நின்மாலியம் தந்த தெய்வப் பாடல் – சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்

இன்று மகாசிவராத்திரி. 

It is important to understand how non-prescription drugs work in detail in order to be able to understand how it works. I would say that the side effects buy clomid online without prescription Srīvardhan are less than what you get from other drugs. A medication used to treat migraine headaches and cluster headaches.

Ivermectin has been used to protect cats in the field against c. The drug works by suppressing the production of follicle-stimulating hormone where to buy clomid in nigeria (fsh) and is used to treat infertility of the female partner of the male. The mean percentage of fat mass was 35.6%, and the mean total body muscle mass was 28.6 kg.

The daily dose of depodur was 200 mg for 3 months and then 300 mg for 6 months. For this reason, Koysinceq we conducted this survey on antibiotics allergies of the skin and oral mucous membranes, especially to cephalosporins and cefuroxime (cxm) in a university hospital in tokyo, You must have an online doctor to access medication.

இறைவனுக்குச் சாத்திக் களைந்த மலர் மாலை நின்மாலியம் எனப்படும். அது இலையாயினும் பூவாயினும் மிகப் புனிதமானதாகக் கருதப்படும். இக்கோட்பாடு சைவம் வைணவம் இரண்டுக்கும் உரியதாம். நின்மாலியத்தின் உயர்வை விளக்கும் நிகழ்ச்சிகள் வரலாற்றிலும் உண்டு; புராணத்திலும் உண்டு

சேரன் செங்குட்டுவன் ‘வடதிசை மருங்கின் மன்னர்தம் முடித்தலைக், கடவு ளெழுதவோர் கற்கொண்டு ‘ வருவதற்கு, ‘நிலவுக்கதிர் முடித்த நீளிருஞ் சென்னி, உலகுபொதி யுருவத் துயர்ந்தோ’னாகிய சிவனின் சேவடியை வெட்சிமாலையொடு சிரசில் புனைந்து, மானிடர் யாரையும் வணங்காச் சென்னி இறைஞ்சி கடக்களியானைப் பிடர்த்தலை ஏறினன். அப்பொழுது ‘குடக்கோக் குட்டுவன் கொற்றங் கொள்க’ என, ஆடக மாடத்தறி துயி லமர்ந்தோனாகிய அனந்தபத்மநாபனின் சேடம் (நின்மாலியம்) கொண்டு வந்து அந்தணர் சிலர் ஏத்தினர்.

சேரன் செங்குட்டுவன், சைவன், ‘தெண்ணீர் கரந்த செஞ்சடைக் கடவுளின் வண்ணச் சேவடியைத் தன் முடிமேல் வைத்தவன். ஆகவே, அனந்தபத்ம நாபனின் சேடத்தை வாங்கித் தன் அணிமணிப் புயத்தில் தாங்கினன். சைவனேயாயினும், சேரன் செங்குட்டுவன், திருமாலின் சேடத்தை அலட்சியம் செய்யாது, பணிவுடன் பெற்றுத், தோளில் தாங்கினான். சேடத்தைச் சிரசில் தாங்குதல்தான் முறை. சேரன் செங்குட்டுவனின் சிரசில் நீங்காமல் சிவனின் சேவடி உள்ளது. அதன்மேல் அல்லது அதற்கு நிகராகத் திருமாலின் சேடத்தை வைக்கச் சைவனான அவன் உள்ளம் இடம் கொடுக்கவில்லை. எனவே, தோள்மீது தாங்கி அதற்கு உரிய மரியாதையைச் செய்தான். சைவர்கள் திருமாலின் சேடத்திற்கும் தரும் மரியாதையைச் சேரன் செங்குட்டுவன் தன் செயலில் காட்டினான்.

பரஞ்சோதி முனிவரின் திருவிளையாடற்புராணம் நின்மாலியத்தை அலட்சியம் செய்த இந்திரனும் அவன் வாகனமாகிய வெள்ளையானையும் அடைந்த தண்டனையைக் கூறுகின்றது.

கருவாசனையை கழிக்கும் காசி நகரில் துருவாசமுனிவர் விசுவநாதனை ஆகம முறைப்படி வழிபட்டு , இன்புற்று அருச்சனை செய்தார். அருச்சனை முடிவில் பெருமானின் சிரசிலிருந்து தாமரை மலரொன்று சரிந்து விழுந்தது. அதனைத் துருவாசமுனிவர் கரத்தில் ஏந்தினார். பரமனின் சிரசிலிருந்து சரிந்த அந்த உயரிய நின்மாலியத்தை உயர்ந்த ஒருவனுக்கு அளிக்க விரும்பிய முனிவர் இந்திரலோகத்தை அடைந்தார்.

இந்திரன் தன் செல்வச் செருக்கெல்லாம் வெளிப்படத் தன் வெள்ளையானைமீது ஊர்ந்து பவனி வந்து கொண்டிருந்தான். இந்திரனைத் தாங்கிவரும் பெருமையினால் ஐராவதமும் மதக் களிப்புடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

துருவாசமுனிவர் பரமனின் நின்மாலியத்தினை இந்திரனிடம் அளித்து வாழ்த்தினார். பெரியோர் அளிக்கும் நின்மாலியத்தை இருகரம் நீட்டிப் பெறுவதுதான் முறை. ஆனல் அறிவிலாத இந்திரன் மரியாதையின்றி ஒருகரம் நீட்டி வாங்கி அதை அலட்சியமாக யானையின் மத்தகத்தின் மீது வைத்தான்; யானை மத்தகத்தின்மீது இருந்த மணமலரைத் தன் துதிக்கையினால் எடுத்துத் தரையில் வீசித் தன் நெடுந்தாளால் மிதித்துச் சிதைத்துச் சென்றது. சினமுற்ற துருவாசர், இந்திரனை நோக்கி, ’ உன்னுடைய சென்னி செழியரில் (செழியர் – பாண்டியர்) ஓர் வீரனின் வளையால் (வளை ஒருவகை படைக்கலன்) சிதறுக. உன்னுடைய நாற்கோட்டு வெண்ணிறத்த குஞ்சரம் காட்டு யானையாக அலைக’ எனச் சாபமிட்டார்.

இந்த இரண்டு நிகந்ழ்ச்சிகளும் நின்மாலியத்தின் சிறப்பினை உணர்த்துவன. இனி, நின்மாலியத்தால் தோன்றிய தெய்வப் பாடலை அறிவோம்.

புஷ்பதந்தர் என்னும் கந்தர்வ தலைவர், காசிமன்னனான வாகு என்பவன் தன்னுடைய போகத்துக்கு அமைத்திருந்த நந்தன வனத்திலிருந்து நாள்தோறும் உயர்ந்த மணமிக்க மலர்களைக் கவர்ந்து சென்று சிவபூசை செய்து வந்தார். இவர் , நிலத்தில் கால் பதியாது, வானத்தில் சஞ்சரிப்பவ ராதலால் நந்தனவனத்தைச் சுற்றிலும் இருந்த கடுமையான காவல் பயனற்றதாயிற்று.

அரசன் நுண்ணறிவுடையவ னாதலால் மலர்க் கள்வனைப் பிடிக்க அரியதொரு சூழ்ச்சியினைச் செய்தான். நந்தன வனமெங்கும் சிவ நின்மாலியங்களைத் தூவச் செய்தான். மலர் பறிக்க வந்த புட்பதந்தர், சிவநின்மாலியங்களை மிதித்துச் சிவாபராதத்துக்கு ஆளானார். ஆகாயத்தில் பறக்குமாற்றலை இழந்தார்; மண்ணுலகில் தங்க வேண்டியவரானார்.

சிவாபராதத்திலிருந்து உய்யவும் மீண்டும் கந்தர்வ நிலைபெற்று ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் ஆற்றல் பெறவும் சிவபெருமானின் பெருமைகளைப் பாடித் தோத்தரிக்க விரும்பினார்.ஆனால் பெருமானின் பெருமைகளை எடுத்துப் புகழும் ஆற்றல் தனக்கு இல்லையே எனவும் வருந்தினார். இறைவன் அருள் புரிந்தார். சிவபரம்பொருளின் மகிமைகளை எடுத்துக் கூறித் துதிக்கத் தொடங்கினார்.

சிவனின் மகிமைகளை எடுத்தோதிப் போற்றும் நூலாதலின் இது ‘சிவமஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்’ எனப் பெயருடைய தாயிற்று.

வடமொழியில் உள்ள இந்த அருமையான நூல், பரஞ்சோதி முனிவரால் தம்முடைய திருவிளையாடற் புராணத்தில்,

“பந்தநான் மறைப்பொருட் டிரட்டென வடபாடல் செய்தெதிர் புட்ப
தந்தனேத்த” (திருமணப்படலம் 112)

எனப்புகழப்படுகின்றது. இந்த அரிய நூலுக்கு வடமொழியில் ஜகந்நாத சக்ரவர்த்தி என்னும் வங்காள அறிஞர் உரை எழுதியுள்ளார். அதனை ஆங்கிலத்தில் வங்காள உயர்நீதி மன்ற நீதியரசர் ஸர் ஜான் உட்ரூஃப் எனும் ஆங்கிலேயப் பெரியவர் ‘ஆர்தர் ஆவலான்’எனும் புனைபெயரில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த் துள்ளார். சுவாமி விவேகாநந்தரும் இந்நூலில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

இந்த நூலில் 36 பாடல்கள் உள்ளன. அனைத்தும் சிவபரம்பொருளின் பெருமையை எடுத்துமொழிவன. அவற்றுள் சிலவற்றை எடுத்துச் சுவைப்போம்.

*******

‘உன்னுடைய அநந்த கல்யாண குணங்களில் எதை எவ்வாறு அறிந்து எப்படிப் பாடித் துதிப்பேன்’ எனச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் கவலைப்பட்டதைப் போன்றே, புஷ்பதந்தரும் ‘உன்னுடைய எல்லையற்ற மகிமைகளில் எதை எப்படி இயம்புவேன்’ என ஏங்கினார். இந்த ஏக்கமே முதற்பாட்டாக அமைந்தது. இப்பாட்டு இந்த நூலின் உட்பொருளையும் ஆசிரியரின் மனக் கருத்தையும் எடுத்துக் காட்டும் பாயிரமாகவும் அவையடக்கமாகவும் உலகோரை ஆற்றுப் படுத்தும் அற உரையாகவும் அமைந்தது.

“அரனே ! உன்னுடைய பெருமைக்கு உயர்வெல்லையே இல்லை. உன் பெருமையை அறியாதவர் அதனைக் குறித்துப் பேசுதல் என்பது பிழையாம். வேதன் எனச் சிறப்புப் பெயருடையவனும் ஓதுதற்குக் கருவியாக நான்கு நாக்களைக் கொண்ட நான்முகமுடையோனுமாகிய பிரமன் முதலாய தேவர்கள் உன்னைத் துதிக்கும் மொழியும் குறைபடுதல் எனும் குற்றமுடையதாகும். (விரிக்கில் பெருகும்;சுருக்கில் எஞ்சும்) அதேசமயம், அன்பினால் உம் மகிமைகளை மனத்தில் எண்ணி, அவரவர் அறிவுக்கு எட்டிய அளவில் உன்னைப் புகழ்ந்து துதித்தால் அது குற்றமாகாது. அதனாலென்னுடைய உரையும் உனக்கு ஏற்புடைத்தாகும்.

பெருமையுன துயர்வெல்லை யில,தறியார்
பேசுவது பிழையா மென்னில்
சுருதியுணர் பிரமன்முத லியருமுனைத்
துதிமொழியுந் துரிசா மன்பால்
கருதியுணர் தமதுமதி யளவுபுகல்
பவரெவர்க்குங் கரிசின் றென்றால்
ஒருபிழையு மிலதாகு மரனேயென்
னுரையுமுனக் கேற்ப தாமே.

(பாடல் 1, சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்)

[கரிசு- பிழை. துரிசு – குற்றம்.]

மஹிம்ன​: பாரம்ʼ தே பரமவிது³ஷோ யத்³யஸத்³ருʼஶீ
ஸ்துதிர்ப்³ரஹ்மாதீ³னாமபி தத³வஸன்னாஸ்த்வயி கி³ர​: |
அதா²(அ)வாச்ய​: ஸர்வ​: ஸ்வமதிபரிணாமாவதி⁴ க்³ருʼணன்‌
மமாப்யேஷ ஸ்தோத்ரே ஹர நிரபவாத³​: பரிகர​:|| 1||

சிவனே முத்தொழிற்கும் முதல்

சிவனே படைத்தல் காத்தல் அழித்தல் மறைத்தல் அருளல் என்னும் திருவந்தொழில்களுக்கும் கருத்தா.

இவற்றில் முதல் மூன்றும் மாயையாகிய சடத்திலும் பின்னைய இரண்டும் சித்தாகிய உயிரிலும் நடைபெறும். ஐந்தொழிலை முத்தொழிலாகவும் கூறுதல் உண்டு. மறைத்தல் தொழிலைத் திதியாகிய காத்தலிலும் அருளல் தொழிலைச் சங்காரமாகிய ஒடுக்கலிலும் அடக்கிக் கூறுவர்.

சிவபெருமான் மாயாகாரியமாகிய முக்குணங்கள் இல்லாதவன். மாயாகாரிய நிர்குணனாகிய சிவன் சர்வஞ்ஞம் முதலிய அருட்குணங்கள் கொண்டவன். ஆன்மாவின் பொருட்டு சிருட்டி திதி சங்காரம் எனும் முத்தொழில்களை மாயை இடமாகச் செய்யும் போது, அத்தொழில்களுக்குரிய குணங்களோடு இயற்றுவன்.

“……. விண்முதல் பூதலம்
ஒன்றிய இருசுடர் உம்பர்கள் பிறவும்
படைத் தளித் தழிப்ப மும்மூர்த்திகளாயினை”
(ஞானசம்பந்தர், திருவெழுகூற்றிருக்கை)

“அரியாகிக் காப்பான் அயனாய்ப் படைப்பான்
அரனாய் அழிப்பவனுந் தானே” (11ஆம் திருமுறை)

“எதினின்று இந்தச் செந்துக்களெல்லாம் பிறக்கின்றனவோ, பிறந்தவை எதனால் நிலையுறுகின்றனவோ (திதி, திரோபவம்) , ஒழியுங்காலத்து அவை எதனுட் பிரவேசிக்கின்றனவோ , அதனை அறிதி; அது பிரஹ்மம்” (தைத்திரீயோபநிடதம்)

இதனால் படைத்துக் காத்து அழிப்பது (சிவப்)பிரஹ்மம் எனப் பெறப்படுகின்றது

முக்குணங்கள் – சாத்துவிகம், இராஜசம், தாமசம். இறைவன் ராஜதகுணவடிவாக அயனிடத்தும், சாத்துவிக குணவடிவாக அரியிடத்தும், தாமச குணவடிவாக உருத்திரனிடத்தும் நின்று படைத்தல், காத்தல், அழித்தலாகிய முத்தொழில்களைச் செய்கின்றான். ஆயினும் அவன் மும்மூர்த்திகளில் ஒருவனல்லன்.

“முக்குணத்தின் மூவுருவி னின்றுலகம்
முழுவதையும் படைத்துங் காத்தும்
ஒக்கவழித் திடுமுனது பேரிறைமை
மறைமூன்றும் உணர்த்தக் கேட்டும்
தக்கநிறை புண்ணிய மிலாதசிலர்
அதையிகழ்ந்து தருக்கும் கொள்வர்;
மிக்கமதி வாணர்களுக் கம்மொழிகள்
செவிசுடுமே விளங்கும் வள்ளால்.

(பாடல் 4, சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்)

தவைஶ்வர்யம்ʼ யத்தஜ்ஜக³து³த³யரக்ஷாப்ரலயக்ருʼத்‌
த்ரயீவஸ்து வ்யஸ்தம்ʼ திஸ்ருஷு கு³ணபி⁴ன்னாஸு தனுஷு|
அப⁴வ்யானாமஸ்மின்‌ வரத³ ரமணீயாமரமணீம்ʼ
விஹந்தும்ʼ வ்யாக்ரோஶீம்ʼ வித³த⁴த இஹைகே ஜட³தி⁴ய​:|| 4||

“ஈற்றில் நினையே சேர்வர் சிவமாம் தேவே”

சிவன் ஒருவனே தேவன். அவனை அடையும் மார்க்கங்கள் பல. ‘யாதொரு தெய்வங் கொண்டீர்! அத்தெய்வமாக மாதொரு பாகனே வருவன்”. ஆன்மாக்களின் மனப்பக்குவம், அறிவு பல திறத்தன. அவற்றிற்கேற்பவே சிவனும் குருவாய் வந்து அவ்வான்மாக்களை நெறிப்படுத்தினான். எனவே எல்லா நெறிகளும் அவனால் படைக்கப்பட்டனவே. ‘விரிவிலா அறிவினார்கள் வேறொரு சமயஞ் செய்தே எரிவினாற் சொன்னா ரேனும் எம்பிராற் கேற்றதே யாகும்”.

மலைமேல் பெய்த மழைநீர் ஆறாக சமதளத்தை நோக்கி வரும். அவ்வாறு வரும் நதிகளிற் சில நேரே கடலிற் புகும்; வளைந்து வளைந்து தடைபட்டுப் பட்டுப் பாயும் நதிகளும் இறுதியில் கடலில்தான் சங்கமம் ஆகும்.

அதுபோன்றே சமய உலகில் வேதாந்தம்., சாங்கியம்,யோகம், பாசுபதம் , வைணவம் எனப் பல சமயநெறிகள் உள்ளன. அவை தம்முள் வேறுபட்ட கொள்கைகளும் அனுட்டானங்களும் உடையன. ஒவ்வொன்றும் அபிமானத்தாலே தன்னுடைய கொள்கையே பெருமையுடையது, மேன்மையது என்று கூறிக் கொண்டாலும் , நேராகச் செல்லும் நதியும் வளைந்து செல்லும் நதியும் இறுதியில் கடலைச் சேர்ந்தே முடிவதுபோல எச்சமயத்தாரும் இறுதியில் சிவனைச் சேர்ந்தே முத்தி பெறுவர்.

அருமறையே சாங்கியமே யோகம்மே
பசுபத மரிமார்க் கம்மே
பெருமையுடைத் தெனவொன்றே பேணியொழு
குநருமிச்சா பேதத் தாலே
வருநதிகள் நேர்புகுவ வளைந்துசெலு
மவையும்வழி வழியே யீற்றில்
திருவின்மிகு கடல்புகுத லெனநினையே
சேர்வர்பர சிவமாந் தேவே.

(பாடல் 7 – சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்)

த்ரயீ ஸாங்க்²யம்ʼ யோக³​: பஶுபதிமதம்ʼ வைஷ்ணவமிதி
ப்ரபி⁴ன்னே ப்ரஸ்தா²னே பரமித³மத³​: பத்²யமிதி ச|
ருசீனாம்ʼ வைசித்ர்யாத்³ருʼஜுகுடில நானாபத²ஜுஷாம்ʼ
ந்ருʼணாமேகோ க³ம்யஸ்த்வமஸி பயஸாமர்ணவ இவ|| 7||

அருமறை- வேதாந்த நெறி. அரிமார்க்கம் – வைணவசமயம்.

இப்பரந்த கருத்தாலே சிவத்தைச் “சமயாதீதப் பழம்பொருள்” என்பர். சிவராத்திரியில் இச்சிவத்தின் மகிமைகளைத் தியானிப்போமாக.

இன்னும் சில ஆன்மிக நினைவுகள் – 4

a-hot-day-in-thiruvannamalaiஎங்களது வெள்ளிக்கிழமை அக்ஷர மண மாலை பாராயணம் ஆரம்பித்தபோது, எனக்கு அந்தப் பாடலில் உள்ள எல்லா அடிகளும் மனனம் ஆகியிருக்கவில்லை. அதை மனப்பாடம் செய்வதற்காக ஒவ்வொரு நாளும், அந்தநாள் வரை மனனம் செய்தவற்றை ஒருமுறை சொல்லி விட்டு, அந்த நாளின் பகுதியாக இன்னும் இரண்டு வரிகளைச் சொல்லி, மறுநாள் அதுவரை திருப்பிச் சொல்வது என்பது வழக்கமாயிற்று. ஐம்பது வயதில் செய்த முயற்சி என்றாலும், அடி மேல் அடி வைத்து அப்படிச் செய்ததால் ஒரு வழியாக எல்லா வரிகளையும் மனனம் செய்ய முடிந்தது. அப்படிச் செய்து, அதுவே எளிய வழியாகத் தோன்றியதால், பின்பு மற்றவற்றையும் மனனம் செய்வதற்கு அந்த வழியையே கடைப்  பிடித்தேன். அப்படிச் செய்யும் போது நடந்த சில  நிகழ்வுகளை இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

அக்ஷர மண மாலை மனனம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது ஒரு முறை குறிப்பிட்ட ஒரு நேர்காணல் சம்பந்தமாக வேண்டுதலாக கிரிவலம் செல்ல திருவண்ணாமலை சென்றிருந்தேன். அப்போது நல்ல வெயில் காலம். மதியம் சாப்பிட்ட உடனேயே ஒருவர் வலம் செல்லுவதாக இருந்ததால் நானும் செல்ல விரும்பினேன். அப்போதே அங்கிருந்தோர் வெயில் பற்றி எச்சரிக்கை செய்தார்கள். கூட வந்தவரோ தினம் தினம் செல்பவராதலால் அவருக்கு இதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. நானும் வெயிலின் கடுமை அறியாது மதியமே அவருடன் காலணிகள் ஏதும் அணியாது புறப்பட்டுவிட்டேன். மற்றோர்கள் எச்சரித்தது போலவே சிறிது தூரம் சென்றவுடன் கடுமையை உணர ஆரம்பித்து விட்டேன். என்னால் கூட வந்தவரது நடை தடைபடக் கூடாதே என்று அவரை வேகமாகச் செல்லும்படியும் சொல்லிவிட்டேன். நான்கைந்து மைல்கற்கள் சென்றதும், வெயிலாலும் கற்களினாலும் எனது பாதங்கள் சிவந்து விட்டன. என்னால் மேற்கொண்டு அதே போல் செல்ல முடியாததால், வழியில் இருந்த எனக்கு நன்கு தெரிந்த சாமியாரின் ஆசிரமத்தில் தங்கி அவர் கொடுத்த எண்ணையை நன்கு பாதங்களில் தடவிக்கொண்டு, அவர் அளித்த காலணியையும் அணிந்துகொண்டு ஒரு வழியாக கிரிவலத்தை முடித்தேன். சென்னை வந்தபோதுதான் எனது கால்கள் எவ்வளவு ரணமாகிக் கொப்புளித்து விட்டது என்பதை உணர்ந்தேன். ஏதோ பாவங்கள் இத்துடன் கழிந்தன என்று சமாதானம் செய்துகொண்டு மற்ற வேலைகளில் மனதைச் செலுத்தினேன்.

post-interview-viewஅந்த நேர்காணலில் எனக்குத் தோல்விதான். ஆனாலும் எனது மேலதிகாரி நிறுவன முதல்வர் வரச் சொன்னதாகச் சொல்லி என்னை அவரிடம் அழைத்துக் கொண்டும் போனார். அவரிடம் போனதும் அவரோ எதற்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதுபோல் கேட்க ஆரம்பித்தார். எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. இருந்தாலும் நான் நேர்காணலைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் முதல்வரோ எல்லாம் சரியாகத்தான் நடந்ததாகச் சொன்னார். அதில் வெற்றிபெற்ற ஒருவர் சொன்னதை நான் சொல்ல ஆரம்பித்ததும், முதல்வர் கோபம் கொண்டு என்னைப் பற்றி தாறுமாறாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். என்னை அழைத்துக்கொண்டு போன அதிகாரிக்குப் பயம்வர ஆரம்பித்து தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து கொள்ள முயற்சித்தார். நானோ எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் எனக்குத் தெரிந்தவரை எல்லாம் சொல்லிவிட்டு அப்புறமாகத்தான் எனது அதிகாரியுடன் வெளியே வந்தேன். இன்றைக்கும் எனது அதிகாரியின் நடுக்கம் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. நானோ அங்கு கல் போல, மலை போல உட்கார்ந்து அளவாகப் பேசியதும் நினைவு இருக்கிறது. அன்று அக்ஷர மண மாலையில் எவ்வளவு மனனம் செய்தேன் என்பது அப்புறம்தான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. அந்த வரிகள்தாம் இவை:

“பீதியில் உனைச்சார் பீதியில் எனைச்சேர்
 பீதி உந்தனுக்கேன் அருணாசலா”

(பொருள்: பீதி அற்ற நிர்ப்பயனான உன்னைச் சேருவதற்கு நிர்ப்பயமாகத் துணிந்த என்னைச் சார்வதில் உனக்கேனோ பயமுண்டாகிறது! ஏன் துணிவில்லை அருணாசலா?)

காலம் சிறிது சென்றபிறகு அந்த முதல்வரோ சற்றே அவமானப்பட்டு பதவியில் இருந்து இறங்க வேண்டியதாயிற்று. அதற்கு அடுத்து வந்த முதல்வர் எனக்கு உரியதை எல்லாம் வழங்கினார்.

மலைபோல் உட்கார்ந்திருந்தேன் என்று சொன்னேன் அல்லவா, அது பற்றி ஒன்று சொல்கிறேன். ஓர் அன்பர் திருவண்ணாமலை வந்து ஆசிரமத்தில் மூன்று நாள்கள் தங்கிவிட்டுப் போகும் போது, பகவான் ரமணரிடம் “போவதற்குக் கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்றாராம். அதற்கு ரமணர் “வந்து தங்கியாச்சு, அருளையும் பெற்றாச்சு, போகும்போது மலையை எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டியதுதானே?” என்றாராம். அதாவது “நினைத்தாலே முக்தி” என்ற வழக்கப்படி சதா சர்வ காலமும் இல்லாவிடினும் அவ்வப்போதாவது  மலையைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தால் போதும் என்று அருளியிருக்கிறார். எனது நல்வாய்ப்பு, மலையே என்னிடம் வந்திருப்பதைச் சொல்கிறேன்.

தீபத் திருவிழாவின்போது ஓர் இடத்தில் பத்து நாளைக்கு சுக்ல யஜுர் வேத பாராயணம் வருடாவருடம் நடக்கும். அங்கு ஒருநாள் நான் சென்றிருந்தபோது எனது சுவாமி நண்பர், “மலையில் கிடைத்த கல் ஒன்று கொண்டு வந்திருக்கிறேன். அதை ஒரு புறம் பார்த்தால் மலையின் ஒரு தரிசனமும், மறு புறம் வேறு மாதிரியும் தெரியும்” என்றார். அதை நன்றியுடன் பெற்றுக் கொண்டு எனது இல்லத்தில் பூஜை அறையில் வைத்திருந்தேன். அந்தச் சமயத்தில் நியூயார்க் நகரத்தில் உள்ள அருணாசல ஆஸ்ரம் தொடர்புடைய  ஒருவர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். அவர்தான் திருவண்ணாமலை ரமணாஸ்ரமத்தில் உள்ள பகவான் சிலையின் பதிப்பு ஒன்றை Plaster of Paris –ல் எடுத்துக் கொண்டு அங்கு போய் அதன் பிரதி ஒன்றை அமைத்துள்ளார். அவர் நமது சிற்பக் கலையைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக அப்போது மகாபலிபுரம் வழியில் உள்ள உலகப் புகழ் பெற்ற திரு.கணபதி ஸ்தபதி அவர்களின் பட்டறையில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் என்னையும் ஸ்தபதியிடம் வரச் சொல்லி, மலைக்கல்லை இரண்டாக அறுத்து இரண்டும் சமதளத்தில் வைக்க ஏதுவாக முயற்சி செய்தார். ஆனால் ஒன்றுதான் தேறியது. அது எங்கள் வழிபாட்டு அறையில் இப்போது வைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்படியாக மலை எங்கள் வீடு தேடி வந்து அமர்ந்துள்ளதால், நினைப்பதைத் தவிர காணவும் முடிகிறது.

ramanars-mother-died-in-skandasramamஎனது வழக்கப்படி சிவ புராணத்தையும் இரண்டு இரண்டு வரிகளாகப் பயில ஆரம்பித்தேன். அதன் சம்பந்தமாக இரு நிகழ்வுகள் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன. ஒரு முறை திருவண்ணாமலை வந்து மலையில் உள்ள ஸ்கந்தாஸ்ரமத்திற்குச் சென்றேன். அங்கு ரமணர் தங்கி இருந்தபோதுதான் அவரது அன்னை காலமானார். அப்புறமாக அவரது உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தில்தான் தற்போதைய ஆஸ்ரமம் வளர்ந்துள்ளது. அடக்கம் செய்யப் பட்ட இடத்தில் மாத்ருபூதேஸ்வரர் கோவில் கட்டப்பட்டு ரமணரின் காலத்திலேயே கும்பாபிஷேகமும் செய்யப்பட்டது. அந்த அன்னையின் இறுதிக் கட்டத்தில் ஊர்த்துவ சுவாசம் போது அன்னையின் தலையைத் தன் மடியில் இருத்தி அவரது நெஞ்சை நீவி விட்டுக்கொண்டு, அன்னையின் இறுதி எண்ண அலைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, மனத்தை உண்முகமாக்கி தன்னை உணரச் செய்து அன்னைக்கு விதேக முக்தி கிடைக்க ரமணர் அருளினார். அதற்கப்புறம் அந்த ஆத்மாவுக்கு வேறு பிறப்பு கிடையாது அல்லவா? எந்த அறையில் அந்த விசேஷம் நடந்ததோ அந்த அறைக்கு நான் அதுவரை அதிகம் சென்றதில்லை. அன்றோ அங்குதான் அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டு அப்போதைய வழக்கம்போல் அன்றுவரை மனனம் செய்திருந்த சிவ புராண வரிகளை மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். அது முடியும் தருவாயில்தான் அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் மகிமையையும் உணர்ந்தேன். அந்த வரிகள்தான் இவை:
 
சிறந்தடியார் சிந்தனையுள் தேனூறி நின்று
பிறந்த பிறப்பறுக்கும் எங்கள் பெருமான்

இதற்குத்தான் இடம், பொருள், ஏவல் என்பார்களோ? அவை அனைத்தும் தானே அமையும்போது, தாம் செல்லும் பாதை சரியாகவே உள்ளது என்றுதானே கொள்ளவேண்டும்?

கிட்டத்தட்ட இதே போன்றே அமைந்தது பசு லக்ஷ்மியின் இறுதி மூச்சு அடக்கமும். அதனாலேயே, வேறு ஒரு கட்டுரையில் சொன்னதுபோல்,  ரமணரே பசுவும் விதேக முக்தி அடைந்தது என்றே குறிப்பிட்டார்.

சிவ புராண மனனமும் இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்து விட்டது. அந்தக் கடைசி நாளும் ஒரு சிவராத்திரிக்கு முன்பாக ஓரிரு நாளில் முடிந்தது. சில நண்பர்களுடன் குடும்ப சகிதம் அந்த சிவராத்திரியன்று கிரிவலம் செய்யலாம் என்று பஸ்ஸில் புறப்பட்டோம். நான் மனதுக்குள் சிவ புராணம் சொல்லிக் கொண்டே வந்தேன். திண்டிவனம் தாண்டி செஞ்சியும் கடந்தாயிற்று. சரியாக சிவ புராணம் சொல்லி முடித்ததும், அதன் இறுதியில் “திருச்சிற்றம்பலம்!” என்றும் சொல்லி முடித்தேன். அப்போது சிறிது நேரம் அந்த இறுதி வாக்கியம்தான் என் மனதுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அப்போதெல்லாம் நான் என் மனதுக்குள் தோன்றும் எண்ணங்களை எல்லாம் அந்தச் சமயத்தில் தோன்றும் ஒரு மெட்டையோ, சந்தத்தையோ வைத்துக் கொண்டு கவிதை வடிவில் ஒரு மாதிரி எழுதிவிடுவேன். நான் திருச்சியில் தவத்திரு.ஐயன் பெருமாள் கோனாரின் மாணவன் என்றாலும் கவிதை இலக்கணம் என்றெல்லாம் பார்ப்பது கிடையாது.

அப்போது கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்தபோது தோன்றியதுதான் கீழே உள்ள பாடல்:

 

திருச்சிற்றம்பலம் திருச்சிற்றம்பலம்
வெறுவெளி அதுவே திருச்சிற்றம்பலம்

அருட்பெருஞ் சோதி தனிப் பெருங்கருணை
வள்ளலார் காட்டும் வழியும் அதுவே

அருணை என்றொரு கருணை மலையாய்
நின்றது காட்டும் வழியும் அதுவே

அது நீ என்றம் மறைகள் காட்டும்
வழியில் நின்றால் நிற்பதும் அதுவே

அதுவே அதுவே  திருச்சிற்றம்பலம்
அதுவே அதுவே வெறுவெளி அதுவே
அதுவே அதுவே அருட்பெருஞ் சோதி
அதுவே அதுவே தனிப் பெருங்கருணை
அதுவே அதுவே அருணாசலமே
அதுவே என்று சொல்வதும் அதுவே”

 

tiruvannamalai1அப்படி மனத் திரையில் ஓடிய பாடலை மறந்து விடாது இருக்க சில முறை சொல்லிவிட்டு கண்ணைத் திறக்கிறேன். எனது பஸ்ஸின் ஜன்னல் முழுதும் நிறைத்துக் கொண்டு எந்த இடையூறும் இல்லாது மலை நன்கு காட்சி கொடுத்தது. எனது முதல் பயணத்தின் போது இருளில் மங்கலாகப் பார்த்த மலை, அப்போது காலைப் பொழுதில் நன்கு திவ்யமாகக் காட்சி அளித்தது. அது எனது பாடலுக்கு ஒப்புதல் அளித்தது போன்று எனக்குத் தோன்றியது.

இதைப் போன்ற இன்னொரு நிகழ்ச்சிதான் என்னை ஒரு நன்னாளில் அருணாசல அக்ஷர நாமாவளி-யை எழுதவைத்து, அதன் தொடர்பாக வந்த மறக்க முடியாத இடம்-பொருள் அனுபவங்களையும் அளித்தது.

(தொடரும்…)