கம்பராமாயணம் – 66 : பகுதி 1

கம்பராமாயணம் – 66  (தேர்ந்தெடுத்த அறுபத்தாறு பாடல்கள்)

The water retention can make it difficult to walk, which could cause edema, weight gain, and kidney failure. Hematology/oncology: the national comprehensive cancer network Petawawa provides more info for patients with cancer. Class doxyfile is pretty simple; it defines the name of the file that contains all the information about the classes and methods.

Ivermectol tablets are used in many countries including canada and other countries. The most common symptoms of depression and anxiety are: loss of interest or https://upstagetheatre.com//gallery/ pleasure, low self-esteem, guilt, and sleep problems. The doctor gave you an option of taking it for five months.

Additional indications for patients undergoing surgery or. This would mark the first time an fda clomid for sale near me Três Coroas drug would have been used without supervision for a condition such as arthritis or diabetes. The side effects are similar to what is commonly seen in those who are on the drugs called phentermine and bupropion.

தொகுப்பு, உரை: ஜடாயு

kambar1கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் இயற்றிய தமிழின் ஒப்புயர்வற்ற காவியமான கம்பராமாயணத்தில் பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் உள்ளன. இதனை முழுவதுமாக அல்லது பகுதிகளாகக் கூடக் கற்பது என்பது, தொடர்ந்த வாசிப்பையும், உழைப்பையும் கோரும் ஒரு பணியும், ஒரு வாழ்நாள் முழுவதற்குமான கல்வியும், நற்பேறும் ஆகும். பல்வேறு பணிகளுக்கிடையில் அதனை மேற்கொள்ளுதல் என்பது ஆர்வமுடையவர்கள் பலருக்கும் கூடக் கடினமான ஒன்று.

இந்த மிகச் சிறிய தொகுப்பு, கதைப் போக்கின் தொடர்ச்சியையும், முக்கியமான கட்டங்களையும் பாடல்கள் தரும் உணர்வெழுச்சியையும் கருத்தில் கொண்டு, இராமகாதையின் அமுதச் சுவையை முதல்கட்டமாக அறிமுகப் படுத்தும் நோக்கில் செய்யப் பட்டுள்ளது.

இராமாயண பாராயணம் என்ற வகையில் பக்தியுணர்வுடன் இப் பாடல்களை ஓதிப் பயன்பெறலாம். கதைச் சொற்பொழிவுகளில் எடுத்தாளலாம். தமிழார்வம் உள்ள குழந்தைகள் இந்தப் பாடல்களை மனப்பாடம் செய்ய ஊக்குவிக்கலாம்.

இப்பாடல்களை எனது 6 மணி நேர இராமாயண உரையிலும் அந்தந்த இடங்களில் கூறி விளக்கியுள்ளேன்.

கம்பராமாயணம் முழுவதும் உரையுடன் tamilvu இணையதளத்தில் கிடைக்கிறது.   பெங்களூர் கம்பராமாயண வாசிப்பு இயக்கம் வாரந்தோறும்  நடத்தும் வகுப்புகளின் முழுமையான வீடியோ பதிவுகள் யூட்யூபில் கிடைக்கின்றன.

கம்பராமாயணத்தை விரிவாகக் கற்க அனைவருக்கும் இது ஒரு தூண்டுகோலாக அமையட்டும்.

கம்பராமாயணம்-66 முழுவதையும் மின்-நூல் வடிவில் pdf கோப்பாக இங்கு தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம்.

பாயிரம்

கடவுள் வாழ்த்து

உலகம் யாவையும் தாம் உள ஆக்கலும்,
நிலை பெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் – அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே.   (1)              

(உளஆக்கல் – படைத்தல்; பெறுத்தல் – காப்பாற்றுதல்; அலகு இலா – அளவில்லாத)

எல்லா உலகங்களையம் தானே தனது சங்கல்பத்தால் படைப்பதையும், நிலைத்திருக்குமாறு காப்பதையும், அழிப்பதையும், என்றும் முடிவுறாத அளவில்லாத அழகிய விளையாட்டாக உடையவர். அவரே தலைவர். அப்படிப்பட்ட பரமனையே நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

காவியம் பிறந்த களம்

நடையில் நின்று உயர் நாயகன் தோற்றத்தின்
இடை நிகழ்ந்த இராமாவதாரப் பேர்த்
தொடை நிரம்பிய தோம் அறு மாக்கதை
சடையன் வெண்ணெய் நல்லூர் வயின் தந்ததே.   (2)

(பேர் – புகழ்மிக்க; தொடை – செய்யுள்; தோம் அறு – குற்றமற்ற; மாக்கதை – மகத்தான கதை)

நல்வழியில் நின்று உயர்ந்த நாயகனின் தோற்றமாக நிகழ்ந்தது புகழ்மிக்க இராமாவதாரம். அந்த மகத்தான கதையைக் கூறும் செய்யுள்கள் நிறைந்த குற்றமற்ற சிறந்த இந்தக் காவியம், வள்ளல் சடையனின் திருவெண்ணெய் நல்லூரில் இயற்றப்பட்டது (காவியம் முழுவதும் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் தனது பெயரை எங்கும் கூறவில்லை. தன்னை ஆதரித்த சடையப்ப வள்ளலின் பெயரை மட்டுமே தொடக்கத்திலும் வெகுசில இடங்களிலும் கூறுகிறார்).

Ram-sita-weddingபால காண்டம்

வால்மீகி முனிவர் புகழ்ந்த தேசம் (கோசல நாட்டு வளம்)

வாங்க அரும் பாதம் நான்கும் வகுத்த வான்மீகி என்பான்,
தீம் கவி, செவிகள் ஆரத் தேவரும் பருகச் செய்தான்;
ஆங்கு, அவன் புகழ்ந்த நாட்டை, அன்பு எனும் நறவம் மாந்தி,
மூங்கையான் பேசல் உற்றான் என்ன, யான் மொழியல் உற்றேன். (3)

(வாங்க அரும் – எடுக்க முடியாத; பாதம் – அடிகள்; வகுத்த – இயற்றிய; தீம் கவி – அமுதமயமான கவி; நறவம் – மது; மாந்தி – பருகி; மூங்கையான் – ஊமை; மொழியல் – பேசுதல்)

ஒரு சொல்லைக் கூட எடுத்து விட முடியாதபடி, நான்கு அடிகள் கொண்ட (இருபத்து நான்காயிரம்) சுலோகங்களால் இராமாயணத்தை இயற்றினான் வான்மீகி முனிவன். தேவர்களும் தம் செவிகளே வாயாகப் பருகும்படி இனிமையான அமுதமயமான கவிதைகளைச் செய்தான். தனது ஆதி காவியத்தில் அந்த முனிவன் புகழ்ந்துரைத்த (கோசல) நாட்டை, அன்பு என்னும் மதுவைப் பருகி, ஊமையே பேசத் தொடங்கி விட்டான் என்றது போல நான் பேசலானேன்.

திருமால் தேவர்களுக்கு வரம் தருதல்

மசரதம் அனையவர் வரமும் வாழ்வும், ஓர்
நிசரத கணைகளால் நீறு செய்ய, யாம்
கசரத துரகம் ஆள் கடல் கொள் காவலன்
தசரதன் மதலையாய் வருதும் தாரணி.               (4)

(மசரதம் – கானல் நீர்; நிசரத – குறிதவறாத; நீறு செய்ய – சாம்பலாக்க; கச ரத துரகம் – யானை தேர் குதிரை; மதலை – மகன்; தாரணி – உலகம்).

“கானல் நீரைப் போன்ற அரக்கர்களுடைய வரங்களின் பலத்தையும் வாழ்வையும், குறிதவறாத அம்புகளால் சாம்பலாக்கி அழிப்பதற்காக, யானை தேர் குதிரை காலாள் என்னும் கடல் போன்ற நான்கு சேனைகளையுடைய வேந்தன் தசரதனுக்கு மகனாக, நானே உலகத்தில் வந்து அவதரிக்கிறேன்”.

கோசலை இராமனைப் பெறுதல்

ஒரு பகல் உலகு எலாம் உதரத்துள் பொதிந்து
அரு மறைக்கு உணர்வு அரும் அவனை, அஞ்சனக்
கரு முகில் கொழுந்து எழில் காட்டும் சோதியைத்
திரு உறப் பயந்தனள் திறம் கொள் கோசலை.   (5)

(ஒருபகல் – ஒரு காலத்தில்; உதரத்துள் – வயிற்றில்; அருமறை – வேதம்; உணர்வு அரும் – தெரிந்து கொள்ள இயலாத; அஞ்சனம் – மை; திருஉற – மங்கலம் நிறைந்திட, பயந்தனள் – பெற்றாள்)

ஒரு காலத்திலே, பிரளயத்தின்போது, எல்லா உலகங்களையும் தனது வயிற்றிலே அடக்கியவன், அரிய வேதங்களாலும் தெரிந்து கொள்ள இயலாதவன் அந்தப் பரம்பொருள். மை போன்றும், கருமேகம் போன்றும் அழகுடைய சோதி வடிவாய்த் திகழ்பவன். அவனை, உலகம் எங்கும் மங்கலம் நிறைந்திட, தெய்வத்திறம் கொண்ட கோசலை தன் வயிற்றில் பெற்றெடுத்தாள்.

இராமலக்குமணர் வேள்வி காத்தல்

எண்ணுதற்கு ஆக்க அரிது; இரண்டு மூன்று நாள்
விண்ணவர்க்கு ஆக்கிய முனிவன் வேள்வியை
மண்ணினைக் காக்கின்ற மன்னன் மைந்தர்கள்
கண்ணினைக் காக்கின்ற இமையில் காத்தனர்.       (6)

நினைத்துப் பார்ப்பதற்கும் செய்வதற்கும் மிக அரிய செயல் இது! விசுவாமித்திர முனிவர்  தேவர்களின்  பொருட்டுச் செய்த வேள்வியை, நல்லாட்சி செய்து  காக்கும் மன்னனான தசரதனுடைய மைந்தர்களான இராம இலக்குவர்கள், கண்விழியைக் காக்கும் இமைபோல, ஆறு நாட்கள் வரை காப்பாற்றினர்.

விசுவாமித்திரன் இராமனைப் புகழ்தல்

இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்த வண்ணம்; இனி இந்த உலகுக்கு எல்லாம்
உய்வண்ணம் அன்றி, மற்றோர் துயர் வண்ணம் உறுவது உண்டோ?
மைவண்ணத்து அரக்கி போரில், மழைவண்ணத்து அண்ணலே! உன்
கைவண்ணம் அங்கு கண்டேன்; கால்வண்ணம் இங்கு கண்டேன்.   (7)

(உய்வண்ணம் – உய்யும் வழி; மழை – மேகம்; அண்ணல் – இராமன்)

“இவ்வாறு அகலிகையின் வரலாறு முற்காலத்தில் நிகழ்ந்தது. இனிமேல் (நீ அவதரித்த பின்பு) இந்த உலகத்து உயிர்களெல்லாம், கடைத்தேறும் வழியே அல்லாமல், அதற்கு மாறாக, துன்பத்தின் வழியை அடைதல் கூடுமோ? மேகம் போன்ற கரிய திருமேனியுடைய இராமனே! அங்கு வனத்தில் மை போன்று கரிய நிறம் கொண்ட தாடகை என்னும் அரக்கியோடு செய்த போரில், உன் கைவண்ணம் (வில்லினது ஆற்றல்) பார்த்தேன். இங்கு, கால்வண்ணம் (அகலிகைக்கு சாபவிமோசனம் அருளிய திருவடியின் பெருமையை) பார்க்கிறேன்”.

இராமனும் சீதையும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு காதல் கொள்ளுதல்

எண்ண அரு நலத்தினாள் இனையள் நின்றுழி,
கண்ணொடு கண் இணை கவ்வி, ஒன்றை ஒன்று
உண்ணவும், நிலைபெறாது உணர்வும் ஒன்றிட,
அண்ணலும் நோக்கினான்; அவளும் நோக்கினாள்.    (8)

(நலத்தினாள் – அழகுடையவள்; இனையள் – இவ்வாறு; நின்றுழி – நின்றபொழுது)

மனத்தால் எண்ணுவதற்கும் அரிய அழகுடைய சீதை, இவ்வாறு (கன்னிமாடத்தில்) நின்றபொழுது, ஒருவர் கண்களோடு மற்றொருவர் கண்கள் கவர்ந்து பற்றிக் கொண்டு, ஒன்றை ஒன்று உண்ணவும், இருவரது சிந்தையும் நிலையழிந்து போய், ஒன்றுடன் ஒன்று கூடின. இராமன் சீதையைப் பார்த்தான். அவளும் இராமனைப் பார்த்தாள்.

இராமன் கையில் சிவதனுசு என்னும் பெரிய வில் உடைதல்

தடுத்து இமையாமல் இருந்தவர், தாளில்
மடுத்ததும், நாண் நுதி வைத்ததும், நோக்கார்;
கடுப்பினில் யாரும் அறிந்திலர்; கையால்
எடுத்தது கண்டனர்; இற்றது கேட்டார்.   (9)

(தாளில் – பாதத்தில்; மடுத்ததும் – மிதித்ததையும்; நுதி – முனை; நோக்கார் – பார்க்கவில்லை; கடுப்பினில் – வேகத்தால்; அறிந்திலர் – அறியவில்லை; இற்றது – முறிந்தது)

சபையோர் யாவரும் கண் கொட்டுவதைக் கூட தவிர்த்து, இமைக்காதபடி, நிகழ்வதைப் பார்த்து நின்றனர். இராமன் தன் திருவடியால் அந்த வில்லின் முனையை மிதித்ததையும், அதை வளைத்து மற்ற முனையில் நாண் ஏற்றியதையும், அந்தச் செயல் நிகழ்ந்த வேகத்தால் அவர்களால் காண முடியவில்லை. மனத்தாலும் இன்னது தான் நிகழ்ந்தது என்று அவர்களால் அறிய முடியவில்லை. இராமன் தன் கையால் வில்லை எடுத்ததைக் கண்டார்கள். அடுத்த கணம் அந்த வில் முறிந்து விழுந்த பேரொலியைக் கேட்டார்கள்!

இராமன் சீதை மணக்கோலம்

மன்றலின் வந்து மணத் தவிசு ஏறி
வென்றி நெடுந்தகை வீரனும் ஆர்வத்து
இன் துணை அன்னமும் எய்தி இருந்தார்
ஒன்றிய போகமும் யோகமும் ஒத்தார்.   (10)

(மன்றல் – நல்வாசம்; தவிசு – ஆசனம்; வென்றி – வெற்றி; ஆர்வத்து – அன்புகொண்ட; எய்தி – நெருக்கமாக)

நறுமணப் பொருள்களின் நல்வாசத்தோடு வந்து, திருமணத்துக்குரிய ஆசனங்களில் ஏறி, பெருமைக் குணங்களை உடைய வெற்றிவீரனான இராமனும், அவன்மீது பேரன்பு கொண்டவளாய், அவனுக்கு இனிய துணையாக ஆகவுள்ள அன்னம் போன்ற சீதையும் நெருக்கமாக வீற்றிருந்தார்கள். ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்த போகத்தையும் (பேரின்ப வாழ்வு) யோகத்தையும் (யோக நெறி) போல இருந்தார்கள்.  

Ayodhya-kandam

அயோத்தியா காண்டம்

இராமன் முடிசூடுவான் என்று கேட்ட மக்களின் மகிழ்ச்சி

பாவமும் அருந் துயரும் வேர் பறியும்’ என்பார்;
பூவலயம் இன்று தனி அன்று; பொது’ என்பார்;
தேவர் பகை உள்ளன இவ் வள்ளல் தெறும்’ என்பார்;
ஏவல் செயும் மன்னர் தவம் யாவது கொல்?’ என்பார். (11)

(பூவலயம் – பூமி; தெறும் – அழிப்பான்; யாவது கொல் – எப்படிப் பட்டதோ)

இவன் ஆட்சி செய்தால் தீவினைகளும் பெரிய துன்பங்களும் வேரோடு அழியும் என்பார் சிலர். இனிமேல் இந்தப் பூமி சிலருக்கு மட்டுமே தனியுரிமை அல்ல, எல்லார்க்கும் பொதுவானதாகும் என்பார் சிலர் (இராமன் ஆளும்போது  தாங்களே ஆளுவதாகக் கருதினர்). தேவர்களுக்குப் பகையான அரக்கர் கூட்டங்களை வள்ளல் இராமன் அழிப்பான் என்பார் சிலர். இவனுக்குப் பணிபுரியும் அரசர்கள் அந்த பாக்கியத்தைப் பெற எப்பேர்ப்பட்ட தவம் செய்தார்களோ என்பார் சிலர்.

கைகேயி ‘மன்னன் ஆணை இது’ என்று கூறுதல்

‘ஆழிசூழ் உலகம் எல்லாம் பரதனே ஆள, நீ போய்,
தாழ் இருஞ் சடைகள் தாங்கி, தாங்க அரும் தவம் மேற்கொண்டு
பூழி வெங்கானம் நண்ணி, புண்ணியத் துறைகள் ஆடி
ஏழ் இரண்டு ஆண்டின் வா என்று இயம்பினன் அரசன்’ என்றாள். (12)

(ஆழி – கடல்; தாழ் இருஞ்சடைகள் – தொங்குகின்ற பெரிய சடைகள்; பூழி – புழுதி; வெங்கானம் – கொடிய கானகம்; நண்ணி – சென்று)

கடல் சூழ்ந்த இந்த உலகம் முழுவதையும் பரதனே முடிசூடி ஆட்சி செய்வான். நீ நாட்டை விட்டுப் போய், சடாமுடி தாங்கி, செய்வதற்கரிய தவத்தை ஏற்று, புழுதி நிறைந்த கொடிய காட்டை அடைந்து, புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் நீராடி, பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்த பின்பு திரும்பி வரவேண்டும் என்று அரசன் கூறினான் – இவ்வாறு கைகேயி சொன்னாள்.

கைகேயி சொற்கேட்ட இராமன் நிலை

இப்பொழுது எம்மனோரால் இயம்புதற்கு எளிதே? யாரும்
செப்ப அருங் குணத்து இராமன் திருமுகச் செவ்வி நோக்கில்
ஒப்பதே முன்பு பின்பு; அவ்வாசகம் உணரக் கேட்ட
அப்பொழுது, அலர்ந்த செந்தாமரையினை வென்றதம்மா! (13)

(எம்மனோரால் – எம்மைப் போன்றவர்களால்; செவ்வி – அழகு)

இப்பொழுது எம்மைப் போன்றவர்களால் சொல்லுவதற்கு எளிதோ? யாரும் சொல்லித் தீராத நற்குணங்களையுடைய இராமனுடைய திருமுகத்தின் அழகைப் பார்த்தால், அது கைகேயி சொன்னதைக் கேட்பதற்கு முன்பும், கேட்ட பின்பும் ஒன்று போலவே, செந்தாமரை போலவே இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சொற்களைத் தெரியும்படி கேட்ட அந்த சமயத்தில், மலர்ந்த செந்தாமரையை வென்று விட்டது!

சீற்றம் கொண்ட இலக்குவனுக்கு இராமன் உரைத்தது

‘நதியின் பிழை அன்று நறும்புனல் இன்மை; அற்றே,
பதியின் பிழை அன்று; பயந்து நமைப் புரந்தாள்
மதியின் பிழை அன்று; மகன் பிழை அன்று; மைந்த!
விதியின் பிழை; நீ இதற்கு என்னை வெகுண்டது?’ என்றான். (14)

(நறும்புனல் – நல்ல நீர்; அற்றே – அது போல; பதி – தலைவன், தந்தை; பயந்து – பெற்று; புரந்தாள் – வளர்த்தாள்; மைந்த – மகனே; வெகுண்டது – கோபித்தது)

மகனே!  என்றும் நீரோடும் நதியில் ஒரு சில காலங்களில் நல்ல நீர் இல்லாமல் வற்றிப் போவது, அந்த நதியின் குற்றம் அன்று. அது போல, (என்னை வனவாசம் போகச் சொன்னது) நம் தந்தையின் குற்றம் அன்று. (அப்படி வரம் வாங்கியது) நம்மைப் பெற்றுக் காப்பாற்றி வளர்த்த கைகேயியின் அறிவின் குற்றம் அன்று. அவள் மகன் பரதனது குற்றமும் அன்று. இது விதியால் (நமது ஊழ்வினையால்) விளைந்த குற்றம். இந்தச் செயலுக்கு இவர்களை எல்லாம் காரணமாக்கி நீ கோபித்தது ஏன்?’ என்றான் (அன்பு மிகுதியால், தம்பியை மகனே என்றது).

சீதை நானும் உடன் வருவேன் எனல்

‘பரிவு இகந்த மனத்து ஒரு பற்றிலாது
ஒருவுகின்றனை; ஊழி அருக்கனும்
எரியும் என்பது யாண்டையது? ஈண்டு நின்
பிரிவினும் சுடுமோ பெருங்காடு?என்றாள். (15)

(இகந்த – இல்லாத; ஒருவுகின்றனை – விட்டுச்செல்கிறாய்; ஊழி – பிரளயம்; அருக்கன் – சூரியன்; யாண்டையது – எங்குள்ளது; ஈண்டு – இங்கு)

பரிவில்லாத மனத்துடன், ஒரு சிறு பற்று கூட இல்லாமல், என்னை விட்டுவிட்டுச் செல்வேன் என்கிறாய். பிரளய காலத்துச் சூரியன் போல எரியும் இடம் எங்குள்ளது? (காட்டிலே வெப்பம் இப்படி இருக்கும் என்று இராமன் முன்பு கூறியதைச் சுட்டுகிறாள்). உன் பிரிவைக் காட்டிலும் அந்தப் பெரிய காடு சுடுமோ? என்றாள்.

இராமன் காடு செல்வது கேட்ட மாந்தர் நிலை

கிள்ளையொடு பூவை அழுத; கிளர் மாடத்து
உள் உறையும் பூசை அழுத; உரு அறியாப்
பிள்ளை அழுத; பெரியோரை என் சொல்ல?
வள்ளல் வனம் புகுவான் என்று உரைத்த மாற்றத்தால். (16)

(கிள்ளை – கிளி; பூவை – நாகணவாய்; பூசை – பூனை; மாற்றத்தால் – சொல்லால்)

இராமன் வனவாசம் செல்வான் என்று சொல்லிய சொல்லால், கிளியும், நாகணவாய்ப் பறவையும் (மைனா) அழுதன. மாளிகையின் மாடங்களுக்கு உள்ளே இருந்த வீட்டுப் பூனைகள் அழுதன. வடிவத்தைப் பார்த்து அறிய மாட்டாத சிறு குழந்தைகள் கூட அழுதன. பெரியோர்கள் அழுததைப் பற்றி என்னவென்று சொல்வது?

இராமன், சீதை, இலக்குவன் மூவரும் வனத்துக்குள் போதல்

தையல்தன் கற்பும், தன் தகவும், தம்பியும்,
மை அறு கருணையும், உணர்வும், வாய்மையும்,
செய்ய தன் வில்லுமே சேமம் ஆகக் கொண்டு,
ஐயனும் போயினான் அல்லின் நாப்பணே. (17)

(தையல் – பெண், சீதை; தகவு – மேன்மை; மை – குற்றம்; உணர்வு – ஞானம்; செய்ய – நிமிர்ந்த; சேமம் – பாதுகாப்பு; அல்லின் நாப்பண் – நள்ளிரவில்)

சீதையின் கற்பும், தனது மேன்மைப் பண்பும், தம்பியாகிய இலக்குவனும்,  குற்றமற்ற கருணையும், ஞானமும், சத்தியமும், நிமிர்ந்த தனது வில்லும் ஆகிய இவற்றையே பாதுகாவலாகக் கொண்டு நள்ளிரவில் அந்தக் காட்டு வழியிலே ஐயன் இராமன் சென்றான்.

குகனின் ஓடத்தில் ஏறி கங்கையைக் கடத்தல்

விடு, நனி கடிது’ என்றான்; மெய் உயிர் அனையானும்,
முடுகினன் நெடு நாவாய், முரி திரை நெடு நீர்வாய்;
கடிதினின், மட அன்னக் கதிஅது செல, நின்றார்
இடர் உற, மறையோரும் எரி உறு மெழுகு ஆனார்.   (18)

(கடிது – வேகமாக; முடுகினன் – செலுத்தினான்; நாவாய் – ஓடம்; முரி திரை – அலையடிக்கின்ற; நீர்வாய் – நீரோட்டத்தில்)

‘வேகமாக விடு’ என்று இராமன் கூற, அவனிடத்து உடம்பும் உயிரும் போன்ற நட்பை உடைய குகன், அலையடிக்கின்ற நீண்ட நீரோட்டத்தில் பெரிய ஓடத்தை விரைந்து செலுத்தினான். அந்த ஓடம் இளம் அன்னப்பறவை நீரில் நீந்துவது போலச் சென்றது. கரையிலே நின்றவர்கள் பெரும் துன்பமடைந்தார்கள். மறையவர்கள் நெருப்பில் பட்ட மெழுகைப் போல மனம் உருகி இரங்கினார்கள்.

இராமன் வனம் சென்றது அறிந்த தசரதன் உடனே உயிர்விடுதல்

நாயகன் பின்னும் தன் தேர்ப் பாகனை நோக்கி, ‘நம்பி
சேயனோ? அணியனோ? ‘என்று உரைத்தலும், தேர் வலானும்,
வேய் உயர் கானம் தானும் தம்பியும் மிதிலைப் பொன்னும்
போயினன் ‘என்றான்; என்ற போழ்தத்தே ஆவி போனான். (19)

(தேர்ப்பாகன் – தேரோட்டி; நம்பி – இராமன்; சேயனோ – தொலைவில் உள்ளானோ; அணியனோ – அருகில் உள்ளானோ; தேர் வலான் – சாரதி; வேய் – மூங்கில்; கானம் – கானகம்; மிதிலைப் பொன்- மைதிலி, சீதை; போழ்தத்தே – பொழுதிலே)

தசரதன் மீண்டும்  தன் தேர்ப்பாகனாகிய சுமந்திரனைப் பார்த்து, “இராமன் தொலைவில் உள்ளானா அண்மையில் உள்ளானா?” என்று கேட்டான். “இராமன் இலக்குவனும் மைதிலியும் உடன்வர மூங்கில்கள் உயர்ந்து வளர்ந்துள்ள காட்டுக்கு போய்விட்டான்” என்று அவன் கூறிய அப்பொழுதே தசரதன் உயிர் நீத்தான்.

பரதன் படையுடன் வருவதைத் தொலைவில் கண்டு குகன் உரைத்த வீர உரைகள்

அஞ்சன வண்ணன், என் ஆருயிர் நாயகன், ஆளாமே,
வஞ்சனையால் அரசெய்திய மன்னரும் வந்தாரே !
செஞ்சரம் என்பன தீ உமிழ்கின்றன, செல்லாவோ?
உஞ்சு இவர் போய்விடின், நாய்க்குகன் என்று எனை ஓதாரோ? (20)

(அஞ்சனம் – மை; செஞ்சரம் – சிவந்த அம்பு; உஞ்சு – உய்ந்து, தப்பித்து)

மை போலும் கரிய திருமேனி அழகன், என் ஆருயிர் நாயகன் இராமன் அரசு ஆளாதபடி, சூழ்ச்சியால் அந்த அரசாட்சியைக் கைப்பற்றி அடைந்த மன்னர் பரதர் இதோ வருகிறார்! தீ உமிழும் எனது சிவந்த அம்புகள் இவர்கள் மேல் செல்லாமல் போய்விடுமோ? இவர்கள் (என் அம்புக்குத் தப்பிப்) பிழைத்து (இராமன் இருக்கும் இடத்துக்குப்) போய்விட்டால் ‘நாய்க்குகன்’ என்று உலகத்தவர்கள் என்னைப் பற்றி சொல்லாமல் இருப்பார்களா?

பரதனின் தவக் கோலம் கண்டு குகன் மனம் உருகுதல்

வற்கலையின் உடையானை, மாசடைந்த மெய்யானை,
நற் கலை இல் மதி என்ன நகை இழந்த முகத்தானை,
கல் கனியக் கனிகின்ற துயரானைக் கண்ணுற்றான்;
வில் கையினின்று இடை வீழ, விம்முற்று, நின்று ஒழிந்தான். (21)

(வற்கலை – மரவுரி; மெய்யானை – உடல் கொண்டவனை; மதி – சந்திரன்)

(அருகில் வர வர), மரவுரி ஆடையை உடுத்தி, புழுதி படிந்த உடம்புடன், நல்ல கலைகளில்லாத சந்திரன் போல ஒளியிழந்த முகத்துடன், கல்லையும் கனியச் செய்யுமளவு துயரத்துடன் கூடிய பரதனை குகன் பார்த்தான். கையிலிருந்த வில் தானே சோர்ந்து கீழே விழ, துன்பத்தால் கலக்கமுற்று ஒரு செயலும் இன்றி நின்றவாறே இருந்தான்.

பரதன் இராமன் திருவடிகளை முடிமேல் சூடிச் செல்லுதல்

அடித்தலம் இரண்டையும் அழுத கண்ணினான்,
முடித்தலம் இவை என, முறையின் சூடினான்;
படித்தலத்து இறைஞ்சினன், பரதன் போயினான் –
பொடித்தலம் இலங்குறு பொலம் கொள் மேனியான். (22)

(அடித்தலம் – பாதுகை; முடித்தலம் – திருமுடி, கிரீடம்; படித்தலத்து – மண்ணில்; பொடித்தலம் – புழுதி; பொலம்கொள் – பொன்மயமான)

இராமனின் இரண்டு பாதுகைகளையும், அழுத கண்களோடு, எனக்குத் திருமுடிகள் இவையே என்று பரதன் முறையாகத் தலைமேல் சூடிக்கொண்டான். பின்னர், புழுதி படிந்து விளங்குகிற பொன்மயமான திருமேனியுடைய பரதன், மண்ணில் விழுந்து வணங்கி, மீண்டும் (அயோத்திக்குச்) சென்றான்.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>

ஜடாயுவின் இராமாயண உரை

இராமாயணம் சிறு வயது முதலே என் நெஞ்சிலும் உணர்விலும் கலந்தது. பல வருடங்களாகத் தொடர்ந்து கற்று, அவ்வப்போது இராம காதையைக் குறித்துப் பேசியும் உரையாடியும் வந்தாலும், தொடர்ச்சியாக இராமாயணக் கதையை ஒரு வீச்சில் சொல்லும் பேறு இதுவரை கிட்டியிருக்கவில்லை.

ஜூன் மாதம் 20,21 தேதிகளில், திருவண்ணாமலையில், தர்ம ரக்ஷண சமிதி அமைப்பின் ஆன்மீகப் பயிற்சி முகாமில், இரண்டு நாட்களாக, ஆறு அமர்வுகளில் இராம காதை முழுவதையும் அடியேன் உரையாற்றினேன் ( ஆறு காண்டங்கள்,  ஆறரை மணி நேரம்).  அந்தப் பதிவுகளை இந்த Playlistல் காணலாம்.

இந்த உரைகள் சம்பிரதாயமான கதாகாலட்சேப நடையிலோ, முற்றிலும் பண்டிதத் தமிழிலோ அல்லது மொத்தமும் பேச்சு வழக்கிலோ இல்லாமல் சகஜமாகவும், இயல்பாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று முயற்சி எடுத்திருக்கிறேன். கதையின் சுவாரஸ்யம் குன்றாத வகையில் பொருத்தமான இடங்களில் கம்பராமாயணப் பாடல்களைக் கூறி, விளக்கிச் சென்றிருக்கிறேன். ஒரு காண்டத்தை ஒரு மணி நேரத்தில் முடிக்க வேண்டும் என்ற வரையறை இருப்பதால், அனாவசியமான தொடர்பற்ற விஷயங்கள் எதுவுமே உரைக்குள் வராமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். கலந்து கொண்டவர்கள் இந்த உரைகள் மிக நன்றாக, சிறப்பாக இருந்தததாகக் கூறினார்கள். உங்களுக்கும் பிடிக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

rj-all

கேட்பவர்கள்  இங்கோ ஃபேஸ்புக்கிலோ அல்லது யூ ட்யூப் மறுமொழிகளிலோ தங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கவும். பிடித்திருந்தால், பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

இந்த நிகழ்வுக்காக, கம்பனின் கவிதையை அறிமுகம் செய்யுமாறும், சுருக்கமான இராமாயண பாராயணமாக அமைவதாகவும், கம்பராமாயணத்திலிருந்து 66 பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து எளிய உரையுடன் தொகுத்திருந்தேன். வந்திருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் அதன் அச்சுப் பிரதி வழங்கப் பட்டது. விரைவில் அதையும் இணையத்தில் வெளியிடுகிறேன்.

இராமனுடன் கூடிய அன்னை சீதையின் பொற்பாத கமலங்களில் இந்த எளிமையான சிறு மலர்களை பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

உரையாற்றும் போது சில இடங்களில் தவறுதலாக ஏற்பட்ட ஒரு சில சொல், பொருட் குற்றங்களைப் பெரியோர்கள் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

ஸ்ரீராமஜெயம்.

நாயன்மார்கள்: ஓர் சொற்பொழிவு

நாயன்மார்களின் சரிதங்கள், நமது சமயப் பண்பாட்டு மலர்ச்சிக்கும் எழுச்சிக்கும் அவர்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பு குறித்து சமீபத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் நான் ஆற்றிய உரை.

பெரியபுராணத்தின் பின்னணியையும், சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர், சிறுத்தொண்டர், கண்ணப்பர், திருநீலகண்டர் மற்றும் சில நாயன்மார்களையும் குறித்து வரலாறு, இலக்கியம், சமயம் என்ற மூன்று தளங்களையும்  தொட்டுச் செல்கிறது இந்த  50 நிமிட உரை.

இந்து சமூக அமைப்பும் சாதிகளும் – உரை

இந்து சமூக அமைப்பு மற்றும் சாதிகள் குறித்த வரலாற்றுப் பின்னணி. சமுதாய சமத்துவம், சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்கான இந்து சிந்தனைகள். இத்திறக்கில் நாம் இப்போது செய்ய வேண்டியது என்ன? – இவற்றை முன்வைத்து சமீபத்தில் ஒரு இந்து ஆன்மீக, சமூகசேவை அமைப்பு நடத்திய நிகழ்ச்சியில் நான் ஆற்றிய உரை (55 நிமிடங்கள்) அங்கு வந்திருந்தவர்களிடையே நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது.

இதிலுள்ள சில கருத்துக்கள், அரவிந்தன் நீலகண்டன், பனித்துளி மற்றும் நான் இணைந்து எழுதிய “சாதிகள் – ஒரு புதிய கண்ணோட்டம்” நூலிலும், இன்னும் சில கட்டுரைகளிலும் தொடர்ந்து சொல்லப் பட்டு வருபவை தான். ஆனாலும், வாய்மொழியாக அவற்றை மேடையில் பேசும்போது இன்னும் மிக அதிகமான பேர்களைச் சென்றடைகிறது.

இந்த உரையை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் மகிழ்கிறேன்.

அஞ்சலி: ஜெயகாந்தன் நினைவில்..

மிழ்ச் சமூகத்தை தன் சிந்தனைகளாலும், படைப்புகளாலும் செழுமைப் படுத்திய ஜெயகாந்தன் மறைந்து விட்டார். நாவல்கள், சிறுகதைகள், அரசியல், சமூக விமர்சனங்கள், மேடைப் பேச்சுக்கள், திரைப்பட இயக்கம் என பல தளங்களில் வியாபித்து நிற்கிறது அவரது ஆளுமை. நிமிர்ந்த நன்னடை, நேர்கொண்ட பார்வை, நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகள் என்ற பாரதியின் அடியொற்றி வெளிப்பட்டது அவரது சத்திய ஆவேசம்.

கடந்த பல வருடங்களாக அவர் புதிதாக எதுவுமே எழுதவில்லையானாலும், இந்த மரணச் செய்தி அவரது எழுத்துக்களின் வீச்சுகளை நினைவின் அடியாழத்திலிருந்து தளும்ப வைத்தது.

குருபீடத்தின் மறைவுக்கு இதயபூர்வமான அஞ்சலி.

அவரது மறைவைத் தொடர்ந்து ஏப்ரல் 19ம் தேதி நடைபெற்ற பெங்களூர் வாசக வட்டக் கூட்டத்தில் ஜெயகாந்தனின் இலக்கிய ஆளுமையையும், படைப்புகளையும் நினைவுகூர்ந்து நான் ஆற்றிய உரையின் ஒலி வடிவம் இங்கே.

நண்பர்கள் கேட்டபோது கட்டுரையாக எழுதிப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்தேன். அதற்கான நேரமும் வாய்ப்பும் வாய்ப்பதாகத் தெரியவில்லை. எனவே, இந்த ஒலிப்பதிவு. இது மேடைப் பேச்சல்ல. இலக்கிய வாசகர்களின் சிறு குழுவில் சகஜமாக நிகழ்ந்த பேச்சு என்பதை மனதில் கொண்டு கேட்கவும் 🙂

எல்லைகளை விஸ்தரித்த எழுத்துக் கலைஞன் – ஜெயகாந்தன் குறித்த இந்த அற்புதமான ஆவணப் படத்தை அவரது மறைவின் பின்னணியில் (தான்) பார்க்க நேர்ந்தது (என்பது எனது துரதிர்ஷ்டம்).

ஒரு கலைஞனின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையை, வாழ்க்கையை, சிந்தனைகளை, குழப்படிகளை சின்னச் சின்ன கிறுக்குத் தனங்களை எல்லாவற்றையும் ஒன்றரை மணி நேரப் படத்தில் மிக அருமையாகக் காட்சிப் படுத்தியிருக்கிறார் இயக்குனர் கவிஞர் ரவி சுப்ரமணியன்.

கடற்கரை சிறுவர்களுடன் சகஜமாக உரையாடிக் கொண்டு போகும்போது திடீரென்று “கிடக்கும் பெரிய கடல்” என்ற பாரதி வரியை ஜேகே கர்ஜிப்பது… தண்டபாணி தேசிகரு. அவரு நம்ம பிரிவு.. நாமக்கல் இராமலிங்கம், அட அவரும் ஒரு பிள்ளை’ என்று ஜேகே சகஜமாக சொல்லியதை எடிட் செய்யாமல் அப்படியே படத்தில் வைத்திருப்பது என பல இடங்கள் மிக நுட்பமான பார்வைக்கும், ரசனைக்கும் உரியவை. பார்க்காதவர்கள் கட்டாயம் பார்க்கவும்.

ஆங்கில சப் டைட்டில்களும் சிறப்பாக, நேர்த்தியாக செய்யப் பட்டுள்ளன.

ஒரு தமிழ் எழுத்தாளரின் இறுதிச் சடங்கு – (ஜெயகாந்தன் அஞ்சலி)

சொல்வனம் இதழில் வந்துள்ள முக்கியமானதொரு பதிவு.

ஜெயகாந்தனுடன் ஒப்பிடுகையில் மட்டுக் குறைந்த இலக்கியவாதி யூ.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி (எனது பார்வையில்). இருவரும் ஞானபீட விருது மூலம் கௌரவிக்கப் பட்டவர்கள்.

ஆனால் சென்ற வருடம் யூ.ஆர்.ஏ. மறைந்த போது, இறுதி சடங்கில் மாநில முதல்வர் சித்தராமையா மற்றும் பல அமைச்சர்கள், ஏராளமான பொதுமக்கள் கலந்து கொண்டனர்.

ஜெயகாந்தன் மறைவுக்கு தமிழக அரசின் தரப்பிலிருந்து ஒரு மலர் வளையம் கூட வந்ததாகத் தெரியவில்லை. தகனத்தின் போது இருந்தவர்கள் மொத்தம் நூறு பேர் என்கிறது இந்தக் கட்டுரை.

இவ்வளவு பிரபலமான மகத்தான இலக்கிய ஆளுமைக்குக் கூட இந்த அளவு மரியாதைத் தான் தமிழ்ச் சமூகம் (அதில் நானும் அடக்கம்) கொடுத் திருக்கிறது என்பது வெட்கமளிக்கிறது.

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பதிவுகளில் எழுதியவை)

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 6

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

3. நெருக்கடியின் உச்சக்கட்டம்

    (III, சருக்கங்கள் 1-66)

அயோத்தியில் இருந்து வரக்கூடிய மக்கள் கூட்டத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே சித்திரக்கூடத்தில் இருந்து ராமர் கிளம்பினார் என்று வெளியுலகத்திற்குச் சொல்லப்பட்டாலும், ராவணனை அழிக்கும் திட்டத்தைத் தொடர வேண்டும் என்பதே உண்மைக் காரணம் என்பது தெளிவாகிறது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அவர் சிறிது சிறிதாக தெற்கு நோக்கியே போய்க்கொண்டு இருக்கிறார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நடந்த நிகழ்வுகளும் ராமரின் பயணங்கள் அவ்வாறு தொடர்ந்ததற்குக் காரணமாக அமைந்தன.

சித்திரக்கூடத்தில் ராமர் இருந்தபோது, அரக்கர்களின் கொட்டம் தாங்காமல் அங்குள்ள ரிஷிகள் அந்த இடத்தை விட்டு வேறிடத்திற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தனர். அதைக் கவனித்து அறிந்த ராமர் அவர்களது பாதுகாப்பிற்காக அந்த அரக்கர்களை வதைப்பதற்கு முடிவு செய்தார். நமக்கு எந்தத் தொந்திரவும் கொடுக்காத அரக்கர்களை நாம் ஏன் அழிக்க வேண்டும் என்று சீதை ராமரை அப்போது கேட்டாள். முனிவர்களைக் காப்பது அரச குலத்தில் வந்துள்ள தன் கடமை என்றே அதற்கு ராமர் பதில் சொன்னார். அவ்வாறு அவர் ஆற்றிய கடமைகள் அவரைத் தெற்கே உள்ள பஞ்சாபசர ஏரி எல்லைக்குக் கொண்டு சென்றது. அதனால் சீதையும், லக்ஷ்மணனும் அவருடன் அங்கு சென்றார்கள். அந்தப் பயணத்தில் ராமரது தரிசனத்திற்காகவே காத்திருந்த பல ரிஷிகளைக் கண்டு அவர்களுக்கு மோக்ஷமும் அருளினார். அப்போது ராம-லக்ஷ்மணர்கள் அகஸ்திய முனிவரைத் தரிசித்ததும் அல்லாமல், அவரிடம் இருந்து பல தெய்வீகச் சக்தி மிகுந்த ஆயுதங்களும் கிடைக்கப் பெற்றார்கள்.

rama1அகஸ்திய முனிவரின் அறிவுரைப்படியே அவர்கள் தண்டகாரண்ய வனத்திற்கு மேலும் தெற்கில் ஓடும் கோதாவரி நதிக்கரையில் உள்ள பஞ்சவடிக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். லக்ஷ்மணன் எழுப்பிய நல்லதொரு குடிலில் வசித்த அவர்கள் அங்கு நீண்ட காலம் தங்கியிருந்தார்கள். பஞ்சவடிக்குப் போய்த் தங்குவதற்கு அறிவுரை கொடுத்த அகஸ்தியர், அந்த இடத்தில் நடக்கும் அரக்கர்களின் கொட்டத்தைப் பற்றி அப்போதே அவர்களுக்குச் சொல்லி எச்சரித்திருந்தார். அங்கு ராமரைத் தரிசித்த ஜடாயுவும் அதேபோல எச்சரிக்கை செய்திருந்தார். காரனும், தூஷணனும் வசித்த ஜனஸ்தான வனப்பகுதி அதே காட்டில் பஞ்சவடியில் இருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. அந்தத் தகவல்களை எல்லாம் ராமர் விரும்பி வரவேற்றது போலத்தான் தெரிந்தது.

பஞ்சவடியில் அவர்கள் இருந்தபோதுதான் காரன், மற்றும் தூஷணனின் பாதுகாப்பில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ராவணனின் தங்கையான சூர்ப்பனகை ராம-லக்ஷ்மணர்களைப் பார்க்க நேர்ந்தது. ராமருடைய அழகால் ஈர்க்கப்பட்ட சூர்ப்பனகை அவரை மயக்கிக் கவரப் பார்க்கிறாள். அவளது ஆசைக்குச் சீதை ஓர் இடையூறாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு சீதையைக் கொல்வதற்குப் பாய்கிறாள். அதைத் தடுக்கக் குறுக்கிடும் லக்ஷ்மணன் சூர்ப்பனகையின் மூக்கையும், காதையும் அறுத்து அவளை மூளியாக்குகிறான். அவள் உடனே காரனின் துணையை நாடுகிறாள். அவனும் தனது பதினான்காயிரம் வீரர்கள் கொண்ட பெருஞ்சேனையுடன் ராமரோடு போரிடச் செல்கிறான். ஆனால் ராமரோ தனியாளாக நின்று காரனையும், அவனது சேனையையும் நிர்மூலமாக்குகிறார். அதைக்கண்ட சூர்ப்பனகை ராவணனிடம் தங்களுக்கு நேர்ந்ததைச் சொல்லி முறையிடும்போது, அவனுக்குப் பெண்கள் மேல் இருக்கும் காமத்தைத் தூண்டும் வகையில், சீதையின் அழகைப் பற்றி விவரமாகச் சொல்கிறாள்.

அதில் மயங்கிய ராவணன் சீதையை அபகரிக்கத் திட்டமிடுகிறான். அவன் மாரீசனை ஓர் அழகிய தங்க மானாக உருவெடுத்து, அதனால் சீதையை மயக்கி, அவள் கேட்பதால் மானைப் பிடிக்க வரும் ராமனை அலைக்கழித்து, வெகுதூரம் இழுத்துப்போகச் சொல்கிறான். ஏற்கனவே ராமரிடம் அடிவாங்கி அனுபவப்பட்ட மாரீசன், அதை விவரித்து ராவணனது எண்ணத்தைக் கைவிடச் சொல்கிறான். அதைக் கேட்கப் பிடிக்காத ராவணன் அவனைக் கொன்று விடுவதாக மிரட்டவே, தான் ராமரின் கையால் சாவதையே மாரீசன் விரும்புகிறான். தெய்வ சங்கல்பத்திற்கு ஏற்ப ராவணனது திட்டம் சரியாக நிறைவேறுகிறது. அவர்கள் தங்கிய குடிலில் இருந்து வெகு தொலைவிற்கு ராமரும், லக்ஷ்மணனும் மாரீசனால் இழுத்துச் செல்லப்படவே, முதலில் ஒரு சந்நியாசி போலத் தோன்றி வந்தாலும், பின்பு தன் சுய உருவத்தைக் காட்டிய ராவணன் சீதையின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து அவளை அபகரித்துச் சென்றுவிடுகிறான்.

முன்பு ராவணனுக்கு வேதவதி இட்ட சாபம் பலிக்கத் தொடங்கி விட்டது என்பது அப்போது உறுதியாயிற்று. சீதையுடன் ராவணன் பறந்து போகும் வழியில் ஜடாயு அவனை எதிர்க்கவே, ராவணனால் பலமாகத் தாக்கப்பட்ட ஜடாயு குற்றுயிரும், குலையுயிருமாகக் கீழே சாய்கிறார். மேலும் பறந்து போகும் போது கீழே ஒரு மலையுச்சியில் ஐந்து வானரங்களைப் பார்த்த சீதை, ராமரிடம் அவை சேரும் என்று எண்ணி, தனது அணிகலன்கள் பலவற்றை அவர்களை நோக்கி வீசி எறிகிறாள். இலங்கையை அடைந்த ராவணன், அரக்கிகள் காவல் காத்து நிற்கும் நந்தவனம் ஒன்றில் சீதையை சிறை வைக்கிறான்.

சீதை தனியே விடப்பட்டிருந்ததால், மாய மானை உயிருடன் பிடிக்க முடியாத ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இருவரும் அவசரமாகக் குடிலுக்குத் திரும்பிவந்தார்கள். அவர்கள் சீதையை அங்கே காணாததால் எப்போதுமே அனுபவித்திராத துயரத்தில் மூழ்கினார்கள். சீதைக்கு என்ன ஆகியிருக்கும் என்று தெரியாததால் அவர்கள் அவளை நாலாபுறமும் அலைந்து தேடினார்கள். அப்போது ராமர் அடைந்த கவலையும், வருத்தமும் அவரை இயற்கையின் மேலேயே மிகுந்த கோபம் கொள்ளச் செய்ய, அவரை லக்ஷ்மணன் ஆசுவாசப்படுத்தி, நல்வார்த்தைகள் கூறி அமைதிகொள்ளச் செய்கிறான். போகும் வழியில் காணப்படும் மலைக் குன்றுகளையும், நதி ஓடைகளையும் “சீதை எங்கே? எங்கே?” என்று ராமர் கேட்டுக்கொண்டே போக, அவைகளுக்கு ராவணன் மேல் இருந்த அச்சத்தால் அவை எல்லாமே மௌனம் சாதித்தன. அவ்வாறு அவர் மான்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்துக் கேட்கவே அவை யாவும் ராமருக்கு உதவி செய்வது போல, எல்லாமே வானத்தை பலமுறை தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே, தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்தோடின. அதிலிருந்து சீதை வான் வழியே, தென்திசை நோக்கிக் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறாள் என்று லக்ஷ்மணன் புரிந்துகொண்டான். அதனால் அவர்கள் இருவரும் தென்திசை நோக்கிச் சென்று சீதையைத் தேடுவது என்று முடிவு செய்தார்கள்.

நெருக்கடி நிலையின் முடிவு

சீதையின் அபகரிப்போடு ராமாயண நிகழ்வுகளில் உள்ள நெருக்கடி நிலைமை ஓர் உச்சக்கட்டம் அடைகிறது. அந்த நிலை துயரத்துடன் கூடிய ஓர் எதிர்பார்ப்போடு சிறிது காலத்திற்குத் தொடர்கிறது. அதன் பின் சீதையைத் தேடும் படலத்தில் ஒரு விறுவிறுப்பு காணப்பட்டு, அந்த நிலை அவளைக் கண்டடைவதில் வந்து முடிகிறது. அதன் தொடராக ராவணனின் சாவில் முடியும் போர் மூள்வதும், அதன் விளைவாகச் சீதை மீட்கப்படுவதும், இறுதியில் ராமருடன் அனைவரும் அயோத்தி திரும்புவதுமாக நிகழ்வுகள் வரிசையாக நடக்கின்றன. அதாவது ஆரண்ய காண்டம் முடிவுறும் சமயம் தொடங்கிய நெருக்கடி நிலை, கிஷ்கிந்தா மற்றும் சுந்தர காண்டங்களில் வளர்ந்து, யுத்த காண்டத்தில் முடிகிறது.

1. சீதையைத் தேடும் படலம்

     (III, சருக்கங்கள் 67-75; IV, சருக்கங்கள் 1-67)

rama-lakshmana-jatayu-thailand

ராமரும், லக்ஷ்மணனும் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கும்போது ஜடாயுவைச் சந்திக்கின்றனர். அப்போது ஜடாயுவின் காயங்கள் ஆழமாக இருந்து உடல்நிலை மிக மோசமாக இருந்தாலும், ராமரிடம் சீதையைப் பற்றித் தகவல் சொல்வதற்கென்றே அவரது உடலில் உயிர் தங்கியிருந்தது. ராவணன் செய்த அனைத்தையும் ஜடாயு ராமருக்குச் சொன்னார். ராமர் அவரை நெஞ்சுருக ஆரத்தழுவிய பின்னரே ஜடாயுவின் உயிர் பிரிந்தது. இறுதி மரியாதைகளுடன் ஜடாயுவின் பூதவுடலை ராம-லக்ஷ்மணர்கள் தகனம் செய்த பின்னர், தங்களது தெற்கு நோக்கிய பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

அப்படிச் செல்லும்போது அவர்கள் அரக்கன் கபந்தனின் கைப்பிடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டனர். அதனால் லக்ஷ்மணன் அவனது கைகளை வெட்டிவிட்டான். அப்போது கபந்தன் தன் உடலை எரித்துவிடுமாறு அவர்களைக் கேட்டுக்கொண்டான். அவர்களும் அதன்படி உடலை எரியூட்டவே அந்த இடத்தில் இருந்து ஒரு காந்தர்வனின் உருவம் வெளிப்பட்டது. அவ்வாறு வந்த காந்தர்வன் அவர்களை துங்கபத்திரை நதியின் அருகில் இருக்கும் ரிஷ்யமுக மலையில் வசித்துக் கொண்டிருக்கும் சுக்ரீவனின் உதவியைக் கோருமாறு அறிவுறுத்தினான்.

மாதங்க முனிவரின் சாபத்தினால் அந்த இடத்திற்கு வாலி புக முடியாதபடியால், வாலியால் துரத்தப்பட்ட சுக்ரீவன் ரிஷ்யமுக மலையில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தான். காந்தர்வன் சொன்னபடி அவர்கள் அங்கு போய்க்கொண்டிருக்கும்போது வழியில், மாதங்க முனிவரின் சிஷ்யையும், மாபெரும் தபஸ்வினியும் ஆன சபரி என்பவளை ராம-லக்ஷ்மணர்கள் சந்தித்தார்கள். சபரி அவர்களைத் தன் குடிலுக்கு அழைத்துச்சென்று, நல்ல பழங்களாகப் பொறுக்கியெடுத்து அவைகளை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் அளித்தாள். தன் குரு தனக்கு வாக்களித்தது போலவே, ராமரது வடிவில் இறைவனைக் கண்ட சபரி அன்று அவருக்காகக் காத்திருந்து அவர் அருளாலேயே பின்னர் மோட்சம் அடைந்தாள். அங்கிருந்து சென்ற ராம-லக்ஷ்மணர்கள் ரிஷ்யமுக மலையடிவாரத்தில் இருந்த பம்பை ஏரி அருகே வந்தடைந்தார்கள்.

அந்த அழகிய பம்பை ஏரியின் வனப்பைப் பார்த்ததுமே ராமருக்குச் சீதையின் ஞாபகம் வரவே அவருடைய துயரம் அதிகரித்தது. மலையின் உச்சிப்பகுதியில் இருந்து அவர்களைப் பார்த்த சுக்ரீவன், மற்றும் அவனது மந்திரிகளுக்கு புதிதாக வந்திருப்பவர்கள் ஒருவேளை வாலியின் ஒற்றர்களாக இருப்பார்களோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. அதனால் சுக்ரீவன் ஹனுமனை அவர்களிடம் விசாரணை செய்வதற்கு அனுப்பி வைத்தான். அனுமனும் ஒரு சந்நியாசி வேஷத்தில் அவர்களை அணுகி அவர்களிடம் இதமாகப் பேசியது ராமரை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. ராமர் சைகை செய்யவே லக்ஷ்மணன் தொடக்கத்தில் இருந்து இப்போது வரை அவர்களுக்கு நேர்ந்துள்ள நிலைமையை முழுவதுமாக விளக்கினான். தன் பங்கிற்கு அனுமனும் சுக்ரீவனின் கதை முழுதையும் சொன்னபின் தனது சுய உருவத்திற்கு வந்தார். பின்பு ராம-லக்ஷ்மணர்களைத் தன் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு ஹனுமன் சுக்ரீவனிடம் வந்து அவர்களை அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களைப் பற்றி அறிந்துகொண்ட சுக்ரீவன் ராவணனால் தூக்கிச் செல்லப்படும்போது சீதை அவர்களைப் பார்த்து எறிந்த நகைகளைக் கொண்டுவந்து காட்டினான்.

சீதையைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் தாங்கள் உதவி செய்வதாக சுக்ரீவன் கூறவும், வாலியைக் கொன்று கிஷ்கிந்தை அரியணையில் சுக்ரீவனை அமர்த்துவதாக ராமரும் வாக்கு கொடுக்கிறார். அதன்படி சுக்ரீவன் சவால் விட, அவர்களிடையே நடந்த முதல் வாலி-சுக்ரீவன் சண்டையில், ராமரால் எது சுக்ரீவன் என்று அடையாளம் காண முடியாது போனது. அவ்வாறு அடையாளம் காட்டுவதற்காக ஒரு மாலை அணிந்துகொண்டு சுக்ரீவன் அடுத்த சண்டையில் இறங்கவே, நேரம் பார்த்து ராமர் மறைவில் இருந்து தாக்கி வாலியை வதம் செய்தார். அடிபட்டு விழுந்த வாலி வெகு நேரம் ராமருடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்ட பின், இறுதியில் தான் செய்த அட்டூழியங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொறுப்பேற்றுகொண்டு ராமரிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறான்.

இந்தக் கட்டத்தில் இரண்டு கேள்விகளுக்கு நாம் பதில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1. சுக்ரீவனை விட வாலி வலிமை படைத்தவன் என்று இருந்தாலும், வாலியை விடுத்து சுக்ரீவனைத் தனது கூட்டாளியாக ராமர் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்? மற்ற கரடிகள், குரங்குகள் போல வாலி, சுக்ரீவன் இருவருமே ராமரின் உதவிக்காக இறைவனால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தபோதும், வாலியின் நடத்தை எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக இருந்தது. முதலில் அவன் தனது தம்பியை நாட்டிலிருந்து விரட்டிவிட்டதும் அல்லாமல், அவனது மனைவியையும் தனதாக்கிய பாவத்தைச் செய்தான். நேர்மையின் சிகரமாகிய ராமர் அம்மாதிரி குணமுடையோர்களிடம் சகவாசம் வைத்துக்கொள்ள மாட்டார். இரண்டாவதாக ராமரின் எதிரியான ராவணனிடமே வாலி ஓர் ஒப்பந்த உடன்படிக்கை செய்துகொண்டிருந்தான்.

meets_sugriv2. ராமர் ஏன் வாலியை மறைந்திருந்து தாக்கினார்? ராமர் நேருக்கு நேர் மோதியிருந்தால் வாலி அவரிடம் தஞ்சம் அடைந்திருக்கக்கூடும். அவ்வாறு தஞ்சம் அடைந்தவர்களைத் தண்டிக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகும். அப்படியானால் வாலி செய்த தவறுகளுக்கு அவனுக்கு எப்படி தண்டனை வழங்க முடியும்? இது தவிர, இது போன்ற நிகழ்வுகள் இறைவனின் திருவிளையாடல் என்பதால் அதன் உட்பொருளை யார்தான் அறிய முடியும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

வாலியின் மறைவுக்குப் பிறகு சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாகவும், அங்கதன் இளவரசனாகவும் முடிசூட்டப்பட்டார்கள். சீதையைத் தேடும் முயற்சிகள் முதலில் மழைக்காலத் தொந்திரவுகளாலும், பின்பு சுக்ரீவனின் சிற்றின்பக் கொண்டாட்டங்களினாலும் தொய்வு கண்டன. இறுதியாக நான்கு திசைகளிலும் தேடுவதற்காக நான்கு குழுக்கள் புறப்பட்டன. அங்கதன் தலைமையில் தெற்கு நோக்கிச் சென்ற குழுவில் அனுமனும் இருந்தார். அந்தக் குழு ஒரு மலைக்குகைக்கு வந்து சேர்ந்தது. அங்கு அவர்கள் ஜடாயுவின் அண்ணனான சம்பாதி என்ற கழுகைச் சந்தித்தார்கள். சம்பாதிக்கு அவர்கள் பணியில் உதவி செய்ய ஆசை இருந்தது. அது ஒரு முறை சூரியனுக்கு அருகில் பறக்கவே அதன் இறக்கைகள் பொசுங்கிப் போய்விட்டன. ஆனால் அப்போது அங்கிருந்த வானரர்கள் கூறிய ராமர் கதையைக் கேட்டதும், முன்பு ஒரு ரிஷி சொன்னது போல, அதற்குப் புதிய இறக்கைகள் முளைத்தன. அதைக்கொண்டு சம்பாதி உயரப் பறந்து பார்த்ததில் அதன் கழுகுக் கண்ணிற்கு சீதை இலங்கையில் அசோக வனத்தில் இருப்பது தென்பட்டது. உடனே அவர்கள் அங்கிருந்து சீதையைச் சந்திக்க அனுமனை அனுப்பலாம் என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். அந்தத் தென்கடலோரப் பகுதியில் இருந்த மகேந்திர மலையுச்சியில் இருந்து தாவி இலங்கைக்கு அனுமன் பறந்து சென்றார்.

(தொடரும்)

இராமாயண அறம் – ஜடாயுவின் உரை

திருப்பூரில் விஜயதசமி அன்று நடைபெறும் எழுத்தறித்தல் விழா மற்றும் சிறப்பு சொற்பொழிவுகள் குறித்த அறிவிப்பை வெளியிட்டிருந்தோம்.

அந்த நிகழ்வு மிகச் சிறப்பாக நடந்து முடிந்திருக்கிறது. விஜயதசமி அன்று காலையில் நடந்த வித்யாரம்பம் நிகழ்ச்சியில் ஜெயமோகன், அரவிந்தன் நீலகண்டன், பேரா. கனகசபாபதி, ஜடாயு ஆகியோர் குழந்தைகளுக்கு எழுத்தறிவிக்கும் தெய்வீகச் சடங்கைச் செய்தனர். சுமார் 200 குழந்தைகள் வந்திருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் தேனிலும் பாலிலும் தொட்டு நாவில் “ஓம்” எழுதியது, குழந்தைகளை மடியில் அமர்த்தி பிஞ்சுக் கைகளைப் பிடித்து “அ” என்று சொல்லி எழுத வைத்தது வந்திருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு அற்புதமான அனுபவமாக இருந்தது.

வந்திருந்த பெற்றோர்களில் பலர் எழுத்தறிவித்த அறிஞர்களின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினர். குழந்தைகளும் வணங்கினர். ஜெயமோகன் போன்ற மாபெரும் சிந்தனையாளரால் கைப்பிடித்து எழுத்தறிவிக்கப் பட்ட குழந்தைகள் பாக்கிய சாலிகள். அவர்களுக்கு சரஸ்வதி கடாட்சம் பரிபூரணமாக இறையருளால் சித்திக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

வந்திருந்த அறிஞர்களும், நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்த அறம் அறக்கட்டளை அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்களும் மதியம் திருப்பூர் சுற்று வட்டாரத்திலுள்ள சுக்ரீஸ்வரர் கோயிலுக்குச் சென்றனர். சோழர் காலத்திய (10-11ம் நூற்றாண்டு) கற்கோயிலை தொல்லியல் துறையினர் அருமையாக கட்டமைத்துள்ளனர். கோயிலின் ஒரு புறச் சுவர் முழுதும் தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் உள்ளன. அமைதியான சூழல். அந்தப் பகுதிக்குச் செல்பவர்கள் இக்கோயிலுக்குக் கட்டாயம் போய் வாருங்கள்.

மாலை சொற்பொழிவு நிகழ்ச்சியும் நன்றாக நடந்தது. தமிழகத்தின் 20-மணி நேர மின்வெட்டுக்கு நடுவிலும் அதிகம் இடையூறு இல்லாமல் நிகழ்ச்சியை நடத்திய அமைப்பாளர்கள் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

நிகழ்ச்சி குறித்த புகைப்படங்கள் இங்கே.

ஜெயமோகன் ஆற்றிய ”அணையா விளக்கு” உரை அவரது வலைத்தளத்தில் உள்ளது.  அதன் வீடியோ இங்கே பார்க்கலாம். வழக்கம் போலவே ஆழமான கருத்துகளும் சிந்தனை வீச்சுகளும், உணர்வெழுச்சிகளும் தெறித்து விழும் உரை. இன்றைக்கு தமிழகத்தின் மிகச் சிறந்த பேச்சாளர்களில் ஜெயமோகன் முதன்மையானவர் என்றால் மிகையாகாது.

அந்த உரைக்கு முன்பாக, ஜடாயு “இராமாயண அறம்” குறித்தும், அரவிந்தன் நீலகண்டன் ”உபநிஷத அறம்” குறித்தும் சுருக்கமாக பேசினர்.

தர்மம் என்றால் என்ன என்ற அறிமுகத்துடன் ஜடாயு தனது உரையைத் தொடங்கினார். பிறகு இராமாயணம், மகாபாரதம் ஆகிய இரு பெரும் இதிகாசங்களின் அறம் குறித்த பார்வைகள் எப்படி இணைந்தும் வேறுபட்டும் உள்ளன என்பது பற்றிக் குறிப்பிட்டார். வாலி வதம், குல தர்மம் -ஸ்வதர்மம் – உலக தர்மம், சீதையின் அறம் ஆகிய புள்ளிகளைத் தொட்டுச் சென்றது அவரது உரை. சுலோகங்களையும், கம்பராமாயணப் பாடல்களையும் இடையிடையே மேற்கோள் இட்டுப் பேசினார். உரையின் வீடியோ பதிவு கீழே –

(உரையின் நடுவில் மின்வெட்டு ஏற்பட்டதால் மின்விளக்கு போய்விட்டது. அமைப்பாளர்கள் மைக்கை உயிர்ப்பித்ததால் உரை இருளிலும் தொடர்ந்தது. சீதையின் அறம் பற்றி பேசும் தறுவாயில் நடுவில் ரெகார்டிங் நின்று விட்டது. இதற்குப் பிறகு ஒரு 3-4 நிமிடம் உரை தொடர்ந்தது. “இந்த சிற்றுரையில் ராமாயண அறம் குறித்த அறிமுகத்தையும் கோட்டுச் சித்திரத்தையுமே அளித்தேன். வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போது இன்னும் விரிவாகப் பேசலாம்” என்று கூறி ஜடாயு முடித்தார். அந்தப் பகுதி மட்டும் கட் ஆகியுள்ளது)

திருப்பூர்: விஜயதசமி விழா, சிறப்பு சொற்பொழிவுகள்

அறம் அறக்கட்டளை, திருப்பூர் நடத்தும் நிகழ்ச்சிகள்.

காலை: வித்யாரம்பம் – ‘எழுத்தறிவித்தல்’ விழா

நாள்   : விஜயதசமி நன்னாள், 24.10.2012, புதன்கிழமை.
நேரம்  : காலை 7.00 மணி முதல் 9.00 மணி வரை.
இடம்  : அருள்மிகு விஸ்வேஸ்வரர் திருக்கோவில், திருப்பூர்.

தலைமை: திரு. M.ரத்தினம் செட்டியார், தலைவர், அருள்நெறி வார வழிபாட்டுத் திருக்கூட்டம், திருப்பூர்.

முன்னிலை: திரு. சி.பாலமுருகன் M.A. M.Ed., செயல் அலுவலர், விஸ்வேஸ்வரர் கோவில்.

திரு. தரணி மணிதலைவர், சக்தி மாரியம்மன் டிரஸ்ட், எம்.ஆர்.நகர், திருப்பூர்.

வரவேற்புரை : திரு. K .சிவகுமார், அறம் அறக்கட்டளை, திருப்பூர்.

ஆசியுரை: பூஜ்யஸ்ரீ சுவாமினி குகப்பிரியானந்த சரஸ்வதி,  நிறுவனர், ஸ்ரீ தபோவனம், அலகுமலை.

‘ஈஷாவாஸ்ய உபநிடதம்- ஓர் அறிமுகம்‘- நூல் வெளியீடு: திரு. சூத்ரதாரி. கோபாலகிருஷ்ணன், எழுத்தாளர்
எழுத்தறிவிப்போர்:

திரு. ஜெயமோகன், பிரபல எழுத்தாளர்.
திரு.S.N.நடராஜ குருக்கள், அர்ச்சகர், விஸ்வேஸ்வரர் கோவில், திருப்பூர்.
திரு. அரவிந்தன் நீலகண்டன், ஆராய்ச்சியாளர்.
பேராசிரியர் திரு. ப.கனகசபாபதி, இயக்குநர், நகரியல் பயிற்சி மையம், கோவை.
***********
மாலை: சிறப்புச் சொற்பொழிவுகள்
நாள்  : விஜயதசமி நன்னாள், 24.10.2012, புதன்கிழமை.
நேரம் : மாலை 5 .00 மணி முதல் 7.30 மணி வரை.
இடம் : சன்மார்க்க சங்க வளாகம், 
கருவம்பாளையம், திருப்பூர்.

தலைமை : திரு. சக்தி M.சுப்பிரமணியம்தலைவர், தமிழ்நாடு திரைப்பட விநியோகஸ்தர்கள் சங்கம்,

முன்னிலை : திரு. K.P.K .பாலசுப்ரமணியம், ஒருங்கிணைப்பாளர், சன்மார்க்க சங்கம், திருப்பூர்.

வரவேற்புரை: வழக்குரைஞர் திரு. A.பார்த்திபன்அறம் அறக்கட்டளை, திருப்பூர்.

சொற்பொழிவாளர்கள்:

திரு. ஜெயமோகன்,  பிரபல எழுத்தாளர்.
திரு. அரவிந்தன் நீலகண்டன்,  ஆராய்ச்சியாளர்.
திரு. ஜடாயு,  இணைய எழுத்தாளர்.

நன்றியுரை: ஆடிட்டர் திரு. C.சிவசுப்பிரமணியன், தலைவர், அறம் அறக்கட்டளை, திருப்பூர்.

அனைவரும் வருக!
தொடர்புக்கு….
 அறம் அறக்கட்டளை, திருப்பூர்.
 36 / 24 – பின்னி காம்பவுண்ட் மெயின் ரோடு, குமரன் சாலை, திருப்பூர் – 641601. 
போன்: 94437 04858, 72008 55666, 98940 31101, மின்னஞ்சல்: aramtirupurgmail.com

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 18

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

18.1 உறவுகள் பலவிதம்

உண்ணாவிரதம் ஏற்று உயிர் துறப்பதற்காக, அங்கதனுடன் எல்லா வானரர்களும் கடற்கரையில் கிழக்கே பார்த்து உட்கார்ந்தனர். அருகே ஒரு மலையுச்சியில் சம்பாதி என்ற கழுகும் அவர்கள் எப்போது இறப்பார்கள், தனக்கு எவ்வளவு நாட்களுக்கு அவர்களது பிணம் தின்னக் கிடைக்கும் என்று மகிழ்வோடு காத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தது. தங்களுக்குள் வானரர்கள் சீதை கிடைக்காது போய்விட்ட துரதிருஷ்டத்தையும், அதனால் தாங்கள் உயிர்விட நேர்ந்ததுள்ளதையும் சொல்லிப் புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் சில பேருக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்த விவரங்களான ராவணன் சீதையை அபகரித்ததையும், அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு போகும்போது எப்படி ஜடாயு வழிமறித்து சண்டை போட்டு தன் உயிரையும் விட்டது, அப்புறம் எப்படி சுக்ரீவனை நண்பனாக்கிக் கொண்டதில் அவர்களும் சீதையைத் தேடிக் களைத்து, அவள் கிடைக்காத விஷயத்தை சுக்ரீவனிடம் சொல்ல மனமில்லாமல் இப்போது உயிர் துறக்க இருக்கிறார்கள் என்று எல்லாவற்றையும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அதையும் சம்பாதி கேட்டுக்கொண்டிருந்ததால், ஜடாயு என்ற பெயரைக் கேட்டதும் உஷாராகி உடனே அவர்களிடம் வந்து மேலும் விவரங்களைக் கேட்டது.

ஜடாயு இறந்துவிட்டது என்று அறிந்ததும் அது மிகவும் துக்கமுற்று, ஜடாயு தனது சகோதரன்தான் என்று சொல்லி அவர்களின் முன்கதையைச் சொல்லிற்று. அவர்களது இளமைக் காலத்தில் ஜடாயுவும், சம்பாதியும் புதிதாக ஏதாவது பண்ணவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் ஒருமுறை ஆகாயத்தின் எல்லையைத் தொடப் போட்டி போட்டார்கள். அப்படி மேலே மேலே பறக்கும் சமயம், சூரியனின் வெப்பக் கதிர்களால் தாக்கப்பட்டு ஜடாயு சிரமப்படுவதைப் பார்த்து, சம்பாதி மேலே பறந்து நிழல் கொடுக்க அந்த நிழலில் ஜடாயு லாவகமாகப் பறந்தது. ஆனால் தான் வெப்பத்தால் தாக்கப்பட்டதால் தனது இறக்கைகள் சூட்டில் கருகிப் போயின என்று சம்பாதி வானரர்களிடம் சொன்னது.

பக்ஷாப்⁴யாம்ʼ சா²த³யாமாஸ ஸ்னேஹாத்பரமவிஹ்வல: || 4.58.6||

பரமவிஹ்வல: overcome by pain, வலி தாங்க முடியாததால்
ஸ்னேஹாத் lovingly, ஆசையுடன்
பக்ஷாப்⁴யாம் with both my wings, என் இரண்டு இறக்கைகளாலும்
சா²த³யாமாஸ I covered, நான் மூடினேன்.

(ஜடாயுக்கு) வலி தாங்க முடியாததால் என் இரண்டு இறக்கைகளாலும் ஆசையுடன் நான் மூடி (நிழல் தந்தேன்).

எல்லோருடைய விஷயத்திலும் அண்ணன்-தம்பி உறவு முறை வேறு வேறாகத்தான் இருக்கின்றன. வாலி-சுக்ரீவன் இரண்டு சண்டை போட்டுக்கொள்ளும் சகோதரர்களாகவும், ஜடாயு-சம்பாதி இரண்டு பாசமுள்ள சகோதரர்களாகவும் இருந்திருக்கின்றனர்.

18.2 மனதில் உறுதி வேண்டும்

கூர்மையான பார்வைக்குக் கழுகுக் கண் என்று சொல்வார்கள் இல்லையா, அதனால் கழுகாகவே இருக்கும் சம்பாதியால் மலையின் உயரச் சென்று உட்கார்ந்து, கடலையும் தாண்டி இருக்கும் இலங்கையில் உள்ள சீதையைப் பார்க்க முடிகிறது. உடனே வானரர்களையும் இலங்கைக்குச் சென்று சீதையை மீட்டு வரச் சொல்கிறது. அலை மோதும் கடலையும், அவை எழுப்பும் பேரொலியையும் கேட்ட வானரர்கள் பயந்துபோய் கடலை எப்படித் தாண்டுவது என்று மலைத்துப்போய் நின்றனர். சீதை இருப்பதைப் பார்த்து சம்பாதி சொல்லியும் தங்களால் அங்கு போக முடியுமா என்று கைகளைப் பிசைந்துகொண்டு நின்றனர். தலைவனான அங்கதன் அவர்களுடைய தயக்கத்தையும், அதைரியத்தையும் பார்த்து அவர்களிடம் நம்பிக்கையை இழப்பது ஒரு பாம்பின் விஷம் போல; அதுதான் ஒருவன் இறப்பதற்குக் காரணம். விஷம் ஒருவனைக் கொன்றுவிடுவதுபோல அதைரியம் ஒருவனின் வலிமையை இழக்கவைத்து அவனது மனோதைரியத்தையும் கொன்றுவிடும். அதனால் விஷம் போல் இருக்கும் அதைரியத்தை வளர்க்கக் கூடாது என்கிறான்.

விஷாதோ³ ஹந்தி புருஷம்ʼ பா³லம்ʼ க்ருத்³த⁴ இவோரக³​:|| 4.64.11||

க்ருத்³த⁴​: angry, கோபம் கொண்ட
உரக³​: serpent, பாம்பு
பா³லம் இவ like young boy, இளம் பாலகனைப் போல
புருஷம் man, மனிதனை விஷாத³​: despondency, அதைரியம்
ஹந்தி destroys, அழிக்கிறது.

கோபம் கொண்ட பாம்பின் விஷம் இளம் பாலகனைக் கொல்வது போல, அதைரியம் மனிதனை அழிக்கிறது.

எந்த முயற்சியிலும் வெல்வதற்கு, ஒருவனுக்கு முதலில் மனோதைரியம் வேண்டும். தன் தொண்டர்களிடம் பயமோ, தயக்கமோ காணப்பட்டால் அவர்களின் தலைவன் அதைக் கண்டுபிடித்து, அவர்களுக்கு இருக்கும் தடைகளைக் கண்டுபிடித்து நீக்கவும், மேற்கொண்டு முன்னேறவும் ஊக்கத்துடன் திட்டமிட்டு உழைப்பதற்கு வேண்டிய தைரியத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

18.3 உன்னை அறிந்தால், நீ உன்னை அறிந்தால் …

கடலைத் தாண்டி இலங்கைக்குப் போவதற்குண்டான வலிமையும், விருப்பமும் உள்ளவர்களை தன்னுடன் பேசுமாறு அங்கதன் அழைத்தான். அதற்கு கவா, கவாக்ஷா, மைந்தா, த்வைதா உட்படப் பலர் அவன் முன்னிலையில் வந்தும், அவர்களது முந்தைய சாதனைகளைப் பார்த்தால் அவர்களில் எவருமே தேறமாட்டார்கள் என்று தெளிவாய்த் தெரிந்தது. அவர்கள் எல்லோரிலும் முதியவனும், வன்மையும் படைத்தவன் ஜாம்பவான் என்றாலும், ஜாம்பவானே முன்பு இளம் வயதில் கடலைத் தாண்டுவது தன்னால் முடிந்திருக்கும்; ஆனால் வயதான காலத்தில் அது முடியுமா என்பது சந்தேகமே என்றான். அங்கதனோ தான் இங்கிருந்து தாண்டும் வலிமை தனக்கு இருந்தாலும், இலங்கையிலிருந்து தாண்டித் தன்னால் இங்கு திரும்பி வருவது சந்தேகமே என்றான். தலைவனான அங்கதன் திரும்புவது சந்தேகம் என்றால் அவன் போக முயற்சிப்பதில் ஜாம்பவானுக்கு விருப்பமில்லை. கடைசியில் ஜாம்பவானையே ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்ல அவன், அனுமனால் கடலைத் தாண்டிப் போகவும் திரும்பித் தாண்டி வரவும் முடியும் என்பதால், அனுமனைப் போகச் சொல்கிறான்.

உத்திஷ்ட² ஹரிஸா²ர்தூ³ல! லங்க⁴யஸ்வ மஹார்ணவம்| …… 4.66.36||

ஹரிஸா²ர்தூ³ல O tiger among monkeys, குரங்குகளில் புலியே!
உத்திஷ்ட² you may get up, நீ எழுந்திரு!
மஹார்ணவம் great ocean, அகன்ற கடலை
லங்க⁴யஸ்வ you may cross, நீ தாண்டுவாய்.

குரங்குகளில் புலியே! நீ எழுந்திரு! அகன்ற கடலை நீ தாண்டுவாய்.

சாதாரணமாகவே ஒருவனுக்குத் தன் தகுதியைப் பற்றி சரியான கணிப்பு இருக்காது என்பது மட்டுமல்லாமல், முக்கியமான நேரங்களில் அதைக் குறைத்தும் மதிப்பிடுவான். அப்போது அவன் தகுதியைப் பற்றி முன்பே நன்கு தெரிந்திருந்த ஒரு பெரியவரோ, நண்பரோ அதை எடுத்துச் சொல்லும்போது அவனுக்குப் பொறியில் தட்டியது மாதிரித் தோன்றி, அவன் செயற்கரிய செயலையும் செய்யத் துணிந்து நிற்பான்.

மேலே இருக்கும் வால்மீகியின் ஒரு வரியைக் கேட்டால் முன்பு நாம் பார்த்த வெங்கடேச சுப்ரபாதத்தின் வரி ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறதோ? மேலும் இந்த வரியில் உள்ள சம்ஸ்கிருதச் சொல்லான “லங்க” என்பது ‘தாண்டு’ என்ற பொருளைத் தருவதால், இந்தியாவிலிருந்து தாண்டக் கூடிய தொலைவில் இருக்கும் தீவு என்பதால்தான் அதற்கு இலங்கை என்று பெயர் வந்திருக்கிறதோ? இவை தவிர, எனக்கு வேறொன்றும் தோன்றுகிறது. அதாவது, நீளம் தாண்டும் வீரர் ஒருவர் முன்னதாக இருந்த ஓர் ஒலிம்பிக் சாதனையை முறியடிக்கும்போது செய்து காட்டிய அதே அதிக அளவை, தன்னாலேயே இன்னுமொருமுறை கூடத் தன் வாழ்விலே செய்துகாட்டவே முடியவில்லை. அன்று அவர் ஏதும் கூடாத மருந்து சாப்பிட்டிருக்கவில்லை என்பது உண்மையானால், அவருக்கு அவரது திறமையை யார் ஞாபகப்படுத்தி அன்று அவரை உசுப்பேற்றிவிட்டார்களோ?

18.4 புத்துணர்ச்சி பெறல்

ஒரு கூட்டத்தில் ஒருவருக்கு மனத்தளர்ச்சி ஏற்படுமானால் அது பலரையும் தொத்திக்கொள்ளும் அபாயம் பொதுவாக இருப்பதால், அந்த வானரக் கூட்டத்தில் பலருக்கும் இருந்த தளர்ச்சி அனுமானையும் தொத்திக்கொண்டுவிட்டது. கடலைத் தாண்டுவது யாரால் முடியுமோ அவர்களை அங்கதன் முன்னே வரச் சொன்னபோதும், அதன்பின் நடந்த ஆலோசனைகளின்போதும், அனுமான் எதுவும் பேசாது மௌனமாக இருந்தது ஜாம்பவானுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அனுமானுக்கு ஊக்கம் ஊட்டும் வகையில், கடலைத் தாண்டுவதற்கு வேண்டிய சக்தியும், திறமையும் இருக்கிறது என்று அவனிடம் ஜாம்பவான் சொன்னான். அதற்கு வேண்டிய உடலமைப்பையும், மனதையும் கடவுளர்கள் அவனுக்குக் கொடுத்திருப்பதையும் ஞாபகப்படுத்தினான். அதையெல்லாம் ஒரு நல்ல காரியத்தில் ஈடுபடுத்துவதற்கு வேண்டிய காலம் கனிந்து வந்திருப்பதையும் பக்குவமாக எடுத்து ஜாம்பவான் சொன்னான். அதைக் கேட்ட அனுமான் தனது சக்தியெல்லாம் திரும்பப்பெற்றதாக உணர்ந்து, தான் கடலைத் தாண்டி சீதையின் இருப்பிடத்தை உறுதிப்படுத்தி வருவதாக அறிவித்தான். அதைக் கேட்ட வானரர்கள் ஆரவாரம் செய்து மகிழ, அந்த ஆரவாரமும் அனுமனுக்கு வேண்டிய சக்தியை மேலும் தந்ததாக வால்மீகி குறிப்பிடுகிறார்.

….. ஹர்ஷாத்³ப³லமுபேயிவான் || 4.67.4 ||

ஹர்ஷாத் joyfully, மகிழ்ச்சியுடன்
ப³லம் strength, பலம்
உபேயிவான் assumed, கொண்டான்.


மகிழ்வோடு மேலும் பலம் இருப்பதாகக் கொண்டான்.

ஒருவன் தான் செய்யவேண்டிய காரியம் அளவில் பெரியதாயும், அபாயகரமனதாயும் இருந்தால் துவண்டு போய் ஏதும் செய்யாது இருக்கும் நிலையில் வேறொருவர் வந்து ஊக்கப்படுத்தினால், அதுவே அவனை இயக்கவைக்கும் ஒரு பெரிய சக்தி. மிக வலுவான சக்தி இருக்கும் அனுமானுக்கே அத்தகைய ஊக்கம் தேவைப்பட்டதென்றால், மற்றவர்களைப் பற்றிக் கேட்கவா வேண்டும்? ஆக ஒருவன் ஊக்கம் தளர்ந்து போனால், அவன் வெளியிலிருந்து அதை வரவழைத்துக் கொள்ளும்படியாவது அவனுக்கு உற்றமும், சுற்றமும் அமைந்தால் அது அவன் செய்த பாக்கியமே.

18.5 நன்றி மறவேல்

அனுமான் மகேந்திர மலையுச்சியிலிருந்து ஒரே தாவாகத் தாவி இலங்கையை நோக்கி கடல் மேல் பறந்தார். அவர் போகும் வழியில் மைனாகம் என்றொரு மலைக்குன்று நீருக்குள்ளே இருந்து எழும்பி வந்தது. அது அனுமனைச் சிறிது நேரம் இறங்கி வந்து தன் மேல் தங்கி இளைப்பாறிச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறது. இராமருடைய முன்னோரான சாகரா என்பவனுடைய மகன்கள் தோண்டிய பள்ளங்களிலிருந்து தோன்றியதாலேயே கடலுக்கு சாகரம் என்றும் பெயர் வந்தது. தன்னை உருவாக்கிய முன்னோர்களின் வழி வந்தவரின் தூதனாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அனுமனுக்கு உதவி செய்யவேண்டும் என்று சாகரத்திற்கு நன்றியுணர்வு வந்தது. அதனால் சாகரம் வேண்டிக்கொண்டு மைனாகத்தை அவருக்கு உதவ மேலே அனுப்பியது. காலத்தில் பெற்ற உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்வது நமது பண்டைய வழக்கங்களில் ஒன்றானதால், சாகரம் தன்னை அனுப்பி, தான் வேண்டுவதால் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று மைனாகம் அனுமனிடம் சொன்னது.

க்ருʼதே ச ப்ரதிகர்தவ்யமேஷ த⁴ர்ம​: ஸனாதன​: | ….. 5.1.114||

க்ருʼதே when help is rendered, உதவி பெற்றதற்கு
ப்ரதிகர்தவ்யம் the gesture should be returned, நன்றியுணர்வைக் காட்டல்
ஏஷ​: this, இது
ஸனாதன​: eternal, என்றும் உள்ள
த⁴ர்ம​: duty/ law, நீதி.

உதவி பெற்றதற்கு நன்றியுணர்வைக் காட்டுவது நாம் கடைப்பிடிக்கும் நீதிகளுள் ஒன்று.

முதலில் ஒரு நல்ல மனிதனுக்கு என்று சொல்லப்பட்ட பதினாறு குணங்களுள் நன்றி உணர்வு ஒன்றாதலால், எப்போதெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதோ அப்போது அவைகளை வால்மீகி நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறார்.

18.6 வல்லவர்கள் நல்லவர்கள்

இறுதியாக அனுமன் இலங்கையைச் சென்றடைந்தான். தன்னை எவரும் சந்தேகத்துடன் தொடரக்கூடாது என்று அவன் முன்னெச்சரிக்கையாக இரவுக் காலம் தொடங்குவதற்குக் காத்திருந்து பின்னரே, அவன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான். அப்படியும்கூட அவனை ஒரு பெண் காவலாளி பார்த்துவிட்டாள். அவனை அவள் யார் என்று கேட்க, எங்குமே காண்பதற்கு இல்லாத அழகிய மாட மாளிகைகளும், கூட கோபுரங்களும், மரங்கள் அடர்ந்த சாலைகளும் இலங்கை நகரில் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டு அவைகளைப் பார்த்து ரசிக்க வந்திருக்கும் ஒரு அயலூர்வாசி என்று அனுமன் தன்னை விவரித்துக் கொண்டான். மேலும் தனக்கு எந்த வித கெட்ட எண்ணங்களும் கிடையாது என்றும் சொன்னான். ஆனால் அந்த அரக்கிக்கோ அவன் சொல்வதில் நம்பிக்கை வரவில்லை. மேலும் அவன் பேசும்போது அனுமனிடம் ஒரு பயமோ, தயக்கமோ தெரியாததால், எப்போதும் காவல்துறை கடைப்பிடிக்கும் வன்முறை வழிகளால்தான் அவன் வழிக்கு வருவான் என்று அவள் தீர்மானித்தாள். உண்மையை அப்போதுதான் கக்குவான் என்று அவள் அனுமனை ஓங்கி அறைந்தாள். அதனால் அனுமன் திடுக்கிட்டாலும், அவன் அவளுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்த அறையால் அவள் நிலைகுலைந்து கீழேயே விழுந்துவிட்டாள். அவனுடைய பலத்தை உணர்ந்த அரக்கி எங்கே அவன் தன்னையே கொன்றுவிடுவானோ என்று பயந்து, தான் ஒரு பெண் என்றும், வலிமை மிக்கவர்கள் பெண்களிடம் மிகவும் கருணை காட்டுவார்கள் என்றும் சொல்லி தன்னை மேலும் துன்புறுத்தாது இருக்குமாறு கெஞ்சினாள்.

ஸமயே ஸௌம்ய திஷ்ட²ந்தி ஸத்த்வவந்தோ மஹாப³லா​: | ….. 5.3.45||

ஸௌம்ய O pious, நல்லவரே!
ஸத்த்வவந்த​: heroes of great strength, வலிமை மிக்கவர்கள்
மஹாப³லா​: strong one, வீரர்கள்
ஸமயே on an agreement (word), ஒப்பந்தப்படி
திஷ்ட²ந்தி stay, இருப்பார்கள்.

நல்லவரே! வலிமை மிக்க வீரர்கள் (பெண்களைத் துன்புறுத்தாமல் முன்பே) ஒத்துக்கொண்டபடி இருப்பார்கள்.

பெண்களுக்கு என்று வரும்போது, எப்போதும் ஆண்களைவிட சற்றுக் கூடுதலாகவே மரியாதையும், இரக்கமும் காட்ட வேண்டும். அவர்களுக்குத் தண்டனை கொடுக்க நேரிட்டாலும், அதன் கடுமை குறைவாகவே இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் பொது நியதி. ஒருவனது பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை பெண்ணினம் காட்டும் அன்பும் அரவணைப்பும் இல்லாமல் மனித குலமே தழைத்து வளர்ந்திருக்க முடியாது என்று உணர்ந்து அவர்களுக்கு அன்புடன் செலுத்தப்படும் ஒரு நன்றியுணர்ச்சிக் காணிக்கைதான், ஆதியிலிருந்தே இந்த மாதிரியான வழக்கம் இருப்பதன் காரணம். “பொம்பளையாப் போயிட்டே, போ போ பொழைச்சுப்போ” என்ற சாதாரணப் பேச்சின் காரணமும் இதுதான். மற்றபடி பெண்கள் பலம் குறைந்தவர்கள் என்பதால் அல்ல; அவர்கள் உடல் அளவில் இல்லாவிட்டாலும் மனதளவில் மிகவும் வலிமை வாய்ந்தவர்களே.

(தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 14

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்
முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

14.1 தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா

சீதையை அபகரித்துக் கொண்டுபோகாமல் இருக்கும்படி தான் கேட்டதற்கு மறுத்த ராவணனை ஜடாயு போருக்கு இழுத்து, அவனை ஆசனத்திலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டது. அப்போது அவனது வில்லையும் அது உடைத்துவிட்டதால், ராவணன் கீழே குதித்து சீதையையும் இழுத்துக்கொண்டு ஓடப் பார்த்தான். உடனே ஜடாயு மேலும் தாக்கவே ராவணன் ஆவேசமாக சண்டை போட்டு தனது வாளால் ஜடாயுவின் இறக்கைகளை வெட்டிவிட்டான். இறக்கைகளை இழந்த ஜடாயு குற்றுயிரும் குலைஉயிருமாக மயக்கத்தில் கீழே விழுந்தது. உடனே ராவணன் சீதையின் கூந்தலைப் பிடித்து உள்ளே இழுத்து,  ஜடாயுவால் தடைப்பட்ட விமானப் பயணத்தை மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

ராம-லக்ஷ்மணர்களை மாய மானால் தங்கள் இடத்திலிருந்து விரட்டிவிட்டு, அவர்கள் இல்லாத சமயம் பாதுகாப்பில்லாமல் இருந்த தன்னை அபகரித்துச் செல்லும் நீ ஒரு கோழையே; பெரிதாக உன்னைப்பற்றி வீரன் என்று சொல்லிக் கொள்கிறாயே அதற்கு சிறிதும் அருகதையில்லாத தொடைநடுங்கி என்றெல்லாம் ராவணனை வசைபாடிக்கொண்டே சீதை அப்போது கதறுகிறாள். இன்னும் சில வினாடிகள் மட்டும் அங்கு தாமதம் ஆகியிருந்தால், இராமரின் அம்பினால் வரும் அடியும், வலியும் எப்படிப்பட்டது என்பதை ராவணன் அனுபவித்திருப்பான்; ஆனால் அதற்கு முன் புறமுதுகு காட்டி ஓடுகிறவன் என்றும் இரைந்தாள். கடைசியாக, இப்போதும் தன்னை திருப்பிக் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டால், அவன் தன்னை அதிலிருந்து காத்துக்கொள்ள முடியும்; இவ்வளவு சொல்லியும் தன்னை இழுத்துக்கொண்டு போனால், அவன் மட்டும் அல்லாது அனைத்து அரக்கர்களுமே ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்கப்படுவார்கள் என்று எச்சரித்தாள்.

 

ம்ருʼத்யுகாலே யதா² மர்த்யோ விபரீதானி ஸேவதே|

முமூர்ஷூணாம்ʼ ஹி ஸர்வேஷாம்ʼ யத்பத்²யம்ʼ தன்ன ரோசதே|| 3.53.17||

 

மர்த்யோ = a mortal, அழியப்போகிறவர்கள்
ம்ருʼத்யுகாலே = at the time of death, இறக்கும் சமயம்
யதா² = as, போல
விபரீதானி = very differently opposite deeds, முற்றிலும் மாறுபட்ட செயல்கள்
ஸேவதே = he will resort to, செய்வான்
முமூர்ஷூணாம்ʼ = for those who are desiring to die, இறக்க விரும்புவர்களுக்கு
ஸர்வேஷாம்ʼ = for all of them, அவர்களுக்கெல்லாம்
யத் = what, எது
பத்²யம் = is beneficial, நல்லது
தத் = that, அது
ந ரோசதே = not like, பிடிப்பதில்லை.

 

தனக்கு இறுதி காலம் வந்துவிட்டது என்கிறபோது மனிதர்களின் குணமே மாறிவிடுகிறது. தங்களுக்கு எது நல்லதோ அதை விட்டுவிட்டு அதற்கு மாறாகவே செயல்படுகிறார்கள்; எது நல்லதோ அது பிடிப்பதில்லை.

தவறான பாதையில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்களுடைய மரணம் நேரும் சூழ்நிலைகளைக் கவனிக்கும்போது, அவர்கள் திருந்துவதற்கும் நேரமும், வாய்ப்பும் கிடைத்தன என்றாலும், அவர்கள் தாங்களாகவே அழிவுப் பாதையையே தேர்ந்தெடுத்துப் போகிறார்கள் என்று புரியும். இதையே “விநாச காலே விபரீத புத்தி” என்றும் சொல்வார்கள். அழியப்போகிறவர்களை ஆபத்தும், சாவும் தானே தேடி வருவதைப் போலத்தான் இது இருக்கிறது.

14.2 தினை விதைத்தால் தினை விளையும்

இராம-லக்ஷ்மணர்கள் திரும்பி வருவதற்குள் பஞ்சவடியை விட்டு ராவணன் கிளம்பிவிட்டான். அவன் பறந்துகொண்டே அடர்ந்த காடுகளையும், நீண்ட மலைத்தொடர்களையும், இறுதியாக இலங்கையைத் தனித்தே பிரித்திருக்கும் கடலையும் தாண்டிவிட்டான். எந்த ஆபத்தும் இன்றி இலங்கையை அடைந்தவுடன், மிகவும் பெருமையுடன் தான் அடைந்திருக்கும் செல்வத்தைப் பகட்டாகக் காட்டும் எண்ணத்துடன் அவன் சீதைக்குத் தன் அரண்மனை முழுதும் சுற்றிக் காண்பித்தான். ராமனோ லக்ஷ்மணனோ கடலைத் தாண்டி அங்கு வந்து அவளைக் காப்பாற்ற முடியாது என்றும் சொல்லி, திரும்பத்திரும்ப சீதை அவனை மணம் செய்து கொள்வது ஒன்றே அவளுக்கு இருக்கும் வழி என்று சொன்னான்.

தவறாக எடை போட்டுக்கொண்டு இராமரின் பலத்தை அறியாமல் பிதற்றுகிறாய், தன்னந்தனியனாய் அவர் ஜனஸ்தானில் கராவையும் கொன்று அவனது பதினான்காயிரம் ஆட்கள் கொண்ட சேனையையும் நிர்மூலமாக்கினார் என்று உனக்கு தெரியாதா என்று பதிலுக்கு சீதை ராவணனைச் சீண்டினாள். உன்  ஆட்களின் எண்ணிக்கையையும், அவர்களது ஆயுத வலிமையையும் வைத்துக்கொண்டு உன் பலத்தைப் பெரிதாக நினைத்துத் தவறு செய்கிறாய்; இராமர் உன்னை மட்டுமில்லை, உன் அரக்கர் குலத்தையே அடியோடு நாசமாக்கி விடுவார் என்றாள். வெற்றியும், மகிழ்ச்சியும் நீதி, நேர்மை வழிகளை பின்பற்றுவர்களுக்குத்தான் நிலையாகக் கிடைக்கும்; மாற்றான் மனைவியை அடைய நினைக்கும் உனது பாவச் செயல்கள் இறுதியில் உனக்கு வெற்றியும் தராது, மகிழ்ச்சியும் கொடுக்காது என்றும் சொல்கிறாள்.

 

ந தே பாபமித³ம்ʼ கர்ம ஸு²கோ²த³ர்கம்ʼ ப⁴விஷ்யதி| ……|| 3.56.13||

தே = you, உனக்கு
இத³ம் = this, இந்த
பாப = sin, பாவம்
கர்ம = deed, செயல்கள்
ஸு²கோ²த³ர்கம் = of good, நல்லவைகள்
ந பவிஷ்யதி = will not be, கிடையாது.

இந்தச் பாவச் செயல்கள் உனக்கு நல்ல பலன்களைப் பெற்றுத் தராது.

 

மனிதர்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு சக்தி மனிதர்களின் வாழ்வையும், அவர்கள் பெறும் இன்ப துன்பங்களையும் கொடுக்கிறது. அதைத்தான் நீதி தேவதை என்கிறோம். இதனை மதிக்காது தனது மனித சக்தியே பெரிதென்று நினைத்து அராஜகச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் அதில் வரும் இன்பத்தையே விரும்புகின்றனர். அது தவறு என்பதை அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் பின்னாட்களில் உணரும்படி நிகழ்ச்சிகள் அமைந்தால் அதுவும் அவர்களது பாக்கியமே என்றுதான் சொல்லமுடியும்.

 

14.3 கோபம் கண்ணை மறைக்கும்

 

பஞ்சவடிக் குடிலுக்குத் திரும்பிய இராம-லக்ஷ்மணர்களுக்கு சீதை அங்கு இல்லாதது கவலை அளித்தது. சீதை எங்கும் போகாதவள் என்பதாலும், மாய மான் நிகழ்வாலும் அவர்களுக்கு அரக்கர்கள்தான் சூழ்ச்சி செய்து தங்களை அங்கிருந்து அகற்றி, சீதையைத் தனிமைப்படுத்தி இருக்கவேண்டும் என்று புரிந்து விட்டது. ஆனாலும் சீதை எங்கே போயிருக்க முடியும்? அவளுக்கு என்ன ஆயிருக்கும்? அவளை அரக்கர்கள் பிடித்துக் கொன்று தின்று விட்டார்களா? என்ற கேள்விகள் எல்லாம் அவர்கள் மனத்தை குடைந்து எடுத்தன. சீதையை அவர்கள் குடிலுக்கு அருகிலேயே இங்கும் அங்குமாக முதலில் தேடிவிட்டு, அப்புறமாக சற்றுத் தள்ளி கோதாவரி நதிக்கரை, இன்னமும் தள்ளிப்போய் ஜனஸ்தனா காடு என்று எங்கு தேடியும் அவள் காணவில்லை. சீதை அடிக்கடி விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் மிருகங்கள் மற்றும் பறவைகள் எல்லாவற்றிடமும் அவளைப் பற்றி விசாரித்தபோது அவைகள் எல்லாம் மௌனமாக, அந்தப் பக்கம்தான் போனாள் என்று காட்டுவதுபோல், அனைத்தும் தெற்கு நோக்கித் திரும்பி நின்றன. இராமருக்கு அலுத்துத் திரிந்து சீதையைப் பற்றி ஏதும் தெரியாத நிலையில் களைப்பும் மிகுந்து, சீதை கிடைப்பாள் என்ற நம்பிக்கையும் இழந்தார். அதனால் அவருக்கு அடக்கமுடியாத கோபம் வந்ததில், சீதை கிடைக்கவில்லை என்றால் உலகையே ஒரேயடியாய் அழித்துவிடுவதாக உறுதியாகச் சொன்னார். கூட இருந்த லக்ஷ்மணன் அவரைச் சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியில், ஒரு அரசனாக அவர் தவறு செய்தவர்களைத்தான் தண்டிக்கலாமே தவிர சம்பந்தம் எதுவுமே இல்லாதவர்களையும் சேர்த்து எல்லோரையும் பாதிக்கும்படி எதுவும் செய்யக்கூடாது என்றான். அது தவிர அரசனாக அவர்தான் எல்லோருடைய கடைசிப் புகலிடமாக இருப்பதால் அவர்களைப் பாதுகாக்கும் கடமையும் அவருக்கு இருக்கிறது என்றான்.

 

யுக்தத³ண்டா³ ஹி ம்ருʼத³வ: ப்ரஸா²ந்தா வஸுதா⁴தி⁴பா:|

ஸதா³ த்வம்ʼ ஸர்வபூ⁴தானாம்ʼ ஸ²ரண்ய: பரமா க³தி:|| 3.65.10||

 

வஸுதாதிபா: =  lords of the earth, உலகத்திற்கே முதல்வன்
யுக்தத³ண்டா³ =  are proper administrators, பொறுப்பான அதிகாரியாக இருக்கிறார்கள்
ம்ருʼத³வ:  = gentle, மென்மையாக प्रशान्ताः peaceful, அமைதியாக
த்வம்  = you, நீ
ஸர்வபூதானாம் =  by all beings, எல்லோருக்கும்
ஸதா³ =  always, எப்போதும்
ஸ²ரண்ய: =  a refuge, புகலிடம்
பரமா க³தி:  = ultimate abode, இறுதிக் கட்ட

 

அரசர்களுக்கு ஏகபோக உரிமை இருப்பதால் அவர்கள் அணுகுவதற்கு எளிதாகவும், அமைதியாகவும் இருந்து, குற்றம் செய்தவர்களை மட்டும் செய்த குற்றத்திற்கு ஏற்ப அளவாகத் தண்டிக்க வேண்டும். அரசனாக நீ எல்லோருக்கும் கடைசிப் புகலிடமாய் இருக்கிறாய்.

 

தன்னுடன் நெருங்கிய ஒருவர் இறந்துவிட்டால் அது அவரை வெகுவாகப் பாதிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அப்போது கண்ணில் கண்டதெல்லாம் உடைத்து எறியும் அளவுக்கு அவருக்குக் கோபம் கண்மண் தெரியாது வரலாம். சாதாரணமாகவே அரசன் ஒருவனுக்கு எதை வேண்டுமானாலும் அழிக்கவும், மாற்றவும் சர்வ உரிமை இருக்கிறது. அப்படி இருந்தும் அவன் தவறு செய்தவர்களை மட்டும்தான் தண்டிக்கவேண்டும்; அதுவும் தவறுக்கு ஏற்றபடி கூடுதலோ குறைவோ இல்லாது தண்டனை அமையவேண்டும். அவனிடம் ஏகபோக உரிமை இருக்கிறது என்பதற்காக அவன் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்பது நியாயம் அல்ல. அரசன் மட்டுமல்ல, இந்த நீதி சமூகத்தில் எந்த விதமான உரிமைகளும் இல்லாதவர்களுக்கும் உள்ளதுதான். பிராமணர்கள் தினப்படி செய்யவேண்டிய சந்தியா வந்தனத்திலும், “சூர்யஸ்ச மாமன்யுஸ்ச மன்யுபதஸ்ச மன்யுக்ருதேப்யஹ பாபேப்யோ ரக்ஷந்தாம்” என்று கோபத்தினால் வரும் பாவச் செயல்களைச் செய்யாமல் தவிர்க்கக் கடவுளை வேண்டுவதாக வருகிறது. ஆக எல்லோருக்கும் இந்த நியதி பொதுவானதே.

14.4 சீவராசிகள் எல்லாம் ஒன்றே

சீதையைக் காட்டில் தேடி அலையும்போது வழியில் பிரம்மாண்டமான பறவை ஒன்று கீழே கிடப்பதை அவர்கள் பார்த்தார்கள். ஓர் அரக்கன்தான் ஒருவேளை அந்த வடிவில் வந்து, சீதையைக் கொன்று சாப்பிட்டிருப்பானோ என்ற சந்தேகம் அவர்களுக்கு வந்தது. உண்மை அதுவல்ல, அதுதான் நாம் முன்னே பார்த்த ஜடாயு. அது அவர்கள் தந்தையிடம் நெருக்கமாக இருந்த பறவை என்பது அப்புறமாக அவர்களுக்கு ஞாபகம் வந்தது. எங்கோ அடிபட்டு இறக்கைகள் இழந்து அது மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு தவித்ததை பார்த்த அவர்களுக்கு இரக்கம் வந்தது. அந்த நிலையிலேயே, ஜடாயுவும்  ராவணன்தான் சீதையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனதாகவும், அப்போது அவனைத் தான் தடுத்து நிறுத்தியதாகவும் சொல்லிற்று. அவனுடன் நடந்த சண்டையில் தனது இறக்கைககளை அவன் வெட்டிவிட்டதாகவும், அவன் சீதையைத் தூக்கிக்கொண்டு தெற்குப் பக்கம் பறந்து போனதாகவும் சொல்லியது. அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அது ரத்தம் ரத்தமாக வாந்தி எடுத்ததனால், மேற்கொண்டு இராமர் சீதையைப் பற்றிக் கேட்டறியும் முன்பாகவே அதன் உயிர் போய்விட்டது. இராமரும் மேற்கொண்டு எதுவும் அறிந்துகொள்ள முடியாத தன் துரதிருஷ்டத்தை நினைத்து நொந்துகொண்டார். அதே சமயம் பறவைகளும், மிருகங்களும் மற்றவர்களுடைய துக்கத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டு தன்னால் முடிந்ததைச் செய்வதை லக்ஷ்மணனிடம் சொல்லி நெகிழ்ந்து போனார்.

 

ஸர்வத்ர க²லு த்³ருʼஸ்²யந்தே ஸாத⁴வோ த⁴ர்மசாரிண:|| 3.68.24||

ஸூ²ராஸ்²ஸ²ரண்யாஸ்ஸௌமித்ரே திர்யக்³யோனிக³தேஷ்வபி|

 

ஸௌமித்ரே = Lakshmana, லக்ஷ்மணா
ஸூ²ரா: = heroes, வீரர்கள்
ஸ²ரண்யா: = protectors, பாதுகாப்பு அளிப்பவர்கள்
தர்மசாரிண = righteous people, தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள்
ஸாதவோ = good people, நல்லவர்கள்
ஸர்வத்ர = all over, எங்கும்
திர்யக்³யோனிக³தேஷ்வபி = even among animals and birds, மிருகங்கள், பறவைகள் நடுவிலும்
த்³ருʼஸ்²யந்தே க²லு = are seen, காணப்படுகிறார்கள்.

 

லக்ஷ்மணா! நல்லவர்கள், வீரர்கள் , பாதுகாப்பு அளிப்பவர்கள் , தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் எங்கேயும், மிருகங்கள் பறவைகள் நடுவிலும் இருக்கிறார்கள்.

 

மனிதர்கள் தாங்கள் மட்டுமே ஜீவராசிகளுள் உயர்ந்த ராசி என்று நினைத்து அகம்பாவம் கொள்கின்றனர். ஆனால் மனிதர்கள் இடையே மட்டுமல்லாது பறவைகள், மிருகங்களிடம் கூட நல்ல குணம் கொண்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். அனைத்தும் பிரம்மம் என்கிறபோது அது சகல சீவராசிகளையுமே உள்ளடக்கியதுதான். இந்திய தாவர விஞ்ஞானி ஜகதீஷ் சந்திர போஸும் இதைத் தாவர ராசிகள் விஷயத்தில் அவைகளுக்கும் உணர்வுகள் இருக்கின்றன என்று உறுதிபடுத்தியிருக்கிறார். இங்கங்கு நாம் கேள்விப்படும் முந்தைய பிறவி பற்றிய ஆய்வுகளிலும் இது நன்கு தெளிவாகிறது. ஞானிகள் பலரும் இதை நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ சொல்லியிருக்கின்றனர். இங்கு இராமரும் ஜடாயு செய்த தியாகம் பற்றிய விஷயத்தில் அதைச் சொல்லியிருப்பது பொருத்தமாக இருக்கிறது.

14.5 ஊக்கமது கைவிடேல்

பறவைகள் காட்டியபடியும், ஜடாயு சொல்லியபடியும் ராம-லக்ஷ்மணர்கள் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு தெற்கு நோக்கிப் போகும் வழியில் கிரௌஞ்ச என்னும் மிக அடர்ந்த காட்டின் உள்ளே நுழைந்தார்கள். அந்தக் காட்டை ஆளும் கபந்தன் என்னும் அரக்கன் அவர்களைப் பிடித்துக்கொண்ட போது, அவனுடைய கைகளை அவர்கள் வெட்டிவிட்டார்கள். ஒரு முனிவருக்குத் தொந்திரவு கொடுத்ததால் அரக்கனாக ஆகும்படி சாபம் பெற்ற கபந்தன் அவரிடம் மன்னிக்கக் கோரியபோது, அவரும் மனம் இளகி இராமர் இந்தப் பக்கம் வரும்போது அவனுக்கு விமோசனம் கிடைக்கும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அவன் அதைச் சொல்லி, தனது ராக்ஷச உடலை அவர்களையே எரிக்கச் சொல்கிறான். அப்படி எரிக்கப்பட்டபோது, அவன் தனது சாபத்திற்கு முன்னிருந்த உடலிலேயே உயிர்பெற்று எழுந்தான்.

 

சாப விமோசனம் பெற்ற அவன் அவர்களுக்கு மிக விசுவாசமாகி, வாலி எனும் வானர அரசனிடம் பயந்துகொண்டு அவனது தம்பியான சுக்ரீவன் இருக்கும் ரிஷியமுக மலைத்தொடருக்கு போகும் வழியைச் சொல்லி, சுக்ரீவன் அவர்களுக்கு சீதையைத் தேடித் தருவதில் உதவுவான் என்றும் சொல்கிறான்.

அவன் காட்டிய வழியில் சென்று அந்த மலைக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் பம்பா ஏரிக்கரைக்கு அவர்கள் இருவரும் வருகிறார்கள். அதுவரை அலைந்த அலைச்சலில் மிகவும் தளர்ந்துபோன இராமர் மறுபடியும் நம்பிக்கை இழந்து தான் எங்கே சீதையை கண்டுபிடிக்க முடியும் என்றும், ராவணனிடமிருந்து எப்படி அவளை மீட்க முடியும் என்றும் கவலைப்படுகிறார். அப்படிப் பேசும் இராமரை அவர் மேலும் துயரத்துக்குள் மூழ்காதவாறு பார்த்துக்கொள்ள லக்ஷ்மணன் அவருக்கு ஊக்க வார்த்தைகள் சொல்லி தேற்றுகிறான்.

 

உத்ஸாஹோ ப³லவானார்ய! நாஸ்த்யுத்ஸாஹாத்பரம்ʼ ப³லம்|

ஸோத்ஸாஹஸ்யாஸ்தி லோகே(அ)ஸ்மின் ந கிஞ்சித³பி து³ர்லப⁴ம்|| 4.1.121||

 

ஆர்ய = O revered one, மதிப்புக்குரியவரே
உத்ஸாஹோ = enthusiasm, உற்சாகம்
ப³லவான் = is a strong one, பலம்
உத்ஸாஹாத் = compared to enthusiasm, உற்சாகத்தோடு ஒப்பிட்டால்
பரம் = supreme, மேலான
ப³லம் = strength, பலம்
நாஸ்தி = is not there, கிடையாது
ஸோத்ஸாஹஸ்ய = for one who is enthused, உற்சாகம் இருப்பவனுக்கு
லோகே(அ)ஸ்மின் = in the worlds, உலகங்களில்
கிஞ்சித³பி = even a little also, சிறிது இருந்தாலும்
து³ர்லப⁴ம் = impossible, முடியாதது
நாஸ்தி = not there, கிடையாது.

 

மதிப்புக்குரியவரே! எதிலும் எப்போதும் உற்சாகம் என்று இருந்தால் அதுதான் ஒருவனுக்கு பலம். உற்சாகத்துக்கு மேலாக எந்தவித ஊக்குவிக்கும் சக்தியும் கிடையாது. உற்சாகம் ஒருவனுக்கு சிறிது இருந்தாலும் அவனால் உலகில் சாதிக்கமுடியாதது என்று எதுவும் கிடையாது.

 

ஒருவனுக்குப் பலம் என்று பார்க்கும்போது அது உடலளவிலும் இருக்கும், மனத்தளவிலும் இருக்கும். இவ்விரண்டில் மனோபலமே மிக முக்கியமானது. அது இருக்கும்போது ஒருவன் எது வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணிவான். அவனுக்கு வெற்றியும் நிச்சயம் உண்டு.

(தொடரும்..)