயுமின் றேசென்று மேவுதிர்கு
தெல்லா முணர்ந்தவ ரேழ் பெருந்த தரங்கத் தியவனர்கள்
அல்லா வெனவந்து சத்திய நந்தாவகை தொழுஞ் சீர்
நல்லார் பயிலும் பழனங்கள் சூழ்தரு நாட்டகமே’

எனும் செய்யுளின் மூன்றாம் அடியான ‘அல்லாவென வந்து சத்திய நந்தா தொழுஞ்சீர்’ பல்சந்த மாலை இஸ்லாமியச் சார்புள்ளது என்பதை உணர்த்துகிறது. (களவியற் காரிகை பதிப்பில் இல்லை)

செய்யது முகம்மது அண்ணாவியார் ”சுப்பிரமணியர் பிரசன்னப் பதிகம்”, “மகாபாரத அம்மானை” ஆகியவற்றை ஆக்கியுள்ளார்.

எட்டயபுரத்தில் உமறுப்புலவரை அவைப் புலவராகச் செய்து சிறப்பளித்தவர் வைணவரான மன்னர் எட்டப்ப பூபதி. உமறுப்புலவர் ‘கிடந்தொளி பரப்பி…’ என்று தொடங்கி இரு சீர்களுக்குப்பின் மேலே பாடத்தோன்றாமல் சற்று மயங்கியபோது, அவர்தம் மகனார் அடுத்த தொடரைப் பாடினாராம். இந்நிகழ்வைப் பதிவு செய்துள்ளது தண்டபாணி சுவாமிகளின் புலவர் புராணம்.

மாக்ஸ் முல்லர் ஜெர்மானியர்; பாரிஸில் வடமொழி பயின்றார். ரிக் வேதத்தை அச்சேற்றியவர். Sacred Books of the East – ஐம்பது பெரிய தொகுப்புக்கள் இவரது மேற்பார்வையில் உருவானவை.

இந்திய வேதாந்த நூல்கள் Gerald Heard, Aldous Huxley and Christopher Isherwood போன்ற மேற்கத்திய அறிஞர்களையும் கவர்ந்துள்ளன. Jack Hawley எழுதிய The Bhagavad Gita: A walkthrough for westerners சிறந்ததொரு முயற்சி.

இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற ரோமெயின் ரோலண்ட் இந்தியாவின்பால் ஈர்க்கப்படக் காரணமானவை ஸ்வாமி விவேகாநந்தரின் நூல்கள் எனலாம். வெள்ளையரின் அடக்குமுறையை வெறுத்த இவர் மேற்கத்திய உலகில் காந்திஜீயின் விடுதலை இயக்கம் குறித்த ஒரு புரிதல் ஏற்படக் காரணமானார்.

இங்கிலாந்தின் செல்வவளமிக்க குடியில் பிறந்த மாதரசி மடலின் ஸ்லேட் பாரதம் வந்து காந்தியாரின் அன்பைப் பெற்று ’மீரா பென்’ ஆனதும் ரோலண்ட் அவர்களின் எழுத்தாலன்றோ! மீரா பென் விடுதலைப் போரில் சிறை சென்றவர். பின்னர் ரிஷிகேசத்தில் பசுக்களைப் பாராமரித்து வந்தார். இந்திய அரசு இவருக்கு பத்ம விபூஷண் விருதளித்தபோது ஆஸ்த்ரியாவில் இருந்த இவரால் முதுமை காரணமாக நேரில் வந்து பெற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை.

பெர்ல் எஸ் பக்கின் எழுத்து மூங்கில் திரையில் மறைந்திருந்த சீனத்தை வெளியுலகுக்கு அறிமுகம் செய்தது; பல்வேறு இடர்களையும் எதிர்கொண்டு சீனத்தில் வாழ்ந்தவர் நோபல் பரிசு பெற்ற திருமதி பக்.

rabindranath-tagoreகீதாஞ்சலியின் பொருளாழம் வரலாற்றில் முதன்முறையாக ஐரோப்பியரல்லாத ஒருவருக்கு நோபல் பரிசு கிடைக்கக் காரணமானது. ரவீந்திரரின் கீதாஞ்சலியை பக்தி இலக்கியத்தின் எச்சமாகக் கருதலாம், குணம் குறியற்ற ஒரு தத்துவத்தை ஆசிரியர் இதில் மையப்படுத்தியிருந்த போதிலும்.

கவியரசர் ரவீந்திரர் எழுதி இசையமைத்த இரு வங்கமொழிக் கவிதைகளே பாரதம், பங்களாதேஷ் இரண்டுக்கும் தேசிய கீதமாக அமைந்தன. ஆங்கிலேய அரசின் வங்கப் பிரிவினை முயற்சியின்போது கவியரசர் மனம் வெதும்பி எழுதிய, ‘ஆமாரா ஷோநார் பாங்க்ளா ….’ என்று தொடங்கும் பாடலின் முதல் பத்து வரிகள் சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்குப்பின் பாகிஸ்தானிலிருந்து பிரிந்த பங்களா தேஷின் தேசிய கீதமாக ஏற்கப்பட்டது.

மேலைநாட்டுக் கவிஞர்கள் பாரதியாரையும் கவர்ந்துள்ளனர்; இளமையில் அவர் ’ஷெல்லி தாசன்’ என்ற புனைபெயரில் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். பேராசிரியர் கைலாசபதி அவர்கள், பெல்ஜியக் கவிஞரான ’எமில் வெர் ரேன்’ உள்ளிட்ட ஏழு மேனாட்டுக் கவிஞர்கள் பாரதியை வெகுவாகக் கவர்ந்ததாகக் கூறுவார். பாரதியார் தமிழை மிகவும் போற்றினாலும் வேத இலக்கியங்களிலும், சமகால அறிஞர்களான ரவீந்திர நாதர், அரவிந்தர் போன்றோரின் படைப்புகளிலும் முழுஆர்வம் காட்டியவர்.

பாரதம் துண்டாடப்படுவதைக் கடுமையாக எதிர்த்த ஸ்ரீநிவாச சாஸ்த்ரி அவர்கள் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த ஆங்கிலப் பேச்சாளர்களில் ஒருவராக மதிக்கப்பட்டார்.

ஸ்விஸ் நாடகாசிரியரான Friedrich Dürrenmatt எழுதிய ‘Die Panne’ (Traps) எனும் சிறுகதையின் உட்கரு மராத்திய நாடகாசிரியரான விஜய் தெண்டுல்கரின் திறமையால் மெருகூட்டப்பெற்று சிறந்த நாடகப் படைப்பாக மேடையேறியது; அது பின்னர் பதினாறு மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பானது. ஸத்யதேவ் துபே அதற்கு ஆங்கில வடிவம் தந்தார். BBC ஒளிபரப்பியதால் உலகப்புகழ் பெற்றது.
 

பயண இலக்கியம்

பவுத்த நூலான ‘ஆதிதர்ம கோசம்’ சீனத்திலும் பயிற்றுவிக்கப் பட்டது. பவுத்த நூல்கள் பிற ஆசிய நாடுகளை, பாரதத்தின்பால் ஈர்த்தன.

சீனாவில் வாழ்ந்த பவுத்தத் துறவியான பாகியான் (Faxian) ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் புத்தரின் விநய பிடகத்தைத் தேடியவராக பாரதம் வந்தார். இவர் ஈழம் வரை பயணம் செய்ததாகத் தெரிகிறது.

xuan-zangசீனத்தின் புகழ்பெற்ற தொல் இலக்கியமான ‘மேல் திசைப் பயணம்’ உருவாகக் காரணம் யுவான் சுவாங் (Xuan zang) எழுதிய பயண நூல்களே. இவர் சீனாவிலிருக்கும்போதே வடமொழி கற்றுத் தேர்ந்தார். இந்தியாவின் பவுத்தத் தலங்களை தரிசித்த இவர் குஷான, பல்லவ அரசவைகளில் மிகவும் கவுரவிக்கப் பட்டவர்.

இபின் பதூதாவின் அராபிய மொழியில் அமைந்த ‘ரிஹ்லா’ (பயணம்) பல நாடுகளிலும் சுமார் 75,000 மைல்கள் சுற்றி அலைந்த இவரது அனுபவத்தைக் கூறும் நூலாகும்.

கங்காதேவி எழுதிய 14-ஆம் நூற்றாண்டின் ‘மதுரா விஜயம்’– படையெடுப்பை ஒட்டி அமைந்ததாயினும் பயண விவரங்களையும் தென்னக ஆலயங்களின் அவல நிலையையும் உள்ளபடி கூறும் இதை ஒரு பயண இலக்கியமாகவே கருத இடமுள்ளது.

நாமதேவரின் ’தீர்த்தாவளி’, ஞானேசுவரருடன் அவர் செய்த தலயாத்திரை விவரங்களைக் கூறுகிறது.

தாய்மொழி வேறாயினும் பிறமொழிகளில் புலமைபெற்று ஆய்வு செய்வோரும் இலக்கியம் படைப்போரும் தொடர்ந்து இருந்து வந்துள்ளனர்.

பன்மொழிப் பெரும் புலவரான ராஹுல ஸாங்க்ருத்யாயன் பாலி மொழியில் அமைந்த மஜ்ஜிம நிகாயத்தை ஹிந்தியில் மொழிபெயர்த்தார். மறுபரிசீலனைக்குரிய வகையில் இவர் சில கருத்துகளைக் கூறியுள்ள போதிலும், 150-க்கும் மேற்பட்ட இவர்தம் படைப்புகள் தனித்தன்மை மிக்கவை.

காவடிச்சிந்து பாடிப் புகழடைந்த அண்ணாமலை ரெட்டியாரின் தாய்மொழி தெலுகு; பாண்டிதுரைத் தேவராலும் காவடிச்சிந்து பாடும் முயற்சியில் வெற்றி பெற இயலவில்லை. ரெட்டியார் சிந்து தவிர வேறு சில பிரபந்தங்களையும் இயற்றியுள்ளார். தெலுகு, ஸௌராஷ்ட்ர மொழிகளைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டோரும் சிறந்த தமிழ்ப் படைப்புகளை அளித்துள்ளனர்.

மலையாள இலக்கிய வரலாற்றை எழுதியவர் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட உள்ளூர் பரமேசுவர ஐயர். இவரது ‘உமா கேரளம்’ மிகச் சிறந்த வரலாற்றிலக்கியம். இவர்தம் புலமை மலையாள உரைநடைக்கும் கவிதைக்கும் வளம் சேர்த்தது. இவர் தொகுத்த ’ப்ரதானப்பெட்ட மதிலகம் ரேககள்’ (Important Temple Records) அநந்தபுரம் ஆலயத்தில் தற்போது கண்டெடுக்கப்பட்ட ஆபரணக் குவியலைப் பதிவு செய்துள்ளது.

பிற மொழிகளைத் தாய் மொழியாகக்கொண்ட பலரும் கன்னட இலக்கிய வளத்துக்கு உறுதுணையாக இருந்துள்ளனர்.

தமிழ்ப்பேசும் வைணவக்குடியில் பிறந்த மாஸ்தி வேங்கடேச ஐயங்கார் கன்னட மொழியில் ஞானபீட விருது பெற்ற எழுவருள் ஒருவர்; ‘மாஸ்தி கன்னடத ஆஸ்தி’ (மாஸ்தி கன்னடத்தின் சொத்து) என்று அவரைப் புகழ்வர். இவரைப்போலவே ஞானபீட விருது பெற்ற D.R.பெந்த்ரே ஒரு மராட்டியர். கொங்கணியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட கிரிஷ் கர்னாட் உள்ளிட்ட பலர் கன்னடத்தில் எழுதி அம்மொழிக்கு வளம் சேர்த்து வருகின்றனர்.

டாக்டர் சுநீதிகுமார் சட்டர் ஜீ, ஜகன்னாத ராஜா, ஸ்ரீராம தேசிகன் போன்றோரின் மொழிப்புலமை இங்கு குறிப்பிடத் தக்கது.

 

ஹைகூ

700 ஆண்டு பழமை வாய்ந்த ஜப்பானிய ஹைகூ கவிதை வடிவம் இன்று உலகம் முழுவதையும் ஈர்த்துள்ளதில் வியப்பில்லை; இன்றைய அவசர யுகத்தில் மக்களுக்குப் பத்தி பத்தியாகக் கவிதை புனைய நேரம் கிடைக்காததும் இதற்கு ஒரு காரணமாகலாம். பல கவிதைகள் ஹைகூ இலக்கணத்துக்குப் பொருந்தாதவை எனும் கருத்து ஒருபுறமிருக்க, ஆண்டு தோறும் உலக அளவில் விழாக்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்ற வண்ணமிருப்பது உண்மை. இந்தியாவின் முதல் ஹைகூ கழகம் புனே நகரில் தொடங்கப் பட்டது. இந்த ஆண்டு இத்தாலியின் அஸிஸியில் அக்டோபர் மாதம் உலக ஹைகூ விழா நடைபெற உள்ளது. Haiku journal ஹைகூ ஆர்வலர்களை இணைக்கும் பணியைச் செய்கிறது

இலக்கிய ஈர்ப்பும் இறையுணர்வும் இனிய கவிதைகளும் பல்லினப் பாகுபாட்டைத் தகர்த்து மக்களை ஒன்றுபடுத்தி வருவதை உலக வரலாற்றில் நாம் தொடர்ந்து காண முடிகிறது.