ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 3

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

Topamax is used to treat the chronic condition of high blood pressure. Un pharmacien de montréal, michael wieder, a ajouté mardi qu’il félicite son homme à québec pour lui Wacheng clomiphene pills price avoir vendu plus d. The content of these materials is very variable and is influenced by the particular processing conditions.

This medication helps reduce the frequency and severity of hot flashes. We?ve all heard the joke about a woman?s breasts getting longer the Klaipėda older she is, right? The side effects of clomid include nausea, stomach upset, and, if taken high enough, weight gain and breast tenderness.

Langwirldirektoren bei lamprene fachinfo, lamprene fachinfo is the name for the town located in the county of baden-württemberg, germany. Humans have used buy generic clomid Tiwi it for centuries as an anti-parasitic infection medicine, as well as a treatment for skin, insect, and parasite infections. They don’t want the next step of a doctor’s visit?

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

அவர்கள் வேண்டியது அவர்களுக்குக் கிடைத்து விட்டதால், ராவணனின் அட்டகாசம் தொடங்கத் துவங்கியது. தாத்தா சுமாலி தனது திட்டப்படி, குபேரனை ஆட்சியில் இருந்து அகற்றிவிட்டு இலங்கையை அரக்கர்களது ஆளுகையின் கீழே கொண்டுவருவதற்கு ராவணனைத் தூண்டினான். அதனால் ராவணன் குபேரனுக்கு ஆட்சி மாற்றம் தொடர்பாக ஓர் எச்சரிக்கை கொடுத்தான். அவர்கள் இருவருக்குமே தந்தையான விஸ்ரவனின் அறிவுரைப்படி குபேரன் இலங்கையை விடுத்து கைலாயத்திற்குக் குடி பெயர்ந்தான். ஆட்சி கிடைத்ததும், இலங்கையின் அதிபதியான ராவணன் தேவர்கள், யக்ஷர்கள், மற்றும் ரிஷிகளைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான். ராவணனின் செய்கைகளைக் கண்டித்து அவனைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக குபேரன் அவனுக்குத் தூது அனுப்பினான். ஆனால் ராவணனோ அவ்வாறு வந்த தூதுவனையே கொன்றுவிட்டு, மூவுலகையும் தான் வென்று ஆளப்போவதாக மார் தட்டி நின்றான்.

குபேரனின் தூதுவனைக் கொன்று சவால் விட்ட ராவணன், முதல் அடியாக கைலாயத்தில் இருந்த குபேரனின் சொத்துக்கள் எல்லாவற்றையும் நாசம் செய்துவிட்டு, பல யக்ஷர்களையும் கொன்று குவித்தான். குபேரனின் வான்வழி ரதமான புஷ்பக விமானத்தையும் அபகரித்தான். அடுத்ததாக சிவபெருமான் உறையும் கைலாயத்திற்குச் சென்றான். அவ்வாறு அவன் செல்லும்போது, சிவன் அந்த புஷ்பக விமானத்தைச் செயலிழக்க வைத்ததால், கோபம் அடைந்த அவன் தனது கைகளால் கைலாய மலையையே பிடுங்கி எறிவதற்கு முயன்றான். ஆனால் அவனது செயலைத் தடுக்கும் வகையில் சிவபெருமான் தனது பாதத்தால் மலையை அழுத்தி, ராவணனின் செயலாமையை வெளிப்படுத்தினார். அப்போது மலையின் அடியில் மாட்டிக்கொண்ட அவனது கைகள் பல ஆண்டுகளுக்கு அந்த நிலையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தது. அந்த இக்கட்டில் இருந்து மீள வழி தெரியாத அவன் வலியினால் அழுது கதறி அதிலிருந்து விடுபடுவதற்கு சிவபெருமானிடமே வேண்டிக்கொண்டான். இறுதியில் அவனிடம் கருணை கொண்ட சிவன் அவனது கைகளை விடுவித்தார். சம்ஸ்க்ருதத்தில் “ராவஹ” என்றால் கதறல் என்று அர்த்தம் வருவதால், கைகள் மாட்டிக்கொண்ட நிலையில் அவனுடைய கதறுதலால்  ராவணன் என்ற பெயர் அவனுக்கு வந்தது (ராமாயணம்: III, 56, 26). அப்புறமாக அவன் வேறு பலரை கதறடித்து அழவைத்ததும் நாம் அறிந்ததே. அதற்கு முன் அவனுக்கு வேறு பல பெயர்களும் இருந்தன.

இமயமலைச் சாரலில் உலவிக்கொண்டிருந்த ராவணன் ஒரு பிரும்ம ரிஷியின் மகளும், தன்னளவிலேயே சிறந்ததொரு தபஸ்வினியுமான வேதவதியைச் சந்தித்தான். அவளே வேதத்தைப் பேணிக் காக்கும் அதிகாரியாக இருந்தது மட்டும் அல்லாமல் மகாலக்ஷ்மியின் மறுபிறவியாகவும் உதித்திருந்தாள். அவள் மேல் மையல் கொண்ட ராவணன் அவளைத் தூக்கிச் செல்வதற்காக அவளது கூந்தலைப் பற்றி இழுத்தான். அந்தத் தகாத செயலிற்கான பரிசுத்த முயற்சியில் அவள் தீக்குளிக்கும்போது, ராவணனை அழிப்பதற்கென்றே தான் இன்னுமொரு பிறவி எடுத்து வருவதாகச் சபதம் செய்துவிட்டு உயிர் துறந்தாள். அவளே பின்பு சீதையாக பிறவியெடுத்து வந்தவள். இராவணன் சவால் விடும்போதெல்லாம் அவனை எதிர்க்கும் துணிவின்றி பல மன்னர்களும் தங்களது இயலாமையை ஒப்புக்கொண்டு பணிந்து போனாலும், ராமர் உதித்த இஷ்வாகு குல மன்னரான அனரண்யன் என்பவர் ராவணனுடன் போரிட்டு உயிர் துறந்திருக்கிறார். அவ்வாறு அவர் இறக்கும்போது தன் குலத்தில் உதிக்கவிருக்கின்ற ஸ்ரீ ராமரின் கையால் ராவணன் மாள்வான் என்று சபித்திருக்கிறார். அதைக் கேட்ட அனைத்துக் கடவுள்களும் அகமகிழ்ந்தனர். இவ்வாறாக ராவணனின் அழிவிற்கு ஓர் அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டது.

ravana

ஒருமுறை நாரதர் ராவணனைப் பார்த்து அவன் பல பாமரர்களைத் துன்புறுத்துவதைக் கேலி செய்து, அவனுக்கு யமனைத் துன்புறுத்தும் வல்லமையும், ஆண்மையும் இருக்கிறதா என்று கிண்டலாக வினவினார். அந்தச் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு ராவணன் யமனுடன் நடத்திய போரில், யமன் தனது தோல்வியே கண்டிராத கால தண்டாயுதத்தைப்  பிரயோகித்து ராவணனைக் கொன்றிருக்க முடியும். ஆனால் தான் யமனுக்கு அளித்திருந்த சாகாவரம் செல்லாக்காசாக ஆகிவிடக் கூடாதே என்ற ஆதங்கத்தினால் பிரம்மன் யமனை வேண்டிக்கொள்ளவே ராவணனது உயிர் அப்போது தப்பிப் பிழைத்தது. அவனது பாதாள லோகப் பயணங்களில் தன்னைத் தாக்க வந்த தன் சொந்த சகோதரியின் கணவனான வித்யுத்ஜீவனையே ராவணன் கொன்றுவிட்டான். பின்னர் அவளுக்கு ஆறுதல் தரும் வகையில் அவளுடைய பாதுகாப்பிற்காக என்று, தன் உறவினர்களான காரன் மற்றும் தூஷணன் தலைமையில், பதினான்காயிரம் அரக்கர்கள் கொண்ட படையினை ராவணனது ஆளுகையின் வட எல்லையில் இருந்த ஜனஸ்தானம் காட்டை நிர்வகிக்கப் பணித்தான். பரந்து விரிந்து இருந்த தண்டகாரண்ய வனப் பகுதியின் தெற்குப் பகுதியில்தான் ஜனஸ்தானக் காடு இருந்தது.

தேவர்களில் தொடங்கி அசுரர்கள்,  மனிதர்கள் வரையிலான பல நூற்றுக்கணக்கானவர்களின் மனைவிகளை ராவணன் அபகரித்துச் சென்றதே அவன் செய்த பாவங்கள் எல்லாவற்றிலும் மிகப் பெரிய பாவமாகக் கருதப்பட்டது. அவர்கள் அனைவரின் சாபமும், கண்ணீரும் காலத்தால் வீணாகப் போகவில்லை. இறுதியில் சீதை என்னும் பெண் வடிவில் அவனது முடிவிற்கான காரணம் வந்தது. ராவணனால் சிறை பிடிக்கப்பட்ட பெண்களின் மேல் கடவுளர்கள் அனைவரும் பரிதாபம் கொண்டிருந்தாலும், அவனுக்கு சீதையின் மூலம் வரப்போகும் அழிவைப் பற்றியும் அவர்கள் முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தனர். இறுதிவரை ராவணன் தன் வழிகளைத் திருத்திக்கொள்ளவே இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பெண் கொடுத்த சாபத்தினால் அவன் தன் சக்தியைப் படிப்படியாக இழந்துகொண்டே வந்தான். ஒரு முறை குபேரனின் மகன் நலக்கூபரனின் மனைவி ரம்பையை ராவணன் பலாத்காரம் செய்தபோது அவள் இட்ட கொடுமையான சாபத்தினால், அவன் நிலைகுலைந்து போனான்.

இவ்வாறாக அவனது பாவச் செயல்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோதும், ராவணனின் அழிவைத் துரிதப்படுத்த முடியவில்லை. ஏனென்றால் இறைவனின் நியதியில் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு கால அளவு உண்டு. ஒரு பெரும் சேனையுடன் ராவணன் தேவலோகத்தையே முற்றுகை இட்டபோது இந்திரனால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது, மகாவிஷ்ணுவிடம் உதவி கேட்டு அவன் தஞ்சம் அடைந்தான். ராவணன் தன்னால் நிச்சயம் கொல்லப்படுவான் என்றும் அதற்கு உண்டான காலம் வரவேண்டும் என்றும் அப்போது அவனிடம் விஷ்ணு கூறினார் (VII. 27, 19). தேவர்களுடன் நடத்திய அந்தப் போரில், அரக்கர்களின் கொட்டங்கள் அனைத்திற்கும் முழுமுதற் காரணமாக இருந்த அவர்களது மூத்த தலைவனான சுமாலியை ராவணன் இழந்தான்.

பிரம்மனிடமிருந்து வரம் பெறும் ராவணன் (பர்மிய ஓவியம்)
பிரம்மனிடமிருந்து வரம் பெறும் ராவணன் (பர்மிய ஓவியம்)

அவன் நடத்திய போர்கள் எல்லாவற்றிலுமே ராவணனுக்கு வெற்றி கிட்டவில்லை. அவனுக்குச் சில தோல்விகளும், ஏமாற்றங்களும் அவ்வப்போது ஏற்பட்டன. எப்போதெல்லாம் ராவணனது எதிரிகள் வென்றாலும் அவன் கொல்லப்படாது உயிர் தப்புகிறானோ, அப்போது கூட அவனுக்கு  வெட்கமும் வந்ததில்லை; அவனிடம் நன்றியுணர்வும் தெரிந்ததில்லை. ஒரு சமயம் ராவணன் மாஹிஸ்மதி அரசனான அர்ஜுனனோடு போரிடச் சென்று தோற்றுப்போய், கைதியாகவும் பிடிபட்டான். ஆனால் ராவணனது தந்தை வழிப் பாட்டனான புலஸ்தியனின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அப்போது அவன் விடுவிக்கப்பட்டான். இன்னொரு சமயம் சுக்ரீவனின் அண்ணனான வாலியால் ராவணன் தோற்கடிக்கப்பட்டான். எப்போதும் போல வாலி கடலைப் பார்த்துக்கொண்டு தனது நித்யகர்மாவான சந்தியாவந்தன ஜபத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ராவணன் அவனுக்குப் பின்புறமாக வந்து வாலி மேல் பாய்ந்தான். ராவணனை விட சக்தி வாய்ந்த வாலியோ அவனைத் தனது கக்கத்தில் அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு, தொடர்ந்து கடலைப் பார்த்து தான் அப்போது செய்துகொண்டிருந்த பிரார்த்தனையை முடித்துவிட்டு, ராவணன் தொங்கிக்கொண்டே இருக்க கடலை ஒரே தாவில் தாண்டிவிட்டு, அந்தப்பக்கமும் தான் செய்யும் ஜபத்தை செய்துவிட்டு, கிஷ்கிந்தாவிற்குத் திரும்பினான். திரும்பியதும் அவனை ஏளனமாகப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே ராவணனை அங்கு விடுவித்தான். அப்போது வாலி ராவணனைக் கொன்றிருக்க முடியும். ஆனால் ராவணன் வாலியின் நட்புக்காகக் கெஞ்சியதால் கருணையினாலும், அவனால் தனக்கும் பயன் இருக்கும் என்றெண்ணியும் ராவணனை மன்னித்து அனுப்பிவிட்டான். (வாலியின் இந்தச் செய்கையும் ராமரைப் பொருத்தவரை ஓர் அடாத செயலாகக் கருதப்பட்டது.)

ராவணனுக்கு அதீத பலம் இருந்ததென்றால், அதையும் மிஞ்சும் அளவிற்கு மாயமாய் தாக்கும் போர்முறைகள் பலவும் அவனது மகனான மேகநாதனுக்குத் தெரிந்திருந்தன. தேவர்களுடனான போரில் அவன் அவர்களது தலைவனான இந்திரனை மாய வித்தைகள் மூலம் கட்டிப்போட்டு இலங்கைக்கு இழுத்துச் சென்றான். (முன்பு கௌதம மகரிஷியின் மனைவி அகல்யை மேல் இந்திரன் கொண்ட மோகத்தால் அவரிட்ட சாபத்தின்படி இந்திரனுக்கு இந்த அவமானம் ஏற்பட்டது என்று பிரம்மன் கூறினார் – VII, 30, 30-35). பிரம்மனின் சமாதானத் தலையீட்டால், இந்திரனை வென்றவன் என்று குறிக்கும் இந்திரஜித் என்ற பட்டம் உட்பட பல சலுகைகளைப் பெற்ற பின்பே அவன் இந்திரனை விடுவித்தான். மேலும் இந்திரஜித்தின் யாகக் குண்டத்தில் இருந்தே பிரம்மனால் வரவழைத்துப் பெற்ற தெய்வீக ரதத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, தினமும் அவன் செய்யவேண்டிய நிகும்பிலை யாகத்தை முடித்தபின், அந்த ரதம் ஏறி போருக்குச் சென்றால் இந்திரஜித்தை எவரும் வெல்ல முடியாது என்ற வரத்தையும் அவன் பிரம்மனிடமிருந்து பெற்றான். அதனால் ராம-ராவண யுத்தத்தின் போது, இந்திரஜித் அந்த யாகத்தை முடிக்கும் முன்பாகவே அவன் இருக்கும் இடத்திற்கு விரைந்து சென்று லக்ஷ்மணன் அவனை வீழ்த்தினான்.

இராமாவதார லீலை

1. இராமரின் பிறப்பு

    ( I, 1-18; VII, 35-36)

dasaratha_boon_from_agni_ramayanaதசரத மஹாராஜா பிள்ளைப்பேறு இல்லாதிருந்தார். அத்துடன் அவருக்கு வயது அதிகமாகி விட்டதால் வாரிசு பற்றிய கவலையும் அவருக்கு வந்துவிட்டது. அவரது குடும்ப ஆலோசகர் மற்றும் பல அந்தணர்களையும் கலந்தாலோசித்த அவர், அசுவமேத யாகம் செய்வதற்குத் தீர்மானித்தார். அதை நடத்திக்கொடுப்பதற்காக அங்கதேசத்தில் இருந்து தவச்சீலரான ரிஷ்யச்ருங்கர் அங்க  விசேஷமாக வரவழைக்கப்பட்டார். மழை இல்லாது அங்கதேசம் வறண்டு இருந்தபோது, அதன் மன்னரான ரோமபாதரின் அழைப்பில் அங்கு வந்து மழையை நன்கு பொழிய வைத்தவர்தான் ரிஷ்யச்ருங்கர். அசுவமேத யக்ஞத்தைத் தொடங்கி வைக்கும் முன்னரே தசரதருக்கு நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள் என்று அவர் கூறினார்.

அந்த யாகம் தொடங்கப்போகிறது என்பதை அறிந்த தேவர்கள் அனைவரும் பிரம்மனுடன் கலந்தாலோசனை செய்வதற்கு இந்திரனின் தலைமையில் சென்றார்கள். ராவணன் பிரம்மாவிடம் பெற்ற தனது இறவாவரம் வேண்டுகோளில் மனிதர்கள் மற்றும் மிருகங்களைச் சேர்க்காததனால், அவனை அழிப்பதற்கு இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு என்று அனைவரும் தீர்மானித்தார்கள். பின்னர் பிரம்மாவின் தலைமையில் தேவர்கள் மகாவிஷ்ணுவிடம் சென்று அவர் ஒரு மனிதனாக தசரதரின் மகனாய் அவதரிக்க ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டார்கள். அதற்கு விஷ்ணு தானே தசரதரின் நான்கு மகன்களாகவும் பிறப்பதாக வாக்களித்தார்.

யாகம் முடியும் தருவாயில் அந்த அக்னிக் குண்டத்தில் இருந்து கண்ணைப் பறிக்கும் அழகுடன் கூடிய ஓர் உருவம் கிளம்பி பாயசம் நிறைந்த ஒரு குடத்தைக் கொடுத்து, அது இறைவனின் பிரசாதம் என்றும், அது தசரதரின் மூன்று மனைவிகளுக்கும் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லி மறைந்தது. தசரதர் அதை மிக்க மரியாதையுடன் பெற்றுக்கொண்டார். ஏதோ தெய்வாதீனமாக நிகழ்ந்தது போல, குடத்தில் இருந்த பாயசத்தை அவர் தனது மூன்று மனைவிகளுக்கும் வெவ்வேறு அளவில் பிரித்துக் கொடுத்தார். அரைக் குடம் பாயசத்தை அவர் கௌசல்யைக்கும், கால் குடம் அளவை சுமித்திரைக்கும், அரைக்கால் குடம் அளவை கைகேயிக்குமாகக் கொடுத்த அவர், மீதமிருந்த அரைக்கால் குடம் அளவு பாயசத்தை மீண்டும் சுமித்திரைக்குக் கொடுத்தார். அவ்வாறு வெவ்வேறான அளவில் பாயசம் கொடுக்கப்பட்டது கௌசல்யையின் மகனாகப் பிறக்கும் ராமன் விஷ்ணுவின் பூர்ணாவதாரம் என்றும், மற்றைய மூன்று மகன்களும் அவரது அம்சாவதாரங்கள் என்றும் நாம் புரிந்துகொள்வதற்காகவும் இருந்திருக்கலாம். லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் இருவரும் சுமித்திரைக்கும், பரதன் கைகேயிக்குமாகப் பிறந்தார்கள். அவர்கள் நால்வரும் பிறந்த நேரத்தில் வேறுபாடுகள் பெரிதாக இல்லாவிட்டாலும், ராமர் அவர்கள் அனைவர்க்கும் மூத்தவராகப் பிறந்தார்.

இவ்வாறாக மகாவிஷ்ணு நான்கு மனித வடிவங்களில் அவதரித்துள்ளதை அறிந்ததும், மேலுலகத்தில் உள்ள தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், அப்சரஸ்கள், சாரணர்கள் போன்றோர் அனைவரும் ராமர் தனது பூவுலக வாழ்வின் குறிக்கோளை எய்துவதற்குத் தங்களால் ஆன உதவியை அளிப்பதற்கான வெவ்வேறு பொறுப்புக்களை எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் தங்களுக்கு இருக்கும் சக்தியை குரங்குகள், கரடிகள் போன்ற மிருகங்களிடம் புலப்படுமாறு செய்துகொண்டனர். குரங்குகளில் அவ்வாறான பெருமை அடைந்தவர்களில் வாலி, சுக்ரீவன், அனுமன், நளன் மற்றும் நீலன் போன்றவர்கள் என்றால், கரடியில் முதன்மையானவர் ஜாம்பவான் ஆவார். அவர்கள் தவிர ராமரது பணியில் தங்கள் தலைவர்களுக்கு உதவ ஒரு பெரிய வானர சேனையே காத்துக்கொண்டிருந்தது.

Hanuman finding Sita

அனுமனுக்கு ராமாயணத்தில் சிறப்பான இடம் ஒன்று உண்டு. ராமரையும் சீதையையும் விட்டுப் பிரியாத தாஸனாகவும், எப்போதும் அவர்களையே மனத்தில் நிறுத்தி வழிபடும் பக்தனாகவும் அவர் விளங்குகிறார். அவருடைய பக்தியின் ஆழம் எவ்வளவு என்றால், இப்போதும் ஏதேனும் வேண்டுவதற்கு ராமரை அணுகவேண்டுமானால் அதற்கு முன்னர் அனுமனை வணங்காமல் எவரும் செல்ல முடியாது. அதனால் அனுமன் யார் என்பதையும் அவரது சக்தி என்ன என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுதல் அவசியம். அந்த விவரங்கள் எல்லாவற்றையும் உத்தர காண்டம் 35-36 சருக்கங்களில் நாம் காணலாம்.

அனுமனின் தந்தை, தாயின் பெயர்கள் கேசரி மற்றும் அஞ்சனை என்பதாகும். தங்க நிறத்தில் அனுமன் பிறப்பான் என்று கேசரிக்கு வாயு பகவான் ஆசி வழங்கியிருந்தார். குழந்தையாக இருக்கும்போதே அனுமனுடைய அதீத சக்திகள் நன்கு வெளிப்பட்டன. அனுமனுக்கு நன்கு தேர்ந்த பழங்களைக் கொடுப்பதற்காக ஒருமுறை அஞ்சனை வெளியே சென்றிருந்தாள். அப்போது கிழக்கில் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் உதித்துக்கொண்டிருந்த சூரியனை அனுமன் பார்த்து அதை ஒரு பழம் என்று தவறாக நினைத்துக்கொண்டு அதைப் பறிப்பதற்காக அதைப் பார்த்துத் தாவினான். அவனை சூரியனின் வெப்பம் எதுவும் செய்துவிடக் கூடாதே என்ற கவலையில் வாயு பகவானும் அனுமனுடன் பறந்தான். ராமரின் பணியில் அனுமன் ஆற்றவேண்டிய தலையாய கடமையை நினைவில் கொண்டே அப்போது சூரியனும் அனுமனைச் சுட்டெரிக்கவில்லை.

(தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 8

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

8.1 மதி மயங்கலும் மன்னிப்புக் கேட்டலும்

இராமர்தான் தன்னை அயோத்யா திரும்பி தசரதரிடம் இவையெல்லாம் சொல்லச் சொன்னார் என்று சுமந்த்ரா சொன்னதும், இராமர் காட்டிலேயே தங்கப்போவதும், அவரை இனி பதினான்கு வருடங்கள் பார்க்கவோ, தொடர்பு கொள்ளவோ முடியாது என்பதும் தசரதருக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது. அதனால் தசரதருக்கும், கௌசல்யாவிற்கும் மிகுந்த துயரமே ஏற்பட்டது. அதன் விளைவாக அவள் பங்கிற்கு அவளும் தசரதரை கடுஞ்சொற்களால் ஏசி, தன் மகனை வன வாசம் அனுப்பியதற்காக அவரை வசை பாடவும் ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

அவளை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தசரதருக்குத் தெரியவில்லை. அவர் தன் கைகள் இரண்டையும் கூப்பி, நடந்தது எல்லாவற்றுக்கும் தன்னை மன்னித்து விடுமாறு அவளிடம் மன்றாடினார். கௌசல்யாவிற்கோ தன் கணவனே தன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்பதைப் பார்த்து மனம் தாளவில்லை. தசரதரே ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பவில்லை என்று கௌசல்யாவிற்கு நன்கு தெரியும். அது தவிர நடந்ததற்கு மாறாக ஏதேனும் நடந்திருக்க வேண்டுமென்றால், அது அவருக்கு தனது வாக்கைக் காப்பாற்ற முடியாதவர் என்ற பழிச்சொல்லைத்தான் கொடுத்திருக்கும். அதை உணர்ந்த கௌசல்யா தாங்க முடியாத துக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். ஆனாலும் அவள், தான் படும் துயரத்தினால் மதி இழந்து, அவரைச் சொல்லக்கூடாத வார்த்தைகளால் திட்டி விட்டதாகவும், அதனால் அவரிடம் இப்போது மன்னிப்பு கேட்பதாகவும் அழுதுகொண்டே கேட்டாள்.

ஸோ²கோ நாஸ²யதே தை⁴ர்யம்ʼ ஸோ²கோ நாஸ²யதே ஸ்²ருதம் |
ஸோ²கோ நாஸ²யதே ஸர்வம்ʼ நாஸ்தி ஸோ²கஸமோ ரிபு​:|| 2.62.15||

ஸோ²க​: grief, துயரம்
தை⁴ர்யம் courage, தைரியம்
நாஸ²யதே destroys, கெடுக்கிறது
ஸோ²க​: grief,
ஸ்²ருதம் knowledge of the scriptures, கல்வியறிவு
நாஸ²யதே destroys,
ஸோ²க​: grief,
ஸர்வம் everything, எல்லாம்
நாஸ²யதே destroys,
ஸோ²கஸம​: equal to grief, துயரத்துக்கு ஈடாக
ரிபு​: enemy, எதிரி
நாஸ்தி not there, இல்லை.

துயரம் தைரியத்தைக் கெடுக்கிறது; கல்வி தந்த அறிவை மறைக்கிறது. ஆக துயரம் எல்லாவற்றையும் அழிக்கிறது. அப்படியாக துயரம் என்பது நமக்கு எதிரிகள் எல்லாவற்றுள்ளுள் பெரிய எதிரியாக உருவெடுக்கிறது.

துயரம் என்று வந்துவிட்டால் அது ஒருவன் கண்ணை மறைத்து விடுகிறது; அனைத்தையும் மறந்துபோக விடச்செய்கிறது. நல்லது, சிறப்பானது என்று கருதப்படுவது எல்லாவற்றையும் துயரம் அழித்துவிடுகிறது. கட்டுக்கடங்காத துயரத்தால் ஒருவன் தன் இயல்பு நிலையை இழக்கிறான். அடக்கம், மரியாதை, பொறுமை, தன்னிலை தவறாமை என்றிவ்வாறான நற்குணங்கள் எல்லாவற்றையும் தாங்கமுடியாத துயரமும், அதனால் வரும் கோபமும் ஒரேயடியாக அழித்துவிடுகின்றன. ஆனாலும் அதுவே ஒருவன் மரியாதைக் குறைவாக நடப்பதற்கும், வசை பாடுவதற்கும் ஒரு அங்கீகாரம் கொடுப்பதாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. ஆகவே துயரமும், அதனால் வந்த கோபமும் தணிந்தபின்னாவது ஒருவன் கௌசல்யைபோல மன்னிப்பு கேட்டு நிலைமையைச் சரிசெய்வது அவசியம்.

8.2 வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான்

தனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு நிலை இப்போது வந்தது என்று தசரதர், அவருடைய இளமைக் காலத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை வைத்துக்கொண்டு, கௌசல்யைக்கு விளக்குகிறார். ஒருமுறை சரயு நதிக்கரைக்குப் பக்கத்தில் அவர் வேட்டையாடச் சென்றிருந்தார். காட்டு மிருகங்கள் வழக்கமாக நீர் குடிக்க வரும் ஓர் இடத்திற்கு அருகில் வந்து மறைந்து நின்றார். அப்போது ஒரு மிருகம் அந்த இடத்தில் நீர் குடிப்பதுபோல் அவருக்குக் கேட்டது. மறைந்து நின்றுகொண்டே அந்த ஒலி வந்த இடத்தை நோக்கி அவர் அம்பு ஒன்றைச் செலுத்தினார்.

அந்த அம்பு சரியாகப் போய் அந்த இரையைத் தாக்கவும், அப்போது எழுந்த ஓலத்தைக் கேட்டு அவர் திடுக்கிட்டார். ஏனென்றால் ஒலி எழுப்பியது ஒரு மிருகமல்ல; மாறாக அடிபட்டது ஒரு இளம் வயதுப் பாலகன். அவர் முன்பு நீர் குடிப்பதுபோல் கேட்டது, அந்தப் பையன் குடம் ஒன்று கொண்டு நீர் மொண்ட சப்தம். தன் தவறை உணர்ந்த அவர் உயிருக்கு மன்றாடிக்கொண்டிருக்கும் பையனிடம் விசாரித்ததில், அவன் தன் குருடர்களான தன் பெற்றோர்களுக்கு ஒரே மகன் என்பதையும், அவர்களுக்கு சேவை செய்ய வேறு யாரும் இல்லை என்பதையும் அவனது உயிர் போகுமுன் அறிகிறார்.

மிக மனம் வருந்தி, அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு அவன் பெற்றோர்கள் இருக்கும் இடத்தை அடைகிறார். அவர்கள் நடந்ததைக் கேட்டுத் துடிதுடித்து, அவர்களுக்கு நடந்தது போலவே தசரதரும் பின்னாளில் அவரது மகன் இருக்குமிடம் தெரியாது, அவர் இருக்கும் இடமும் வரமுடியாத போது அவரது மரணமும் நிகழும் என்று சபித்து விடுகின்றனர். இதைச் சொல்லிவிட்டு, அந்தப் பாலகனைத் தவிர வேறு எந்தவொரு துணையும் இல்லாத அவர்களைத் தான் வருத்தமுறச்செய்து அன்று கிடைத்த சாபம்தான் தன்னை இப்படி வாட்டுகிறது என்று தசரதர் சொன்னார். அதாவது நல்லது செய்தால் நன்மை கிடைக்கும், மாறாகத் தீயது என்றால் தீமையே வந்து உறுத்தும் என்று சொல்லிவிட்டு, இதிலிருந்து எவன் மீளமுடியும் என்கிறார்.

யதா³சரதி கல்யாணி! ஸு²ப⁴ம்ʼ வா யதி³ வா(அ)ஸு²ப⁴ம்|
ததே³வ லப⁴தே ப⁴த்³ரே! கர்தா கர்மஜமாத்மன​:|| 2.63.6||

கல்யாணி! O auspicious one, மங்களகரமானவளே!
ப⁴த்³ரே! gentle lady, நல்லவளே
கர்தா the agent of an act, செயலுக்கு பொறுப்பாக
ஸு²ப⁴ம்ʼ வா good or, நன்மையோ
யதி³ வா or if, அல்லது
அஸு²ப⁴ம் evil, தீமையோ
யத் whichever, எம்மாதிரியோ
ஆசரதி (குருதே) performs, செய்கிறான்
ஆத்மன​: his, அவனுடைய
கர்மஜம் result of action, வினையின் விளைவு
ததே³வ the same only, அம்மாதிரியே
லப⁴தே will attain, விளையும்.

மங்களகரமானவளே! நன்மையோ, தீமையோ எம்மாதிரியான செயல்களில் ஒருவன் ஈடுபட்டிருக்கிறானோ, அம்மாதிரியே அவனுக்கு பலாபலன்கள் விளையும்.

முற்பகல் எது செய்யின் அதுவே பிற்பகல் விளையும் என்பதே உலக வாழ்வின் உறுதியான நியதி. இதில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் நிறைய நாட்கள் வாழ்ந்து அனுபவம் இல்லாதவர்கள் என்றுதான் அர்த்தம். அல்லது, அவர்களுக்கு முன்பு நடந்ததையோ, பின்பு நடக்கப் போவதையோ அறிவதற்கு முன் உலகில் இல்லாது போய்விட்டார்கள் என்றுதான் கொள்ளவேண்டும். இதனை மாற்ற எவராலும் முடியாது. அறியாமல் தான் வெகுநாட்கள் முன்பு அந்த முதியவர்களுக்கு செய்த தீங்கை தான் மறந்துவிட்டாலும், அதன் விளைவுதான் தன்னைத் துரத்துகிறது, அதிலிருந்து தப்ப முடியாது என்று தசரதருக்கு நன்கே தெரிகிறது.

அப்படிச் சபித்த அந்த வயோதிகப் பெற்றோர்களிடம் தான் பேசியதை, தசரதர் விரிவாக நினைவு கூறுகிறார். தசரதர் அந்தப் பையனை தன்னிச்சையாகக் கொல்ல முயலவில்லை என்பது தனக்குப் புரிந்தாலும், தங்கள் மகன் கொல்லப்பட்ட துயரத்தை எப்படிப் போக்குவது என்று அந்தப் பையனின் தகப்பனார் தசரதரிடம் கேட்டார். அவர் செய்த தவறுக்குத் தசரதர் நேரடிப் பொறுப்பு இல்லையென்றாலும், அவரால்தான் அது நடந்தது என்பதால் அவரும் தன் வயோதிகக் காலத்தில் தங்களைப் போலவே தன் மகன் அருகில் இல்லாமல் இறக்க நேரும் என்றும் சபிக்கிறார். அதை நினைவு படுத்தி, அந்த வினைப் பயனினால் தசரதர் ஒரு பாவமும் செய்யாத தன் மகனான ராமனை காட்டுக்கு அனுப்பினாலும், ராமனோ தந்தையை வெறுக்காது இருக்கும் தன் விதியை நொந்து கொண்டார்.

து³ர்வ்ருʼத்தமபி க​: புத்ரம்ʼ த்யஜேத்³பு⁴வி விசக்ஷண​:|
கஸ்²ச ப்ரவ்ராஜ்யமானோ வா நாஸூயேத்பிதரம்ʼ ஸுத​:|| 2.64.64||

பு⁴வி in this world, இந்த உலகில்,
விசக்ஷண​: a discriminating man, பொறுப்பானவன்
க​: who, யார்
து³ர்வ்ருʼத்தமபி even an ill-behaved if, தீயவனாக இருந்தாலும்
புத்ரம் son, மகன்
த்யஜேத் will he abandon?, கைவிடுவார்?
ப்ரவ்ராஜ்யமானோ அபி even while he is being banished, நாடு கடத்தப்படும் மகன்
க​: who,
ஸுத​: son,
பிதரம் at his father, தன் தந்தையை
நா ஸூயேத் will not become angry? , கோபம் கொள்ளாது?

இந்த உலகில், மகன் என்னதான் தீயவனாக இருந்தாலும் எந்த பொறுப்பான தந்தை தன் மகனைக் கைவிடுவார்? அல்லது நாடு கடத்தப்படும் எந்த மகன்தான் தன் தந்தையை வெறுக்காது இருப்பான்?

உலகியல் சாதரணமாக வேறு மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். ஒரு ஒழுக்கமுள்ள மகனை தந்தை நாடு கடத்துகிறார். மகனுக்கோ தந்தை மேல் எந்தவிதமான கோபமும் வராது, சச்சரவும் செய்யாது, மாறாக தந்தையை முன்பு போலவே நேசித்து, மரியாதையும் செலுத்துகிறான். இது ஒரு வித்தியாசமான காட்சிதான்.

8.3 அரசின் கடமை

இராமர் வன வாசம் சென்ற ஒரு வார காலத்திற்குள் தசரதர் காலமானார். அப்போது அவரது நான்கு மகன்களுள் ஒருவர் கூட அயோத்தியில் இல்லை. இராம-லக்ஷ்மணர்கள் காட்டில் இருந்தனர்; கேகய நாட்டிற்குச் சென்றிருந்த பரதனும், சத்ருக்னனும் அங்கிருந்து இன்னும் அயோத்திக்குத் திரும்பி வரவில்லை. அதனால் அந்த சமயம் அயோத்தி ஓர் அரசனற்ற நாடாக இருந்தது. அது மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் உடனே ஏதும் செய்து அரசுக் கட்டிலில் யாரையாவது உட்கார வைக்காவிட்டால் நிலைமை மோசமாகி, நாட்டில் கலகம் ஏற்பட்டு, மக்களுக்கும் உடமைகளுக்கும் பாதுகாப்பின்றி, குழப்பம் வந்துவிடும். அதற்காக அமைச்சர்கள் எல்லாம் ஒன்று கூடி ஆவன செய்யவேண்டியது பற்றிக் கலந்தாலோசித்தார்கள்.

ராஜா ஸத்யம்ʼ ச த⁴ர்மஸ்²ச ராஜா குலவதாம்ʼ குலம்|
ராஜா மாதா பிதா சைவ ராஜா ஹிதகரோ ந்ருʼணாம்|| 2.67.34||

ராஜா king, அரசன்
ஸத்யம்ʼ ச truth, சத்யம்
த⁴ர்மஸ்²ச righteousness, தர்மம்
ராஜா king alone, மன்னன் மட்டுமே
குலவதாம் foreman of good families, நல்ல குடும்பங்களின் தலைவன்
குலம் family, குடும்பம்
ராஜா king alone,
மாதா mother, தாய்
பிதாசைவ father also, தந்தையும்
ராஜா king,
ந்ருʼணாம் for people, மக்களுக்கு
ஹிதகர​: one who renders welfare, நல்வாழ்வு கொடுப்பவன்.

மக்களுக்காக நீதியையும், நேர்மையையும் போற்றிக் காப்பது ஓர் அரசனின் கடமை. நல்ல குடும்பங்களின் பாரம்பரியங்களை காத்து அதன் மூலம் அனைவரையும் காப்பது ஒரு மன்னனால் மட்டுமே முடியும். மன்னனே அனைவர்க்கும் தாய், தந்தை ஆவான். அவனே மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு உத்திரவாதம் கொடுக்க முடியும்.

ஒரு நாட்டை கலகம், குழப்பம் போன்ற அராஜகங்களிலிருந்து காப்பது ஓர் அரசனே. வால்மீகியின் இலக்கணப்படி சத்யம், தர்மம் போன்ற நல்வழிகளை நிலைநிறுத்துவதும், நல்ல குடும்பங்களைக் காப்பதும், பொதுவாக அனைத்து மக்களின் நல்வாழ்வுக்குத் துணையாக இருப்பதுவே ஓர் அரசனின் கடமையும், பொறுப்பும் ஆகும்.

8.4 வாழ்வில் தவிர்க்கமுடியாதவை

தசரதர் காலமானதும் கேகய நாட்டிலிருந்து பரதனையும், சத்ருக்னனையும் விரைவாக வரவழைத்தனர். ராமனை பதினான்கு வருடங்கள் காட்டுக்கு அனுப்பியது, மற்றும் தனக்கு மகுடம் சூட்டப்பட வேண்டும் என்ற குளறுபடியான ஏற்பாடுகளைச் செய்ததும் தன் தாயான கைகேயியே என்று பரதன் அறிந்து கொண்டான். அந்த நிலையில் மிகுந்த துயரத்துடனும், மன வருத்தத்துடனும் தன் தகப்பனார் இறந்திருக்கிறார் என்று அறிந்த பரதனுக்கு மிக்க தர்ம சங்கடமாகவும், துக்கமாகவும் இருந்தது. இப்படியான தனது துரதிர்ஷ்டத்தைக் குறித்து மிகவும் நொந்துபோனான்.

பிறந்துள்ள அனைவருமே ஒருநாள் இறந்துதான் போகவேண்டும் என்றும், இங்கு தசரதருக்கோ வயதாகிவிட்டபடியால் அவருக்கு மரணம் எந்நேரமும் வாய்க்கும் நேரம்தான்; அதைத் தவிர்க்க முடியாது, என்றும் வசிஷ்டர் பரதனிடம் சொல்லி அவனைத் தேற்றப் பார்த்தார்.

த்ரீணி த்³வந்த்³வானி பூ⁴தேஷு ப்ரவ்ருʼத்தான்யவிஸே²ஷத​:|| 2.77.23||
தேஷு சாபரிஹார்யேஷு நைவம்ʼ ப⁴விதுமர்ஹஸி|

த்ரீணி three, மூன்று
த்³வந்த்³வானி dualities, இருமைகள்
பூ⁴தேஷு in living beings, சீவராசிகளிடம்
அவிஸே²ஷத​: without exception, விதிவிலக்கு இல்லாத
ப்ரவ்ருʼத்தானி are applicable, சம்பந்தம் உண்டு
தேஷு they, அவைகள்
அபரிஹார்யேஷு cannot be eschewed, தவிர்க்க முடியாது
ஏவம் ப⁴விதும் to become sorrowful,
துக்கத்துடன் நார்ஹஸி it does not behove you, உன் குணத்திற்கு ஒவ்வாதது.

(பசி-தாகம், இன்பம்-துன்பம், பிறப்பு-இறப்பு என்ற) தவிர்க்க முடியாத மூன்று இருமைகள் ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் இருக்கின்றன. ஆதலால் நீ இப்படி துக்கத்துடன் இருப்பது உன் குணத்திற்கு ஒவ்வாதது.

என்றோ ஒருநாள் நடக்கப் போவது நிகழும் போது அது தவிர்க்க முடியாதது, ஆண்டாண்டு அழுதாலும் மாண்டவர் மீண்டு வரமாட்டார், என்பதை ஒத்துக் கொள்வது ஒன்றே துக்கத்திலிருந்து மீண்டு வருவதற்கு சிறந்த வழி என்று வசிஷ்டர் இங்கு கூறுகிறார்.

8.5 பெண்களுக்குத் தனி மரியாதை

அந்தக் கொடுமையான துக்கத்திலும் பரதன் இறந்துபோன தந்தைக்கு உரிய சடங்குகளைச் செய்து முடித்தான். அரண்மனையில் உள்ள எல்லோரும், மற்றும் அயோத்தி மக்கள் அனைவருமே ஆழ்ந்த துக்கத்தில் இருந்தனர். அதற்கு முற்றிலும் மாறாக மந்த்ராவுக்கோ, தசரதர் இறந்ததும் அவருக்கு ஈமக் கிரியைகள் நடந்ததும் ஒரு துக்ககரமான சம்பவமாகவே தெரியவில்லை.

அவள் விலைஉயர்ந்த கண்ணைப் பறிக்கும் உடைகளையும், கைகேயி பரிசாகக் கொடுத்த பளபளக்கும் நகைகளையும் அணிந்துகொண்டு, போதாததற்கு வாசனை திரவியங்களையும் மேலே தெளித்துக்கொண்டு நகர்வலம் வருவதுபோல் வந்தாள். அப்படி அவள் காணப்பட்டது அரண்மனைக் காவலர்களுக்கு ஒரு அருவருப்பைத் தந்தது. அவர்கள் அவளை இழுத்துக்கொண்டு சத்ருக்னனிடம் சென்று, நடந்துள்ள இவ்வளவு பிரச்சினைகளுக்கும் இவள்தான் காரணம் என்று சொல்லி, அதனால் அவளுக்குத் தண்டனையும் வழங்க வேண்டும் என்று முறையிட்டார்கள்.

சத்ருக்னனும் கோபம் கொண்டு அவளைக் கொன்றுபோடவே துணிந்தபோது, அவள் கைகேயிக்குக் கூக்குரல் கொடுக்க, அங்கு வந்த பரதன் சத்ருக்னன் செயலை மறுத்துத் தடுத்தான். இராமர் பெண்கள் அனைவரையுமே எப்போதும் மரியாதையுடன் நடத்துவதையும் சொல்லி, கைகேயிக்கோ, மந்த்ராவுக்கோ, ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்தால் அவர் நம்மை மன்னிக்க மாட்டார் என்றும் சொன்னான்.

தம்ʼ ப்ரேக்ஷ்ய ப⁴ரத​: க்ருத்³த⁴ம்ʼ ஸ²த்ருக்⁴னமித³மப்³ரவீத்|
அவத்⁴யா ஸ்ஸர்வபூ⁴தானாம்ʼ ப்ரமதா³​: க்ஷம்யதாமிதி|| 2.78.21||

ப⁴ரத​: Bharata, பரதன்
க்ருத்³த⁴ம் enraged one, கோபத்தில் இருந்தவன்
தம் ஸ²த்ருக்⁴னம் addressing that Satrugna, சத்ருக்னனைப் பார்த்து
இத³ம் these words, இந்த வார்த்தைகளை
அப்³ரவீத் said, சொன்னான்
ப்ரமதா³​: women, பெண்மணிகள்
ஸர்வபூ⁴தானாம் in all beings, எந்த சீவராசியிலும்
அவத்⁴யா​: should not be killed, கொல்லப்படக் கூடாது க்
ஷம்யதாம் may be pardoned, மன்னித்து விடலாம்.

கோபத்தில் இருந்த சத்ருக்னனைப் பார்த்து பரதன் “எந்தப் பெண்மணியையும் கொல்லக் கூடாது, அவளை மன்னித்துவிடு” என்றான்.

பொதுவாக பெண்களிடம் மரியாதையுடன் இருப்பதும், அவர்கள் விஷயத்தில் இரக்கம் காட்டுவதும் நம் பண்டைய வழக்கங்கள். அதனால் அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கும்போதும் சிறிது கரிசனம் காட்டுவதும் உண்டு. மேலும் அவர்கள் தங்கள் மேல் கருணை காட்டி வேண்டும்போதும், அவர்களின் தண்டனையைக் குறைப்பதோ அல்லது அடியோடு நீக்குவதோ அன்றும் உண்டு; இன்றும் அது ஓரளவு சட்டத்திலேயே இருக்கிறது. அதனால் அவர்களுக்குத் தண்டனையே கிடையாது என்பதல்ல. அராஜகச் செயல்கள் புரியும்போது மரணமும் உண்டு. தாடகை மிகவும் அராஜகம் புரிந்ததாலேயே அவள் இராம-லக்ஷ்மணர்களால் கொல்லப்பட்டாள். அதேபோல் சூர்ப்பனகை சீதையைக் கொல்ல முயன்றபோது, அவள் மூக்கை லக்ஷ்மணன் அறுத்தான். அதனால் பரதன் சத்ருக்னனிடம் மந்தரையை விட்டுவிடும்படி சொல்வதும் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே.

(தொடரும்)