டார்கெட் இந்தியா: பிரிவினைவாத அபாயங்கள்

இந்தக் கட்டுரை கீழ்க்கண்ட நூலைக் குறித்த அறிமுகம் அல்ல, நூலை முன்வைத்து சில குறிப்புகள்.

I learned that the most important part of being a doctor is not to take your practice to another country, but to be a part of a country and learn the language of that country, to understand the people and the culture, to be able to understand their habits. It is prescribed to men who want to improve their sexual function and to men who wish to delay or prevent their sexual activity benadryl dry cough syrup cost during their period. A lot of pharmacies are available that give your goods for sale and in return - an invoice.

It was a very pleasant day, but a lot of people would be interested in this article nolvadex online. Side Rizhao buy prednisolone 5mg effects of this drug may include: nausea, constipation, blurred vision, dry mouth, drowsiness, dizziness, fatigue, and confusion. It can also cause breast and uterine cancer, endometrial cancer, uterine fibroids, and ovarian cancer.

It is unlikely to interact with other medications that you take. The best part of this medicine is Chumphon cytotec price in lagos that it can be used for the treatment of any disease. Amoxicillin is also commonly prescribed along with other antibiotics such as penicillin or cephalexin to treat bacterial infections.

வடகிழக்கு ஆயுதப் போராளிகளுடன் ஒரு ரகசிய சந்திப்பு
மூலம்: ராண்தவூ வித் ரிபல்ஸ் -: ராஜீவ் பட்டாச்சார்யா
தமிழில்: வெற்றி வேல் 
கிழக்கு பதிப்பக வெளியீடு.

அஸ்ஸாம், நாகாலாந்து உள்ளிட்ட வடகிழக்குப் பிரிவினைவாதங்களின் தேவையற்ற எழுச்சியையும் தவிர்க்கமுடியாத வீழ்ச்சியையும் விவரிக்கும் புத்தகம். ராஜீவ் பட்டாச்சார்யா எழுதிய இந்தப் புத்தகம் நமக்கு இரண்டு வகையில் மிகவும் முக்கியமானது.

முதலாவதாக, இந்திய ஒட்டு மொத்த அடையாளத்தில் இருந்து சற்று விலகிய தனி அடையாளத்தை முன்னெடுக்கக் குறைந்தபட்ச நியாயமும் (அது ஒருவகையில் இந்தியாவின் அனைத்து மொழி வழி மாநிலங்களுக்குமே உண்டு) அதிகபட்ச வசதி வாய்ப்பும் (சீனாவுக்கும், கிழக்கு பாகிஸ்தானுக்கும் அருகில் இருப்பதாலும், கிறிஸ்தவப் பெரும்பான்மை பெற்றிருப்பதாலும், கொடு வனாந்தரமாக இருப்பதாலும்) கொண்ட வட கிழக்குப் பகுதி தனது தனித்தன்மையை வன்முறைப் பிரிவினை என்ற அளவுக்குக் கொண்டு சென்றதால் அந்த முயற்சியில் எப்படிப் பரிதாபகரமாகத் தோற்றுவிட்டிருக்கிறது என்பதை இந்தப் புத்தகம் தெளிவாக விவரிக்கிறது; தமிழக நிலப்பரப்பில் வசிப்பவர்களை, மொழியைவிட வலுவாக ஒன்றுபடுத்தியிருக்கும், இந்து மற்றும் இந்திய அம்சங்களை எதிர்க்க எந்தவொரு நியாயமான காரணமும் வசதி வாய்ப்பும் இல்லாத நிலையிலும் தனியாகப் பிரிந்தே தீரவேண்டும் என்ற கூக்குரல்களால் சூழப்பட்டுவரும் நமக்கு வடகிழக்கின் அந்தப் போராட்டத்தின் வீழ்ச்சி பற்றிய வரலாறு ஒரு நல்ல பாடம்.

இரண்டாவதாக, குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளில் மேஜைகள் மேலே கவிழ்ந்து படுத்துக்கொண்டு புலனாய்வுக் கதைகளும், அரசியல் ஆருடங்களும் எழுதித் தள்ளும் பத்திரிகைகளையும் நிருபர்களையும் பார்த்துப் பார்த்து பயந்துபோயிருக்கிறோம் நாம். இந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துச் செய்திருக்கும் பயணம் ஊடகச் செயல்பாடுகளுக்கு ஓர் நல்ல முன்னுதாரணம். இந்தியாவின் மிக மிகப் பயங்கரமான, வலைவீசித் தேடப்படும் பிரிவினைவாத இயக்க தலைவர்களின் கிடைத்தற்கரிய பேட்டிக்காக கிழக்கு நாகாலாந்தின் அழகிய, அபாயகரமான அத்துவானக்காட்டுக்குள் சுமார் 110 நாட்கள் 800 கி.மீ (அதில் பெரும் பகுதி நடந்தே) பயணம் செய்திருக்கும் ராஜீவ் பட்டாச்சார்யா இந்திய ஊடக உலகில் மாபெரும் சாதனையொன்றை நிகழ்த்திக்காட்டியிருக்கிறார்.

உல்ஃபாவின் ராணுவத் தலைவர் பரேஷ் பரூவா, கிழக்கு நாகாலாந்து விடுதலை இயக்கத்தின் தலைவர் காப்லாங் இருவருடைய விரிவான பேட்டி… இவை இரண்டுக்காகத்தான் இந்தப் புத்தகம்.


நம் சைமன் செபாஸ்டியன் போலவோ வைகோ போலவோ ஊருக்குள் உலவ அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தால், இந்த வடகிழக்குத் தலைவர்கள் டிப்ளமேட்டிக் என்ற போர்வையில் பொத்தாம் பொதுவாக வழங்கியிருக்கும் இந்தப் பேட்டிகளை பத்திரிகைகள் பெட்டிச் செய்தியாகக் கூட வெளியிட்டிருக்காது. செய்தி சேனல்கள் நள்ளிரவு 12 மணிக்குப் பிந்தைய ஸ்லாட்டில் கூட ஒளிபரப்பியிருக்காது. ஆனால், பச்சிளம் பள்ளிக் குழந்தைகளை சுதந்தர தின நாளில் கொன்று குவிப்பதில் ஆரம்பித்து பல பிரிவுகளாகப் பிரிந்து இந்திய ராணுவத்தைவிட அதிக எண்ணிக்கையிலானவர்களைத் தமக்குள்ளாகவே சுட்டுக் கொன்றும் மரண தண்டனை கொடுத்தும் காட்டாட்சி நடத்திவந்ததால் ஊருக்குள் நுழைய முடியாமல் உலகமே தேடும் குற்றவாளிகளாக ஆகியிருந்தனர். அதனால் இந்தப் பேட்டிகள் அரிதினும் அரிதான அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக ஆகி ஒரு புத்தகமாகவும் ஆகிவிட்டிருக்கின்றன.

கூடவே அஸ்ஸாம், நாகாலாந்து, மணிப்பூரி என அனைத்து வட கிழக்குப் பிரிவினைவாத இயக்கங்களும் ம.ந.கூ. போல் கூட்டணி அமைத்ததாகவும், ஆயுதங்கள் வெகுவாகக் குவிந்துவிட்டதாகவும், மியன்மர் ராணுவ அரசு, பாக், சீன சர்வாதிகார அரசுகள் எல்லாம் வட கிழக்குப் பிரிவினைக்கு ஆதரவாக வந்து நின்றுவிட்டதாகவும் பொய்யான தகவல்களை முன்வைக்க விரும்பியவர்கள் அதற்காக மிகவும் சிரமப்பட்டு பெரிய காரியம் செய்திருக்கிறார்கள். அதன் விளைவே இந்தப் புத்தகம். அமெரிக்காவின் திருவிளையாடலின் அங்கமாக சீன-இந்திய சண்டை 2012—–/2013 வாக்கில் மூளும் என்றும் 1962-போல் தவறு செய்யாமல் இந்த முறை சீனாவுக்கு அஸ்ஸாமியர்கள் உதவினால் அஸ்ஸாமின் விடுதலைக்கு சீனா உதவும் என்றும் உல்ஃபா தலைமை நம்பவும் செய்திருக்கிறது. 2012 வாக்கில் முன்னெடுக்கப்பட்டதாக இந்தப் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்ட அந்தக் கூட்டிணைவு கோடைக் காற்றில் கலைந்து சென்ற வெண் பஞ்சு மேகக்கூட்டமாக இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது (மோதியின் அரசு அமைந்த பிறகு சீனாவும் வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டுவிட்டிருக்கிறது).

இந்தியா வலைவீசித் தேடும் பிரிவினைவாத இயக்கங்களின் தலைவர்களான இவர்கள் கிழக்கு நாகாலாந்து காடுகளில் மறைந்து திரியும் கிழவர்கள்… (இப்போது காப்லாங் உயிருடன் இல்லை. அவருடைய இடத்துக்கு மேற்கு நாகாலாந்தில் இருந்து ஒருவரைத் தலைவராக நியமித்ததைத் தொடர்ந்து அந்த இயக்கத்துக்குள்ளும் விரிசல் விழுந்துவிட்டிருக்கிறது). இந்திய அரசியல்வாதிகள், ஊடகங்கள், பண முதலைகள் எனப் பலருடனும் ரகசிய உயர் மட்டத் தொடர்புகளை உடையவர்கள் என்றாலும் உரிமை உமிழ் நீரைப் பிரிவினை விஷமாக்கிக் கொண்டதால் மறைந்து வாழ விதிக்கப்பட்ட நாகங்கள்.

பிரிட்டிஷ் வல்லாதிக்க சக்திகள் இந்தியாவை காலனியாக்கிச் சுரண்டி அழித்ததுபோல் இந்திய வல்லாதிக்க சக்திகள் (?!) வடகிழக்கு மாநிலங்களை அடக்கிச் சுரண்டுவதாக உலக வல்லாதிக்க சக்திகளின் ராஜ குருக்களான பாஸ்டர்(ட்)கள், அமெரிக்க ஐரோப்பிய எலும்புத் துண்டுகளுக்காக இந்தியாவைப் பார்த்து குரைப்பதையே உயிர் பணியாகக் கொண்ட பாக் இஸ்லாமிய சக்திகள், ”ஜனநாயகம், சுதந்தரம் என்றால் என்ன’ என்று கேட்கும் மாவோயிஸ சக்திகள், அவர்களுடைய இந்தியக் கையாள்களான இடதுசாரி சக்திகள் ஆகியோரின் மந்திர மகுடிகளுக்கு மயங்கிக் காடுகளில் ஊர்ந்து திரியும் விஷ ஜந்துகள்.

வட கிழக்கு மாநிலங்கள் மைய இந்திய/-இந்து ராஜ்ஜியத்திலிருந்து விலகி நிற்கக்கூடியவையே. வடகிழக்கில் வசிக்கும் மங்களாய்ட் இனத்தினர் சிந்து சரஸ்வதி மற்றும் கங்கை நதி தீர மக்கள் திரளில் இருந்து மாறுபட்டவர்கள். அவர்களுடைய பாரம்பரியத்தில் ராமாயண மகாபாரதத்துக்குப் பெரிய இடம் எதுவும் இல்லை. கயிலையின் காலடியில் இருந்தும் சைவ வழிபாடும் பெரிதாக இல்லை என்பதுபோன்ற வாதங்களினடிப்படையிலும் பிரிட்டிஷார் வட கிழக்கு மாநிலப் பிரதிநிதிகளைக் கேட்காமலேயே அந்தப் பகுதியை இந்தியாவுடன் சேர்த்துவிட்டார்கள் என்று சொல்லியும் வட கிழக்கு தனியாகப் பிரிய நூறு சதவிகித நியாயம் இருப்பதாக மேற்கத்திய மேதைகளாலும் அவர்களுடைய க்ளோன்களாலும் சொல்லப்படுகிறது. அப்படிப் பார்த்தால் வலுவான கலாசார ஒற்றுமை, பண்பாடுப் பிணைப்பு, அனைத்து மன்னர்களிடையேயும் கொடுக்க வாங்கல் (மஹாபாரதப் போரில் கௌரவ பாண்டவ சேனைகளுக்கு விருந்து படைத்தது நம் தமிழக மன்னன்) இருந்தபோதிலும் இந்தியா ஏராளமான சமஸ்தானங்களாலும் பஞ்சாயத்துகளாலும் நிறைந்த தன்னிறைவு பெற்ற தன்னாட்சி அமைப்புகளின் தொகுப்பு என்பதே உண்மை. அந்த வகையில் தமிழகமேகூட ஒற்றை மன்னரின் கீழ் ஒருபோதும் இருந்தது கிடையாது. ஜாதி சமூகங்களாகப் பிரிந்தே கிடந்தது. அதையும் பிரிடிட்ஷார்தான் ஒன்றிணைத்தார்கள் என்று அசட்டுத்தனமாகப் பேச முடியும்.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், வடா அது பனிபடு நெடுவரை… என குமரி முதல் இமயம் வரை என இந்தியாவின் எல்லையை முதன் முதலில் வகுத்துச் சொன்ன தமிழகமே கூட இந்தியாவில் இருந்து மாறுபட்டது என்று முழங்கும் அறிவீனத்தைவிட வட கிழக்கின் தனித்தன்மை வாதம் கொஞ்சம்போல அறிவார்ந்ததுதான். ஆனால், வட கிழக்கு மாநிலங்கள் இந்தியாவின் ஓர் அங்கமே என்பதற்கு அங்கு நிலவும் இந்து மதத்தின் ஆரம்ப கட்ட வடிவமான இயற்கை வழிபாடும், கயிலையின் இப்பக்கம் அமைந்திருக்கும் நிலவியலுமே முக்கியமான காரணங்கள். அதோடு, பிரிட்டிஷாரை விரட்டியடித்த பிறகு அந்த ஏழு சகோதரிகளும் இந்தியத் தாயின் பிற குழந்தைகளுடன் இணைந்து வாழவே முடிவெடுத்துவிட்டிருக்கிறார்கள். வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்ற சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் உருவான தேசியத்தில் வேற்றுமைகள் இருப்பதென்பது முழுக்க முழுக்க இயல்பே. அந்தத் தனித்தன்மைகளை இணைக்கும் சரடுகளே இந்து/இந்திய கலாசாரங்கள். வடகிழக்கில் பசுவைப் புனிதமாகக் கருதுவதில்லை என்று ஒரு வாதம் முன்வைக்கப்படுவதுண்டு. இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் வாழும் கடைநிலை சாதியினரில் கூட பெரும்பாலானவர்கள் அவ்வகையிலானவர்களே… இந்து மதத்தின் வேர் போன்ற அவர்களின் குலத்தில் பிறந்த மாமேதை உருவாக்கியதுதான் இந்திய அரசியல் சாசனமே. எனவே அதைச் சொல்லி வடகிழக்கைப் பிரிப்பது அறிவீனமே. சூரிய சந்திரரை வழிபடும் அருணாச்சலப் பிரதேசம் இந்தியாவின் இந்து மதத்தின் ஓர் அங்கம் என்ற கூற்றில் அதைவிட நூறு மடங்கு உண்மையும் நியாயமும் உண்டு.

கத்தோலிக்கர்களுக்கும் ப்ராட்டஸ்டண்டுகளுக்கும் இடையிலேயே ஒற்றுமையை உருவாக்க முடியாத கிறிஸ்தவமும் ஷியா சன்னிகளுக்கு இடையிலேயே கூட நட்புறவை உருவாக்க முடியாத இஸ்லாமும் உலகளாவிய ஒற்றுமையைக் கொண்டுவர உகந்தவை என்று ரத்தச் சரித்திரங்கள் எழுதப்பட்டுவருகின்றன. அதே கையோடு இந்து மதத்துக்கும் இயற்கை வழிபாட்டுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளையெல்லாம் மறுதலித்து வட கிழக்கு இயற்கை வழிபாட்டாளர்களைத் தனி பிரிவினராகக் காட்டும் இவாஞ்சலிக்க முயற்சிகள் பல நூற்றாண்டுகளாக நடந்தும்வந்திருக்கின்றன.

நாகாலாந்தின் பிரிவினைவாதக் கூக்குரலுக்கு கிறிஸ்தவ தூபமிடலும் அஸ்ஸாமிய அராஜகங்களுக்கு மேற்கு பாகிஸ்தான் மற்றும் கிழக்கு பாகிஸ்தானின் (அது வங்கதேசமாக ஆனதாக நம்புவது படு முட்டாள்த்தனமே) தூண்டுதலும் முக்கிய காரணமாக இருந்துவருகின்றன. இந்திய மைய அரசு தொலைதூர மாநிலங்களைப் புறக்கணிப்பது தொடர்பான புகார்கள் எல்லாம் மிகவும் பலவீனமானவை. சாலைகளில் ஆரம்பித்து மைய அரசின் திட்டங்கள் எதையும் வரவிடாமல் தடுக்கும் போராளிகள் அதன் பிறகு மைய அரசு எங்களுக்கு எதுவுமே செய்யவில்லை என்று புலம்புவது அயோக்கியத்தனம். அதுமட்டுமல்ல… இந்தியர்கள் எங்களுக்கு அந்நியமானவர்கள் என்ற கோஷத்தை எழுப்பும் தார்மிக உரிமை பக்கத்து கிராமத்தினரின் தலையை வெட்டுவதையே வீரமாகக் கொண்டாடி வந்த நாகா இனக்குழுக்களுக்குக் கிடையாது.

”Nagaland for Christ”

1980கள் வரையிலும் இந்த தலைவெட்டிப் பாரம்பரியம் தொடர்ந்திருக்கிறது. நூலாசிரியர் பட்டாச்சார்யா அப்படி பக்கத்து கிராமத்தில் இருந்து ஐந்து பேரைக் கொன்று அதன் நினைவாக ஐந்து மண்டையோட்டு டாலர் அணிந்த நாகா கிராமத் தலைவர் ஒருவரைப் பேட்டி எடுத்து வெளியிட்டிருக்கிறார். குழந்தைகள், பெண்கள் என யாரையும் விட்டு வைப்பதில்லையாம். தனியாக மாட்டினால் ஒரே வெட்டு… ஆநிரை கவர்தல் என நம் பூமியில் நடந்த போரைப் போல் நாகாலாந்தில் தலையை வெட்டுவது மரபாக இருந்திருக்கிறது. பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்களில் ஒருவருடைய தலையைக் கூட வெட்டாத ஆண்களுக்கு மனைவி கிடைப்பது அரிதாம். அதிலும் பக்கத்து கிராமத்துப் பெண்களின் தலையை வெட்டுவது மிக பெரிய சாதனையாக மதிக்கப்பட்டதாம். ஏனென்றால் ஒவ்வொரு கிராமத்தினரும் பெண்களைத்தான் பொக்கிஷமாக மதித்துக் காவல் காத்திருக்கிறார்கள். பெண்களை வெட்டுவது அந்த கிராமத்து ஆண்களுடைய ஈகோவுக்கு விடப்படும் பெரிய சவாலாக இருந்திருக்கிறது.

தலையை வெட்ட காரணமெல்லாம் கிடையாது. தமிழகத்தில் சாதி விட்டு ஜாதி திருமணம் செய்யும் நாலைந்து சதவிகிதத்தினரில் ஏதோ ஓரிரு நபர்கள் வெட்டிக் கொல்லப்படுவதுண்டு. நாகாலாந்து கிறிஸ்தவர்கள் பக்கத்து கிராமத்து மனிதர்களை அவர்கள் பக்கத்து கிராமத்து மனிதர்கள் என்ற ஒற்றைக் காரணத்துக்காகவே தலையை வெட்டி ஊர்வலமாகக் கொண்டு சென்று வீட்டு முகப்பில் தொங்கவிடுவார்கள். 1980கள் வரை இதுதான் நடைமுறை யதார்த்தம். இந்து ஜாதிய வன்முறைகளைப் பற்றி விமர்சிப்பதற்கு முன் இத்தகைய கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய கையாலாகாதனத்தையும் அராஜகத்தையும் பேசும் அறிவு நேர்மை ஒருவருக்குத் தேவை. அதிலும் இந்து ஜாதிய வன்முறைகளை அறவே ஒழிக்கத் துடிக்கும் இந்துத்துவ அரசியல் சக்திகளைப் பழித்தபடியே பிற மதங்களின் சமரசங்களையும் உள்-வன்முறைகளையும் மவுனமாகக் கடப்பது அறிவுலகத் தீவிரவாதமே.

இதில் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், நாகாலாந்து முழுக்க முழுக்க கிறிஸ்தவ மாநிலமாக எப்போதோ ஆகிவிட்டிருந்தது. இங்கிலாந்தை அடியொற்றி நாகா-லாந்து என்று பெயர் சூட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்; இந்தியாவிடமிருந்து விடுதலை வேண்டும் என்று வன்முறைகளில் இறங்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்; அதன் பின்னாலும் பக்கத்து கிராமத்தினரின் தலையை வெட்டும் பாரம்பரியம் தொடரத்தான் செய்தது. தலையை வெட்டுவது நாகா பழங்குடியினரின் பாரம்பரியம் என்பதால் அதில் தலையிடவேண்டாம் என்று போப்பாண்டவர் சொல்லிவிட்டதால் அவர்கள் அதை அப்படியே 1980 வரை நடக்கவிட்டிருக்கிறார்கள். பிரிட்டிஷார் இந்தியாவிலிருந்து துரத்தப்படுவதற்கு முன்பாக இந்திய நாய்களுடன் எங்களைச் சேர்க்காதீர்கள் என்று பிரிட்டிஷ் மகாராணிக்கு மடல் அனுப்பிய நாகா கிறிஸ்தவ சர்ச்சுகள் அக்கம் பக்கத்து கிராமத்தினர் வெட்டிக் கொண்டு சாவதைத் தடுக்க எதுவுமே செய்திருக்கவில்லை. செத்தவனுக்கு சிலுவைக் கல்லறை வைக்கப்படும்வரை அவர்களுக்கு எதுவுமே பிரச்னையில்லைதானே. சதி வழக்கத்தை இந்து மரபோடு வலிந்து இணைக்க வாய்ப்பு இருந்ததால் அதைத் தடுக்க சட்டமியற்றிய கிறிஸ்தவர்கள் தம்மால் ரட்சிக்கப்பட்ட மாநிலத்தில் தலைவெட்டிப் படுகொலைகள் நீடித்து வந்ததை கண்டுகொள்ளவே இல்லை. அது சரி… சீர்திருத்தமா அவர்களுடைய இலக்கு… இந்துவை இழிவுபடுத்துவதுதானே இலக்கு. நாகலாந்தில் அதற்கான வாய்ப்பு இல்லாததால் வெண்ணுடை வேந்தர்கள் ஜெபமாலையை உருட்டுவதிலேயே குறியாக இருந்துவிட்டார்கள்.

*

இந்தப் புத்தகம் உல்ஃபா இயக்கத்தின் தோல்விக்கான காரணங்களைத் தெளிவாக முன்வைக்கிறது. முதலில் அஸ்ஸாம் அஸ்ஸாமியர்களுக்கே என ஆரம்பித்த இயக்கம் வன்முறைப் பாதையில் நகர ஆரம்பித்ததும் பங்களாதேஷில் அதன் தலைவர்கள் அடைக்கலம் தேடினர். பங்களாதேஷ் மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆதரவு சும்மாக் கிடைக்குமா… மெள்ள பங்களாதேஷில் இருந்து வந்த இஸ்லாமியக் குடியேறிகள் அனைவரையும் ”அஸ்ஸாமின் வளர்ச்சிக்குக்குப் பங்களித்தவர்களாக’ அரவணைக்கும்படியாக மாறி பிஹாரி, பெங்காலி முதலான இந்தியர்களைக் கொன்று ஒழிக்கும் இயக்கமாக ஆனது. ஒரு கட்டத்தில் மேல் அஸ்ஸாம் மாவட்டங்கள் கீழ் அஸ்ஸாம் மாவட்டங்களை ஒடுக்கும் இயக்கமாகத் திரிந்தது. போடோக்கள் இந்த அஸ்ஸாமியர்களின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராட ஆரம்பித்தனர். கைகளில் புரள ஆரம்பித்த சர்வ தேசக் கோடிகள், காவல்துறையோ நீதித்துறையோ ஊடகங்களோ யாரும் தட்டிக் கேட்க முடியாத கலகக்காரர்களாகிவிட்ட மமதை, ”அண்டை நாடான’ இந்தியாவில் யாரை எதிர்த்துப் போராட என்பது தெரியாத நிலை… போலி அதிருப்திகளின் மேல் கட்டப்பட்ட பிரிவினைவாத மாளிகை பொலபொலவென இடிந்து சரிந்தது.

அஸ்ஸாமில் வாக்குப்பதிவு, 2011

அஸ்ஸாம் மக்கள் எல்லா இந்திய மாநில மக்களைப் போலவே தமது தனித்தன்மையைப் போற்றும் மனநிலையில் இருந்தனர். ஆனால் அதை முன்வைத்து பிரிவினையை அதுவும் வன்முறை வழியில் கேட்கும் அமைப்புகளுக்கு ஆதரவு தரத் தயாராக இல்லை. உல்ஃபா அமைப்பில் இருந்து ஏராளமான உறுப்பினர்கள் ராணுவத் தலைமையின் மீது அதிருப்தி கொண்டு இந்திய அரசிடம் சரணடைந்தனர். நூலாசிரியர் பேட்டிக்குப் போயிருந்த 2012-ல் அவரை பத்திரமாக அழைத்துச் சென்று திரும்பி அனுப்பிய ”சைனீஸ்’ பிஜோய் என்ற உல்ஃபா தளபதி கூட புத்தகம் வெளி வருவதற்குள் சரண்டைந்துவிட்டார்.

நாகாலாந்தை எடுத்துக்கொண்டால் அருணாச்சல் பிரதேசம், திரிபுரா, மணிப்பூர் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களிலும் நாகாக்கள் வசிக்கும் பகுதியையும் சேர்த்து அகண்ட நாகாலாந்து கேட்டுப் போராடும் குழு, மியான்மர் கலகக் குழுக்களுடன் சேர்ந்து கிழக்கு நாகாலாந்தில் ஒரு தனி குழு என நாகாலாந்து கிளர்ச்சியாளர்களுக்கிடையே இருந்துவரும் மோதல்களை விவரிக்கிறது. பொது எதிரியான இந்தியாவை அழிக்கும் நோக்கிலாவது நீங்கள் அனைவரும் ஒன்று சேருங்களேன் என்று சர்வ தேச ரவுடிகள் தலையாலடித்துக் கொண்டு தவிக்க, வட கிழக்கு வஸ்தாதுகள் தாமும் அழிந்து தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் எப்படி அழித்துவருகிறார்கள் என்பதை இந்தப் பகுதி விவரிக்கிறது.

ஒட்டு மொத்த வட கிழக்குப் பகுதியையும் கிழக்கு பாகிஸ்தான், மேற்கு பாகிஸ்தான் போல் தனி நாடாகப் பிரித்துவிட்டுச் செல்லவேண்டும் என்றுதான் சர்ச்சில் போன்றவர்கள் விரும்பியிருக்கிறார்கள். ஆனால், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் ஆட்சிக்கு வந்த தொழிற்கட்சி அதை விரும்பியிருக்கவில்லை. எனவே வட கிழக்கு முழுவதையும் இந்தியாவுடன் இயல்பாக இணைத்துவிட்டுச் சென்றது. நாகாலாந்தினர் அதற்கு அப்போதே எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். பத்து வருடங்கள் கழித்து நிலைமையைப் பார்த்து முடிவு செய்துகொள்ளலாம் என்று ஒரு ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்டது. பத்து வருடங்கள் கழித்துப் பிரிந்து செல்ல உரிமை உண்டு என்று அந்த ஒப்பந்தம் சொல்வதாக நாகா கிறிஸ்தவப் போராளிகள் கருதினர். பத்து வருடங்கள் கழித்து இந்தியாவுடன் இணையவேண்டும் என்பதாக புது தில்லி சொன்னது. இது தவிர நாகாலாந்தில் ஒவ்வொரு கிராமமும் தனித்தனித் தீவாக தனிக் குடியரசாகவே இருந்திருக்கின்றன. அண்டை கிராமம் என்பது அண்டை நாடு போலவே அதுவும் பகை நாடு போலவே கருதப்பட்டுவந்திருக்கிறது. எனவே இந்தியாவுடன் நாகாலாந்தைச் சேர்த்தது தொடர்பான கோபத்தைவிட அண்டை கிராமத்துடன் சேர்த்ததுதான் பெரும் கோபத்துக்குக் காரணமாக இருந்தது என்று சொல்லும் அளவுக்கு நிலைமை படு மோசமாகவே இருந்திருக்கிறது. இன்று லேசாக சாம்பல் படர்ந்துவிட்டிருக்கிறது என்றாலும் உள்ளுக்குள் அந்த நெருப்பு கனன்று கொண்டுதான் இருக்கிறது.

அஸ்ஸாமைப் பொறுத்தவரை பிரிட்டிஷ் காலத்திலிருந்தே இஸ்லாமியக் குடியேற்றம் அங்கு தொடர்ந்து நிகழ்ந்து வந்திருக்கிறது. அது தொடர்பான எதிர்ப்புகள் அஸ்ஸாமின் பூர்வ குடிகளால் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. அஸ்ஸாம் அஸ்ஸாமியருக்கே என்று போர்க்கொடி தூக்கிய உல்ஃபா பங்களாதேஷ், பாகிஸ்தான் உதவியைப் பெற்றாக வேண்டிய நிலைக்குப் போனபோது மெள்ள வந்தேறி இஸ்லாமியர்களை அஸ்ஸாமியர்களாக ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டது. அது அஸ்ஸாமியப் போராளிகளிடையே விரிசலை உருவாக்கியது. சீனா வேறு தன் பங்குக்கு கம்யூனிஸ சித்தாந்தத்தைக் கடை விரிக்க முயன்றது. பொது எதிரி இந்தியா என்ற வகையில் சீனாவின் உதவியை ஏற்றுக்கொண்ட உல்ஃபாவினர் சீன கம்யூனிஸப் பரவலை விரும்பவில்லை. அதனாலும் அந்த இயக்கம் மேலும் பலவீனப்பட்டது.

நாகாக்களுடனும் நெருங்கிய உறவைப் பேண முடியவில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் சிலுவையைத் தூக்கி உல்ஃபா போராளிகள் மேல் சுமத்தத் தயாரானார்கள். கிழக்கு/-மேற்கு பாகிஸ்தானால் தூண்டப்பட்ட உல்ஃபா போராளிகளுக்கு இதுவும் பிடிக்கவில்லை. இதனிடையில் நாகாக்களின் இந்திய எதிர்ப்புக்கு உதவி வந்த பர்மா -/மியான்மர் ராணுவ அரசு மெள்ள கிழக்கு நாகாலாந்தில் பவுத்தத்தைப் பரப்ப முயன்றது. அது நாகா கிறிஸ்தவர்களை கோபமுறச் செய்யவே பர்மிய ராணுவத்துக்கும் கிழக்கு நாகாலாந்தினருக்கும் இடையே வன்முறை வெடித்தது. இப்படியாக ஏராளமான ஊடுபாவுகள், உதவிக் கரங்கள், உள் நோக்கம் கொண்ட உதவிகள், வன்முறைகள் என போராளி இயக்கங்கள் சிதைந்து சின்னாப்பின்னமாகின. சீனாவில் இருந்து ஆயுதங்கள் எளிதில் கிடைத்ததால் சின்ன சின்ன விரிசல்கள் கூட வன்முறைத் தாக்குதல்களாக மாறி புதிய புதிய கட்சிகளாகப் பிரிந்து சென்றன.

நூலாசிரியர் கடைசி வாக்கியமாகச் சொல்லி முடிக்கும் விஷயம் மிகவும் அர்த்தம் பொதிந்தது: வட கிழக்கில் தீவிரவாதம் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால், இந்தியா வென்றதாகச் சொல்ல முடியாது.

உண்மைதான். சீன, இஸ்லாமிய கிறிஸ்தவ, பிராந்திய அடையாள சக்திகள் ஒவ்வொன்றும் தத்தமது முழு வெற்றியை இலக்காக வைத்துக்கொண்டு பிற சக்திகளை அதற்கான துணை சக்திகளாக மட்டுமே பயன்படுத்த விரும்புகிறார்கள். உல்ஃபா தலைமை நாகா தலைவரை பிஹூ கொண்டாட வற்புறுத்துகிறது. நாகா தலைவர் பதிலுக்கு உல்ஃபா வீரர்களை கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட வற்புறுத்துகிறார். இவையெல்லாம் வேண்டா வெறுப்புடன் ஒரு தற்காலிக சமரசம் என்ற அளவில் அதுவும் பலவீனதொனியில் மட்டுமே பொறுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. விடுதலை பெற்றுவிட்டால் எப்படியான ஆட்சியை வழங்குவீர்கள் என்ற கேள்விக்கு இரண்டு பிரிவினைவாதத் தலைவரிடமும் எந்த பதிலும் இல்லை. உண்மையில் பதில் இல்லாமல் இல்லை. அதைச் சொன்னால் அடுத்த நிமிடமே கூட்டிணைவு உடைந்து சிதறும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

இஸ்லாமிய வந்தேறிகள் பிரச்னையை எப்படிச் சமாளிப்பீர்கள்…
சுதந்தரம் கிடைத்த பின் அதைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

கம்யூனிஸ சித்தாந்தப் பரவலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்…
சுதந்தரம் கிடைத்த பின் அதைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

உங்கள் ஆட்சியின் அடிப்படை சித்தாந்தம் என்னவாக இருக்கும்?
நாங்கள் விஞ்ஞான சோஷலிஸத்தை அமல்படுத்துவோம்…

க்ரேட்டர் நாகாலிஸமா..? கிறிஸ்தவமா… கிழக்கு மேற்கு நாகா தனித்தனியா… வட கிழக்கு மொத்தமும் ஒரே தேசமா..? என்ற கேள்விக்கெல்லாம் எந்த பதிலும் இல்லை. பூசி மொழுகுகிறார்களே தவிர தெளிவான திட்டம் யாரிடமும் இல்லை. அவர்கள் அனைவரிடமும் இருக்கும் ஒரே ஒரு குறிக்கோள்: இந்தியாவே நம் எதிரி என்பதுதான். சீன, கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய, பிராந்திய சக்திகளிடையே இருக்கும் இந்த உள் மோதல்களினால்தான் அவை தோற்றுவிட்டிருக்கின்றன. எனவே இதை இந்திய தேசியத்தின் வெற்றி என்று நிச்சயம் நினைத்துவிடக்கூடாது. பி.ஜே.பி. வட கிழக்கில் மெள்ளக் கால் ஊன்றும் இந்த நேரத்தில் அந்தப் பகுதி மக்களை எவ்வளவு சீக்கிரம் மைய நீரோட்டத்தில் இணைக்க முடியுமோ அதைச் செய்தாகவேண்டும். ஏனென்றால் எளிய மக்கள் இந்திய அரசின் மீது எந்தவித வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் இல்லாமல்தான் இருந்துவருகிறார்கள். அவர்களுடைய கிராமங்கள் வழியாகக் கடந்து செல்லும் போராளிகளுக்கு சுமை தூக்கியாகவும் தங்க இடம் கொடுப்பவர்களாகவும் இருப்பது போராளிகளிடம் இருக்கும் துப்பாக்கிக்குப் பயந்து மட்டுமே. அப்பறம் மைய நீரோட்ட இந்திய அதிகாரியைவிட நாகா போராளி மீது நாகா கிராமத்தவருக்கு இருக்கும் பாசம் என்பது குலப் பாசமே தவிர கொள்கைப் பாசமல்ல. எனவே, போராளிக்கு இரும்புக்கரம்… எளிய மக்களுக்கு பஞ்சுக் கையுறை கை குலுக்கல் என பஞ்சாபில் பின்பற்றிய வழிமுறையைப் பின்பற்றவேண்டும்.

மியான்மர் ராணுவ அரசிடம் இருந்து உதவியைப் பெறத் தயாராக இருக்கும் கிழக்கு நாகாலாந்து தலைவர், அவர்கள் நடத்தும் பள்ளிக்கூடத்தின் மேல் மியான்மர் கொடியைப் பறக்கவிடத் தயாராக இருக்கும் அவர் இந்திய அரசு உதவ முன்வரும்போது மட்டும் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடு… நாங்கள் சிலுவையை நாட்டிக்கொண்டு அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தை நடத்திக் கொள்வோம் என்று சொல்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதை பாஜக அரசு விரைவில் மாற்றி தேவையான நலத்திட்டங்களை முன்னெடுத்து தேசியக் கொடியை அங்கு பட்டொளி வீசிப் பறக்கச் செய்தாகவேண்டும்.

வன் மிருகங்கள் உலவும் காடுகள், கீழே விழுந்தால் எலும்புகூட மிஞ்சாத மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், கடக்க முடியாத ஆறுகள், முழுக்க முழுக்க நடந்தே கடந்தாகவேண்டிய நெடுந்தொலைவுகள், பூச்சிக்கடிகள், ரத்தம் உறிஞ்சும் அட்டைகள், சுவையான உணவோ சுகமான உறக்கமோ கிடைக்காத பயணம், ராணுவமோ எதிரிக் கிளர்ச்சிக் குழுவோ பார்த்துவிட்டால் அந்த நொடியே மரணம் என்ற அபாய நிலை இத்தனையையும் கடந்து இரண்டு பத்திரிகை நிருபர்கள் எடுத்த இந்தப் பேட்டி ஒரு முக்கியமான சாதனையே. அதிலும் தினமும் காவல் நிலையத்துக்குச் சென்று அங்கு அவர்கள் தரும் ரிப்போர்ட்களை சம்பவ இடத்தில் சம்பவ நேரத்தில் தானே பார்த்து எழுதியதுபோல் செய்திகளை கற்பனை வளத்துடன் எழுதும் தமிழக பத்திரிகை உலகுக்கு இப்படியான உண்மையான புலனாய்வு ரிப்போர்ட்டிங் ஒரு நல்ல பாடமாக இருக்கும். கூடவே, இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் முன்னணி மாநிலமாக இருக்கும் நிலையிலும் அதிருப்தி எண்ணங்களை மிகைப் போராட்டங்கள் மூலம் தூண்ட முயலும் தமிழகப் பிரிவினை கோஷ்டிகள் கற்றுக்கொண்டு திருந்தவும் நிறைய பாடங்கள் உண்டு. நம் மக்கள் புரிந்துகொண்டு இந்தப் போராளிகளை உரிய குப்பைக்கூடைக்குத் தள்ளவும் பாடங்கள் உண்டு.

தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட் போராட்டம், மே 2018

தமிழகத்திலும் கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய, கம்யூனிஸ சக்திகள் தத்தமது அஜெண்டாக்களுடன் களம் இறங்கியிருக்கின்றன. இந்து அடிப்படை சக்திகள் தமிழக கிறிஸ்தவர்களையும் தமிழக முஸ்லிம்களையும் தமிழர்களே அல்ல என்று சொல்லி எதிர்க்க 90 சதவிகிதக் காரணங்கள் இருக்கும் நிலையிலும் அவர்கள் மவுனமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத சக்திகளும் கிறிஸ்தவ அடிப்படைவாத சக்திகளும் ”தமிழர்கள் இந்துக்கள் அல்ல… இந்துக்கள் தமிழர்கள் அல்ல’ என்ற ஒரு சதவிகித நியாயம் கூட இல்லாத ஒரு கதையாடலை உருவாக்கிப் பேயாட்டம் போட்டுவருகிறர்கள். ஊடகங்கள் அவர்கள் கையில் இருப்பதால் ஏதோ அதுதான் தமிழர்களின் குரல் போல் ஒரு மாயை உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், தமிழன் என்ற போர்வையை எத்தனை காலம்தான் அவர்களால் போர்த்திக்கொள்ள முடியும் என்பது தெரியவில்லை.

அல்லது தமிழர்களின் அடையாளங்களான ஜல்லிக்கட்டு, வேட்டி (தமிழ்ச் சேலைக்கு ஏன் இன்னும் போராட்டம் ஆரம்பமாகவில்லை (!?), பொங்கல் என தமிழ் அடையாளங்களை ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும் என்று தமிழக கிறிஸ்தவர்களையும் தமிழக இஸ்லாமியர்களையும் மிரட்டி வெற்றிகண்டிருக்கும் தமிழ் பிரிவினைவாதிகள் இப்படியே நாகஸ்வரம், கோலம், தாலி, கொழுக்கட்டை, தமிழ்த் தாய் வணக்கம், முப்பாட்டன் என பிற அனைத்துத் தமிழ் அடையாளங்களையும் கிறிஸ்தவர்களையும் இஸ்லாமியர்களையும் ஏற்க வைப்பதில் வெற்றி பெறுவார்களா..? அப்படியானால் இந்துவை எதிர்க்கிறேன் என்று சொல்லியபடியே இறுதியில் இந்துவாகத்தான் ஆ(க்)கப் போகிறார்களா..? இயேசுவும் மேரியும் அல்லாவும் இன்னொரு பரிவார தெய்வமாக இருந்துகொள்ள தமிழ் இந்து சங்கப் பலகையில் இடம் உண்டுதானே.

ஆனால், இந்தப் பிரிவினைக் கோஷங்களை வைகோவில் தொடங்கி சீமானில் முடிவதாக நினைத்தால் அதுபோன்ற பிழை வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. ஒரே மொழி பேசுபவர்களும் ஒரே மதத்தை பின்பற்றுபவர்களும் கூட தனி அடையாளத்தைக் கண்டுபிடித்து சண்டையிடும் இந்த உலகில் எந்த இடத்திலும் இல்லாத வகையில் பல்வேறு மொழித் தேசியங்களை இதமாக ஒருங்கிணைத்து தேசமாக்கிக் காட்டியிருக்கும் இந்தியா உலகின் கண்ணை உறுத்துவதாகவே இருந்துவருகிறது.

சர்வதேசச் சிறுபான்மை மதமான இந்து மதத்தினால் இணைக்கப்பட்ட இந்தியத் தேசியத்துக்கு வல்லாதிக்க கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய, கம்யூனிஸ சக்திகள் மூலம் ஏற்பட்ட, ஏற்பட்டு வரும் இடையூறுகள், தாக்குதல்கள் மிக மிக அதிகம். ஆனால், இஸ்லாமிய படையெடுப்பு, ஆக்கிரமிப்பு, கிறிஸ்தவ ஆங்கிலேய அழித்தொழிப்பு போன்றவற்றையெல்லாம்விட இன்று நம் தேசத்துக்கு ஏற்படத் தொடங்கியிருக்கும் ஆபத்துகள் அச்சமூட்டுபவையாக இருக்கின்றன. ஏனென்றால், இஸ்லாமியத் தாக்குதலையும் கிறிஸ்தவ ஆங்கிலேய அழித்தொழிப்பையும் மீறி ஏற்கெனவே இருந்த பாரதத்தின் இந்து கலாசார ஒற்றுமையையும் மொழி வழித் தேசிய நல்லிணக்கத்தையும் பயன்படுத்தி இந்திய தேசியமாகக் கட்டமைப்பதில் வெற்றி பெற்றே வந்திருக்கிறோம். ஆனால், உலகம் சிறு கிராமமாகச் சுருங்கி, பொருளாதாரம் உலகம் முழுவதற்கும் திறந்துவிடப்பட்டிருக்கும் நிலையில், தேசத்தின் எல்லைகள் மங்கத் தொடங்கி சர்வ தேச சமூகம் உருவாகத் தொடங்கும் இந்த நேரத்தில், மொழி வழித் தேசியக் கதையாடல்கள் உருவாக்கப்பட்டு இந்திய ஒற்றுமைக்கு ஏற்படத் தொடங்கியிருக்கும் உள் பகை மிக மிக மோசமானது.

தமிழகத்தில் ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு நடக்கத் தொடங்கியிருக்கும் போராட்டங்கள் (அல்லது இந்தப் போராட்டங்கள் நடக்கத் தோதாக அவருடைய மரணம் நடத்தப்பட்டதா) பனி மலையில் சிறு நுனி மட்டுமே.

தமிழ் தேசிய சித்தாந்தம் தெளிவாக இல்லை…
யார் தமிழர்… யார் தமிழர் இல்லை என்பதில் தெளிவில்லை…
உறுதியான ஒற்றைத் தலைவர் இல்லை…
ஃப்ரின்ஜ் குழுக்கள் மட்டுமே பேசிவருகின்றன…
அவர்களிடையே பல குழுக்கள் இப்போதே தோன்றிவிட்டன…
மக்களிடையே இந்தக் கோரிக்கைக்கு ஆதரவு இப்போது இல்லை; எப்போதும் கிடைக்கவும் செய்யாது…
இந்திய அரசின் ராணுவம் மிக மிக பலம் வாய்ந்தது

என்றெல்லாம் காரணங்களைச் சொல்லி இந்தப் போராட்டங்களை கொஞ்சம் எள்ளலுடன் எகத்தாளமாகப் பார்க்கும் போக்கே இருக்கிறது.

ஆனால், இவை அனைத்துமே எளிதில் சரி செய்யப்படும்; அல்லது இவை எல்லாமே இந்திய-/இந்து தேசிய சக்திகளை மெத்தனமாக இருக்கவைக்க மேற்கொள்ளப்படும் தந்திரங்கள் மட்டுமே. கம்யூனிஸ, இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ, மொழி வெறி சக்திகள் அனைத்தும் வட கிழக்கைப் போலவே இங்கும் ஒன்று கூடியிருக்கின்றன. வட கிழக்கைப் போலவே புறமுதுகிட்டு ஓட நேர்ந்தால் (அதுதான் நடக்கும்) நல்லதுதான். ஆனால், வட கிழக்கைப் போல் 30/-40 வருடங்கள் பேயாட்டம் ஆடிவிட்டு அதன் பின் அடக்கப்படுவதில் எந்த நன்மையும் நமக்கு இல்லை. இவை முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்படவேண்டும். ஏனென்றால், வட கிழக்குப் பகுதிகளைப்போல் தமிழகம் பின் தங்கிய மாநிலம் இல்லை. எல்லாவற்றுக்கும் மத்திய அரசை நம்பி இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் தமிழகத்துக்கு இல்லை. எனவே, இந்திய தேசியத்தின் மூலம் நல்ல அஸ்திவாரம் இடப்பட்டிருக்கும் தமிழகம் அதை வைத்தே அதை எதிர்க்கும் பலத்தையும் பெற்றுவிட்டிருக்கிறது. இங்கிலாந்து, கனடா, அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா, நார்வே என அகதிகளுக்கு மறுவாழ்வு கொடுக்கும் நோக்கில் பிரிவினை சக்திகளைப் பலப்படுத்தும் நாசகாரக் கும்பல் நாக்கைத் தொங்கப் போட்டபடி காத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. இந்திய தேசியவாதிகளும் இந்து தேசியவாதிகளும் இந்திய அதிகாரவர்க்கமும் செய்யப்போகிற (செய்யவைக்கப்படப்போகிற) தவறுகளையும் மீறி தமிழ் தனித்தன்மை என்பது தமிழ் பிரிவினையாக பலம் பெறாமல் காப்பாற்றப்பட்டாக வேண்டும். மொழியால் தமிழர்களாகவும் கலாசாரத்தால் இந்துக்களாகவும் தேசத்தால் இந்தியர்களாகவும் இருக்கும் இம் மாநில மக்களுக்கு அது மட்டுமே நன்மை பயப்பதாக இருக்க முடியும்.

ஜல்லிக்கட்டு: போராட்டக்களம் அளித்த படிப்பினை

பாலமேடு ஜல்லிக்கட்டு

ஜல்லிக்கட்டு மீதான தடையை நீக்கக் கோரி தமிழகத்தில் நடத்தப்பட்ட வரலாறு காணாத போராட்டம் அதன் இலக்கை எட்டிவிட்டது. ஜனநாயகத்தில் மக்கள் சக்தியே மதிப்பு மிக்கது- இறுதியானது என்பதும், சட்டங்களுக்காக மக்கள் அல்ல- மக்களுக்காகவே சட்டங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதும் நிலைநாட்டப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், இந்தப் போராட்டக் களத்தில் இடையிடையே ஒலித்த அபசுரமான தேச விரோத கோஷங்களும், மத்திய அரசுக்கு எதிரான முழக்கங்களும், இந்தப் போராட்டம் குறித்த மீள்பார்வையை அவசியமாக்கியுள்ளன.

ஜல்லிக்கட்டு நடத்த உச்ச நீதிமன்றம் 2016-இல் விதித்த தடையை நீக்கக் கோரி நடந்துவரும் வழக்கில் தீர்ப்பு பொங்கலுக்குள் வெளியாகியிருந்தால் இந்த மாபெரும் போராட்டமே நடந்திருக்காது. பொங்கல் பண்டிகைக்கு மறுநாள் தமிழகத்தில் ஜல்லிக்கட்டு நடத்துவது மரபு. ஆனால், ஜனவரி 13-ஆம் தேதி, இவ்வழக்கில் தீர்ப்பு உடனடியாக வழங்கப்படாது என்றும், பொங்கலுக்குப் பிறகே வழங்கப்படும் என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் அறிவித்தபோது, அதை தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியாகவே தமிழக மக்கள் உணர்ந்தனர். தாமதமான நீதி அநீதியாகவே கருதப்படும் என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் ஏன் மறந்தது?

இவ்விஷயத்தில் மத்திய அரசு அவசரச் சட்டம் கொண்டுவரும் என்று மக்கள் எதிர்பார்த்தனர். உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நிலுவையில் உள்ளபோது அவ்வாறான சாகசங்களில் பொறுப்பான மத்திய அரசு ஈடுபட முடியாது என்பதை அவர்களுக்குப் புரியவைக்க தமிழக அரசுத் தரப்பிலோ, மத்திய அரசுத் தரப்பிலோ தேவையான முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை. அதன் விளைவாக, மக்களின் அதிருப்தி அரசுகள் மீது திரும்பியது. அதைக் கொண்டு ஓ.பன்னீர்செல்வம் தலைமையிலான அரசுக்கு நெருக்கடி கொடுக்க விரும்பிய திரை மறைவு சதிகாரர்களின் உந்துதலே இந்தப் போராட்டத்தின் ஆரம்பப் புள்ளியாக இருந்தது. ஆனால், வெகு விரைவில், இந்தப் போராட்டத்தின் லகான் அவர்களிடமிருந்து மாணவர்களின் கரங்களுக்குச் சென்றுவிட்டது.

மதுரை- தமுக்கம் மைதானத்தில் நடைபெற்ற போராட்டம்

இதில் மிகவும் குறிப்பிட வேண்டிய ஒரு விஷயம், ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக உச்ச நீதிமன்றத்தில் வாதாடுபவர் பாஜக தலைவர் சுப்பிரமணியன் சுவாமி. அதேசமயம், நீதிமன்றத்துக்கு எதிரான போராட்டங்களும், தடையை மீறி நடத்தப்படும் ஜல்லிக்கட்டு நிகழ்வுகளும், வழக்கில் நமக்கு எதிர்விளைவை ஏற்படுத்திவிடும் என்று அவர் எச்சரித்தார். ஆனால், அவரது எச்சரிக்கை ஊடகங்களால் திரிக்கப்பட்டு, திசை திருப்பப்பட்டது. அதன்காரணமாக, பாஜக ஜல்லிக்கட்டுக்கு எதிராக இருப்பது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த அதன் எதிரிகள் முயன்றனர். போதாக்குறைக்கு விலங்குநல ஆர்வலரான மேனகா காந்தியின் பேட்டிகளும் சூழ்நிலையை பாஜகவுக்கு எதிராக மாற்றின.

நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வரவில்லை என்பதால் இந்த ஆண்டும் ஜல்லிக்கட்டு இல்லை என்றானவுடன், அலங்காநல்லூர், அவனியாபுரம், பாலமேடு போன்ற இடங்களில் மாட்டுப்பொங்கலன்று அறவழியிலான சட்டமீறல் போராட்டங்கள் நடந்தன. அவற்றை மாநில அரசு சட்டப்படிக் கையாண்டது. அதையடுத்து, தமிழகம் முழுவதும் ஆங்காங்கே ஜல்லிக்காட்டு ஆர்வலர்கள் போராட்டங்களைத் துவக்கினர். அதன் பின்னணியில் அதிகார வேட்கை மிகுந்த ஆளும்கட்சிப் பிரமுகர்களும் இருந்தனர்.

வழக்கமாக மரபு, பாரம்பரியம் போன்ற அம்சங்களுக்கு எதிரானவர்களாகக் கொடி பிடிக்கும் நக்சல் ஆதரவு தமிழ்த் தேசியவாதிகளும், கிறிஸ்தவ உதவி பெறும் தன்னார்வ அமைப்புகளும், இஸ்லாமிய பயங்கரவாத ஆதரவு அமைப்புகளும்கூட, இந்தப் போராட்டத்தில் பங்கேற்றன. ஜல்லிக்கட்டு என்பது வழிபாட்டுக்குரிய தமிழ்ப் பண்பாடு என்பதை மறந்து, நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இதேபோன்ற பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் உள்ளன என்பதை மறைத்து, இந்தியத் தன்மையிலிருந்து மாறுபட்ட சாகச விளையாட்டாக ஜல்லிக்கட்டை அவர்கள் முன்னிறுத்தினர்.

ஆனால், கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே சமயவழி பண்பாட்டு ஆர்வலர்கள் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக நடத்திவந்த போராட்டம் காரணமாக, தேச விரோதிகளின் முயற்சி முழுமை பெறவில்லை. தவிர, பீட்டா அமைப்புக்கு நிதியுதவி அளிக்கும் குளிர்பான நிறுவனங்களுக்கு எதிர்ப்பு, பசு வதைக்கு எதிர்ப்பு, நாட்டுக் காளையினங்கள் பாதுகாப்பு என்பதாக போராட்டத்தின் திசை மாறியது. இருப்பினும், இந்தப் போராட்டத்தைக் கொண்டு மத்திய அரசுக்கு இழுக்கு ஏற்படுத்த தீவிரமான முயற்சிகள் தொடர்ந்தன. உண்ணாவிரதம், போராட்டம் நடைபெற்ற பல இடங்களில் மத்திய அரசுக்கும் இந்திய இறையாண்மைக்கும் எதிரான வாசகங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டன. “இந்திய பாஜக அரசே ஜல்லிக்கட்டுக்கு அனுமதி வழங்கு” என்ற வாசகம் ஒரு மென்மையான உதாரணம்.

இந்நிலையில் மாணவர்கள் போராட்டக் களத்துக்கு வந்தனர். அதையடுத்து வர்த்தகர்கள், மகளிர், தொழில்துறையினர், திரைத் துறையினரும் போராட்டக் களம் ஏகினர். அப்போது அது புதிய வடிவம் பெற்று, அரசியல்வாதிகள் போராட்டக் களத்தில் நுழையக் கூடாது என்று எச்சரிக்கும் அளவுக்குச் சென்றது. சென்னை, மதுரை, கோவை, திருச்சி, நெல்லை என பல இடங்களில் தொடர் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. அதில் பங்கேற்றோருக்கு எங்கிருந்து உதவிகள் கிடைத்தன என்பதைப் பரிசீலித்தால் பல பின்னணி உண்மைகள் புலப்படும். பல இடங்களில் திமுகவினரும், அதிமுகவில் ஒரு பகுதியினரும் போராட்டக்காரர்களுக்கு உணவு, வாகனம், ஒலிபெருக்கி, பந்தல், குடிநீர் வசதிகளைச் செய்தனர்.

ஆனால், மாணவர்களின் தன்னெழுச்சி, அவர்களை திரைமறைவில் ஆதரித்துக் கூர்தீட்டியவர்களின் எதிர்பார்ப்பை விஞ்சுவதாக மாறியபோது, தமிழக முதல்வரை சிக்கலில் மாட்டிவிட்டு அதிகார மாற்றம் காண விரும்பியவர்களின் எண்ணத்தில் இடி விழுந்தது. அப்போது அவர்களால் அந்தப் போராட்டத்தை வேடிக்கை பார்க்க மட்டுமே இயன்றது.

எது எப்படியோ, மக்கள் சக்தி இறுதியில் வென்றுவிட்டது. இப்போது மத்திய அரசின் உதவியுடன், மாநில அரசு அவசரச் சட்டம் கொண்டுவந்து ஜல்லிக்கட்டை நிதர்சனமாக்கிவிட்டது. ஆனால், இந்தப் போராட்டக் களத்தில் இருந்தவர்கள் அவ்வப்போது எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகளாக – திரைமறைவிலிருந்து தூண்டியவர்களின் அம்புகளாக மாறியதுதான் சோகம்.

முதலாவதாக இந்த விவகாரத்துக்குக் காரணமே முந்தைய காங்கிரஸ்- திமுக கூட்டணி அரசுதான் (2011-இல் காளைகளை தடை செய்யப்பட்ட விலங்குகள் பட்டியலில் சேர்த்தது) என்பதை மறந்து, தற்போதைய மோடி அரசை வசை பாடியது. அடுத்து உச்ச நீதிமன்ற விசாரணையில் உள்ள ஒரு வழக்கு தொடர்பாக மத்திய அரசு அவசரச் அட்டம் கொண்டுவர முடியாது என்ற எளிய உண்மையைக் கூட உணராமல் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மாணவ மாணவிகள் பலர் பேசியது.

போராட்டக் களத்தில் மாணவர்களை உசுப்பிவிட்டதில் த்மிழ் ஊடகங்களின் உள்ளடி வேலைகளும் இருந்தன. கேமராவும் மைக்கும் பல இடங்களில் மாணவர்களை மாபெரும் வீரர்களாக உருக்கொள்ள வைத்தன. இந்த மாபெரும் போராட்டம் நல்ல தலைமையை உருவாக்கக் கூடும் என்ற நம்பிக்கையை சிதைத்த காட்சிகள் இவை.

ஹெச்.ராஜாவும் தருண் விஜயும்…

ஜல்லிக்கட்டு விவகாரத்தில் உள்ளூர் மனநிலையை உணர்ந்தவர்களாக பாஜகவில் செயல்பட்ட இருவர் ஹெச்.ராஜாவும் தருண் விஜயும் தான். தேசிய உணர்வு முதன்மையானது என்றபோதும், உள்ளூர் அளவில் மக்களின் அபிலாஷைகளை தேசியக் கட்சிகள் புறக்கணிக்க முடியாது- கூடாது.

அந்த வகையில், வாய்ச்சொல் வீரராக அல்லாமல், தான் வளர்த்த காளையுடன் சிங்கம்புணரியில் தடையை மீறி ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தில் பாஜக தேசிய செயலாளர் ஹெச்.ராஜா பங்கேற்றது, போராட்டக் களத்தில் குறிப்பிடத் தக்க விளைவை ஏற்படுத்தியது.

அதேபோல,  உத்தரகண்ட் மாநிலத்தைச் சார்ந்த மாநிலங்களை பாஜக முன்னாள் உறுப்பினர் தருண் விஜய், தனது தமிழ்ப்பற்று காரணமாக தில்லியிலும் தமிழகத்திலும் ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவுப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டது நல்ல விளைவை ஏற்படுத்தியது.

ஜல்லிக்கட்டுக்கு பாஜக எதிரானதல்ல என்பதை தமிழக மக்களுக்குப் புரியவைக்க இந்த நிகழ்வுகள் உதவின.

உச்ச நீதிமனறம் தீர்ப்பளிக்க மறுத்த நிலையில் (ஜன. 13), ஜல்லிக்கட்டு நடத்த இயலாது போனதற்காக தமிழக மக்களிடம் மன்னிப்பு கேட்ட மத்திய அமைச்சர் பொன்.ராதாகிருஷ்ணன் வித்யாசமான முன்னுதாரணத்தை ஏற்படுத்தினார். இருப்பினும் சென்ற காலத்தில் அவர் அளவுக்கு மீறி அளித்த வாக்குறுதிகள் பூதாகரமாக அவரைத் திருப்பித் தாக்கின என்பதையும் மறக்கக் கூடாது.

உணர்ச்சிகரமான போராட்டங்களின்போது அறிவுப்பூர்வமான வழிகாட்டுதலும், நிதானமான தலைமையும் அவசியம். அதை இந்தப் போராட்டம் பெறவில்லை என்பது வருத்தமளிக்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு பண்பாட்டு மீட்பு நடவடிக்கை என்பதை உறுதி செய்த அளவில் மட்டுமே மாணவர்களின் விழிப்புணர்வில் தெளிவு காணப்பட்டது. தாங்கள் நடத்தும் போராட்டம்- அரசுகளுக்கு எதிரானதல்ல- நீதிமன்றத்தின் தன்னிச்சையான போக்கிற்கு மட்டுமே எதிரானது என்பதை வெளிப்படுத்தியிருந்தால், மாணவர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வை சிலாகித்திருக்கலாம்.

மாணவர்களின் இந்தக் குழப்ப சூழ்நிலைக்கு, போராட்டத்தில் ஊடுருவிய தேச விரோத அமைப்புகளே காரணம் என்று சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. தனித் தமிழ்நாடு கோரும் அமைப்புகள், இறை நம்பிக்கையற்ற குறுங்குழுக்கள், எஸ்.டி.பி.ஐ. போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத அமைப்புகள், சர்ச் உதவியால் இயங்கும் தன்னார்வலர்கள், கல்லூரிகள் உள்ளிட்ட பலரும் ‘தமிழினப் பெருமிதம்’ என்ற பெயரில் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரித்தும், தேசிய ஒருமைப்பாட்டை விமர்சித்தும் தங்கள் ஊடுருவலை நடத்தினர். அவர்களிடமிருந்து விலகி நிற்க போராட்டக்காரர்களின் உணர்ச்சிகரமான் மனநிலை இடமளிக்கவில்லை.

சுதேசி இயக்கம், இந்து முன்னணி, பசுப் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் போன்ற தேசநலன் விழையும் அமைப்புகள் இந்தப் போராட்டத்தில் பல ஆண்டுகளாக செயல்பட்டபோதும், பீட்டாவின் சதியை பல்லாண்டுகளாக அவர்கள் பிரசாரம் செய்துவந்தபோதும்,  வெகுஜன இயக்கமாக ஒரு போராட்டம் மாறும்போது அதை சுவீகரிக்க அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அந்த வெற்றிடத்தை தேச விரோதிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டனர். எனினும் அரசியல்கட்சிகள் தங்கள் போராட்டத்தில் பங்கேற்பதை மாணவர்கள் தடுத்தது, அவர்களின் விவேகத்தை வெளிப்படுத்தியது. சூழலில் விஷம் விதைக்க முயன்ற திரை இயக்குநர் சீமானை போராட்டக் களத்திலிருந்து மாணவர்கள் வெளியேற்றியது நல்லதொரு உதாரணம்.

மக்கள் போராட்டத்துக்கு தலைவணங்கிய முதல்வரும் பிரதமரும்…

இருப்பினும், உணவு உரிமை என்ற பெயரில் காளைகளையும் பசுக்களையும் கொடூரமாக வதைப்பதை ஆதரிக்கும் மதத் தீவிரவாதிகள் எவ்வாறு தங்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு நாட்டுக் காளையினங்களைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறி ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக கோஷமிடுகிறார்கள் என்பதை மாணவர்கள் சிந்தித்திருக்க வேண்டும்.

போராட்டம் தற்போது முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. இதிலிருந்து கிடைக்கும் படிப்பினைகள் மூலமாக புதிய அரசியல் தலைமை மலர வேண்டும். இந்த ஒரு வார காலத்தில் கிடைத்த அனுபவங்களை அசைபோட்டுப் பார்க்கும்போது, தங்கள் பிழைகளை மாணவ சமுதாயம் உணர முடியும். இந்த லட்சக் கணக்கான மாணவர் திரளில் நிச்சயமாக எதிர்கால சமுதாயத்துக்கான தலைமை உருவாக வாய்ப்புண்டு. அதற்கு அவர்கள் சுயபரிசோதனைக்கு தங்களை ஆட்படுத்துவதும், பொது விவகாரங்களில் தங்கள் அறிவை விசாலப்படுத்துவதும் அவசியம்.

ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் அடுத்த வெற்றிகரமான விளைவாக, தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் புதிய இளம் தலைமை மலருமானால், அதற்காக உச்ச நீதிமன்றத்தின் முந்தைய தடையுத்தரவுக்கு நாம் அனைவரும் நன்றி சொல்லலாம்.

 

அவதூறுகளை எதிர்கொள்ளுதல்:சீமானை முன்வைத்து

morning_hindutvaஅவதூறுகளை எதிர்கொள்வது எப்படி என்பதை இந்துக்களுக்கு எவரும் கற்றுக்கொடுக்க தேவை இல்லை. கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்துக்கள் அவதூறுகளை எதிர் கொண்டு வருகின்றனர். அவதூறுகள் பல வழிகளில் பலவிதங்களில் வருகின்றன. ‘நீ நல்ல அப்பனுக்கு பிறந்திருந்தா லிங்கத்தோட பொருளை சொல்லுடா’ என்றெல்லாம் கேட்கும் அற்பத்தனமான ஆபாச அறிவின்மை இந்த அவதூறு சங்கிலியின் முதல் கண்டுபிடிப்புமல்ல கடைசி கண்ணியுமல்ல. கம்பீரமான பெரும் ஊர்வலங்கள் மெல்ல நகரும் வீதிகளில் தெருநாய்கள் குரைப்பதற்கும் சுதந்திரம் இருந்தே ஆக வேண்டும். ஆனால் கடந்த ஐம்பதாண்டுகளாக தமிழகத்தில் இந்த ஆபாச அறிவின்மைதான் பகுத்தறிவு என்கிற பெயரில் வலம் வருகிறது.

இதனால் தமிழ் சமுதாயத்துக்கு ஏற்பட்டுள்ள ஒட்டுமொத்த இழப்புகள் சாதாரணமானவை அல்ல. நம் கலை பாரம்பரியம் மதம் பண்பாடு என அனைத்தின் மீதும் ஒரு இழிவு பார்வை; simon1ஒட்டுமொத்தமாக மதமாற்றத்தை எளிதாக்கும்  மனநிலைக்கு ஒரு சராசரி தமிழனை கொண்டுவந்ததுதான் இந்த ஈவெராவிய போலி-பகுத்தறிவின் பங்களிப்பு. இதனால் மக்களுக்கு அறிவு ஏற்பட்டது மூடநம்பிக்கை ஒழிந்தது என்பதெல்லாம் கலப்படமில்லாத பொய்யே தவிர வேறில்லை. சீமானின் மடத்தனமான பகுத்தறிவற்ற உளறல்களில் அவ’ர்’ சிவலிங்கம் என்றால் என்ன என்கிறார்.  அதாவது அது ஆண்குறி என்றும் இந்துக்கள் குறிவழிபாடு செய்பவர்கள் என்றும் அது அவமானமான காட்டுமிராண்டித்தனம் என்றும் மிஷிநரிகள் காலம் காலமாக செய்து வந்த பிரச்சாரத்தை சீமான் சுட்டுகிறார். நம் பண்பாட்டு ஆன்மிக சின்னங்களை அறிந்து கொள்வதில்இந்த பகுத்தறிவு போலிகளின் மூளை ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டு பின்னால் உள்ளது . இந்த போலி பகுத்தறிவு மனநோயாளிகளும் அவர்களை பின்பற்றுவோரும் அனுதாபத்துக்குரிய பிறவிகள் ஆனால் அவை நம் அமைதியை சீர்குலைத்து அடுத்தவனின் ஆயுதங்களாக மாறும் போது அதை எதிர்கொள்வது எப்படி?

இத்தகைய பிரச்சாரங்கள் ஹிந்து மதத்தின் மீதான தாக்குதல்கள் இவற்றை நாம் எப்படி எதிர்கொள்வது? எழுத்தாளர் எஸ்.பி.சொக்கலிங்கம் இது குறித்து சட்டரீதியான ஒரு தெளிவான பார்வையைத் தந்திருக்கிறர. அவருக்கு தமிழ்ஹிந்து தளத்தின் சார்பாக நன்றிகள்.:

சீமானுடைய பேச்சு சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் சட்ட விரோதமானது. இந்திய தண்டனைச் சட்டம் 295 A வின் கீழ் குற்றமாகும்.
பிரிவு 295 A:

யார் ஒருவர் வேண்டுமென்றே, வன்மம் பாராட்டுகின்ற நோக்கில், எந்த குறிப்பிட்ட பிரிவைச் சேர்ந்த இந்திய குடிமக்களின் மத உணர்வுகளை புண்படுத்தும் விதத்தில், வார்த்தையாலோ (எழுத்தாகவோ, பேச்சாகவோ) அல்லது செய்கையினாலோ அல்லது கண்ணுக்குப் புலனாகும் வகையிலோ, அல்லது வேறெந்த விதத்திலோ அவர்களது மதத்தையோ, மத நம்பிக்கையையோ அவமானப்படுத்தினாலோ, அல்லது அவமானப்படுத்த முயற்சி செய்தாலோ அவர்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் சிறை தண்டனையும், அல்லது அபராதமும், அல்லது இரண்டும் விதிக்கப்படும்.

295 A குற்றம் புலன்கொள் (Cognizable) குற்றம் மற்றும் பிணைவிடாக் (Non-bailable) குற்றமாகும்.
சீமானுடைய பேச்சு இந்திய தண்டனைச் சட்டம் பிரிவு 298 கீழும் குற்றமாகும். மேலும் தன்னுடைய இந்தப் பேச்சால் அவர் இரு சமூகத்தினரிடையே பகையை வளர்க்கும் விதத்திலும், மத நல்லிணக்கத்திற்கு எதிராகவும் செயல்பட்டிருக்கிறார். அதனால் அவர் இந்திய தண்டனைச் சட்டம் பிரிவு 153 A வின் கீழும் குற்றம் புரிந்திருக்கிறார். சீமான் மேற்சொன்ன சட்டவிதியின் படி குற்றம் இழைத்திருக்கிறார். அதனால் அவர் தண்டிக்கப்படவேண்டும் என்றும் ஹிந்துக்கள் ஆதங்கப்படுகின்றனர். ஆனால் எப்படி செய்வதென்று தெரியவில்லை என்று முக நூலில் கருத்து தெரிவிக்கிறார்கள்.
யார் புகார் கொடுக்கலாம்?
சீமான் செய்தது கிரிமினல் குற்றம். அரசாங்கத்திற்கு எதிரானது (அனைத்து கிரிமினல் குற்றங்களும் அரசாங்கத்திற்கு எதிரானவைதான்). அதனால் சீமானின் பேச்சால் பாதிக்கப்பட்ட யார் வேண்டுமானாலும் புகார் கொடுக்கலாம்.
எங்கே புகார் கொடுக்கலாம்?
சீமானின் சட்டவிரோதப் பேச்சின் காணொளி இணையத்தில் வெளியிடப்பட்டு அனைத்து இடங்களிலும் பார்க்கமுடிகிறது (தகவல் தொழில் நுட்பம் பிரிவு 66 A வின் படியும் சீமான் மீது புகார் கொடுக்க முடியும்). பேச்சைக் கேட்டு பாதிப்பு அடைந்தவர்கள் அவர்களது அருகாமையில் இருக்கும் காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்து நடவடிக்கை எடுக்கச் செய்யலாம்.
சிக்கல்:
ஏனைய புலன்கொள் குற்றம் மற்றும் பிணைவிடாக் குற்றம் புரிந்தவர்கள் மீது புகார் கொடுத்தால் காவல்துறை வழக்குப் பதிவு செய்து குற்றவாளிகளை உடனே கைது செய்யும். மேற்கொண்டு நீதிமன்றமும் சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கும். ஆனால் 295 A, 153 A பிரிவின் கீழ் குற்றம் இழைத்தவர்கள் மீது புகார் கொடுத்தால் காவல்துறையால் சீமானை கைது செய்ய முடியாது. நீதிமன்றத்தால் நடவடிக்கை எடுக்க முடியாது. காரணம் 295 A மற்றும் 153 A பிரிவுகளில் குற்றம் இழைத்தவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க அரசாங்கம் பரிந்துரை செய்ய வேண்டும். குற்றத்தின் தன்மையைக் கருத்தில் கொண்டு சட்டத்தில் இத்தகைய ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சீமானின் மீது புகார் கொடுக்கலாம். ஆனால் அரசாங்கம் ஒப்பளிப்பு வழங்கும் வரை மேல் நடவடிக்கைக்கு காத்திருக்க வேண்டும்.

சுருக்கமாக சொன்னால் அரசாங்கத்துக்கு அரசியல் வைராக்கியம் வேண்டும். அது ஜெயலலிதா அரசுக்கு இருக்குமா என்பது தெரியவில்லை. ஏனோதானோ என்று இரண்டு நாட்கள் அவரை தூக்கி ஜெயிலில் வைத்து சொகுசாக பார்த்து கொண்டு பின்னர் தியாகி என வெளியே விடவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. எனவே அரசாங்கத்தை காட்டிலும் நீதி மன்றங்களை நம்புவது உத்தமம். sekarஇந்த விஷயத்தில் நடிகர் எஸ்.வி.சேகர் சிறப்பாக செயல்பட்டிருக்கிறார். உடனடியாக நீதி மன்றத்தில் சீமானின் ஆபாச முட்டாள்தன பேச்சுக்கு எதிராக வழக்கு பதிந்திருக்கிறார். பொதுவாக இது மத உணர்வை புண்படுத்தும் செயல்மட்டுமல்ல. வெறுப்பு குற்றமும் கூட. Hate Crime. எனவே அத்தகைய ஒரு வெறுப்புணர்ச்சியை பரப்பி வரும் ஒரு வெறியன் பொது ஊடகங்களில் தனிமைப்படுத்தப் படவேண்டும். ஆனால் ஆனந்தவிகடன் முதல் இண்டியா டுடேயின் தமிழ் பதிப்பு வரை இந்து வெறுப்பு என்பதே சமூக நீதி என்பது போன்ற மாயபிம்பத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அதையும் நாம் கணக்கில் எடுத்து கொள்ள வேண்டும். தந்தி டிவியில் சீமான் நிகழ்ச்சி ஒன்று நடக்கிறது அதனை முடக்கக் கூறி இந்துக்கள் பெரிய அளவில் தந்திக்கு மெயில்கள் அனுப்பலாம். கடிதங்கள் அனுப்பலாம். மொழியில் நிதானத்துடன் இவை செய்யப்பட வேண்டும்.

Metronation Chennai Television Ltd.
RMZ Millenia, 1C, 1st Floor,
No.143, Dr.M.G.R. Road, Kandanchavadi,
Perungudi, Chennai-600 096.
Telephone(s) +91-44-42907777, +91-44-42907789
Fax: +91-44-4290779
feedback@dttv.in
For Advertising Contact
South: V Damodar; Ph: 98410 02001; EMail: damodar@dttv.in
West: Jagdish Amin; Ph: 98671 65549; EMail: jagdish@dttv.in
North: Manish Roy; Ph: 98990 77799; EMail: manish@dttv.in

’சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்’ எனும் பெயரில் முகநூலில் இயங்கும் ஹிந்து இயக்க சகோதரர் (https://www.facebook.com/enlightened.master.3?fref=ts) பின்வரும் மடலை வடிவமைத்து அதனை முதலமைச்சருக்கு cmcell@tn.gov.in எனும் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்புமாறு கேட்டிருக்கிறார். இதையும் நாம் செய்ய வேண்டும்.
krishnam

மதிப்பிற்குரிய முதலமைச்சர் அவர்களே வணக்கம்.

சமீப காலமாக‌ “நாம் தமிழர்” என்கின்ற கட்சி/இயக்கத்தை சேர்ந்த‌ சைமன் என்கின்ற சீமான் என்பவர். இந்த நாட்டின் இதிகாச புருஷன், சக்கரவர்த்தி திருமகன் உலகில் உள்ள ஹிந்துக்களின் புனித தெய்வமான ஸ்ரீ. ராமபிரானை தர‌க்குறைவான வார்த்தைகளால் பேசி உள்ள வீடியோ பார்த்து நானும் என் வீட்டில் உள்ள அனைவரும் மிகவும் மன வருத்தத்திற்கு உள்ளானோம். இவர் சிவலிங்கத்தையும் இதைப்போலவே கேவலமாக பேசியுள்ளார். தமிழகத்தின் பெரும்பான்மையான சமுதாயமான இந்துக்களையும் மிகவும் புண்படுத்தி பேசியுள்ளார். தமிழ் நாடு போன்ற அமைதிப் பூங்காவில் இப்படி ஒருவர் ஒரு மதத்திற்கு எதிராக பேசி, கடவுள்களை அசிங்கமாக பேசுவது நாட்டின் ஜன நாயகத்திற்கும், இறையாண்மைக்கும் கேடு விளைவிக்கிறது. அதுவும் வேற்று மதத்தை சார்ந்த ஒரு நபர் இப்படி பேசுவது மதங்களுக்கு இடையே குழப்பங்களையும், கலவரங்களையும் உருவாக்கும் என்று தோன்றுகின்றது. இதை அரசாங்கமும் இப்படியே விட்டு கொண்டு போனால் கண்டிப்பாக இந்த நாட்டின் பூர்வ குடி மக்களும், பெரும்பான்மை மக்களும் மிகவும் மனத்தளர்ச்சி அடையும் சூழ்நிலை உருவாகக் கூடும். மேலும் ஹிந்து சமுதாயத்திற்கு எப்போதும் ஆதரவும் அரவனைப்பும் தரும் நீங்கள், அனைத்து சமுதாயத்தையும் சமமாக பாவிக்கும் நீங்கள், இதை உடனே முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும். இந்த சைமன் என்கிற சீமான் மீது நீங்கள் தக்க நடவடிக்கை எடுப்பதன் மூலம் ஒரு சராசரி தமிழனின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்பீர்கள் என்று நம்புகின்றேன்.

இவை எல்லாம் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். இன்னும் வேறு சில அவதூறுகள் உண்டு. அவற்றை எதிர்கொள்வது எப்படி என்பதை நாளை பார்க்கலாம்.

நன்றி! சன் டிவி வீரபாண்டியன்…

morning_hindutva2013 இல் தமிழ்நாடு ஊடக உலகத்தில் நடந்த மிக நல்ல விஷயங்களில் ஒன்று சன்-டிவியில் அரசியல் உரையாடல்களை நடத்தும் வீரபாண்டியனின் வெளிப்படையான சார்வு வெளிப்பட்டதுதான். முன்னாள் பிரதமரையும் ஒரு மாநில முதலமைச்சரையும் ’அவன்’ ’இவன்’ என ஏகவசனத்தில் குறிப்பிடுவதும் பின்னர் இஸ்லாமியர்களிடம் வன்முறையையும் வெறுப்பையும் தூண்டிவிடும் விதத்தில் பேசுவதும் இணையத்தில் வெளிவந்திருக்கின்றன. இதை வெளியிட்ட இஸ்லாமிய அமைப்பு இந்த காணொளி இந்துக்களிடம் இத்தனை எதிர்மறை விளைவுகளை உருவாக்கும் என நினைக்கவில்லை.  உடனடியாக அந்த காணொளியை நீக்கி விட்டது. ஆனால் இந்த செயல்பாட்டை ஏற்கனவே எதிர்பார்த்து அந்த காணொளியை உடனடியாக தரவிறக்கம் செய்து தங்கள் இணையதளத்தில் வலையேற்றி விட்டனர் நம் சகோதர இந்துத்துவ இணையதளமான ’வேத விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி மையம்’ அமைப்பினர் (vsrc.in). அருமையான முன்யோசனை. இதற்காக நம் சகோதர vsrc.in அமைப்பினரை ஒவ்வொரு தமிழ் இந்துவும் மனமகிழ்ந்து பாராட்ட வேண்டும்.

வீரபாண்டியனுக்கு ஏன் நன்றி?

தன்னை நடுநிலையாளன் அல்ல என ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்தமைக்காக நன்றி. இனி மக்களுக்கு இவரது செயல்பாடுகளை சரியான விதத்தில் புரிந்து கொள்ள முடியும். வீர பாண்டியனின் முத்திரை வாக்கியம் ‘மக்கள் கவனித்து கொண்டிருக்கிறார்கள் அவர்கள் சரியான தீர்ப்பை வழங்குவார்கள்.’  ஆம் மக்கள் வீரபாண்டியனின் இந்த  தூண்டிவிடும் கீழ்த்தர பேச்சையும் கவனித்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.   சமகால வரலாறு கூட சரியாக  தெரியாமல் பண்பாடும் இல்லாமல் பேசி தன் நடுநிலை முகமூடியை தானே கிழித்து கொண்டமைக்கு.  இம்முறை இந்து அமைப்புகள் முகத்தில் வீசப்பட்ட அவமானத்தை துடைத்துக் கொண்டு புன்னகைக்கவில்லை. உடனடியாக  வீரபாண்டியன் கலந்து கொள்ளும் எந்த நிகழ்ச்சியிலும் தாங்கள் கலந்து கொள்ளப் போவதில்லை என அறிந்திருக்கிறார்கள்.  பாரதிய ஜனதா கட்சியின் மாநிலத்தலைவர் பொன்.ராதாகிருஷ்ணன் உடனடியாக கண்டனம் செய்திருக்கிறார். கடுமையாகவே. ஹிந்துக்களுக்கும் ஹிந்து அமைப்புகளுக்கும் வாழ்த்துகள்.

வீரபாண்டியன் சொல்லும் பச்சை பொய்களில் ஒன்றுக்கு வருவோம். பௌத்தத்தின் தர்ம சக்கரத்தை எடுத்துவிட்டு காந்தியை நுழைத்தது வாஜ்பாயாம். காரணம் பௌத்த சின்னத்தை நீக்குவதாம். ரூபாய் நோட்டுகளில் காந்தியை கொண்டு வந்தது 1996 இல். மகாத்மா காந்தி சீரிஸ் என சொல்லப்படுவது. 1996 இல் ஆட்சியில் இருந்த கட்சிகள் எவை? ஜனவரி 1996 முதல் மே 1996 வரை ஆட்சியில் இருந்தது நரசிம்மராவின் காங்கிரஸ் அரசு. மே-15 1996 முதல் 1-ஜூன் 1996 வரை 13 நாட்கள் பாஜக அரசு அடல்ஜி தலைமையில் ஆட்சி அமைத்தது.  ஜூன் 1 1996 முதல் 1996 இறுதி வரை பிரதமராக இருந்தவர் தேவ கௌடா அவர்கள். இதில் வீரபாண்டியன் சொல்வது உண்மை என்றால் இந்த 13 நாட்களில் பாஜக அரசு இந்த முடிவை எடுத்து அமுல் படுத்தியது. இதை ஒரு பள்ளிச்சிறுவன் கூட நம்ப மாட்டான். ஆனால் நம் வீரபாண்டியன் கேட்பவர்களின் புத்தி திறமையில் முழு நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார். தைரியமாக பேசுகிறார்.

ஐந்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து கொள்ளுங்கள். பழைய ஐந்து ரூபாய் நோட்டில் அசோக ஸ்தூபியின் கீழே தெள்ளத் தெளிவாக ‘சத்யமேவ ஜெயதே’ எனும் முண்டக உபநிடதத்தின் வாசகம் இருக்கும். ஆனால் இந்து மதத்தை நுழைப்பதற்காக தந்திரமாக வாஜ்பாய் கொண்டு வந்ததாக சொல்லப்படும் ஐந்து ரூபாய் நோட்டில் பாருங்கள். 1996 இல் தொடங்கப்பட்ட மகாத்மா காந்தி ரூபாய் தாள்கள் தொடரில் இந்த குறிப்பிட்ட நோட்டு 2002 இல் வெளியிடப்பட்டது. உபநிடத வாசகத்தை புறந்தள்ளி காந்தியை நடுநாயகமாக்கியது பாஜக என்பது எத்தனை அபத்தமானது.

five_rupees

விஷயம் புரிகிறதல்லவா… ஆனால் இது ஏதோ வீரபாண்டியனின் தனிப்பட்ட மனப் பிறழ்வு, பார்வைக் கோளாறு என நினைத்து விட வேண்டாம். இப்படி கதை கட்டி விடுவது ஒன்றும் போலி மதச்சார்பின்மையாளர்களுக்கு புதிதல்ல. உண்மையில் இன்றைக்கு வீரபாண்டியன் செய்வது போலி மதச்சார்பின்மையாளர்களின் கூட்டு மனப் பிறழ்வு ஒன்றின் வெளிப்பாடுதான்.

1998 இல் எழுந்த ‘rational vs national’ என்கிற சர்ச்சை நினைவிருக்கிறதா? இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சி கவுன்சிலின் (ICHR-Indian Council of Historical Research)தொடக்க ’மெமோரண்டம் ஆஃப் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்’  1972 இல் எழுதப்பட்டது. இதில் வரலாற்று ஆராய்ச்சி ‘அறிவு பூர்வமான திசையில்’ (rational direction) என்றிருக்கிறது. eminient-historiansஆனால் 1998 இல் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசின் மனித வள மேம்பாட்டுத்துறை ICHR குறித்த தன் தீர்மானம் ஒன்றில் இதை   ‘தேசிய ‘ (national direction) மாற்றிவிட்டதாக -வேறு யாருமில்லை- நம் மவுண்ட்ரோட் மாவோ ‘தி கிண்டு’ தான் வெளியிட்டது. அது ஒரு sophisticated டீலக்ஸ் எடிஷன் வீரபாண்டியன்.  இது வெறும் வார்த்தைகள் குறித்தது அல்ல என்று வீர பாண்டியன் போலவே மிரட்டியது மவுண்ட்ரோட் மாவோ. பாஜகவின் வரலாற்றை மாற்றும் சதி. பத்திரிகையாளர் அருண் ஷோரி இது உண்மையா என பார்க்க பழைய ஆவணங்களைத் துழாவினார். இதே விசயத்தில் 1987 இல் அதாவது பாஜக ஆட்சிக்கு வருவதற்கு 11 ஆண்டுகள் முன்னால்  மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை 6 அக்டோபர் 1987 இல் நிறைவேற்றிய மார்க்சிய பார்வை கொண்ட வரலாற்றாசிரியர் இர்ஃபான் ஹபீப்பை ICHR சேர்மனாக்கிய முடிவுகளைக் கொண்ட  தீர்மானத்தில் கண்டிருந்தது: “to give a national direction to an objective and national presentation and reinterpretation of history”. ICHR குறித்த ஒவ்வொரு மனிதவள அமைச்சரவை தீர்மானத்தையும் ஷோரி எடுத்து பார்த்தார்… 1978 முதல் ஒவ்வொரு அமைச்சரவை தீர்மானத்திலும் அதே வாசகங்கள். அது  காங்கிரஸ் ஆட்சியிலும் அப்படித்தான், ஜனதா தள ஆட்சியிலும் அப்படித்தான். ஆக நடந்தது என்னவென்றால் யாரோ ஒரு குமஸ்தா அன்றைய டைப்ரைட்டரில் ICHR இன் ஆவணத்தின் அடிப்படையில் தான் டைப் செய்த போது ‘rational’ என இருந்ததை தவறுதலாக ‘national’ என மாற்றியிருக்கிறார்… பாஜக ஆட்சிக்கு வருவதற்கு இருபதாண்டுகளுக்கு முன்னால் 1978 இல். அன்று முதல் அதே தாள்களை ஒவ்வொரு தீர்மானத்திலும் எல்லா ஆட்சிகளும் பயன்படுத்தியிருக்கின்றன.

ஆக வீரபாண்டியனின் மனப் பிறழ்வு வெளிவந்துவிட்டது. ஆனால் அந்த பிறழ்ச்சி  வெளிப்படுத்தப்படாத போலிமதச்சார்பின்மை சைக்கோக்கள் பலர் இன்னும் ஊடகங்களில் உலாவிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் – மரியாதையான தோற்றங்களில். அன்று இதே வக்கிரம் ’தி கிண்டுவில் வெளிப்பட்ட போது அதை அருண் ஷோரி வெளிப்படுத்தினார்.  அது அவரது புகழ்பெற்ற நூலிலும் அறிவுஜீவிகள் வட்டத்திலும் அடங்கிவிட்டது. குற்றச்சாட்டோ வெகுஜன ஊடகங்களாக அன்று விளங்கிய பெரும் ஊடக முதலாளிகளால் எல்லோரிடத்திலும் முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஆனால் இன்று நிலை வேறு. பெரும் ஊடக முதலாளிகளுக்கு எதிராக சமூக வலைத்தளங்கள் தீவிரமாக இயங்குகின்றன. இந்துத்துவம் போல வஞ்சிக்கப்பட்ட மூன்றாம் உலக பண்பாட்டின் குரலுக்கு அந்த ஊடகங்கள் பெரும் வலிமை. இந்த வலிமையை இந்துத்துவர்களாகிய நாம் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும். எனில் மேலும் மேலும் பெரும் வெற்றிகளை ஈட்ட முடியும்.

[வேத விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி மையத்தின் வீரபாண்டியன் குறித்த கட்டுரையும் அந்த காணொளியும் இங்கே கிடைக்கும்: ’சன் நியூஸில் ஒரு பின்லாடன்’ ]

இலங்கை: என்று தீரும் எம் சகோதரர்களின் சோகம்?

இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானத்தை ஒருவழியாக ஐ.நா.சபை மனித உரிமைகள் கவுன்சிலில் நிறைவேற்றி இருக்கிறது, உலகின் தன்னிச்சையான காவல்காரனான அமெரிக்கா.

மறக்க முடியாத படுகொலைகள்
மறக்க முடியாத ஈழப் படுகொலைகள்

எதிர்பார்த்தது போலவே,  இந்தத் தீர்மானத்தில் எந்த சுக்கும் இல்லை.  இதற்கே இந்த ஆர்ப்பாட்டம். இதை முன்வைத்து இரு வாரத்துக்கு மேலாக தமிழகம் கிளர்ந்து துடித்தது.

குதிரை தப்பிய பின் லாயத்தைப் பூட்டிப் பலனில்லை என்பதை நாம் எப்போது உணரப் போகிறோமோ தெரியவில்லை.  2009  ஏப்ரல், மே மாதங்களில் இலங்கையில் நிகழ்ந்த உள்நாட்டுப் போரின் போது ஏதோ வேற்றுக் கிரகத்தில் நடப்பது போல வேடிக்கை பார்த்திருந்த அதே தமிழகம், இப்போது குதித்துக் கொந்தளிக்கிறது.

சுமார் ஒரு லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்கள் யுத்தத்தின்  கடைசி இரண்டு நாட்களில் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டனர். அந்த கொலைவெறிக்கு உதவியது அப்போதைய மன்மோகன்  சிங்-  சோனியா அண்ட் கோ தலைமையிலான காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு தான். அந்தக் கூட்டணியில்- வெற்று அறிக்கைகளை வெளியிட்டபடி இருந்த கருணாநிதியின்-  திமுகவும் இருந்தது. அப்போது நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் இலங்கை இனப்படுகொலைக்கு பதிலடியாக தமிழ் மக்கள் வாக்களிப்பார்கள் என்று உலகமே எதிர்பார்த்தது. ஆனால் நடந்தது என்ன?  மொத்தமுள்ள 39 தொகுதிகளில் 27 தொகுதிகளில் திமுக- காங்கிரஸ் கூட்டணி வென்றது. ஈழத் தமிழரின் சர்வ நாசத்துக்குக் காரணமான இக்கட்சிகளுக்கு வாக்களித்த அதே தமிழகத்தில் தான் இன்று அனாவசிய கொந்தளிப்பு.

திமுக தலைவர்  ‘கண் கெட்ட பிறகு சூரிய நமஸ்காரம்’ செய்த கதையாக ஆளும் கூட்டணியிலிருந்து விலகி இருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. தமிழக மக்கள் மட்டும் என்னவாம்?  இன்று காட்டும் இதே தீவிரத்தை 2009 ல் காட்டி இருந்தால், அன்றைய தேர்தலில் திமுக கூட்டணிக்கு பாடம் புகட்டி இருந்திருந்தால், இலங்கை வாழ் தமிழரின் நிலைமை மிகவும் கேவலப்பட்டுப் போயிருக்குமா?

திடீர் ஆவேசத்துக்கு காரணமானபாலசந்திரன் படுகொலை
திடீர் ஆவேசத்துக்கு காரணமான
பாலசந்திரன் படுகொலை

ஒரு முக்கியமான உளவுத் தகவல். இலங்கைப் போரின் கடைசி கட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் பல முன்னணி தலைவர்கள் இலங்கை ராணுவத்திடம் வேறு வழியின்றி சரணடைந்தனர். அவர்களை காவலில் வைத்திருந்த இலங்கை அரசு, இந்திய தேர்தல் முடிவு தங்களுக்கு சாதகமாக (காங்கிஸ் வெற்றி) வந்தவுடன், அவர்களை சுட்டுக் கொன்றது என்பது தான் தகவல். ஆக, இலங்கை அரசு இந்திய ஆட்சியில் மாற்றம் தேர்தலால் வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி இருக்கிறது. அவ்வாறு நமது தமிழக மக்கள் அப்போது தீர்ப்பெழுதவில்லையே?  இப்போது மட்டும் என்ன இந்த ஆவேசம்?

பிரபாகரனின் இரண்டாவது மகன் பாலச்சந்திரன் கொல்லப்பட்டது கசிந்ததால் தான் இந்த ஆவேசம் என்கிறார்கள். இதே ஆவேச முழக்க அரசியல்வாதிகள் (வைகோ,  நெடுமாறன்,  சீமான் உள்ளிட்ட பலர்) பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டதை இன்னமும் கூட ஏற்க மறுத்து கதை கட்டிக் கொண்டிருப்பவர்கள். இவர்களை நம்பினால் நாசம் தான்  என்று தெரிந்தே, இம்முறை மாணவர்களின் போராட்டம், இவர்களை சற்றே விலகி நில்லும் பிள்ளாய் என்று கூறி விளக்கி வைத்திருக்கிறது. ஆயினும், இந்த ஆர்ப்பாட்டங்களால் என்ன பயன்? கொத்துக் குண்டுகளுக்கு நமது சொந்த சகோதரர்கள் செத்து விழுந்தபோது வராத கோபம் இப்போது வந்து பயன் என்ன? இது வெறும் கழிவிரக்கமாகவே பல்லிளிக்கிறது.

ஆயினும், ஒரு விஷயம், இந்த மாணவர்களின் போராட்டம் இல்லாதிருந்தால்,  சுயகாரியப் புலியான கருணாநிதி, காங்கிரஸ் கூட்டணியிலிருந்து விலகி இருக்கவே மாட்டார். ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியில் கடந்த  9 ஆண்டுகளாக பதவி சுகம் அனுபவித்த, ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலில் பல கோடி ஏப்பம் விட்ட கட்சிக்கு இப்போது ஈழத் தமிழர் மீது திடீர் அக்கறை வந்ததற்குக் காரணம், மாணவர்களின் போராட்டம் தான். மத்தியில் ஆளும் கூட்டணியின் தலைமையான காங்கிரஸ் கட்சியின் சுயரூபத்தை அம்பலப்படுத்துவதிலும், திமுகவின் பலவீனத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுவதிலும் இப்போராட்டம் உதவி இருக்கிறது. இதை மறுக்க இயலாது.

நமது போராட்டம்இவர்களுக்கு விடியலைத் தருமா?
நமது போராட்டம்
இவர்களுக்கு விடியலைத் தருமா?

ஆனால், மாணவர்களின் போராட்டத்தில் சில இடங்களில் ஊடுருவிய தேச விரோதிகள் இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கு எதிராக அவர்களைத் தூண்டி விட்டதையும் காண முடிந்தது. எந்த தனித் தமிழ்நாடு கும்பலால் ஈழத் தமிழர்கள் தமிழகத்தில் ஆதரவை இழந்தார்களோ,  அதே கும்பல் தான் இப்போது காங்கிரஸ் மீதான கோபத்தை இந்திய ஒருமைப்பாடு மீதான வெறுப்பாக மாற்ற முயன்றது. இதை தமிழக அரசு முளையிலேயே கிள்ளி இருக்க வேண்டும். எப்போதும் இவ்விஷயத்தில் தெளிவாக செயல்படும் ஜெயலலிதா  இம்முறை அமைதி காத்தது புரியாத புதிர்.

ஒருவேளை, மாணவரின் போராட்டம் கருணாநிதிக்கும்  காங்கிரசுக்கும் தானே எதிரானது என்று அவர் கண்மூடி அமர்ந்திருக்கலாம். ஆனால், சில புல்லுருவிகள் இடையில் நிகழ்த்தியுள்ள சேதாரம் சாதாரணமானது அல்ல.  அரசு கண்டுகொள்ளாது என்பது அம்பலமானவுடன், தெருவில் இறங்கியவர்களின் வேகம் அதிகரித்தது. வழக்கம் போல, ஊடகங்கள் இதை மேலும் பெரிதுபடுத்திக் குளிர் காய்ந்தன. இதனால், நமது மாணவர்களின் படிப்பு பாழாவது குறித்து யாருக்கும் கவலை இல்லை.

ஈழத் தமிழர் மீது நமக்கும் கவலை உண்டு. ஆனால்,  அமெரிக்கா கொண்டுவந்த  ‘உதவாக்கரை’  தீர்மானத்துக்காக தமிழகத்தில் நமது மாணவர்கள் ரயிலை மறிப்பதாலும்,  கல்லூரிக்கு செல்லாமல் தெருவில் அமர்வதாலும், ஈழத் தமிழருக்கு என்ன பயன் கிடைத்துவிடும்?  போதாக்குறைக்கு, சுற்றுலா வந்த இலங்கையைச் சேர்ந்த புத்த பிட்சுக்களை தாக்கி ‘புண்ணியம்’ கட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர், சில பிரிவினைவாதிகள். இந்த தாக்குதலுக்கு, இலங்கையில் குற்றுயிரும் குலை உயிருமாகத் தவிக்கும் நமது சகோதர தமிழர்கள் தான் பதிலடி பெறப் போகிறார்கள்!

இவர்களின் கஷ்டம்நமக்கு அரசியல்  கருவியாகலாமா?
இவர்களின் கஷ்டம்
நமக்கு அரசியல் கருவியாகலாமா?

மாணவர்களின் போராட்டம் எந்த நோக்கமும் இல்லாமல், அமெரிக்கத் தீர்மானத்தை இந்தியா ஆதரிக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றை இலக்குடன் இருந்தபோதே, அதன் தெளிவின்மை புலப்பட்டது. இதற்கு காங்கிரஸ் கட்சியே காரணம். அமெரிக்கத்  தீர்மானம் குறித்து அரசு எடுக்கப்போகும் நிலையை இந்த அளவுக்கு மூடி மறைக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? இலங்கைப் போரில் இந்திய அரசு உதவியதை அந்நாட்டு அரசு வெளிப்படுத்தி விடும்  என்று சோனியா கும்பல் அஞ்சுகிறதா? அப்படியெல்லாம் அஞ்சவே தேவையில்லை.  2009 மே மாதமே,  மகிந்த ராஜபக்ஷே இந்த வெற்றி முழுவதும் தன்னால் தான் வந்தது என்று பறை சாற்றிவிட்டார். தனது ராணுவ  தளபதி பொன்சேகோவைக் கூட இந்த வெற்றியில் பங்கேற்க அவர் அனுமதிக்கவில்லை. எதிர்த்து கேள்வி கேட்டதற்கு பொன்சேகோவுக்கு கிடைத்த சிறைப் பரிசு அனைவரும் அறிந்தது தான்.

பிறகு ஏன் இந்திய அரசு தடுமாறியது? குற்றமுள்ள நெஞ்சம் குறுகுறுக்கிறதா?  அப்படியானால், இந்த அரசு இதுவரை செய்த தவறுகளுக்காக, குறுகுறுத்தே காணாமல் போயிருக்க வேண்டும். இலங்கையில் 2009ல் நடந்த உள்நாட்டுப் போர் இந்திய அரசால் வழிநடத்தப்பட்டது என்ற தார்மிக உண்மை தான் இந்திய அரசை செயல்படாமல் தடுக்கிறது. உண்மையில் இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய தமிழ் மக்களின் வீழ்ச்சி மிகவும் கொடுமையானது. இதற்காக, இந்திய அரசு தான்- இலங்கை அரசுக்கு போரில் உதவியதற்காகவே –  உரிமையுடன்  ஐ.நா. சபையில் குரல் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால், இப்போதும் (2013), இதற்கு முன்னரும் (2011) அமெரிக்கா தான் இலங்கையை எச்சரிக்கும் விதமாக் தீர்மானம் கொண்டுவந்தது. இந்த இரண்டு முறையும், இந்திய அரசு அடித்த பல்டிகள், தீர்மானத்தை வலுவிழக்கச் செய்ய செய்த முயற்சிகள், உலக நாடுகள் நடத்திய நாடகங்கள் அனைத்தையும் நாம்  இருக்கை நுனியில் அமர்ந்து நகம் கொறித்தபடி வெறித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்தத் தீர்மானங்களே வெறும் நாடகம் என்பதை அமெரிக்காவை புரிந்த அனைவரும் உணர்வார்கள்.  ஈராக்கிலும் ஆப்கானிஸ்தானிலும் யாருடைய அனுமதிக்கும் காத்திராமல் போர் தொடுத்த அமெரிக்கா, ஐ.நா.சபையில் மனித உரிமைக்காக தீர்மானம் கொண்டுவருகிறது  என்றபோதே, நமக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்திருக்க வேண்டும். இது ஒரு சர்வதேச நாடகம்; பிற நாடுகள் மீதான அதிகாரத்தை முறைப்படுத்தும் ஒரு ராஜதந்திர நடவடிக்கை என்பதை நாம் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். இதில் அமெரிக்காவின் கூட்டாளி இந்தியா என்பதையும், இதற்கு முந்தைய தீர்மானத்தின் போதே நாம் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

நமது துரதிர்ஷ்டமோ, இலங்கைவாழ் சகோதர தமிழ் மக்களின் துரதிர்ஷ்டமோ- தொலைநோக்கு சிந்தனையோ, அறிவார்ந்த கண்ணோட்டமோ இல்லாதவர்களின் கரங்களில் தமிழகம் சிக்கிக் கொண்டு தவிக்கிறது. சுயநலமே நோக்கமாகக் கொண்ட ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சிக்கும் இதில் ஒவ்வொரு விதமான கணக்குகள். இப்போது மத்திய அரசில் இருந்து திமுக வெளியேறியதிலும் கூட தெளிவான கணக்கு உண்டு.

இந்தக் கணக்கு காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் தெரியும். காங்கிரஸ் என்ன பாஜகவா? பதவியில் இருக்கும் வரை சுகம் அனுபவித்துவிட்டு வெளியேறி எதிரணியுடன் சேர்வதை வேடிக்கை பார்க்க? காங்கிரஸ் கட்சியின் ஏவல் நாயான சி.பி.ஐ.  நடத்திவிட்டது ஒரு அதிரடி ரெய்டு. வெளிநாட்டு ஆடம்பர கார்களை வாங்கியதில் ஸ்டாலின் குடும்பம் செய்த பித்தலாட்டம் இப்போது தான் சி.பி.ஐ.க்கு நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து நினைவுக்கு வந்ததாம். நடந்தது ரெய்டு. இது தனக்கு தெரியவே தெரியாது என்று சாதிக்கிறார்கள் மன்னுமோகனும் ப.சி.யும், அவர்களின் கும்பல் தலைவி சோனியாவும். கருணாநிதி வேண்டுமானால் இதை நம்பலாம். இன்னமுமா இந்த நாடு இவர்களை நம்புவது?

கண்முன் அனாதைகளாக்கப்பட்ட நமது  சகோதரர்கள்
கண்முன் அனாதைகளாக்கப்பட்ட
நமது சகோதரர்கள்

ஆக, இலங்கைத் தமிழரின் இழிவான நிலையை மாற்றுவதற்கான முயற்சிகளை விட, தன்னை கைவிடுவோரை கழுத்தறுப்பதே காங்கிரஸ் கட்சியின் உயர்கொள்கை என்பது இப்போது பள்ளி மாணவனுக்கும் தெரியும். இந்த காங்கிரஸ் கட்சிக்குத் தான் முலாயமும், மாயாவதியும் மாய்ந்து மாய்ந்து ஆதரவளிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என்ன கஷ்டமோ, யாரறிவார்?

இந்திய அரசியல் இப்படித் தான் கீழ்த்தரமாக கிடந்தது நாறும். நாம் விஷயத்துக்கு வருவோம். இப்போது ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சிலில் அமெரிக்கா கொண்டுவந்த தீர்மானத்தில் ஏதேனும் உப்புச் சப்பு இருக்கிறதா? இதை கவுன்சிலில் உள்ள 47 நாடுகளில் 25 நாடுகள் மட்டுமே ஆதரித்தாலும், பெரும்பான்மை அடிப்படையில் தீர்மானம் வென்றிருக்கிறது. 13 நாடுகள் எதிர்த்துள்ளன. அதில் பாகிஸ்தான், மாலத்தீவுகள், இந்தோனேசியா, அரபு எமிரேட்ஸ் ஆகியன உண்டு. மலேசியா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட எட்டு நாடுகள் நடுநிலைமை வகித்தன.

ஆரம்பத்திலிருந்து தூங்கி வழிந்துவிட்டு, கடைசி நேரத்தில் பெயரளவுக்கு இந்தியா பரிந்துரைத்த  7 திருத்தங்கள் மறுதலிக்கப்பட்டன. ‘வடக்கு மாகாணத்தில் தேர்தல் நடத்த வேண்டும்; போரின்போது நடந்த மனித உரிமை மீறல்கள் அப்பாவி மக்கள் உயிரிழந்தது குறித்து சுதந்திரமான விசாரணை நடத்த வேண்டும்’-  என்பவை அவற்றில் சில. இந்த சுதந்திரமான விசாரணை உலக நாடுகளால் நடத்தப்பட வேண்டுமா? என்பதில் வழக்கம் போல இந்தியா சொதப்பியது. இந்தப் பரிந்துரைகள் ஏற்கப்படாது என்று தெரிந்தே கடைசி நேரத்தில் கொண்டுவரப்பட்டன. உண்மையான ஆர்வத்துடன் அவை கொண்டு வரப்பட்டிருந்தால் நிச்சயம் அவற்றை ஏற்கச் செய்திருக்க முடியும். எல்லாம் நாடகம்.

“இலங்கைத் தமிழருக்கு சம உரிமை அங்கீகாரம் அளிப்பதகான 13வது சட்டத் திருத்தத்தை இலங்கை அரசு அமல்படுத்த வேண்டும். மனித உரிமை ஆணையர் நவநீதம் பிள்ளை  இலங்கை சென்று பார்வையிட வேண்டும். போர்ப் படிப்பினைகள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக் குழுவின் பரிந்துரைகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளாக நட்பு நாடாக உள்ள இலங்கையுடன் தொடர்பை முறிக்க முடியாது. அங்குள்ள பிரச்னைகளில்  தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துவோம்” என்றெல்லாம் அமெரிக்க தீர்மானம் கூறுகிறது.

இதில் இலங்கையில் நடந்த இனப்படுகொலையை கண்டித்து எங்காவது ஒரு வார்த்தை இருக்கிறதா? அல்லது, இலங்கை  அரசின் போர்க் குற்றங்கள் குறித்த கண்டனங்கள் எதாவது இருக்கின்றனவா? இந்த அதிமேதாவித் தனமான தீர்மானத்தை ஆதரிக்கத் தான் இரண்டு வாரம் யோசித்தது நமது மத்திய அரசு. இந்தத் தீர்மானத்தால் புளகாங்கிதம் அடைத்து தான் நமது மாணவர்கள் தங்கள் படிப்பைத் துச்சமெனத் துறந்து தெருவில் இறங்கினார்கள். இதில் ஏதாவது அர்த்தம் இருக்கிறதா?

இவர்களையாவது வாழவிடுங்கள்தமிழக  அரசியல்வாதிகளே!
இவர்களையாவது வாழவிடுங்கள்
தமிழக அரசியல்வாதிகளே!

இத்தனைக்கும் பிறகு, ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சில் தீர்மானத்தை நிராகரிப்பதாக இலங்கை அறிவித்துள்ளது. ‘இந்தியா, தீர்மானத்தை அரசியல் நிர்பந்தத்தால் ஆதரித்துள்ளது. அதற்காக அஞ்ச வேண்டியதில்லை’ என்று இலங்கை அரசின் செய்தி தொடர்பாளர் கூறி இருக்கிறார். அவருக்கும் கூடத் தெரிந்திருக்கிறது. நமக்கு?

தீர்மானம் நிறைவேறிய பிறகு தான் அதன் மோசடி மாணவர்களுக்குப் புரிந்திருக்கிறது. இப்போது போராட்டம் தொடரும் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள் மாணவர்கள்.   இங்கு போராடி என்ன பயன்? வரும் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சியை மண்ணைக் கௌவச் செய்வது தானே ஒரே தீர்வு? காங்கிரஸ் தோற்றால் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்துவிடுமே, அதை மாணவர்களை உசுப்பிவிடும் உதயகுமார் வகையறாக்கள் விரும்புவார்களா என்ன?

இந்த நிலைமை இன்னமும் எத்தனை நாட்கள் நீடிக்கும்? சொந்த சகோதரர்கள் துயரத்தில் சாதல் கண்டும் சிந்தை இரங்காத கல்லுளி மங்கர்களின் கடைசிக்கட்ட நாடகங்களை இன்னமும் எத்தனை நாட்களுக்கு நாம் பொறுமையுடன் சகித்திருக்கப் போகிறோம்?

வாய்ச்சொல் வீர்களும், சுயநல அரசியல் வீணர்களும் இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்வை பணயம் வைத்து சூதாட்டம் ஆடி வருவதை நாம் எப்போது தடுக்கப் போகிறோம்? என்று எமது இன்னல்கள் தீர்ந்து பொய்யாகும்?

இந்தியாவின் இறையாண்மையை உலக அரங்கில் உயர்த்தும் நோக்கத்துடனும், இந்திய வம்சாவழியினரின் நலனுக்காகப் பாடுபடும் திண்மையுடனும் மத்தியில் எப்போது நல்லரசு உருவாகும்? அப்போது தான் நமது சகோதரர்களின் சோகம் தீரும். அதுவரை, மாறி மாறி பழி கூறி, நமது தலையில் நாமே மண்ணைப் போடும் கொடுமைகள் தொடரும்.

இலங்கைத் தமிழரும் மாணவர் போராட்டங்களும்

தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் தொடர்ந்து எழுதி வரும் மூன்றூ எழுத்தாளர்களது பார்வைகளை இக்கட்டுரையில் தொகுத்தளிக்கிறோம்.

ஜடாயு:

திண்ணை இதழில் முன்பு பல அருமையான கட்டுரைகளை எழுதிவந்த நண்பர் பி.எஸ்.நரேந்திரன் ஈழம் குறித்து ஜெயமோகனுக்கு எழுதிய ஒரு கடிதம் இலங்கைப் பிரசினையின் வரலாற்றையும் அனைத்து கோணங்களையும் அருமையாகத் தொட்டுக் காட்டுவதாக இருந்தது. ஈழத் தமிழர் தங்கள் பிளவுகளை மறந்து தங்கள் உரிமைகளுக்காக ஒருங்கிணைந்து போராடியது என்பது வரலாற்றில் எப்போதும் நடந்ததில்லை என்பதை அவர் பதிவு செய்கிறார். மலையகத் தமிழர்களின் இன்னல்கள் பற்றி அறிந்திராத பல தகவல்களைத் தருகிறார். ”இலங்கை வாழ் தமிழர்கள் இந்தியாவின் உதவியை, மத்தியஸ்தத்தை எதிர்பார்ப்பதை நிறுத்திக் கொள்ளவேண்டும். தொலைநோக்குள்ள தலைவர்கள் இந்தியாவிலோ அல்லது தமிழ்நாட்டிலோ இன்று இல்லவே இல்லை… இனப்பிரச்சினை உங்களுடையது. நீங்கள்தான் அதனின் அத்தனை பரிணாமங்களையும் அறிந்தவர்கள். எனவே, நீங்கள்தான் உங்கள் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்” என்று கடிதத்தின் இறுதியில் அவர் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு கூறும் அறிவுரை பல விதங்களில் யதார்த்தமாகவும் நேர்மையாகவும் உள்ளது.

ஐ.நாவில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானம் அதன் நீர்த்துப் போன வடிவிலாவது நிறைவேற்றப் பட்டது ஈழத்தில் எஞ்சியிருக்கும் தமிழர்களின் எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கைகளுக்கு சிறிய அளவிலாது தெம்பு தரும் என்றே அரசியல் நோக்கர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், நடைமுறையில் இதன் பயன் என்னவாக இருக்கும் என்று பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும். இந்த நீர்த்துப் போன தீர்மானத்தைக் கூட நிராகரிப்பதாக இலங்கை சிங்கள பேரினவாத அரசு தனது வழக்கமான ஆணவத்துடன் கூறி விட்டது.

TN_student_protest_1

இப்பிரசினையின் போது தங்கள் அரசியல் சுயலாப கணக்குகளை முன்னிலைப் படுத்தியே திமுக, அதிமுக ஆகிய இரு கட்சிகளும் செயல்பட்டன. என்றாலும் பாராளுமன்றத்தில் ஏகமனதாக இலங்கைத் தமிழருக்கு ஆதரவான குரலை எழுப்பி மத்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தது ஜனநாயக ரீதியான, மிகச் சரியான செயல்பாடு. திமுக, அதிமுக ஆகிய இரு கட்சிகளும் பாராளுமன்றத்தில் எடுத்த நிலைப்பாடுகள் மாணவர் போராட்டம் வலுப்பதற்கு முன்னமேயே முடிவு செய்யப் பட்டவை. எனவே, ஊடகங்களிலும் வெகுஜன அளவிலும் பெரும் பரபரப்பைக் கிளப்பியதன்றி, அரசியல் ரீதியாக இதுவரை இந்த மாணவர் போராட்டங்கள் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்றே கூறவேண்டும். 2009 போரின் போது கள்ள மௌனம் காத்து இப்போது காங்கிரஸ் அரசில் இருந்து தடாலடியாக வெளியேறிய திமுகவின் கபட நாடகத்தையும் எல்லாரும் உணர்ந்து கொண்டுள்ளார்கள்.

எதையும்  தீர்க்கமான, நிதானமான பார்வையுடன் விமர்சிக்கும் ஜெயமோகன்  இந்த மாணவர் போராட்டம் தொடங்கிய போது கீழ்க்கண்டவாறு எச்சரித்திருந்தார்.

// இந்த இயல்பான போராட்டத்தை வழக்கம்போல இந்திய எதிர்ப்புப்போராட்டமாகக் கொண்டுசெல்ல இங்கே நிதியூட்டப்பட்டு செயல்படும் குறுங்குழு அரசியல்வாதிகள் முயலக்கூடும். அதில் மாணவர்கள் விழிப்புடன் இருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். இல்லையேல் இதை முன்வைத்து அவர்கள் இன்னும் கொஞ்சம் நிதி பெற்றுக்கொள்வது தவிர ஒன்றும் நிகழாது  //

மாணவர் போராட்டம் பல கல்லூரிகளுக்கும் பரவிய போதே, இது  இந்திய எதிர்ப்பு – தனித்தமிழ் தேசிய ஆதரவு  நிலைப்பாட்டை நோக்கித் தெளிவாக  சென்று  கொண்டிருப்பது   தெரிய வந்தது.   வழக்கமாக இதில்  ஈடுபடும்  கலை, அறிவியல் கல்லூரிகள் போக, இம்முறை  சில பொறியியல் கல்லூரி மாணவர்களும்  போராட்ட களத்தில்  குதித்தனர்.

உருப்படியாக  படித்து, வாழ்க்கையில் முன்னேறுவது  என்ற உப்பு சப்பில்லாத விஷயத்தையே  தங்கள்  நோக்கமாக வைத்திருந்த  தமிழக மாணவர்கள்  மத்தியில்  புரட்சித் தீயை மூட்டியாகி விட்டது. இனி  அதை  மேலும் மேலும் கொழுந்து விட்டு எரியச் செய்ய வேண்டியது தான் பாக்கி..இப்படி ஒரு விஷயத்திற்குத் தானே  இத்தனை வருஷமாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தோம் – என்று சீமான், வைகோ போன்ற புர்ச்சி அரசியல் வாதிகள் மனதிற்குள்  எண்ணியது போலவே நடக்கப் போகிறதோ என்ற அச்சம் கூட லேசாக பரவியது.  நல்லவேளை, துரதிர்ஷ்ட வசமான ஒன்றிரண்டு தீக்குளிப்பு சம்பவங்கள் போக அசம்பாவிதங்கள் ஏதும் இது வரை நிகழவில்லை. புரட்சித் தலைவி ஆளும் மாநிலத்தில் பெரிய புரட்சி ஏதும் வெடிக்கவில்லை என்பது ஆறுதல் தரும் விஷயம்.

தொலைக்காட்சி ஊடகங்கள் காண்பித்த பல மாணவர் போராட்ட வளாகங்களில் பிரபாகரன் படங்களும் போஸ்டர்களும் இருந்தன. இலங்கை அரசின் போர்க்குற்றங்களுக்கும் கொடூரங்களுக்கும் மனித உரிமை மீறல்களுக்கும் எதிரான போராட்டத்தில் அதே அளவு வன்முறையையும், அடக்குமுறையையும் தன் மக்களினத்தின் மீதே பிரயோகித்த விடுதலைப் புலிகளின் மறைந்த தலைவரை ஆதர்சமாக நிறுத்துவது என்பது என்ன விதமான தார்மீக, அற உணர்வு? இந்த “தன்னிச்சையான” போராட்டத்தின் நோக்கங்கள் முதலிலிருந்தே குழப்பத்திற்கும் ஐயத்திற்கும் உரியதாகத் தான் இருந்தன.

கூடங்குளம் போராட்ட புகழ் எஸ்.பி.உதயகுமார்  அவர்கள் மாணவத் தம்பிகளுக்கு அனுப்பியுள்ள  செய்தியைப் பார்த்தால் போராட்டத்தின் திசை பற்றிய சில விஷயங்கள் புலப்படுகின்றன (செய்தி பின் இணைப்பில்). இதில் உள்ள சில கோரிக்கைகள் இலங்கைத் தமிழர் நலன், மீனவர் நலன் ஆகியவற்றுக்கு ஆதரவான பொதுவான தொனியில் உள்ளன. ஆனால் அதோடு சேர்த்து உள்ள ”எட்டு கோடித் தமிழர்கள் வாழும் நாடான இந்தியா”, “தமிழ்க் கடலுக்கு இப்புறமும் அப்புறமும் திட்டங்களை முடக்குதல்”, ”அகண்ட தமிழகம்” அமைப்பதற்கான அறைகூவல் – இவற்றில் எல்லாம் பிரிவினைவாதம் பூடகமாகக் கூட இல்லை, அப்பட்டமாக, நேரடியாக உள்ளது. ”தமிழ்க் கடல் தி.வே.கோபாலைய்யர்” என்று முன்பு தமிழ் நாட்டின் மாபெரும் மறைந்த தமிழறிஞருக்கு பட்டம் கொடுக்கப் பட்டிருந்தது. ஆனால், உதயகுமார் அவர்கள் உலக வரைபடங்களில் எல்லாம் இந்தியப் பெருங்கடல் என்று குறிக்கப் படும் கடல் பகுதிக்கு “தமிழ்க் கடல்” என்று பெயர் கொடுக்கிறார் ! முழக்கம், களம் புகுவாய், பொங்கி வாடா, தமிழர் படை போன்ற தலைப்புகளில் பழைய விடுதலைப் புலி ஆதரவு வீராவேச “கவிதைகள்” அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் மீள்சுழற்சி செய்யப் படுகின்றன. இரண்டு தலைமுறை ஈழத் தமிழ் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையை சீரழித்த வன்முறை கோஷங்களை தமிழக இளைஞர்களின் மூளையில் ஏற்றுவது எதற்காக? இலங்கையில் இவ்வளவு பெரிய ரத்தக் களறியும் போரும் உயிரிழப்பும் ஏற்படுத்திய வரலாற்றிலிருந்து கட்டாயம் சில பாடங்களை சராசரி தமிழக இளைஞன் கற்றுக் கொண்டிருப்பான். இந்த ஆவேச கோஷங்கள் ஏற்படுத்தும் மாயையில் இருந்து வெளிவருவான்.

இந்த மாணவர் போராட்டம் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிச் செல்லும் என்றால், அதில் உள்ள பிரிவினைவாத கோஷங்கள் முற்றாக நீக்கப்பட்டு, ஜனநாயக பூர்வமான கோரிக்கைகளை மட்டுமே வலியுறுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். இனப்படுகொலைக்காகவும் போர்க்குற்றங்களுக்காகவும் இலங்கை அரசை விசாரிக்க வேண்டும், தண்டிக்க வேண்டும் என்பதுடன், எஞ்சியுள்ள இலங்கைத் தமிழர்களின் பாதுகாப்பு, மீள்குடியேற்றம், அடிப்படை சிவில் உரிமைகள் ஆகியவற்றையே மையமாக வலியுறுத்துவதாக இப்போராட்டங்கள் அமைய வேண்டும். ஆதரவு வட்டத்தை விசாலமாக்க வேண்டுமே தவிர குறுக்கக் கூடாது. இந்தியாவின் தேசியக் கட்சிகள், மற்ற மாநிலங்களின் அரசியல் கட்சிகள், தேசிய அளவிலான மாணவர் இயக்கங்கள் ஆகியவற்றையும் தங்கள் கோரிக்கைகளுக்கு ஆதரவாகத் திருப்புவதாக இவை மாற வேண்டும். போராடும் மாணவர்கள் இந்திய தேசியத்தின் மீதும், வன்முறை தவிர்த்த சத்தியாக்கிரக வழிமுறைகளின் மீதும் தங்கள் உறுதியான நம்பிக்கையைத் தெரிவிக்க வேண்டும். மாணவர்களை முற்றிலும் தமிழ் தேசிய பிரிவினைவாதிகளின் கைகளில் ஒப்புக் கொடுப்பது மிகவும் அபாயகரமானது. அதற்கு மாற்றாக, இந்திய தேசியத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட அரசியல்,சமூக இயக்கங்கள் முனைப்புடன் முன்வந்து தமிழக மாணவர்களுக்கு சரியான வழிகாட்டுதலை அளிக்க வேண்டும்.

********

அருணகிரி:

இலங்கை அரசின்மீது அழுத்தம் தருவதற்காக செய்யப்படும் செயல்கள் இந்திய தேசியத்தை மிரட்டுவதாக அமைந்தால் அது உருப்படாது. தேசியக்கட்சிகளை உடனேயே இவை அச்சுறுத்தும். தமிழ்நாட்டுக்கு தனி வெளியுறவுத்துறை வேண்டும், இந்தியாவும் மற்றைய ஆசிய நாடுகளும் விலக்கப்பட வேண்டும் என்றெல்லாம் கோரிக்கை வைப்பதும், அதை லயோலா கல்லூரி, உதயகுமார் ஆகியோர் ஆதரிக்கும் விதமும் இதற்குப்பின்னுள்ள இந்தியப்பிரிவினைவாத நோக்கங்களும் இந்த மாணவர் போராட்டத்தை என்னால் மிகுந்த சந்தேகத்துடனேயே பார்க்க வைக்கிறது (லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் கோரிக்கை – பின் இணைப்பில்). மாணவர்களின் இயல்பான உணர்ச்சிக்கொந்தளிப்பை இந்தியாவிற்கு எதிரான திறக்கில் தள்ளிக்கொண்டு போக வைக்கும் முயற்சி இது என்கிற சந்தேகம் எனக்கு எழுகிறது. அழுத்தம் தருவது என்ற வகையில் என்றாலும்கூட இந்தமாதிரி ஒரு இந்திய தேசியத்தை பலவீனமாக்கும் நிலைப்பாட்டை எடுப்பது பொறுப்பற்றது, ஆபத்தானது, பாதக விளைவுகளை உருவாக்க வல்லது.

TN_student_protest_3

இது தொடர்பாக கலிபோர்னியா தமிழ் ரேடியோவில் ஒரு விவாதம் இங்கு நடந்தது (பதிவு செய்யப் பட்ட விவாதத்தை இங்கு கேட்கலாம்). அதில் ஒரே ஒரு வேற்று மாநிலத்தவர் அழைத்துப்பேசினார். ஈழப்படுகொலைக்கு எதிராகப்பேசுபவர்கள் எல்லோருமே தமிழினம், தமிழர்க்கு அநீதி, இந்திய தேசிய எதிர்ப்பு என்று இதைக்கொண்டுபோவது பிற மாநிலத்தவர்களிடம் இந்த ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு ஆதரவே இல்லாமல் செய்து விடும் என்றார். அது உண்மை. பிரிவினைவாதமும் பிறமாநில வெறுப்பும் தமிழ்நாட்டின் அடையாளமாக பல வரலாற்றுக் காரணங்களால் அண்டை மாநிலங்களிலும் வட மாநிலங்களிலும் பதிந்து விட்டிருக்கிறது. சமீபகாலமாக இந்தக் கண்ணோட்டம் படிப்படியாக நீர்த்துவரும் தருணத்தில் மீண்டும் இப்படி பிரிவினை வாதங்கள் மொழி, இனம் ஆகியவற்றை முன்வைத்து தமிழ்நாட்டிலிருந்து புறப்படுவது தேசிய அளவில் மீண்டும் ஒரு அச்சத்தையும், சந்தேகத்தையும் விதைத்து விடும். இது தமிழ் ஈழ மக்களுக்கு எந்த நன்மையையும் விளைவிக்காது. இதை உணர்ந்துகொண்டு இதை ஒரு தமிழின ப்பிரச்சனையாக, மொழிப் பிரச்சனையாகவெல்லாம் குறுக்காமல், உலக அரசியல், பிராந்திய அரசியல் ஆகியவற்றைக் கணக்கில் எடுத்து, தொலைநோக்கு இந்தியப் பிரச்சனை இது என்கிற பொறுப்புடன் இதனை அணுகும் தலைவர்களே ஒரு ஆக்கபூர்வ தீர்வை இப்பிரச்சனைக்கு வழங்க முடியும்.

********

லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் ஒரு ‘தனியார்’ இடத்தில் உண்ணாநிலை போராட்டம் நடத்தியதாக செய்திகள் சொன்னது. பின்னர் விசாரித்தால் அது காஞ்சி மக்கள் மன்றத்திற்கு சொந்தமானது என்று சொல்கிறார்கள்.

காஞ்சி மக்கள் மன்றம் என்பது குளோரியா ஜெசி என்பவர் தலைமையின் கீழ் இயங்கும், கம்யூனிச சித்தாந்தங்கள் அடிப்படையில் இயங்கும் கிருத்துவப் பின்னணி கொண்ட ஒரு மக்கள் ”சேவை” இயக்கம் ஆகும். காஞ்சி மக்கள் இயக்க அங்கத்தினர் தான் ராஜிவ் கொலை வழக்கில் தூக்கு விதிக்கப்பட்ட சாந்தன், முருகன், பேரறிவாளன் ஆகிய மூவரின் தண்டனையை விலக்கக் கோரி காஞ்சி ஆட்சியர் அலுவலக வளாகத்தில் தீக்குளித்து மாண்ட செங்கொடி என்பவர்.

லயோலா கல்லூரி All India Catholic University Federation (AICUF) என்ற அகில இந்திய கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ அமைப்பின் ஒரு அங்கம். அது மயிலாப்பூர் திருச்சபையின் ( Archdiocese of Madras – Mylapore) ஒரு அங்கம். மயிலை திருச்சபையின் “சேவை” பிரிவுகளான People’s Union for Civil Liberties (PUCL) மற்றும் Madras Social Service Society (MSSS) ஆகிய அமைப்புகளுக்கு குளோரியா ஜெசி மிக நெருக்கம்.

லயோலா கல்லூரி மாணவர்களுடன் சேர்ந்து போராட்டத்தினை துவக்கிய இதரக் கல்லூரிகளில் சென்னை கிருத்துவ கல்லூரி, நெல்லை புனித சேவியர் கல்லூரி, திருச்சி புனித ஜோசப் கல்லூரிகள் எல்லாம் AICUF அங்கத்தினரே.

இந்த பின்னல்களையெல்லாம் பார்த்தால் யார் யாரோ இந்த மாணவர்கள் பின் நின்று இயக்குகிறார்கள் என்ற ஐயம் வலுவாகவே எழுகிறது. அவர்களின் உண்மையான நோக்கங்களுக்கும் மாணவர்கள் வெளிப்படையாக சொல்லும் கோரிக்கைகளுக்கும் உள்ள சம்பந்தம் என்ன என்பது பற்றிய பல சந்தேகங்கள் தோன்றுகின்றன.

நன்றி: வவ்வால் வலைப்பதிவு

விஸ்வாமித்ரா:

போர் முடிந்து நான்கு ஆண்டுகள் ஆகி விட்ட நிலையில் தீடீரென்று இப்படி ஒரு போராட்டம் எப்படி உருவாகிறது? அதன் தொடக்கம் என்ன தொடர்ச்சி என்ன என்பது பற்றி பல கேள்விகள் எழுகின்றன.

TN_student_protest_2
1. முதலில் ஒரு பிரிட்டிஷ் சானல் பிரபாகரனின் மகன் பாலசந்திரனின் படுகொலை பற்றிய பதைபதைக்கச் செய்யும் படத்தையும் செய்தியையும் வெளியிடுகிறது. இந்தப் படங்களை யார் எடுத்திருக்க முடியும்? ஒரு சிங்களப் படை ஆள் தானே எடுத்திருக்க முடியும்? அதை சிங்கள அரசே கூட திட்டமிட்டு வெளியிட்டிருக்கவும் கூடும்? ஏன்? யோசியுங்கள். சரி எப்படியோ சானல் 4க்கு அது கிடைத்து விட்டது. அதை ஏன் போர் முடிந்தவுடன் வெளியிடாமல் இப்பொழுது வெளியிடும் நோக்கம் என்ன? ஏன் இந்த நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது அந்த டி வி?

2. அடுத்ததாக அமெரிக்க அரசு போர் முடிந்து இத்தனை வருடங்கள் கழித்து ஒரு தீர்மானத்தைக் கொண்டு வரப் போவதாகச் சொல்கிறது. இந்தத் தீர்மானம் வரும் நேரத்திற்கு சற்று முன்னால் சேனல் 4 அந்த வீடியோவை வெளியிடுகிறது. எப்படி இந்த இரு நிகழ்வுகளும் ஒன்றை அடுத்து மற்றொன்றாக வருகின்றன?

3. இந்த இரு நிகழ்ச்சிகளையும் முன் வைத்து தமிழ் நாட்டில் லயோலா கல்லூரியில் “தன்னிச்சையாக” மாணவர்களீன் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் ஆரம்பிக்கிறது. இதைப் போலவே முன்பும் இதே கல்லூரியில் தான் கல்லூரி நிர்வாகத்தினரின் ஆசியுடன் கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தை எதிர்த்து ஒரு போராட்டம் “தன்னிச்சையாக” துவங்கியது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

4. லயோலா கல்லூரியினர் ஆரம்பித்து வைக்கும் போராட்டம் ஒரு தீப்பொறி போல தமிழ் நாடு முழுவதும் பரவ வைக்கப் படுகிறது. இதைச் செய்தவர்கள் சீமான், வைகோ மற்றும் சுப.உதயகுமாரின் குழுவினர்கள். எப்படி இவர்களால் குறுகிய காலத்துக்குள் கோடிக்கணக்கான டி வி டிக்கள் தயார் பண்ண முடிந்தது? சில கோடிகள் செலவழித்து இந்தப் போராட்டத்தை தமிழ் நாடு முழுவதும் பரப்ப யார் நிதி உதவி செய்திருக்கக் கூடும்?

5. என்ன மாதிரியான கோரிக்கைகள் இந்தப் போராட்டத்தில் வைக்கப் பட வேண்டும் என்பதை லயோலா கல்லூரியுடன் தொடர்புடைய தீவிர அரசியல் செயல்பாட்டாளர்கள் தான் செய்துள்ளனர் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதைத்தான் அப்பாவித்தனமான மாணவ்ர் கோரிக்கை அறியாப் பிள்ளைகள் செய்வது என்று பலர் சொல்கிறார்கள். அறியாப் பிள்ளைகள் வைக்கும் கோரிக்கை என்ன? தமிழ் நாட்டுக்குத் தனி வெளியுறவுத் துறை, தமிழ் நாட்டுக்குத் தனி வெளியுறவு அமைச்சர், வரி கட்டமாட்டோம் – இதெல்லாமா? இவை துவக்க நிலை கோரிக்கைகளே. இன்று வரை இதில் மாற்றம் இல்லை. இதை இப்பொழுது விரிவு படுத்தி தமிழ் நாட்டில் எந்த மத்திய அரசு அலுவலகத்தையும் செயல் பட விட மாட்டோம், ரயில் ஓட விடமாட்டோம், மத்திய மந்திரிகள் அதிகாரிகள் தமிழ் நாட்டில் நுழையக் கூடாது என்று தொடர்கிறது. சிந்திக்கத் திறனில்லாத சினிமா மாயையில் மூழ்கிக் கிடக்கும் லட்சக்கணக்கான மாணவர்களை மிக எளிதாக இந்தக் கோஷங்கள் கவர்ந்து விடும்

6. இவ்வளவு தூரம் தூண்டி விட்ட பின்னால் தேவையான அளவுக்கு போராட்டம் பெரிதானவுடன், அமெரிக்க அரசு அதே தீர்மானங்களின் கடுமை குறைத்து நீர்த்துப் போன ஒரு தீர்மானமாக மாற்றுகிறது. அப்படியானால் அமெரிக்காவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையில் நடந்த பேரம் என்ன? ஏன் அமெரிக்கா தன் தீர்மானத்தை மாற்றியது? தேவையான அளவு கிளர்ச்சி எழுப்பப் பட்டவுடன் பந்தை அமெரிக்கா இந்தியா மீது திணிக்கிறது. இப்பொழுது ராஜபக்சேவைப் போர் குற்றவாளியாக அறிவிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை இந்தியாவின் பால் திருப்பப் படுகிறது. தனது குடிமக்களை பயங்கரவாதிகளிடமிருந்தும் வேறு பல சக்திகளிடமிருந்தும் காப்பாற்றுவதற்குத் திணறும் வாழைப்பழக் குடியரசான இந்தியா அதைச் செய்யுமா என்ன? கட்டாயம் செய்ய முடியாது. அப்படிச் செய்யாத பொழுது தனித் தமிழ் நாடு கோரிக்கையை மேலும் வலுப் படுத்தலாம். இதை கவனிக்காமல் விட்டால், எதிர்காலத்தில் இந்த மாணவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் வழங்கப் படலாம். தமிழ் நாடு மற்றொரு காஷ்மீராக ஆகலாம். இப்படி ஒரு பயங்கரமான திட்டம் இதன் பின்னே இருக்கக் கூடுமோ என்றும் ஒரு சந்தேகம் ஏற்படுகிறது.

*******

ஆக, மத்தியில் ஆளும் மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான சோனியா அரசு இத்தகைய அபாயங்களில் இருந்து நாட்டைக் காக்கும் திராணியை முற்றிலும் இழந்து நிற்கிறது. இந்தியாவுக்குத் தேவை உறுதியான தலைவரும், நாட்டு நலனையும் பாதுகாப்பையும் முன்னிலைப் படுத்தும் ஊழலற்ற ஒரு மத்திய அரசும். அத்தகைய அரசு அமைவதே இந்தியாவைக் காப்பாற்றும். இலங்கைத் தமிழர்களின் நல்வாழ்வுக்கும் வழிவகுக்கும். நமது ரத்த சொந்தங்களான இலங்கைத் தமிழரீன் இன்னல் களைய வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தினால் உந்தப் பட்டு போராட வந்திருக்கும் மாணவச் செல்வங்கள் கவர்ச்சிகர கோஷங்களால் உந்தப் படாமல், அத்தகைய உறுதி கொண்ட அரசை மத்தியில் நிறுவுவதே அந்த நோக்கத்தை நீண்டகால அளவில் நிறைவேற்றும் என்பதை உணர வேண்டும்.


பின் இணைப்புகள்:

லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் முன்வைக்கும் கோரிக்கைகள்:

1)We strongly condemn the US-draft resolution. Do not pass it at UNHRC

2)What took place in Ilangkai [Sri Lanka] is not merely war crimes or violations of human rights, but planned genocide

3)International investigation and referendum are the only solutions for the Tamils. Government of India should propose a resolution to bring in international investigation and to conduct a referendum on independent Tamil Eelam.

4)A proposal should be made to remove the Deputy High Commission of the Sinhala chauvinistic State from the Tamil soil [Tamil Nadu]. India should severe all diplomatic relations with Ilangkai [Sri Lanka].

5)Government of India, accepting the request of the “Tamil Nadu State Government”, should implement economic sanctions on Ilangkai [Sri Lanka].

6) On behalf of the “Tamil Nadu State Government”, a foreign relations department should be created to assure the security of global Tamils.

7) No Asian country should be a member in the [international] investigation committee.

8)Killing Tamil Nadu fishermen should be stopped immediately.

9)If the Government of India is not finding solution to the question of Eezham Tamils, we will not pay any taxes from Tamil Nadu. We, students, will actively engage in this campaign.

TH_FB_Sp_uday_pic

எஸ்.பி.உதயகுமார் மாணவர்களுக்கு அனுப்பிய செய்தி:

என்ன வேண்டும் நமக்கு மாணவத் தோழர்களே?
(விவாதத்துக்கான ஒரு வரைவு)

தமிழகமெங்கும் போராட்டங்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கிற நமது தம்பியரிடம் நான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். தங்களை மாநில அளவில் ஒருங்கிணைக்கும் பணிகளில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அந்த முக்கியமான பணி ஒருபக்கம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, நமக்கு என்னதான்வேண்டும் என்பது குறித்த ஒரு தெளிவானப் பார்வையும், தீர்க்கமான நிலையும், ஒத்தக் கருத்தும் மிக மிக அவசியம். நமது கோரிக்கைகள் என்னென்ன, நமக்கு என்ன வேண்டும் என்பது நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

எல்லா ஊர்களிலும், அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் ஒரேவிதமான கோரிக்கைகளை முன்வைப்பது நமது போராட்டத்துக்கு மேலும் வலுவூட்டும். அதே போல எளிதில் அடைய முடிகிற, சாத்தியமான கோரிக்கைகளிலிருந்துத் தொடங்கி படிப்படியாக மேனோக்கிப் போவது அறிவுடைமை. ‘எடுத்தேன், கவிழ்த்தேன்’ என்று பேசுவது, கோருவது, செயல்படுவது நமது போராட்டத்தை திசை திருப்பி, வீண் பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுத்துவிடும். எடுத்துக்காட்டாக, ஒருசிலர் “தமிழீழம் கொடு, அல்லது தமிழகத்தை விடு” என்று கோரிக்கை வைக்கிறார்கள்; வேறு சிலர் “தனித் தமிழீழம், அல்லது தனித் தமிழ் நாடு” என்று மிரட்டுகிறார்கள். கையிலிருக்கும் பிரச்சினைக்கு தீர்வுகாண்பதற்கு பதிலாக, அதை உருமாற்றி, உசுப்பேற்றி, மேலும் சிக்கலாக்கிவிட வேண்டாம்.

போராட்டக்களத்தில் நிற்கும்போது நம் பேச்சு, செயல், சிந்தை, குணநலன், இயல்பு அனைத்திலும் நாம் கவனம் செலுத்தியாக வேண்டும். எட்டு கோடித் தமிழர்கள் வாழும் நாடான இந்தியா நமது உணர்வுகளைப் புறந்தள்ளி, நமது எதிரிகளோடு, துரோகிகளோடு சேர்ந்து நம்மை அவமதிக்கக்கூடாது, புண்படுத்தக்கூடாது, அன்னியப்படுத்தக்கூடாது என்று எச்சரிப்போம். இன்றைய ஈழப் பிரச்சினை இப்படியான அன்னியப்படுத்தலில் ஆரம்பமானதுதான் என்று சுட்டிக்காட்டுவோம்.

அடுத்தபடியாக, சில முக்கிய முடிவுகள் எடுத்தாக வேண்டும் நாம்:
[1] சிறிலங்கா எனும் சிங்களப் பெயரை முழுக்கப் புறக்கணிக்க வேண்டும். இலங்கை அல்லது ஈழத்தீவு என்ற பெயரை பயன்படுத்துவோம். தமிழர் வாழும் பகுதியை “தமிழீழம்” என்றேக் குறிப்பிடுவோம்.
[2] பாக் நீரிணைப்பு, மன்னார் வளைகுடா உள்ளடக்கிய கடல் பகுதிகளை “தமிழ்க் கடல்” என்றழைப்போம்.
[3] தமிழ் நாடு மற்றும் தமிழீழம் உள்ளிட்ட தமிழர் வாழும் மண்ணை “அகண்டத் தமிழகம்” எனக்கொண்டு, ஈழத் தமிழரையும் இங்குள்ளத் தமிழரையும் ஒன்றிணைக்க, தமிழ் இலக்கியம், கலாச்சாரத்தை வளர்த்தெடுக்க இயன்ற வழிகளிலெல்லாம் உழைப்போம்.
[4] தமிழர்நலன் காக்க தமிழ்க் கடலின் இரு கரைகளிலும் இயன்ற நடவடிக்கைகளில் இப்போதே, இங்கேயே இறங்கிடுவோம்.

[I] தமிழர் அனைவரும் ஒன்றாய் வேண்டுவது என்ன?
[1] இலங்கையில் நடத்தப்பட்டது வெறும் மனித உரிமை மீறலோ, போர்க்குற்றமோ அல்ல; அது சிங்களப் பேரினவாத அரசால், இராணுவத்தால், மதவெறியர்களால் திட்டமிட்டு, முறைப்படுத்தப்பட்டு நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலை. இந்த மனித குலத்துக்கு எதிரானக் குற்றம் உரிய முறையில் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, சுதந்திரமான முறையில் சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
[2] இந்த இனப்படுகொலையில் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோப் பங்கெடுத்தோர் அனைவரும் விசாரிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட வேண்டும். ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டும்.

[II] (தமிழ்க் கடலுக்கு அந்தப் பக்கம்) தமிழீழத்தில் என்ன வேண்டும்?
[1] ஈழத்தமிழர்கள் தெளிவான ஒரு தேசிய இனமென்பதால், தொன்றுதொட்டே அவர்கள் இலங்கை அரசால் பாரபட்சமாக நடத்தப்பட்டு, தற்போது கொன்றொழிக்கப் படுவதால், அவர்கள் தங்கள் தாயகமாம் தமிழீழம் அமைத்துக்கொள்ள வழிவகுக்க வேண்டும்.
[2] தமிழீழ அரசின் நோக்கு, போக்கு, செயல்பாடுகளை அம்மக்களே சனநாயக முறையில் தீர்மானித்துக் கொள்வார்கள்.
[III] (தமிழ்க் கடலுக்கு இந்தப் பக்கம்) தமிழகத்தில் என்ன வேண்டும்?
[1] இம்மாத இறுதியில் ஜெனீவாவில் நடத்தப்படும் ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையக் கூட்டத்தில் அமெரிக்கா கொண்டுவரும் தீர்மானத்திற்குப் பதிலாக எட்டு கோடித் தமிழர்களின் தாயகமான இந்தியா இலங்கை அரசுக்கு எதிரான ஒரு மாற்றியமைக்கப்பட்ட, தீர்க்கமான தீர்மானத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும்.
[2] இலங்கைத் தூதரகம் சென்னையிலிருந்து உடனடியாக அகற்றப்பட வேண்டும்.
[3] சுமார் ஒன்றரை லட்சம் தமிழர்களை இனப்படுகொலை செய்த கொடூரன், குற்றவாளி ராஜபக்சே, அவனது தம்பியர், குடும்பத்தார் தமிழகத்துக்குள், இந்தியாவுக்குள் எந்தப் பகுதிக்கும் இனிமேல் வரக்கூடாது.
[4] சிங்களப் படைக்கு இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் எந்தவிதமானப் பயிற்சியும் எப்போதும் அளிக்கக்கூடாது.
[5] இலங்கை அரசின் மீது இந்தியா பொருளாதாரத் தடை விதிக்க வேண்டும்.
[6] இலங்கையோடான தூதரக உறவை இந்தியா தரமிறக்கிக்கொள்ள அல்லது தவிர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
[7] இலங்கையிடமிருந்து கச்சத் தீவைத் திரும்பப் பெற வேண்டும்.
[8] சிங்களப் பேரினவாத அரசு தமிழக மீனவர்களைச் சுட்டுக்கொல்வதும், சிறைப்பிடிப்பதும் தொடர்ந்து நடந்து வருவதால், தமிழக மீனவர்கள் தங்களுக்கென “தமிழக மீனவர் பாதுகாப்புப் படை” ஒன்றை அரசு ஆயுதங்களுடன் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
[9] தமிழ்க் கடலின் இரு மருங்கிலும் அணுமின் நிலையங்களோ, அனல்மின் நிலையங்களோ, பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் உண்டுறை விடுதிகளோ, உல்லாச விடுதிகளோ, இவை போன்ற மாசுபடுத்தும், வாழ்வாதாரங்களை அழிக்கும், உணவு-ஊட்டச்சத்துப் பாதுகாப்பை நசுக்கும் திட்டங்களையோ கொண்டுவரக் கூடாது. கூடங்குளம், கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையங்களை உடனடியாக மூட வேண்டும்.
[10] இந்தியா மற்றும் தமிழகத்திலுள்ள தேசிய, மாநில அரசியல் கட்சிகளும், தலைவர்களும் தாங்கள் தமிழ் மக்களின் பக்கமா அல்லது இலங்கை அரசின் பக்கமா; தங்களுக்கு தமிழ் மக்களின் நலன் முக்கியமா அல்லது இலங்கை அரசின் நலன் முக்கியமா என்பதை தெள்ளத்தெளிவாக அறியத்தர வேண்டும். எதிர்வரும் பாராளுமன்றத் தேர்தல் அறிக்கைகளில் இது குறிப்பிடப்பட்டாக வேண்டும்.

சுப. உதயகுமாரன்
இடிந்தகரை
மார்ச் 17, 2003

தேர்தல் களம்: ‘அந்தரடிசான் சாகிப்’களின் அற்புதக் கதை

vaiko2சந்தேகமில்லாமல், இந்தத் தேர்தலில் பல தரப்பினரின் அனுதாபத்தை சம்பாதித்திருப்பவர்   மதிமுக தலைவர் வைகோ தான்.  அவரே ஒரு (விகடன்) நேர்காணலில் கூறி இருப்பது போல, பல ஆயிரம் பொதுக்கூட்டங்களில் பேசிக்  கிடைத்த பெருமையை இந்த இரண்டு வார மௌனம் அவருக்கு பெற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. இதற்காக அவர் ஒரு தேர்தலை இழந்திருக்கிறார். ‘இந்தத் தேர்தலை வேண்டுமானால் இழந்திருக்கலாம்; ஆனால் தேர்தலுக்குப் பின்னும் இருப்போம்’ என்று பூடகமாகக் கூறி இருக்கிறார், வைகோ.

ஆனால்,  பலரும் இப்போது அனுதாபப்படுவது போல, அவர் மிகவும் தெளிவான தலைவராக இருக்கவில்லை என்பது, அவரது அரசியல் வாழ்வைக் கூர்ந்து கவனித்து வந்திருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். தேர்தல் காலத்தில் செல்லாக்காசுகள் கூட ஆர்ப்பரிக்கும் நிலையில், கிழிந்த ரூபாய் நோட்டானாலும் வங்கியில் செலுத்துவதற்குரிய  தகுதி கொண்டிருப்பது மதிமுக என்பதில் ஐயமில்லை. அதனால் தான் அன்புச் சகோதரி முதற்கொண்டு தானைத்தலைவர் வரை பலரும் வைகோவுக்கு மடல் எழுதி இருக்கிறார்கள். பிறருக்கு மடல் எழுத வேண்டிய நிலையில் இருந்த வைகோவுக்கு இந்நிலை ஏற்பட்டது ஏன் என்று பார்ப்பதும் அவசியம்.

‘வை.கோபால்சாமி’ என்ற பெயர் திமுக தொண்டர்களின் உள்ளங்களில் உற்சாகத்தை எழுப்பிய காலம் இருந்தது. அண்ணாதுரை, கருணாநிதி படங்களுடன் வை.கோபால்சாமி படத்தையும் அச்சிட்டு சுவரொட்டி ஒட்டுவார்கள் 1980 – 1990  களில். சங்கத்தமிழ் முதல், உலக அரசியல் வரை சிம்மக் குரலில் ஆற்றொழுக்காகப் பேசும் கோபால்சாமி, திமுகவின் ஆஸ்தான பேச்சாளராக இருந்தார். அதனால் தான் அவரை மாநிலங்களவைக்கு அனுப்பி அழகு பார்த்தார் கருணாநிதி. அங்கும் தனது சிறப்பான செயல்பாட்டால் (18 ஆண்டுகள்) திமுகவின் முன்னணி தாரகையாக மிளிர்ந்த கோபால்சாமி, கருணாநிதிக்கே போட்டியாளராக உருவெடுக்கத் துவங்கினார்.

தனது தொண்டனின் வளர்ச்சி தன்னை விடவும் அதிகரிப்பது கண்டு அதிர்ந்த கருணாநிதி, தனது மகன்களை விஞ்சி கோபால்சாமி வளர்வது நல்லதல்ல என்று உணர்ந்தார். அதன் விளைவாக ‘கட்டம் கட்டும்’ திட்டங்கள் அரங்கேறின. அதன் விளைவாக கோவையில் நடந்த திமுக மாநாட்டில் அரங்கம் தீக்கிரையானது. (அதற்கான பழி அப்பாவி பாஜக தொண்டர் மீது போடப்பட்டது!) அடுத்த ஆண்டே, தன்னைக் கொல்ல கோபால்சாமி முயற்சிப்பதாக அபாண்டக் குற்றச்சாட்டை சுமத்தினார் கலைஞர்.

இந்தப் புகாரைப் பொறுக்காத அடிமட்ட திமுக தொண்டர்கள் கோபால்சாமி பின்னால் அணி திரண்டார்கள். கோபால்சாமியை நீக்க முயற்சிக்கும் தலைமைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து 5  திமுக தொண்டர்கள் தீக்குளித்து மடிந்தார்கள் (1993, அக்டோபர்). அதன் விளைவாக மயானத்தில் உதித்தது மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்.

திமுக.விலிருந்து எம்ஜிஆர் வெளியேறியபோதுகூட உடையாத கழகம், கோபால்சாமி வெளியேற்றப்பட்டபோது இரண்டாக உடைந்தது. கோபால்சாமிக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தவர்கள் அவருடன் வெளியேறினார்கள். 9  மாவட்டச் செயலாளர்களும், 400 க்கு   மேற்பட்ட பொதுக்குழு உறுப்பினர்களும் கோபால்சாமியுடன் சென்றார்கள். அப்போது அதிமுக ஆட்சி ஊழலின் உச்சகட்டத்தில் இருந்தது. அதனை எதிர்த்து, குமரியிலிருந்து சென்னை வரை 1,500  கிமீ தூர நடைப்பயணத்தை  துவங்கினார்; 51 நாட்கள் நடந்த அந்த பாத யாத்திரையில் ஜெயலலிதா ஆட்சியின் அத்துமீறல்களை விளக்கி மாநிலத்தில் புதிய விழிப்புணர்வை  உருவாக்கினார் கோபால்சாமி. அப்போது கோபால்சாமிக்கு  கூடிய கூட்டமும் மக்கள் ஆதரவும்  ஆச்சரியப்படத் தக்கதாக இருந்தது.

ஆனால், அந்த விழிப்புணர்வை அரசியல் அறுவடை செய்வதற்கான தேர்தல் (1996) வந்தபோது, திமுக- தமாகா கூட்டணி உதயமும் அதற்கு கிடைத்த ‘பாட்ஷா’ ரஜினிகாந்தின் வாய்சும் கோபால்சாமியின் கனவில் மண் அள்ளிப்போட்டன. அவரது பிரசாரம் அவருக்குப்  பயன்படவில்லை. மார்க்சிஸ்ட், ஜனதாதளம்  உள்ளிட்ட கட்சிகளுடன் கூட்டணி கண்ட  மதிமுக  எந்தத் தொகுதியிலும் வெல்லவில்லை; ஆனால், கருணாநிதி முதல்வர் ஆனார். மத்தியிலும் திமுக அங்கம் வகித்த ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சியில் அமர்ந்தது.

ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் மதிமுகவை உடைக்கும் முயற்சியில் தானைத்தலைவர் ஈடுபட்டார். வேறு வழியின்றி, எதிரிக்கு எதிரி நண்பன் என்ற முறையில், ஜெயலலிதாவுடன் கரம் கோர்த்தார் கோபால்சாமி. அப்போதே அவரது நம்பகத்தன்மை குலையத் துவங்கியது.

ஐக்கிய முன்னணி அரசு கவிழ்ந்து நாடாளுமன்றத் தேர்தல் வந்தபோது (1998), அதிமுகவுடன் இணைந்து வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் இடம் பெற்றது மதிமுக. அந்தத் தேர்தலில் சிவகாசி, பழனி, திண்டிவனம் தொகுதிகளில் வென்று தனது வெற்றிக் கணக்கை மதிமுக துவங்கியது. அப்போதும், பெரும் அரசியல் தவறை கோபால்சாமி செய்தார். தனக்கு கிடைத்த மத்திய அமைச்சர் வாய்ப்பை உதறி, அதை ‘சுயநலமின்மை’ என்று கூறிக் கொண்டார்.

எனினும் ஜெயலலிதா 13  மாதங்களில் வாஜ்பாய் ஆட்சியைக் கவிழ்த்தபோது, எதிரிக்கு எதிரி நண்பன் என்ற முறையில் (இது கருணாநிதியின் முறை!) திமுக, பாஜகவின் புதிய கூட்டாளி ஆனது. திமுக அரசை நீக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு வாஜ்பாய் அடிபணியாததே இந்தக் கூட்டணிக்கு வித்திட்டது. அப்போது மதிமுக எந்த நெருடலும் இல்லாமல் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் தொடர்ந்தது. தமிழகத்தில் தே.ஜ.கூ தலைவராக கருணாநிதி இருந்தபோதும், கோபால்சாமி பழைய கதைகளை மறந்துவிட்டு கைகோர்த்தார். அப்போது மீண்டும் அவரது நம்பகத்தன்மை குறைந்தது. எனினும் அத்தேர்தலில் சிவகாசி, திண்டிவனம், பொள்ளாச்சி, திருச்செங்கோடு தொகுதிகளில் வென்று இரு அமைச்சர் பதவிகளைப் பெற்றது மதிமுக (1999).

வாஜ்பாய் பிரதமராக இருந்தபோது மிகவும் மரியாதைக்குரிய கூட்டணித் தலைவராக நடத்தப்பட்டார் கோபால்சாமி. அப்போதுதான் அவரை ‘வைகோ’ என்று பெயர் மாற்றி அழைப்பது தொடங்கியது. இப்போதும், தான் அமைச்சர் ஆகாமல், மு.கண்ணப்பனை அமைச்சராக்கி, மீண்டும் தவறு செய்தார் வைகோ.

அடுத்து தமிழகத்தில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் (2001) வந்தது. அப்போது பெரிய அண்ணன் மனப்பான்மையில் திமுக நடந்துகொள்வதாகக் கூறி திமுக கூட்டணியிலிருந்து கடைசி நேரத்தில் வெளியேறினார் வைகோ- அதுவும் வெறும் 3  தொகுதிகளுக்காக. அத்தேர்தலில் திமுக தோற்றது. தனித்து நின்ற (211 தொகுதிகள்)  மதிமுகவும் தோற்றது. இருவரது பொது எதிரியான ஜெயலலிதா வென்று முதல்வர் ஆனார்.

ஜெயலலிதா ஆட்சியின்போது (2002) பொடா சட்டத்தில்  கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது தமிழகம் முழுவதும் வைகோ மீது பரிவுணர்ச்சி உருவானது. வெறும் மேடைப்பேச்சுக்காக பொடா சட்டத்தில் தேசவிரோதக் குற்றம் சாட்டி வைகோ கைது செய்யப்பட்டது ஜெயலலிதா மீது மக்களின் அதிருப்தி ஏற்படவும் காரணமானது. அதையடுத்து சிறைக்கே சென்று தனது முன்னாள் தொண்டனைக் கண்டு கண்ணீர் விட்டார் கருணாநிதி. வாழ்க்கையே ஒரு நாடக மேடை என்ற சேக்ஸ்பியரின் தத்துவம் நாட்டு மக்களுக்கு புரிந்தது.

அடுத்து வந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் (2004), முக்கியமான தருணத்தில் (பொடாவில் வைகோ கைது செய்யப்பட்டபோது வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது பாஜகவால்!) தன்னைக் கைவிட்ட பாஜகவையும், தன்னை சிறையிலிட்ட அதிமுகவையும் கைவிட்டு, முதல்முதலில் தன்மீது கொலைப்பழி சுமத்திய அதே திமுக தலைவருடன் இணைந்து, அன்னை சோனியா தலைமையிலான காங்கிரஸ் கூட்டணிக்கு தாவினார் வைகோ. அந்தத் தேர்தலில் சிவகாசி, பொள்ளாச்சி, வந்தவாசி, திருச்சி தொகுதிகளில் வென்றது மதிமுக. இப்போதும் கூட்டணி ஆட்சியில் இடம் பெறாமல் மீண்டும் தவறு செய்தார் வைகோ.

2006  ல் மீண்டும் தமிழகத்தில் சட்டசபை தேர்தல் வந்தது. இப்போதும், திமுக தான் கோரிய 21  தொகுதிகளைத் தர மறுக்கிறது என்று குற்றம் சாட்டி கடைசி நேரத்தில் கூட்டணியிலிருந்து வெளியேறினார் வைகோ. பிறகு தன்னை சிறையில் அடைத்த அதே ஜெயலலிதாவுடன் (மறப்போம்; மன்னிப்போம்- இது அண்ணாவின் வழிமுறையாம்!) கூட்டு சேர்ந்து 35  தொகுதிகளைப் பெற்று மதிமுக போட்டியிட்டது. அவரது நேரம், அதிமுக தோற்று, திமுகவே வென்றது. மதிமுக 6 இடங்களில் மட்டும் வென்றது.  கருணாநிதி ஐந்தாவது முறையாக முதல்வர் ஆனார். ஆயினும் வைகோவின் புண்ணியத்தால் அவரது அரசு ‘மைனாரிட்டி’ அரசானது. தவிர மத்திய காங்கிரஸ் கூட்டணியிலிருந்தும் மதிமுக விலக நேர்ந்தது (2007).

இவ்வாறாக வைகோ மாவு விற்கப் போனால் காற்று அடிப்பதும், உப்பு விற்கப்போனால் மழை பொழிவதும் தொடர்நிகழ்வாகவே இருந்தது. சரியான நேரத்தில் தவறான முடிவு எடுப்பவர் என்ற பெயர் வைகோவுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

கதை இத்துடன் முடியவில்லை. ஜெயலலிதா பொடா சட்டத்தை பயன்படுத்தியபோது எதிர்ப்பு தெரிவித்த-  முதலைக்கண்ணீர்  வடித்த – அதே கருணாநிதி, விடுதலைப்புலிகளை ஆதரித்துப் பேசிய குற்றத்திற்காக,  சட்ட  விரோத  நடவடிக்கைகள் தடுப்பு சட்டத்தின் கீழ் வைகோவையும் அவரது கட்சி அவைத்தலைவர் மு.கண்ணப்பனையும் கைது செய்ய ஏற்பாடு செய்தார் (23.10.2008). முன்பு வைகோவை பொடாவில் கைது செய்த ஜெயலலிதா, இதை எதிர்த்து தான் புதுமை. உலகம் ஓர் உருண்டை என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்?

ஆயினும் ஜெயலலிதா போல் அல்லாமல், 15  நாளிலேயே பிணையில்  வைகோவையும்  மு.கண்ணப்பனையும் விடுவித்துவிட உத்தரவிட்டார் கருணாநிதி.  அதன் பலன் விரைவில் தெரிந்தது. இனிமேல் வைகோவுடன் இருப்பதில் பலனில்லை என்று உணர்ந்த கருணாநிதியின் முன்னாள் காரோட்டியும் வைகோவின் கழகத் தேரோட்டியுமான கண்ணப்பன், தாயன்புடன் அரவணைத்த அறிவாலயத்திற்கே சென்றுவிட்டார். அடுத்து செஞ்சி ராமச்சந்திரன், எல்.கணேசன், கே.எஸ்.ராதாகிருஷ்ணன்  போன்றவர்களும் விலக, மதிமுக கூடாரம் காலியாகத் துவங்கியது. இதற்கு கருணாநிதி வீசிய வலை தான் காரணம் என்றாலும், கட்சிக் கட்டுப்பாட்டை காக்க முடியாத வைகோ மீது தான் பழி விழுந்தது.

அடுத்து, இலங்கையில் தமிழினம் வேட்டையாடப்பட்ட சூழலில் (2009) நாடாளுமன்றத் தேர்தல் வந்தது.  இதில், பல்வேறு அவமானங்களைத்  தாங்கிக்கொண்டு   (அதை இப்போதுதான் வெளியே கூறுகிறார் வைகோ)  அதிமுக கூட்டணியில் இடம்பெற்று, கிடைத்த 4  இடங்களில் போட்டியிட்ட மதிமுக ஒரு இடத்தில் மட்டும் (ஈரோடு) வென்றது. அவர் சார்ந்த அணி மீண்டும் தோற்றது. மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சி தொடர்ந்தது. மாநிலத்திலோ கருணாநிதியின் ஆட்சி. உடன் இருப்பவரோ, தன்னை சிறிதும் மதிக்காத அதிமுக தலைவி. இதை விட ஒரு அரசியல் தலைவருக்கு வேறென்ன நெருக்கடி  ஏற்பட முடியும்?

இப்போது தமிழகத்  தேர்தல் களத்தில் தேமுதிக இருக்கும் நிலையில் இருந்திருக்க வேண்டியவர் வைகோ. அவரது தவறான முடிவுகளே அவரது வீழ்ச்சிக்கு வழிகோலின.   1993  ல் கட்சி துவங்கி பல தோல்விகளையும் சில வெற்றிகளையும் ஈட்டிய வைகோவை, 2004  ல் கட்சி துவங்கிய விஜயகாந்த்துடன் இணைவைத்துப் பேசுவதே தவறு. ஆனால் காலம் இரக்கம் இல்லாதது.

வைகோவின் உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மையும், இலங்கைத் தமிழர்கள் மீதான அதீத பாசமும், விடுதலைப்புலிகளுடனான நேசமும், எளிதில் பாசத்தாலோ வேஷத்தாலோ   விலைபோய் விடும்  தன்மையுமே அவரை இந்நிலைக்கு ஆளாக்கி இருக்கின்றன.

இப்போதும் கருணாநிதி, ஜெயலலிதாவுக்கு அடுத்தபடியாக எண்ணப்படும் தலைவர் வைகோ தான், சந்தேகமில்லை. அதுவே அவருக்கு அவ்வப்போது சுருக்குக் கயிறாகி விடுகிறது. கருணாநிதியாலும் ஜெயலலிதாவாலும் போட்டியாளராகக் கருதப்படுவதே வைகோவின் பலமும்  பலவீனமுமாக உள்ளது.

இப்போதும்கூட, தொகுதிச்  சண்டையால்தான் சுயமரியாதை உந்த, அதிமுக கூட்டணியிலிருந்து வெளியேறி இருக்கிறார் மதிமுக பொதுச்செயலாளர். நல்லவேளையாக திமுக பக்கம் சாராமல், களத்திலிருந்து நாகரிகமாக விலகி இருக்கிறார் வைகோ. அந்தமட்டிலும் அவரது தவறான முடிவு பாதியில் நின்றிருக்கிறது.

ஒரு தேர்ந்த பேச்சாளர், முதிர்ந்த அரசியல்வாதி, ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் இல்லாதவர் இந்தத் தேர்தலில் களம் காணாதது, தமிழகத்திற்கு, குறிப்பாக அதிமுக கூட்டணிக்கு இழப்பே. இதனால் மதிமுக தொண்டர்கள் சிலர் அணி மாறக்கூடும். 18  ஆண்டுகள் டில்லியில் கோலோச்சிய வைகோவுக்கு அடுத்த 18  ஆண்டுகள் ஏற்றமும்  இறக்கமுமான பரமபத அரசியல் விளையாட்டாக  மாறியது விதியின் வலிமை. இப்போது அவர் காக்கும் அமைதி, எதிர்காலத்தில் இரு கழகங்களும் தொண்டர்களை ஏமாற்றும்போது பயன்படக் கூடும். ஆனால் அவரால் அதுவரை அமைதி காக்க முடியுமா?

***
‘அந்தரடிசான் சாகிப்’களின் கதையில் முதலில் வருபவர் வைகோ. அவர் கதையே கட்டுரையின் பெரும்பங்கை விழுங்கிவிட்டது. நியாயமாகப் பார்க்கப் போனால் இதில் முதலாமவராக இருந்திருக்க வேண்டியவர் பாமக தலைவர் மருத்துவர் அய்யா ராமதாஸ் தான். ஆனால், வெற்றி பெற்றவர்களே சரித்திரத்தை எழுதுவதால், தோல்வியின் நாயகனான வைகோ, ‘அந்தரடிசான் சாஹிப்’களில் முதன்மையானவராக மாறி இருக்கிறார்.

ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் புதிய கோட்பாட்டைக் கூறி அன்பு சகோதரியுடனும் திராவிடச் சூரியனுடனும் எந்த வெட்கமும் இன்றி குலாவ ராமதாசால் முடிகிறது. அதற்கு அவரது ஜாதிப் பின்புலமும் உதவுகிறது. இவரால் வாஜ்பாயையும் சோனியாவையும் மாறி மாறி ஆதரிக்க முடிகிறது; அதற்கான அரசியல் விளக்கத்தை சிரிக்காமல் சொல்லவும் முடிகிறது. அவரைத் தான் நாம் அரசியல் ராசதந்திரி என்கிறோம்.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை பகடையாக்கி கட்சி நடத்தும் திருமாவளவன், கிருஷ்ணசாமி ஆகியோரும் பல்டிகளில் தேர்ந்தவர்களே. தமிழகத்திலுள்ள  ஒவ்வொரு கட்சியும் இரு கழகங்களுடன் கூடியும் ஊடியும் தமிழகம் காத்தவை தான்- காங்கிரஸ், பாஜக உள்பட. இவர்களை நேரத்திற்குத் தகுந்தாற்போல சீட்டு கலைத்து ஆட்டம் ஆடிய திமுக, அதிமுக கட்சிகளின் ‘அந்தர் பல்டி’ சாகசங்களை தனியே தான் எழுத வேண்டும். ஆனால், அவை பெரிய கட்சிகளின் தேர்தல் தந்திரமாக விளக்கப்படுகின்றன.

‘யாருக்கும் வெட்கமில்லை’ என்ற தலைப்பில் ‘துக்ளக்’ சோ எழுதிய நாடகம் தான் நினைவில் வருகிறது. அரசியலில் நிலைக்கவும் வெற்றிகளைக் குவிக்கவும் கொள்கையற்ற கூட்டணிகளில் கும்மாளமிடும் தமிழக அரசியல் கட்சிகளின் இழிநிலையை, மதிமுகவின்  வெளியேற்றம் தற்போது அம்பலப்படுத்தி இருக்கிறது.

அந்த வகையில் நமது நன்றிக்குரியவராக மாறி இருக்கிறார் வைகோ. தாவும் பாவங்களில் அவர் முற்காலத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், இப்போது அவர் காக்கும் அமைதி அவரது கௌரவத்தை நிலை நிறுத்தி இருக்கிறது. தேர்தலுக்குப் பின் கூட்டணிகளில் நடக்கவுள்ள இசை நாற்காலி விளையாட்டில் மதிமுக கண்டிப்பாக இடம்பெறாது என்பதை இப்போதே உறுதியாக நம்பி மகிழலாம்.

‘தனித்திரு; பசித்திரு; விழித்திரு’ என்ற வள்ளலாரின் அறிவுரை வைகோவுக்கு பயன்படலாம். தன்னைப் போலவே தனித்து விடப்பட்டிருக்கும் பாஜகவுக்கு வைகோ ஆதரவு தருவதும் அவரது எதிர்காலத்திற்கு உதவக் கூடும்.

குமரி மாவட்டத்தில் மலர்கிறது தாமரை

தமிழகத்தின் அனைத்து தொகுதிகளிலும் தனித்து போட்டியிடுவது என்ற பாரதிய ஜனதா கட்சியின் முடிவு நிர்பந்தம் காரணமாக எடுக்கப்பட்டது என்றாலும், அக்கட்சிக்கு நல்ல பாதையைக் காட்டி இருக்கிறது என்பதை தேர்தல் களத்தில் உணர முடிகிறது. இதே பாதையில் 1993  முதல் வைகோ பயணித்திருந்தால் இன்று அவர் தமிழகத்தின் தவிர்க்க முடியாத அரசியல் சக்தியாக  மாறியிருப்பார்.

இத்தேர்தல் பாஜக தொண்டர்களிடையே புத்தெழுச்சியை ஏற்படுத்தி உள்ளதை நேரில் காண முடிகிறது. தோல்வி உறுதி என்று தெரிந்தாலும் தங்களுக்கு கிடைக்கும் வாக்குகள் எவ்வளவு என்று பார்த்துவிடும் முடிவுடன் பல தொகுதிகளில் வீறுடன் பாஜக தொண்டர்கள் பணி புரிகின்றனர். வாஜ்பாய், அத்வானி, மோடி ஆகியோரின் பெயர்கள் பாஜக பிரசாரத்தில் உரக்கவே ஒலிக்கின்றன.

வைகோ அதிமுக அணியிலிருந்து வெளியேறியதன் விளைவாக, ஜெயலலிதாவின் நம்பகத்தன்மை குலைந்திருப்பது புலப்படுகிறது. இதன் காரணமாக கருணாநிதிக்கு எதிராக அதிமுகவை ஆதரிக்கத் திட்டமிட்டிருந்த பலர் பாஜக பக்கம் பார்க்கத் துவங்கி இருப்பதும் புலப்படுகிறது. அத்வானி, மோடி, சுஷ்மா ஆகியோர் தமிழகத்தில் பிரசாரம் செய்தால் இந்த வாக்குகளின் எண்ணிக்கை கூடும்.

pon_radhakrishnanகுறிப்பாக, குமரி மாவட்டத்தில் பிற கட்சிகளை விட களப்பணியிலும் பிரசாரத்திலும் பாஜக முன்னணி வகிக்கிறது. அங்கு கட்சியின் மாநிலத் தலைவர் பொன்.ராதாகிருஷ்ணனே களம் இறங்கியிருப்பது தொண்டர்களுக்கு உத்வேகம் அளித்திருக்கிறது. இத்தேர்தலில், குமரியில் நாகர்கோவில், பத்மநாபபுரம், குளச்சல், கிள்ளியூர்  ஆகிய 4  தொகுதிகளில் பாஜக வெல்லும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக உள்ளது.

கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தின் தளி, ஓசூர் தொகுதிகளிலும் தாமரை  மலர வாய்ப்புள்ளது. கோவையிலும் கூட மேட்டுப்பாளையம், கோவை வடக்கு, கோவை தெற்கு தொகுதிகளில் தீவிரமாக முயன்றால் நல்ல போட்டியை ஏற்படுத்த முடியும்.

தேர்தல் களம்: அ.தி.மு.க அகந்தை = தி.மு.க நிம்மதி

admk-vs-dmk

அதீதத் தன்னம்பிக்கைக்கும் அகந்தைக்கும் ஒரு நூலிழைதான் வித்யாசம் என்பார்கள்- அதிபுத்திசாலிக்கும் பைத்தியத்திற்கும் இருக்கும் அதே நூலிழை வித்யாசம்தான். இந்த வித்யாசம்தான் வாழ்வை இயக்குகிறது. தன்னை உணர்ந்தவன் சாதனை புரிகிறான். தன்னை மாபெரும் சாதனையாளன் என்று தனக்குத் தானே எண்ணிக் கொள்பவன் சோதனைகளை அடைகிறான். கடைசியில் அவனுக்கு வேதனைதான் மிஞ்சும்.

தேர்தல் களத்தில் தத்துவமா என்ற கேள்வி எழலாம். குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில்தானே கீதை ஞானம் பிறந்தது? தமிழகத் தேர்தல் களம் இப்போது வைகோவுக்கு மயான வைராக்கியத்தையும், தமிழக வாக்காளர்களுக்கு ஜெயலலிதா குறித்த மனச் சித்திரத்தையும் அளித்திருக்கிறது. ஒருவகையில், தேர்தல் முடிவுகளை நிர்மாணிக்கும் முக்கிய கருதுகோள்களை, அண்மைய தேர்தல் நிகழ்வுகள் அளித்துள்ளன.

தமிழகத் தேர்தல் களம் கடந்த ஒருமாதமாகவே பரபரப்புடன்தான் காணப்படுகிறது. குறிப்பாக திமுக- காங்கிரஸ் கட்சிகளிடையிலான ஊடலும் கூடலும் தேர்தல் காலத்திற்கு விறுவிறுப்பைக் கூட்டி இருந்தன. சுயமரியாதைச் சுடரொளியாம் கருணாநிதி நடத்திய அபத்த நாடகம் ஆளும் கூட்டணியின் முகத்திரையைக் கிழித்து அம்பலப்படுத்தியது. அதே நேரத்தில் அதிமுக தலைமையிலான கூட்டணி உறுதியாகி வந்தது. விஜயகாந்த்தின் தேமுதிக, அதிமுக உடன் கைகோர்ப்பது உறுதியானவுடன், தமிழகத் தேர்தல் களத்தில் புத்துணர்ச்சி தென்பட்டது. முதல் சுற்றில் அதிமுக வென்றதாகவே கருதப்பட்டது.

திமுக தலைவர் நடத்திய அரசியல் நாடகம் சந்தி சிரித்திருந்த நிலையில், ஆண்டிமுத்து ராசாவின் பினாமிக் கூட்டாளி சாதிக் பாட்சா தற்கொலை செய்துகொண்டதாக தகவல் வெளியாகி (மார்ச் 16) ஆளும் கூட்டணி திகைப்பில் ஆழ்ந்திருந்த தருணம், ஜெயலலிதா நிகழ்த்திய இமாலயச் சறுக்கல், சற்றும் எதிர்பாராதது. வைகோவுக்கு அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுக்கும் முடிவில் ஜெயலலிதா தன்னிச்சையாக அறிவித்த 160 அதிமுக வேட்பாளர் பட்டியல், அவரது கூட்டணித் தோழர்களை மட்டுமல்லாது ஒட்டுமொத்த தமிழக மக்களையும் திகைப்பில் ஆழ்த்தியது. ‘ஜெயலலிதா மாற மாட்டார்’ என்ற பேச்சுகள் புழங்கத் துவங்கின.

jayalalitha1தன்னிச்சையான போக்கு, யாரையும் துச்சமாகக் கருதும் அகந்தை, எவரையும் மதிக்காத கர்வம் போன்ற காரணங்களால்தான் முந்தைய காலங்களில் ஜெயலலிதா ஆட்சியைப் பறிகொடுத்திருந்தார். தற்போது அவர் மாறிவிட்டார் என்று நம்பப்பட்டு வந்தது. திமுக தலைமையின் அதிபயங்கர ஊழல்களுக்கு ஒரே மாற்றாக ஜெயலலிதா உருவாவார் என்ற நம்பிக்கை காரணமாகவும் அவரது பழைய குணாதிசயங்களை மறக்க தமிழகம் தயாராக இருந்தது. அந்த எண்ணத்தைத்தான், ஜெயலலிதா தனது ஒரே பட்டியலில் தகர்த்து எறிந்தார்.

புத்திசாலிகள் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் சாதனையாக்குவார்கள். முட்டாள்களோ, அற்புத வாய்ப்பையும்கூட நழுவ விடுவதுடன் அதனையே தனக்கு சோதனையாக்குவார்கள் என்பது தேர்தல் களத்தில் மீண்டும் தெளிவானது.

சாதிக் பாஷா மரணம் திமுகவையும் மத்திய அரசையும் உலுக்கி இருக்க வேண்டும். அந்த நேரத்தில் அதிமுக தலைவி செய்த சிறுபிள்ளைத்தனத்தால், அவர்கள் ஆசுவாசம் அடைந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள். அதிமுகவின் எதேச்சதிகாரத்தால் வெகுண்டு கூட்டணி கட்சித் தலைவர்கள் தேமுதிக அலுவலகத்திற்கு படையெடுத்தபோது, தேர்தலின் பிடி ஜெயலலிதா கரத்திலிருந்து விஜயகாந்த் கரத்திற்கு மாறுவது தெளிவாகவே புலப்பட்டது. இந்த வினையை ஜெயலலிதாவே சுயமாகத் தேடிக் கொண்டார். சொந்தக் காசில் சூனியம் வைத்துக் கொள்வது என்றால் என்ன என்பது இப்போது புரிந்திருக்கும்.
‘அம்மா’வின் தடுமாற்றம்:

இந்த தடுமாற்றத்திற்குக் காரணம், ‘அம்மா’ என்று பயபக்தியுடன் தொண்டர்களால் அழைக்கப்படும் ஜெயலலிதாவின் அகந்தை மட்டுமே. தன்னை அனைவரும் ‘அம்மா’ என்று அழைப்பது பாசத்தால்தான் என்று கருதிக் கொண்டிருக்கும் ஜெயலலிதாவிடம் யார் புத்திமதி கூறுவது? தனது நீண்டநாள் கூட்டாளியான மதிமுக கோரும் இடங்கள் (35) அதிகம் என்ற அம்மா, அவருக்குக் கொடுப்பதாகக் கூறிய தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை வெறும் 6! வைகோ 21 தொகுதிகள் போதும் என்று கீழிறங்கி வந்தும் கூட, அம்மா மனம் இளகவில்லை. புதிதாகக் கூட்டணியில் ஐக்கியமான தேமுதிகவுக்கு 41 தொகுதிகளை வழங்கிய அம்மா– மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு 12 தொகுதிளையும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு 10 தொகுதிகளையும் அளித்த அம்மா– வைகோவுக்கு மட்டும் தொகுதிகளைக் குறைத்தது பல நியாயமான கேள்விகளை எழுப்பியது.

இந்தத் தொகுதி உடன்பாட்டில் மதிமுகவுக்கு கடைசி வரை அழைப்பு விடுக்கப்படவில்லை. ஏனெனில் மதிமுகவுக்கு வேறு போக்கிடம் கிடையாது. பாமக போலவோ, தேமுதிக போலவோ ‘அரசியலில் எதுவும் சாத்தியம்’ என்று கூறிக் கொண்டு பிறருடன் பேச்சு நடத்தவில்லை வைகோ. அது அவருக்கு தெரியாது என்பதல்ல; அவருக்கு அந்த வாய்ப்பே இருக்கவில்லை. ஆக மொத்தத்தில், பேரம் பேசும் திறன் இல்லாத காரணத்தால், வைகோ அழையா விருந்தாளி ஆனார். புதிய கூட்டாளிகளுக்கு மரியாதை கிடைத்தது.

போதாக்குறைக்கு கூட்டணிக் கட்சிகள் கோரிய தொகுதிகள் அதிமுகவின் விருப்பத் தொகுதிகள் பட்டியலில் இடம் பெற்றவையாக இருக்கவும், ஜெயலலிதா தடுமாறினார். கருணாநிதிக்கு எதிராக மாபெரும் அதிருப்தி மாநிலத்தில் நிலவுவதாக ஊடகங்கள் எழுதத் துவங்கிவிட்டதை தனக்கான கிரீடமாகவே கண்டார் அம்மா. வழிக்கு வராத வைகோவை மட்டம் தட்டவும், சமமான குரலில் பேசும் தோழமைக் கட்சிகளை அடக்கவும் பிரயோகித்த அஸ்திரம்தான் 160 வேட்பாளர் கொண்ட அதிமுக பட்டியல். ஆனால், அதன் விளைவு எதிரிடையாகத் திரும்பும் என்று அவர் கனவு கண்டிருக்கவில்லை.

கூட்டணிக் கட்சிகள் சென்ற தேர்தலில் வென்ற தொகுதிகளிலும் கூட அதிமுக வேட்பாளர்கள் அறிவிக்கப்பட்டது, கூட்டணி தர்மத்திற்கு விடுக்கப்பட்ட சவால் ஆனது. மறுநாள், கோயம்பேட்டிலுள்ள தேமுதிக அலுவலகம், புதிய வாசல் ஆனது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் தா.பாண்டியன், மார்க்சிஸ்ட் தலைவர் ராமகிருஷ்ணன், புதிய தமிழகம் தலைவர் கிருஷ்ணசாமி, மூவேந்தர் முன்னேறக் கழகத் தலைவர் சேதுராமன் எனப் பலரும் படையெடுத்து, புதிய தலைவர் விஜயகாந்தை தரிசித்தனர். அதிமுகவின் தன்னிச்சையான போக்கால் மனம் புண்பட்ட தோழமைக் கட்சிகள் விஜயகாந்த் தலைமையில் மூன்றாவது அணி அமைப்பது குறித்து ஆலோசித்தனர்.

 
விஜயகாந்த்தின் நிதானம்

vijaykanth-dmdkஇந்த இடத்தில்தான் விஜயகாந்த் தனது மதியூகத்தை (உபயம்: பண்ருட்டி ராமசந்திரன்?) வெளிப்படுத்தினார். மூன்றாவது அணியாகப் போட்டியிட்டால், எதிர்பார்க்கும் வெற்றி வசப்படாது போவது மட்டுமல்லாது திமுக ஆட்சி மீண்டும் மலர வாய்ப்பு ஏற்பட்டுவிடும் என்று அவர்தான் பிறரை அமைதிப்படுத்தினார். இந்த நிதானம் ஜெயலலிதாவிடம் இருந்திருக்க வேண்டியது.

ஆனால், அதிமுகவின் ஆணவ அறிவிப்பால் ஆவேசம் அடைந்த கூட்டணித் தொண்டர்கள் தமிழகத்தின் பல இடங்களில் ஜெயலலிதா உருவ பொம்மையை எரித்தனர். ஒரே நாளில், கருணாநிதிக்கு எதிரான மக்களின் மனநிலையை தனக்கு எதிரானதாக மாற்றிக்கொள்ளும் வல்லமை ஜெயலலிதா தவிர வேறு யாருக்கேனும் வாய்க்குமா என்பது சந்தேகமே.

ஜெயலலிதா உருவபொம்மை எரிக்கப்பட்டதற்கு ஒரே காரணம்தான் இருக்க முடியும். ஊழல் திலகமான கருணாநிதியை வீட்டுக்கு அனுப்ப அனைவரும் ஒன்றுபட்டிருக்கும் நிலையில் ‘வெண்ணெய் திரண்டு வரும் நேரத்தில் தாழியை உடைக்கிறாரே ஜெயலலிதா’ என்ற கோபமே மாநிலம் முழுவதும் வெளிப்பட்டது.

ஆயினும் விஜயகாந்த்தின் நிதானத்தால் (கொம்பு சீவி விடுபவர்களுக்கென்ன? அவர்களா தேமுதிகவை சட்டசபைக்கு அனுப்பப் போகிறார்கள்?) மூன்றாவது அணி என்ற முழக்கம் அமுங்கியது. ‘துக்ளக்’ சோ உள்ளிட்ட ஜெ. நலம் விரும்பிகள் சூழ்நிலையின் திருப்பத்தை உணர்ந்து ஜெயலலிதாவை எச்சரிக்க, கொஞ்சம் தெளிந்தார் ஜெயலலிதா. அவர் அறிவுறுத்தியபடி, சொன்னதைச் செய்யும் கிளிப்பிள்ளைகளான அதிமுக குழு (பாவம், பன்னீர்செல்வமும் செங்கோட்டையனும் பொள்ளாச்சி ஜெயராமனும்) மீண்டும் கூட்டணிக் கட்சிகளுடன் பேச்சு நடத்தியது. எனினும் இந்தமுறை புத்திசாலித்தனமாக ஒவ்வொரு கூட்டணிக் கட்சியாகப் பேசி அவர்களது தொகுதிகளை அறிவித்து சமாதானப்படுத்தியது அதிமுக.

ஒருவாறாக, அதிமுக கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கு மார்ச் 20-ஆம் தேதி தொகுதிகள் தெளிவாகப் பிரிக்கப்பட்டன. ஆயினும் மதிமுகவுக்கு அம்மாவின் அருள் கிடைக்கவில்லை. ”வேண்டுமானால் 12 தொகுதிகள் தருகிறோம்; அதுவும் நாங்கள் கொடுக்கும் தொகுதிகளைத்தான் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்” என்ற உபதேசம் வைகோவை மீண்டும் சீண்ட, அதிமுக கூட்டணியிலிருந்து வெளியேறி, தேர்தலைப் புறக்கணிப்பதாக அறிவித்தது மதிமுக.

 
வைகோவின் பலவீனம்

சீப்பை ஒளித்துவைத்துவிட்டால் கல்யாணம் நின்று விடாது; மதிமுக போட்டியிடாததால் தமிழகத் தேர்தல் களத்தில் பெருத்த மாற்றம் ஏற்பட்டு விடாது. இதனை வைகோ புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஜெயலலிதாவின் புறக்கணிப்பு அளித்த மன வேதனை வைகோவின் சுயமரியாதையைத் தூண்டி இருக்கக் கூடும் (காங்கிரஸ் கட்சியால் சுயமரியாதை நினைவுக்கு வந்த கலைஞர் இப்போது உங்கள் ஞாபகத்திற்கு வரக் கூடும்).

உண்மையில் தனது வீழ்ச்சிக்கு வைகோவே பலமுறை காரணமானார். அவரும் பலமுறை சொந்த செலவில் சூனியம் வைத்துக் கொண்டார். ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் அணி மாறி தனது நம்பகத் தன்மையை பலி கொடுத்த வைகோ, கலைஞரின் ஆள்பிடிப்பு வியூகத்தில் தனது கட்சியின் முன்னணித் தலைவர்களை இழந்தார். கூட்டணியில் தனக்கு உரிய மரியாதை இல்லை என்பதை முன்னதாகவே உணர அவரது அரசியல் அனுபவம் உதவி இருக்க வேண்டும். அதிலும் அவர் சறுக்கினார். தனக்கு எதிராக ஒரு பன்னாட்டுத் தொழில் நிறுவனம் செயல்படுவதை அவர் அறியாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பாஜக தனித்து நிற்பதாக அறிவித்த போதேனும் அவர் சுதாரித்திருக்கலாம்.

இவ்வாறு பல அறிகுறிகள் தெரிந்தபோதும் அமைதி காத்த வைகோ, இறுதியில் ஜெயலலிதா தன்னைக் கைவிட்டுவிட்டதாகவும் துரோகம் செய்துவிட்டதாகவும் புலம்புவதில் பொருளில்லை. அதிகமான தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு தனது வெற்றிவாய்ப்பை அதிகரிப்பதே தனித்த ஆட்சிக்கு உதவும் என்று மனப்பால் குடிக்கும் ஜெயலலிதாவுக்கு வைகோவின் அமைதி வசதியானது. வேட்புமனு தாக்கல் செய்யும் நேரத்தில் வேறெங்கும் செல்ல முடியாத நிலையில், தனித்து தேர்தலை சந்திக்க முடியாத நிலையில், வைகோ அறிவித்திருப்பதுதான் தேர்தல் புறக்கணிப்பு.

சாகப்போகும் நிலையில் இருப்பவனுக்கு வரும் வைராக்கியத்தின் பெயர்தான் ‘மயான வைராக்கியம்’. தேர்தல் நடைமுறைகள் துவங்கியபோது இந்த வைராக்கிய சித்தராகக் காணப்பட்டவர் கலைஞர். இப்போது ஜெயலலிதாவின் முதிர்ச்சியற்ற நடவடிக்கைகளால் மயான வைராக்கியம் வைகோவுக்கு இடம் மாறி இருக்கிறது. மாறாக ‘பிரசவ வைராக்கியம்’ (அழுது அழுது பெற்றாலும் அவளவள்தான் பெற வேண்டும்) என்ற உயரிய குணத்துடன், வைகோவை மறந்துவிட்டு அதிமுக கூட்டணிக் கட்சிகள் தேர்தல் களத்திற்குச் சென்றுவிட்டன.

மூன்றாவது அணி அமைக்கலாம் என்ற யோசனையின்போது வைகோவையும் சேர்த்துக் கொண்ட கம்யூனிஸ்டுகளும் பிற கட்சிகளும், தங்களுக்கு பிரச்னையின்றி தொகுதிகள் கிடைத்தவுடன் எங்கு போனார்கள் என்றே தெரியவில்லை. இப்போது மீண்டும் ‘சரியான நேரத்தில் தவறான முடிவு எடுக்கும்’ தனது அற்புதத் திறமையை நிரூபித்திருக்கிறார் வைகோ. கடைசிக்கு ஜெயலலிதா கொடுப்பதாகக் கூறிய 12 தொகுதிகளில் மட்டுமாவது போட்டியிட்டு, அவற்றில் மட்டும் கவனம் செலுத்தி மதிமுக வென்றிருக்கலாம்.

இதற்கு மாறாக கம்யூனிஸ்ட், பாஜக கட்சிகளை தொகுதிகளுக்கு ஏற்றவாறு ஆதரிப்பதாகவேனும் வைகோ அறிவித்திருக்கலாம். போர்க்களம் செல்லாமல் புறமுதுகு காட்டுவது அரசியல் கட்சியை வாழ வைக்காது.

தனது கட்சியின் வாக்கு வங்கி ஜெயலலிதாவுக்கோ, கருணாநிதிக்கோ போகக் கூடாது என்று முடிவெடுக்க அவருக்கு உரிமையுண்டு. ஆனால், அதனை வீணாக்க அவருக்கு கண்டிப்பாக உரிமை கிடையாது.

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையில் வைகோவின் பேச்சுக்கு தமிழகத்தில் பெரும் மதிப்புண்டு. தனது சிந்தனையுடன் ஒத்த நண்பர்களைத் திரட்டி இரு கழகங்களுக்கும் அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுக்கவாவது வைகோ முன்வந்திருக்கலாம்.

இயக்குனர் சீமானும் (தமிழகத்தின் சேகுவேராவாம்!) நாடாளும் மக்கள் கட்சியின் நடிகர் கார்த்திக்கும் (இந்தத் தேர்தலின் ஒட்டுமொத்த ஜோக்கர் இவரே!), பாரிவேந்தரும் (இவர் தலைமையில் மாமாபெரும் கூட்டணி அமைக்கப்பட்டுள்ளது!) தங்கள் இருப்பை எப்படி எப்படியோ வெளிப்படுத்திக் கொண்டுள்ள நிலையில், களத்தை விட்டு விலகியோட, வைகோ ‘விதுரர்’ அல்ல.

 
கருணாநிதியின் நாகரிகம்

karunanithyஎதிரணியில் நேரிட்டுள்ள குழப்பம் தனக்கு உவப்பைத் தரவில்லை என்று மொழிந்திருக்கிறார், கருணாநிதி. என்னே பெருந்தன்மை! கடலில் கட்டிப் போட்டாலும் கட்டுமரமாக அவர் மிதக்கும் கலைஞர் தொலைக்காட்சியும், அன்பு நிழல் மாறனின் சன் தொலைக்காட்சியும் அதிமுக கூட்டணியை நொறுக்க என்ன வகையிலான செய்திகளையெல்லாம் ஒளிபரப்பின என்பது, அந்தக் குழப்ப நாள்களில் செய்தி பார்த்த நேயர்களுக்குத் தெரியும்.

எது எப்படியோ, முற்றிலும் கருணாநிதிக்கு எதிரானதாக இருந்த தமிழகத் தேர்தல் களம், ஜெயலலிதாவின் அகந்தையால் சற்றே மாற்றம் கண்டுள்ளது. இந்நிலையில் இலவச கிரைண்டர், மிக்ஸி போன்ற கவர்ச்சிகரமான தேர்தல் அறிக்கையுடன் போருக்கு ஆயத்தமாகி விட்டது திமுக.

திமுக கூட்டணி வேட்பாளர்கள் (காங்கிரஸ் தவிர) வேட்புமனு தாக்கல் செய்யத் துவங்கிவிட்டனர். ஆனால், அதிமுக தலைவி அறிவித்த வேட்பாளர் பட்டியல், வந்த வேகத்தில் குப்பைக் கூடைக்குச் சென்றுவிட்டது.

அதிமுக தேர்தல் அறிக்கை வெளியிடுமா என்றே தெரியவில்லை. ஏற்கனவே மன அமைதி குலைந்துள்ள தோழமைக் கட்சிகளை ஜெயலலிதா எப்படி அரவணைக்கப் போகிறாரோ தெரியவில்லை. நம்பகமான வைகோவின் முதுகில் ஜெயலலிதா குத்தியதை அவ்வளவு சீக்கிரம் மக்களால் மறக்கடிக்க முடியுமா என்பதும் தெரியவில்லை.

ஆரம்பத்தில் குடுமிப்பிடி சண்டையிட்ட ஊழல் கூட்டாளிகள் இப்போது ஒருங்கிணைந்து பணிபுரிகிறார்கள். அதற்கு மாறாக, ஒருவருக்கொருவர் சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடன் அதிமுக கூட்டணி தடுமாறுகிறது.

உடன் வரும் படையினரே தனது முதுகில் குத்தி விடுவார்களோ என்று திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடிச் செல்பவர்களால் போர்க்களத்தில் வெல்ல முடியாது. அவ்வாறு வென்றாலும், அதன் பிறகு மற்றொரு குடுமிப்பிடி சண்டை காத்திருக்கவே செய்யும்.

தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்பவன் புத்திசாலி; அவனால் சூழ்நிலையை தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்ள முடியும். மீண்டும் மீண்டும் தவறு செய்பவன் படிப்பினைகளிலிருந்து பாடம் கற்காத மூடன். அவனுக்கு வெற்றிகள் வசப்படாது. இது அரசியல் தலைவர்களுக்கு மட்டுமல்ல; வாக்காளர்களுக்கும் பொருந்தும்.

இனிமேலும் கழகங்களிடம் எதிர்காலத்தை அடகு வைப்பதை விட, ‘9 -ஓ’வை தமிழக மக்கள் தேர்வு செய்யலாம்; அல்லது, வெற்றி- தோல்வி பற்றிய எந்தக் கவலையும் இன்றிக் களம் காணும் பாஜகவை சிறிது திரும்பிப் பார்க்கலாம்.

 

வைகோவுக்கு ராதாகிருஷ்ணன் அழைப்பு

தேர்தல் களத்திலிருந்து வெளியேறுவதாக அறிவித்துள்ள மதிமுக தலைவர் வைகோவுக்கு, பாஜக தலைவர் பொன்.ராதாகிருஷ்ணன் அன்பு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். பாஜக கூட்டணிக்கு வைகோ வந்தால் வரவேற்போம் என்று அவர் கூறியுள்ளார்.

அவர் மேலும் கூறியது:

vaiko-qnவரும் சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் போட்டியிடப் போவதில்லை என்று மதிமுக பொதுச்செயலாளர் வைகோ முடிவு செய்துள்ளார். இந்த முடிவை அவர் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். ஜனநாயகத்தில் தேர்தல் புறக்கணிப்பு என்பது சரியானது அல்ல.

அவர் எங்களோடு தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் இருந்தவர். யாருடன் கூட்டணி என்றாலும் உறுதியோடு அனைத்து பகுதிகளிலும் பிரசாரம் செய்பவர். பழுத்த, நாகரிமான அரசியல்வாதியான அவர் விரும்பினால் பாஜகவோடு இணைந்து தேர்தலை சந்திக்கலாம். இது குறித்து அவர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்…”.

மதிமுக தேர்தல் புறக்கணிப்பை இடதுசாரிக் கட்சிகளும் விரும்பவில்லை. அவர்களும் வைகோவுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளனர். அதிமுக தலைவி ஒப்புக்கு ‘அன்பு சகோதரியின் கவலையை’ வெளிப்படுத்தி ஒரு கடிதம் எழுதிவிட்டு கூட்டணியிலிருந்து மதிமுக வெளியேறியதை ஆமோதித்துவிட்டார்.

இந்தச் சந்தடி சாக்கில் திராவிட அரசியல் ஜாம்பவான்(?) வீரமணி குழம்பிய குட்டையில் மீன் பிடிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார். அவருக்குத் தோதாக திமுக தலைவர் கருணாநிதியும் பூடகமான வேண்டுகோள் மடல் ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார். வைகோ திமுகவுக்குத் திரும்ப வேண்டுமாம்! கருவாடு மீனாகுமா?

இப்படி எல்லோரும் கொம்பு சீவிவிட்டே தன்னை ‘கைப்பிள்ளை’ ஆக்கிவிட்டார்களே என்ற கவலையில் இருக்கிறார் கலிங்கப்பட்டிச் சிங்கம். அவர் என்னதான் செய்யப் போகிறார்?