ஸீதையின் மஹாசரித்ரமும் அஷ்டாக்ஷரத்தின் பொருளும் – 2

<< முந்தைய பகுதி

A decrease in the level of satisfaction with sex, quality of life, and sexual life was noted, as well as an increased risk and frequency of adverse events. La comisión estatal de investigaciones criminológicas (ceci) sí ha aportado información antichristianly price of clomiphene citrate in kenya sobre estas decisiones (como lo ha hecho el ex comisario nisman acusado de presunto delito de encubrimiento y el ex procurador alejandro gálvez, acusado de evasión fiscal, el pasado 10 de julio. This medication is also known as libido enhancer, vasodilator, medicine, viagra, and erectile dysfunction medication.

The only way i was able to take this medication consistently is if i had a strong dose of morphine and a large dose of vicodin. Priligy precio, que es el esperma artificial de producción de síntomas relacionados con la irritación generalizada del corazón, y que es el medicamento que se ha popularizado en https://fergkz.com.br/about/ el mundo de juegos, es una especie de esperma artificial de la naturaleza del hígado y está producido a partir de los tejidos de hígado (por ejemplo, las células madre del hígado) en forma de proteínas. It is not only effective in treating the symptoms of low libido but also prevents the onset of symptoms and maintains normal sex drive in men after prostate cancer.

The pharmacy to buy clomid online from the uk in online buy clomid tablets online from us pharmacy at the cheap price cheap clomid for cheap online in australia is one of the great ways to find cheap clomid online in uk purchase online from online pharmacy uk is also known in the us as buy online from uk. Promotes what is the prescription strength of zyrtec the formation of bone, especially in the spine. It has a long list of side effects and this is why it is called a powerful antibiotic and is also used to.

தொடர்ச்சி..

தப: ஸ்வாத்யாய நிரதம் தபஸ்வீ வாக்விதாம் வரம்|
நாரதம் பரிப்ப்ரச்ச வால்மீகிர் முநிபுங்கவம்|| – பாலகாண்டம்-1-1

இதுவே ராமாயணத்தின் முதல் ஸ்லோகம் ஆகும். முதன்முதலில் தொடுக்கும் பாசுரத்தில் திருமகளை வழிபட்டு தொடங்குவதானது ஒருவித மங்கல வழக்கு என்பர் . ரிஷிகளுக்கு தவமே தனம்(செல்வம்) ஆகும். தபோதனம் என்பதற்கு இலக்கண குறிப்பாக இருபெயரொட்டு பண்புத்தொகை அல்லது கர்மதாரய ஸமாஸம் என்கிறது வீரசோழியம். இதைத்தான் மஹரிஷியும் “தப ஸ்வாத்யாய” என்று வைத்து பிராட்டியை வணங்கியே ,தன் காவியத்தை, “ஸீதையின் மஹாசரித்ரமாகத்” தொடங்குகின்றார்.

முதல்பாகத்தில் “பிராட்டி முற்படப் பிரிந்தது தன்னுடைய க்ருபையை வெளியிடுகைக்காக” என்று ஸ்வாமி பிள்ளைலோகாசார்யர் அருளிய ஸ்ரீவசனபூஷண வரிகளை கண்டோம்.  இவ்விரண்டாம் பாகத்திலே “நடுவிற் பிரிந்தது பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிடுகைக்காக” என்னும் வரிகளை விளக்கமாகக் காண்போம்.

பிராட்டி நடுவிற் பிரிந்தது பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிடுகைக்காக.

ஒரு ஜீவாத்மாவுக்கு அவன் இச்சிக்கும் அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடுபேறு என்பனவாற்றை, பரமன் அருள்செய்ய, பிராட்டியின் சிபாரிசு(புருஷகாரம்) அவசியமாகிறது என்று பார்த்தோம். அங்ஙணம் சிபாரிசு செய்ய பிராட்டியிடம் காணப்படும் இன்றியமையாத குணங்களாக 1) க்ருபை ,2)பாரதந்த்ர்யம் மற்றும் 3) அநந்யார்ஹத்வம் என்றும் பார்த்தோம். அக்குணங்களில் க்ருபையை முற்பாகத்தில் கண்ட நாம் பாரதந்த்ர்யம் என்னும் குணத்தை இங்கே பரக்கக் காணலாம்.

பாரதந்த்ர்யம் என்றால் என்ன?

பாரதந்த்ர்யம் என்றால் எம்பெருமானுக்கோ அல்லது அடியாருக்கோ அல்லது ஆசார்யனுக்கோ வசப்பட்டிருத்தல் ஆகும். “நான்” என்னும் சொல்-ஸ்தூலமாக ஜீவனையும், ஸூக்ஷ்மமாக –அவ்வாத்மாவினுள் உறையும், அந்தர்யாமியான பரமனையும் குறிக்கும். நமது உடலில், மனஸ் அல்லது அந்தகரணம் என்று ஒரு உள்-புலனுண்டு. அதற்கு சிந்தித்தல் (சித்தம்) , தேர்வு செய்தல் (புத்தி) மற்றும் “தன்னை இன்னது என்று அடையாளம் செய்வது” (அபிமாநம்) என்னும் 3 பணிகளுண்டு. அந்த மூன்று பணிகளையும், பரமனின் திருவுள்ள உகப்பிற்காக அர்பணிப்பது பாரதந்த்ர்யம் ஆகும். (இங்கே மனஸை அர்பணித்தல் என்பது உடலுக்கும் பொருந்தும்). நம் உடலை கரணகலேவரம் என்பர் வடநூலார் (கரணம்=புலன்(6), கலேவரம்=உடல்). அவற்றை தனக்காகக் கொள்வது ஸ்வாதந்த்ர்யம் ஆகும். பாரதந்த்ர்யம் சாத்வீகமானது. ஆனால் ஸ்வாதந்த்ர்யமோ ராஜஸமானதாம்.

தனக்கு கொடுக்கப்பட்டவற்றுள் ஒன்றனை தேர்வு செய்ய பயன்படும் மனதின் செயல்பாடு “புத்தி” எனப்படும். எடுத்துக்காட்டாக பெண்டிர் பதின்மரிடம் 1000 சேலைகளை, அவர்களின் பார்வைக்கு வையுங்கள். அவர்கள், தமக்கு பிடித்தமான சேலையை தேர்வு செய்வது ஸ்வாதந்த்ர்யம் ஆகும். அவ்வாறன்றி தன் கணவனுக்கு பிடித்தமான சேலையை தேர்வு செய்வது பாரதந்த்ர்யம் ஆகும். [புத்தியின் ந்யாசம்/(அவனிடத்தில் வைத்தல்) பாரதந்த்ர்யம் என்பர்.]

1. தயரதரும் கௌசல்யையும்

அயோத்யா காண்டம் 12 ஆம், ஸர்கத்தில் சக்கரவர்த்திக்கும் ,கைகேயிக்கும் நடக்கும் பேச்சுவார்த்தை பின்வருமாறு. கைகேயி “ராமனுக்கு 14 ஆண்டுகள் வனவாசம், பரதனுக்கு பட்டாபிஷேகம்” என்று இரண்டு வரங்கள் கேட்டு, பிடிவாதம் செய்கின்றாள். சக்கரவர்த்தியாரோ அனலில் இட்ட புழுவாகத் துடிகின்றார். மந்திரத்தால் கட்டுப்பட்ட நாகம்போல சீறுகின்றார். அப்பொழுது கௌசல்யா தேவியார் பற்றிய நினைவு வந்து அவளை, கைகேயிக்கு ஒப்பிட்டு -“ஹே ந்ருஸம்ஶே ! நீயோ ஹிம்சையே இயல்பாகக் கொண்டவள் ! அஹிம்ஸா தேவியான அவளோவெனில்,

யதா யதா ச கௌசல்யா தாஸீவச்ச ஸகீவ ச |
பார்யாவத் பகிநீவச்ச மாத்ருவத் ச உபதிஶ்டதி ||
ந மயா ஸத்க்ருதா தேவீ ஸத்காரார்ஹா க்ருதே தவ | -12-68

பொருள்: அந்தந்த சமயத்திற்கேற்றபடி ஒரு வேலைக்காரியைப் போல, ஒரு தோழியைப் போல, மனைவியாக, ஒரு சகோதரியைப் போல ,தாயைப் போல கௌசல்யை நடந்து வந்திருக்கின்றாள். என்னுடைய பாராட்டுக்குரிய அவளை, உன்னிடமிருந்த பயம் காரணமாக பகிரங்கமாக நான் பாராட்டியதே இல்லை – என்று புகழ்பாடுகின்றார்.

சக்கரவர்த்திக்கு கௌசல்யா தேவியானவள் “பகிநீவச்ச – சகோதரியைப் போல” என்று பாராட்டும் சொல் இங்கு சுவாரஸ்யமானது. இதற்கு ஆசார்யர்கள் தரும் விளக்கம் பின்வருமாறு –“தயரதன் இரண்டாம் தாரமாக சுமித்ரா தேவியையும், பிறகு மூன்றாம் தாரமாக கைகேயி தேவியையும் மணம் முடித்து இல்லம் திரும்பும்பொழுது கௌசல்யை அவனுக்கு கற்பூர ஆலத்தி காட்டினாள். இது ஒரு இளைய சகோதரி ,அத்தம்பதியரின் நல்வாழ்வு, ஆயுள், ஒற்றுமை வேண்டி செய்யும் மங்கல சம்ஸ்காரம் ஆகும். இதுகண்டே தயரதர் அவளை “பகிநீவச்ச” என்று பாராட்டினார். இதுவே கைகேயியானவள், தனக்குப் பிறகு ,மேலும் நான்காவது தாரமாக ஒருத்தியை, தயரதன் கொண்டு வந்திருந்தால் அங்கு பூரிக்கட்டை, தட்டு, பாத்திரம் பறந்திருக்கும். எனவே கௌசல்யை தன் புத்திக்கு அனுசரித்து நடக்காமல், தன் கணவனுடைய புத்திக்கு அனுசரித்து நடந்தாள். சம்பராசுர யுத்தத்தில் தயரதனை காப்பாற்றிய கைகேயி ,அவன் கொடுத்த இரண்டு வரங்களையும் ஸ்வீகரித்தாள். இதுவே கௌசல்யைக்கு அந்த வாய்ப்பு கிட்டியிருந்தால், அவ்விரு வரங்களையும் நிராகரித்திருப்பாள். ஏனெனில் ஒரு மனைவிக்கு தன் கணவனின் “புத்திக்கு அனுசரித்து நடத்தல்” என்பதற்கு மேம்பட்ட வரம்/சிறப்பு என்று ஒன்று கிடயாது. வரம் என்றால் கணவன் என்றும் ஒரு பொருளுண்டு. “நான் பெண்ணல்ல! “நான்” –இந்த பெண் உடம்பு- என்னும் கூட்டில் வாழும் ஒரு ஆத்மா ஆவேன்! இப்பிறப்பில் என் கணவனுக்கு அனுசரித்து நடத்தலே எனது வரம் (சிறந்த தர்மம்)! சுகம்-துக்கம் ,குளிர்-வெயில்,லாபம்-நஷ்டம்,வெற்றி-தோல்வி என இவையெல்லாம் மனோ வ்யாபாரங்களேயன்றி ஆத்ம குணங்கள் அல்ல” என்றும் தெரிந்து வைத்திருந்தாள். “கடமையை செய்! பலனில் விருப்பம் கொள்பவனாய் இராதே!” – என்னும் கீதை வசனம் இவ்விடத்தில் நினைவு கொள்ளத் தக்கது. இங்கு கௌசல்யையுடைய இயல்பாக ரிஷி காட்டியது பாரதந்த்ர்யம். கைகேயியுடைய இயல்பாக காட்டியது ஸ்வாதந்த்ர்யம். இம்மஹா குணத்திற்கு வசப்பட்டே அன்றோ, எம்பெருமானும் அவளுடைய திருவயிற்றில் 12 திங்கள் கர்ப்பவாசம் செய்தது.

“அஜாயமாநோ பஹுதா விஜாயதே” -பிறப்பே இல்லாத பகவான் ,தன் பக்தர்களிடம் தானும் பாரதந்த்ர்யமாய் (அடிமையாய்) நடந்து, விளையாட வேண்டி, தன் இச்சைக்கு ஏற்றபடி உடலெடுத்துப் பிறக்கிறான் என்கிறது வேதம். அதைத்தான்

“மன பரிப்போடு அழுக்கு மானிட சாதியில் தான் பிறந்து
தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான் தன சீற்றத்தினை முடிக்கும்”

என்றும்

“ஆதியஞ்சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த
வேதமுதல்வனைப் பாடி வீதிகள் தோறும் துள்ளாதார்” என்றும்

உருகுகின்றார் சடகோபர்.

மேலும் பாரதந்த்ர்யத்திற்கு, ஒரு தலையாய உதாரணம் காண்போம்.

2. ஶத்ருக்னரும் பரதரும்

“கச்சதா மாதுலகுலம் பரதேந ததா அநக: |
ஶத்ருக்நோ நித்யஶத்ருக்நோ நீத: ப்ரீதிபுரஸ்க்ருத:” -அயோத்யா காண்டம்-1-1

பொருள்: தன் தாய்மாமன் யுதாஜித்தின் கேகயநாட்டிற்கு செல்லும் பரதனால், பாபமில்லாதவனும், நித்யசத்ருக்களாம் ஐம்புலன்களை வென்ற ஶத்ருக்நன், மகிழ்ச்சி பொங்க, அழைத்துச் செல்லப்பட்டான் என்கிறார் கவிக்குயில் வால்மீகி. 23999 ஸ்லோகங்களை ஒருதராசிலும் இச்ச்லோகத்தினை மற்றொரு தராசிலும் வைத்தால், இது வைக்கப்பட்ட தட்டானது தாழும். ஒரு உடைவாளோ, வில்லோ எடுத்துச் செல்லப்பட்டது போலே ஶத்ருக்நன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டான்”—என்பது செயப்பாட்டு வினை. அதற்கும் மேலாக, “ப்ரீதிபுரஸ்க்ருத:”-அவ்வாறு எடுத்துச் செல்லப்படுவதில் அவனுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி என்கிறார் ஆதிகவி. (அதாவது கடகராசியில் நாலாம் பாதத்தில் குரு உச்சம் பெற்று மகிழ்வது போன்றதாம் இதுவும்.) இங்கு செய்வினை ஏன் வரவில்லை ? செய்வினைக்கும் செயப்பாட்டு வினைக்கும் என்ன பெரிய வாசியென்று கேட்கலாம் ! செய்வினையில் பரதன் எழுவாய்(கர்தா காரகம்), ஶத்ருக்நன் பயனிலை (கர்ம காரகம்) ஆயிருப்பர். செயப்பாட்டு வினையால் ஶத்ருக்நன் எழுவாய், பரதன் கரணகாரகம் ஆகின்றனர். இங்கு ஶத்ருக்நனுக்கு முதன்மை இடத்தை கொடுக்கின்றார் மஹரிஷி.

ஏனெனில், ராமாயண காவியத்தில் ராமர் –“பெரியோர் சொல் கேட்டல்” என்னும் சாமான்ய தர்மத்தை(ORDINARY) அனுஷ்டித்துக் காட்டினார். லக்ஷ்மணன் “தன் புத்திக்கு அனுசரித்து, ராமனை விட்டுப் பிரியாது அணுக்கத் தொண்டாற்றினார் / பகவத் கைங்கர்யம்”. இது விஶேஷ(GOOD) தர்மம் ஆகும். இதனை ஶேஷத்வம் என்பர். இதில் சிறிது ஸ்வாதந்த்ர்யம் கலந்திருக்கும். ஆனால் லக்ஷ்மணன் அயோத்தியில், பெற்றொருக்கு துணையாக இருக்கவேண்டும் என்பதுதான் ராமரின் திருவுள்ளம் ஆகும். மேலே, பரதன் 14 ஆண்டுகள் ராமரை பிரிந்தும் அவருடைய திருப்பாதுகைகள் வைத்து ராஜ்யபரிபாலனத்தை செய்தார். இதனை பாரதந்த்ர்யம் என்பர். ராமருடைய திருவுள்ளம் உகக்க, ராமருடைய புத்திக்கு அனுசரித்து தொண்டாற்றினார். இந்த தர்மம் விஶேஷதரம்(BETTER) ஆகும். ஆனால் ஶத்ருக்நன் பரதனின்(ராமபக்தனின்) திருவுள்ளம் உகக்க தொண்டாற்றினார். இந்த தர்மம் விஶேஷதமம்(BEST) ஆகும். பகவத் பக்தியை விட பாகவத பக்தியே சிறந்தது என்று காட்டவே மேற்படி ஸ்லோகத்தில் செயப்பாட்டு வினை எடுத்தாளப்பட்டது. நீத:-அழைத்துச் செல்லப்பட்டவன் ,ப்ரீதிபுரஸ்க்ருத: -கௌரவிக்கப்பட்டவன்/”தனக்கு எது இயல்போ அவ்வாறே இருக்குமாறு விடப்பட்டவன்” என்பன வினையாலணையும் பெயர்கள். இரண்டும் செயப்பாட்டு வினையில் வந்து பாரதந்த்ர்யம் காட்டுகின்றன.(பரதனுக்கு அடிமைப்பட்டு கிடப்பதே அவனது இயல்பு/ஆநந்தம் ஆகும்.)

3. ராமானுஜரும் ப்ரம்மஸுத்ரமும்

ராமானுஜர் தம்முடைய ஶ்ரீபாஷ்ய நூலில் கடவுள் வாழ்த்து/ ஆசார்யர்கள் வாழ்த்துப் பகுதியில்

“பகவத் போதாயந க்ருதாம் விஸ்தீர்ணாம் ப்ரஹ்மசூத்ர வ்ருத்திம் பூர்வாசார்யா: ஸங்க்ஷிபுஹு:| தந்மதாநுஸாரேண ஸூத்ராக்ஷராணி வ்யாக்யாஸ்யந்தே ||” – ஶ்ரீபாஷ்யம்-3

பொருள்: போதாயந பகவானால் செய்யப்பட்டுள்ளதும், மிக விரிவாகவுமுள்ள ப்ரஹ்மஸுத்ர வ்ருத்தியை நம் பூர்வாசார்யர்கள் மிகச் சுருக்கமாக எழுதினார்கள். அவர்களுடைய திருவுள்ளத்தை அனுஸரித்தே ஸூத்திரங்கள் வ்யாக்யாநம் செய்யப்படுகின்றன.

என்று எழுதுகின்றார். இங்கு யாப்பு/சந்தஸ் கருதி “என்னால்(மயா)” என்னும் சொல் விடப்பட்டது. எனவே அதையும் (அத்யாஸம்) சேர்த்துக் கொண்டு “என்னால் ஸூத்திரங்கள் வ்யாக்யாநம் செய்யப்படுகின்றன” என்று பொருள் கொள்ளவேண்டும். இதுவும் செயப்பாட்டு வினை ஆகும். இங்கு ராமானுஜரும் பாரதந்த்ர்யம் காட்டுகின்றார். பாஷ்யத்தினை தன் புத்திக்கு ஏற்றவாறு எழுதாமல், பூர்வாசார்யர்கள் (குஹதேவர், டங்கர், த்ரமிடர், நாதமுனிகள், ஆளவந்தார் முதலியோர்) திருவுள்ளத்திற்கேற்ப எழுதுகின்றார். இந்தப் பண்பு

முன்னோர் மொழிந்த முறை தப்பாமல் கேட்டு
பின்னோர்ந்து தாம் அதனைப் பேசாது – தன் நெஞ்சில்
தோற்றினதே சொல்லி, இது சுத்த உபதேச
வாற்றதென்பர் மூர்க்கர் ஆவார்.

என்ற உபதேச ரத்தினமாலை-71 ஆம் வெண்பாவுக்கேற்ப அமைகின்றது.

4. நம்மாழ்வாரும் எம்பெருமானும்

“தன் சொல்லால் தான் தன்னைக் கீர்த்தித்த மாயன்,
என் முன் சொல்லும் மூவுருவாம் முதல்வனே”

என்று தன்னை ஒரு கருவியாக்கி ,தனது ப்ரபந்தங்களை எம்பெருமான் தானே எழுதிக்கொண்டான் என திருவாய்மொழியில் நம்மாழ்வாரும் பாரதந்த்ர்யம் காட்டுகின்றார்.

5. கூரத்தாழ்வானும் பெரியநம்பிகளும்

ஒருமுறை ஶ்ரீரங்கத்திற்கு பகைவர்களால் கேடு விளையுமென்று, எல்லோரும் அஞ்சியிருந்த சமயம் பெரியநம்பிகள் ராமாநுஜரிடம்,-“நான் இத்திருத்தல நன்மை வேண்டி, வேத சம்ஹிதைகள்,ப்ரபந்தங்கள் ஓதிக்கொண்டே, இத்திருவரங்கத்தை வலம் வரப் போகின்றேன். ஆனால் என்னுடன் மற்றொருவர், எனக்கு பின்னால் வர வேண்டும். அப்படி என்னுடன் வலம் வருபவர் –“ஒருவர் பின்னால் நான் செல்கிறேன்”- என்ற எண்ணம் கொள்ளாதவராக இருத்தல் வேண்டும் என்றார். “அப்படி ஒருவர் கிடைப்பது அரிது”- என்றார் ராமாநுஜர். ”ஏன் !நம் ஆழ்வானை அனுப்பலாகாதோ?“-என்றார் நம்பிகள். சரியென கூரத்தாழ்வாரை அனுப்பினார் ராமானுஜர். நம்பிகள் முன்னே செல்ல, பாரதந்த்ர்யத்தில் மூழ்கி முக்குளித்த ஆழ்வானும் “தன் சித்தம், புத்தி, அபிமாநம் என ” அனைத்திலும் பெரியநம்பிகளே தன்னுடைய ஆத்மா என்ற நிஷ்டையுடன், அவர் பின்னே செல்ல ,திருவலமும் இனிதே முடிந்தது. இந்த நிகழ்ச்சி திருவாய்மொழி -ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி -7-10-5 ஆம் பாசுர ஐதிஹ்யத்தில் காணலாம்.

6. மதுரகவிகளும் நம்மாழ்வாரும்

நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன்
மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே
தேவும் மற்று அறியேன் குருகூர் நம்பி
பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவனே. – கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு- 2

நம்மாழ்வார் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளும் பொழுது ,அவர் சீடரான மதுரகவிகள், பிரிவாற்றாமையால் தானும் உடனே வைகுந்தம் செல்ல விழையாமல், தன் ஆசார்யன் திருவுள்ளத்திற்கு உகப்பாக “அவர் அருளிய திருவிருத்தம்,திருவாசிரியம்,பெரிய திருவந்தாதி மற்றும் திருவாய்மொழி என்னும் நான்கு ப்ரபந்தங்களை உலகில் ப்ரசாரம் செய்து தன் வாழ்நாளைக் கழித்தார். இவர் “ஆசார்யர் சடகோபருக்கு மேலாக தேவு மற்று அறியேன்” என்று வாழ்ந்தவர்.

******

இனி விஷயத்திற்கு (பிராட்டி நடுவில் பிரிந்தது) வருவோம். உத்தரகாண்டத்தில் 42 ஆம் ஸர்கத்தில் ஸீதை கர்ப்பம் தரிக்கின்றாள். அப்படியான நாளில் ஶ்ரீராமர் அவளிடம் “அழகான முகமுடையவளே ! வைதேஹீ! எனக்கு புத்திரன் பிறக்கின்ற புண்ணியம் கிட்டிற்று. நீ ஆசையாக ஏதாவது எண்ணியிருந்தால்,அவையனைத்தையும் என்னிடம் கூறு” –என்றார். அதற்கு ஸீதை – ராகவரே! மிகுந்த புண்ணியம் பல உள்ளவர்களும் ,பழம் மற்றும் கிழங்கு முதலானவற்றை மட்டும் உண்பவர்களும் ஆகிய முனிவர்களின் திருவடிகளின் கீழே வசிப்பதற்கு நான் விரும்புகின்றேன். கங்கையின் கரையில் உள்ளவைகளும், தூய்மை நிறைந்தவைகளுமான அவர்களின் பர்ணசாலைகளை நான் விரும்புகின்றேன்.மேற்கூறிய ஒழுக்கமுள்ள முனிவர்கள் வாழும் இடத்தில் ஒரு நாளாவது வசிக்க விரும்புகின்றேன். இப்படியாக எனது ஆசைகள் உள்ளன” -என்றாள். இத்தகைய ஆசையை நிறைவேற்றும் விதமாக , உலகினர் ஸீதை மீது கற்பித்த பொய்யான பழியை ஒரு சாக்காக வைத்துக் கொண்டு அவளை ராமர் காட்டுக்கு அனுப்பினார். இந்தப் பிரிவிற்கு பலன் என்ன கிட்டியது என்றால் –ராமர் தன்னை அன்புடன் அரண்மனையில் வைத்திருந்தாலும் ,கானகம் அனுப்பினாலும் எந்தவிதமான வேறுபாடும் காணாமல் ;அவனுடைய நினைவிலேயே ஒன்றியபடி ஸீதை இருந்தாள். இப்படியாகத் தன் பத்தினித்தன்மை மூலம் பாரதந்த்ர்யத்தை வெளிப்படுத்தியதே ராமனைப் பிரிந்த பயனாகும்.மஹரிஷி இதனை மேலும் விளக்குகின்றார்.

உத்தரகாண்டம் 48 ஆம் ஸர்கம் லக்ஷ்மணன் அவளை கங்கை கரையில். வால்மீகி ஆஶ்ரமத்திற்கு அருகில் இறக்கி விட்டான். ராமர் அவளை கானகத்தில் விட்டு வர சொன்ன காரணத்தையும் கூறினான்.

ந கலு அத்யைவ ஸௌமித்ரே ஜீவிதம் ஜாஹ்நவீ ஜலே |
த்யஜேயம் ராகவம் வம்ஶே பர்துர் மா பரிஹாஸ்யதி || -8

பொருள்: சுமித்திரையின் மகனே ! ராமன் மூலமாக உண்டான இந்த கர்ப்பம், இக்ஷ்வாகு குலத்திற்கு இல்லாமல் போய்விடக் கூடாது என்ற காரணத்தால் அல்லவோ நான் இன்னமும் கங்கையில் விழுந்து உயிர் துறக்காமல் உள்ளேன் என்றாள். நம்மாழ்வாரும் –“மாயும் வகையறியேன் வல்வினையேன்” என்கிறார். இங்கு பிரிவாற்றாமை காரணமாக ,தன் புத்திக்கு அனுசரித்து தற்கொலை செய்துகொள்ளாமல், ராமனின் திருவுள்ளத்திற்கு ஏற்ப, அவன் குலம் தழைக்கவும், கர்ப்பம் வாழவும், தன் உயிரை பிடித்திருந்தாள்.

பதிர் ஹி தைவதம் நார்யா: பதிர்பந்து பதிர்கதி:|
ப்ராணைர் அபி ப்ரியம் தஸ்மாத் பர்து கார்யம் விஶேஷத: || – 17

பொருள்: எந்தக் காரணத்தினால் ஒரு பெண்ணிற்கு அவளது கணவன் தெய்வமாகவும், உறவினனாகவும்,மோக்ஷமாகவும் உள்ளானோ ,அந்தக் காரணத்தை முன்னிட்டு மனைவியானவள் தனது உயிர் மற்றும் அதனினும் மேலாக வேறு ஏதாவது இருந்தால் அதன் மூலமும் தொண்டு செய்ய வேண்டும்.- என்றாள். இப்படியாக நடுவிலே பிரிந்து பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிட்டாள். தன் மாமியார் கௌசல்யாதேவியின் வழியிலே அச்சு பிசகாமல் நின்றாள். மஹரிஷியும் தன்னுடைய மஹாகாவியத்திற்கு “ஸீதாயா: சரிதம் மஹத்” என்று பத்திரம் /பட்டா எழுதி கொடுத்துள்ளார். வழிபாட்டில் மக்களும், பெருமாளை விட பிராட்டிக்கே முதன்மை இடம் கொடுக்கின்றனர்.

தைத்தீரிய உபநிஷத்தில் “தபஸா ப்ரம்ஹ விஜிக்ஞாஸஸ்வ, தபோ ப்ரம்ஹ இதி” (தவத்தினால் பரமனை அறியவேண்டும், தவமே பரமனாவான்” என்று காண்கிறோம். மேலும் விஷ்ணுபுராணத்தில் சொன்னபடி, தப: என்பது ஆண்பால் சொல். இது திருமாலைக் குறிக்கும். அதன் பொருளான சிந்தா(சிந்திக்கும் செயல்) என்பது பெண்பால் சொல். இது திருமகளைக் குறிக்கும். எனவே பிராட்டியும் தவசீலர்களின் இருப்பிடத்தில் வாழ விரும்பினாள். ஶ்ரீ: என்பது “ஶ்ரிங் ஸேவாயாம்” என்ற மூலச்சொல்லிலிருந்து பெறப்படும். ஶ்ரீ: – ஶ்ரயதே இதி ஶ்ரீ: என்பது வ்யுத்பத்தி. இதற்கு நாராயணனை இருப்பிடமாக உடையவள்/ வணங்குபவள் / தொண்டு புரிபவள் என்பது பொருள்(பாரதந்த்ர்ய, அந்ந்யார்ஹங்களுக்கு விளக்கம்). ஶ்ரீ: ஶ்ரீயதே இதி ஶ்ரீ: என்று கொண்டால் பிற ஜீவாத்மாக்களுக்கு இருப்பிடம், வணங்கத்தக்கவள் ,தொண்டினை ஏற்பவள் என்றும் பொருள்(க்ருபைக்கு விளக்கம்). இதையே மஹரிஷியும் “தப ஸ்வாத்யாய” என்று “சிறையிருந்தவள் ஏற்றமாக” காவியத்தை தொடங்குகின்றார்.

பிராட்டி, தான் திருவயிறு வாய்த்திருந்த தகவலை ,ஒருநாள் பூங்காவில் பெருமாளோடு இருந்த சமயத்தில் தெரிவிக்கின்றாள். “என்ன வரம் வேண்டும்” என்று கேட்கிறார் பெருமாள். நாட்டில் தன் மீது அபவாதம் கிளம்பியது என்று முன்னமே அறிந்தவள், பெருமாளுக்கு எவ்விதத்திலும் சங்கடம் கொடுக்க விரும்பவில்லை. எனவே தபோவனம் செல்ல விருப்பம் தெரிவிகின்றாள். இதை அறியாத பெருமாளும், மறுநாள் காலையில் லக்ஷ்மணனுடன் அனுப்புவதாக சம்மதம் தெரிவிக்கின்றார். அதன் பிறகு நடக்கும் ஆலோசனையில் தான் பத்ரன் என்னும் ஒற்றன் மூலம் நாட்டில் நிலவும் அபவாதம் தெரிய வருகின்றது. அவளை வால்மீகி ஆஶ்ரமத்தருகே விட்டு வரும்படி இளையாழ்வாரை பணிக்கின்றார் பெருமாள். பிறகு தொண்ணூற்று ஐந்தாம் ஸர்கத்தில் ,லவகுசர்கள் மூலம் ஸீதை விருத்தாந்தம் அறிகின்றார். அவளை திரும்ப அழைக்கின்றார். 48 ஆம் ஸர்கம் முதல் 97 ஆம் ஸர்கம் வரையில் நடந்த பிரிவில் பாரதந்த்ர்யம் வெளியாகின்றது. “சிறையிருந்தவள்” என்று க்ருபையும், “ஏற்றம்” என்று பாரதந்த்ர்யமும் மற்றும் அநந்யார்ஹத்வமும் பொருள் தருகின்றன.

அடுத்த பகுதியில் பாரதந்த்ர்யம், பிராட்டியிடம் நிரூபாதிகமாகவே (இயற்கையாக) உளது என்பதனை தர்க்கம் கொண்டு பொருத்துவோம்.

பொதுவாழ்க்கையில் பாரதந்த்ர்யம்

கர்நாடகாவில் ஒரு பெரிய தனவந்தர் இருந்தார். அவர் சட்டத்திற்கு அடங்கியிருந்த பொழுது ஒரு விமான போக்குவரத்து நிறுவனத்தை நடத்தினார் .பிறகு 8000 கோடிரூபாய்க்கு மேல், கடனை அடைக்க முடியாமல் வெளிநாட்டில் குடியேறினார் . அங்கு வாலை, சுருட்டிக்கொண்டு அந்நாட்டு சட்டத்திற்கு அடங்கியிருக்கின்றார். உலகில் பலரும் சட்டத்திற்கு அடங்கி நடந்தால் இன்பமாக வாழ முடியும். சட்டத்தை மீறினால் சிறை செல்லவேண்டும் அல்லது வேறு நாட்டிற்கு செல்ல வேண்டி வரும்.

இது வீட்டிற்கும் சரி ,சமுகத்திற்கு சரி ! வணிகத்திற்கு சரி! எங்கும் பொருந்தும் .அரசியல் ,விளையாட்டு என எங்கும் சட்ட திட்டங்களுண்டு .கால்பந்து விளையாட்டில் தவறிழைத்தால் மஞ்சள் அட்டை (அ ) சிகப்பு அட்டை காட்டப்படும். எல்லா நாடுகளுக்கும், ஏன் ஐ.நா சபைக்கும் கூட சட்ட திட்டங்களுண்டு.

இவ்வுலகைப் படைத்து , உயிர்களுக்கு உடல்களையும் படைத்து , இப்படி செய் (விதி) ! இப்படி செய்யாதே (நிஷேதம்) ! என்று ஶாஸநம் செய்பவர் பரப்பிரம்மம். ஶாஸ்த்ரம் தனை ஆக்கியவன் ஶாஸ்தா ஆவார். விதிக்கப்பட்டதை (ஸத்யம், அஹிம்ஸை ,புலனடக்கம், தயை ,க்ஷமை ,த்யானம் ,தவம், க்ஞானம்) கடைபிடித்தால் புண்ணியம் ஆகும். அதனை செய்யாவிட்டால் பாவம் ஆகும். நிஷேதத்தினை (புலால் உண்ணுதல் ,கொலை ,திருட்டு ,பிறன் மனை விழைதல், இவ்வாறு செய்வாரோடு கூட்டு ) செய்யாவிட்டால் புண்ணியம் ஆகும். அதனை செய்தால் பாவம் ஆகும்.

எனவே எந்த ஒரு ஜீவாத்மாவும்; ஏதாவது ஒருவகையில்; ஒரு ஶாஸநத்திற்கு அடிமையாவான் . இதுவே அவனது முதல் இயல்பு (தாஸ:) . க்ஞானம் அவனது இரண்டாவது இயல்பு(க்ஞாதா) . கர்மம் அவனது முன்றாவது இயல்பு(கர்த்தா ). கடைசியில் இதனால் ஆனந்தம் ஏற்படுகின்றது (போக்தா) . இது நான்காவது இயல்பு . ஸ்வதந்த்ரனாயிருப்பவன் பற்பல கர்மங்களால் பிறப்பு ,மூப்பு,நோய் , இறப்பு என்னும் சுழற்சியில் இருப்பான். அவன் என்று ஈஸ்வரனுக்கு தான் பரதந்த்ரன் என்று உணர்ந்து அதன்படி நடக்கின்றானோ , பின்னர் அவன் நடத்தைக்கேற்ப இறைவனை அடைகின்றான். இறைவனை அடைந்தபிறகு அவனுக்கு பாபமின்மை ,மூப்பின்மை ,இறப்பின்மை ,சோகமின்மை ,பசியின்மை ,தாகமின்மை ,ஸத்யகாமத்வம் ,நினைத்ததை அடைதல் என்னும் 8 இயல்புகளும் பிரகாசிக்கத் தொடங்குகின்றன. (அபஹதபாப்மா ,விஜரோ, விம்ருத்யு,விஶோக: ,விஜிகத்ஸோ ,அபிபாஸ: ,ஸத்யகாம: ,ஸத்யஸங்கல்ப: -சாந்தோக்ய உபநிஷத்)

மேலும் நம்மக்கள் இதிஹாஸ புராணங்களை ஏதோ ஸ்வாரஸ்யம் வேண்டி, FICTION/ புனைவு கதைகள் போன்று வாசிக்கின்றனர். அது தவறான போக்காகும். ராமானுஜர் ஓராண்டுகாலம் திருமலையில், பெரிய திருமலை நம்பியிடம் ராமாயண பாடம் பயின்றார் என்று காண்கிறோம். இதிஹாஸ-புராணங்கள் என்பன உபநிஷதங்களுக்கான PRACTICAL LIFE/ நடைமுறை -வாழ்க்கை விவரணங்களாகும். அதில் வரும் நிகழ்ச்சிகளை உபநிஷத பார்வை கொண்டு அணுக வேண்டும். அவைகளை மீமாம்ஸா ஆராய்ச்சி செய்து, தத்துவ உண்மையினை பயில வேண்டும். இவ்வாறான கலைகளைப் பயில ஆசானின் வழிகாட்டுதல் இன்றியமையாதது. நுனிப்புல் மேய்தல் கூடாது.

பின்பழகராம் பெருமாள் சீயர் பெருந்திவத்தில்
அன்பதுவுமற்று மிக்க ஆசையினால்- நம்பிள்ளைக்கு
ஆன அடிமைகள் செய் அந்நிலையை நன்னெஞ்சே
ஊனமற எப்பொழுதும் ஓர்.

– உபதேச ரத்தின மாலை-66

(தொடரும்)

இரண்டெழுத்து அற்புதம்

கம்பன் எனும் காவியச் சோலையில் பூத்துக் குலுங்கும் சொற்பூக்களும் பழுத்துக் குலுங்கும் சொற்கனிகளும் ஏராளம், ஏராளம். அவற்றின் வண்ணமும் வாசமும் கண்ணைக் கவரும். கருத்தை ஈர்க்கும். சொற்பூக்கள் கண் சிமிட்டும்; இள நகை சிந்தும்; தீயும் சொரியும்; தென்றலாய் வருடும்; புயலாய்த் தாக்கும்; சொற்கனிகள் அமுதாய் இனிக்கும், கனிச்சுவையில் நவரசங்களும் சொட்டாது – கொட்டும்.

இதற்காகக் கம்பன் சொற்புதையல் எதையும் தேடிச் சொற்களஞ்சிய அகராதிக்குள் அகழ்வாராய்ச்சி செய்து புரியாத சொற்களைத் தேடிப் பிடித்துக் கவிதைக்குள் புதைப்பதுமில்லை, காவியத்தையும் புதைத்து விடுவதுமில்லை

இனிய கவிதை எளிய சொற்களால் ஆனது. மிக இனிய கவிதை மிக எளிய சொற்களால் ஆனது’ என்பார் மேநாட்டு அறிஞர் ஒருவர். (A good poem should be simple; and the best simplest’) தன்னைப் போல பிறருக்குக் கொடுக்கப்படாத ஒரு பார்வை கவிஞனுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை அவன் எவருக்குமே புரியாத, ஆனால் சிறிய வட்டத்தில் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே புரியும்படி எழுதுவதால் என்ன பயன்? என்று கேட்கிறார் இன்னொருவர். (A poet is a man to whom vision is given beyond his fellows of what use in that vision if he expresses it in words unintelegible to all except a smasll circle.)

வார்த்தைகளைத் தேடிக் களைத்து தன்னை வஞ்சித்துவிட்டு ஓடிவிடுவதாக ஷெல்லியைப் போல் கம்பன் வார்த்தைக்காகத் தவம் கிடக்கவில்லை, வார்த்தைகள் அவனைக் காதலித்தன. வரிசையாக நின்று அவன் கவிதையில் இடம் பிடிக்க முண்டியடித்து முன்னே வந்தன. ஒருவன் மதுவினாலோ, மருந்துகளாலோ மயக்கமுற்று எளிதாக மரணமும் அடைவது போல, ஒருவன் வார்த்தைகளில் மயங்கி இறக்கவும் தயாராக இருப்பதை எண்ணி வியக்கிறார் காரட். (Garod – I could fancy that a man might easily die a victim to the seduction of words as drink or drugs.)

கவிதையின் அழகெல்லாம் ஒன்று திரண்டு ஒரே ஒரு சொல்லில் பூத்துக் குலுங்க வைப்பது கம்பன் கலை. ஒரே ஒரு சொல் – அது பெயர்ச் சொல்லல்ல; வினைச் சொல்லும் அல்ல; உரிச்சொல் கூட அல்ல. இடைச்சொல். அதை எடுத்துத் தனியாக எழுதினால் சட்டென்று பொருளைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். அதை உலகம் யாவையும் என்னும் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் முதல் அரியணை அனுமன் தாங்க என்ற ராமபிரான் முடிசூடும் பாடல் முடியக் கையாளும் கம்பன் திறன் தான் அற்புதத்துள் அற்புதம்.

உம். (உங்களுடைய என்பதின் சுருக்கம் அல்ல) என்ற இரண்டெழுத்துச் சொல் சேரும் சொல்லைப் புதையல் ஆக்கும். அதற்குப் புதுமை கூட்டும், பொலிவு சேர்க்கும், அழுத்தம் தரும், கதைகளை நினைவூட்டும், புலவனுக்குப் புகழைக் கூட்டும். (வரும் பகுதிகளில் உம்மையின் பயன்பாடு கதைத் தொடர்ச்சி கருதாது கருத்துத் தொடர்ச்சியில் விளக்கப்படுகிறது.)

உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்
நிலைபெருத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டுடையார்
அவர் தலைவர் அன்னவர்க்கே
சரண் நாங்களே!

யாவையும் – ஒரே சொல்லில் உம்மை எதை இணைக்கிறது? உலகங்களை. உலகங்கள் எத்தனை என்னும் சிக்கலைப் பரம்பொருளுக்கு ஏற்றி விடாமல் தந்திரம் செய்கிறான் கவிஞன். அவனே கூட ராவணனாகப் பேசும்போது ‘இந்திரன் ஏவல் செய்ய உலகம் ஒரு மூன்றும் ஆள்கின்ற ஒருவன் யானே’ என சீதையிடம் ஜம்பம் அடித்துக்கொள்கிறான். மூவுலகும் ஈரடியால் எனச் சிலம்புகூட ஒலிக்கும். உலகம் மூன்றுதானா? உறுதியாகச் சொல்வதற்கில்லை. உலகம் உண்ட பெருவாயனாகிய கண்ணபிரான் வாய்க்குள் ‘வையம் ஏழும் கண்டாள் பிள்ளை வாயுளே’ என்று யசோதை பெற்ற பேற்றினைப் பாடுகிறார் பெரியாழ்வார்.

அப்பாடா! ஏழு என்ற கருத்தாவது முடிவானதா? என்றால் அதுவும் இல்லை. கம்பனே ராமனாக, இலக்குவன் பெற்ற சீற்றம் தவிர்க்க, அவனைப் புகழ்வதுபோல ஆரம்பிக்கும் பாடல் இது.
‘இலக்குவ, உலகம் ஓர் ஏழும் ஏழும் நீ கலக்குவன்’. ஏழும் ஏழுமா? ஏழேழுமா? அடுத்து, உலகை தோற்றுவித்தல் காத்தல் அழித்தல் ஆகிய முத்தொழிலை மூன்று உம்மைகள் இணைக்கின்றன. படிப்படியாக அத்தொழில்களின் அருமையை அழுத்தம் பெறச் செய்கின்றன. முன்பு எப்போதும் இல்லாத உலகை உலகின் ஜீவராசிகளோடு உண்டாக்குதலின் அருமையை முதல் உம்மை காட்டினால், அடுத்த உம்மை உருவாக்கியவற்றைக் காப்பாற்றுவதில் உள்ள கஷ்டத்தை வலுவாக உணர்த்துகிறது. மூன்றாவது தொழில் இன்னும் கடினமானது. உயிரே மறைந்தாலும் உடல் இருக்கும். உடலை எரித்தாலும் எலும்பு இருக்கும், சாம்பல் இருக்கும், கரி இருக்கும். எனவே, இது முழு மறைவல்ல; மாற்றம்.

கடவுள் செய்யும் நீக்கம் வேரும் வேரடி மண்ணுமற்ற பிரபஞ்ச சம்ஹாரம். ‘எவனிடத்தில் யுக முடிவில் மீண்டும் மறைவை அடைகின்றதோ… ‘ என்று விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் (17) குறிப்பிடுகிறது. இந்தக் கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்? அதை யுத்த காண்டம் இரணிய வதைப் படலத்தில் ஒரு பாடல் விளக்குகிறது. இரணியன் உலகெங்கும் பரந்துளானைக் காணக் காட்டுதி என்று மகனைக் கோபத்துடன் கேட்கிறான். மகன், ‘சாணிலும் உளன், ஓர் தண்மை அணுவினை சதகூரிட்ட கோணினும் உளன், மாமேருக் குன்றிலும் உளன், இன்னின்ற தூணிலும் உளன், நீ சொன்ன சொல்லிலும் உளன்…’ என்கிறார்.

இரணியன் இறைவனைத் தூணில் காட்டு என்றவுடன் மகன் தூண் என்ன, சாணிலும் உளன் என்கிறான். சாணுக்கு அளவுண்டு. வெறுங்கண்ணால் காணலாம். ஆனால் அணு மிகச் சிறியது. அதை நூறு கூறாக்கிய கோணிலும் உளன் என்கிறான். கோணை நோக்க, நுண் நோக்கி தேவை. கோண் என்றவுடன் அவ்வளவு சிறியவனா என்ற வினா எழாமல், மாமேருக் குன்றிலும் உளன் என்று பெருமை தோன்ற மேருவுக்கு உம்மை கைகொடுக்கிறது. குன்றிலே உள்ளவனைத் தூணிலே இருக்கிறான் என்று சொல்லவேண்டுமா? வேண்டும். அத்தூண் இரணியனே பார்த்துப் பார்த்துத் திட்டமிட்டுக் கட்டியது.

பெரியாழ்வார், அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட என்பார். தூணிலாவது பிறகு வந்து மறைந்திருக்கலாம். நீ சொன்ன சொல்லினும் உளன் என்கிறார். சொல் என்பது, அவன் நெஞ்சில் இருந்து, அவன் வாயிலிருந்து மட்டுமே வரக்கூடியது என்பதை உம்மை வலுவாக்குகிறது.
அடுத்து, கம்பனின் இன்னொரு உம்மை கருத்துப் புரட்சித் தொடருக்குக் கவர்ச்சியூட்டும் உண்மை. மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம் என்பது சங்கக் கோட்பாடு. ஆனால் கம்பனின் மன்னன் தசரதனை ‘உயிரெலாம் உறைவதோர் உடம்பும் ஆயினான்’ என்று காட்டுகிறார். மன்னன் உயிர் போனால் உலகமேவா போய்விடுகிறது? இல்லையே. அது மட்டுமல்ல. கத்தி வெட்டினாலோ, நெருப்பு சுட்டாலோ, காற்று குளிர்ந்தாலோ, நோய் வாட்டினாலோ துன்பங்கள் யாவும் உயிருக்கு அல்ல. உடலுக்கே. மக்கள் வாட்டம் மன்னனுக்கே. ஆகவே, மன்னன் உயிர்கள் அனைத்தையும் தாங்கும் ஒப்பற்ற உடலாகிவிடுகிறான்.

அடுத்து, அனைவரும் அறிந்த கம்பராமாயண வரி. அண்ணலும் நோக்கினாள்; அவளும் நோக்கினாள்.

அண்ணல் – அவள். இரு சொற்களும் தனித்தனியே வரும்போது உம்மை எதற்கு?

இதற்கு விடை காணுமுன் நோக்குதல் என்னும் சொல்லின் பொருளை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளவேண்டும். அது பார்த்தல், காணுதல், போன்றவை அல்ல. நோக்கம் என்ற சொல்லின் வேர், நோக்கு. பார்க்கும்போதோ, காணும்போதோ, குறிக்கோள் ஏதும் இல்லை. அண்ணலும் அவளும் நோக்கும்போது கணவன், மனைவி ஆகிவிடவேண்டும் என்ற நோக்கம் தீர்மானமாகிவிடுகிறது.

ஏன் அண்ணலும் என்றார் கம்பர்? ராமன் பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மையாளர். ராமாவதாரத்தில் ‘இரு மாதரைச் சிந்தையாலும் தொடேன்’ என்று சீதையிடமே உறுதிப் படுத்தியவர். பெருமாள் கோயில்களில்கூட ஸ்ரீதேவி பூதேவி நீளாதேவி என்று மூவரோடு இன்னும் ஓரிருவரும்கூட உண்டு. கிருஷ்ணாவதாரத்தில் சொல்லவேண்டியதில்லை. ராமரின் தந்தை தசரதர் அறுபதினாயிரம்+மூன்று மனைவியரைக் கொண்டிருந்தும் மகன் விதிவிலக்காக வாழ்ந்தவன். அப்படிப்பட்ட பேராண்மை வாய்ந்த ராமரைக் கன்னி மாடத்துச் சீதையைக் கண்டதை அவர் பெருமை கருதி, அண்ணலும் நோக்கினான் என்று உம்மை சேர்த்துக் கூறுகிறார்.

கம்பனின் சீதை, தமிழ்ச் சீதை. அவள் நெடுநோக்கு நோக்கியமைக்காகத் தன் முகத்தைக் குரங்குபோல விகாரமாக்கிக்கொண்ட சிலம்பில் வரும் தமிழ்ப்பெண் போல மட்டுமல்ல. சொல்லினால் ராவணனைச் சுடும் ஆற்றல் பெற்றவள். ஆனாலும் ராமன் பெருமை கருதிப் பொறுமை காத்தவள். ராமாயணமே சிறையிருந்தவள் ஏற்றம் சொல்வது. அப்பேர்ப்பட்ட கற்பின் கனலி சீதையும் ராமனைப் பார்த்ததை அவளும் நோக்கினாள் என்றார்.

அசோகவனச் சீதையை அனுமன் ராமனிடம் படம் பிடித்துக் காட்டும்போது இவ்வுண்மை மேலும் உறுதியாகிறது.

‘இற்பிறப்பென்ப தொன்றும் இரும்பொறை என்பதொன்றும்
கற்பெனும் பெயர தொன்றும் களிநடம் புரியக் கண்டேன்’

அனுமன், சீதை என்ற பெண்ணரசியைக் காணவில்லையாம். மூன்றுபண்புகளின் நடனத்தைக் கண்டார். இற்பிறப்பு, இரும்பொறை, கற்பு என்ற மூன்றும் கைகோத்து ஆடும் நடனம். இற்பிறப்பில், அதாவது குடிப்பிறப்பில், சீதையின் பங்கு எதுவுமில்லை. அது தானாக வாய்த்தது. இரும்பொறை என்பதிலும்கூட அவள் பங்கு சிறியது. அப்பண்பு, அகழ்வாரைத் தாங்கும் பூமித்தாய் தந்த சீதனம். ஆனால் கற்பு? அனுமன் கண்ட குரங்கினத்தில் கற்பென்ற பெயருக்கே பஞ்சம். இந்திரர்க்கும் இந்திரன் எழுதலாகாச் சுந்தரன் மூவுலகும் வென்ற பேரரசன் கலை வல்லவன், அறிஞன், அவள் காலடியில் கிடந்தாலும் மிரட்டினாலும், ராவணனை அத்தூயவள் துரும்பாக மிதிக்கிறாள்.

இங்கே அந்த உம்மையே சுமை தாங்க முடியாமல் சோர்ந்து போகிறது.

ராமகாதையின் முதல் திருப்புமுனை கைகேயி மனமாற்றம். கூனியின் தீய சொற்கள் கைகேயியின் தூய சிந்தையைத் திருத்தி விடுகிறது. இளகிய இதயம் பிளக்க முடியாத பாறையாக இறுகிவிடுகிறது. இப்படிப் பிரித்தவள் கூனி. தூய சிந்தையும் திரிந்தது என்று கம்பன் இரக்கம் எதிரொலிக்கப் பாடுகிறான். கைகேயியின் தூய சிந்தைக்கு இப்பாடலுக்கு முன் வலுவான ஆதாரம் இல்லை. தூய சிந்தை என்று மட்டும் கூறாமல், தூய சிந்தையும் என்று உம்மை சேர்த்தது எப்படி? கைகேயி உளத்தூய்மை பற்றி தசரதனோ கைகேயியோ கூறவில்லை. மக்கள் சொல்கிறார்கள். எப்போது? மணிமுடி தரிக்க வருவான் ராமன் எனக் காத்திருந்த மக்கள், கைகேயியின் சூழ்வினையால் ராமன் முடியிழக்க வரும்போது புகழும் பாட்டு இது.

‘தாய் கையில் வளர்ந்திலன் வளர்த்தது தவத்தால்
கேகயன் மடந்தை; கிளர்ஞாலம் இவன் ஆள
ஈகையில் உவந்தவள் இயற்கை இதுவென்றால்
தோகையவள் பேருவகை சொல்லல் அரிது’

ராமனைக் கோசலை வளர்க்கவில்லை. வளர்த்தவள் கைகேயி. எனவே அவள் உவகை இயற்கை. முடி சூடவரும் மகனை ஆசீர்வதிக்க அழைத்திருப்பதாகவே மக்கள் கருதுகின்றனர். கைகேயியும் கூட, ராமன் முடிசூடும் செய்தி அறிவித்த கூனிக்கு மணிமாலை பரிசளிக்கிறாள். கூனியின் வருகை வரை அவள் சிந்தனை தூயதாகவே இருந்தது. அவளைப் பலபட ஏசும் தயரதன் கூட முடிவில் பழியைத் தன்மீதே ஏற்றிக்கொள்கிறான். முன்பு காட்டில் முனிகுமாரனை அம்பால் வீழ்த்தி, அவன் விழியற்ற தந்தையின் சாபத்தால்தான் கைகேயியின் மனம் கெட்டது என்று தேறுகிறார்.

இவற்றையெல்லாம் விட சுவையான காரணம் ஒன்றை வால்மீகி ராமாயண பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் தனிச்லோகி கூறுகிறது. பி.பி. அண்ணங்கராச்சாரியார் ஸ்ரீ ராமாயண சௌரபவம் விளக்கத்தில் கிடைக்கிறது. ராமனோ தந்தை சொல் காக்க காடேகச் சம்மதிக்கிறான். ஆனால், அவதார நோக்கமோ ராவண சம்ஹாரம். எனவே, ராமன் தன் வழிபடு கடவுளான அரங்கன் காலடியில் விழுந்து பொறுப்பை அவனிடம் விட்டுவிடுகிறான். நள்ளிரவுக்குப் பின் தயரதனைக் கைகேயியின் அரண்மனைக்கு அரங்கன் விரட்டுகிறான். அங்கே அவன் விழக்கூடாத கைகேயி காலில் விழுகிறான். ராமன் விழவேண்டிய திருவடிகளில் விழுகிறான்.

எனவே, கைகேயியின் தூய சிந்தை தீய சிந்தையாகத் திரிந்துவிடுகிறது.

இதில், கூனியின் வருகைக்கு மத்துவ சிந்தனையாளர் உடாலி ஒரு காரணம் கூறுகிறார். அயோத்தி மக்கள் எவருமே ராமன் முடிசூடலை எதிர்க்கமாட்டார்கள். எனவே, மிதிலைப் பகை கேகய நாட்டுக் கூனியை அரங்கன் ஏவுகிறானாம். இத்தனை விவரம் அறிந்திருந்த அறிவுக் கடல் கம்பன், தூய சிந்தையும் என்று சொன்னது எவ்வளவு பொருத்தம்!

கம்பனின் கதை நாயகன் ராமன். எதிர்நிலை நாயகன் ராவணன். இருவருமே முடி இழக்கின்றனர். ஒருவன் அறன் தலை நிறுத்த. இன்னொருவன் அறம் கொன்று. முதலில் ஓர் உம்மை. மற்றதில் ஆறு.

கைகேயி சூழ்வினையால் ராமன் அவள் கட்டளை ஏற்று முடி துறந்து, தன் தாயைக் காண வருகிறான். குழைக்கின்ற கவரியின்றி வெண்கொற்றக் குடையும் இன்றி வருகிறான். கவரி என்பது விசிறி போல. அது பெரிய இழப்பு அல்ல. அரசன், பேரரசன் என்பதற்கு வெண்கொற்றக் குடைதான் மிக முக்கியமான அடையாளம் என்பதால் குடையும் என்ற உம்மை சேருகிறது. ராவணனும் கவரியின்றித்தான் திரும்புகிறான். முடியும் இழக்கிறான். முடி மட்டுமா?

‘வாரணம் பொருத மார்பும் வரையினை எடுத்த தோளும்
நாரத முனிவர்க்கேற்ப நயம்பட உரைத்த நாவும்
தாரணி மௌலி பத்தும் சங்கரன் கொடுத்த வாளும்
வீரமும் களத்தே போட்டு வெறுங்கையோ டிலங்கைபுக்கான்’

வீரம் தவிர மற்றவற்றை முன்னரே சிறிது சிறிதாக இழந்தவன் தான். இப்போது அனைத்தும் ஒருசேர இழந்து திரும்பும் காட்சியில் உம்மை ஒவ்வொன்றும் நயமானது. தேவர்களையே வென்றவனுக்கு ஐராவதம் உள்ளிட்ட எட்டு யானைகளோடு போரிட்டது வியப்பே அல்ல. சீதையை இதயமாம் சிறையில் வைத்தபோதே அந்த மார்பு சீர்மை இழந்துவிட்டது. வரையினைத் தூக்கிய தோள் அல்ல. எளிதாக எடுத்த தோள். எடுத்த மலையும் சின்ன மலை அல்ல. சிவனும் பார்வதியும் உள்ள கயிலை மலை. அதை எடுப்பது வாரணம் பொருத செயலைவிட அரிது என்பதை இரண்டாவது உம்மை விளக்குகிறது.

பத்து திசைகளிலும் தேரோட்டவல்லவன் தசரதன். நா ரதத்தை அப்படிப் பயன்படுத்தக் கூடியவர் நாரதர். அவர், மேலுலக அழகுச் சிறப்புகளையெல்லாம் விவரித்தது கண்டு தருமர் அவருடைய நாவன்மையை வியந்து போற்றியதை வியாசர் கூறுகிறார். நாரதரோடு ராவணன் நயமாக உரையாடிய குறிப்பு வால்மீகியின் உத்தரகாண்டத்தில் கிடைக்கிறது. ராமனுக்குப் பலப்பல தலைமுறைகளுக்கு முன்பே அனன்யன் என்ற அயோத்தி மன்னன் ராவணனுடன் போரிட்டு ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கும்போது தன் புண்ணிய பலத்தால் தன் குலத்தோன்றல் ஒருவனால் அழிவான் என்று சாபம் இடுகிறான். ராவணன், மன்னர்களையும் மனித குலத்தையுமே பூண்டோடு அழிக்கப் புறப்பட்டுவிடுகிறான். நாரதர், அவனை சமாதானப்படுத்துகிறார்.

தேவரும் மூவரும் அஞ்சும் வீரனான ராவணன், அற்ப மானுடருக்கு அஞ்சி அழிக்க முற்படுவது இழிவு என்று அறிவுரை கூறுகிறார். அவர் புகழுரையில் மயங்கிய ராவணன், நாரதரைப் பலவாறாகப் புகழ்கிறார். பாராட்டுகிறான்.

இனி, நாரதர் மகிழும்படித் தான் செயல்படப் போவதாகவும் உறுதி கூறுகிறான். நாரதரும் அவன் பணிவுரையை, நயவுரையைப் பாராட்டி அவனுக்கு நற்சான்று கூறுகிறார். யமனோடு போரிடுமாறு திசை திருப்புகிறார். அந்த நாக்கும் சீதையிடம் நயவஞ்சகமாகப் பேசி, தூக்கி வந்தபோதும் அசோகவனத்தில் அவள் அன்பை யாசித்தபோதும் இழிவடைந்து போகிறது.

ராமன் இழந்தது ஒரு முடி. அதுவும் தாற்காலிகமாக. ராவணன் இழப்பதோ, பத்து மணிமுடிகள். அதுவும் நிரந்தரமாக. சுக்ரீவன் அவனைக் கண்டபோதே அம்முடிகளைப் பறித்து, மோதிரங்களாக அணிந்து வந்து ராமர் காலடியில் சமர்ப்பித்துவிட்டான். தாரணி மௌலி பத்தும் உலகம் ஒரு மூன்றும் ஆள்கின்ற அரசன் என்று பெருமை பேசியதன் சின்னம். அந்த முடிதான் மார்புக்கும் தோளுக்கும் நாவுக்கும் இனம் காட்டும் சிகரச் சின்னம் என்பதை உம்மை வலியுறுத்துகிறது.
மார்பு, தோள், நாக்கு சொந்த முயற்சியால் சிறப்புப் பெற்றவை. சங்கரனார் கொடுத்த வாளை இழக்கலாமா? காம மயக்கத்தில் ஒரு பறவை ஜடாயுவை வெட்டவா சங்கரன் வாள்? அதன் பெருமை போய்விட்டது. வீரனுக்கு அழகே வாள்தான். அதுவும் சிவனளித்த வாள் என்னும் சிறப்பை உம்மை கூறுகிறது.

ஒரு வீரன் வாளை இழக்கலாம். தோள் வலி இழக்கலாம். நாவன்மை கூடத் தேவையில்லாதது. முடியும் இழக்கலாம். வீரமிருந்தால் இவை அனைத்தையும் மீட்டுக்கொள்ளலாம். அதையும் அல்லவா இழந்துவிட்டான் என்று இரக்கம் தோன்ற வீரமும் களத்தே போட்டு வெறுங்கையோடு இலங்கைக்குத் திரும்பியதை உம்மையின் சிகரத்தால் கவிஞன் காட்டுகிறான்.

முடிவாக, முடிசூட்டுப் படலப் பாடல்!

அரியணை அனுமன் தாங்க அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த பரதன் வெண்குடை கவிக்கிறான். இவை இயல்பானவை. இருவரும் கவரி வீசுகிறார்கள். இலக்குவன் தொண்டர் திலகம். அவன் கவரி வீசுவது வியப்பல்ல. ஆனால் இருவரும் என்பது சத்ருக்னனைக் குறிப்பாக உணர்த்துகிறது. இது வைணவக் கோட்பாட்டின் தலைசிறந்த கருத்து.

சத்ருக்னனுக்குச் சத்ரு யார்? ராமனாம். அவன் ராம பக்தன். ராம பக்தன் பரதனுக்கு மட்டுமே பக்தன். தொண்டன். ராமனின் அழகு, பண்புகளைக் கண்டால் பரத பக்தி குறைந்துவிடுமாம். அதனால் அவன் ராமனைக் கூடியவரை பார்க்காமலே தவிர்ப்பானாம். எனவேதான் அந்த உம்மையை மற்ற தொண்டில் இணைக்காமல் கவரி வீசுவதில் வைக்கிறார் கம்பர். இவை போன்ற நயமான உம்மைகள் காவியம் முழுதும் பரவிக்கிடக்கின்றன. படித்துச் சுவைப்பது நம் பேறு.

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 8

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

8.1 மதி மயங்கலும் மன்னிப்புக் கேட்டலும்

இராமர்தான் தன்னை அயோத்யா திரும்பி தசரதரிடம் இவையெல்லாம் சொல்லச் சொன்னார் என்று சுமந்த்ரா சொன்னதும், இராமர் காட்டிலேயே தங்கப்போவதும், அவரை இனி பதினான்கு வருடங்கள் பார்க்கவோ, தொடர்பு கொள்ளவோ முடியாது என்பதும் தசரதருக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது. அதனால் தசரதருக்கும், கௌசல்யாவிற்கும் மிகுந்த துயரமே ஏற்பட்டது. அதன் விளைவாக அவள் பங்கிற்கு அவளும் தசரதரை கடுஞ்சொற்களால் ஏசி, தன் மகனை வன வாசம் அனுப்பியதற்காக அவரை வசை பாடவும் ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

அவளை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தசரதருக்குத் தெரியவில்லை. அவர் தன் கைகள் இரண்டையும் கூப்பி, நடந்தது எல்லாவற்றுக்கும் தன்னை மன்னித்து விடுமாறு அவளிடம் மன்றாடினார். கௌசல்யாவிற்கோ தன் கணவனே தன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்பதைப் பார்த்து மனம் தாளவில்லை. தசரதரே ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பவில்லை என்று கௌசல்யாவிற்கு நன்கு தெரியும். அது தவிர நடந்ததற்கு மாறாக ஏதேனும் நடந்திருக்க வேண்டுமென்றால், அது அவருக்கு தனது வாக்கைக் காப்பாற்ற முடியாதவர் என்ற பழிச்சொல்லைத்தான் கொடுத்திருக்கும். அதை உணர்ந்த கௌசல்யா தாங்க முடியாத துக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். ஆனாலும் அவள், தான் படும் துயரத்தினால் மதி இழந்து, அவரைச் சொல்லக்கூடாத வார்த்தைகளால் திட்டி விட்டதாகவும், அதனால் அவரிடம் இப்போது மன்னிப்பு கேட்பதாகவும் அழுதுகொண்டே கேட்டாள்.

ஸோ²கோ நாஸ²யதே தை⁴ர்யம்ʼ ஸோ²கோ நாஸ²யதே ஸ்²ருதம் |
ஸோ²கோ நாஸ²யதே ஸர்வம்ʼ நாஸ்தி ஸோ²கஸமோ ரிபு​:|| 2.62.15||

ஸோ²க​: grief, துயரம்
தை⁴ர்யம் courage, தைரியம்
நாஸ²யதே destroys, கெடுக்கிறது
ஸோ²க​: grief,
ஸ்²ருதம் knowledge of the scriptures, கல்வியறிவு
நாஸ²யதே destroys,
ஸோ²க​: grief,
ஸர்வம் everything, எல்லாம்
நாஸ²யதே destroys,
ஸோ²கஸம​: equal to grief, துயரத்துக்கு ஈடாக
ரிபு​: enemy, எதிரி
நாஸ்தி not there, இல்லை.

துயரம் தைரியத்தைக் கெடுக்கிறது; கல்வி தந்த அறிவை மறைக்கிறது. ஆக துயரம் எல்லாவற்றையும் அழிக்கிறது. அப்படியாக துயரம் என்பது நமக்கு எதிரிகள் எல்லாவற்றுள்ளுள் பெரிய எதிரியாக உருவெடுக்கிறது.

துயரம் என்று வந்துவிட்டால் அது ஒருவன் கண்ணை மறைத்து விடுகிறது; அனைத்தையும் மறந்துபோக விடச்செய்கிறது. நல்லது, சிறப்பானது என்று கருதப்படுவது எல்லாவற்றையும் துயரம் அழித்துவிடுகிறது. கட்டுக்கடங்காத துயரத்தால் ஒருவன் தன் இயல்பு நிலையை இழக்கிறான். அடக்கம், மரியாதை, பொறுமை, தன்னிலை தவறாமை என்றிவ்வாறான நற்குணங்கள் எல்லாவற்றையும் தாங்கமுடியாத துயரமும், அதனால் வரும் கோபமும் ஒரேயடியாக அழித்துவிடுகின்றன. ஆனாலும் அதுவே ஒருவன் மரியாதைக் குறைவாக நடப்பதற்கும், வசை பாடுவதற்கும் ஒரு அங்கீகாரம் கொடுப்பதாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. ஆகவே துயரமும், அதனால் வந்த கோபமும் தணிந்தபின்னாவது ஒருவன் கௌசல்யைபோல மன்னிப்பு கேட்டு நிலைமையைச் சரிசெய்வது அவசியம்.

8.2 வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான்

தனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு நிலை இப்போது வந்தது என்று தசரதர், அவருடைய இளமைக் காலத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை வைத்துக்கொண்டு, கௌசல்யைக்கு விளக்குகிறார். ஒருமுறை சரயு நதிக்கரைக்குப் பக்கத்தில் அவர் வேட்டையாடச் சென்றிருந்தார். காட்டு மிருகங்கள் வழக்கமாக நீர் குடிக்க வரும் ஓர் இடத்திற்கு அருகில் வந்து மறைந்து நின்றார். அப்போது ஒரு மிருகம் அந்த இடத்தில் நீர் குடிப்பதுபோல் அவருக்குக் கேட்டது. மறைந்து நின்றுகொண்டே அந்த ஒலி வந்த இடத்தை நோக்கி அவர் அம்பு ஒன்றைச் செலுத்தினார்.

அந்த அம்பு சரியாகப் போய் அந்த இரையைத் தாக்கவும், அப்போது எழுந்த ஓலத்தைக் கேட்டு அவர் திடுக்கிட்டார். ஏனென்றால் ஒலி எழுப்பியது ஒரு மிருகமல்ல; மாறாக அடிபட்டது ஒரு இளம் வயதுப் பாலகன். அவர் முன்பு நீர் குடிப்பதுபோல் கேட்டது, அந்தப் பையன் குடம் ஒன்று கொண்டு நீர் மொண்ட சப்தம். தன் தவறை உணர்ந்த அவர் உயிருக்கு மன்றாடிக்கொண்டிருக்கும் பையனிடம் விசாரித்ததில், அவன் தன் குருடர்களான தன் பெற்றோர்களுக்கு ஒரே மகன் என்பதையும், அவர்களுக்கு சேவை செய்ய வேறு யாரும் இல்லை என்பதையும் அவனது உயிர் போகுமுன் அறிகிறார்.

மிக மனம் வருந்தி, அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு அவன் பெற்றோர்கள் இருக்கும் இடத்தை அடைகிறார். அவர்கள் நடந்ததைக் கேட்டுத் துடிதுடித்து, அவர்களுக்கு நடந்தது போலவே தசரதரும் பின்னாளில் அவரது மகன் இருக்குமிடம் தெரியாது, அவர் இருக்கும் இடமும் வரமுடியாத போது அவரது மரணமும் நிகழும் என்று சபித்து விடுகின்றனர். இதைச் சொல்லிவிட்டு, அந்தப் பாலகனைத் தவிர வேறு எந்தவொரு துணையும் இல்லாத அவர்களைத் தான் வருத்தமுறச்செய்து அன்று கிடைத்த சாபம்தான் தன்னை இப்படி வாட்டுகிறது என்று தசரதர் சொன்னார். அதாவது நல்லது செய்தால் நன்மை கிடைக்கும், மாறாகத் தீயது என்றால் தீமையே வந்து உறுத்தும் என்று சொல்லிவிட்டு, இதிலிருந்து எவன் மீளமுடியும் என்கிறார்.

யதா³சரதி கல்யாணி! ஸு²ப⁴ம்ʼ வா யதி³ வா(அ)ஸு²ப⁴ம்|
ததே³வ லப⁴தே ப⁴த்³ரே! கர்தா கர்மஜமாத்மன​:|| 2.63.6||

கல்யாணி! O auspicious one, மங்களகரமானவளே!
ப⁴த்³ரே! gentle lady, நல்லவளே
கர்தா the agent of an act, செயலுக்கு பொறுப்பாக
ஸு²ப⁴ம்ʼ வா good or, நன்மையோ
யதி³ வா or if, அல்லது
அஸு²ப⁴ம் evil, தீமையோ
யத் whichever, எம்மாதிரியோ
ஆசரதி (குருதே) performs, செய்கிறான்
ஆத்மன​: his, அவனுடைய
கர்மஜம் result of action, வினையின் விளைவு
ததே³வ the same only, அம்மாதிரியே
லப⁴தே will attain, விளையும்.

மங்களகரமானவளே! நன்மையோ, தீமையோ எம்மாதிரியான செயல்களில் ஒருவன் ஈடுபட்டிருக்கிறானோ, அம்மாதிரியே அவனுக்கு பலாபலன்கள் விளையும்.

முற்பகல் எது செய்யின் அதுவே பிற்பகல் விளையும் என்பதே உலக வாழ்வின் உறுதியான நியதி. இதில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் நிறைய நாட்கள் வாழ்ந்து அனுபவம் இல்லாதவர்கள் என்றுதான் அர்த்தம். அல்லது, அவர்களுக்கு முன்பு நடந்ததையோ, பின்பு நடக்கப் போவதையோ அறிவதற்கு முன் உலகில் இல்லாது போய்விட்டார்கள் என்றுதான் கொள்ளவேண்டும். இதனை மாற்ற எவராலும் முடியாது. அறியாமல் தான் வெகுநாட்கள் முன்பு அந்த முதியவர்களுக்கு செய்த தீங்கை தான் மறந்துவிட்டாலும், அதன் விளைவுதான் தன்னைத் துரத்துகிறது, அதிலிருந்து தப்ப முடியாது என்று தசரதருக்கு நன்கே தெரிகிறது.

அப்படிச் சபித்த அந்த வயோதிகப் பெற்றோர்களிடம் தான் பேசியதை, தசரதர் விரிவாக நினைவு கூறுகிறார். தசரதர் அந்தப் பையனை தன்னிச்சையாகக் கொல்ல முயலவில்லை என்பது தனக்குப் புரிந்தாலும், தங்கள் மகன் கொல்லப்பட்ட துயரத்தை எப்படிப் போக்குவது என்று அந்தப் பையனின் தகப்பனார் தசரதரிடம் கேட்டார். அவர் செய்த தவறுக்குத் தசரதர் நேரடிப் பொறுப்பு இல்லையென்றாலும், அவரால்தான் அது நடந்தது என்பதால் அவரும் தன் வயோதிகக் காலத்தில் தங்களைப் போலவே தன் மகன் அருகில் இல்லாமல் இறக்க நேரும் என்றும் சபிக்கிறார். அதை நினைவு படுத்தி, அந்த வினைப் பயனினால் தசரதர் ஒரு பாவமும் செய்யாத தன் மகனான ராமனை காட்டுக்கு அனுப்பினாலும், ராமனோ தந்தையை வெறுக்காது இருக்கும் தன் விதியை நொந்து கொண்டார்.

து³ர்வ்ருʼத்தமபி க​: புத்ரம்ʼ த்யஜேத்³பு⁴வி விசக்ஷண​:|
கஸ்²ச ப்ரவ்ராஜ்யமானோ வா நாஸூயேத்பிதரம்ʼ ஸுத​:|| 2.64.64||

பு⁴வி in this world, இந்த உலகில்,
விசக்ஷண​: a discriminating man, பொறுப்பானவன்
க​: who, யார்
து³ர்வ்ருʼத்தமபி even an ill-behaved if, தீயவனாக இருந்தாலும்
புத்ரம் son, மகன்
த்யஜேத் will he abandon?, கைவிடுவார்?
ப்ரவ்ராஜ்யமானோ அபி even while he is being banished, நாடு கடத்தப்படும் மகன்
க​: who,
ஸுத​: son,
பிதரம் at his father, தன் தந்தையை
நா ஸூயேத் will not become angry? , கோபம் கொள்ளாது?

இந்த உலகில், மகன் என்னதான் தீயவனாக இருந்தாலும் எந்த பொறுப்பான தந்தை தன் மகனைக் கைவிடுவார்? அல்லது நாடு கடத்தப்படும் எந்த மகன்தான் தன் தந்தையை வெறுக்காது இருப்பான்?

உலகியல் சாதரணமாக வேறு மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். ஒரு ஒழுக்கமுள்ள மகனை தந்தை நாடு கடத்துகிறார். மகனுக்கோ தந்தை மேல் எந்தவிதமான கோபமும் வராது, சச்சரவும் செய்யாது, மாறாக தந்தையை முன்பு போலவே நேசித்து, மரியாதையும் செலுத்துகிறான். இது ஒரு வித்தியாசமான காட்சிதான்.

8.3 அரசின் கடமை

இராமர் வன வாசம் சென்ற ஒரு வார காலத்திற்குள் தசரதர் காலமானார். அப்போது அவரது நான்கு மகன்களுள் ஒருவர் கூட அயோத்தியில் இல்லை. இராம-லக்ஷ்மணர்கள் காட்டில் இருந்தனர்; கேகய நாட்டிற்குச் சென்றிருந்த பரதனும், சத்ருக்னனும் அங்கிருந்து இன்னும் அயோத்திக்குத் திரும்பி வரவில்லை. அதனால் அந்த சமயம் அயோத்தி ஓர் அரசனற்ற நாடாக இருந்தது. அது மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் உடனே ஏதும் செய்து அரசுக் கட்டிலில் யாரையாவது உட்கார வைக்காவிட்டால் நிலைமை மோசமாகி, நாட்டில் கலகம் ஏற்பட்டு, மக்களுக்கும் உடமைகளுக்கும் பாதுகாப்பின்றி, குழப்பம் வந்துவிடும். அதற்காக அமைச்சர்கள் எல்லாம் ஒன்று கூடி ஆவன செய்யவேண்டியது பற்றிக் கலந்தாலோசித்தார்கள்.

ராஜா ஸத்யம்ʼ ச த⁴ர்மஸ்²ச ராஜா குலவதாம்ʼ குலம்|
ராஜா மாதா பிதா சைவ ராஜா ஹிதகரோ ந்ருʼணாம்|| 2.67.34||

ராஜா king, அரசன்
ஸத்யம்ʼ ச truth, சத்யம்
த⁴ர்மஸ்²ச righteousness, தர்மம்
ராஜா king alone, மன்னன் மட்டுமே
குலவதாம் foreman of good families, நல்ல குடும்பங்களின் தலைவன்
குலம் family, குடும்பம்
ராஜா king alone,
மாதா mother, தாய்
பிதாசைவ father also, தந்தையும்
ராஜா king,
ந்ருʼணாம் for people, மக்களுக்கு
ஹிதகர​: one who renders welfare, நல்வாழ்வு கொடுப்பவன்.

மக்களுக்காக நீதியையும், நேர்மையையும் போற்றிக் காப்பது ஓர் அரசனின் கடமை. நல்ல குடும்பங்களின் பாரம்பரியங்களை காத்து அதன் மூலம் அனைவரையும் காப்பது ஒரு மன்னனால் மட்டுமே முடியும். மன்னனே அனைவர்க்கும் தாய், தந்தை ஆவான். அவனே மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு உத்திரவாதம் கொடுக்க முடியும்.

ஒரு நாட்டை கலகம், குழப்பம் போன்ற அராஜகங்களிலிருந்து காப்பது ஓர் அரசனே. வால்மீகியின் இலக்கணப்படி சத்யம், தர்மம் போன்ற நல்வழிகளை நிலைநிறுத்துவதும், நல்ல குடும்பங்களைக் காப்பதும், பொதுவாக அனைத்து மக்களின் நல்வாழ்வுக்குத் துணையாக இருப்பதுவே ஓர் அரசனின் கடமையும், பொறுப்பும் ஆகும்.

8.4 வாழ்வில் தவிர்க்கமுடியாதவை

தசரதர் காலமானதும் கேகய நாட்டிலிருந்து பரதனையும், சத்ருக்னனையும் விரைவாக வரவழைத்தனர். ராமனை பதினான்கு வருடங்கள் காட்டுக்கு அனுப்பியது, மற்றும் தனக்கு மகுடம் சூட்டப்பட வேண்டும் என்ற குளறுபடியான ஏற்பாடுகளைச் செய்ததும் தன் தாயான கைகேயியே என்று பரதன் அறிந்து கொண்டான். அந்த நிலையில் மிகுந்த துயரத்துடனும், மன வருத்தத்துடனும் தன் தகப்பனார் இறந்திருக்கிறார் என்று அறிந்த பரதனுக்கு மிக்க தர்ம சங்கடமாகவும், துக்கமாகவும் இருந்தது. இப்படியான தனது துரதிர்ஷ்டத்தைக் குறித்து மிகவும் நொந்துபோனான்.

பிறந்துள்ள அனைவருமே ஒருநாள் இறந்துதான் போகவேண்டும் என்றும், இங்கு தசரதருக்கோ வயதாகிவிட்டபடியால் அவருக்கு மரணம் எந்நேரமும் வாய்க்கும் நேரம்தான்; அதைத் தவிர்க்க முடியாது, என்றும் வசிஷ்டர் பரதனிடம் சொல்லி அவனைத் தேற்றப் பார்த்தார்.

த்ரீணி த்³வந்த்³வானி பூ⁴தேஷு ப்ரவ்ருʼத்தான்யவிஸே²ஷத​:|| 2.77.23||
தேஷு சாபரிஹார்யேஷு நைவம்ʼ ப⁴விதுமர்ஹஸி|

த்ரீணி three, மூன்று
த்³வந்த்³வானி dualities, இருமைகள்
பூ⁴தேஷு in living beings, சீவராசிகளிடம்
அவிஸே²ஷத​: without exception, விதிவிலக்கு இல்லாத
ப்ரவ்ருʼத்தானி are applicable, சம்பந்தம் உண்டு
தேஷு they, அவைகள்
அபரிஹார்யேஷு cannot be eschewed, தவிர்க்க முடியாது
ஏவம் ப⁴விதும் to become sorrowful,
துக்கத்துடன் நார்ஹஸி it does not behove you, உன் குணத்திற்கு ஒவ்வாதது.

(பசி-தாகம், இன்பம்-துன்பம், பிறப்பு-இறப்பு என்ற) தவிர்க்க முடியாத மூன்று இருமைகள் ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் இருக்கின்றன. ஆதலால் நீ இப்படி துக்கத்துடன் இருப்பது உன் குணத்திற்கு ஒவ்வாதது.

என்றோ ஒருநாள் நடக்கப் போவது நிகழும் போது அது தவிர்க்க முடியாதது, ஆண்டாண்டு அழுதாலும் மாண்டவர் மீண்டு வரமாட்டார், என்பதை ஒத்துக் கொள்வது ஒன்றே துக்கத்திலிருந்து மீண்டு வருவதற்கு சிறந்த வழி என்று வசிஷ்டர் இங்கு கூறுகிறார்.

8.5 பெண்களுக்குத் தனி மரியாதை

அந்தக் கொடுமையான துக்கத்திலும் பரதன் இறந்துபோன தந்தைக்கு உரிய சடங்குகளைச் செய்து முடித்தான். அரண்மனையில் உள்ள எல்லோரும், மற்றும் அயோத்தி மக்கள் அனைவருமே ஆழ்ந்த துக்கத்தில் இருந்தனர். அதற்கு முற்றிலும் மாறாக மந்த்ராவுக்கோ, தசரதர் இறந்ததும் அவருக்கு ஈமக் கிரியைகள் நடந்ததும் ஒரு துக்ககரமான சம்பவமாகவே தெரியவில்லை.

அவள் விலைஉயர்ந்த கண்ணைப் பறிக்கும் உடைகளையும், கைகேயி பரிசாகக் கொடுத்த பளபளக்கும் நகைகளையும் அணிந்துகொண்டு, போதாததற்கு வாசனை திரவியங்களையும் மேலே தெளித்துக்கொண்டு நகர்வலம் வருவதுபோல் வந்தாள். அப்படி அவள் காணப்பட்டது அரண்மனைக் காவலர்களுக்கு ஒரு அருவருப்பைத் தந்தது. அவர்கள் அவளை இழுத்துக்கொண்டு சத்ருக்னனிடம் சென்று, நடந்துள்ள இவ்வளவு பிரச்சினைகளுக்கும் இவள்தான் காரணம் என்று சொல்லி, அதனால் அவளுக்குத் தண்டனையும் வழங்க வேண்டும் என்று முறையிட்டார்கள்.

சத்ருக்னனும் கோபம் கொண்டு அவளைக் கொன்றுபோடவே துணிந்தபோது, அவள் கைகேயிக்குக் கூக்குரல் கொடுக்க, அங்கு வந்த பரதன் சத்ருக்னன் செயலை மறுத்துத் தடுத்தான். இராமர் பெண்கள் அனைவரையுமே எப்போதும் மரியாதையுடன் நடத்துவதையும் சொல்லி, கைகேயிக்கோ, மந்த்ராவுக்கோ, ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்தால் அவர் நம்மை மன்னிக்க மாட்டார் என்றும் சொன்னான்.

தம்ʼ ப்ரேக்ஷ்ய ப⁴ரத​: க்ருத்³த⁴ம்ʼ ஸ²த்ருக்⁴னமித³மப்³ரவீத்|
அவத்⁴யா ஸ்ஸர்வபூ⁴தானாம்ʼ ப்ரமதா³​: க்ஷம்யதாமிதி|| 2.78.21||

ப⁴ரத​: Bharata, பரதன்
க்ருத்³த⁴ம் enraged one, கோபத்தில் இருந்தவன்
தம் ஸ²த்ருக்⁴னம் addressing that Satrugna, சத்ருக்னனைப் பார்த்து
இத³ம் these words, இந்த வார்த்தைகளை
அப்³ரவீத் said, சொன்னான்
ப்ரமதா³​: women, பெண்மணிகள்
ஸர்வபூ⁴தானாம் in all beings, எந்த சீவராசியிலும்
அவத்⁴யா​: should not be killed, கொல்லப்படக் கூடாது க்
ஷம்யதாம் may be pardoned, மன்னித்து விடலாம்.

கோபத்தில் இருந்த சத்ருக்னனைப் பார்த்து பரதன் “எந்தப் பெண்மணியையும் கொல்லக் கூடாது, அவளை மன்னித்துவிடு” என்றான்.

பொதுவாக பெண்களிடம் மரியாதையுடன் இருப்பதும், அவர்கள் விஷயத்தில் இரக்கம் காட்டுவதும் நம் பண்டைய வழக்கங்கள். அதனால் அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கும்போதும் சிறிது கரிசனம் காட்டுவதும் உண்டு. மேலும் அவர்கள் தங்கள் மேல் கருணை காட்டி வேண்டும்போதும், அவர்களின் தண்டனையைக் குறைப்பதோ அல்லது அடியோடு நீக்குவதோ அன்றும் உண்டு; இன்றும் அது ஓரளவு சட்டத்திலேயே இருக்கிறது. அதனால் அவர்களுக்குத் தண்டனையே கிடையாது என்பதல்ல. அராஜகச் செயல்கள் புரியும்போது மரணமும் உண்டு. தாடகை மிகவும் அராஜகம் புரிந்ததாலேயே அவள் இராம-லக்ஷ்மணர்களால் கொல்லப்பட்டாள். அதேபோல் சூர்ப்பனகை சீதையைக் கொல்ல முயன்றபோது, அவள் மூக்கை லக்ஷ்மணன் அறுத்தான். அதனால் பரதன் சத்ருக்னனிடம் மந்தரையை விட்டுவிடும்படி சொல்வதும் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே.

(தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 7

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

7.1 துணையின் மடமையும், கடமையும்

இராமர், லக்ஷ்மணன், சீதை மூவரும் தசரதர், கௌசல்யை மற்றும் அங்கிருந்தோரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு காட்டுக்குப் புறப்படுவது எந்த மனத்தையும் உலுக்கும் ஒரு காட்சி. கௌசல்யை அப்போது சீதையைப் பார்த்து ஓர் அறிவுரை கூறுகிறாள். காட்டில் தங்கி வாழ்வது என்பது மிகவும் கடினமானது; தன் கணவன் எல்லாச் செல்வங்களையும் இழந்து ஏழையாக நிற்கும்போது, எந்தப் பெண்ணிற்குமே அந்த வாழ்க்கை மேலும் பிடிக்காமல் அவனிடம் சண்டை போட்டுக்கொண்டு அவனை விட்டுப் பிரிந்து வரவே தோன்றும். அந்த நிலையில் இருக்கும் ராமனுடன் கூடவே இருந்து அவனது துயரங்களில் அவனுடன் ஒரு பிரியாத துணையாக இருக்கவேண்டும் என்று கௌசல்யை சீதையிடம் கூறுகிறாள்.

ஏஷ ஸ்வபா⁴வோ நாரீணாமனுபூ⁴ய புரா ஸுக²ம்|
அல்பாமப்யாபத³ம்ʼ ப்ராப்ய து³ஷ்யந்தி ப்ரஜஹத்யபி|| 2.39.21||

புரா formerly, முன்பாக
ஸுக²ம் pleasures, சுக போகங்கள்
அனுபூ⁴ய having enjoyed, அனுபவித்துவிட்டு
அல்பாமபி even though small, சிறியது என்றாலும்
ஆபத³ம் trouble, பிரச்சினை
ப்ராப்ய having obtained, வந்ததும்
து³ஷ்யந்தி censure them, குற்றம் காண்பார்கள்
ப்ரஜஹத்யபி or even abandon them, விலகிவிடுவார்கள்
ஏஷ​: this one, இதுவே
நாரீணாம் women(அ)s, பெண்களின்
ஸ்வபா⁴வ​: nature, இயற்கை.

கணவனின் நல்ல காலத்தில் முன்னர் அவனுடன் சுகபோகங்களை நன்கு அனுபவித்திருந்தாலும், அவனுக்குக் கொஞ்சம் கஷ்ட காலம் என்று வந்துவிட்டால் வெறுத்துப்போய் பெண்கள் அவனிடம் சண்டை போட்டுக்கொண்டு, அவனை ஒதுக்கவும் செய்வார்கள். இது பெண்களின் இயற்கைக் குணம்.

ஸ த்வயா நாவமந்தவ்ய: புத்ர: ப்ரவ்ராஜிதோ மம|
தவ தை³வதமஸ்த்வேஷ நிர்த⁴ன: ஸத⁴னோ(அ)பி வா|| 2.39.25||

ப்ரவ்ராஜித​: exiled to the forest, வனவாசம் புரியும்
மம my, என்
ஸ​: புத்ர​: son, மகன்
த்வயா by you, உன்னால்
நாவமந்தவ்ய​: is not to be disdained, வெறுக்கப்படக் கூடாது
நிர்த⁴ன​: without wealth, ஏழையோ
ஸத⁴னோ(அ)பி வா or with wealth, செல்வந்தனோ
ஏஷ​: he, அவன்
தவ your, உன்னுடைய
தை³வம் அஸ்து be your god, கடவுளாக இருக்கட்டும்.

நாடு கடத்தப்பட்டதுபோல் வனவாசம் புரியும் என் மகனை அவமதிப்பதுபோல் நடக்காதே. ஏழையோ, செல்வந்தனோ, கடவுளை எப்படிப் பார்ப்பாயோ அப்படியே அவனிடமும் நடந்து கொள்.

உலகத்தில் சாதாரணமாக நடக்கக் கூடியதை வால்மீகி இங்கு சொல்கிறார். பெண்கள் என்று இங்கு சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் இது ஆண்களுக்கும் பொருந்தும். ஆணோ, பெண்ணோ எவருக்குமே கஷ்டமான, துக்கமான வாழ்க்கை என்றால் அது ஒத்துக்கொள்வதில்லை. தனக்கு அறிமுகமாயிருந்த வசதிகள் எதுவும் தன் வசமின்றி கைவிட்டுப் போவதை எவருமே விரும்புவதில்லை. அப்படி ஒரு நிலை உருவானால், கூட உள்ள துணையைக் கைவிடவும் பெரும்பாலோர் தயங்குவதில்லை. பணம் பத்தையும் செய்வதால், எவருக்கும் ஏழ்மை நிலை பிடிப்பதில்லை. தானே விரும்பி இராமருடன் காட்டுக்குச் செல்வதால், சீதைக்கு இந்த அறிவுரை தேவையே இல்லை. ஆனாலும் பொதுவாக மக்களுக்குச் சரியான சந்தர்ப்பத்தில் இது போன்ற செய்திகளைக் கொண்டுபோய் சேர்க்கவேண்டும் என்பதால், வால்மீகி இடத்திற்குப் பொருத்தமான இதை எழுதியிருக்கிறார்.

7.2 அகத்தின் அழகு

அமைச்சர் சுமந்த்ரா ரதத்தை ஓட்ட, அதில் இராமர், லக்ஷ்மணன் மற்றும் சீதை பயணித்து காட்டுக்குள் நுழைகின்றனர். காட்டின் எல்லையை அடைந்ததும், சுமந்த்ராவை அங்கிருந்து அயோத்திக்குத் திரும்பச் சொல்லி, தசரதரிடம் இப்படியாகச் சொல்லச் சொல்கிறார். தங்கள் மூவருக்குமே, அயோத்யாவின் சுகபோக வாழ்வைத் துறந்துவிட்டு கடினமான வன வாழ்க்கையை மேற்கொண்டதில் எந்த வருத்தமும் இல்லை. மேலும் அவருக்கு ஊக்கம் கொடுக்கும் வகையில், வன வாசம் முடிந்து அயோத்திக்குக் கட்டாயம் திரும்பி வருவோம், பதினான்கு ஆண்டுகளும் வேகமாகப் பறந்து விடும் என்று சொல்லி அனுப்புகிறார்.

நைவாஹமனுஸோ²சாமி லக்ஷ்மணோ ந ச மைதி²லீ |
அயோத்⁴யாயாஸ்²ச்யுதாஸ்²சேதி வனே வத்ஸ்யாமஹேதி ச|| 2.52.28||

அயோத்⁴யாயா​: from Ayodhya, அயோத்யாவிலிருந்து
ச்யுதாஸ்²சேதி having been banished, நாடு கடத்தப்பட்டு
வனே to forest, காட்டுக்கு
வத்ஸ்யாமஹேதி ச has to be residing, தங்குவதற்கு
அஹம் we, நாங்கள்
நைவ அனுஸோ²சாமி not feeling agonised, துயர எண்ணங்கள் இல்லை
லக்ஷ்மண​: Lakshmana, லக்ஷ்மணன்
மைதி²லீ ச and Sita also, சீதைக்கும் கூட
ந not sad about it, வருத்தம் இல்லை.

அயோத்யாவிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டு காட்டில் வாழ அனுப்பப்பட்டு இருப்பதில் எங்களுக்கு எந்தவிதத் துயரமும் இல்லை; லக்ஷ்மணனுக்கும், சீதைக்கும் கூட இதில் வருத்தம் இல்லை.

ஒருவனின் செய்கைகள் அவனது குணத்தைப் பளிச்சென்று காட்டும்படி அமைந்திருக்க வேண்டும் என்பது வால்மீகி முன்பு விரும்பத்தக்க குணாதிசயங்கள் பற்றி தொடுத்திருந்த பட்டியலில் ஒன்றாகும். கடமையில் கருத்தாய் இருத்தல், மற்றும் தன் தந்தையின் கௌரவத்தைக் காப்பதில் நாட்டம் என்ற இரண்டு குணங்களுமே இராமர் காட்டிற்குப் போவது, மற்றும் அமைச்சர் சுமந்த்ராவிடம் தந்தைக்குச் சொல்லி அனுப்பும் செய்தி என்ற இரண்டு செயல்களில் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இதேபோல அவரது மற்றச் செயல்கள் மூலமும், இது மட்டுமன்றி மற்றவர்க்காக அவருக்கு இருக்கும் அக்கறை என்ற குணங்கள் எல்லாமே நன்றாகத் தெரியவரும்.

7.3 செய்வன திருந்தச் செய்

இராமர், லக்ஷ்மணன், சீதை மூவரும் காட்டினுள்ளே சென்று பரத்வாஜ முனிவர் இருக்கும் இடத்தைச் சென்றடைந்தனர். சித்திரகூட மலைச் சாரல் அவர்கள் தங்குவதற்கு ஒரு அற்புதமான இடம் என்று அவர் அவர்களிடம் சொன்னார். நல்ல கனிகள் தரும் மரங்கள் பல இருக்கும் ஒரு இடத்தை அங்கு தங்குவதற்கு இராமர் தேர்ந்தெடுத்தார். அது வால்மீகி மற்றும் பல முனிவர்களும் இருக்கும் இடம். இராமர் வால்மீகி முனிவரைப் போய் பார்க்க, அவரும் அவர்களை வரவேற்று அங்கு குடில் ஒன்று கட்டி தங்கச் சொன்னார். லக்ஷ்மணன் சுற்றுப்புறத்தில் அலைந்து குடிலுக்குத் தேவையான மரங்களை வெட்டி, அவைகளை வேண்டிய தூண்களாகவும் அளவாகச் செதுக்கி, ஒரு அழகான குடிலைக் கட்டினான். அது இராமருக்கு மிகவும் பிடித்தமாக அமைந்தது. அதில் தங்கப் போவதற்கு முன் லக்ஷ்மணனையே மனை புகு விழா ஒன்றைச் செய்யச் சொன்னார். ஒரு இடத்தில் குடி போவதற்கு முன்பாக, அக்னி வளர்த்து, வேண்டிய தான தருமங்கள் செய்து, அந்த வீட்டையும் அதில் இருக்கப்போகும் மனிதர்களையும் சகல நலன்களுடனும் நன்கு வாழ இறைவனை மனதாரக் கும்பிட்டு, அதன் பின்னரே அங்கு தங்கப் போவது என்பது நமது நெடுநாளைய வழக்கம்.

ம்ருʼக³ம்ʼ ஹத்வா(அ)(அ)நய க்ஷிப்ரம்ʼ லக்ஷ்மணேஹ ஸு²பே⁴க்ஷண!|
கர்தவ்ய ஸ்²ஸா²ஸ்த்ரத்³ருʼஷ்டோ ஹி விதி⁴ர்த⁴ர்மமனுஸ்மர|| 2.56.23||

ஸு²பே⁴க்ஷண one who has auspicious looking eyes, கனிவான பார்வையைக் கொண்ட லக்ஷ்மண Lakshmana, லக்ஷ்மணா!
ம்ருʼக³ம் the antelope, மான்
ஹத்வா having killed, வேட்டையாடிக் கொன்று
க்ஷிப்ரம் quickly, உடனே
இஹ here, இங்கே
ஆனய bring, கொண்டு வா
ஸா²ஸ்த்ரத்³ருʼஷ்ட: as prescribed by the scriptures, சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கும்
விதி⁴: rites, சடங்குகள்
கர்தவ்ய​: ஹி will have to be carried out, செய்யவேண்டும்.
த⁴ர்மம் the tradition, சம்பிரதாயப்படி
அனுஸ்மர recollect, நினைவில் கொள்.

லக்ஷ்மணா! கனிவான பார்வையைக் கொண்ட மானொன்றை வேட்டையாடிக் கொன்று அதை உடனே இங்கே கொண்டு வா. சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் முறைகளைப் பின்பற்றி சடங்குகள் செய்யவேண்டும். நம் சம்பிரதாயப்படி இதெல்லாம் செய்யவேண்டும் என்று உனக்கும் தெரியுமே.

(ஆங்கில மூலப் பதிப்பில், இங்கு ஆசிரியர் இந்தச் செய்யுளின் இரண்டாவது வரியை மட்டும் கொடுத்திருக்கிறார். முதல் வரியில் வரும் ‘மானைக் கொன்று படைப்பது பற்றி’ ராமரே இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறாரே என்று எவராவது தவறாக எடுத்தாளலாம் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ! பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது கற்காலத்தில் அனைவருமே இறைச்சி சாப்பிடுவது என்பது சர்வ சாதாரணமாக இருந்திருக்கிறது என்பதும் உண்மையே; மாமிசம் படைப்பது என்பதும் வழக்கத்தில் இருந்திருக்கிறது என்பதைச் சொல்வதற்கே இங்கு முழுச் செய்யுளையும் கொடுத்துள்ளேன். இப்போதும் கிடா வெட்டி படைப்பது என்று இருக்கிறது அல்லவா? காலப் போக்கில் மாமிசத்தை விட, காய் கனிகள் சாப்பிடுவதே மிக நல்லது என்றும், அவையே சாத்விக எண்ணங்களுக்குக் கைகொடுக்கிறது என்பதும் தெரியவர இறைச்சி சாப்பிடும் வழக்கம் குறைந்தும், சில சமூகங்களில் அடியோடு மறைந்தும் போயிருக்கிறது. தெற்கே சதுரகிரியில் உள்ள இரண்டு மகாலிங்கங்களில், சுந்தர மகாலிங்கம் அருகே இறைச்சி படைப்பது இன்றும் தொடர்கிறது. ஆனால் சந்தன மகாலிங்கத்திற்கு காய் கனிகள் மட்டுமே படைப்பதையும் நாம் இங்கு நினைவு கூறலாம். சம்பிரதாயம் என்பதை நாம் காலத்திற்கு ஏற்பக் கையாள்வதில் தவறு இல்லை. அப்பழக்கங்களில் உள்ள அடிப்படை உண்மைகளை எப்போதும் மறவாது இருப்பது நன்மை பயக்கும்.)

கட்டப்பட்டது என்னவோ ஒரு சிறிய குடிசைதான்; ஒரு வீடுமல்ல, நிச்சயமாக ஒரு அரண்மனையல்ல. சீதையும், லக்ஷ்மணனும் பெரிய மாளிகைகளில் வாழ்ந்து பழகியவர்கள். அங்கு நடக்கும் மனை புகு விழாக்களையும் அவர்கள் பார்த்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு குடிசை, அதுவும் கிடைத்த பொருட்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட சாதாரண குடிசை, அதற்கு மனை புகு விழா நடத்த வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு யோசனை கூட வந்திருக்காது. இராமருக்கோ ஒரு குடிசையானாலும் அது ஒரு தங்குமிடம்; அங்கு தங்கப்போவோர்களுக்கு நடப்பது எல்லாம் நன்மையாக முடியவேண்டும் என்பதால் அதற்கு செய்ய வேண்டிய விழாவைச் செய்து, இறைவனை வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைவில் இருக்கிறது.

அதை அவர்களுக்கும் நினைவூட்டுகிறார். குடியிருக்கும் குடிலானாலும், குடிக்கும் கூழானாலும், உடுக்கும் உடையானாலும், எதுவானாலும் எப்போதானாலும் அதைக் கொடுத்த இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லித் தொடங்குவதே எல்லாச் சடங்குகளின் உட்கருத்தாகும். எதற்கு எந்தத் தேவதை என்று கருதப்படுகிறதோ அதற்கு விசேஷமாகச் சில வேண்டுதல்கள் இருக்கும். அதையும் சொல்லி தனக்கும், உற்றார், சுற்றார், உலகத்தோர் அனைவருக்கும் நன்மை பயக்க என்று வேண்டியே எந்தச் சடங்கும் தொடங்கும்; முடியும்போதும் அப்படியே. அவைகளைச் செய்வதன் அவசியத்தை லக்ஷ்மணன், சீதைக்குச் சொல்வது போல வால்மீகியும், சடங்குகள் எல்லாவற்றையும் அதன் உட்பொருள் உணராமல் மேம்போக்காகச் செய்யும் மனிதர்களுக்கும் அறிவுறுத்துகிறார்.

7.4 ஒரு கொடியில் இரு மலர்கள்

நாட்டின் எல்லை வரை சென்று காட்டுக்குள் இறக்கிவிட்ட அமைச்சர் சுமந்த்ராவை இராமர் அயோத்திக்குத் திரும்பச்சொல்லி, தசரதருக்குச் செய்தி கொண்டுபோகச் சொல்லியும், சுமந்த்ராவுக்கு அவர்களை விட்டுப்போக மனமில்லை. அவர் இராமரிடம் அங்கேயே தங்கி, அவருக்குச் சேவை செய்ய உத்திரவு கேட்டார். இராமரோ அதற்கு மறுத்துவிட்டார். அமைச்சர் போய் கைகேயியிடம் அவர்களைக் காட்டில் விட்டுவிட்டு வந்ததைச் சொல்லவில்லை என்றால், எல்லோரும் ஏதோ சூழ்ச்சி செய்து அவர்களை வேறெங்கோ மறைவிடத்திற்கு அனுப்பி, சில காலம் கழிந்தபின் படைபலம் கூட்டி வந்து ஆட்சியைக் கைப்பற்ற சூது நடக்கிறதோ என்று அவளுக்குத் தோன்றும்படியான சந்தேகம் வர இடம் கொடுக்கக்கூடாது என்று இராமருக்குத் தோன்றியது. அதனால் அவர் சுமந்த்ராவிடம், கைகேயியிடம் போய் அவர்கள் காடு போய் சேர்ந்து அவளது இரண்டாவது கோரிக்கையை பரிபூரணமாக நிறைவேற்றிவிட்டதை சொல்லச் சொன்னார்.

சுமந்த்ரரும் அப்படியே வந்து சொல்ல, தசரதர் காட்டிற்குச் சென்றுள்ளவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள், அங்கு வாழும் கஷ்டத்தை எப்படித் தாங்குகிறார்கள், அவர்கள் ஏதேனும் செய்தி சொல்லி அனுப்பினார்களா என்று கவலையோடும், ஆவலோடும் கேட்கிறார். இராமர் சொல்லி அனுப்பிய செய்தியோ மிகவும் அடக்கமாகவும், தசரதரது நலனில் மிகவும் கவலை கொண்டதாகவும் இருந்தது. அதேபோல் தனது தாய்க்குச் சொன்னதும் தசரதரைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் காக்கவேண்டும் என்றும், சித்தி கைகேயியிடம் நல்லதனமாக இருக்க வேண்டியும் இருந்தது. தம்பி பரதனுக்குச் சொன்னதோ, மக்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு நாட்டை நன்கு ஆள வேண்டியும், தனது பெற்றோர்கள் இருவரையும் நன்கு பார்த்துக் கொள்ளும்படியும் இருந்தது.

ஆனால் இதற்கு நேர்மாறாக லக்ஷ்மணனது செய்திகள் ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்துவதாகவும், மிகக் கடுமையாகவும் இருந்தன. காட்டிற்கு பதினான்கு வருடங்கள் செல்லும் தண்டனையை பெறுவதற்கு இராமன் அப்படி என்னதான் தவறு செய்திருந்தான் என்று தசரதரைக் குறிப்பாகக் கேட்டனுப்பியிருந்தான். இனிமேலும் தசரதர் எனது தந்தையே அல்ல என்று வேறு கடுமையாகச் சொல்லியிருந்தான்.

அஹம்ʼ தாவன்மஹாராஜே பித்ருʼத்வம்ʼ நோபலக்ஷ்யே|
ப்⁴ராதா ப⁴ர்தா ச ப³ந்து⁴ஸ்²ச பிதா ச மம ராக⁴வ​:|| 2.58.31||

அஹம் I,
மஹாராஜே in that great king, அந்தப் பேரரசரான
பித்ருʼத்வம் fatherhood, தந்தைப் பதவி
நோபலக்ஷ்யே I do not see, நான் கருதவில்லை
மம to me, எனக்கு
ராக⁴வ​: Rama alone, ராமன் ஒருவனே
ப்⁴ராதா ச brother, சகோதரன்
ப⁴ர்தாச also protector, காப்பாளனும்
ப³ந்து⁴ஸ்²ச friend, தோழன்
பிதா father, தந்தை.

அந்தப் பேரரசரான தசரதரை என் தந்தையாக நான் கருதவில்லை. ராமன் ஒருவனே எனது சகோதரன், காப்பாளன், தோழன், மற்றும் தந்தை.

கொடி ஒன்றானாலும் அதில் பூக்கும் மலர்கள் எல்லாம் எப்படி ஒரே மாதிரியாக இருக்கும்? இராமாயணத்தில் நாம் முற்றிலும் முரண்பாடு கொண்ட மனிதர்களைப் பார்க்கிறோம். தனக்கு என்ன துன்பங்கள் வந்தாலும் தாங்கிக்கொண்டு, தந்தையின் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றுவதிலேயே குறியாக இருக்கும் இராமரையும் நாம் பார்க்கிறோம். மறுபுறம் தந்தை தசரதரின் நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவர் கொடுத்த வரங்களினால் அவரது மனநிலையையே சந்தேகிப்பதும் அல்லாமல், கைகேயியின் அநியாயமான வேண்டுகோளை மறுக்காததால் அவரைத் திடமற்றவர் என்று பேசும் லக்ஷ்மணனையும் பார்க்கிறோம். மேலும் லக்ஷ்மணன் தன் தந்தையை நிராகரித்துவிட்டு, ராமன் எங்கு போனாலும் தானும் அங்கேயே இருப்பதில் பெருமை கொள்கிறான்.

தந்தையையே நிராகரிக்கும் ஒரு மகனைப் பற்றியும் சொல்லும் வால்மீகிக்கு காரணம் நிச்சயமாக ஒன்று இருக்கும். நீதி, நேர்மை விஷயங்களில் ஒவ்வொருவரும் வேறுவேறு மாதிரியாகத்தான் இருப்பார்கள்; எல்லோரது கண்ணோட்டமும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது என்று காவியத்தைப் படிப்போர்களுக்கு அவர் உணர்த்துகிறார். யார் எவருக்கு எது விருப்பமோ அதை அவர்கள் வழிகாட்டுதலுக்குத் தேர்வு செய்து கொள்ளட்டும் என்று இருந்திருப்பார். ஆக வால்மீகி எல்லோருக்கும் ஒரே வழிதான் என்று சொல்பவர் இல்லை. இதைப் படிப்பவர்களும் தனது உள்ளத்தில் எல்லாவற்றையும் வாங்கி, அசை போட்டு அவரவர் அறிவுக்கு நல்லவர் எனப்பட்டவரை வழிபடட்டுமே என்றுதான் இருந்திருப்பார். அவர் இராமராகவோ, லக்ஷ்மணனாகவோ, அல்லது பரதன், சீதை, ஏன் ராவணனாகவோகூட, எவராவது இருக்கலாம். அது அவர்களது உரிமை. எல்லோரது குணநலன்களையும் நன்கு அலசிப் பார்த்துவிட்டு இராமர்தான் எனது வழிகாட்டி என்பதைப் படிப்பவர்கள்தான் தீர்மானிக்கவேண்டும் என்பதுதான் வால்மீகியின் எண்ணமாக இருந்திருக்கவேண்டும்.

(தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 6

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

6.1 பதவி தரும் பாடம்

முதலில் இராமர் தான் வனவாசம் செய்யவேண்டிய அவசியத்தைப் பற்றித் தன் தாய்க்கு நன்கு உணர்த்தினார். அடுத்தபடியாக தன் மனைவி சீதையிடம் சென்று அயோத்தியைவிட்டு தான் பதினான்கு வருடங்கள் காட்டில் இருக்கத் தீர்மானித்துள்ளதைப் பற்றிச் சொன்னார். காட்டில் வாழ்வது மிகக் கடுமையானது என்று சொல்லி, அதனால் அவள் அயோத்தியாவிலேயே தங்கி தன் பெற்றோர்கள், மற்றும் தம்பிமார்களான பரத, சத்ருக்கனன் எல்லோரது நலனையும் பார்த்துக்கொள்வதே அவர் விருப்பம் என்றும் சொன்னார். அப்போது இராமர் சீதைக்கு ஒரு அறிவுரை தருகிறார். பரதன் இருக்கும்போது, எப்போதும் தன்னைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசவேண்டாம் என்கிறார். அப்படிப் புகழ்ந்து பேசினால், அது தன் மதிப்பைக் குறைத்து தன்னை இகழ்ந்து பேசுவதாக பரதனுக்குப் படலாம் என்றும் சொல்கிறார்.

அதிகாரத்தில் உள்ள எவருக்குமே தன்னை மற்றோரைவிடத் தாழ்த்திப் பேசுவதைத் தாங்கமுடியாது. முக்கியமாக மற்றோரை உயர்த்திப் பேசுவது அறவே பிடிக்காது.

ஸோ அஹம் த்வாம் ஆக³த​: த்³ரஷ்டும் ப்ரஸ்தி²த​: விஜனம் வனம் |
ப⁴ரதஸ்ய ஸமீபே தே ந அஹம் கத்²ய​: கதா³சன || 2.26.24 ||

விஜனம் deserted by men, மக்களால் ஒதுக்கப்பட்ட
வனம் forest, காடு ப்ரஸ்தி²த​: set to depart, போவதற்குத் தயாராக
ஸ​: அஹம் such me, என்னைப் போன்று
த்வாம் you, உன்னை
த்³ரஷ்டும் to see, பார்க்க
ஆக³த​: I have come, வந்திருக்கிறேன்
ப⁴ரதஸ்ய Bharata(அ)s, பரதனின்
ஸமீபே in the presence of, அருகில்
கதா³சன at any time, எந்த சமயத்திலும்
அஹம் I, என்னைப் பற்றி
ந கத்²ய​: not to be told, பேசக்கூடாது

பு³த்³தி⁴யுக்தா ஹி புருஷா ந ஸஹந்தே பரஸ்தவம் |
தஸ்மான்னதே கு³ணா​: கத்²யா ப⁴ரதஸ்யாக்³ரதோ மம || 2.26.25||

பு³த்³தி⁴யுக்தா​: intellectuals, அறிவாளிகள்
புருஷா​: men, மனிதர்கள்
பரஸ்தவம் praising others, மற்றவர்களைப் புகழ்ந்து
ந ஸஹந்தே ஹி cannot endure, பொறுக்காது
தஸ்மாத் for that reason, அதனால்
ப⁴ரதஸ்ய Bharata(அ)s, பரதனின்
அக்³ரத​: in front of, முன்னால்
தே those, அந்த
மம கு³ணா​: my virtues, என் நற்குணங்களை
ந கத்²யா​: should not be mentioned, சொல்லக்கூடாது.

தண்டகாரண்ய வனத்திற்குப் போவதற்கு முன்னால் உன்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன். பணம், பதவி உள்ளவர்களுக்கு மற்றவர்களைப் புகழ்ந்து பேசுவது பிடிக்காதென்பதால், பரதனின் முன்னால் என்னைப் புகழ்ந்து பேசாதே. அவனுக்கு முன்னால் என் குணங்களையும் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டு இருக்காதே.

அதிகாரம் என்பது அதில் உள்ள பெரும்பானவர்களை மமதை உள்ளவர்களாகவும், பிடிவாதம் படைத்தவர்களாகவும் ஆக்கி விடுகிறது. அவர்களுக்கு மற்றவர்களை உயர்த்திப் பேசுவது பிடிப்பதில்லை. பரதனுக்கு ராமனை மிகவும் பிடிப்பதோடு அல்லாமல், அவனை மிக உயர்வாகவும் மதித்தான். ராமனுக்கும் பரதன் வைத்துள்ள அன்பும், மதிப்பும் நன்றாகவே தெரியும். அப்படியிருந்தும் மக்கள் சாதாரணமாக உலகில் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பதையும் மறக்கக்கூடாது அல்லவா? அப்படி ஆவதற்கு வாய்ப்பு மிகமிகக் குறைவே என்றாலும், பதவி, அதிகாரம் என்று வந்ததும் பரதன் இப்படியும் மாறக்கூடும் என்பதையும் மறுக்கமுடியாதே? அதனால் ராமன் சீதையிடம் இப்படிச் சொல்ல நேர்ந்தது. ஒருவனை வேண்டுமென்றே முகஸ்துதி செய்தால் அது சுயநலத்தனம். அதேபோல் ஒருவனை மட்டம் தட்டவென்றே, மற்றவனை வேண்டுமென்றே புகழ்வதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய செயல்.

6.2 தோள் கொடுக்கும் தோழி

இராமர் காட்டிற்குப் போகும்போது அயோத்தியில் தான் மட்டும் இருப்பதற்கு சீதை ஒப்பவில்லை. ஒரு கணவனின் சுகங்களில் மட்டும் பங்கு பெற்றுவிட்டு, அவனுக்குத் துக்கம் வரும் வேளையில் அவனைத் தனியே தவிக்கவிடுதல் ஒரு நல்ல மனைவியின் இலக்கணம் அல்ல. சுக துக்கம் இரண்டிலும் கணவனுடன் கூடவே இருக்கவேண்டும் என்பதால் சீதை தான் மட்டும் அயோத்தியில் தங்காமல், ராமனுடன் கூடவே காட்டுக்குச் செல்லவேண்டும் என்கிறாள்.

ப⁴ர்துர்பா⁴க்³யம்ʼ து பா⁴ர்யைகா ப்ராப்னோதி புருஷர்ஷப⁴! |
அதஸ்²சைவாஹமாதி³ஷ்டா வனே வஸ்தவ்யமித்யபி|| 2.27.4||

புருஷர்ஷப⁴ O best of men, Rama, புருஷோத்தமரே
ப⁴ர்துர்பா⁴க்³யம்ʼ the destiny of husband, கணவனின் விதிப்படி
ஏகா only, ஒன்றாகவே
பா⁴ர்யா wife, மனைவி
ப்ராப்னோதி receives, பெற்றால்
அதஸ்²ச therefore, ஆகவே
அஹமபி I also, எனக்கும்
வனே in the forest, காட்டில்
வஸ்தவ்யமிதி should dwell, வசிக்கவேண்டும்
அதி³ஷ்டா ஏவ ordered, உத்திரவிடப்பட்டது.

புருஷர்களில் உத்தமரே, ஒரு மனைவி தன் கணவனின் விதிப்படி தானும் நடக்கவேண்டும். ஆதலால், தாங்கள் காட்டுக்குப் போகவேண்டும் என்ற உத்திரவு இருந்தால் அது எனக்கும் இடப்பட்ட உத்திரவே.

ஒருவனுக்கு நல்ல காலமும் வரும், கெட்ட காலமும் வரும். ஒரு மனைவி கணவனுடன் கெட்ட காலங்களிலும் கூடவே இருக்கவேண்டும். வால்மிகியின் இலக்கணப்படி ஒருவனின் கெட்ட காலங்களில் அவனைத் தனியே தவிக்கவிடாது, தோள் கொடுக்கும் தோழியாக ஒரு மனைவி வாழவேண்டும்.

6.3 வேப்பமரம் இனிக்கும் கனியையா தரும்?

இராமர் தசரதரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு காட்டுக்கு புறப்படத் தயாராகிறார். அப்போது தசரதரின் ஓலத்தைக் கேட்டு கைகேயி சிறிதுகூடக் கலங்கவில்லை. அங்கு தசரதரின் அமைச்சர்களில் ஒருவரான சுமந்த்ரா, கைகேயியின் இரக்கமற்ற இதயத்தையும், தசரதரை அவள் கொடூரமாக அவதிக்கு உள்ளாக்கியதையும் பார்த்து மிகவும் விசனப்படுகிறார். முதலில் அவர் கைகேயியிடம் மிகவும் தாழ்மையுடன் கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்து நிலைமையை சரி செய்ய வேண்டுகிறார். ஆனால் கைகேயியோ தான் எடுத்த முடிவிலிருந்து பின்வாங்குவதாக இல்லை. சுமந்த்ரா பொறுமையிழந்து கடுஞ்சொற்களால் அவளைத் தாக்க ஆரம்பிக்கிறார். கைகேயி தன் தாயிடமிருந்து பிடிவாதம், சுயநலம், மற்றவர் இன்னல்களையும் உணர்வுகளையும் மதிக்காமை என்றெல்லாக் குணங்களையும் சீதனமாகக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று குத்திக் காட்டுகிறார். அவர் முன்பு நடந்த நிகழ்ச்சியைத்தான் அப்படிச் சொல்கிறார்.

ஒரு முனிவரின் தயவால், பறவைகளின் மொழியைப் புரிந்துகொள்ளும் கலையை கைகேயியின் தகப்பனார் பெற்றிருந்தார். அப்படிப் புரிந்துகொண்டதை வேறெவருக்கும் சொல்லக்கூடாது, ஒருவேளை சொல்ல நேர்ந்தால் அவர் இறந்துவிடுவார் என்ற ஒரு நிபந்தனையுடன்தான் அந்த வரத்தை அவர் பெற்றிருந்தார். ஒருமுறை பறவைகள் பேசிக்கொண்டதைக் கேட்ட அவருக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அப்போது அருகில் இருந்த அவரது மனைவி எதற்காக அவர் சிரிக்கிறார் என்று கேட்டாள். பறவைகள் பேச்சைக் கேட்டதும் சிரிப்பு வந்தது பற்றிச் சொல்ல, அவள் மேலும் அந்தப் பேச்சின் விவரங்களைக் கேட்டாள். அவர் முனிவரின் நிபந்தனை பற்றிச் சொல்லி மேற்கொண்டு பேச மறுத்தார். ஆனாலும் அவள் அவரைத் தொடர்ந்து கட்டாயப்படுத்திக் கேட்க, அவர் அந்த முனிவரைத் தொடர்புகொண்டு என்ன செய்வது என்று கேட்க, அவர் மனைவியை விட்டு விலகச் சொல்லிவிட்டார். அதை நினைவில் கொண்டு, கணவன் இறந்தாலும் பரவாயில்லை தான் கேட்டது வேண்டும் என்ற, அத்தகைய தாய்க்குப் பிறந்த கைகேயி மட்டும் வேறு மாதிரியாகவா இருப்பாள் என்கிறார்.

அபி⁴ஜாத்யம்ʼ ஹி தே மன்யே யதா² மாதுஸ்ததை²வ ச |
ந ஹி நிம்பா³த்ஸ்ரவேத் க்ஷைத்³ரம்ʼ லோகே நிக³தி³தம்ʼ வச​: || 2.35.17||

தே your, உன்னுடைய
ஆபி⁴ஜாத்யம் nobility of birth, பிறவிக் குணாதிசயங்கள்
மாது​: your mother(அ)s, உன் அம்மாவின்
யதா² as that of, உடையது
ததை²வ ச like that, போலவே
மன்யே thinking, யோசித்தால்
நிம்பா³த் from Nimba tree, வேப்ப மரத்திலிருந்து
க்ஷௌத்³ரம் honey, தேன்
ந ஸ்ரவேத் ஹி does not flow, வடியாது
லோகே in this world, இவ்வுலகில்
வச​: saying, பழமொழி
நிக³தி³தம் is very well known, நன்கே தெரியும்.

உனது குணமும் உன் அம்மாவின் குணம் போன்றே இருக்கிறது. ‘வேப்ப மரத்திலிருந்து தேனா கிடைக்கும்’ என்ற வழக்குச் சொல் எல்லோருக்கும் நன்கே தெரியும்.

கைகேயியைப் பற்றி குறைகூறிப் பேசும்போது, அவள் அம்மாவின் குணாதிசயங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவது என்பது ஒரு கடுமையான செயல்தான். பெற்றோர்கள் என்னதான் மோசமாக இருந்தாலும் தங்கள் குழந்தைகளும் மோசமாக வரவேண்டும் என்று விரும்புவதில்லை. மாறாக அவர்கள் நன்றாகவே வரவேண்டும் என்றும், நல்லதனமாகப் புகழப்படவேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறார்கள். மேலும் ஒருவனின் பெற்றோர்களைப் பார்த்து அவனை எடை போடக்கூடாது. பின்னால் வால்மீகி சொல்லப்போவதைப் படித்தால், மக்கள் தாங்கமுடியாத கோபத்திற்கு ஆளாகும்போது இப்படிக் கொடூரமாகப் பேசவும் தயங்க மாட்டார்கள் என்று ஒருவேளை வால்மீகி இங்கு சொல்ல விரும்புகிறார் போலும்.

6.4 சாக்கடையில் எறிந்த கல்

கைகேயிக்கு முதலில் அறிவுரையும், பின்பு கோபக் கணைகளும், கடைசியில் கடும் திட்டல்களுமே கிடைத்தன. முதலில் சிறிது அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கைகேயிக்கு எல்லோரும், எல்லா திசைகளிலிருந்தும் தாக்குதல் தொடுக்கவே அவள் பொறுமையிழந்து பதிலடி கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். தன் தாயாரைப் பற்றி வந்த கடுமையான சொற்கள், அவளைத் தூண்டிவிட்டதால் தன் பங்கிற்கு தசரதர் வம்சத்தில் வந்த அசமஞ்சனின் கதையைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

தசரதரின் முன்னோர்களில் ஒரு அரசனான சாகரன் என்பவனின் மகன்தான் இந்த அசமஞ்சன். அயோத்தி மக்கள் சாகரனிடம் அசமஞ்சன் ஒரு மனோவியாதி படைத்தவன் என்று குறை கூறினார்கள். ஏனென்றால் அவன் வீதியில் விளையாடும் சிறுவர்களைப் பிடித்து சரயு நதியில் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அவர்கள் மூச்சு முட்டி நீரில் மூழ்கி இறப்பதைப் பார்த்து கைகொட்டி மகிழ்வான். அதைக் கேட்ட சாகரன் தன் மகனுக்குத் தண்டனையாக அவனை நாடு கடத்தினான். இது பற்றிச் சொல்லிவிட்டு, கைகேயி மகனை நாடு கடத்துவது என்பது தசரதர் பரம்பரைக்கு ஒன்றும் புதிதல்ல என்றும், அதே போல தசரதரும் தன் மகனுக்குச் செய்யவேண்டும் என்கிறாள்.

அசமஞ்சனையும், ராமனையும் ஒப்பிட்டுச் சொல்வது சரியல்ல. ஆதலால், சித்தார்த்தா என்ற இன்னுமொரு அமைச்சர் அசமஞ்சன் சிறுவர்களைக் கொன்றதால் நாடு கடத்தப்பட்டான் என்று சொல்லி, எந்தக் குற்றம் செய்ததற்காக ராமன் நாடு கடத்தப்பட வேண்டும் என்று கைகேயியைப் பார்த்துக் கேட்கிறார். அப்போது அவர் ஒரு நிரபராதியைத் தண்டிப்பது தவறு என்றும் சொல்கிறார்.

அது³ஷ்டஸ்ய ஹி ஸந்த்யாக³​: ஸத்பதே² நிரதஸ்ய ச|
நிர்த³ஹே த³பி ஸ²க்ரஸ்ய த்³யுதிம்ʼ த⁴ர்மனிரோத⁴னாத்| 2.36.29||

ஸத்பதே² in the righteous path, தர்மத்தின் பாதையில்
நிரதஸ்ய ச engaged in, ஈடுபாடு கொண்ட
அது³ஷ்டஸ்ய of an innocent, அப்பாவிக்கு
ஸந்த்யாக³​: banishment, நாடு கடத்தல்
த⁴ர்மனிரோத⁴னாத் by restraining the righteousness, அதர்மமாக
ஸ²க்ரஸ்ய அபி even Indra(அ)s, இந்திரனுடையதும்
த்³யுதிம் splendour, கீர்த்தி
நிர்த³ஹேத் will be destroyed, அழிக்கப்படும்.

தர்மத்தின் பாதையிலிருந்து சிறிதும் தவறாது சென்று, மேலும் ஒரு தவறும் செய்யாமல் இருக்கும் ஒருவனை தண்டிப்பது மிகவும் அதர்மமானது. அநீதியான ஒரு தண்டனை கடவுளுக்கும் மேலானவனைக் கூட அழித்துவிடும்.

ராமனை காட்டுக்கு அனுப்பவேண்டும் என்று கைகேயி எடுத்த முடிவு அரசியல் கலந்த ஒரு நோக்கமே. ராமன் அயோத்தியில் இருந்தால், பரதனின் அரசுக்கு எதிராக ஏதாவது கலகம் விளைவித்து அது போரில் போய் முடியலாம். அந்த மாதிரியான விளைவுகள் வராமல் இருக்க கைகேயி இப்படிச் செய்தாள். அனாவசியமாக அவளது அம்மாவின் பெயர் இங்கு இழுக்கப்படவே அவளது கோபம் முற்றி, அதனால் அசமஞ்சன் விவரங்களைச் சொல்லி பழி தீர்த்துக் கொண்டாள். “அனாவசியமாக முன்னோர்களின் கதைகளை வாதத்தின்போது எடுத்து வைக்காதே”
என்பதே இங்கு வால்மீகியின் அறிவுரை என்று சொல்லலாம்.

6.5 யானை விற்றபின் அங்குசம் எதற்கு?

கைகேயின் தாயாரைப் பற்றியும், சாகரனின் மகனைப் பற்றியும் கீழ்த்தரமான விவரங்களைக் குறித்துப் பேசியது இராமருக்குத் தர்ம சங்கடத்தை உண்டாக்கியது. அவருக்கு ஒரு கௌரவமான, அன்பு கலந்த வழி அனுப்புதலைச் செய்யாமல் தசரதரும், அவரது அமைச்சர்களும், கைகேயியும் மாறி மாறி ஒருவரையொருவர் வசைபாடியும், தூற்றிக்கொண்டும் இருந்தனர். ஆட்சியும் அதிகாரமும் தானே பாரதனுக்காகக் கேட்டாய் என்பதுபோல், தனது செல்வங்கள் அனைத்தையும் தான் இராமருக்குக் கொடுப்பதாகவும், காட்டில் அவரைக் காப்பதற்காக தன் சேனைப்படைகளையும் அவரோடு அனுப்புவதாகவும் தசரதர் சொன்னார். கைகேயி அதற்குத் தனது ஆட்சேபணையை அழுத்தமாகத் தெரிவித்தாள். கஜானாவில் செல்வமும் இல்லாமால், சேனைகள் இல்லாத படையையும் பரதன் பெறுவதற்கா அவள் ஆட்சி, அதிகாரத்தைக் கேட்டுப் பெற்றாள்? கைகேயியின் மறுதலிப்பு தசரதரின் கோபத்தை மேலும் கூட்ட, அவர் கைகேயியை தீய சக்தியின் மறு அவதாரம் என்று திட்டி, தானும் ராமனுடன் காட்டுக்குச் செல்வேன் என்றும் கூறினார்.

இராமர் அப்போது தன் தந்தையை சமாதானம் செய்து, அவரை அமைதிப்படுத்த முனைந்தார். காட்டில் செல்வத்தைக் கொண்டு தான் என்ன செய்வது என்றும், அவையெல்லாம் நாட்டிலேயே இருந்தால் மக்களுக்கு உதவ பரதனுக்குத் துணையாக இருக்குமே என்றும் சொன்னார். அவரைப் பொறுத்தவரை வனத்தில் வசிப்பதற்குத் தகுந்த, முனிவர்கள் உடுப்பது போன்ற மரவுரிகளும், கனி கிழங்குகள் பறித்து உண்ண ஒரு கைக் கோடாலியும் எடுத்துச் செல்வதாகக் கூறினார். அரசுரிமையையே வேண்டாம் என்றும், காட்டில் உள்ள தபஸ்விகள் போல வாழ்வதற்கும் தயாராய் உள்ள தான் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு போவது என்பது கேலிக்குரிய செயலாகும் என்றும் சொன்னார்.

யோ ஹி த³த்த்வா த்³விபஸ்²ரேஷ்ட²ம்ʼ கக்ஷ்யாயாம்ʼ குருதே மன:|
ரஜ்ஜுஸ்னேஹேன கிம்ʼ தஸ்ய த்யஜத: குஞ்ஜரோத்தமம்|| 2.37.3||

ய​: such a man, அப்படிப்பட்ட மனிதன்
த்³விபஸ்²ரேஷ்ட²ம் best of elephants, நல்ல யானைகளை
த³த்த்வா having given away, தானம் கொடுத்தபின்
கக்ஷ்யாயாம் rope tied to its girth, இடுப்பில் கட்டப்படும் கயிறு
மன​: mind, மனம்
குருதே will do, செய்யலாம்
குஞ்ஜரோத்தமம் best elephant, நல்ல யானை
த்யஜத​: of a man while giving up, தானம் செய்த மனிதனை
தஸ்ய to him, அவனுக்கு
ரஜ்ஜுஸ்னேஹேன attachment for the rope, கயிற்றின் மேல் ஆசை
கிம் why? ஏன்?

இருக்கும் நல்ல யானைகளை எல்லாம் தானமாகக் கொடுத்துவிட்டவனுக்கு, யானையைத் தூணில் கட்ட உதவும் அதன் இடுப்புக் கயிறை மட்டும் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் எப்படி இருக்கும்? யானையே போனபின் அதன் கயிற்றின் மேல் ஆசை வைத்து என்ன பயன்?

காட்டில் தான் கொடுக்கும் செல்வத்தை வைத்துக்கொண்டு ராமன் சுகமாக வாழவேண்டும் என்ற விருப்பம் தசரதருக்கு இருந்தது. ஆனால் கைகேயியின் இரண்டாவது கோரிக்கைப் படி ராமன் துறவி போல காட்டில் வாழவேண்டும். ராமனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் வேண்டாம் என்று முடி துறக்கச் சொல்லிவிட்டு, காட்டிலே அவன் வாழும் வாழ்க்கை மட்டும் சுகபோகங்களுடன் இருக்கலாம் என்று சொல்வது ஒரு கண்துடைப்பு வேலைதான்.

ஆதலால் இராமர் தன் தந்தையிடம் அமைதியாக ஆனால் உறுதியாக செல்வம் ஏதும் தனக்கு வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டார்.

(தொடரும்)

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 4

ஆங்கில மூலம்: எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்

4.1 மனம் ஒரு குரங்கு

தசரத மகாராஜா தனக்குப் பிறகு அரசாட்சி செய்ய தனது மூத்த மகன் இராமனை வாரிசாக அங்கீகரித்து பட்டம் சூட்டிவிட, அயோத்யா மக்களின் பொதுக்குழு ஒன்று கூட்டி, கலந்தாலோசித்தார். தாம் அதிக நாட்கள் வாழமாட்டோமோ என்ற சந்தேகமும் தசரதருக்கு வரவே, அவர் அந்த முடிவில் சற்று அவசரம் காட்டினார். அவரது மற்ற இரண்டு மகன்களான பரதனும், சத்ருக்குனனும் அச்சமயம் அயோத்தியில் இல்லை. அவர்கள் பரதனுடைய தாய் மாமனின் அழைப்பின் பேரில் கேகய நாட்டிற்குச் சென்றிருந்தனர். தசரதரோ கேகய நாட்டு அரசனுக்கு பட்டம் சூட்டுதல் தொடர்பான முக்கியமான கூட்டத்திற்கு அழைப்பும் அனுப்பவில்லை; ஒரு தகவலும் சொல்லி அனுப்பவில்லை. ஒன்று ராமனே பட்டத்திற்குரிய இளையராஜா என்பதால் அதை வரவேற்பார்கள் என்றும், மேலும் தூர தேசமான கேகய நாட்டிற்குத் தகவல் சொல்லி அனுப்புவதால் காலதாமதம்தான் ஆகும் என்றுமாக இரண்டு நொண்டி சாக்குகள் அவருக்கு இருந்தன.

ஒரு அரசனுக்கு பல மகன்கள் இருந்தால், அடுத்து ஆளப்போவது யார் என்பதில் அவர்களிடையே சண்டை, சச்சரவு சாதாரணமாக வருவதுதான். ராமன்தான் ஆளப்போவது என்று அறிவித்துவிட்டால், பரதன் ஆட்சிக்குப் போட்டி போடமாட்டான் என்று தசரதர் திடமாக நம்பினார். என்னதான் நல்லவன், மனதில் திடமானவன் என்றாலும் சில சமயம் அவர்களுக்கே சபலமும் வந்து மனமும் மாறக்கூடும் என்று தசரதருக்கு ஒரு பயமும் இருந்தது. ஆதலால் பரதன் என்ன செய்யக்கூடும் என்பதில் தசரதருக்குக் கொஞ்சம் சந்தேகமும் இருந்தது. அதனால் பட்டாபிஷேக விழாவை அவசரம் அவசரமாக அறிவித்து, ராமனை மறுநாளே விழாவிற்குத் தயாராக இருக்குமாறும் சொன்னார்.

பரதனுக்கோ தன் அண்ணனாகிய இராமன் மேல் அன்பும், மரியாதையும் மிகுதியாகவே இருந்தது. மேலும் அவன் நியாய-அநியாங்களைப் பற்றி நன்றாகவே தெரிந்திருந்ததும் அல்லாமல், நல்ல பண்பு, ஒழுக்கம் உடையவனாகவும் இருந்தான். அதெல்லாம் தசரதருக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தும், ஒருவனுக்கு ஆசை என்று வந்துவிட்டால் அவன் எப்படி இருப்பான் என்பதை முன்கூட்டியே சொல்லமுடியாது என்பதும் அவரது எண்ணமாக இருந்தது. புகழ் மிக்க நல்ல குணவான்களே கடைசி நிமிடத்தில் மனம் மாறி பாதை தடுமாறி தவறாகச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்பதையும் அவர் அறிவார்.

கிந்து சித்தம்ʼ மனுஷ்யாணாமனித்யமிதி மே மதி:|
ஸதாம்ʼ ச த⁴ர்மனித்யானாம்ʼ க்ருʼதஸோ²பி⁴ ச ராக⁴வ!|| 2.4.27||

கிந்து yet, இருந்தாலும்
த⁴ர்மனித்யானாம் those fixed in righteousness, தர்ம சிந்தனையுள்ள
ஸதாம்ʼ ச virtuous people, நற்குணம் மிகுதியான
மனுஷ்யாணாம் men(அ)s, மனிதர்கள்
க்ருʼதஸோ²பி⁴ made propitious, (இடம், காலம், மற்றும்) தேவைக்கேற்றபடி
சித்தம் mind, மனம்
அனித்யம் இதி is fickle, நிலையில்லாதது
மே my, என்
மதி​: my opinion, எண்ணம்.

இருந்தாலும் தர்ம சிந்தனை மிக்கவும், பண்பு, ஒழுக்கம் மிக்கவும் உள்ள மனிதர்களின் மனம்கூட இடம், காலம், தேவைக்கேற்ப நிலையில்லாத வண்ணம் மாறலாம் என்பதே எனது எண்ணம். அதற்கேற்றபடி அவர்கள் தங்கள் ஆசைக்குப் பணியக்கூடும்.

ஒருவன் ஒரு சமயத்தில் நல்லவனாக நடக்கிறான் என்பதால், அவனுக்குச் சாதகமாக வாய்ப்புகள் வந்து அவனும் அதில் மயங்கிவிட்டால், அவன் நல்லவனாகத்தான் தொடர்ந்து நடப்பான் என்று சொல்லமுடியாது. பழைய கால நடவடிக்கைகளைக் கொண்டு ஒருவனை எடைபோடுதல் பல சமயம் தவறுதலாகப் போயிருக்கிறது. ஆதலால் நேர்மையான வழியில் ஒரு நல்லவன் செல்வான் என்பது பூவா-தலையா ஆட்டத்தின் முடிவு போன்றதுதான். எதிர்பாராமல் அவன் தவறான வழியில் செல்வதற்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதை அனைவரும் உணரவேண்டும்.

4.2 வெள்ளம் வடிந்தபின் பாலமா?

கூனி எனச் சிறுவர்களால் கேலியாக அழைக்கப்படும் மந்தரா, கைகேயியின் அணுக்கத் தொண்டர்களில் ஒருவள். மறுநாளே ராமனுக்கு மணிசூட்டு விழா என்று அவளுக்குத் தெரிந்த உடனேயே அவள் கைகேயியிடம் போய் அந்தச் செய்தியைச் சொல்கிறாள். ராமனைத் தனது மகனாகவே கருதிய கைகேயிக்கு அது தெரிய வந்ததும் அவள் மனமகிழ்ந்து மந்தராவுக்கு பல வெகுமதிகள் கொடுக்கிறாள். ஆனால் மந்தராவுக்கோ ராமனின் பட்டாபிஷேகம் நடந்தால், அதன் பலாபலன்களைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ளாமல் கைகேயி இருக்கிறாளே என்று அதிர்ச்சி அடைகிறாள். முடிசூட்டப்படுவதால் ராமனின் அன்னையான கௌசல்யாவுக்கு மகாராணி என்கிற அந்தஸ்து கிடைத்து, அதனால் கைகேயி கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுவாளே என்று நினைக்கிறாள். மாறாக பரதனுக்கு மணிசூட்டு விழா நடந்து, அவனே ஆள்வதற்கும் தகுதி வந்தால், கைகேயி மகாராணி ஆகலாமே என்றும் நினைக்கிறாள். ஆதலால் கைகேயிக்கு தசரதன் எப்போதோ முன்பு கொடுத்த இரண்டு வரங்களை ஞாபகப்படுத்தி, ராமனுக்குப் பதிலாக பரதன் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு யோசனை சொல்கிறாள். அன்று இரவே தசரதனைப் பார்த்து அதைக் கேட்டு அவரை நிர்பந்தப்படுத்தாமல் விட்டுவிட்டால் நிலைமை அவளுக்குச் சாதகமாக இருக்காது என்று சொல்லி, கீழ்க்கண்டவாறும் சொல்கிறாள்.

க³தோத³கே ஸேதுப³ந்தோ⁴ ந கல்யாணி! விதீ⁴யதே|
உத்திஷ்ட² குரு கல்யாணி! ராஜானமனுத³ர்ஸ²ய|| 2.9.54||

கல்யாணி O fortunate one, பாக்கியவதியே!
க³தோத³கே after the water has flown out, வெள்ளம் வடிந்தபின்
ஸேதுப³ந்த⁴: construction of a bridge, பாலம் கட்டுவது
ந விதீ⁴யதே not undertaken, செய்வதில்லை
உத்திஷ்ட² you may arise, எழுந்திரு
கல்யாணம் auspicious act, நல்ல காரியத்தை
குரு perform, செய்
ராஜானம் (to the) king, அரசனிடம்
அனுத³ர்ஸ²ய show(such act) காட்டு.

எனதருமை கைகேயியே! வெள்ளம் வடிந்தபின் பாலம் கட்டுவது வேண்டாத காரியம்; அதனால், சொல்லவேண்டிய செய்தியை கூடிய சீக்கிரம் அரசனிடம் சொல்லி நடக்க வேண்டிய நல்லதைச் செய்.

இதைப் போலவே வெள்ளம் வந்தபின் அணை கட்டுவதா என்றும் சொல்வார்கள். இதையெல்லாம் படித்தால், ஆங்கிலத்தில் உள்ள “closing the gate after the horse has bolted” என்றதொரு வழக்குச் சொற்றொடர் ஞாபகம் வருகிறதோ? ஆம், மந்தரையின் வாயிலிருந்து இங்கு வந்திருந்தாலும், சரியான அறிவுரை என்பது எக்காலத்திலும், எந்தத் தேசத்திலும் ஒரே மாதிரியானதுதான். காலத்தில் செய்யவேண்டியதைச் செய்யாமல் இருப்பது நன்மை பயக்காது என்பதை உணர்தல் அவசியம்.

4.3 சொன்னதைச் செய்பவன்

மந்தராவின் அந்த சூழ்ச்சி யோசனை கைகேயியின் மனதை வெகுவாகவே பாதித்துவிட்டது. முன்பு ஒருமுறை போர்க்களத்தில் சத்தியம் செய்து வாங்கிய வரங்களை தசரதரிடம் ஞாபகப்படுத்தி, தான் வேண்டுவதைச் சொல்லி அவைகளை நிறைவேற்றச் சொல்கிறாள். அன்றைய போர்க்களத்தில் தசரதருக்கு உதவியாக அருகில் கைகேயிதான் இருந்தாள். ஒரு சமயத்தில் அவரால் போர் புரியமுடியாது அவரது உயிருக்கே ஆபத்தான சூழ்நிலை உருவானபோது கைகேயிதான் அவரை ஒரு பாதுகாப்பான இடத்திற்கு இட்டுச் சென்று அவரைக் காப்பாற்றினாள். அதற்கு நன்றிக்கடனாக தசரதரும் அவளுக்கு இரண்டு வரங்கள் கொடுக்க, சத்தியப் பிரமாணம் வாங்கிக்கொண்டு அவள் தான் வேண்டும்போது அவைகளைப் பின்பு கேட்டுப் பெறுவதாகச் சொல்லியிருந்தாள். காலம் சென்ற பழைய நிகழ்ச்சி என்பதால் தசரதருக்கு அது மறந்துகூட போய்விட்டது. அதை இப்போது ஞாபகப்படுத்தி அவைகளை நிறைவேற்றக் கோருகிறாள். இரண்டு வரங்களில் ஒன்றின்படி இராமனுக்கு அல்லாது தன் மகன் பரதனுக்கு முடிசூட்ட வேண்டும்; மற்றதன்படி அடுத்த பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு இராமன் வனவாசம் செய்யவேண்டும்.

இதைக்கேட்ட தசரதருக்குத் தலையில் இடிவிழுந்தது போல ஆயிற்று. முதலில் அவள் கேட்பதில் உள்ள அநியாயங்களைப் பற்றி அவளுக்கு விளக்க ஆரம்பித்தார். அதற்கு அவள் செவி சாய்க்காதபோது அவளைக் கடிந்துகொண்டு அவச்சொற்களை வீசினார். இதற்குள் கைகேயிக்கு மனம் இறுகிப்போயிருந்தது. அவள் என்ன வந்தாலும் தனக்கு வேண்டியதைப் பெறாமல் விடுவதாக இல்லை. அவள் தசரதரைக் கோழை என்றும், கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற இயலாத கையாலாகதவன் என்றும் ஏசினாள். அதற்குத் துணையாகத் தங்களுக்கு என்னதான் இழப்பு வந்திருந்தாலும், தங்கள் வாக்கைக் காப்பற்றியவர்களைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

ஸம்ʼஸ்²ருத்ய ஸை²ப்³யஸ்²ஸ்²யேனாய ஸ்வாம்ʼ தனும்ʼ ஜக³தீபதி: |
ப்ரதா³ய பக்ஷிணே ராஜ ந்ஜகா³ம க³திமுத்தமாம்|| 2.14.4||

ராஜன் O king, ஏ! அரசனே!
ஜக³தீபதி​: king, ராஜா
ஸை²ப்³ய​: Saibya, சைபியர்
ஸ்²யேனாய பக்ஷிணே to a hawk, a bird, ஒரு கழுகுக்கு
ஸ்வாம் his own, தனது
தனும் body, உடலை
ஸம்ʼஸ்²ருத்ய having promised, கொடுத்த வாக்கால்
உத்தமாம் highest, உன்னதமான
க³திம் state, பதவி
ஜகா³ம attained, அடைந்தார்.

அரசனே! ஒரு கழுகுக்கு தான் கொடுத்த வாக்கால் தனது உடலையே கொடுக்கத் துணிந்த சைபிய என்னும் ராஜா உன்னதமான மேலுலகப் பதவி அடைந்தார்.

ததா² ஹ்யலர்கஸ்தேஜஸ்வீ ப்³ராஹ்மணே வேத³பாரகே³|
யாசமானே ஸ்வகே நேத்ரே உத்³த்⁴ருʼத்யாவிமனா த³தௌ³|| 2.14.5||

ததா² In the same way, அதே போன்று தேஜஸ்வீ powerful, சக்திவாய்ந்த அலர்க​: king Alarka, ராஜா அலர்க்கர் வேத³பாரகே³ to a person who mastered vedas fully, வேதவிற்பன்னர் ஒருவருக்கு யாசமானே while he was soliciting, யாசித்தபோது ப்³ராஹ்மணே (to) the brahmin, அந்தணருக்கு ஸ்வகே his own, தனது நேத்ரே eyes, கண்களையே உத்³த்⁴ருʼத்ய having plucked, தோண்டிப் பறித்து அவிமனா​: without hesitation, தயக்கமின்றி த³தௌ³ ஹி gave it indeed, ஈன்றார்.

அதே போன்று, வேதவிற்பன்னரான ஒரு அந்தணர் யாசித்தார் என்பதற்காக, எவ்விதத் தயக்கமும் இல்லாமல் மகாராஜா அலர்க்கரும் தனது கண்களையே தோண்டிப் பறித்துத் தானமாக அவருக்குக் கொடுத்தார்.

இப்படியாக இரண்டு சம்பவங்களைச் சொல்கிறாள். ஒரு வல்லூறிடம் மாட்டிக்கொண்ட குருவியொன்று தப்புவதற்காக, சிபி என்னும் அரசனின் மகனான சைபிய என்னும் ராஜாவிடம் தஞ்சம் புகவே, அவரும் அதைக் காப்பாற்ற முயலும் போது, அந்த வல்லூறோ குருவி தனது இயற்கையான உணவு என்று கூறுகிறது. அதன் வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ராஜாவும் குருவிக்குப் பதிலாக தனது உடலிலிருந்து சதையைக் கொடுப்பதாகக் கூறினார். தான் சொன்ன வாக்குப்படி குருவியின் எடைக்குச் சமமாக தனது சதையை ஒரு தராசில் வெட்டிவைக்க, எவ்வளவுதான் அப்படி வைத்தாலும் எடை சரிசமமாக ஆகாததால், தானே தராசில் ஏறி தன்னையே தானமாகக் கொடுக்கிறார். அப்போதுதான் அவ்விரு பறவைகளும் சைபியனின் வாக்கு, மற்றும் வள்ளல் தன்மையைச் சோதிக்க வந்த தேவர்கள் என்று தெரியவருகிறது. தான் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றும் எண்ணம்தான் அரசனுக்கு இருந்ததே தவிர தனது உயிரையும் அதற்காகக் கொடுக்கத் துணிந்த விவரத்தை இங்கே கைகேயி தசரதருக்குச் இடித்துக் காட்டுகிறாள். அதேபோன்று அலர்க்கா என்ற அரசன் எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி தன் கண்களைப் பறித்தே செய்த தானம் பற்றியும் சொல்கிறாள்.

ஸரிதாம்ʼ து பதிஸ்ஸ்வல்பாம்ʼ மர்யாதா³ம்ʼ ஸத்யமன்வித:|
ஸத்யானுரோதா⁴த்ஸமயே ஸ்வாம்ʼ வேலாம்ʼ நாதிவர்ததே|| 2.14.6||

ஸரிதாம்ʼ பதி​: து as regards the lord of rivers, ஆறுகள் அனைத்தையும் கொள்ளும் கடல்
ஸத்யம் அன்வித: one who follows the truth, என்றும் உள்ளதை மதிக்கும்
ஸ்வல்பாம் very little, மிகச் சிறிய
மர்யாதா³ம் as boundary, எல்லையாக
ஸ்வாம் his own, தனது
வேலாம் shore, கரை
ஸமயே even during parva days, பருவ காலங்களிலும்
ஸத்யானுரோதா⁴த் in obedience to truth, உள்ளதை மதிக்கும் வண்ணம்
நாதிவர்ததே does not transgress, தாண்டுவதில்லை.

பருவ காலங்களிலும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடினாலும், ஆறுகள் அனைத்தின் நீரையும் தன்னகத்தே கொள்ளும் கடல் என்றும் உள்ள தனது கரை என்னும் சிறிய எல்லையை மதித்து அதைத் தாண்டுவதில்லை.

ஸத்யமேகபத³ம்ʼ ப்³ரஹ்ம ஸத்யே த⁴ர்ம: ப்ரதிஷ்டித:|
ஸத்யமேவாக்ஷயா வேதா³ ஸத்யேனைவாப்யதே ஸ்பரம்|| 2.14.7||

ஸத்யம் truth, உண்மை
ஏகபத³ம் in the form of one word, ஒரு வார்த்தையில்
ப்³ரஹ்ம Brahman, பிரம்மம்
ஸத்யே on the truth, உண்மையைப் பற்றி
த⁴ர்ம​: righteousness, தர்மம்
ப்ரதிஷ்டி²த​: is established firmly, நன்கு வேரூன்றி
ஸத்யமேவ truth alone, உண்மை மட்டுமே
அக்ஷயா​: is imperishable, என்றும் உள்ளது
வேதா³​: in vedas, வேதங்களில்
ஸத்யமேவ by truth alone, உண்மையால் மட்டுமே
பரம் supreme state, உன்னத நிலை
ஆப்யதே will be attained, அடையப்படும்.

பிரம்மம் என்பதை ஒரே வார்த்தையில் விளக்கச் சொன்னால் அந்த வார்த்தைதான் “உண்மை” என்றாகும். உண்மை இருந்தால்தான் அங்கு தர்மம் என்பதும் இருக்கும். உண்மை என்றும் மாறாதது. வேதங்கள் கூறும் உண்மையை ஒருவன் சொன்னால் அது அவனை மிக உன்னத நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும்.

நாம் மேலே பார்த்தவாறு கைகேயி நடந்த நிகழ்ச்சிகளை விவரித்துவிட்டு, கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றினால்தான் ஒருவன் உண்மையாக இருக்கிறான் என்று பொருள் என்பதைச் சொல்கிறாள். உண்மையைக் காப்பாற்றுவது எந்த ராசிகளுக்குமே பொருந்தும். அதனாலேயே ஆற்றில் நீர் பெருகினாலும், அதைக் கொள்ளும் கடலோ தனது கரையாகிய உண்மையை மீறுவதில்லை. மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை, உள்ளத்தே ஒன்று உள்ளதே உண்மை எனப்படுகிறது. உண்மையாகிய சத்தியம் இருக்குமிடத்தில்தான் தர்மம் தழைக்க முடியும். அப்போதுதான் ஒருவன் வாழ்வில் உன்னத நிலையான பிரம்மத்தை உணரமுடியும். ஆதலால் என்ன நடந்தாலும் – சாவோ, பிரளயமோ, தாழ்வோ எது வந்தாலும் – ஒருவன் தான் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றி உண்மையாக இருக்கவேண்டும்.

(உண்மை எனும் சொல்லின் பரிமாணங்கள் பற்றி மேலும் யதார்த்தமாக அறிந்துகொள்ள “வாய்மை வெல்கிறதா? வாய் மெய்யை மெல்கிறதா?” என்ற இத்தளத்தில் வந்த கட்டுரையைப் பார்க்கலாம்)

(தொடரும்)

அவ்வரங்கள் இவ்வரங்கள்

rama-lord-of-boons-2

எல்லாம் வல்ல, எங்கும் நிறைந்த இறைவனுக்குத்தான் எத்தனை பெயர்கள்!

ஒரு நாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லார்க்கு ஆயிரம்
திருநாமம் பாடி நாம் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ? 

என்கிறார் மணிவாசகர். அதில் ஒரு பெயர் வரதன். வரதன் என்றால் வரங்களை அளிப்பவன் என்று பொருள். இறைவியையும் ‘வரதே‘ என்று போற்றுகிறார்கள். அதனால் தான் பாரதியும்,

நின்னைச்சில வரங்கள் கேட்பேன் –அவை
நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய்! எந்தன்
முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள்- இன்னும்
மூளாதழிந்திடுதல் வேண்டும்- இனி
என்னைப் புதிய உயிராக்கி-எனக்
கேதும் கவலையறச் செய்து-மதி
தன்னை மிகத்தெளிவு செய்து-என்றும்
சந்தோஷம் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்.

என்று பல வரங்களைக் கேட்கிறார்.

 
இந்த வரம் தருவாய்

சர்வசமய சமரசக் கீர்த்தனைகள் பாடிய மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையவர்கள் இறைவனிடம் இப்படி வரம் கேட்கிறார்–

சூது, பொறாமை, பொய், கோபமில்லாமல்
சோரம், உலோபம், துன்மார்க்கமில்லாமல்
வேத நெறியை விலக்கி நில்லாமல்
வேத நாயகா விளம்பம் சொல்லாமல்
இந்த வரம் தருவாய், எனக்கெந்த
வரங்களும் இல்லையென்றாலும் (இந்த)

நம் இதிகாச, புராணங்களில் வரங்கள் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன. வரங்கள் கேட்பதையும் கொடுப்பதையும் காணலாம். இராமகாதை வரங்கள் காரணமாகவே வளர்கிறது. இராமாயணக் கதாநாயகனான இராமன் பிறப்பதற்கு முன்பே கொடுக்கப்பட்ட இரு வரங்கள் இராமனை முடிசூடவிடாமல் செய்ததோடு அவனை வனவாசியாகவும் மாற்றுகிறது.

 
சம்பராசுரப்போர்

சம்பராசுரப்போரில் இந்திரனுக்கு உதவி செய்வதற்காக அயோத்தி மன்னரான தசரதர் செல்கிறார். போரில் கழுகின் வேந்தனான ஜடாயுவும் உதவி செய்ய வருகிறான். அந்தப் போரில் தசரதனின் மனைவி கைகேயி வெகு திறமையாகத் தேரோட்டுகிறாள். அவள் மிக இலாவகமாகத் தேரோட்டி தசரதன் வெற்றிக்கு உதவுகிறாள். கைகேயியின் சாரத்யத்தை மெச்சிய தசரதர், அவளுக்கு வெகுமதியளிக்கும் விதமாக இரு வரங்களை அளிக்கிறார். தேவர்கள் சாட்சியாக அவர் அளித்த வரங்களை அவள் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றும் சொல்கிறார்.

 

கூனியின் ஆலோசனை

kaikeyi-and-kooniவிடிந்தால் இராமனுக்குப் பட்டாபிஷேகம்! கைகேயியின் செவிலித்தாயான கூனி இராமனின் பட்டாபிஷேகத்தைத் தடுத்து நிறுத்த விழைகிறாள். இராமன் சிறுவனாக இருந்தபோது தன் கூனல் முதுகில் வில் உருண்டையால் விளையாட்டாக அடித்ததை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்க்கிறாள். எனவே கைகேயியிடம் சென்று அந்த வரங்களைப் பற்றி நினைவூட்டி பட்டாபிஷேகத்தைத் தடுக்க நினைக்கிறாள். பால் போலிருந்த கைகேயியின் மனத்தை மாற்ற பல முயற்சிகள் செய்து கடைசியில் வெற்றியும் பெறுகிறாள். தேவர்கள் தவத்தாலும் அரக்கர்கள் அவத்தாலும் தூய தேவியின்(கைகேயி) தூய சிந்தை திரிந்து போகிறது
 
 
கைகேயி கேட்ட வரங்கள்

விடிந்தால் இராமனுக்கு முடிசூட்டுவிழா என்ற சந்தோஷமான செய்தியைக் கைகேயியிடம் தானே நேரில் சொல்ல வருகிறார் தசரதர். கூனியின் துர்ப்போதனையால் சிந்தை திரிந்த கைகேயி தசரதரால் முன்பு தனக்களிக்கப்பட்ட இரு வரங்கலையும் தர வேண்டுமென்று கேட்கிறாள். கைகேயியின் சூழ்ச்சியை உணராத தசரதர், உன் மகன் இராமன்மேல் ஆணை, நீ கேட்கும் வரங்களை இப்பொழுதே தருவேன் என்கிறார்.

கைகேயி வரங்களைச் சொல்கிறாள்–

“ஏய வரங்கள் இரண்டின் ஒன்றினால் என்
சேய் அரசு ஆள்வது: சீதை கேள்வன் ஒன்றால்
போய் வனம் ஆள்வது;” எனப் புகன்று நின்றாள்
தீயவை யாவினும் சிறந்த தீயாள்.

தீமையான விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும் விடத் தீயவளான கைகேயி, “என் இரண்டு வரங்களில் ஒரு வரத்தால் என்மகன் பரதன் நாடாள வேண்டும். மற்றொரு வரத்தால் சீதை கணவன் (இராமன்) காடாளச் செல்ல வேண்டும்,” என்கிறாள். தசரதர், இராமனை உன் மகன் என்று கைகேயியிடம் சொல்கிறார். ஆனால் அன்றுவரை வேற்றுமையறியாத கைகேயி, இப்பொழுது சிந்தை திரிந்ததால் இராமனை, ‘உங்கள் மகன்’ என்றோ, ‘கோசலை மகன்’ என்றோ கூடச் சொல்லாமல் யாரோ மூன்றாம் வீட்டுப் பையனைச் சொல்வது போல ‘சீதை கேள்வன்’ என்று குறிப்பிடுகிறாள். அந்த அளவுக்கு மனம் மாறி விட்டது!

 
kaikeyi-asking-boonsதசரதரின் தர்மசங்கடம்

இதைச் சற்றும் எதிர்பாராத தசரதர் இடியோசை கேட்ட நாகம் போலக் கலங்குகிறார். பலவிதத்திலும் கைகேயிக்கு அறிவுரை சொல்கிறார். ஆனால் அவளோ ஒரே பிடிவாதமாக இருக்கிறாள். தன் உயிரையும் மாய்த்துக் கொள்வேன் என்று கூடச் சொல்கிறாள். இதைக்கேட்ட தசரதர், “நீயே வேண்டுமானாலும் ஆட்சி செய். ஆனால் என் உயிரான இராமனை மாத்திரம் வனம் போகச் சொல்லாதே. அதை மட்டும் மறந்துவிடு!” என்று மன்றாடுகிறார். 

 
“கண்ணே வேண்டும் என்னினும் ஈயக் கடவேன்
என் உள்நேர் ஆவி வேண்டினும் இன்றே உனதன்றோ?
பெண்ணே! வண்மைக் கைகேயன் மானே! பெறுவாயேல்
மண்ணே கொள் நீ மற்றையது ஒன்றும் மற”

என்றான்.

“பெண்ணே! உன் தந்தை எவ்வளவு வள்ளல் தன்மை உடையவர்! அவருடைய மகளான உனக்கும் அந்த வண்மைக்குணம் இருக்க வேண்டாமா? என் கண்களை வேண்டுமானாலும் தருகிறேன். ஏன், அதை விடச் சிறந்த உயிரை வேண்டுமானாலும் அதையும் தருகிறேன். உனக்கு ராஜ்யம் வேண்டுமென்றால் நீயே ஆண்டுகொள். ஆனால் மற்றொரு வரத்தை மட்டும் கேட்காதே” என்கிறார். தன் வாயால், இராமனைக் காட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்று சொல்லவும் நா எழும்பவில்லை. ஆனால் கைகேயி தான் கொண்ட எண்ணத்தை விடுவதாயில்லை.

 
இருவரையும் துறத்தல்

அங்கு வந்த குலகுருவான வசிஷ்டரும் செய்தியறிந்து கைகேயியிடம் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்கிறார். ஆனால் கைகேயியின் பிடிவாதம் தளரவேயில்லை. இதைக் கண்ட தசரதர் மிகவும் வேதனையும் ஆத்திரமும் அடைந்து

 
இன்னே பலவும் பகர்வான் இரங்காதாளை நோக்கிச்
சொன்னேன் இன்றே, இவள் என் தாரம் அல்லள் துறந்தேன்
மன்னே ஆவான் வரும் அப் பரதனையும் மகன் என்று
உன்னேன், முனிவா! அவனும் ஆகான் உரிமைக்கு

என்றான்.

ramayanam2

கைகேயியின் பிடிவாதத்தைக் கண்டு வெறுப்படைந்த தசரதர், “இந்த நொடியிலிருந்து இவள் என் தாரம் இல்லை. இவளைத் துறந்து விட்டேன்,” என்கிறார். கைகேயி மேல் இருந்தகோபமும் வெறுப்பும் ஒரு பாவமும் அறியாத அவள் மகனான பரதன் மேலும் பாய்கிறது. “மன்னனாக முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போகிறானே அந்தப் பரதனையும் என் மகன் என்று சொந்தம் கொண்டாட மாட்டேன். இனி எனக்கும் அவனுக்கும் எந்த உறவும் இல்லை. என்னுடைய அந்திமக் கிரியைகளையும் செய்ய அவனுக்கு உரிமை கிடையாது!” என்று வசிஷ்டரை சாட்சியாக வைத்துச் சொல்கிறான். சுமந்திரன் வந்து சீதாஇராம லட்சுமணர் மூவரும் வனம் சென்ற செய்தியைச் சொல்ல தசரதர் உயிர் பிரிகிறது.

 
இராமன் கேட்ட வரங்கள்

இப்படி தசரதர் இரு கட்டளைகளால் துறந்த அந்த உறவை 14 ஆண்டுகள் கழித்து இராமன் புதுப்பிக்க விழைகிறான். தசரதரிடமிருந்தே இரு வரங்கள் பெற்று அறுபட்ட உறவை மறுபடியும் புதுப்பிக்கிறான். 14 வருடங்களாக இராமன் மனதில் இது உறுத்திக்கொண்டே இருந்திருக்கலாம். தன் மீதுள்ள அன்பினால்தானே தந்தை இருவரையும் துறந்து விட்டார் என்ற குற்ற உணர்ச்சி கூட இராமனுக்கு இருந்திருக்கலாம். தக்க சமயம் வந்த்தும் ஒரு பரிகாரம் தேடுகிறான்.

இராம இராவண யுத்தம் முடிந்தபின் சீதை அக்கினிப் பிரவேசம் செய்கிறாள். அக்கினி தேவனே சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைக்கிறான். சிவபெருமான், சுவர்க்க லோகத்தில் இருந்த தசரதரிடம் சென்று, “உன் மகன் இராமன் மனதிலுள்ள துன்பத்தைப் போக்குவாய்,” என்று சொல்ல, தசரதன் நேராக யுத்த பூமிக்கே வருகிறான். தந்தையைக் கண்ட இராமன் அவர் அடிகளில் விழுந்து வணங்குகிறான். விழுந்து வணங்கிய இராமனை வாரி எடுத்து மார்புறத் தழுவிய தசரதன், “இராமா! அன்று கைகேயி கொண்ட வரம் என்ற வேல் என் மார்பிலேயே தங்கி இன்றுவரை என்னைத் துன்புறுத்தி வந்தது. என்னைக் கொன்ற பின்பு கூட அது என்னை விட்டு நீங்கவில்லை. ஆனால் இன்று உன்னைத் தழுவியவுடன் உன் மார்பு என்னும் காந்த மணியால் அது ஈர்க்கப்பட்டு வெளியேறி விட்டது” என்று மகிழ்ச்சியடைகிறான்.

பின் அருகிலிருந்த இலக்குவனை நோக்கி, “மைந்தா! உன் தமையனைப் பின்தொடர்ந்து சென்று 14 வருடங்களும் அவனுக்குச் சேவை செய்தாய். என் மனப்புண்ணையும் போக்கி விட்டாய். இந்திரஜித்தை வென்று அழியாப் புகழ் பெற்றாய்!” என்று பாராட்டுகிறான்.

மறுபடியும் இராமனிடம், இராமா! உன்னை விண்ணுலகம் சென்றுதான் காண முடியும். அப்பொழுதுதான் என் துயரம் தீரும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இன்றே இங்கேயே உன்னைக் கண்டு விட்டேன். இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும்? உனக்கு என்ன வேண்டுமோ கேள்” என்கிறான்.

இராமன் என்ன கேட்கிறான்?

 
’ஆயினும், உனக்கு அமைந்தது ஒன்று உரை’ என, அழகன்
”தீயள் என்று நீ துறந்த என் தெய்வமும் மகனும்
தாயும் தம்பியும் ஆம் வரம் தருக” எனத் தாழ்ந்தான்
வாய் திறந்து எழுந்து ஆர்த்தன உயிர் எலாம் வழுத்தி

 

ramayanam14 ஆண்டுகளுக்கு முன் தசரதன் அறுத்தெறிந்த உறவைப் புதுப்பிக்கிறான் இராமன்! தசரதன் கைகேயியை மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டால்தான் இராமன் அவளைத் தாய் என்று அழைக்க முடியும். அது போலவே தசரதன், பரதனை மகனாக ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே இராமன் பரதனைத் தம்பி என்று உறவு கொண்டாட முடியும். வரம் கேட்ட பொழுது கைகேயி என்ன சொன்னாள்? இராமனை, சீதை கேள்வன் என்றாள். ஆனால் இங்கு இராமன் என்ன சொல்கிறான்? எந்தாய் என்று கூடச் சொல்லாமல் அதற்கும் ஒருபடி மேலே போய், ‘என் தெய்வம்’ என்கிறான்.

அவதார நோக்கத்தின் காரணமாகவே தூயதேவி சிந்தை திரிந்தது என்பான் கம்பன்.

அவதார நோக்கத்திற்கு உதவி புரிந்த தூயதேவியைத் (கைகேயி) தெய்வமாகவே ஆக்கி விடுகிறான் இராமன்!

இராமன் பேசியதைக் கேட்ட தசரதன், “வரத! கேள். நீ வேண்டியபடி பரதன் உனக்குத் தம்பியாகட்டும். ஆனால் உனக்குச் சூட்ட வேண்டிய மணிமுடியைப் பறித்ததோடு அமையாமல் உனக்கு இம்மரவுரியையும், ஜடாமுடியை யும் தந்த பாவிமேல் உண்டான கோபம் இன்னும் நீங்கவில்லை” என்று மனக்கசப்போடு கூறுகிறான்.

கைகேயியிடம் ஏற்பட்ட வெறுப்பும் கோபமும் நீங்கவில்லை என்றால், அவளை மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்ளாதவரை பரதன் எப்படி மகனாக ஆக முடியும்? இராமனுக்குத் தம்பி எப்படிக் கிடைப்பான்? எனவே இராமன், தசரதனிடம் கைகேயிக்காக பலவிதமாக வாதாடுகிறான். “அரசுரிமையை ஏற்க நான் சம்மதம் தெரிவித்ததுதான் தவறு. இதில் அன்னையாகிய கைகேயி செய்த தவறு என்ன?” என்றும் வாதாடுகிறான்.

தசரதனும் இப்படி எண்ணிப் பார்க்கிறான். கைகேயி வரம் கேட்டதால் தானே இராமன் வனவாசம் மேற்கொண்டு பல அசுரர்களையும் வதைத்து முனிவர்களுக்கு அபயம் அளித்திருக்கிறான். இராவண, கும்பகர்ணன், இந்திரஜித், கர, தூஷணன் போன்ற அசுரர்களையெல்லாம் நிக்ரகம் செய்து தேவர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கிறான். இதையும் எண்ணிப் பார்க்கிறான் தசரதன்.

பண்டு நான் தொழும் தேவரும் முனிவரும் பராய்
கண்டு கண்டு எனைக் கைத்தலம் குவிக்கின்ற காட்சி
புண்டரீகத்துப் புராதனன் தன்னொடும் பொருந்து
அண்டமூலத்து ஒரு ஆசனத்து இருத்தினை அழக!

தேவர்களும் முனிவர்களும் தசரதனைப் பார்த்துக் கைகூப்பி வணங்குகிறார்களாம். சமபராசுரப் போரில் தசரதன் உதவியால் தான் இந்திரன் ஜெயித்தான். அந்தப் பெருமை இருந்தாலும் இப்போது அனைத்து அரக்கர்களையும் வென்றதால் தசரதன்மீது தேவர்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் மேலும் அதிகரிக்கிறதாம். அது மட்டுமா? தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரமனுக்குச் சமமாக அண்ட மூலத்தில் ஓர் ஒப்பற்ற ஆசனத்தில் வீற்றிருக்கக் கூடிய பெருமையையும் அடைந்து விட்டானாம் தசரதன்.

மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவி
இவன் என்நோற்றான் கொல் எனும் சொல்

-என்ற குறளுக்கு இலக்கணமாக விளங்குகிறான் இராமன்.

இப்பெருமைக்கெல்லாம் மூலகாரணம் கைகேயிதானே, அவள் கேட்ட வரங்கள்தானே என்று எண்ணிப் பார்க்கிறான் தசரதன். இப்பொழுது கைகேயிமேல் இருந்த வெறுப்பு குறைகிறது. கோபம் தணிகிறது.
 
எவ்வரங்களும் கடந்தவன் அப் பொருள் இசைப்ப,
தெவ்வரம்பு அறுகானிடைச் செலுத்தினாளுக்கு ஈந்த
அவ்வரங்களும் இரண்டு, அவை ஆற்றினார்க்கு ஈந்த
இவ்வரங்களும் இரண்டு என்றார் தேவரும் இரங்கி.

“பதினாலு ஆண்டுகள் வனவாசம் போகச்சொன்ன கைகேயிக்கு (தசரதர்) அளித்த வரங்களும் இரண்டு. அவ்வரங்களின்படி நடந்து வினை முடித்த இராமனுக்கு (தசரதன்) தந்த வரங்களும் இரண்டு” என்று தசரதன் சொன்னதைக் கேட்ட தேவர்களும் மனம் உருகினார்கள். இதன்பின் தசரதன் விமானம் ஏறி மேலுலகம் செல்கிறான்.

 
தேவர்கள் இராமனுக்கு அளித்த வரங்கள்

இலங்கை அரக்கர்கள் அனைவரும் மாண்டதால் மனமகிழ்ந்த தேவர்கள் இராமனிடம், வீரனே! நீ வேண்டும் வரத்தைக் கேள் என்று சொல்ல, “போரில் மாண்டுபோன வானரங்கள் எல்லாம் உயிர் பெற்று எழவேண்டும். அதோடு வானரங்கள் வசிக்கும் காடுகள், பெரிய மலைகள் போன்ற இடங்களில் காய், கனி, கிழங்கு, தேன் இவற்றோடு இனிய நீரும் நிரம்பியிருக்கட்டும் என்றும் விண்ணப்பிக்கிறான். தேவி சீதையைத்தேட, அணைகட்ட, போர் செய்ய உதவிய வானரக் கூட்டங்களை நன்றியோடு நினைக்கிறான் இராமன். இராமன் கேட்டபடியே எல்லா வளங்களையும் வானரங்கள் பெறட்டும் என்று தேவர்கள் வரமளிக்கிறார்கள்.

 
சீதைக்குக் கொடுத்த வரம்

தசரதன் கைகேயிக்கு வரம்கொடுத்தது போலவே இராமனும் சீதைக்கு ஒரு வரம் கொடுத்திருக்கிறான் என்பதை சீதையின் வாயிலாக அறிகிறோம். அசோக வனத்திலே சிறையிருந்த செல்வியைக் காண்கிறான் அனுமன். இராமதூதனாகத் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டு கணையாழியைக் கொடுக்கிறான். அதைப் பெற்றுக் கொண்ட சீதை சில அடையாளங்களையும் சொல்கிறாள். இராமனுக்குச் செய்தியும் சொல்கிறாள்.

ramasita_wedding“என்னைக் கைப்பிடித்த சமயம் இராமபிரான் எனக்கொரு வரம் தந்தார். அதை அவருக்கு நினைவுப்படுத்த வேண்டும்,” என்கிறாள். அது என்ன வரம்? சீதையே சொல்லட்டுமே!

 
வந்து எனைக் கரம் பற்றிய வைகல்வாய்
“இந்த இப்பிறவிக்கு இரு மாதரைச்
சிந்தையாலும் தொடேன்!”என்ற செவ்வரம்
தந்த வார்த்தை திருச்செவி சாற்றுவாய்.

 

“அனுமானே! மிதிலைக்கு வந்து என்னைக் கைப்பிடித்த அந்நாளில் ஸ்ரீராமன் எனக்கொரு வரம் தந்தார். “இந்தப் பிறவியில் உன்னைத் தவிர வேறு பெண்ணை மனதாலும் தொடமாட்டேன்,” என்று சொல்லி வரம் தந்திருக்கிறார். அப்படிப்பட்ட சிறந்த வரம் தந்ததை அவரிடம் சொல்” என்கிறாள். ஒரு இல் ஒரு சொல் ஒரு வில். இராமனின் சிறப்பே அதுதானே!
 
 
சீதை கேட்ட வரம்

அதோடு இப்போது இன்னொரு வரம் கேட்கிறாள் பிராட்டி. இராமன், இந்த இப்பிறவியில் என்றுதானே சொல்லியிருக்கிறான். ஆனால் நான் அவனிடம் வைத்திருக்கும் காதலும் அன்பும் எப்படிப் பட்டது தெரியுமா?

 
“ஈண்டு நான் இருந்து இன் உயிர் மாயினும்
மீண்டு வந்து பிறந்து தன் மேனியைத்
தீண்டலாவதோர் தீவினை தீர் வரம்
வேண்டினாள் தொழுது” என்று விளம்புவாய்

 

sita-hanumanஇராமன் இலங்கையிலிருந்து தன்னை எப்படியும் மீட்டுக் கொண்டு போவான் என்ற நம்பிக்கையோடு தான் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் சிறையிருந்த செல்வி. இருந்தாலும் அவளுக்குக் கொஞ்சம் அவநம்பிக்கையும் இழையோடுகிறது. ஒருவேளை அவன் வந்து தன்னை மீட்கும் முன் உயிர் போய்விட்டால்? “மீண்டும் இன்னொரு பிறவி எடுத்து இராமனையே கணவனாக அடைவேன். இந்த பாக்கி யத்தை, இந்தப் பழுதற்ற வரத்தை, சீதை உன்னைத் தொழுது வேண்டினாள் என்பதையும் சொல்” என்கிறாள்.

இப்படி இராமன் தானாகவே சீதைக்கு வரம் கொடுத்ததையும், சீதை வரம் வேண்டியதையும் பார்க்கிறோம். இவையும் இரண்டு வரங்கள்.

 
பகைவனுக்கும் வரம் அருளும் பண்பு

தசரதனிடமும் தேவர்களிடமும் இராமன் வரங்கள் பெற்றதைப் பார்த்தோம். சீதாபிராட்டிக்கு இராமன் வரம் கொடுத்ததையும் சீதை இராமனிடம் தனக்கொரு வரம் தருமாறு கேட்டதையும் பார்த்தோம். பகைவனுக்கும் அருளும் பண்பாளனான இராமனிடம் கும்பகர்ணனும் இரு வரங்களைக் கேட்டுப் பெறுகிறான்.

kumbhakarnaசெஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்க்கவே போர்க்களம் செல்கிறான் கும்பகர்ணன். விதி பிடித்து உந்துகிறது. மீண்டு வரமாட்டோம் என்ற எண்ணத்தோடேயே செல்கிறான். ஆயினும் அண்ணன் இராவணனுக்காகத் தன் வலிமையெல்லாம் காட்டி இராமனும் வியந்து பாராட்டும் வண்ணம் போர் செய்கிறான். என்றாலும் இராம பாணத்தால் வீழ்ந்து விடுகிறான். தன் முன் நிற்கும் இராமனிடம் எப்படிப் பேசுகிறான்!
“தன்னைச் சரணமடைந்த ஒரு புறாவுக்காகத் தராசுத் தட்டில் ஏறி அமர்ந்தானே சிபி, அவன் வழி வந்தவனே! அச்சிபியைப் போல் உன்னிடம் அடைக்கலமாக வந்திருக்கும் உயிரைக் காக்க வேண்டும். அவனுக்கு நீதியால் வந்த தருமநெறி தெரியுமே தவிர அசுரஜாதியால் வந்த அதர்மநெறி தெரியாது. வேதியா! அவனைக் காக்க வேண்டும். இரக்கம் இல்லாத இராவணன் இவனைக் கண்டால், உடன் பிறந்த தம்பியாயிற்றே என்றும் எண்ணிப் பார்க்க மாட்டான். கொன்றே விடுவான். அதனால் இராமா நீ, இலக்குவன், அனுமன் உங்கள் மூவரையும் என் தம்பி வீடணன் விட்டுப் பிரியாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால் இராவணக் கோபத்திலிருந்து நீங்கள் மூவரும்தான் பாதுகாக்க முடியும்.’’

“இன்னொன்று, மூக்கில்லாத என் முகத்தைத் தேவர்களும் முனிவர்களும் கண்டு ஏளனம் செய்யாதபடி உன் கணையால் என் கழுத்தை நீக்கிவிடு. அதன் பின் அந்தத் தலையைக் கடலில் கொண்டுபோய்த் தள்ளிவிடு. இவ்விரண்டு வரங்களையும் எனக்கருள வேண்டும்” என்று இறைஞ்சுகிறான் கும்பகர்ணன்.

பகைவனுக்கும் அருள்புரியும் இராமன், கும்பகர்ணன் விரும்பியபடியே அவன் தலை யைக் கடலில் அழுத்துகிறான். கும்பகர்ணன் சொன்னபடியே இராவணன் ஆத்திரமடைந்து வீடணன் மேல் வேலை ஏவி விடுகிறான். அதைத் தாங்கி ஏற்க சுக்ரீவன், அனுமன், அங்கதன், இலக்குவன் ஓடி வருகிறார்கள். சரணமடைந்த வீடணனைக் காப்பாற்றாவிட்டால் சரணாகத வத்ஸலனான இராமனுக்கு இழுக்கு வந்து விடுமே என்ற எண்ணத்தில் அனைவரையும் முந்திக் கொண்டு இலக்குவன் அந்த வேலை ஏற்று வீடணனைக் காப்பாற்றுகிறான்.

கும்பகர்ணன் கேட்ட இருவரங்களையும் நிறைவேற்றுகிறான் வள்ளலான இராமன்.

இப்படியாக, கைகேயி கேட்ட இரு வரங்களில் தொடங்கிய இராமகாதை இராமன் கேட்ட இரு வரங்களோடு முடிவடைகிறது.

 
 
[திருநெல்வேலி ஆல் இந்திய ரேடியோ நிலையத்தில் 06/11/09 அன்று திருமதி எஸ். ஜயலக்ஷ்மி அவர்களால் பேசி ஒலிப்பதிவு செய்யப்பட்டு 13/11/09 அன்று இரவு 9-30 மணியளவில் “இலக்கியவீதி” நிகழ்சியில் ஒலிபரப்பப் பட்டது.]

இன்னுமொரு சிரவணன் இந்த பூமியில்…

காந்தியடிகள் சிறுவனாய் இருந்தபோது பார்த்த ‘சிரவணனின் பிதுர்பக்தி’ என்ற நாடகம் அவரது வாழ்வில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதைப் பார்க்கும்போது கண்ணில் தாரைதாரையாகக் கண்ணீர் வழிந்ததாகவும் தனது எல்லாப் பாவங்களையும் அது போக்கிவிட்டதாகவும் தனது சுயசரிதையான சத்திய சோதனையில் காந்தியடிகள் கூறி இருக்கிறார்.

அந்தக் கதை இப்படிச் செல்கிறது: கண் தெரியாத பெற்றோர்களைத் தீர்த்த யாத்திரையாக அவர்களது மகன் சிரவணன் கொம்பின் இருபுறமும் கட்டிய கூடைகளில் வைத்துத் தோளில் சுமந்து செல்கிறான். இளைப்பாறுவதற்காக ஒரு மரத்தடியில் பெற்றோர்களை வைத்துவிட்டு குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் கொண்டுவரச் செல்கிறான் சிரவணன்.

சிரவணன் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் மொள்ளும் சத்தம் யானை தண்ணீர் குடிப்பதுபோலக் கேட்க, அங்கு வேட்டையாட வந்த ஒருவன் சிரவணனை அம்பெய்து கொன்று விடுகிறான். தண்ணீர் எடுக்கச் சென்ற மகனைக் காணாத பெற்றோர்கள் கதறித் துடிக்கும் சத்தம் கேட்டு அங்குச் சென்று அவர்களைப் பார்த்ததும், வேட்டையாட வந்தவனுக்குத் தான் செய்த தவறின் ஆழம் தெரிகிறது. சிரணனின் பெற்றோர்களிடம் வந்து நடந்ததைச் சொல்லித் தனது செயலுக்கு மன்னிப்புக் கேட்கிறான் அவன். அவர்கள் உனக்கும் மகன் பிறந்து அவன் உன்னைப் பிரியும் சோகத்தை அனுபவிப்பாய் எனச் சாபமிடுவதாக முடியும் அந்தக் கதை.

அம்பெய்தவன் தசரதன். அவர்களது சாபம்தான் ராமன் காட்டுக்குச் செல்ல வழிவகுத்தது என ராமகாதையில் சொல்லப்படுகிறது, ஒரு கிளைக்கதை வழியாக.

இளமையில் எதெற்கெடுத்தாலும் பயந்து கொண்டிருந்த காந்தியடிகள் வீட்டிலிருந்த பணிப்பெண் ரம்பா சொல்லிக்கொடுத்த ராமநாம ஜெபமே தனது வாழ்க்கையை மாற்றி அமைத்ததாகவும் சொல்லி இருக்கிறார் சத்திய சோதனையில்.

நாகரீகத்தின் உச்சியை அடைந்துவிட்டதாக நாம் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளும் இந்தக் காலத்தில்தான் பெரும்பான்மையான பெற்றோர்கள் இன்று முதியோர் இல்லங்களில் இரவல் குழந்தைகளுடன் தங்களது முதுமையைக் கழிக்கின்றனர்.shravana

இதுவரை தனது மகன், மருமகள் என நினைத்த தனது பிள்ளைகள் இப்போது தங்களை பாரமாக நினைத்து விட்டார்களே என மருகும் ஒரு வகையான சோகம், பெற்ற பிள்ளைகளை பிரிந்திருக்கும் சோகம் ஒருபுறமுமாக அவர்கள் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கவேண்டிய முதுமை சோகத்தில் கழிகிறது.

தற்போது சுயநலத்தினாலும், இன்ன பிற காரணங்களாலும், என் வீடு, என் குடும்பம் எனச் சுருங்கிவிட்ட இந்தக் காலத்தில்தான் தான்தோன்றிப் பிள்ளைகளும், பெற்றோரை மதிக்காத குழந்தைகளும், சமூகத்தில் வளர்கின்றனர். ’அன்னையும், பிதாவும் முன்னெறி தெய்வம்’, ’ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று’ என்று வாழ்ந்த நமது பாரம்பரிய வாழ்க்கை அதீத நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தால் பாழ்பட்டுக் கிடக்கிறது.

நமது பாரதத்தில்தான் வயதான பசுவைக்கூட பாதுகாக்க கோசாலைகள் ஏற்படுத்துகிறோம். தங்களது முயற்சியின் மூலம் அதிகபட்ச உழைப்பை நல்கி, கடன் வாங்கியாவது படிக்கவைத்து வாழ்க்கையில் ஒருநிலை அடையும்வரை பாதுகாத்த பெற்றோர்களுக்குத் தற்போதைய தலைமுறை வழங்கும் பரிசு தனிமை… தள்ளிவைப்பு.

பெற்றோர்களை முதியோர் இல்லத்தில் விடும் குழந்தைகளுக்கு தெரியுமா அங்கு அவர்கள் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள்? உலகெங்கிலும் உள்ள முதியோர் இல்லங்கள் மீது வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு அவர்களை மரியாதைக் குறைவாக நடத்துவதும், அவர்கள் மீதான வன்முறைகளும். விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். ஆயினும் நாம் பேசுவது பொது நடைமுறையைப் பற்றித்தான்.

வயதாக ஆகக் குழந்தைகளைப் போல நடந்துகொள்ளும் பெற்றோர்கள் மீது நாமே சில சமயங்களில் சுடுசொல்லும் கோபமும் காண்பிக்கிறோம். முதியோர் இல்லங்களில் எல்லோருமே சேவை மனப்பான்மையுடன் வேலைசெய்பவர்களா? எவ்வளவு தூரம் முதியவர்களை அவர்கள் அன்புடன் நடத்துவார்கள் என்று கூறமுடியுமா? ஏன், அவர்கள் மீது வன்முறை கூட கட்டவிழ்த்துவிடப் படலாம். அவர்கள் சிறுமைப்படுத்தப்படலாம். அடிக்கடி குடும்பத்தினர் யாராவது சென்று நலம் விசாரிக்காவிட்டால் அவர்களுக்கு நடக்கும் கொடுமைகள் தெரியக்கூட வாய்ப்பில்லை.

இதைவிட ஒரு பாவம் எந்த மகனுக்காவது, அல்லது மகளுக்காவது வேண்டுமா? இன்று நமது பெற்றோருக்கு நாம் செய்வது, நமக்கும் நமது மக்களால் செய்யப்படலாம் என்பதை உணரவேண்டும். முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும் என்பதை நாம் மறந்ததெப்படி?

பாரத தேசத்தில் நமது புராண இதிகாசங்கள் பேசும் அறிவுரைகள் இன்னும் உயிரோடு இருப்பதை உணர்த்தும் சில நிகழ்வுகள் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

அதை மெய்ப்பிக்கிறான் இந்தச் சிறுவன். கடந்த பதிமூன்று ஆண்டுகளாகத் தனது தாயாரைத் தோளில் சுமந்து தீர்த்த யாத்திரையாகக் கொண்டு செல்கிறான் ஒரு நவீன சிரவணன். தற்போது கம்யுனிஸ்டுகளின் பிடியிலிருக்கும் நேபாளமே வியந்து போற்றுகிறது இந்த இந்தியச் சிறுவனது பிதுர்பக்தியை. பாரதத்தின் உயிர்நாடி ராமாயணமும் மகாபாரதமுமே. அவற்றின் உயர்ந்த தத்துவம் மீண்டும் உலகமக்களுக்கு அழுத்தமாக இந்தச் சிறுவனின் வாயிலாக நம் அனைவருக்கும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இவனைக் குறித்து முழுதும் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.