தாய்மதம் திரும்புதலும் சாதியும்

(இது வலம் ஏப்ரல் 2018 இதழில் வந்த  கட்டுரை.  முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது என்பதனால் வலம் இதழின் அனுமதி பெற்று இங்கும் வெளியிடுகிறோம்.  வலம் இதழில் வரும் அனைத்து முந்தைய இதழ்களின் படைப்புகளையும் இங்கு வாசிக்கலாம்  – ஆசிரியர் குழு) 

You can also learn about how to prevent infection. Amoxil over the heedfully counter, how to use amoxil, amoxil generic, buy amoxil over the counter, how to use amoxil. Azithromycin (mims) is an oral antibiotic of the macrolide class of medication.

If you would like to use the services of an independent doctor or specialist in the united kingdom then please visit our. If https://upstagetheatre.com/shows/past-shows/speakeasy-2018/ you are taking more than two (2) capsules a day, and it is your first day of treatment, consult your doctor. In patients with a medical history of allergy to penicillin, doxycycline is no longer recommended for use in the treatment or prophylaxis of any gram-positive infection.

I can't get through at the moment cheap atarax uk we are in the home stretch, which means the team has to finish out the series with a victory over new york yankees, who are in town for a three-game series on friday. If a condition does not clomid 50 mg price in uae occur, please contact the distributor or the manufacturer. We know how intimidating dating older men can be, we want to help put you at ease.

தாய்மதம் திரும்புபவர்கள் எந்தச் சாதிக்குள் சேர்வார்கள்?

அடிப்படையில் இது ஒரு இயல்பான, நேரடியான கேள்விதான். சமீபகாலத்திலோ அல்லது சில தலைமுறைகள் முன்போ கிறிஸ்துவத்திற்கும் இஸ்லாத்திற்கும் மதம் மாறிய இந்தியர்கள் அல்லது இந்திய வம்சாவளியினர் மீண்டும் இந்துமதத்திற்கு மாறும் செயல்பாடு தாய்மதம் திரும்புதல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஹிந்தியில் Ghar Wapsi, அதாவது வீடு திரும்புதல். இந்த விஷயத்தில் மேற்கண்ட கேள்வி, கேள்வியாக அல்லாமல் நக்கலாகவும் ஏளனமாகவும் கேட்கப்படுகிறது.

இந்த நக்கல் தொனி பெரும்பாலான இந்தியர்களது சமூக வரலாற்றுப் புரிதல் குறைபாட்டையே காட்டுகிறது. இதன் பின்னால் இரண்டு பாமரத்தனமான, தட்டையான முன்முடிவுகள் உள்ளன: ‘முதலாவதாக, சாதி என்பது இந்துக்களிடம் மட்டுமே உள்ளது; இந்திய கிறிஸ்தவர்கள் முஸ்லிம்களிடையில் சாதிகளும் சமூகப் பிரிவினைகளும் ஏதும் இல்லை. இரண்டாவதாக, இந்துமதத்திற்குத் திரும்புவது என்பது ஒரு நவீனமான, வழக்கத்தில் இல்லாத சமாசாரம்; சமீபகாலத்தில்தான் நாட்டில் பிரிவினையையும் மதக்கலவரங்களையும் உண்டாக்குவதற்காக ஆர்.எஸ்.எஸ். உள்ளிட்ட இந்துத்துவ அமைப்புகள் இப்படி ஒன்றைத் தீவிரமாக பரவலாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.’

இரண்டுமே முற்றிலும் ஆதாரமற்ற, தவறான கருத்துக்கள்.

இந்துக்கள் அல்லாதவர்களின் சாதி அடையாளங்கள்

மிகப் பெரும்பாலான இந்திய கிறிஸ்தவர்களுக்கு தங்கள் சாதி அடையாளம் நன்றாகவும் தெளிவாகவும் சந்தேகத்திற்கிடமின்றியும் தெரியும். பலர் அவற்றை வெளிப்படையாகவே அறிவிக்கின்றனர். பல மாநிலங்களில் தங்கள் பெயரின் பின்னொட்டாகவும் (Surname) போட்டுக் கொள்கின்றனர். இன்னும் சொல்லப்போனால், பல இந்திய கிறிஸ்தவ சமுதாயங்களில், அதே சாதிக் குழுவைச் சேர்ந்த இந்துக்களுடன் நெருக்கமான தொடர்புகளையும் கிறிஸ்தவர்களும் சர்ச் அமைப்புகளும் வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். சிலவற்றில் மண உறவுகளும்கூட உண்டு. இதன் மூலம் குறிப்பிட்ட இந்து சமூக மக்களிடையே எளிதாகப் புகுந்து மதப்பிரசாரங்களைச் செய்கின்றனர். குயுக்தியுடன் குடும்பங்களையும் குழுக்களையும் கூட்டாக மதமாற்றம் செய்யவும் தொடர்ந்து முயல்கின்றனர்.

தமிழ்நாட்டின் தென்மாவட்டங்களின் கடற்கரைப் பகுதிகளைப் போல ஒட்டுமொத்த பிரதேசமே கிறிஸ்தவ மயமாகிவிட்ட இடங்கள் உண்டு. அங்குள்ள மீனவ சமுதாயத்தினரும்கூடத் தங்களது இந்து மூதாதையர்களின் சாதிகளை, உட்பிரிவுகள் உட்பட துல்லியமாக நினைவில் வைத்துள்ளார்கள். அவை சார்ந்த சில சடங்குகளையும் நடைமுறைகளையும் கடைப்பிடிப்பதும்கூட உண்டு. இதனை பரதவர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் எழுத்தாளர் ஜோ டி குரூஸ் தனது ‘ஆழிசூழ் உலகு’, ‘கொற்கை’ ஆகிய நாவல்களில் விரிவாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அருகிலுள்ள மற்ற கடற்கரைப் பிரதேசங்களில் இந்து பரதவர்கள் தங்கள் பாரம்பரிய சமூக அடையாளங்களுடன் வாழ்ந்து வருவதும் இதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஆங்கிலோ இந்தியர்கள் மற்றும் முற்றிலும் நகரமயமாகிவிட்ட மேல்தட்டு கிறிஸ்தவர்களின் குடும்பங்களில்கூட, அதிகபட்சம் இரண்டு மூன்று தலைமுறைகள் முன்புதான் மதமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது என்பதால் அவர்களது சாதியும் குலமும் குடும்ப நினைவில் மறையாமல் உள்ளது.

மேற்சொன்னது அதிகாரபூர்வமாக கிறிஸ்தவர்கள் என்று தங்களை அறிவித்துக் கொண்டவர்களுக்கானது. இதுபோக, கிறிஸ்தவ மத நம்பிக்கைகளுக்குத் தங்களை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டு, அதேசமயம் அதிகாரபூர்வமாக மதம் மாறாமல் இந்துப் பெயர்களுடன் வாழும் ‘இரகசிய கிறிஸ்தவர்கள்’ (Crypto Christians) இருப்பதும் பல இடங்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இவர்களது இத்தகைய போலித்தனத்திற்குக் காரணம், இந்து மதத்தினருக்கு மட்டுமே உரிய குறிப்பிட்ட சில சாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீடுகளைத் தொடர்ந்து பெற்றுக் கொண்டிருப்பதற்காகத்தான். இத்தகைய கிறிஸ்தவர்களும்கூட இக்கட்டுரையின் தொடக்கத்திலுள்ள கேள்வியை வீராவேசத்துடன் ஏதோ சவால் விடுவது போலக் கேட்பதுதான் குரூர நகைச்சுவை.

இந்திய முஸ்லிம்களைப் பொருத்தவரை, அவர்களது சாதிகள் மற்றும் சமூகக் குழு அடையாளங்கள் இன்னும் சற்று கூடுதலாக, நீண்ட காலமாக, பல்வேறு பிரதேச மாறுபாடுகளுடன் பரிணமித்து வந்துள்ளன. அரச பரம்பரையினர், நவாப்கள், கான்கள் (Khan), பிரபுக்கள் வழிவந்தவர்கள், பாரம்பரிய செல்வந்தர்கள் என்பதில் வரும் மேல்தட்டு முஸ்லீம்கள் தங்களுக்கு அரேபிய, பாரசீக, துருக்கிய, ஆப்கானிய வம்சாவளிகள் உள்ளன என்று கூறுவதில் பெருமை கொள்கின்றனர். அதிலும் பிரிவுகள் உண்டு. மற்ற பெரும்பான்மையான முஸ்லிம்கள் தாங்கள் வாழும் பிரதேசங்களின் எந்த இந்து சாதிகளிலிருந்து தாங்கள் மதம் மாறியவர்கள் என்பதை சந்தேகமின்றிக் கூறிவிட முடியும். இதனால்தான் ராஜபுத்திர முஸ்லிம்கள் என்ற சாதியினர், தேச எல்லைகளைத் தாண்டி இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய இரு நாடுகளிலும் உள்ளனர். பெனாசிர் புட்டோ மற்றும் பாகிஸ்தானின் பல அரசியல் தலைவர்கள் இந்தச் சாதியினர்தான் (Rajput Muslims என்று கூகிளில் தேடினால் பார்க்கலாம்.) இந்தியா முழுவதும் பட்டர் (Bhatta), பட் (Bhat) என்ற குலப்பெயர் பிராமணர்களுக்கே உரித்தானது. ஆனால், காஷ்மீரி முஸ்லிம்களிடையே அகமது பட், முகமது பட் போன்ற பெயர்கள் சகஜமாக உள்ளன, அங்கு வாழும்
இந்துக்களான காஷ்மீரி பண்டிட்களின் பெயர்களைப் போல. உயர்த்தப்பட்ட சாதியினர் மட்டுமல்ல, எல்லா சாதிகளுக்கும் இது பொருந்தும். உத்திரப் பிரதேசத்திலுள்ள ஜுலாஹா (நெசவாளர்) முஸ்லிம்கள், மேற்கு வங்கத்திலுள்ள பல கைவினைஞர்களான முஸ்லிம்கள் ஆகியவர்கள் அதே சாதிகளைச் சார்ந்த இந்துக்களுடன் அக்கம்பக்கத்திலுள்ள ஊர்களில் பல நூற்றாண்டுகளாக அப்படியே வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

தாய்மதம் திரும்புதலின் வரலாறு

இந்துமதத்தின் வரலாற்றில் அன்னியர்களை சுவீகரித்து ஏற்பதும் மதம் மாறியவர்களைத் திரும்பக் கொண்டு வருவதும் நீண்ட நெடிய காலமாக நடந்து வந்துள்ளது. இது ஒன்றும் நவீனகாலக் கண்டுபிடிப்பு அல்ல.

இஸ்லாமியப் படையெடுப்புக்கு முந்தைய காலகட்டங்களிலிருந்தே இது நிகழ்ந்து வந்துள்ளது. வடமேற்கிலிருந்து வந்த கிரேக்கர்கள், குஷாணர்கள், சகர்கள், டார்டார்கள், பலூச்சிகள் ஆகிய அன்னிய இனக்குழுக்களை நமது இந்து மூதாதையர்கள் தொடர்ந்து சுவீகரித்து வந்துள்ளனர். புராணங்களில் இது பற்றிப் பல குறிப்புகள் உள்ளன. நேரடியான வரலாற்றுச் சான்றுகளும் உள்ளன. ‘வ்ரத்யஸ்தோமம்’ போன்ற வைதீகச் சடங்குகள் இதற்கென்றே உருவாக்கப்பட்டன. இவர்களில் போர்க்குடியினராக உள்ளவர்களை க்ஷத்திரியர்களாக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான், தொன்மையான சூரிய வம்சம், சந்திர வம்சம் ஆகியவற்றோடு, ‘அக்னி வம்ச க்ஷத்தியர்கள்’ எனக் கூடுதலாக ஒன்றும் புராணங்களில் இணைக்கப்பட்டது என்றும் சில வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.

இந்தத் தொல்மரபு இஸ்லாமியப் படையெடுப்பின்போதும் மறக்கப்படவில்லை. வட இந்திய மையநிலத்தில் இஸ்லாமிய அரசாட்சி பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்தாலும், அங்கு ஒட்டுமொத்தமாகவும் முழுமையாகவும் இஸ்லாமிய மதமாற்றங்கள் ஒருபோதும் நிகழவில்லை. எனவே வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் போதெல்லாம், வாள்முனையில் கட்டாய மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள் தங்கள் தாய்மதத்திற்குத் திரும்புவதும் நடந்து கொண்டேயிருந்தது. இஸ்லாமிய ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத இந்து அரசுகள் அங்கங்கு தொடர்ந்து இஸ்லாமிய மைய அரசாட்சியையும் அதன் பிரதிநிதிகளையும் எதிர்த்துப் போரிட்டுக் கலகம் செய்து வந்தனர். சாதுக்களும் சமயத் தலைவர்களும், அருளாளர்களும் பக்தி இயக்கத்தின் மூலம் தொடர்ந்து இந்து ஆன்மீக நெறிகளைப் பரப்பி வந்தனர். இவை இத்தகைய வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொண்டேயிருந்தன. மத்தியகால இந்திய வரலாற்றை எழுதிய கே.எஸ்.லால்[1], எம்.ஏ.கான்[2] போன்ற முக்கிய வரலாற்றாசிரியர்கள் இதனைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

தேவல ஸ்மிருதி (Devala Smriti) என்ற சம்ஸ்கிருத நூல் பொ.பி 10ம் நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்டது. பாரதத்தின் வடமேற்கு நுழைவாயிலான சிந்து பிரதேசத்தை இஸ்லாமியப் படையெடுப்பாளர்கள் ஆக்கிரமித்த பின்பு, அவர்களது படைகள் இந்தியாவின் உட்புறப் பகுதிகளில் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் இந்த நூல் எழுந்தது. மிலேச்சர்களால் கைப்பற்றப்பட்டவர்களையும் மதமாற்றத்தினால் தர்ம நெறிகளிலிருந்து தவறியவர்களையும் மீண்டும் சமுதாயத்திற்குள் சுவீகரிப்பதற்கான விதிமுறைகள், கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றை இந்த நூல் கூறுகிறது. திரும்ப வருபவர்களுக்கு முதலில் சுத்தப்படுத்துதல், பிராயச்சித்தம் ஆகியவற்றுக்கான சடங்குகளைச் செய்யவேண்டும். முஸ்லிம் படைகளால் அபகரிக்கப்பட்டு வன்புணர்வுக்கு ஆளான பெண்களையும், அதன் காரணமாகக் கருவுற்றுக் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளான பெண்களையும்கூட பிராயச்சித்த சடங்குகளுக்குப் பின் முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று பல அறிவுறுத்தல்களை இந்த நூல் கூறுகிறது.

பெண்களின் கற்பையும், அதன் புனிதத்துவத்தையும் கௌரவத்தையும் சார்ந்த மிகக் கறாரான, இறுக்கமான வரையறைகள் நிலவி வந்த காலகட்டத்திலும் தேவல ஸ்மிருதியின் இத்தகைய சுதந்திரமான, மனிதநேயபூர்வமான பாராட்டுக்குரிய கண்ணோட்டம் வியப்பையும் பிரமிப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. இன்றைய காலகட்டத்தில்கூட இந்தியச் சூழலில் இத்தகைய ஒரு ஏற்பு மனப்பான்மையைக் கற்பனை செய்ய இயலாது. இப்படி ஒரு நிலைப்பாடு ஒரு பாரம்பரியமான ஸ்மிருதி நூலில் இடம்பெற வேண்டுமென்றால், எந்த அளவுக்குக் கடினமான வாழ்க்கைப் போராட்டத்தையும், துயரமான சூழ்நிலையையும் அக்காலகட்டத்தில் இந்துக்கள் எதிர்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது புலனாகிறது. வேறு சில மத்தியக் காலத்திய இந்து தர்ம சாஸ்திர நூல்களிலும் (உதாரணமாக, யாக்ஞியவல்கிய ஸ்மிருதிக்கு விக்னேஸ்வரர் எழுதிய விரிவுரை) இதே பாணியிலான சட்ட விதிகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

இந்த விதிகள் நூல்களோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல் நடைமுறையிலும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன என்பதற்கான சான்றுகளும் கிடைக்கின்றன. வட இந்தியாவில் மட்டுமின்றி, இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகள் நிகழ்ந்த தென்னிந்தியப் பகுதிகளிலும் இவை புழக்கத்திலிருந்தன. வரலாற்று அறிஞர் டி.ஆர்.பண்டார்கர் ஒரு சம்பவத்தைத் தனது நூலில் குறிப்பிடுகிறார். இதன்படி, பொ.பி. 1398-99ம் ஆண்டில் விஜயநகர ஆட்சியின் தொடக்க காலத்தில், கர்நாடகத்தில் ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த 2,000 பிராமணப் பெண்கள் பிரோஸ் ஷா பாமினியின் படைகளிடமிருந்து மீட்கப்பட்டனர். சுத்தி சடங்குகளுக்குப் பின் அவர்கள் கிராமத்தினரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டனர்[3].

விஜயநகரப் பேரரசை நிறுவிய சகோதரர்களில் ஒருவரான புக்கராயரும்கூட இவ்வாறு தாய்மதம் திரும்பியவர்தான் என்று இந்தப் பேரரசு குறித்த காவியப் பதிவுகளில் கூறப்பட்டுள்ளது. காம்பிலி பேரரசின் படைவீரராக இருந்த அவர் இஸ்லாமியப் படையெடுப்பின்போது சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு வாள்முனையில் முஸ்லிமாக மதமாற்றப்பட்டிருந்தார். தனது தீரத்தாலும் விவேகத்தாலும் தப்பி வந்து மீண்டும் இந்துவானார். வரலாற்றின் ஒரு மகத்தான திருப்புமுனையாக, அவர் உருவாக்கிய சாம்ராஜ்யம்தான் தென்னிந்தியாவின் இஸ்லாமிய ஆதிக்கம் பரவாமல் கவசமாக நின்று காத்தது. ஸ்ரீரங்கம், மதுரை ஆகிய புனிதத் தலங்களையும் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து மீட்டது.

முகலாய ஆட்சியின் பிந்தைய காலங்களில், மராத்தியர்களும் சீக்கியர்களும் எழுச்சி பெற்று அதற்கெதிராகப் போர்க்கொடி உயர்த்தியபோது அது வலுவிழந்துகொண்டே வந்தது. இந்தக் காலகட்டத்திலும் கணிசமான அளவில், இந்துக்கள் தாய்மதம் திரும்பினர் என்று கருத முடியும். சத்ரபதி சிவாஜியின் வாழ்க்கை வரலாற்றில், இஸ்லாமியப் படையின் தளபதிகளாக இருந்தவர்கள் சிலர் தாய்மதம் திரும்பி அவருடன் இணைந்து கொண்டது குறித்த சம்பவங்கள் உள்ளன. பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் 19ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி நிறுவிய ஆரிய சமாஜம், தாய்மதம் திரும்புதலுக்கான ‘சுத்தி’ சடங்குகளை மிகப் பரவலாக வட இந்தியா முழுவதும் கொண்டு சென்றது. ‘சுத்தி இயக்கம்’ (Shuddhi movement) என்றே இது அழைக்கப்படுகிறது.

20ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஆரிய சமாஜத் துறவி சுவாமி சிரத்தானந்தர் இதனை இன்னும் விரிவாக்கினார். தீண்டாமை ஒழிப்பு, அனைத்து சாதியினருக்கும் கல்வியும் வேத சம்ஸ்காரங்களும் அளித்தல், முஸ்லிம்களைப் பெருமளவில் தாய்மதம் திரும்பவைத்தல் ஆகிய மும்முனைகளில் ஆரிய சமாஜத்தின் பணி நிகழ்ந்தது. டாக்டர் அம்பேத்கரும் கூட ஆரிய சமாஜத்தின் சமுதாய சமத்துவப் பணிகளைப் பாராட்டி எழுதியுள்ளார்.

சுவாமி சிரத்தானந்தர் காந்திஜியுடன்

இவ்வளவு நீண்டகாலமாக இது நடந்து வந்திருக்கிறது என்னும்போது, தாய்மதம் திரும்பும் இந்துக்கள் எந்த சாதிகளுக்குள் இணைந்தார்கள்? விடை மிக எளிது. தங்கள் சாதி அடையாளத்தை அவர்கள் மறக்கவும் இழக்கவும் இல்லை என்பதால் அந்தந்த சாதிகளுக்குள் சென்று சேர்ந்தார்கள். சில நேரங்களில் அவர்கள் புதிய உபசாதிக் குழுக்களை உருவாக்கி அவை காலப்போக்கில் பெரிய, பிரதான சாதிக் குழுக்களுடன் பிரிவின்றிக் கலந்து விட்டிருக்கக்கூடும். தாழ்த்தப்பட்ட சமூகங்களிலும் இதுவே நிகழ்ந்தது. அவர்கள் சமூகப் படிநிலையில் கீழே இருந்தாலும் கூட்டான ஒரு சாதியாக இணைந்திருப்பது என்பது சமூகப் பாதுகாப்பையும் ஒட்டுறவையும் அளிக்கும் விஷயம் என்பதால் அவ்வாறே செய்திருக்கக்கூடும். இதுதான் சுவாமி விவேகானந்தரின் கருத்து. 1899ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் ‘பிரபுத்த பாரத’ பத்திரிகைக்கு அளித்த நேர்காணலில் சுவாமிஜி இதைப் பற்றிப் பேசியுள்ளார்[4].

பத்திரிகையாளரின் சொற்களிலேயே அதைக் காண்போம்:

“நம்முடைய ஹிந்து மதத்திலிருந்து வெளியேறினவர்களை மீண்டும் நாம் சேர்த்துக் கொள்ளலாமா என்பது பற்றிப் பேசுவதற்காக உங்களைக் காண வந்திருக்கிறேன்” என்று நான் பேச்சை ஆரம்பித்தேன். “அவர்களை ஏற்க வேண்டும் என்பதுதான் உங்கள் கருத்தா?” என்று கேட்டேன்.

“ஆமாம்; அவர்களைச் சேர்த்தே தீர வேண்டும்; சேர்த்துக் கொள்ள முடியும்” என்று கூறி, சுவாமிஜி ஒருகணம் தீவிரமான சிந்தனையில் மூழ்கினார். பின்பு பேச்சைத் தொடர்ந்தார். “இப்படிச் செய்யாமற் போனால் நாம் ஜனத்தொகையில் குறைந்துகொண்டே போய்விடுவோம்… இதுமட்டுமின்றி ஹிந்து சமயத்தை விட்டு ஒருவன் வெளிச்செல்வானானால் நமது எண்ணிக்கையில் ஒன்று குறைந்துவிட்டது என்பது மட்டுமல்ல; எதிரியில் ஒருவன் அதிகமாகிவிட்டான் என்று ஆகுமே. முகம்மதிய சமயத்தையோ கிறிஸ்தவ சமயத்தையோ தழுவும் ஹிந்துக்களில் பெரும்பாலோர் வாளுக்குப் பயந்தே மாறியிருக்கவேண்டும். அல்லது அப்படிப்பட்டவர்கள் பரம்பரையில் பிறந்திருக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்டவர்களை எந்த விதமான இன்னலுக்கும் ஆளாக்குவது நேர்மையல்ல என்பது கண்கூடு. பிறவியிலேயே அந்நியர்களாக உள்ளவர்களை என்ன செய்யலாம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். கூட்டம் கூட்டமாக பண்டைக் காலத்தில் திரும்ப மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்களே…”

“சுவாமிஜி! இவர்கள் எந்த ஜாதியினரைச் சேர்ந்தவர்களாவார்கள்?” என்று நான் துணிந்து கேட்டேன். “ஏதாவதொரு ஜாதி இருக்கவேண்டும். இல்லாமற் போனால் பரந்த இந்த ஹிந்து மத உடலோடு அவர்கள் ஒருபோதும் ஒன்றி இணைய முடியாதல்லவா? அவர்களுக்குரிய தக்க இடத்தை நாம் எங்கே தேடலாம்?”

சுவாமிஜி அமைதியாகக் கூறினார்: “நம் மதத்தில் மீண்டும் சேருகிறவர்கள் தங்கள் சொந்த ஜாதியையே பெறுவார்கள். புதியவர்கள் தங்களுக்குரிய ஜாதிகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வார்கள். வைஷ்ணவத்தில் இந்த முறை பின்பற்றப்படுகிறது என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும். வேறு வேறு ஜாதிகளிலிருந்து வந்தவர்களும் மதம் மாற்றப்பட்ட அந்நியர்களும் அதன் கொடிக்கீழ் இணைந்து ஒரு தனி ஜாதியாக, கௌரவம் வாய்ந்த ஒரு ஜாதியாக வைணவம் உள்ளது. இராமானுஜர் முதல், வங்கத்தில் சைதன்யர் வரையில் திகழ்ந்த பெரிய வைஷ்ணவ ஆசார்யர்கள் இம்முறையையே கடைப்பிடித்திருக்கிறார்கள்.

“புதிதாக வந்த இவர்கள் எங்கே திருமணம் செய்து கொள்வார்கள்?”

“இப்பொழுது செய்துகொள்வது போலத் தமக்குள்ளேயே செய்து கொள்வர்” என்று அமைதியாகப் பதிலளித்தார் சுவாமிஜி.

“அவர்கள் எந்தப் பெயரை வைத்துக் கொள்வார்கள்? அந்நியர்களும் பிற மதத்தைத் தழுவிப் பிறகு திரும்பி வருகிறவர்களும் புதிதாகப் பெயர் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமே. அவர்களுக்கு ஜாதிப் பெயர்களைத் தருவீர்களா அல்லது வேறு ஏதாவது செய்வீர்களா?”

“உண்மைதான். பெயரில் பெரும் பொருள் இருக்கத்தான் இருக்கிறது” என்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்த சுவாமிஜி இந்தக் கேள்விக்கு பதிலாக ஒன்றும் கூறவில்லை.

ஆனால் நான் கேட்ட அடுத்தக் கேள்வி அவரை வேகப்படுத்தியது. “சுவாமிஜி! பல வடிவங்கள் வாய்ந்த ஹிந்துமதக் கொள்கைகளிலிருந்து தமக்கு வேண்டிய ஓர் அமைப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படிப் புதிதாக வந்த இவர்களை விட்டு விடுவீர்களா அல்லது அவர்களுக்காக ஒரு சமய வடிவத்தை அமைத்துத் தருவீர்களா?

“என்ன கேள்வி கேட்டீர்கள்! அவர்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர்களே தேர்ந்தெடுத்துப் பின்பற்றாவிட்டால் ஹிந்துமதத்தின் உட்சக்தியே குலைந்து போய்விடும். நம் சமயத்தின் சாரமே இஷ்டதெய்வத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிற இந்தச் சுதந்தரத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது.”

*

இன்றைய சூழலில் தாய்மதம் திரும்புதல் குறித்த பிரசாரங்களையும் நிகழ்வுகளையும் இந்த நீண்ட வரலாற்றின் தொடர்ச்சியாகவே பார்க்கவேண்டும். இந்திய மையநிலத்தில் எப்போதெல்லாம் இந்துக்கள் வலிமை பெற்று தங்கள் பாரம்பரியப் பெருமிதத்தை நிலைநாட்டுகிறார்களோ, அப்போதெல்லாம் இயல்பாகவே நிகழ்வது இது என்பதைத்தான் வரலாறு காட்டுகிறது. இந்திய அரசியல் சட்டமும் சுதந்திரமாக, விருப்பத்திற்குட்பட்டு ஒருவர் தனது மதத்தைத் தேர்வு செய்யும் உரிமையை அளிக்கிறது. இப்படியிருக்க, இதனை எதிர்மறையாகவும் வெறுப்புணர்வு பிரசாரமாகவும் சித்தரிப்பது என்பது வரலாற்றையே மறுதலிப்பதாகும்.

தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில், 1980களின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்த மீனாட்சிபுரம் மதமாற்றத்தின் பின்னணியில்தான் தாய்மதம் திரும்புதல் குறித்து ஓரளவு விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது. பின்பு தனிப்பட்ட அளவிலும் பொது நிகழ்ச்சிகளாகவும் ஆங்காங்கு இந்தப் புனிதப்பணி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவ்வப்போது நாளிதழ்களில் சிறிதும் பெரிதுமாக வரும் செய்திகளிலிருந்து அறிய முடிகிறது. ஆரிய சமாஜத்தின் பாணியிலான சுத்தி சடங்கு என்றில்லை, இவற்றை ஏற்பாடு செய்யும் ஆன்மீக, சமூக அமைப்புகள் தங்களுக்கு உகந்த வகையில் இதை நடத்துகின்றன. திருக்குளத்தில் நீராடுதல், விபூதி குங்குமம் அணிந்து கொள்ளுதல், கோயிலுக்குச் சென்று வழிபடுதல், இந்து பெரியோர்கள், துறவிகள், குலமூத்தோர் ஆகியோரிடம் ஆசி பெறுதல் என்று பலதும் இவற்றில் அடங்கும். உதாரணமாக, 2011ல் ஒரு தனிப்பட்ட குழுவாக வாழும் நீலகிரியின் படுகர் சமுதாய மக்களிடையே கிறிஸ்தவ மதப்பிரசாரம் புகுந்தது. அந்த சமூகத் தலைவர்கள் உடனடியாக ஒன்றுகூடி அதற்கு எதிராக இயங்கினர். ஏமாற்றி மதம் மாற்றப்பட்டிருந்த தங்கள் சகோதரர்களை எளிய சடங்குகளின் மூலம் உடனடியாகத் தாய்மதம் திரும்ப வைத்தனர்[5]. தாய்மதம் திரும்புபவர்கள் அதிகாரபூர்வமாக அவற்றை அரசாங்க கெஜட்டில் பதிவு செய்வதும் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

சாதிய நோக்கும், சாதிசார்ந்த அணிதிரளல்களும் இன்றைய அரசியல் சமூக சூழலில் பல்வேறு விதமான அதிகாரப் போட்டிகளுக்கும், அமைதிக் குலைவுகளுக்கும், அநியாயமான இடஒதுக்கீடு மற்றும் சலுகைகளைக் கோரும் போராட்டங்களுக்கும், பரஸ்பர பகைமைகளுக்கும் காரணமாகி வருகின்றன. அது நாம் ஒட்டுமொத்தமாக எதிர்கொள்ளவேண்டிய சவால்களில் ஒன்று. ஆனால் தாய்மதம் திரும்புதல் என்ற இந்தக் குறிப்பிட்ட விஷயத்தில், சாதி எந்த விதத்திலும் தடையாகவோ பிரசினையாகவோ இல்லை என்பதே உண்மை.

சான்றுகள்:

[1] Legacy of Muslim Rule in India, K.S.Lal. மின்னூல் (இலவசம்) – https://goo.gl/js3e52

[2] Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery, M.A. Khan. மின்னூல் (இலவசம்) – https://goo.gl/pxChDq

[3] Some Aspects of Ancient Indian Culture, by DR Bhandarkar, Rev. JM Anthos, Asian Educational Services, 1989. pp 68

[4] Complete Works of Swami Vivekananda, Volume 5, Interviews. தமிழ் வடிவம்: எழுமின் விழிமின், விவேகானந்த கேந்திர வெளியீடு.

[5] http://www.tamilhindu.com/2011/06/nilgiris-baduga-struggle-against-conversion/

மதமாற்றங்களும் போலி மதச்சார்பின்மை வாதங்களும்

சில தினங்களுக்கு முன் உத்திரபிரதேசம் மாநிலம் ஆக்ராவில், 57 இஸ்லாமிய குடும்பங்களை சார்ந்தவர்கள் தங்களது தாய் மதமான இந்து மத்த்திற்கு மாறினார்கள்.  இந்த மத மாற்ற நிகழ்ச்சியை நடத்திய அமைப்பு ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்புடன் தொடர்புடையது  என்பதாக கூறி தங்களை மதசார்பற்றவர்களாக கருதும் அரசியல்வாதிகள், கடுமையான அறிக்கையை வழக்கம் போல் விடுத்தார்கள்.  இதற்காக பாராளுமன்றத்தில் விவாதம் நடத்த வேண்டும் என கூச்சல் இட்டார்கள்.  மத மாற்ற தடை சட்டம் கொண்டு வர எதிர்கட்சிகள் ஒத்துழைத்தால், அரசு கொண்டு வர தயாராக இருப்பதாக கூறியவுடன் , அனைவரும் அமைதியாகி விட்டார்கள். ஏதே இந்திய சுதந்திரம் அடைந்து 57 ஆண்டுகளில் தற்போது தான் மத மாற்றம் நடப்பதாக கருதி கொண்டு கூச்சல் போட்டிருக்கிறார்கள்.  1947 ல் நாடு விடுதலை பெற்ற போது, இந்தியாவில் உள்ள மக்கள் தொகை கணக்கின் படி இந்துக்கள், இஸ்லாமியர்கள், கிறிஸ்துவர்கள் எண்ணிக்கை எவ்வளவு என்பதும், 2011-ல் எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் இவர்களின் எண்ணிக்கை என்ன என்பதை பார்த்தாலே நன்கு தெரியும், கடந்த 57 ஆண்டுகளில் இஸ்லாமிய, கிறிஸ்துவ மிஷினரிகள் மத மாற்ற வேலையை எவ்வாறு செய்தார்கள் என்பதும் நன்கு தெரியும்.

தாய்மதம் திரும்பும் விழா - ஆக்ரா - 2014
தாய்மதம் திரும்பும் விழா – ஆக்ரா – 2014

காந்தியைப் பற்றி வாய் கிழிய பேசும் இவர்கள், மத மாற்றத்தைப் பற்றி காந்தி கூறியதை காற்றில் பற்க்கவிட்டு விட்டார்கள். ”ஹிந்துஸ்தானத்திலும் மற்றைய இடங்களிலும் மத மாற்றம் (கிறிஸ்துவ மத்த்திற்கு) நிகழ்த்தப்படுவதையும், அது நிகழ்த்தப்படும் முறைகளையும் நோக்குங்கால்  என்னால் அதை ஏற்கவே இயலாது. இது தவறானது மேலும் உலகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கும் அமைதிக்கும் (மதமாற்றம்) பெரும் தடைக்கல்   ஒரு கிறிஸ்துவர் ஏன் ஹிந்துவை கிறிஸ்துவ மத்த்திற்கு மாற்ற வேண்டும்? ஒரு ஹிந்து நல்லவனாகவும், கடவுளுக்குப் பணிந்தவனாகவும் இருப்பதில் ஏன் அவர் திருப்தியடைக்கூடாது( ஆதாரம் ஹரிஜன இதழ் 30 ஜனவரி 1937)  இந்த கருத்தை தங்களது வாக்கு வங்கிக்கு உதவாது என்பதால் மறந்து விட்டு விவாதம் செய்கிறார்கள்.

நாடு முழுவதும் கிறிஸ்துவ மிஷனரிகள், இஸ்லாமிய அமைப்புகள் தொடர்ச்சியாக மதம் மாற்றுவதில் முழு கவனம் செலுத்துகிறார்கள் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.  ஒரு காலத்தில் இந்து மத்த்தில் தீண்டாமை இருந்த்து என்பது உண்மை, ஆனால் தற்போது தீண்டாமை இல்லை என்பதை மறந்து விட்டு 1947க்கு முன் இருந்த நிலையை ஒப்பிட்டு பேசுவது சரியா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

1981-ம் வருடம் பிப்ரவரி மாதம் 19ந் தேதி  தமிழகத்தில் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில், மீனாட்சி புரம் என்ற இடத்தில் 280 குடும்பங்களை சார்ந்த தலித்துகள் அடங்கிய ஒரு கிராமமே இந்து மத்ததிலிருந்து இஸ்லாமிய மதத்திற்கு மாறியது பலருக்கு நினைவு இருக்காது.  இந்த மத மாற்றத்திற்கு காரணமாக கூறியது,  இந்து மதத்திலிருந்த தீண்டாமை என்று வெளியே கூறினாலும், உண்மை அது இல்லை என்பது சில ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் தெரியவந்தது. , ஒரு வழக்கின் காரணமாக குற்றவாளிகளை தப்பிக்க செய்த முயற்சி என்பதும், அருகில் உள்ள கீழக்கரையில் உள்ள வசதி படைத்த இஸ்லாமியர்கள், மதம் மாறினால், வளைகுடா நாடுகளில் வேலை வாங்கி கொடுப்பதாக கொடுத்த உறுதி மொழி என்பதும் தெரியவந்தது.

இந்தியாவில் ஐந்து மாநிலங்களில் மத மாற்ற தடைச் சட்டம் உள்ளது.  1967-ல் ஒரிஸ்ஸாவிலும், 1968-ல் மத்திய பிரதேசத்திலும், 1978-ல் ஹிமாச்சல பிரதேசத்திலும், பின்னர் குஜராத் மற்றும் சத்தீஸ்கர் மாநிலங்களில் அமல் படுத்தப்படுகிறது.  மத மாற்ற சட்டம் கொண்டு வர வேண்டிய சூழ் நிலை உருவானதால் இந்த சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது.  அதிக படிப்பறிவு இல்லாத ஆதிவாசி எனப்படும் வனவாசி ஜாதிகள் அதிகமாக இருக்கும் மத்திய பிரதேசத்தில் வெளிநாட்டு, உள்நாட்டு பாதிரிகள் மோசடி தனமாக அப்பாவி மக்களை மதம் மாற்றுவதாக வந்த செய்திகளின் அடிப்படையில் , மூத்த நீதிபதி டாக்டர் பவானி சங்கர் நியோகி என்பவர் தலைமையில் ஐந்து பேர்கள் கொண்ட ஒரு கமிஷன் அமைக்கப்பட்டு, அவர்கள் கொடுத்த அறிக்கையின் அடிப்படையில், மத்திய பிரதேசத்தில் மத மாற்ற தடை  சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது.  கமிஷன் கொடுத்த அறிக்கையில் உள்ள முக்கியமான அம்சங்கள்.

1956-ல் நியோகி கமிஷன் கொடுத்த அறிக்கையில், மத மாற்றத்திற்கு வெளிநாடுகளிடமிருந்து ஏராளமான பண உதவி கிடைக்கிறது.  கிறிஸ்துவ நிறுவனங்கள் மத உரிமையைப் பயன்படுத்தி ஏராளமான ஒன்றுமறியாத அப்பாவி மக்களை ஏமாற்றி, ஆசைக் காட்டி, மதம் மாற்றுகின்றனர்.  அவ்வாறு மதம் மாறியவர்களுக்கு வேலை , இன்னும் பல ஆசைகளை காட்டிதான் மத மாற்றம் செய்கின்றனர் என்ற அறிக்கையின் அடிப்படையில் மத மாற்றம் கொண்டு வரப்பட்டது.

தாய்மதம் திரும்புபவர்களைப் பாதபூஜை செய்து வரவேற்றல் -  ஜார்கண்ட் - 2013
தாய்மதம் திரும்புபவர்களைப் பாதபூஜை செய்து வரவேற்றல் – ஜார்கண்ட் – 2013

மத்திய பிரதேசம், ஒரிஸ்ஸா ஆகிய இரு மாநிலங்களில் கொண்டு வந்த மத மாற்ற தடை சட்டத்தை எதிர்த்து, கிறிஸ்துவ பாதிரிகள் உச்ச நீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தார்கள்.  இந்த வழக்கில் 1977-ல் உச்ச நீதிமன்றம், மத தடைச் சட்டம் அரசியல் சாசனப்படி சரியானதே, மத சுதந்திரம் என்பது, மதம் மாற்றும் சுதந்திரம் அல்ல என்றும், கட்டாய மத மாற்றம், சமூக அளவில் அமைதியைக குலைக்கும், அதனால் அது போன்ற மதமாற்றங்களைத் தடை செய்வதற்கான சட்டம் இருக்க வேண்டும் என தனது தீர்ப்பில் தெளிவாக குறிப்பிட்டார்கள்.  இந்த தீர்ப்பிற்கு பின்னர் தான் அருணாசல பிரதேசத்திலும் மத மாற்ற தடை சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது.

இவ்வாறு சட்டம் இருந்தும், இந்த சட்ட ஷரத்தில் முக்கியமான அம்சம், யார் யாரெல்லாம் மதம் மாற்றப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் மதம் மாறியது பற்றிய விவரம் முறையாக பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். ஆனால் ஒரிஸ்ஸாவில் நடந்த மத மாற்றங்களை பதிவு செய்யவில்லை.  ஒரிஸ்ஸாவில் ஸ்டெயின்ஸ் என்ற ஆஸ்திரேலிய கிறிஸ்துவ பாதிரியார் கொலை செய்ப்பட்ட விவகாரத்தை விசாரித்த வார்வா கமிஷன், ஒரிஸ்ஸாவில் நடந்த பல மத மாற்றங்கள் முறையாக பதிவு செய்யப்படவில்லை.  அவ்வாறு பதிவு செய்திருந்தால் இந்த கொலை நடந்திருக்காது என்று தெரிவித்ததை குறிப்பிட வேண்டும்.  ஏன் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்றால், மத மாறிய தலித்துக்களுக்கு சலுகைகள் கிடையாது என்பதால், மத மாறியவர்கள், அரசாங்கத்தின் படி தான் இந்து தலித்துக்களாகவும், மலைவாழ் மக்களாகவும் காட்டி சலுகைகளை பெற்று வருவதும் முக்கிய மான காரணமாகும்.

தாய்மதம் திரும்பும் விழா - கேரளா - 2014
தாய்மதம் திரும்பும் விழா – கேரளா – 2014

2014-ம் ஆண்டு துவக்கத்தில் இந்தியாவில் உள்ள தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு வெளி நாடுகளிலிருந்து மத மாற்றம் செய்வதற்கு என்றே ஆண்டுக்கு ரூ10,500 கோடி வருவதாகவும், மேற்படி நிதியை பெறும் தொண்டு நிறுவனங்கள் தங்களது கணக்குகளை முறையாக காட்டுவதில்லை என்றும் உளவு துறையினர் தெரிவித்தார்கள்.  இது சம்பந்தமாக பெங்களுரில் உள்ள BIRD  என்ற நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வில் கிறிஸ்துவ  மத போதகர்கள் சிறப்பான மார்க்கெட்டிங் மூலமாக இந்துக்களை மத மாற்றம் செய்து வருவதாக கண்டு பிடித்துள்ளார்கள்.  இவர்களின் ஆய்வில் பணம் கொடுத்து உதவி செய்து மதம் மாற்றுவது, வேலை வாங்கி கொடுத்து மதம் மாற்றுவது, சில நேரங்களில் மிரட்டலும் நடப்து உண்டு என தெரிவித்துள்ளார்கள்.  இநத தொண்டு அமைப்புகளுக்கு அமெரிக்கா, ஜெர்மனி, ஐரோப்பா, நெதர்லாந்து, இத்தாலி, ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளிலிருந்து ஏராளமான நிதி உதவி கிடைக்கிறது.

தமிழகத்தில்  சில ஆண்டு காலமாகவே மனித நீதி பாசரை மூலமாக , மத மாற்றம் நடைபெறுகிறது.  சுமார் 2,500 பேர்களை மத மாற்றம் செய்துள்ளார்கள்.  அறிவகம் என்று ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தி, மத மாற்றங்கள் செய்யப்படுகின்றன.  இவ்வாறு மத மாற்றம் செய்யப்பட்டவர்களில், 350 பெண்களுக்கு மட்டும் தாரூல் ஹிக்மா ( Darul Hitkma) மூலமாக ஏர்வாடியில் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.  இது பற்றிய செய்திகள் வெளி வந்த போது, மதசார்பற்றவர்கள், வாய் திற்க்கவில்லை.

கன்னியாகுமரியில் மண்டைக்காடு பகுதியில் நடந்த கலவரத்தை விசாரிக்க அமைந்த வேணுகோபல் கமிஷன் பரிந்துறையில் குறிப்பிட்டதையும் இச் சமயத்தில் நினைவுப்படுத்த வேண்டும்.  கிறிஸ்துவ மத மாற்றத்தின் காரணமாக தான் சமூக அமைதி குலைந்திருக்கிறது.  இது போன்ற சமூக அமைதி குலையாமல் இருக்க வேண்டுமானால், கலவரங்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டுமென்றால், வேணுகோபல் கமிஷன் தெரிவித்த பரிந்துரை, ஆசை காட்டி மோசம் செய்து கட்டாயப்படுத்தி, செய்யப்படும் மத மாற்றங்களை தடை செய்ய சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும் என்பது.  ஆனால் மத்திய மாநில அரசுகள் இது பற்றி வாய் திறக்க மறுத்து வருகிறார்கள்.

மத மாற்றத்தின் காரணமாக வடகிழக்கு எல்லைப்புற மாநிலங்களில், இந்திய இறையான்மைக்கும், உள்நாட்டு பாதுகாப்பிற்கு பங்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.  மத்திய அரசு அமைத்த கமிட்டி, மக்கள் தொகை பெருக்கத்திற்கு காரணம் பற்றிய விரிவான அறிக்கையில், இந்தியாவில் கிறிஸ்துவர்கள் மற்றும் இஸ்லாமியர்களின் மத மாற்றம் காரணமாக 2030-ல் இஸ்லாமியர்களின் எண்ணிக்கை 340 மில்லியனாக மாறிவிடும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது.

தாய்மதம் திரும்புதல் – கன்னியாகுமரி – 2008

10 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தப்படும்.  வட கிழக்கு எல்லைப்புற மாநிலங்களான மணிப்புர், மேகாலயா, நாகலாந்து  போன்ற மாநிலங்களில் கிறிஸ்துவர்களின் மத மாற்றம் எவ்வாறு அமைந்துள்ளது என்பதை பார்க்க வேண்டும். மேகாலயாவில் 1961-ல் 35.2 சதவீதமாக இருந்த கிறிஸ்துவர்கள் 1991-ல் 64.5 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளார்கள்.  நாகலாந்து மாநிலத்தில் 1961-ல் 52.9 சதவீதமாக இருந்தவர்கள் 1991-ல் 87.4 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளார்கள்.  இந்த மாநிலங்களை போலவே கேரளத்தில் 1961-ல் 17.9 சதவீதமாக இருந்து இஸ்லாமியர்களின் எண்ணிக்கை 1991-ல் 23.3 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது.   2001-ல் மிஜோராமில் கிறிஸ்துவர்களின் எண்ணிக்கை 90.5 சதவீதம், நாகலாந்தில் 90 சதவீதம், மேகாலாயாவில் 70.3 சதவீதம் ஆனால் 1948-ல் இந்துக்கள் பெருவாரியாக இருந்த இந்த மாநிலங்கள் தற்போது கிறிஸ்துவர்களின் ஆதிக்கத்தில் வந்துள்ளது.  இதற்கு முக்கியமான காரணம் மத மாற்றம் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்தும், வாக்கு வங்கி அரசியலுக்காக வாய் திறப்பதில்லை.

இன்று ஆக்ராவில் நடந்த தாய் மதம் திரும்பும் நிகழ்ச்சியை மையப்படுத்தி ஆர்பாட்டம் நடத்தும், இவர்கள் ஆந்திர பிரதேசத்தில் ஓங்கோல் மாவட்டத்தில் ஒரே நாளில் 15,018 பேர்களை மத மாற்றம் செய்த போது எங்கே போயிருந்தார்கள்.  இந்தியாவில்  Seventh Adventist Church    என்ற கிறிஸ்துவ நிறுவனத்தில் 1998-ல்  2,25,000 பேர்கள் இருந்த்தாகவும், 2005-ல் இதில் 8,25,000 பேர்கள் இணைந்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்கள், இவர்கள் அனைவரும் மத மாற்றத்தின் மூலமாகவே இவ்வாறு சேர்க்கப்பட்டார்கள் என்று தெரிந்தும் எந்த மதசார்பற்றவாதிகளும் குரல் கொடுக்கவில்லை.

2008-2009-ல் மட்டும் வெளிநாடுகளிலிருந்து நன்கொடை பெற்ற தொண்டு நிறுவனங்கள் 20,088 என்றும், இதில் ஒரிரு அமைப்புகள் தவிர மற்ற அனைத்தும் கிறிஸ்துவ அமைப்புகள்.  தமிழகத்தில் வொர்ல்டு விஷன் என்ற அமைப்பு மிக அதிகமான நன்கொடைகளை பெற்று மத மாற்ற முயற்சியில் ஈடுபடுகிறது.

மத மாற்றம் செய்வதற்காகவே உலக நாடுகள் ஆண்டு ஒன்றுக்கு ரூ7,50,000 கோடி செலவிடுகிறது.  மத மாற்றம் செய்வதற்காகவே சர்ச்சுகளுக்கு 40 லட்சம் ஊழியர்கள் பணியாற்றுகிறார்கள்.  13,000  நூலகங்கள் நடத்துகிறார்கள்,  சர்ச்சுகள் மூலமாக 22,000 தினசரி, வார, மாத இதழ்கள் நடத்தப்படுகின்றன.  ஆண்டுக்கு 400 கோடிக்கு மேல் துண்டு பிரசுரங்கள், புத்தகங்கள் வெளியிடுகிறார்கள்.  1,800க்கும் மேற்பட்ட டி.வி. சேனல்கள் மற்றும் ரேடியோகள் செயல்படுகின்றன. எனவே மத மாற்றம் எவ்வளவு அபாயமானது என்பதை புரிந்து கொண்டு கட்டாய மத மாற்ற சட்டம் கொண்டு வரவேண்டும்.

மத மாற்றத்தின் மூலமாகவும், எல்லைப்பகுதிளில் ஊடுருவல் மூலமாகவும், இந்தியா திரு நாட்டை மீன்டும் ஒரு பிளவுக்கு இஸ்லாமியர்கள் திட்டமிடுகிறார்கள்.  பாகிஸ்தானிலிருந்து பங்களா தேஷ் நாட்டின் எல்லை வரை உள்ள பகுதிகளில் இஸ்லாமியர்களின் எண்ணிக்கையை கூடுதலாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தின் அடிப்படையில் உத்திர பிரதேசம், பிகார், மேற்கு வங்காளம், அஸ்ஸாம் போன்ற மாநிலங்களில் உள்ள மாவட்டங்களில் இஸ்லாமியர்களின் எண்ணிக்கையை கூட்டுவதற்கு மத மாற்றம் என்ற ஆயுத்தை கையில் எடுத்துள்ளார்கள். இதற்கு மெகல்ஸ்தான் என்ற பெயரும் வைக்கப்பட்டுள்து.  இதில் இன்னும் ஒரு மோசமான விளைவுகள் என்ன வென்றால், மத மாறியுள்ள இந்துக்களை ஜிகாதிகாலாக மாற்றும் சூழ்நிலையும் ஏற்பட்டுள்ளது.

மத நல்லிணக்கம் நிலவ வேண்டுமானால் அதற்கு இருக்கின்ற மிக எளிதான ஒரே வழி மத மாற்ற முயற்சியை கைவிடப் படுவதுதான்.  இதற்கு தானாக மனம் எந்த சிறுபான்மையினருக்கும் வருவதில்லை, சட்டத்தின் மூலமாகதான்  மத மாற்ற நடவடிக்கைகளை தடை செய்ய இயலும்.  மத மாற்ற தடைச் சட்டம் இல்லாதவரை சமுதாயத்தில் மத அடிப்படையிலான மோதல்களை தவிர்க்க இயலாது.  சட்டத்தின் மூலம் மதமாற்றத்திற்கு தடை விதிக்கும் போதெல்லாம் கிறிஸ்துவ, இஸ்லாமிய சமயத் தலைவர்களிடமிருந்து கடும் எதிர்ப்பு கிளம்புவதை பாரக்கிறோம்.  இவ்வாறு எதிர்ப்பு கிளம்பும் போது, சிறுபான்மையினரின் வாக்குகளை பெற வேண்டி, நாட்டு நலனை மறந்து விட்டு, சிறுபான்மையினரின் கோரிக்கைக்கு வலு சேர்க்கும் விதமாக அரசியல்வாதிகளும் குரல் கொடுப்பதால், மத மாற்ற சட்டம் கொண்டு வரஇயலவில்லை.

ஆகவே மத மாற்றம் என்பது மிகவும் மேசமான விளவு என்பதும். இதன் காரணமாக இந்தியா மீன்டும் பிளவு படும் அபாயம் உள்ளது என்பதை மதசார்பற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.  வாக்கு வங்கி அரசியலை மறந்து விட்டு, தேசிய சிந்தனையோடு இப்பிரச்சனையை அனுக வேண்டும்.

சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்புகிறார்கள், ஏன் இவ்வளவு கூச்சல்?

“காங்கிரஸ் ஆட்சி காலத்தில் நடந்த, எத்தனையோ தாய் மதம் திரும்புதல் நிகழ்வுகளை உதாரணமாக முன்வைக்கலாம். அதனால், பா.ஜ., ஆட்சியினால் தான் இத்தகய நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன என்பது உண்மைக்கு புறம்பானது…

இந்து அமைப்புகள் செய்வது மதமாற்றம் அல்ல; தாய் மதம் திருப்புவது மட்டும் தான். இது இன்று துவங்கிய ஒன்றல்ல, மதமாற்றம் துவங்கிய காலத்தில் இருந்தே நடந்து வருகிறது.இஸ்லாமியர்களை, சைதன்ய மகாபிரபு இந்து தர்மத்திற்கு எப்படி கொண்டு வந்தார் என்பதை பற்றி மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியர் ஹர்பன்ஸ் முக்கியா எழுதி உள்ளார். அதே போல், சீக்கிய குரு ஹர்கோவிந்தர், மிக பெரிய அளவிலான இஸ்லாமிய மதமாற்றத்தை தடுத்து, தாய் மதத்திற்கு மக்களை திருப்பியது பற்றியும் எழுதி உள்ளார்….

மதமாற்றங்களை நியாயப்படுத்துபவர்கள், ‘ஜாதி கொடுமைகளால் மதம் மாறுகின்றனர்’ என பிரசாரம் செய்கின்றனர். உண்மை என்னவென்றால், ஜாதி கொடுமைகளை நீக்குவதாக சொல்லி மதமாற்றம் செய்யும் மதங்களில், ஜாதியம் அப்படியே நீடிக்கிறது. அதாவது, இது பச்சையான ஏமாற்று வேலை. ஜாதியம் இந்து சமுதாயத்தில் இருப்பதை விட கொடுமையாகவே இந்த ‘அமைதி’ மற்றும் ‘அன்பு’ மதங்களில் உள்ளன.டாக்டர் அம்பேத்கர், ‘ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கிறிஸ்தவராகவோ, இஸ்லாமியராகவோ மாறும் போது தங்கள் தேசிய தன்மையை இழந்துவிடுகின்றனர்’ என்று கூறியுள்ளார்…. ”

தினமலரில் அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து

உ.பி.யில் 5500 பேர் தாய்மதம் திரும்பினர்

2013 டிசம்பர் 25 அன்று உத்திர பிரதேச மாநிலத்தின் பல பகுதிகளில் கிறிஸ்தவர்களாகவும், முஸ்லிம்களாகவும் இருந்த ஐயாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட சகோதர சகோதரிகள் தாய்மதமாம் இந்து மதத்திற்குத் திரும்பினர்.  இந்த முக்கியமான நிகழ்வு குறித்த செய்திகளை ஆஜ்தக், ஜாக்ரன் போன்ற பிரபல ஹிந்தி பத்திரிகைகள் விரிவாக வெளியிட்டன. ஆனால் ஆங்கில ஊடகங்கள் முழுமையாக இருட்டடிப்பு செய்தன.  இந்து இயக்கங்களும், ஆன்மீக அமைப்புகளும்  இணைந்து  நடத்திய இந்த நிகழ்ச்சிகளில் துறவிகள், மடாதிபதிகள், சமூகத் தலைவர்கள், உள்ளூர் பிரமுகர்கள் பலர் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தனர்.  இது குறித்த ஒரு செய்தித் தொகுப்பு கீழே.

ஹிந்தி நாளிதழ் செய்திகளின் மூலங்கள் இங்கே.

UP-reconversion

நன்றி: விஜயபாரதம் (17.1.2014)

எழுமின் விழிமின் – 21

சுவாமி விவேகானந்தரின் எழுச்சியூட்டும் சிந்தனைகள்

தொகுப்பு: ஏகநாத் ரானடே (Rousing call to the Hindu nation)

தமிழில்: ஆர்.கோபாலன்

வெளியீடு: விவேகானந்த கேந்திர பிரகாசன் டிரஸ்ட், சென்னை.

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி..

இரண்டாம் பாகம் 

பிரசங்கங்கள், உரைகள், கட்டுரைகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்த சில பகுதிகள்

ஹிந்து சமயத்தின் வரம்புகள் [பிரபுத்த பாரதம்- ஏப்ரல் 1899]

பிரபுத்த பாரதத்தின் நிருபர் எழுதுகிறார்:

பிற மதத்தினரை ஹிந்து மதத்தில் சேர்க்கும் பிரச்சினையைப் பற்றி ஸ்வாமி விவேகானந்தரைப் பேட்டி கண, பத்திரிகை ஆசிரியர் எனக்குக் கட்டளையிட்டார், ஒரு நாள் மாலை ஒரு படகுவீட்டின் மேல்தளத்தில் எனக்கு அந்த வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

இரவு சூழ்ந்து விட்டது. இராமகிருஷ்ண மடத்தின் கரை ஓரத்தில் படகை நிறுத்தினோம். என்னுடன் பேசுவதற்காக சுவாமிஜி கீழே இறங்கி வந்தார். இன்பமான நேரம்- மகிழ்வூட்டும் இடம்; தலைக்கு மேல் வானத்தில் நட்சத்திரங்கள்; எங்களைச் சூழ்ந்து புரண்டோடும் கங்கை. மங்கிய ஒளியில் கட்டடம் ஒன்று காட்சி தருகிறது. அதன் பின்னணியில் பனை மரங்களும் ஓங்கி வளர்ந்த நிழலடர்ந்த மரங்களுமாக இருந்தன.

“நம்முடைய ஹிந்து மதத்திலிருந்து வெளியேறினவர்களை மீண்டும் நாம் சேர்த்துக் கொள்ளலாமா என்பது பற்றிப் பேசுவதற்காக உங்களைக் காண வந்திருக்கிறேன்” என்று நான் பேச்சை ஆரம்பித்தேன். “அவர்களை ஏற்க வேண்டும் என்பதுதான் உங்கள் கருத்தா?” என்று கேட்டேன்.

“ஆமாம்; அவர்களைச் சேர்த்தே தீர வேண்டும்; சேர்த்துக் கொள்ள முடியும்” என்று கூறி, சுவாமிஜி ஒருகணம் தீவிரமான சிந்தனையில் மூழ்கினார். பின்பு பேச்சைத் தொடர்ந்தார். “இப்படிச் செய்யாமற் போனால் நாம் ஜனத்தொகையில் குறைந்துகொண்டே போய்விடுவோம். முகம்மதியர்கள் முதன் முதலாக நம் நாட்டுக்கு வந்தபோது நாம் அறுபது கோடி ஹிந்துக்கள் இருந்தோம் என்று கூறப்படுகிறது. முகம்மதிய சரித்திர ஆசிரியர்களுள் மிகப் பழமையானவரான ஃபெரிஷ்டா என்பவர் கூறும் ஆதாரத்தைக் கொண்டு இவ்வாறு சொல்கிறார்கள். இப்பொழுது நாம் இருபது கோடிப் பேர்கள்தான். இதுமட்டுமின்றி ஹிந்து சமயத்தை விட்டு ஒருவன் வெளிச்செல்வானானால் நமது எண்ணிக்கையில் ஒன்று குறைந்துவிட்டது என்பது மட்டுமல்ல; எதிரியில் ஒருவன் அதிகமாகிவிட்டான் என்று ஆகுமே. முகம்மதிய சமயத்தையோ கிறிஸ்தவ சமயத்தையோ தழுவும் ஹிந்துக்களில் பெரும்பாலோர் வாளுக்குப் பயந்தே மாறியிருக்கவேண்டும். அல்லது அப்படிப்பட்டவர்கள் பரம்பரையில் பிறந்திருக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்டவர்களை எந்த விதமான இன்னலுக்கும் ஆளாக்குவது நேர்மையல்ல என்பது கண்கூடு. பிறவியிலேயே அந்நியர்களாக உள்ளவர்களை என்ன செய்யலாம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். கூட்டம் கூட்டமாக பண்டைக் காலத்தில் திரும்ப மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்களே! அந்த வேலை இன்னமும் நடந்தே வருகிறது.

எனது சொந்தக் கருத்துப்படி, வனவாசிகளான பரம்பரையினரின் கூட்டங்களையும், சுற்றியுள்ள நாட்டு மக்களையும், முகம்மதியர் வெற்றி பெறுவதற்கு முன்னர் நம்மை வெல்ல வந்த மக்களில் அநேகமாக எல்லோரையும் நாம் மதம் மாற்றியிருக்கிறோம். அது மட்டுமன்றி விசேஷமாகப் புராணங்களில் காணப்படுகிற எல்லா ஜாதிகளும் மதம் மாற்றப்பட்டவர்கள்தாம் என்பது எனது சொந்தக் கருத்து. அவர்கள் அந்நியர்களாக இருந்தவர்கள், பின்பு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டவரகள் என்றே கருதுகிறேன்.

பலவந்தமாக இஸ்லாமுக்கு மாற்றப் பட்டு, பின்னர் தாய்மதமாம் இந்து மதம் திரும்பி தென்னகத்தின் புகழ்மிக்க விஜயநகரப் பேரரசை நிறுவிய ஹரிஹரர், புக்கர் சகோதரர்கள்

தாமாக மனம் ஒப்பி பிறமதம் மாறிவிட்டு இப்பொழுது தாயகமான தமது தாய்க் கோயிலுக்குத் திரும்பி வர விரும்புகிறவர்களுக்குப் பிராயச்சித்தச் சடங்குகள் பொருத்தந்தான். ஆனால் காஷ்மீர், நேபாளம் போன்ற இடங்களில் எதிரிகளின் படையெடுப்பால் அந்நியராக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அல்லது நம்முடைய மதத்தைத் தழுவ விழைகிற வெளியாருக்கும் யாதொரு பிராயச்சித்தமும் விதிக்கக் கூடாது.”

“சுவாமிஜி! இவர்கள் எந்த ஜாதியினரைச் சேர்ந்தவர்களாவார்கள்?” என்று நான் துணிந்து கேட்டேன். “ஏதாவதொரு ஜாதி இருக்கவேண்டும். இல்லாமற் போனால் பரந்த இந்த ஹிந்து மத உடலோடு அவர்கள் ஒருபோதும் ஒன்றி இணைய முடியாதல்லவா? அவர்களுக்குரிய தக்க இடத்தை நாம் எங்கே தேடலாம்?”

சுவாமிஜி அமைதியாகக் கூறினார்: “நம் மதத்தில் மீண்டும் சேருகிறவர்கள் தங்கள் சொந்த ஜாதியையே பெறுவார்கள். புதியவர்கள் தங்களுக்குரிய ஜாதிகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வார்கள். வைஷ்ணவத்தில் இந்த முறை பின்பற்றப்படுகிறது என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும். வேறு வேறு ஜாதிகளிலிருந்து வந்தவர்களும் மதம் மாற்றப்பட்ட அந்நியர்களும் அதன் கொடிக்கீழ் இணைந்து ஒரு தனி ஜாதியாக, கௌரவம் வாய்ந்த ஒரு ஜாதியாக வைணவம் உள்ளது. இராமானுஜர் முதல், வங்கத்தில் சைதன்யர் வரையில் திகழ்ந்த பெரிய வைஷ்ணவ ஆசார்யர்கள் இம்முறையையே கடைப்பிடித்திருக்கிறார்கள்.

“புதிதாக வந்த இவர்கள் எங்கே திருமணம் செய்து கொள்வார்கள்?”

“இப்பொழுது செய்துகொள்வது போலத் தமக்குள்ளேயே செய்து கொள்வர்” என்று அமைதியாகப் பதிலளித்தார் சுவாமிஜி.

“அவர்கள் எந்தப் பெயரை வைத்துக் கொள்வார்கள்? அந்நியர்களும் பிற மதத்தைத் தழுவிப் பிறகு திரும்பி வருகிறவர்களும் புதிதாகப் பெயர் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமே. அவர்களுக்கு ஜாதிப் பெயர்களைத் தருவீர்களா அல்லது வேறு ஏதாவது செய்வீர்களா?”

“உண்மைதான். பெயரில் பெரும் பொருள் இருக்கத்தான் இருக்கிறது” என்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்த சுவாமிஜி இந்தக் கேள்விக்கு பதிலாக ஒன்றும் கூறவில்லை.

ஆனால் நான் கேட்ட அடுத்தக் கேள்வி அவரை வேகப்படுத்தியது. “சுவாமிஜி! பல வடிவங்கள் வாய்ந்த ஹிந்துமதக் கொள்கைகளிலிருந்து தமக்கு வேண்டிய ஓர் அமைப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படிப் புதிதாக வந்த இவர்களை விட்டு விடுவீர்களா அல்லது அவர்களுக்காக ஒரு சமய வடிவத்தை அமைத்துத் தருவீர்களா?

“என்ன கேள்வி கேட்டீர்கள்! அவர்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர்களே தேர்ந்தெடுத்துப் பின்பற்றாவிட்டால் ஹிந்துமதத்தின் உட்சக்தியே குலைந்து போய்விடும். நம் சமயத்தின் சாரமே இஷ்டதெய்வத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிற இந்தச் சுதந்தரத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது.”

அவர் கூறியதில் இது மிகுந்த கருத்தாழம் வாய்ந்தது என்று நான் நினைத்தேன். என் முன் நின்ற அந்த மகான், உயிரோடிருக்கிற மற்றவர்களைக் காட்டிலும், பல ஆண்டுகள் ஆன்மிகத் துறையில் பாடுபட்டிருப்பவர். ஹிந்து சமயத்தின் பொதுவான அடிப்படைத் தத்துவங்களைப் பார்த்தால், அவரவர் இஷ்டத்திற்குச் சுதந்தரமளிக்கிற இந்தத் தத்துவம் உலகம் முழுவதையும் தழுவி நிற்கக்கூடிய அளவுக்குப் பெரிதாகத் திகழும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

பேச்சு, பல பொருள்களைப் பற்றி அமைந்திருந்தது. அதற்குப் பிறகு இன்முகத்துடன் எனக்கு நல்வாழ்த்துக் கூறி விடைபெற்றுக் கொண்டு பெரும சமயக் குரவரான சுவாமிஜி விளக்கைக் கையிலேந்திய வண்ணம் மடாலயத்துக்குள் திரும்பிச் சென்றார். பாதையில்லாத பாதைகளையுடைய கங்கையாற்றிலே பல வடிவங்களையுடைய சிறிய பெரிய படகுகளுக்கிடையே வழிசெய்துகொண்டு எனது கல்கத்தா வீட்டுக்குத் திரும்பினேன்.

-0-

உன் மதத்தைக் காக்க எழுந்து நில்:

[பிரபுத்த பாரதம்- டிசம்பர் 1898]

“ஆருயிர் நண்பனே! சின்ஹா! யாராவது உன்னுடைய தாயை அவமதித்தால் நீ என்ன செய்வாய்?”

“அவன் மீது தாவிப் பாய்ந்து நல்ல படிப்பினையைப் புகட்டுவேன் சுவாமி!”

“நன்றாக பதில் சொன்னாய். அது போலவே நமது நாட்டின் உண்மையான தாயாகிய உனது சொந்த மதத்தைப் பற்றி அவ்வளவு மதிப்பு உனக்கு இருக்குமாயின், எந்த ஒரு ஹிந்து சகோதரனும் கிறிஸ்தவனாக மதம் மாற்றப்படுவதை நீ ஒருகாலும் சகிக்க மாட்டாய். இருப்பினும்கூட தினந்தோறும் இது நடப்பதை நீ பார்க்கிறாய். பார்த்தும் பாராமுகமாய் இருக்கிறாய். எங்கே உனது நம்பிக்கை? எங்கே உனது தேச பக்தி? கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள் உங்கள் கண்ணெதிரிலேயே ஹிந்து மதத்தைத் தூற்றுகிறார்கள். அப்படியிருப்பினும் உங்களில் எத்தனை பேர்களுக்கு அந்த அநீதி சகியாமல் இரத்தம் கொதிக்கிறது? எத்தனை பேர் அதனைப் பாதுகாப்பதற்காக வரிந்து கட்டி நிற்கப் போகிறீர்கள்?”

(தொடரும்…)

அடுத்த பகுதி >>