அஞ்சலி: மலர் மன்னன்

நானும், நாமும்தான், இழந்துவிட்ட இரு பெரியவர்கள் என்ற கட்டுரையின் முதல் பகுதி.

The bark is applied to skin diseases and the root is used as a laxative. In most cases, the dose of medication will be reduced by half foul purchase clomid when taken with food, or by one-third when taken in the early morning. These drugs are used to treat or prevent inflammation or pain.

There are many different ways to find canada drug information, but the internet is the fastest way to do so. This means that you should http://pdmbhind.org/about-us/ be able to take it without much difficulty. I have been travelling to the us for over 25 years, visiting my family in mexico and the usa while i am studying and working on my ph.d.

Where can i order cialis over the counter without a prescription. My insurance company only covers a maximum Limburg an der Lahn of two weeks and the prescriptions cost over 0. In addition to the drug itself, the best way of getting this medicine will be to get it through the internet.

கடந்த ஒரு வாரத்துக்கும் அதிகமாக எதுவுமே சரியில்லை. உத்பாதங்கள் ஏதும் நிகழ்வதற்கும் அதற்கு அறிகுறியாக “கரு மேகங்கள் சூழுமாமே’ அப்படித்தான் கருமேகங்கள்: வெளியில் அல்ல, வீட்டுக்குள்.: எனக்கும் உடம்பு சரியில்லை. இரவெல்லாம் மார்பில் கபம், கனத்து வருகிறது. இருமல். உடம்பு வலி. போகட்டும் இது பருவகால உபத்திரவம். சரியாப் போகும் நாளாக ஆக என்று நினைத்து காலத்தைக் கடத்தினால், அது நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக்கொண்டு வருகிறது. மருமகளுக்கும் அதே சமயத்தில் உடல் நிலை சரியில்லை. வீட்டில் இருக்கும் நான்கு பேரில் இரண்டு பேருக்கு அவஸ்தை என்றால். இதே சமயத்தில் நெட் இணைப்பு எங்கோ போய்விட்டது. அதை உடன் சரி செய்ய முடியாது. இணைப்பு திரும்பக் கிடைப்பதற்கு ஆறு நாட்களாயின.

இரண்டு நாட்கள் முன் இருக்குமா? மலர்மன்னனிடமிருந்து வந்தது தொலை பேசி அழைப்பு ஒன்று. அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தயங்கிகொண்டே தொலை பேசியை எடுத்தேன். சந்தோஷமாக சிரித்துக்கொண்டே, ”உங்க ரங்கநாதன் தெரு கட்டுரை நம்ம சென்னையில் வந்திருக்கு இந்த மாதம். பாருங்கோ நெட்லே கிடைக்கும். அச்சிலே வரதுக்கு நாளாகும்” என்றார். ”பாக்கறேன். ஆனால் நெட் கனெக்‌ஷன் போயிடுத்து” என்று கொஞ்சம் நிம்மதி அடைந்து அவருக்கு பதில் சொன்னேன். அவருக்கும் எனக்கும் இடையே சுமார் இருபது நாட்களுக்கும் மேலாக அவருடைய புத்தகம் “திராவிட இயக்கம், புனைவும் உண்மையும்” பற்றித் தான் பேச்சு. அது பெற்றுள்ள வரவேற்பு பற்றி அவருக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். ”ராமகோபாலன் பத்து காபி வாங்கிண்டு போயிருக்கார். அவரைச் சுத்தி எல்லாருக்கும் கொடுக்கறதுக்கு” என்று. சொன்னார். புத்தகம் ஸ்டாலுக்கு வரதுக்கு முன்னாலேயே நெட்லேயே எல்லாம் வித்துப் போச்சாம் என்று ஒரு செய்தி. ”இனிமே மறுபடியும் அச்சடிச்சு எனக்கு எப்போ காபி கொடுக்கப் போறாளோ தெரியலை,” என்று ஒரு நாள். “வைரமுத்து, கருணாநிதிக்குக் கூட இவ்வளவு வரவேற்பு இருந்ததா கேள்விப்படலையே ஸ்வாமி, எதுக்கும் ஜாக்கிரதையா இருங்கள். அரவிந்தன் புத்தகத்துக்கு நடந்தாப்போலே, பெரியார் திடல்லே கூட்டம் போடுவாங்க உங்களைத் திட்டறதுக்கு. இல்லாட்டா, ராமமூர்த்தி புத்தகத்து பதில் கொடுத்தாப்போல, உங்களுக்கு ஒரு 400 பக்கத்துக்கு பதிலடி கொடுக்க வீரமணி தயார் பண்ணிக் கணும்” என்று இப்படி ஏதோ பேசிக்கொள்வோம். பத்ரி இந்த புத்தகத்தை எழுதச்சொல்லி இவர் எழுதத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து இந்த தொலை பேசி சம்பாஷணை தொடர்ந்தது. புத்தகம் கைக்கு வந்ததும் எனக்கு ஒரு பிரதி அனுப்பி வைத்திருந்தார். அதிலிருந்து நான் அதைப் படித்தேனா என்று கேள்விகளுக்கும், படித்து விட்டேன் என்றதும் எப்படி இருக்கிறது புத்தகம்? என்றும் தொடர்ந்து கேள்விகள், பின்னர் எழுதத் தொடங்கியாயிற்றா?” என்று கேள்விகள் கேட்டு தொலை பேசி மணி அடித்தவாறு இருக்கும்.

Malarmannan (1)

“நான் எழுதி அதைப் படித்தா ஸ்வாமி ஒத்தன் புத்தகம் வாங்கப் போறான், இதற்குள் எல்லாம் வித்தேயிருக்கும்” என்பேன். அவர் புத்தகம் அனேகமாக எல்லாமே அதன் சர்ச்சை பூர்வமான எழுத்தை மீறி உடன் விற்று விடும். “நீங்க எழுதணும், அதுக்கு ஒரு மதிப்பு intellectual circle-ல் உண்டு.” என்பார். வேறு யாராவது இப்படிச் சொல்லியிருந்தால் அது சும்மா என் காதில் பூவைத்துப் பார்க்கும் காரியமாக இருந்திருக்கும். அவர் நிஜமாகவே இப்படி நம்புகிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவர் நம்பிக்கை அது. ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த என் மதிப்பு என ஒன்று இருக்கிறதே. அவரும் என் எழுத்தின் சந்தை மதிப்பை வைத்தா சொல்கிறார்? இல்லையே. அவருக்கு என்னிடம் பாசமும் உண்டு. மதிப்பும் உண்டு. ஒவ்வொரு தடவையும் திண்ணையில் அவர் எழுதும் கட்டுரைகள் மாத்திரம் அல்ல, பின்னூட்டங்கள் பற்றியும் கேட்பார். எனக்கு அவர் சளைக்காமல் காவ்யா, சுவனப்ரியன் (இப்படி அனேகர்), இவர்களின் விதண்டா விவாதங்களுக் கெல்லாம் பதில் அளித்துக்கொண்டிருப்பது அவர் தன் நேரத்தை வீணடிப்பதாக எனக்குப் படும். நான் சொல்வேன். ஆனால் அவர் கேட்கமாட்டார். ”எழுதி வைப்போம். இன்னம் படிக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்களே, அவர்களுக்கு இது போய்ச் சேராதா,” என்பார். இந்த தீவிர முனைப்பும் சளைக்காத உழைப்பும், விசாலமான அனுபவம், வாசிப்பு, உற்சாகம் மிகுந்த துடிப்பு எல்லாம் அவரிடம் பார்த்து நான் பொறாமைப் பட்டதுண்டு. மேலும் மிகவும் மென்மையான சுபாவம். யாரையும் கடிந்து கொள்ள மாட்டார். சீற்றம் என்கிற சமாசாரம் அவரிடம் இருந்ததில்லை. தார்மீக காரணத்துக்கானாலும் சரிதான்.

ரங்கநாதன் தெருபற்றிய என் கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது பற்றி அவர் தொலை பேசியில் எனக்குத் தெரிவித்தற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன் தான் வெகுநேரம் அவருடன் நான் திராவிட இயக்கம் பற்றிய அவர் புத்தகம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அதில் எனக்கு அனேக விஷயங்கள் புதிதானவை. பல பேரைப் பற்றிய விவரங்கள் எனக்கு அதிர்ச்சி தந்தவை. அதையும் அவரிடம் நான் சொன்னேன். அவ்வளவையும் நான் ஜீரணித்துக் கொண்டு பிறகு தான் எழுதவேண்டும்.எழுத முடியும். ஆரம்ப ஸ்தாபன கால அந்த மனிதர்கள் எல்லாம் ஒரே குணத்தவர்கள் இல்லை. சிலர் நடேசர் போன்றவர்கள் எளிய மனிதர்கள். தம் ஜாதியினரை மேம்படுத்த முனைந்தவர்கள். சிலர் நாயர் போன்றவர் கரிய மனது கொண்டவர்கள். படித்து முடித்து விட்டேன். எழுத ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று சொல்லி யிருந்தேன். “சீக்கிரம் எழுதுங்கோ” என்று சொல்லி தொலை பேசியை வைத்தார் மலர்மன்னன். நான் கட்டாயம் எழுதுவேன் என்று அவருக்கு தெரியும். இருந்தும் அதைச் சீக்கிரம் படிக்கும் ஆவல் அவருக்கு.

இதை அடுத்து ஒரு நாள் ”பாரதி கதைகள் எல்லாம் புத்தகமா வந்திருக்கு. அனுப்பி வைக்கட்டுமா, இல்லை இன்னும் சுமையா இருக்குமா? “ என்று கேட்டார். “விவேகானந்தர் 150 வருட நினைவு ஒட்டி ராமக்ரிஷ்ண மடத்திலேயிருந்து ஒரு புத்தகம் வரப்போறது. அனேகமா அடுத்த மாதம் வந்துடும்” என்று வெகு உற்சாகத்தோடு சொன்னார்.

ஆனால் இப்படி திடீரென செய்துவிட்டாரே. மனுஷன் இப்படி என் எழுத்துக்காகக் காத்திருந்து கடைசியில் என்னைக் குற்ற உணர்வில் புழுங்கச் செய்துவிட்டார். நான் அவரை ஏமாற்றி விட்டதாகச் சொல்லமுடியுமோ என்னவோ, அவர் என்னிடம் ஏமாந்துவிட்டார். எப்படிச் சொன்னால் என்ன? அவரது உயிர் ஒரு குறையோடு தான் பிரிந்திருக்கிறது. அதற்குக் காரணன் நான்.

எங்கள் பழக்கம் முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக நீள்வது. 1980-லிருந்து. ஒருவரை ஒருவர் முகம் பார்த்து அறியாத காலத்திலிருந்து. 1/4 என்று ஒரு காலாண்டு பத்திரிகை. அதுவரை யாரும் நினைத்திராத பெயரில். என்னமோ சொல்லி என்னை எழுதச் சொல்லிக் கேட்டிருந்தார் மலர் மன்னன் என்ற பெயர் கொண்ட அதன் ஆசிரியர். அவரை முன் பின் கேட்டதில்லை. எழுத்து பத்திரிகை யிலிருந்து அவர் என்னைத் தெரிந்திருக்கிறார். அவரது அக்காவும் சி.சு.செல்லப்பாவும் ஒரே வீட்டில் தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள். அதே 19-ஏ பிள்ளையார் கோயில் தெரு. நானோ, யார் கேட்டாலும் எழுதும் மனநிலை எனக்கு. இப்போதும் தான். நக்கீரன் பத்திரிகை கேட்டாலும் எழுதித் தந்தேன். பாடம் கற்றுக்கொண்டது நானல்ல. (நான் எழுதுவதை எழுதிக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன். நக்கீரன் தான் என்னை ஒதுக்கியது மேலிருந்து வந்த ஒரு தொலைபேசி மிரட்டலுக்குப் பின்)

1/4 பத்திரிகைக்கு நான் எழுதியது அச்சாகி பத்திரிகை வந்தது. அதைத் தவிர வேறு என் நினைவில் இருப்பது சுந்தர ராமசாமியின் ஜே ஜே சில குறிப்புகள் நாவலின் முதல் இரண்டு அத்தியாயங்கள். ஒரு தடவை எழுதியது போல் அடுத்த தடவை எழுதாதவர். ஒவ்வொன்றும் வித்தியாசமாகவே இருக்க வேண்டும் என்று முயல்பவர். பத்திரிகை முற்றிலும் வித்தியாசமானது, இதுவரை எந்த இலக்கியப் பத்திரிகை யிலிருந்து வேறுபட்டது. பத்திரிகை எப்படி இருக்கவேண்டும்,. அதில் யார் யார் எழுதவேண்டும் என்ற ஒரு தீர்மானம் அந்தப் பத்திரிகையில் இருந்தது. என்னை எழுதச் சொன்னவர், என்னிடமிருந்து எதிர்பாராத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித் தான் எழுதியிருந்தேன். ஹிட்லரும் வாக்னரும். அந்த நீண்ட கட்டுரை இரண்டு இதழ்களில் வெளியாகியது. அது மலர்மன்னனுக்கு சந்தோஷத்தைத் தந்தது என்று வெகு காலம் பின்னர் தெரிந்தது. எழுத்து பத்திரிகையின் தொடக்க காலத்திலிருந்து அவர் என் எழுத்துக்களைத் தொடர்ந்து வந்துள்ளார் என்பதும், முதல் இதழிலிருந்தே என் எழுத்துக்களைப் பிரசுரிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் எண்ணம் கொண்டிருந்தார் என்பதும் பின்னர் தெரிந்தது.

vesa_and_malarmannan
’வாதங்கள் விவாதங்கள்’ நூல் வெளியீட்டு விழாவில் மலர்மன்னன், வெ.சா (புகைப்படம் – ஜடாயு)

“வாதங்கள் விவாதங்கள்” தொகுப்பில் அவர் எழுதியிருந்த கட்டுரை தான் எனக்கு இந்த விவரங்களைச் சொன்னது. ஆனால் 1980-ல் இதெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்திராத விவரங்கள். அவர் திட்டமிட்டு யாரை எழுதச் சொல்ல வேண்டும் என்பதில் அவருக்கு ஒரு தீர்மானம் இருந்தது என்பது 1/4 பத்திரிகையின் வெளிவந்த சில இதழ்களில் தெரிந்தது. பத்திரிகை அதிக காலம் நிற்கவில்லை. அது ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. ஆனால் இப்படி முயற்சிகளில் ஈடுபட தமிழ் நாட்டிலும் சிலர் சிந்தனையும் செயலும் செல்கிறதே என்பது மனம் ஆறுதல் கொள்ளும் விஷயம். இதை அடுத்து நான் சென்னை சென்ற போது, என் நினைவில் அனேகமாக அது ந. முத்துசாமியாகத் தான் இருக்க வேண்டும். மலர் மன்னனின் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார். மலர் மன்னனின் மகள் பத்மா சுப்ரமண்யத்திடம் நாட்டியம் கற்றுக் கொள்கிறாள் என்று தெரிந்தது. அவ்வளவு தான் எனக்கும் மலர்மன்னனுக்குமான தொடர்பு. பின்னர் அவரை நான் சந்தித்ததில்லை. இடையில் அவர் சில காலம் கணையாழி ஆசிரியராக இருந்தார் என்றும் கேள்விப் பட்டேன்.

ஒரு நீண்ட இடைவெளி. நான் சென்னை வந்த பிறகு தான், அதிலும் அனேகமாக 2005 அல்லது 2006-ல்- தான் நான் மலர்மன்னனை நேரில் சந்தித்ததும் நீண்ட நேரம் பேசியதும் அவர் எழுத்துக்களை தொடர்ந்து படித்ததும். அதற்கு நான் அரவிந்தனுக்குத் தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

சில இணைய குழுமங்களில் தான் அவரது எழுத்துக்களைப் பார்த்தேன் என்று நினைவு. திண்ணையிலும் இருக்கலாம். ஹிந்து மத நிலைப்பாட்டிலும், அரசியலிலும் அவர் காட்டிய தீவிரத்தை அப்போது நான் படிக்க நேர்ந்தது எனக்கு சந்தோஷமும் ஆச்சரியம் தரும் அவரைப் பற்றிய புது விஷயமும் ஆகும். இந்த மலர் மன்னனை நான் அறிந்தவனில்லை. இதற்கிடையில் தான் ஒரு நாள் அரவிந்தன் நீலகண்டன் என்னைப் பார்க்க வந்து கொண்டிருப்பதாக தொலைபேசியில் சொன்னார். மதிய நேரம் நான் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் வாசலில் ஒரு ஆட்டோவில் வந்து இறங்கினார் அரவிந்தன். அவருடன் கூட வந்திறங்கியவர் ஒரு வெண் தாடிக்கார என் வயதினர்.

ஆரம்ப சில நிமிட திகைப்பிற்குப் பின் மலர்மன்னன் பலமாகச் சிரித்துக்கொண்டே என்னைத் தெரியவில்லையா? என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, அரவிந்தன், “மலர் மன்னன்” என்று சொன்னார். எனக்கு ஆச்சரியமும் சந்தோஷமும். “எப்பவோ பார்த்தது, அதிலும் இப்போது இந்த தாடியோட….” பிறகு தான் தெரிந்தது அவருக்கு அரவிந்தன் உட்பட இணையத்தில் எழுதும் பல இந்துத்துவ ஆதரவாளர்கள், வலைப்பதிவர்கள் எல்லோரோடும் நல்ல பழக்கம் என்று. நிறைய, எவ்விதத் தயக்கமும் இல்லாது மனம் விட்டு, சிரித்த முகத்துடன் பேசிக்கொண்டே இருக்கும் சுபாவம். 1980 லிருந்து தெரியும் என்றாலும் இப்போது தான் மலர் மன்னனை நேரில் மிக நெருக்கமாக, வெகு அன்னியோன் யத்துடன் பேசும் வாய்ப்புக் கிடைத்துள்ளது. 25 வருடங்களுக்குப் பிறகு.

கையில் எடுத்து வந்திருந்த புத்தகத்தைக் கொடுத்தார். “கானகத்தின் குரல்” போன நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் ஜார்க்கண்ட் வனப்பகுதிகளில் வாழ்ந்து, பிரிட்டீஷ் அதிகாரத்துக்கு எதிராக வரி கொடுக்க மறுத்துப் போராடிய ஒரு பழங்குடி இளைஞனின் வாழ்க்கையையும் போராட்டத்தையும் சொல்லும் வரலாறு. பிர்ஸா முண்டா என்று பெயர். ஜார்க்கண்ட் கட்ட பொம்மன். கிறித்துவனாக்கியும் கூட அவன் தன் வேர்களை, மரபுகளை மறக்காதவன். 30 வயதிலேயே சிறைக் கைதியாகவே நோய் வாய்ப்பட்டு இறந்துவிட்டவன் அவன் முழு உருவச் சிலை கூட ராஞ்சியிலோ என்னவோ பத்திரிகையில் வெளிவந்த புகைப்படத்தில் பார்த்த நினைவு. அப்போது அமுத சுரபியில் எழுதி வந்தேன். எனக்கு புத்தகம் பிடித்திருந்தது.

மலர் மன்னன் எங்கெங்கெல்லாம் சுற்றி அலைந்திருக்கிறார், எங்கெங்கெல்லாம் தன் வாழ்க்கையை என்னென்ன பொது லட்சியங்களுக்காகக் கழித்திருக்கிறார் என்று சொல்ல இயலாது. எனக்கு பிர்ஸா முண்டா பற்றிய அந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும் வரை மலர் மன்னனின் நீண்ட வாழ்க்கைப் பயணத்தைப் பற்றி எனக்கு ஏதும் அதிகம் தெரியாது. இங்கு வந்து அவருடன் பழக ஆரம்பித்தபிறகும் அவர் எழுத்துக்களைப் படிக்கத் தொடங்கிய பிறகும் தான் தன்னலமற்று ஒரு லட்சியத்தின் பின் எத்தகைய வாழ்க்கையையும் ஸ்வீகரித்துக் கொள்ளும் அவர் இயல்பையும் அது பற்றி அலட்டாது தம் இயல்பில் வருவதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனதும் ஒரு துறவிக்கே, வாழ்க்கையையும் மனிதரையும் மிகவும் நேசிக்கும் மனிதருக்கே அது சாத்தியம். அவர் துறவியாகவும் இருந்தார். வாழ்க்கையைத் துறந்தவர் அல்ல. ஜார்கண்டின் ஆதிவாசிகளிடையே, (அவர்களில் யார் நக்ஸலைட் தீவிர வாதிகள், யார் சாதாரண குடிமக்கள் விவசாயிகள், வனவாசிகள் என்பது தெரியாது.) வாழ்ந்திருக்கிறார் அங்கு அவரை இழுத்துச் சென்றது எது? பின் வந்த ஐந்தாறு வருடங்களில் அவர் எழுத்துக்களை தொடர்ந்து முடிந்த வரை படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. முடிந்த வரை என்று நான் சொல்வது அவர் எங்கெங்கெல்லாம் எழுதுகிறார் என்று தேடிச் செல்ல என்னால் முடிந்ததில்லை. கண்ணில்பட்ட அத்தனை யையும் படித்திருக்கிறேன். இப்படி ஒரு மனிதரின் அர்ப்பணிப்பும் ஈடுபாடும் இருப்பதைக் கண்டு வியந்திருக்கிறேன். என்னிடம் இல்லாத குணங்களைக் கண்டால் என்னால் வியக்கத் தானே முடியும்? இப்படிப் படித்ததெல்லாம் திண்ணையில் தான்.

அப்போது தான் தட்டுத் தடுமாறி கம்ப்யூட்டரில் தமிழில் எழுதப் பழகி வந்தேன். கம்ப்யூட்டரிலேயே எழுதலாமே, எதற்காக இருக்கிறது அது? என்று என்னைத் தூண்டியது அண்ணா கண்ணன் தான். கம்ப்யூட்டரில் எழுத ஆரம்பித்ததும், கொஞ்ச காலத்தில் கையால் எழுதுவதே பழக்கம் விட்டுப் போனதால் சிரமாமாயிற்று. ஆனால் முரசு அஞ்சலில் தட்டச்சு செய்து அமுத சுரபிக்கு ஒரு நாள் கெடுவில் அனுப்ப முடிகிறது தபால் செலவில்லாமல் என்றால் எவ்வளவு சந்தோஷம்.

அது தான் கனடா பத்திரிகையிலும் அவர்கள் என்னை ஒன்றரை வருஷம் சகித்து அலுத்துப் போய் போதும் என்று சொல்லும் வரை எழுத முடிந்திருக்கிறது. அமுத சுரபி, தமிழ் சிஃபி, தமிழ்ஹிந்து என நிறைய பத்திரிகைகளில் எழுத வழிகாட்டியது. நான் எங்கு எழுதினாலும் மலர்மன்னன் தொடர்ந்து விடாது படித்து வந்திருக்கிறார்.

ஒரு சமயம் மோன் ஜாய் என்ற ஒரு அசாமிய படத்தைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். யாரோ எனக்குப் புதியவர் மணி ராம் என்பவர் எழுதிய கதை அவரே இயக்கமும் அவரே திரைக்கதையும். லோக் சபா தொலைக்காட்சியில் பார்த்தது. எனக்குத் தெரிந்த நண்பர்கள் எல்லோரிடமும் சொல்லி வந்திருக்கிறேன். லோக் சபா தொலைக்காட்சியில் விளம்பர வருவாய் தராத நல்ல படங்களைக் காணலாம் என்று. யாரும் செவிசாய்த்ததில்லை. அசாமில் உள்ள இளைஞர்கள் வேலை வாய்ப்பின்று படும் அல்லலுக்கிடையே பங்களாதேஷிலிருந்து வருபவர்கள் எப்படியோ தம்மை நிலைநிறுத்திக்கொள்கிறார்கள். வெகு சகஜமாக ஊரில் உள்ளவர்களுடன் பழகிக்கொள்கிறார்கள். ஊர்க்காரர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. ஆனால் திருட்டுத் தனமாகக் குடியேறிய பங்களாதேஷிகள் முதலில் செய்யும் காரியம் தமக்கு ஒரு ரேஷன் கார்டை வாங்கிக்கொள்வது தான். இந்த வினோதங்களையும் வேதனைகளையும் அந்த படம் விவரித்திருந்தது. விஸ்வரூபம் படத்தைப் பார்த்துக் கொதித்து எழுந்தது போல, மோன் ஜாய் படத்தைப் பார்த்து எந்த அசாமிய முஸ்லீமோ, திருட்டுத்தனமாக குடியேறிய பங்களாதேஷ் முஸ்லீமோ ரகளை செய்யவில்லை.

அந்தப் படத்தைப் பற்றி நான் எழுதியதை திண்ணையில் படித்து உடனே எனக்கு மலர்மன்னனிடமிருந்து தொலைபேசி வந்தது. ”நானும் அந்தப் படம் பார்த்தேன். ரொம்ப நல்ல படம். அசாம் நிலமையைச் சொல்லும் படம். ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது படமும், நீங்கள் அதைப் பற்றி எழுதியதும்.” என்றார். இந்த சானலில் படம் வருகிறது பாருங்கள் என்று அவருக்கு நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் பார்த்திருக்கிறார். அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. பசித்தவனுக்கு சோறு கிடைக்கும் இடம் தெரிந்து விடும். ஆனால் சினிமாவில் இவ்வளவு ஆர்வம் உண்டு. அது அசாமிய படத்தையும் ஒதுக்காது. அதில் படம் பார்ப்பதற்கும் மேலாக அந்தப் படம் அதன் அரசியலையும், மக்கள் அரசால் ஏமாற்றப்படுவதையும் கூட படித்தறியும், ஒரு படத்தின் பரிமாணங்கள் எங்கெங்கோ பாயும் எனபதை நான் அறிவேன். அவரும் அறிந்திருந்தார். எனக்கு ஜொஹான் பருவா என்று ஒரு பெயரைத் தெரியும். இப்போது மணி ராம் என்று இன்னொரு பெயரையும் தெரிந்து கொண்டேன்.

சென்னை வந்தபிறகும் அதிகம் சந்தித்துக்கொண்டதில்லை. ஒரு நாள் பஸ்ஸுக்காக மௌண்ட் ரோட் ஸ்டாப் ஒன்றில் காத்திருந்த போது எதிர்ப்பட்டார். என் கூட ரவி இளங்கோ. இவர் ரவி இளங்கோ, சிறந்த சினிமா ரசிகர். உலக சினிமா அத்தனையும் அத்துபடி இவருக்கு” என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தேன். தினம் ராத்திரி பத்து பதினோரு மணிக்கு மேலே ஒன்றிரண்டு டிவிடி பார்க்காமல் இரவு கழியாது: என்றேன். “அடேயப்பா, உங்க ஃப்ரண்டு வேறே எப்படி இருப்பார்” என்று அவர் ப்ராண்ட் உரத்த சிரிப்பு.

MalarMannan

சென்னையில் இருக்கும் போதே அடிக்கடி சந்தித்துக்கொள்ள முடியவிலலை. பங்களூர் போன பிறகா அது சாத்தியமாகப் போகிறது? ஒரு நாள் அவரிடமிருந்து தொலை பேசி வந்தது. “நான் இப்போ பங்களூரில் இருக்கிறேன். நான் வரட்டுமா? எப்படி வருவது என்று வழி சொல்லுங்கள்’ என்று விசாரித்து வந்தார். இங்கு அவராகக் கேட்டு வந்தும் நிகழ்ந்தது விடம்பனமா, சோகமா, இல்லை வேறென்ன சொல்வது? அவர் வந்தார். “வாருங்கள் என் அறையில் உட்கார்ந்து பேசலாம் என்று என் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றேன் எனக்கு கொஞ்ச நாளாக ஜலதோஷம். மூச்சடைப்பு எல்லாம். அவர் வந்து உட்கார்ந்ததும் என் மருமகள் எனக்கு நெபுலைஸைஸேனுக்காக எல்லாம் தயார் செய்து என் வாயை அடைத்துவிட்டாள். “ நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருங்கள். அவர் கேட்டுக்கொண்டிருப்பார். ஆனால் பேசமாட்டார். நெபுலைஸேஸன் முடிகிறவரைக்கும்”. என்றாள். பாவம், இவ்வளவு தூரம் தேடி வீட்டுக்கு வந்தவர் பேசுவதற்காக வந்தவர் இதையும் சிரித்து ஏற்றுக்கொண்டார். கடைசி வரை அவர் தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார். நான் வாயடைக்கப் பட்டிருந்தேன். இப்படி எங்காவது நடக்குமோ?. நடந்தது.

ஒரு நாள் தொலைபேசி மணி அடித்தது. எடுத்து “ஹலோ” என்றால் எதிர்முனையிலிருந்து “ கீ முஷாய், கேமொன் ஆச்சேன்” என்று ஒரு குரல் வந்தது. ”ஐயா, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? என்று வங்காளியில் விசாரணை. எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏதும் தவறான இணைப்பில் எனக்கு அழைப்பு வந்ததோ என்று. இங்கே பங்களூரில் எனக்கு யார் வங்காளியில் பேசுபவர், அதுவும் திடீரென்று? “கீ சாய் அப்னாகே, கார் ஷங்கே கொதா போல்தா சாய், போலுன் தோ” (உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? யாரோடு பேசவேண்டும் சொல்லுங்கள்) என்றால், எதிர்முனை யில் பலத்த சிரிப்பு. “ஆமி ஜானி, ஆமி ஜானி, அப்னார் ஷங்கேய் கொதா போல்போ, ஆமி கே போலுந்தோ? என்று. (நீங்கள் யார் என்று எனக்குத் தெரியும். உங்களோடு தான் பேசவேண்டும். சரி நான் யார் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்) என்று பதில் வருகிறது. “நா. ஆமி சின்த்த பாஸ்ச்சி நா, கமா கொரூன், ஆப்னி கே” (இல்லை, உங்களை அடையாளம் தெரியவில்லை. மன்னிக்கவும், யார் நீங்கள்?) என்று நான் சொன்னதும் மறுபடியும் பலத்த சிரிப்பு. எதிர்முனையில் ஒரே கொண்டாட்டமாக இருந்திருக்கிறது என் தவிப்பைப் பார்த்து. (ஆமி ஆப்னார் பந்தூ”) நான் உங்கள் ஃப்ரண்ட்தான் தெரியலையா?” என்று சொல்லி நிறுத்தி பின், ”என்ன சாமிநாதன் நீங்க. என் குரலைக்கூட அடையாளம் தெரியலையா, நான் தான் மலர்மன்னன் பேசறேன்” என்றார். எனக்கு இன்னம் ஆச்சரியமும் திகைப்பும். “நீங்க எப்படி வங்காளியிலே….. அதுவும் என்னோட வங்காளியிலே பேசலாம்னு எப்படித் தோணித்து. வங்காளி எங்கே கத்துண்டது?” என்று கேட்டேன். “என்ன சாமிநாதன். அதுக்குள்ளே உங்களுக்கு மறந்துட்டதா? நீங்க தானே ஹிராகுட்டிலே ரஜக் தாஸ்னு உங்க ஆபீஸ் சகா முக க்ஷவரம் செய்யற கடை எங்கேடா கிடைக்கும்னு தேடின கதையை எழுதியிருக்கறது மறந்து போச்சா. சரி நாமும் நம்ம வங்காளியை பேசிப் பார்ப்போமேன்னு தோணித்து.”

நீங்க எங்கே வங்காளி கத்துண்டு இவ்வளவு நல்லா பேசறீங்களே” என்று கேட்டேன். “நான் எவ்வளவு காலம் கல்கத்தாவிலும் அங்கே இங்கேயும் கடத்தியிருக்கேன். பேசி ரொம்ப நாளாச்சு என்றார். நான் 1950 களில் ஒரு குடும்பத்தோடும் நண்பனோடும் அன்னியோன்யமாக ஆறு வருஷம் பழகிக் கற்று, அதன் பிறகு யாரோடும் பேசும் வாய்ப்பு இல்லாது தடுமாறிக்கொண் டிருக்கிறேன். அவர் சரளமாக இபபடி பேசுகிறார் என்றால், எவ்வளவு காலம் கழித்திருப்பார். வங்காளத்தில்?. எவ்வளவு காலம் ஜார்க்கண்டில்?

எனக்குத் தெரிந்தது அவர் பத்திரிகை நிருபராக தமிழ் நாட்டில் இருந்தது தான். திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தில் அண்ணாத்துரை யோடும், அவரோடான நெருக்கமான பழக்கத்தில் இன்னும் சிலரோடும் பழகியிருந்திருப்பார். இயல்பாக திராவிட கழகத்திலும் சரி, திராவிட முன்னேற்ற கழகத்திலும் சரி, வேறு யாரும் இந்தப் பாப்பானை தோழமையோடு உள்ளே பழக விட்டிருப்பார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. அண்ணா துரையோடு ஒருத்தர் தயக்கமில்லாமல், பழகமுடியும் கொஞ்சம் நட்பையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டு வளர்க்க முடியும் என்று எனக்கு ஒரு அபிப்ராயம் உண்டு. காரணங்கள் எல்லாம் வாதித்து நிறுவ முடியாது. இவர்கள் வண்டவாளங்களை யெல்லாம் இன்னும் அதிகமாகவும் நன்றாகவும் வெகு காலமாகவும் அறிந்த திருமலை ராஜன் இதைக் கடுமையாக மறுப்பார். அங்கு ஒரு நல்ல ஜீவன், நாகரீக ஜீவன் கிடையாது என்று அடித்துச் சொல்வார்.

ஆனால் மலர்மன்னன் தன் நீண்ட காலத்திய அனுபவத்திலிருந்து சொல்வது வேறாக இருக்கும். ஒரு பத்திரிகை நிருபராக தமிழ் நாட்டின் அரசியலை, அதுவும் கழக அரசியல் நடவடிக்கைகளையும் அவர்களில் பலரது சுபாவங்களையும் அவர் அறிந்திருக்கக் கூடும். கூடும் என்ன?. அறிந்திருக்கிறார். அன்ணாதுரை தீவிர கழகப் பிரசார காலத்திலும் பழகுவதற்கு இனியவராகவே இருந்திருக்கிறார். எளியவர், ஆடம்பரமில்லாதவர், பணத்தாசை இல்லாதவர். இப்படிப்பட்டவர் எப்படி இதில் எந்த குணமும் அற்ற, நேர் எதிரான அவரது தலைவரோடும் இன்னும் பல சகாக்களோடும், பழக, உடன் செயலாற்ற முடிந்திருக்கிறது என்பதெல்லாம் புதிரான விஷ்யங்கள்.

Malar Mannan 2

மலர் மன்னன் கடந்த பத்து வருடங்களில் திராவிட கழகம் பற்றியும், அது பற்றிப்பேசும் சந்தர்ப்பத்தில், அண்ணாதுரை யுடனான தன் உறவு பற்றியும் அவரது சுபாவங்கள், ஆளுமை பற்றியும் அந்தந்த சந்தர்ப்பத்திற்கு வேண்டிய அளவு எழுதியிருக்கிறார். திமுக உருவானது ஏன்? என்று அந்த சந்தர்ப்பத்து நிகழ்வுகளையும் சம்பந்தப்பட்ட தலைவர்கள், நபர்களின் சிந்தனைகள், செயல்கள் பற்றியும். இப்போது திராவிட இயக்கம், புனைவும் உண்மையும் என்ற புத்தகத்தில் அதன் ஆரம்ப காலம் தொட்டு, சம்பந்தப்பட்ட தலைவர்களின் மன ஓட்டங்களையும், பேச்சுக்களையும் செயல்களையும் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். இவற்றோடு பலரால் திண்ணையில் எழுப்பபட்டுள்ள பிரசினைகளைப் பற்றி தான் அறிந்த மாறுபட்ட தகவல்களையும் மறைக்கப்பட்ட் உண்மைகளையும் சளைக்காது, அயராது, எத்தகைய எதிர்வினைகளையும் பற்றிய கவலை இல்லாது தன் எண்ணங்களை பதிவு செய்திருக்கிறார். கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக எழுதப்பட்டு வந்துள்ள வரலாறுகள், இன்றைய தலைவர்களின் இன்று கோலோச்சும் சக்திகளின் ஊதிய பிரமைகளை, பிம்பங்களைக் காப்பாற்றும் தீவிர முனைப்பில், அனேகம் உண்மைகள் மறைக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. தமிழ் நாட்டின் வரலாற்றில் தம் பங்கையும் ஆற்றிய பலர் இருட்டடிப்புக்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

இதையெல்லாம் பற்றி முன்னரே கருணாநிதி பற்றி ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுத நேர்ந்த சந்தர்ப்பத்தின் போது, தமிழ் நாட்டின் ஒரு நூற்றாண்டு வரலாறு, அந்த வரலாற்றின் நாயகர்கள் பற்றிய உண்மையான பதிவுகள் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. கிடைக்கும் உண்மைகள் பேசப்படும் தார்மீக சூழல் இல்லை. பி. ராமமூர்த்தி பேசியிருக்கிறார் ஒரு புத்தகத்தில். அதை அவர் கட்சியனரே பேசுவதில்லை. காரணம் அவ்வப்போது மாறி வரும் கூட்டணிக் கட்டுப் பாடுகள். காமராஜர் பற்றிய வரலாறு எழுதுபவர் இதை வெளியிட தகுந்தவர் கலைஞர் தான் என்று அங்கு சரணடைகிறார். ஸ்விஸ் பாங்கில் பணம் சேர்த்து வைத்திருக்கிறார் காமராஜர் என்று கருணாநிதி பேசியது அதில் இருக்குமா? என்னைக் கொலை செய்ய சிலர் சதி செய்தார்கள் என்று ஈ.வே.ரா குற்றம் சாட்டியது என்னைத் தான் என்று அண்ணாதுரை மான நஷ்ட வழக்கு தொடர்ந்ததும் ஈ.வே.ரா மன்னிப்பு கேட்டு வழக்கு வாபஸ் ஆனதும் எந்த திக திமுக தலைவரோ தொண்டரோ, எழுதுவார்.? வரலாற்றில் பதிவு செய்வார்? எந்த திக திமுக தலைவரின் உண்மையான குண நலன் பற்றியும் அந்தக் கட்சிகளின் உண்மை சொரூபம் பற்றியும் வரலாறு எழுதப்படும்? அரங்கண்ணல் வடக்கே சென்றால் அங்கு உள்ள யாதவ் தலைவர்களைச் சந்தித்து, ”நாமெல்லாம் ஒரே சாதி தான்,” என்று சொந்தம் கொண்டாடும் மன நிலை பற்றி எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? ஒரு சக்தி வாய்ந்த தலைவரை திட்டமிட்டு நீக்க, ”இவர் என்னைக் கொலை செய்ய முயன்றார்” என்று வை கோ குற்றம் சாட்டப்பட்டதை எந்த திமுக தலைவர் இன்று ஒப்புக்கொள்வார்?

கடமை கண்ணியம் கட்டுப்பாடு என்ற கோஷத்துக்கு திராவிட கட்சிகளில் என்ன அர்த்தம்? திராவிட மாயை எழுதும் சுப்பு தன் புத்தகத்துக்கு தகவல் திரட்டப் போனால் என்ன தடைகளை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது? விடுதலையின் பழைய பக்கங்களைப் புரட்ட வீரமணி அனுமதிப்பாரா? கடைசியில் இவர்கள் மறைத்தும் கற்பித்தும் எழுதும் வரலாறு தானே வரலாறாகிறது? எது பற்றியும் உண்மை நடப்பு என்ன என்று நெஞ்சுக்கு நீதி பக்கங்களைப் புரட்டியா தெரிந்து கொள்ள முடியும்? ”பாப்பானையும் பாம்பையும் கண்டால் முதலில் பாப்பானை அடி” என்று ஒரு மகத்தான பகுத்தறிவு உபதேசம் செய்த பகுத்தறிவுப் பகலவன், அண்ணாதுரையின் மீது இருந்த காட்டத்தில் திமுகவுக்கு எதிராக ஒரு பிராமணருக்கு வாக்களிக்க தேர்தல் பிரசாரம் செய்ததை எந்த திக திமுக பதிவு செய்வான்?

இது இப்போது மட்டுமல்ல. ஆரம்பம் முதலே இப்படித்தான். நடேச முதலியார் பிராமண துவேஷம் கொண்டவரல்ல. ஆனால் தம் சாதியினர் ஏன் படித்து அரசு உத்யோகத்துக்கு வரவில்லை என்ற அங்கலாய்ப்பு கொண்டவர். தவறென்ன அதில்? ஆனால் இவர் கூட்டு சேர்ந்தது சங்கரன் நாயருடன். இவர் தான் திக திமுகவுக்கு சரியான மூல புருஷர். ஹைகோர்ட் ஜட்ஜ் தான். சென்னையில் பிராமணருக்கு எதிராக புலியெனப்பாயும் சங்கரன் நாயர் தன் சொந்த ஊர் மலபாரில் நம்பூரிதிரிகளைக் கண்டால் எலியெனப் பதுங்குபவர். “அங்கு கிராமத்துக்குப் போனால், அங்கே ஒரு நம்பூதிரிப் பிராமணன் உட்கார்ந்து கொண்டு, “எடா சங்கரா, நீ ஹைகோர்ட் ஜட்ஜாயோ” என்று அதிகாரமாக விசாரிப்பான். அதற்கு நம் சங்கரன் நாயர் மிகவும் பவ்யமாக “சகலமும் திருமேனி கடாட்சம் தன்னே “ என்று அவன் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்>” என்று சொல்வது டி.எம். நாயர். எந்த மைலாப்பூர் பாப்பானும் அல்ல. சரி, இந்த டி.எம். நாயர் என்னும் கழகங்களின் ஆதிபகவன் என்ன செய்வார்: பாரதியே இவரைப் பற்றி எழுதுகிறார்: “ சென்னைப் பட்டணத்தில் நாயர் கட்சிக் கூட்டமொன்றில் பறையரை விட்டு இரண்டு மூன்று பார்ப்பனரை அடிக்கும்படி தூண்டியதாகப் பத்திரிகையில் வாசித்தோம்” (“பஞ்சமர், பாரதியார் கட்டுரைகள்).

ஆக இவர்களது ஆரம்பமே இந்த ரகம் தான். இதை நான் இப்போது தெரிந்து கொள்வது மலர் மன்னனின் திராவிட இயக்கம் புனைவும் உண்மையும்” புத்தகத்திலிருந்து. இவையெல்லாம் அவர் பத்திரிகைகளையும் ஆவணங்களையும் தேடி ஆராய்ந்து எழுதியது. இம்மாதிரியான பழைய வரலாறுகள் மறைக்கப்பட்ட, அனேகர் எழுதுவதுக்கு தயங்கும் வரலாறுகள் எழுதப்படவேண்டும். அது கழகங்களை மாத்திரம் அல்ல, அதன் பகுத்தறிவுப் பகலவன்கள், மானமிகுகள், கலைஞர்கள், பேராசிரியர்கள் எத்தகையவர்கள் என எல்லோரும் அறியத் தக்க தகவல்களாக (common knowledge) தமிழில் புழங்க வேண்டும். இப்போதோ இவை முனைந்து தேடிப்பிடிக்க வேண்டிய, திட்டமிட்டு மறைக்கப் படும் தகவல்களாகவே உள்ளன.

இவர்களில் சில விதிவிலக்குகள் உண்டு தான். இன்று நமக்குத் தெரியும் இரா செழியன் போன்றோர். இன்னமும் எனக்கு சற்றும் விளங்காத புதிராக இருப்பது அண்ணாதுரையின் ஆளுமை. பெரும்பாலான திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைகளுக்கு, ஒரு போலியான இலக்கிய அந்தஸ்தும், நாகரீகப் பூச்சும் தந்தவர் அண்ணாதுரை. ஈ.வே.ரா வுக்கு ஒரு பாமரத்தனமான பாப்பன துவேஷம் தான் தெரியும். அதுக்கு ஏதோ கைபர் கணவாய், ஆரியப் படையெடுப்பு, திராவிட எழுச்சி என்றெல்லாம் முலாம் பூசியது, கால்ட்வெல்லிலிருந்து பொறுக்கி எடுத்து அதை ஏதோ சரித்திர உண்மையாக்கி கல்விக்கூடங்களில் மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் மத்தியில் ஒரு மரியாதையை உண்டாக்கியது அண்ணாதுரை தான். இது போல எத்தனையோ சொல்லலாம். ஏன் செய்தார்?. இதையெல்லாம் அவர் நம்பித்தான் செய்தாரா, பின்னாட்களில் அவருக்கு இவற்றில் நம்பிக்கை இல்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஈ.வே.ரா. பொன்ற ஒரு முரட்டுத் தனமும் அதிகார மனப்பான்மையும் கொண்ட தலைமையின் கீழ் அடிமை போல் அன்ணாதுரை இருந்ததன் காரணமென்ன? இப்படி எத்தனையோ கேள்விகள், இதற்கான பதில்களை அருகில் இருந்து பார்த்த, பழகிய கழகத்துக்கு அப்பால் இருந்தவர் களிடமிருந்தே இவை வெளிவர சாத்தியம். அப்படிப் பட்டவர்களில் மலர்மன்னன் ஒருவர். அவர் தான் இது பற்றி எழுதவும் செய்கிறார். அவ்வப்போது எழும் வாய்ப்பிற்கேற்ப எழுதி வந்திருக்கிறார். எழுதிய புத்தகங்களிலும், அவ்வப்போது திண்ணை போன்ற இணைய தளங்களில் சர்ச்சை எழும்போது அவர் தரும் பின்னூட்டங்களிலும். ஆனால் ஒரு தொடர்ந்த பதிவாக, தன் வாழ்க்கை நினைவுகளாக அவர் அறிந்ததையும் பார்த்ததையும் முழுமையாக எழுதவில்லை.

அவரிடம் நான் கண்ட மிக அரிதான பண்பு, மென்மையும், தான் சொல்ல வந்ததை அழுத்தமாகச் சொல்லும் தைரியமும். அன்றைய நெருக்கத்தின் காரணமாக இன்றைக்கு அவர் எதையும் மூடி மறைப்பதில்லை. இன்றைய மதிப்பீட்டை மனதில் கொண்டு அன்றைய நெருக்கத்தை அவர் மறுத்ததுமில்லை. அண்ணாத் துரை, கனிமொழி போன்றோருடனான உறவுகளை அவர் எழுதும் போது அவ்வப்போதைய உண்மைக்கு அவர் வர்ணம் பூசுவதில்லை.

அவர் திடீரென மறைந்து விட்டது, (எனக்கு இந்த இழப்பு திடீர் இழப்புத் தான்) சொந்த இழப்பு மாத்திரமல்ல, தமிழ்ச் சூழலும் வரலாறும் பெற்றிருக்கவேண்டியதைப் பெறாமலே போய்விட்டது. யாரானும் முடிந்தால் இதுகாறும் அவர் பின்னூட்டங்களாக எழுதியவற்றிலிருந்து அவ்வப்போதைய அரசியலையும், அரசியல் அரங்கில் உலவிய மனிதர்களை பற்றிய அவர் பார்வையும் அனுபவமும் கொண்டவற்றைத் தொகுக்க முடியுமானால், அவை உதிரியாக வீணாகாமல் நிரந்தர பதிவாக நிலைக்கும்.

vesa-150x1501வெங்கட் சாமிநாதன் ஐம்பது வருடங்களாகத் தமிழில் எழுதிவரும் கலை, இலக்கிய விமர்சகர். இலக்கியம், இசை, ஒவியம், நாடகம், திரைப்படம், நாட்டார் கலை போன்ற பல்வேறு துறைகளிலும் ஆழ்ந்த ரசனையும், விமர்சிக்கும் திறனும் கொண்டவர். இலக்கியம் வாழ்க்கையின் முழுமையை வெளிப்படுத்துவதன் மூலமாக உன்னதத்தை உணர்த்தும் முயற்சி என நம்பிச் செயல்டுபவர் வெங்கட் சாமிநாதன். மேலும் விவரங்கள் இங்கே.

ஸமத்வம் தழைக்கும் ஹிந்து ஸமூகக் கொண்டாட்டங்கள்

ஜலாசயங்களில் மராமத்து இல்லெங்கில் தேங்கி நிற்பதனால் ஜலம் மாசு படலாம். ஆனால் வற்றாத ஜீவ நதிகளில் நில்லாது ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஜலம் கழிவுகளைக் களைந்து தன்னைத்தானே சுத்திகரித்துக்கொள்ளும் தன்மையதாய் இருக்கிறது என சொல்லப்படுகிறது.

அது போல் ஒரு புஸ்தகம அதுவும் காலத்தினால் மாற்றப்படக்கூடாததான வாழ்க்கை முறைகளை விதிக்கும் புஸ்தகம் அறவே ஸஹிப்புத்தன்மையில்லாத போதும் கடவுள் என்று பயமுறுத்தும் ஒரு தத்வம் போன்ற கூண்டுகளில் அடைபடாது தன்னைத்தானே சுத்திகரித்துக்கொள்ளும் ஜீவநதியாய் நித்ய நூதனமாய் இருக்கிறது சிர புராதன ஹிந்து மதம்.

சைக்கிள் ஓட்ட அனுமதி மறுத்தல், குப்பையையை புஜிக்கச்செய்தது போன்ற ம்ருக துல்யமான க்ருத்யங்களைச் செய்த சில மனுஷ்யர்களை ஒரு புறம் கொண்டாலும் மறுபுறம் உயர்வு தாழ்வுகளை பேதிக்கும் பல மனுஷ்யர்களையும் கொண்டது நம் மதம். முன்னதை மறைக்கவேண்டி பின்னதை இயம்பவில்லை. பின்னதின் மூலம் ப்ரோத்ஸாஹமடைந்து முன் சொல்லப்பட்ட துஷ்க்ருத்யங்கள் களையப்படவேண்டி இதை எழுதுகிறேன்.

இந்த ஜீவநதியில் வந்து சேரும் உயர்வு தாழ்வு என்னும் கழிவுகளை இது பலவிதத்தில் கழித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த மதத்தில் காலம் காலமாக கொண்டாடப்படுவதான மற்றும் மதத்தைக் கட்டிக் காப்பதில் அக்கறை உள்ள பெரியோர்களால் அவ்வப்போது உருவாக்கப்படும் (இக்கழிவுகளைக் களையெடுப்பதற்காகவே) விழாக்கள் மற்றும் தீர்த்த யாத்ரைகள் இந்தக்கழிவுகளை களைவதில் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. ஜாதிகளின் உயர்வு தாழ்வுகள் பேதிக்கப்பட்டதாகவும் மற்றும் ஒருங்கிணைந்து ஒளிரும் ஹிந்து ஸமூஹத்தின் ஒரு முகமாகவும் பரிச்சயம் தெரிவிக்கும் இந்த கொண்டாட்டங்களில் கலந்து கொண்ட மற்றும் பார்த்து ரசித்த என் அனுபவங்கள் தக்ஷிண பாரதத்திலிருந்து உத்தர பாரதம் வரைக்குமாய் கீழே:-

படி பூசை பழனி பாத யாத்ரை

இந்த யாத்ரைக்குமுன் யாத்ரைக்கான சூழலை தெரிவித்தல் நன்று. மின்னம் பிறிதொரு இழையில் பகிர்ந்த விஷயத்தை கீழே தருகிறேன்.

“எமது பள்ளிப்பருவத்தில் ஸ்ரீமான்கள் சேலம் காங்க்ரஸ் த்யாகி கோபால ஐயர், பாலசுப்ரமணிய செட்டியார், சுப்பையா செட்டியார், வையாபுரி கவுண்டர் ( தயவு செய்து சாதி குறிப்பிடுகிறேன் என்று என்ன வேண்டாம்; அக்காலத்தில் இவ்வாறே அந்த சான்றோர் தம் பெயர் எழுதினர்) போன்ற சான்றோர்கள் தம் திருப்புகழ் சபை மூலம் ஊர்க்குழந்தைகளுக்கு திருப்புகழ் அமுதம் உட்டினர். அந்த சான்றோர் ஊட்டிய அமுதத்தில் இதயத்தில் அமிழ்ந்த சில துளிகளும் அவர்களோடு சேர்ந்து திரு செங்கோட்டு வேலவனின் படி பூசையில் கலந்ததாலும் அவர்கள் கையால் செங்கோட்டு வேலனின் திருநாமம் கலந்த பிரசாதம் உண்டதாலும் அவர்கள் இட்ட பிச்சையான திருப்புகழ் எங்கள் நாவில் இன்று மட்டும் உள்ளது.”

பசுமரத்தாணி போன்று எங்களுக்கு திருப்புகழ் அமுதமூட்டிய சான்றோர் புகட்டிய ஸம்ஸ்காரங்களில் சில படி பூசை மற்றும் பழனி பாத யாத்ரை. படி பூசை ஒரு நாள் வைபவம். பழனி பாத யாத்ரை மூன்றிலிருந்து ஐந்து நாட்கள் எடுக்கும் வைபவம். சபையிலே எங்களது மூன்றாந்தலைமுறை.

வட சென்னிமலை மற்றும் நாககிரியெனும் திருச்செங்கோடு போன்ற ஸ்தலங்களில் படிபூசை. இதிலே பெண்டு பிள்ளைகளுடன் குடும்பம் குடும்பமாக கலந்து கொள்வோம். மிகக்களிப்போடு உகப்போடு. காலை வேளையில் திருச்செங்கோடு சென்றதுமே படிபூசைக்கு வரும் மக்கள் அனைவரையும் அன்புடனும் பரிவுடனும் கூப்பிட்டழைத்து ( நீ என்ன ஜாதி என்றெல்லாம் கேழ்க்க மாட்டார்கள்) ஆதித்யம் செய்யும் கொங்கு வேளாளர்களின் சத்திரத்திற்கு சென்று நாஷ்டா எடுத்துக்கொண்டு திருப்புகழ் ஓதிய படியே படியேறுவோம். இந்த வைபவத்தில் ஜாதி ஒழிந்தது என்று சொல்லேன். பேதம் ஒழிந்தது என சொல்லலாம். தவறு நாவிலே திருப்புகழ் மனதிலே செங்கோட்டுவேலவன் கால்கள் படியேற கைகள் கரதாளம் போட பேதம் என்று ஒன்று இருந்ததாக நினைவில்லை. மலைமேல் சென்றதும் வேலவனின் அபிஷேகத்தின் போது “சீரான கோல கால நவமணி மாலாபிஷேகபார வெகுவித” என்ற திருப்புகழை வெகு விஸ்தாரமாகப் பாடி தூப தீப தரிசனங்கள் கண்டு ஆலயத்தின் வெளியே மண்டபம் வந்து சேருவோம். அங்கே அவரவர் வீடுகளிலிருந்து நைவேத்யம் செய்து கொணர்ந்த சர்க்கரைப்பொங்கல், புளிசாதம் மற்றும் தயிர் சாதம் ஒருவருடன் ஒருவர் பகிர்ந்து உண்போம் கிட்டத்தட்ட ஒரு குடும்பம் போல். பேச்செல்லாம் திருப்புகழ்.

பழனி யாத்திரை

திருப்புகழிலே ராமாயணம், பாரதம், பாகவதம், சைவம், வைஷ்ணவம், சாக்தம், வேதாந்தம், நீதி சாஸ்த்ரம், அத்வைதம் என பெரியோர் சொல்லச்சொல்ல பிளந்த வாய் மூடாது கேழ்ப்போம்.

சாதுஸ்ரீ குஹானந்தபாரதி ஸ்வாமிகள் ( மதுரை சோமு ப்ராபல்யப்படுத்திய ”என்ன கவி பாடினாலும்” பாடல் மற்றும் பல அற்புத பாடல்கள் எழுதிய மஹான்) சொல்லிவைத்தபடி கந்தர் அலங்காரம் மற்றும் திருப்புகழ் வழியாகவே த்யான, ஆவாஹன, அர்க்ய, பாத்ய அபிஷேகாதி ஷோடசோபசார பூஜை ஞாயிறு தோறும் மற்றும் இந்த வைபவங்களிலும் நடாத்தப்பெறும். பெரியவர் சிறியவர் பெண்டுகள் குழந்தைகள் என சபையோர் அனைவருக்கும் திருப்புகழ்களும், அனுபூதியும் உபயுக்தமாக அலங்காரமும் கண்டஸ்தம். இதிலே ஜாதி பற்றிய பேச்சு எங்களுக்குள் மிக அபூர்வமாகவே இருந்ததுண்டு.

பாதயாத்ரை நீண்ட பயணமாதலால் புருஷர்கள் மட்டிலும். யாரேனும் ஒரு அடியவர் க்ருஹத்திலிருந்து துவங்கி கோட்டை மாரியம்மன் கோவில் வரைக்கும் திருப்புகழ் ஓதிச்சென்று அம்பாளை தரிசித்து அங்கிருந்து யாத்ரை துவங்கும். இதிலும் நீள நெடுக திருப்புகழே. காங்கயம் அருகே சற்று அதிகம் விஸ்ராந்தி எடுப்போம். ஐந்து நாள் யாத்ரையென்றால் கிட்டத்தட்ட இரண்டு நாட்கள் மேல் ஆகியிருக்கும். அங்கே முட்டிக்குளங்கரை எண்ணை என்னும் வலி போக்கும் தைலம் ப்ரஸித்தி. அதை வாங்கி அடியவர் ஒருவருக்கொருவர் பாத சேவை செய்வர். நான் மிகப்பாவனமாக கருதும் சேவை இது. சிகை கச்சம் அணிபவருட்பட உகப்புடன் அடியவர் ஒருவருக்கொருவர் தைலத்தை தேய்த்து பாத சேவை செய்வர்

உருகியு மாடிப் பாடியு மிருகழல் நாடிச் சூடியு
முணர்வினோ டூடிக் கூடியும் …… வழிபாடுற்
றுலகினொ ராசைப் பாடற நிலைபெறு ஞானத் தாலினி
யுனதடி யாரைச் சேர்வது …… மொருநாளே

என்று வள்ளல் அருணகிரி சொல்லிக்கொடுத்திருக்கிறாரே!

வழி நெடுக ஜாதியெல்லாம் கேழ்க்காது அன்புடன் அன்னமளிப்போர் பலர். இப்படி வைபவங்களுடன் பழனியாண்டவரை தரிசிப்பது பாக்யமே. பேதங்கள் ஒழிந்தே விட்டது என்று சொல்லேன். பின்னும் பெருமளவு இல்லை என்பது எனதனுபவம்.

கொட்புற்றெழ நட்பற் றவுணரை
வெட்டிப்பலி யிட்டுக் குலகிரி
குத்துப்பட ஒத்துப் பொரவல பெருமாளை
தமிழ்ப்பெருமாளை முத்தமிழோனை தமிழ்த்ரய ஸ்வரூபனை

உயர்வு தாழ்வுகள் அழிக்க இறைஞ்சுகிறேன்.

உத்தரபாரதத்து காவடி யாத்ரை

ச்ராவண (ஸாவன்) ( ஆங்கல மாதப்படி ஜீலை-ஆகஸ்ட்) மாதத்தில் இந்த யாத்ரை கங்கை செல்லும் உத்தரப்ரதேசம், பீஹார், ஜார்கண்ட் மற்றும் உத்தராஞ்சல் ப்ரதேசங்களில் மற்றும் பஸ்சிம பங்காளத்தில் தாரகேஸ்வரத்திலும் மிக ப்ரஸித்தி. ச்ராவண மாதத்து அமாவசை வரை யாத்ரை நடைபெறும். ரிஷிகேசத்திலே நீல்கண்ட்மஹாதேவ், ஜார்கண்ட் வைத்யநாத ஸ்வாமி மற்றும் “சிவோ ராம ராமேதி ராமேதி காஸ்யாம்” என்றபடிக்கு வாராணசியில் விஸ்வநாதர் ஆலயம் மற்றும் பஸ்சிம பங்காளத்தில் தாரகேஸ்வரத்திலும் இதில் முக்ய ஸ்தலங்கள். உத்தர பாரதத்திலே ஜாதி பேதங்களை தகர்த்தெறியும் வைபவங்களிலே இது மிக முக்யமான வைபவம்.

அவரவர் இல்லங்களிலிருந்து சௌகர்யப்படி இந்த ஸ்தலங்களுக்கு வ்ரதமிருந்து வரும் அன்பர்கள் கங்கையில் ஸ்நானம் செய்து அந்தந்த ஆலயங்களிலிருந்து “போலே சங்கர்” எனப்படும் சிவபெருமானை தரிசித்து கங்கையில் குமபங்களில் நிரப்பிய பவித்ராதி பவித்ர கங்கா ஜலத்தை வித விதமாக அல்ங்காரம் செய்த காவடிகளில் ஆவாஹனம் செய்து தங்கள் புஜங்களில் ஏந்தி பாத யாத்ரையாக தங்கள் ஊர் வந்து சேருகிறார்கள். தங்களூரில் ஆங்காங்கே அமைந்த சிவாலயங்களில் காவடியில் ஏந்தி வந்த ஜலத்தை தங்கள் கையாலேயே அபிஷேகம் செய்து தங்கள் யாத்ரையையை பூர்த்தி செய்கிறார்கள்.

kanwar-yatra-haridwar-uttrakhand-india_398071

யாத்ரை மிகுந்த ச்ரத்தையுடன் செய்யப்படுகிறது. வ்ரதம் மற்றும் யாத்ரை சமயத்தில் சிற்றின்பம் துறப்பது, புலால் உண்ணாமை போன்ற நியமங்களை ஏற்கிறார்கள். தங்களூர் வந்து அபிஷேகம் செய்வது வரை கங்கா ஜலம் நிரம்பிய கும்பங்களை கீழே வைக்கக்கூடாது என்பதும் நியமம். ஸபரிமலை போகும் ஸ்வாமிமார்களைப் போல் இவர்களும் பெரும்பாலும் பாதரக்ஷை அணிவதில்லை. மிகப்பெரும்பாலும் புருஷர்களே யாத்ரையில் போனாலும் ஸ்வல்பமாக ஸ்த்ரீகளும் ஆங்காங்கு கலந்து கொள்கிறார்கள். ப்ரத்யேகமாக நிஷேதமேதுமில்லை. எப்படி நமது ஸபரிமலை யாத்ரை போவோரை ஸ்வாமி என்றழைக்கிறோமோ அதுபோல் ஜாதிவித்யாசமின்றி யாத்ரை போவோரை மிகுந்த அன்புடன் பூஜ்ய புத்தியுடன் விளிக்கிறார்கள் அணுகுகிறார்கள்.

kawarias

kavariyayatr

kanwar-yatra-haridwar-uttrakhand-india_398059

லக்ஷக்கணக்காக யாத்ரை போவோருக்கு சேவை செய்ய ஆங்காங்கே ஷாமியானா பந்தல் போட்டு பங்கா கூலர் வசதிகளுடன் விஸ்ராந்தி மையங்கள். காவடியை கீழே வைக்கலாகாது என்பதால் லோஹத்தினாலான பாரந்தாங்கிகளை விஸ்ராந்தி மையங்களில் வைக்கிறார்கள். விஸ்ராந்தி எடுக்கும் யாத்ரிகர்கள் அந்த பாரந்தாங்கிகளில் காவடியையை இருத்தி விஸ்ராந்தி எடுக்கிறார்கள். இவர்கள் ஸ்நானம் செய்ய படுத்துறங்க சுத்தமான ஸாகாஹார போஜனம் செய்ய இங்கே வசதி உண்டு.பாத சேவையும் செய்கிறார்கள். சரணமய்யப்பா என்பது போல் ஹிந்தி பாஷையிலான சிவ நாமமாகிய “பம் பம் போல்” என்று எங்கும் முழக்கம். போஜ்புரி, குமாவனி, கடுவாலி, ஹரியாண்வி மேரட் கடிபோலி (ஹிந்தி பாஷையின் சைலிகள்) மற்றும், பாங்க்ளா போன்ற பல ப்ராந்திய பாஷைகளில் போலே பாபா (சிவ பகவான்) மீது விதவிதமாக கானங்கள் அஹோராத்ரம் முழங்கித்தள்ளும்.

இதிலே முக்ய விஷயங்கள் :-

  • ஜாதி பேதங்கள் அறவே ஒழிக்கப்பெறும் வைபவம். உத்தர பாரதத்தில் தக்ஷிண பாரதத்தை விட ஜாதி கொடுமைகள் அதிகம். ஆனால் இந்த வைபவத்தின் போது பேதங்கள் தூக்கியெறியப்ப்டுகின்றன. Times of India பத்ரிக்கையில் இது ஸம்பந்தமாக பேட்டிகள் படித்திருக்கலாம். நானா ஜாதியினரும் ஒன்றாக கலந்து கொள்கிறார்கள். முன்னம் சொன்னது போல் ஜாதி வித்யாசமின்றி பூஜ்ய புத்தியுடன் பகவத் ஸ்வரூபமாக யாத்ரிகர்களுக்கு சேவை செய்கிறார்கள். தலித் ஸமூஹத்து இளைஞர்கள் சொல்கிறார்கள். ஐயா, இந்த யாத்ரை மிகுந்த மன நிறைவைத் தரும் யாத்ரை.எந்த இடத்திலும் நீ எந்த ஜாதி என்று யாரும் கேழ்ப்பதில்லை. எங்களை வெறுத்தொதுக்கும் மற்றைய ஜாதியினர் கூட எங்களை அன்புடனழைத்து உபசரித்து அன்னமிட்டு எங்களுக்கு பாத சேவை செய்யும் போது எங்களிடம் காட்டப்படும் த்வேஷத்தைத் தாத்காலிகமாக மறக்கிறோம். உத்ஸாஹமடைகிறோம். இறைவனுக்கு எங்கள் கையால் அபிஷேகம் செய்யும் போது மிகுந்த மன நிறைவை அடைகிறோம் என்கிறார்கள்.
  • பற்பல ஜாதியினரும் ஆங்காங்கே இணைந்து வைபவத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறார்கள். ஹிந்து ஸ்மூஹ ஒற்றுமை உச்சத்தில் இருக்கும் தருணங்கள். ஆகவே போலி மதசார்பின்மை வாதிகளுக்கான சிம்ம சொப்ன தருணங்களும் கூட. இடது சாரி போன்ற ஆப்ரஹாமிய மதவ்யாபாரிகள் போன்றோர் துண்டைக்காணோம் துணியைக்காணோம் என்று ஒடுங்கியிருக்கும் தருணங்கள்.
  • யாத்ரிகர்கள் ஆங்காக்கே யாத்ரைக்கு இடைஞ்சல் செய்வோரிடம் சண்டைகள் கூட போடுவதுண்டு. வெள்ளைக் க்றைஸ்தவ பணத்திற்கு விலை போகும் தொல்லைக்காட்சியினர் இந்த வைபவத்தை வைத்தும் பணம் பண்ணுவதுண்டு. மதமே வ்யாபாரம் என்பதால் பணமே இவர்களுக்கு தெய்வம் என்றால் மிகையோ?
  • ந்ம்மூர் ஹிந்து (விரோத) பத்ரிகை வைபவத்தின் அருமை பெருமையெலாம் செய்தியாகப் போடாமல் காவடி யாத்ரிகர்களின் ன்யூஸன்ஸ் என்றெல்லாம் சந்தடி சாக்கில் செய்தி போடும் கூத்தும் நிகழும்.

அந்த யாத்ரிகர்களின் முழக்கத்தை அவர்களை நமஸ்கரித்து நினைவிலிருத்தி நானும் முழங்குகிறேன்

“பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் பம் போல்”

ஆசுதோஷியான சங்கரனை உயர்வு தாழ்வு களைய இறைஞ்சுகிறேன்.

இது சம்பந்தமான சில படங்கள் (யாத்திரை 1, யாத்திரை 2)

கர்வா சௌத்

கார்த்திக மாஸத்து க்ருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தியில் இந்த பண்டிகை கொண்டாடப்படுகிறது. சுமங்கலி ஸ்த்ரீகளால் தமது பதியின் நலம் மற்றும் தீர்க்க ஆயுஸ் வேண்டி உத்தர பாரதத்தில் கொண்ட்டாடப்படும் பண்டிகை இது. பண்டுகையன்று ஸூர்யோதயம் துவங்கி சந்த்ர தர்சனம் பர்யந்தம் உபவாஸம் பதியின் நலம் வேண்டி உபவாசம் இருக்கிறார்கள். தக்ஷிண பாரதம் அல்லது பஸ்சிம பங்காளம் ராஜஸ்தான் குஜராத் போல சுத்த உபவாஸமாக இல்லாமல் பல போஜ்ய வஸ்துக்களை வர்ஜித்து மிகச்சில வஸ்துக்களை மட்டும் புஜித்து இருப்பர். ச்ரத்தா பக்தி அதிகம் உள்ள சில நாரீமணிகள் சுத்த உபவாஸமும் இருப்பதுண்டு. நம்மூரில் மூன்றாம் பிறை தர்சனம் மிக ச்லாக்யமாக கருதப்படுகிறது. ஆனால் ஏனோ நாலாம் பிறையைப் பார்க்கக்கூடாது என் சொல்லக்கேட்டு இருக்கிறேன். நாலாம் பிறையைப் பார்ப்பவர் நாய் படாத பாடு படுவர் என்ற வசனம் கூட கேட்டு இருக்கிறேன். ஆனால் இங்கே உத்தர பாரதத்தில் இந்த கார்த்திக மாஸத்து க்ருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தி மிக மங்களமான சுபகரமாக கருதப்படுகிறது.

ஸூர்யோதயம் முதல் சந்த்ரோதயம் பர்யந்தம் உபவாஸம் இருக்கும் ஸ்த்ரீகள் சந்த்ரோதயத்தின் போது தங்கள் பதி பரமேஸ்வரனை பூஜை செய்து தாம்பாளத்திலே பதியின் முகத்தையும் சந்த்ரனையும் ஒருங்கே தர்சனம் செய்கிறார்கள்.

இந்தப் பண்டிகையின் முன் தினமும் பண்டிகையன்றும் ஊர் முழுக்க கோலாஹலமாக இருக்கும். கண்ணாடி வளையல்கள், நெற்றிப்பொட்டு, குங்குமம், ஸிந்தூர், பூஜாபாத்ரங்கள், ஆபரணாதிகள், நல்ல புடவைகள் இத்யாதி சௌமங்கல்ய பூஷணாதிகள் இவற்றின் வ்யாபாரம் தீபாவளியின் ஸமயம் போல விறுவிறுப்பாக இருக்கும். மிக முக்யமாக வித விதமாக கையில் மருதாணி எழுதிக் கொள்வது. சுமங்கலி ஸ்த்ரீகளான பாட்டிமார் முதல் இளம் வயது ஸ்த்ரீகள் வரை தம்மை அலங்கரிப்பதில் அதிக கவனம் காட்டுகிறார்கள். பண்டிகையன்று நவ விவாஹித வது போல தம்மை பூர்ணாலங்கார பூஷிதையாக அலங்கரித்துக் கொள்கிறார்கள் தங்களை தங்கள் பதி பரமேஸ்வரனுக்கு சமர்ப்பிக்க.

இதில் ஸமூஹம் சார்ந்த உயர்வு தாழ்வு ஒழிக்கப் படும் விஷயங்கள் :-

  • உத்தர பாரதத்தில் தலித் ஸமூஹ மக்களை ஹிந்து க்ரியைகள் அடையாளங்கள் இவைகளிலிருந்து விலகச் சொல்லி சில குழுமங்கள் ஆங்காங்கே அவ்வப்போது முயற்சிப்பதுண்டு. பெந்தே கொஸ்தே போன்ற க்றைஸ்தவ மத வ்யாபாரிகளும் இது போல் ஹிந்து அடையாளங்களை அழிக்க முயற்சிப்பவர்கள். இப்பண்டிகை இவர்கள்து முயற்சிகளையெல்லாம் விபலமாக்கும் தருணம். அலங்காரத்தில் மயங்காத ஸ்த்ரீ பூலோகத்தில் குறைவேயன்றோ! சில குழுமங்கள் ஆகட்டும் பெந்தே கொஸ்தே ஆகட்டும் இவர்களது துர்போதனைகள் அலங்கார ஆசையால் காற்றில் பறக்கப்பட விட்டு இந்த தேசத்து அனாதி காலமான ஹிந்து விவாஹித ஸ்த்ரீயின் அடையாளங்கள் ஜாதி வித்யாசமின்றி எல்லோராலும் ஏற்க்ப்படும் தருணம். துர்மதங்களின் ப்ரபாவம் மங்கும் தருணம்.
  • ஜாதி ஏன் மதக்கட்டுப்பாடுகள் கூட மங்கும் தருணம். பூர்வி உத்தர ப்ரதேசம் மற்றும் பீஹார் ஜார்கண்ட் ராஜ்யங்களில் முஸல்மாணிய ஸ்த்ரீகளில் பலருக்கு (ராஜஸ்தான் குஜராத் உள்பட) நெற்றிப்பொட்டு மற்றும் வகிட்டில் ஸிந்தூர் அணியும் பழக்கம் உள்ளது. நான பனாரஸ் மற்றும் கயா போனற ஸ்தலங்களில் கண்டு இருக்கிறேன். ஆபாதி கேசாந்தம் பர்தா அணியும் பெண்மணிகள். ஆந்தி என்னும் பெருங்காற்றடிக்கும் போது அவ்ர்கள் முகத்திரை விலகியபோது நெற்றியில் மிளிரும் ஹிந்து மங்கலச்சின்னங்களான பிந்தி மற்றும் சிந்தூர் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு. எனது உத்தரபாரதத்து முஸல்மாணிய மித்ரர்களிடம் விசாரிக்கையில் ஆங்காங்கே இம்மாதிரி பழக்கங்கள் உள்ளதை ஆமோதித்துள்ளார்கள்.
  • இம்மாதிரிப்பண்டிகைகளிலும் க்றைஸ்தவ மத வ்யாபாரத்திற்காக இயங்கும் தொல்லைக்காட்சி மற்றும் ஊடகங்கள் சந்தடி சாக்கில் பணம் பண்ண இப்பண்டிகைகளை முழுக்க முழுக்க வ்யாபார ரீதியில் ஒளிபரப்பு செய்வதுண்டு.
  • ஜாதி வித்யாசமின்றி பார்வதீ பரமேஸ்வர ஸ்வரூபமாய் நவ விவாஹித வதூ வரர்களாய் இப்பண்ண்டிகையின் போது திகழும் எம் ஸஹோதர ஸஹோதரிகளுக்கு அனந்த கோடி நமஸ்காரம்.

    karvachauth

    முக்யமாய் அனாதி காலமாய் இந்த தேசத்து நம்மதத்து நம் அடுத்த தலைமுறையை தயார் செய்யும் ரக்ஷக ஸ்தானத்தில் இருக்கும் நாரீமணிகளுக்கு ஜாதி வித்யாசமின்றி உத்தவன் கோபியருக்கு செய்ததான நமஸ்காரமே நினைவுக்கு வருகிறது.

    “வந்தே நந்த வ்ரஜஸ்த்ரீணாம் பாதரேணுமபீக்ஷ்ணச:”

    என்ற ரீதியில் இந்த தேசத்து நாரீமணிகளின் மிக உயர்ந்த ஸதிகளின் பாத தூளியை சிரசில் தரித்து இந்த தேசத்தில் உயர்வு தாழ்வு அகல நான் இப்போது இருக்கும் ஜம்மு காஷ்மீர ப்ரதேசத்தைக் காத்து ரக்ஷிக்கும் அன்னையான மாதா வைஷ்ணவி தேவியை இறைஞ்சுகிறேன்.

    இந்த ப்ரதேசத்து மக்கள் டோக்ரி / பஞ்சாபி பாஷையில் இடும் ஜெயகோஷத்தை நினைவு கூர்கிறேன்

    பண்டிகை ஸம்பந்தமான சுட்டிகள் (விக்கிபீடியா, கர்வா சௌத், மேலும் படங்கள்)

    “ஜெய் மாதா தீ”

    ஹோலி, ராதாஷ்டமி

    “ப்ருந்தாவனம் கோவர்த்தனம் யமுனா புளினானி ச”

    என த்வாதசாரண்யமாய் கோகுலம், ப்ருந்தாவனம், கோவர்த்தனம், பர்ஸானா, நந்த்க்ராமம், பாண்டீரவனம் இத்யாதி பன்னிரண்டு வனங்களில் எண்பத்துநாலு கோசங்களில் பரவிய ராதா க்ருஷ்ணர்களின் லீலாஸ்தலமான அந்த நித்ய நவ கிசோர கிசோரியாய் சோபிக்கும் நித்ய நவ தம்பதிகளின் ப்ரத்யேக ராஜதானியான வ்ரஜ மண்டலத்தை பேதங்களையென்ன ஜாதிகளையும் துர் மதங்களையும் கூட சேர்த்து ஒழிக்கும் வ்ரஜ தாமத்தை கலியையை தூஷிக்கும் தாமத்தை நமது தர்மத்தின் ஆதர்ச புருஷர்களாம் ராம க்ருஷ்ணர்களில் இரண்டாவதான “பச்சைமா மலை போல்மேனி பவளவாய் கமலச்செங்கண் அச்சுதனின் தாமத்தை ஸப்த மோக்ஷபுரிகளாம்

    “அயோத்யா மதுரா மாயா காசீ காஞ்சீ அவந்திகா
    புரீ த்வாரவதீ சைவ ஸப்தைதே மோக்ஷதாயிகா :”

    என் போற்றப்படுவதில் இரண்டாவதான மதுரா தாமத்தை நமஸ்கரித்து

    ஜகத்பிதாவின் பத்னியாம் பொறுமையே வடிவமான தரையின் ஸ்வரூபமாய் பரந்து விரிந்து ஸப்த த்வீபா வஸுந்தரா என போற்றப்படும் இந்தப் பேருலகில் அவ்வன்னையின் குழந்தைகளாய் எந்தெந்த ஜாதியிலிருந்தெல்லாமோ எந்தெந்த மதத்திலிருந்தெல்லாமோ நானா திக்குகளிலிருந்தும்

    “இற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உந்தன்னோடே
    உற்றோமேயாவோம் உமக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்
    மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று”

    என்ற சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியின் வாக்கையொத்து ஏழேழ் ஜென்மங்களுக்கும் கண்ணனுக்கென்றே தமது வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்க இந்த தாமத்திற்கு வரும் பரம பாகவதர்களின் பாத தூளியை சிரசில் தரித்து இந்த புனித தாமத்தில் ஜாதி, உயர்வு தாழ்வு, துர்மதம் என்பதையெல்லாம் கண்டனம் செய்யும் தாமத்து ப்ரத்யேக பண்டிகைகள் :-

    ராதாராணியின் ராஜ தானியாம் ப்ருந்தாவனத்தில் நுழைந்ததுமே ரிக்ஷா காரர் முதல் ஸப்ஜி விற்பவர் துகான்தாரர் பக்தர்கள் அனைவரின் வாயிலும் முக்கு மூலையெங்கும் கேழ்க்கும் நாமம் “ராதே ராதே”. இது ராதா தேவியின் ராஜதானி என்று இன்றும் ப்ரகடனம் செய்கிறது.

    radha-rani

    ஆங்க்ல மாதப்படி மார்ச் வாக்கில் வரும் இந்தப்பண்டிகையில் ஜாதியா மதமா எல்லாம் தூக்கியெறியப் படுகிறது. லட்மார்ஹோலி என பர்ஸானாவில் தோல்கேடயம் தாங்கிய புருஷர்களை வ்ரஜ ஸ்த்ரீகள் தடியால் அடிக்க அவர்கள் கேடயத்தால் தடுக்க என ஜாதியெல்லாம் மறந்து ஹோலி விளையாடப்படுகிறது. குலால் எனப்படும் வண்ணப்பொடிகளை ஒருவர் மேல் ஒருவர் தூவி விளையாடுகிறார்கள். பிச்காரி எனப்படும் குழலில் வண்ணநீர் நிரப்பி ஒருவர் மேல் ஒருவர் வண்ண நீர் பீய்ச்சி விளையாடுகிறார்கள். ஜாதி மதம் ஹிந்துஸ்தானி விதேசி என்ற வித்யாசமெல்லாம் ஆங்கே அந்த ஹோலி நீரில் கரைகிறது. ஆங்காங்கே உள்ள கண்ணனின் கோவில்களிலோ கண்ணனின் அர்ச்சா விக்ரஹத்தின் மீது கூட ஹோலி விளையாடுகிறார்கள். ராஜஸ்தானத்து ஸ்ரீநாதனின் மந்திரத்தில் புஷ்பங்களைத்தூவி ஹோலி விளையாடுகிறார்கள்.

    இந்த தாமத்தில் தான் ரஹீம், ரஸ்கான் போன்ற மதாந்தர பக்தர்களையும் கண்ணன் ஆட்கொண்டான்.

    அடுத்து ஜன்மாஷ்டமியை அடுத்து வரும் அஷ்டமியான ராதாஷ்டமி. இது ப்ரத்யேகமாக ப்ருந்தாவனத்திலும் பர்ஸானாவிலும் கொண்டாடப்படுகிறது. மிகச்சிறப்பன அம்சம். பண்டிகையன்று ஸாயங்காலம் குழந்தைகளை ராதா க்ருஷ்ணர்களாக அலங்கரித்து பூக்களால் ஜோடிக்கப்பட்ட ரதங்களில் ஏறி வீதியுலா செய்கிறார்கள். எந்த ஜாதியை சேர்ந்த குழந்தையாய் இருந்தாலும் ரதத்திலேறிய குழந்தைகளை ஸ்வயம் ராதா க்ருஷ்ணர்களாகவே வழிபடுகிறார்கள்.

    ஸர்வம் க்ருஷ்ணமயம் ஜகத்

    என்பதை வாழ்வில் மக்கள் அனுசரிக்கும் தருணமாய் மிளிர்கிறது.

    மிக விரிவாய்ச்செல்லும் இந்த வ்யாசத்தில் பால கங்காதர திலகரால் ஸ்மூஹத்தை ஒற்றுமைப்படுத்த மஹாராஷ்ட்ரத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்டு ஹிந்துஸ்தானம் முழுதும் இன்று பரவியிருக்கும் விநாயக சதுர்த்தி வைபவம் பஸ்சிம பங்காளத்தில் கொண்டாடப்படும் துர்காபூஜை (இடது சாரிகளின் தெய்வ மறுப்புக் கொள்கையையை காற்றில் பறக்க விடும் பண்டிகை எனப்பல எழுத உள்ளது) விரிவஞ்சி முடிக்கிறேன்.

    ஒரு காலத்தில் ஸமூஹத்தில் உயர்ந்திருந்து பின்னர் பரங்கிக் கும்பினியாரின் மதவ்யாபார சதிகளாலும் பரஸ்பர சண்டைகளாலும் ஏதோ காலத்தில் தாழ்த்த்ப்பட்ட நமது பற்பல ஸஹோதர ஸஹோதரிகளின் ஜாதிக்குழுமங்களின் ஸமூஹங்கள் சரி சமமாய உயர்வில் இருந்த சமயத்து வரலாறுகளை மீட்டு அவர்களின் வரலாற்று மேன்மைகளையும்
    நிர்த்தாரணம் செய்ய வேண்டும்.

    ஹிந்து மதத்தில் எனக்கு பிடிப்பை உண்டாகியவர்களில் மிக உகப்போடு கருதும் சான்றோர், அந்த சான்றோர் குல மாணிக்கமான அமரர்   ஸ்ரீ ஸ்தாணுலிங்க நாடார். ராம லக்ஷ்மணர்களாய் எண்பதுகளில் வீரத்துறவி ஸ்ரீ ராமகோபால்ஜீ அவர்களுடன் ஹிந்து ஐக்யதையை பரப்பியவர் இவர். ராமனது வம்சத்தில் வந்த இந்த ஸமூஹத்திடமிருந்தே நிலம் வாங்கி அதிலேயே தங்கள் மத வ்யாபார ஸ்தலமான சர்ச்சைக்கட்டி பின்னர் இவர்களை தாழ்ந்தவர் என்று தாழ்த்திய பரங்கிக் கும்பினிய மதவ்யாபாரிகளின் பித்தலாட்டத்தை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்து ஸமூஹ ஸ்தானத்தை நிர்த்தாரணம் செய்த சான்றோர்க்கு அனேக வந்தனம்.

    இதே போல் ஒவ்வொரு ஸமூஹத்தின் நிஜ வரலாறும் மீட்கப்பட வேண்டும்.

    இவையனைத்தும் நான் எழுதியது ம்ருக துல்யமான மனுஷ்யர்களின் க்ரூர க்ருதயங்களை மறைக்கவோ அல்லது மறக்கவோ அன்று. அல்லாது அவற்றை மாற்றவே. காலத்திற்கேற்றவாறு நம் ஊர்களிலும் ஐக்யதையை உறுதிப்படுத்த இருந்த ரதோத்ஸவம், தீர்த்தயாத்ரை, படி பூசை போன்றவற்றை எப்படி விஸ்தரிக்கலாம் என ஸமூஹத்து பெரியோர்கள் விவாதிக்க வேண்டும். கொண்டாடப்படும் நம் விழாக்கள் பண்டிகைகள் ஆகியவற்றில் எப்ப்டி காலத்திற்கேற்றவாறு மாற்றங்களைக் கொணர்ந்து ஐக்யதையை உறுதிப்படுத்தலாம் என விவாதிக்குமாறு பெரியோர்களிடமும் சான்றோர்களிடமும் விக்ஞாபித்துக் கொள்கிறேன்.

    வந்தே பாரத மாதரம்!