இராமாயணம் சாதி உயர்வை முன்னிறுத்துகிறதா?

இராமபிரான் முதலில் முடிவு கட்டியது, பரசுராமரின் செருக்கை;   இறுதியாக முடிவு கட்டியது, இராவணனின் செருக்கையும், வாழ்வையும்.  இருவருமே பிராம்மணர்கள்.

It's your chance to enjoy a low cost, and safe, treatment that works. Pour parvenir à l'utilisation préalable, il est parfois utile de réfléchir https://liricomusicschool.com/maestro-logo/ à la façon que celui-ci a d'être. I had tried to quit smoking for a year and a half and just recently noticed that i had been trying to quit for a year and a half.

It has been used by millions of americans, and its popularity has been well-supported by many well-known studies. It is used to reduce intraocular pressure amateurishly (iop) and to slow damage to the optic nerve. A number of the tamoxifen citrate for men that were developed were designed to be less invasive than other forms of cancer.

The best way to reduce the chance of a surgical site infection is to take. I don’t where can you buy fluconazole Bābai have a medical condition that can be treated by the fda, and i am not participating in this program. In addition to a possible relationship between dapoxetine 60 mg price uses in hindi side-effects and vulvovaginal candidiasis, it is conceivable that the drug could be used prophylactically in women in risk categories such as women with recurrent genital infections.

வேட இனத்தவரான குகனையும், சபரியையும் ராமாயணம் சிறப்பித்துச் சொல்கிறது.  தொண்டிலும், அன்பிலும் உயர்ந்த குகனை ‘குகப்பெருமாள்’ ஆக்குகிறது வைணவம். ’சபரீமோக்ஷ ப்ரதாயக [சபரிக்கு மோட்சத்தைத் தந்தவர்] என்றில்லாமல் ’சபரீமோக்ஷ ஸாக்ஷிபூத [சபரியின் மோட்சத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தவர்]’ என்கிறார் சுவாமி நிகமாந்த மஹாதேசிகன்.

சபரிக்குக் கிடைத்த பெரும்பேற்றைச் சத்குரு தியாகையாவும் வியந்து போற்றுவார். அந்த அளவு சபரியின் தகைமை மிக உயர்ந்து விளங்குகிறது. வனவாச விதிமுறைக்கேற்ப, அர்க்ய – பாத்யங்களுக்குமேல் வேறு எதையும் அந்தண முனிவர்களிடத்தும் கைநீட்டிப் பெறாத அண்ணல் சபரி அளித்த கனிகளை மட்டும் ஏற்கிறார்.

இராவணன் பிறப்பைச் சங்க இலக்கியம் சொல்லவில்லை; வால்மீகி ராமாயணம், உத்தர காண்டம் விரிவாகச் சொல்கிறது, அதுவும் முனிவர்கள் வாயிலாக. ராமாயணத்துக்கான மறு பெயர் ‘பௌலஸ்த்ய வதம் [புலஸ்தியரின் மகனின் வதம்]’ என்பதே.

ஸப்த ரிஷிகளில் ஒருவரான புலஸ்த்தியரின் வழித்தோன்றல் முனிவர் விச்ரவசு; அவர்தம் புதல்வன் வைச்ரவணன் [குபேரன்] யக்ஷர்களுக்குத் தலைவனாகச் செல்வாக்கோடு திகழ்வதைப் பார்க்கிறான் சுமாலி எனும் அரக்கன். சுமாலி, சுகேசன் என்ற அரக்கனின் புதல்வன்; மால்யவானுக்குத் தம்பி. [இந்த மால்யவானின் கடுமையான எச்சரிக்கைகளை இராவணன் அசட்டை செய்தது பின்னால் நடந்த நிகழ்ச்சி] சுமாலி, தன் மகளான கைகசியிடம் முனிவர் விச்ரவசை வலியச்சென்று வரித்து மக்கட்பேற்றை அடையுமாறு அறிவுறுத்துகிறான். அவளும் அவ்வாறே செய்கிறாள்.

முதலில் பிறந்தவன் ராவணன்; பின்னர் கும்பகர்ணன், சூர்ப்பணகை, விபீஷணன். தவத்தால் அவர்கள் வலிமை பெறுகின்றனர். ராவணன் குபேரனின் லங்காபுரியையும், புஷ்பகவிமானத்தையும் கைப்பற்றுகிறான். மகளிரைப் பல இடங்களிலிருந்தும் கவர்ந்துவந்து தன் அந்தப்புரத்தில் சேர்க்கத் துணைபுரிகிறது இந்த விமானம். தென்னகம் சார்ந்த இலங்கை அரக்கர்க்குரியதாக முன்பு இருந்ததில்லை.

இராவணன் பிறந்த ஊர் ‘பிஸ்ரக்’ [நொய்டா அருகில்] என்றே வடபுலத்தவர் இன்றும் நம்புகின்றனர்; விச்ரவ என்பதன் திரிபு ‘பிஸ்ரக்’. அங்கு அவனுக்கு ஓர் ஆலயம் அமைந்துள்ளது –

https://en.wikipedia.org/wiki/Bisrakh

இராவணன் தென்னிந்தியன் – திராவிடன் என்பதை வடபுலத்தவர் ஏற்பதில்லை; குபேரனின் இலங்கை தனக்கு வசப்பட்டபின் அரக்கச் சுற்றத்துடன் ராவணன் நிலையாக அங்கு வாழத்தலைப்பட்டதால், அவன் தென்னகம் சேர்ந்தவனோ எனும் ஐயம் ஏற்படுவது இயல்பே. புலமையும், நூலறிவும் வாய்க்கப்பெற்ற இராவணன் செய்த ’ராவண ஸம்ஹிதை’ வடபுலத்தில் புகழ் பெற்ற நூல்.

திராவிடர் எனத் தென்னகம் சார்ந்த ஓர் இனம், அவர்களையே அரக்கராகச் சித்திரிக்கின்றனர்’ எனும் கருத்தியல் உண்மையா?

தாடகை – சுபாகு – மாரீசர்கள் வாழ்ந்ததும் வடபுலத்தில்; இலவணன் என்ற அரக்கன் வடபுலத்தின் மதுவனத்தில் வாழ்ந்ததாக இராமாயணம் கூறுகிறது. சத்ருக்னர் இவனை அழிக்கிறார். அரக்கர் பலர் வாழ்ந்தது தண்டகவனத்தில்.

ராவணன் பெற்ற வெற்றிகள் பல; தோல்வியடைந்த சந்தர்பங்களும் உண்டு; சமாதான உடன்படிக்கைகளும் இதில் அடக்கம்.

அவன் தண்டகவனத்தின் ஒருபகுதியான ஜனஸ்தானத்தில் புறக்காவல் படையிருப்பு [outpost] ஒன்றை அமைக்கிறான், கர/தூடணர் தலைமையில். அது தவிரத் தென்னகத்தில் அரக்கர் எவரும் வாழ்ந்ததாக வால்மீகி சொல்லவில்லை. காவிரி/பொருநை நதிதீரங்கள் எழிலார்ந்த அமைதி தவழ்ந்த பகுதிகள். பாண்டியரின் செம்பொற் கபாடம் இராமாயண விவரிப்புக்குள்ளாகிறது. இராமபிரான் ஜனஸ்தான அரக்கரை மாய்த்தபின் [கோதாவரிக்கரை], தேவியைத் தேடிக்கொண்டு தென்திக்கில் செல்லும்போது இடர்செய்த கபந்தனை மாய்த்தபின் தென்னகத்தில் அரக்கர் எவரையும் வதைசெய்யவில்லை. அரக்கர் வதைப் படலம் பின்னால் இலங்கையில்தான் மீண்டும் தொடர்கிறது. ஆக, அரக்கர் தென்னகம் சார்ந்த திராவிடர் எனும் பரப்புரை பொருளற்ற புலம்பலாகிவிடுகிறது.

தொடக்கத்திலிருந்தே இராமபிரான் ஒருவகையான வலிமையைச் சமப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வந்துள்ளார் என்பதே இராமாயணத்தின் உட்பொதிந்த பொருள். ரஜோ குணமும், ஆயுதவலிமையும் ஒரே இடத்தில் குவிந்தால் அரக்கத் தன்மை மிகுதியாகும். இதைச் சமன் செய்யுமுகமாகப் பெருமான் வசிஷ்டர்/விசுவாமித்திரர் தொடக்கமாக முனிவர்களிடமிருந்து [அஸ்த்ர – சஸ்த்ர] விற்பயிற்சி/வாள்பயிற்சி முறைகளை அறிந்து கொண்டார்; மிகுந்த வேகத்தோடு செருக்குற்றுத் திரிந்த பரசுராமரை, விவேகத்தோடு அமைதியான முறையில் அடக்கி, மீண்டும் அவரைத் தவம் புரியுமாறு செய்ததும் ஒரு சமன்பாட்டு நடவடிக்கையே.

உலக இன்பங்களைத் துய்க்கவேண்டிய இளம்பருவத்தில் எதிர்பாராதவிதமாக மிகக்கொடிய பதினான்காண்டு வனவாச தண்டனை தம்மீது திணிக்கப்பட்டபோதும், சற்றும் நிலைகுலையாமல், அதையே தமக்கு வழங்கப்பட்ட வாய்ப்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறார் ஐயன்.

அண்ணல் வனமேகும்போதும் ஆயுதங்களோடுதான் சென்றார். சித்ரகூடத்திலிருந்து கிளம்பிய தசரத குமாரர்கள் நேராக மிகக்கொடிய, அடர்ந்தவனமான தண்டகவனத்தில் புகுந்ததும் இதே நோக்கத்தோடுதான்-

அங்கு தங்கிய அண்ணல், உலகியல் தொடர்பின்றி அருந்தவமியற்றும் அறவோர்க்குத் துணையாக அரக்கரை மாய்த்து, சத்வ குணம் பெருக வழிகோலினார். அகத்தியரிடமிருந்தும் ஆயுதங்களைப் பெற்றுக்கொண்டார். [அஸ்த்ர – சஸ்த்ரங்கள் அரசர்க்குரியவை; அஸ்த்ரம் – எதிரிமேல் எறிந்து தாக்கும் ஆயுதங்கள்; சஸ்த்ரம் – கையில் வைத்துக்கொண்டே போர்செய்வதற்கானவை, வாள், கதாயுதம் போன்றவை] ராவண வதமானபின் ஆற்றல் சமன்பாடு முழுமையான பின்னரே அண்ணல் அரியணை ஏறுகிறார். அரியணை பெற்றுப் பெருவலிமை தம்மிடம் சேர்ந்தபின்னரும் எதையும் துஷ்ப்ரயோகம் செய்யவில்லை இறுதிவரை.

எதிரிகளே இல்லை எனும் சூழல்; ஆற்றல்வாய்ந்த உடன்பிறந்தோர், எல்லையில்லாத தோள்வலிமை, உறுதுணையாக சக்திவாய்ந்த படைக்கலன்கள் — உலகமே ‘ராஜாராமன்’ எனப் பலவாறாகப் போற்றிநிற்கும்போதும், இராமபிரான் தம்மை ஒரு தேசத் தொண்டனாகவே கருதிக்கொண்டு பக்தன்செய்யும் தெய்வ உபாசனைபோல் தம் நாட்டையே தெய்வமாக உபாசித்ததாக வால்மீகி பகவான் கூறுகிறார் –

சமய குரவர் இராவணன் தேவியை வவ்விய அடாதசெயலைக் கண்டிக்கின்றனர்; ஆழ்வார்கள் அந்த அளவு பழித்துள்ளனரா, சந்தேகம்தான்.

சமய நூல்களின் மையக் கருத்து:

[சிச்ந] – வயிற்றுக்கு முக்கியமான [இடுப்புக்குக் கீழே தொங்கும் உறுப்பையும், இடுப்புக்கு மேலுள்ள வயிற்றையும் பேணும்] போக்கை ஒருவன் கைவிட வேண்டும்.

இழிசெயலில் ஈடுபடுபவன் தேவனே ஆனாலும் அவன் பழிப்புக்குரியவன். ஆற்றல்மிக்க இந்திரனைப் புகழும் மறை ‘அஹல்யா ஜார ! கௌதம ப்ருவாண!!’ என அஹல்யையை நாடிய இந்திரனைக் கேலி பேசுகிறது.

பெண் பித்தனாயினும் ராவணனது சிவ பக்தி போற்றுதற்குரியதாகிறது; சிவ பூஜையின் முடிவில் நந்தி – சண்டேசர்களுக்கு நிகராக ராவணனும் சிவ நிர்மால்யம் பெறும் தகுதி படைத்தவனாகிறான் –

ஆஞ்ஜநேயரும், பீஷ்மரும் நமக்கு முன் மாதிரிகள்.

உயர்குடியில் தோன்றிய மகான்கள் பலர் செய்த போதனைகள் நம் உள்ளத்தில் தங்கியுள்ளதால்தான் உள்ளீடற்ற மேற்கத்திய மேனிமினுக்கி சமயக் கருத்துகள் நம்மைக் கவர்வதில்லை.

ஜய் ஸ்ரீராம்!

***

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 6

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

3. நெருக்கடியின் உச்சக்கட்டம்

    (III, சருக்கங்கள் 1-66)

அயோத்தியில் இருந்து வரக்கூடிய மக்கள் கூட்டத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே சித்திரக்கூடத்தில் இருந்து ராமர் கிளம்பினார் என்று வெளியுலகத்திற்குச் சொல்லப்பட்டாலும், ராவணனை அழிக்கும் திட்டத்தைத் தொடர வேண்டும் என்பதே உண்மைக் காரணம் என்பது தெளிவாகிறது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அவர் சிறிது சிறிதாக தெற்கு நோக்கியே போய்க்கொண்டு இருக்கிறார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நடந்த நிகழ்வுகளும் ராமரின் பயணங்கள் அவ்வாறு தொடர்ந்ததற்குக் காரணமாக அமைந்தன.

சித்திரக்கூடத்தில் ராமர் இருந்தபோது, அரக்கர்களின் கொட்டம் தாங்காமல் அங்குள்ள ரிஷிகள் அந்த இடத்தை விட்டு வேறிடத்திற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தனர். அதைக் கவனித்து அறிந்த ராமர் அவர்களது பாதுகாப்பிற்காக அந்த அரக்கர்களை வதைப்பதற்கு முடிவு செய்தார். நமக்கு எந்தத் தொந்திரவும் கொடுக்காத அரக்கர்களை நாம் ஏன் அழிக்க வேண்டும் என்று சீதை ராமரை அப்போது கேட்டாள். முனிவர்களைக் காப்பது அரச குலத்தில் வந்துள்ள தன் கடமை என்றே அதற்கு ராமர் பதில் சொன்னார். அவ்வாறு அவர் ஆற்றிய கடமைகள் அவரைத் தெற்கே உள்ள பஞ்சாபசர ஏரி எல்லைக்குக் கொண்டு சென்றது. அதனால் சீதையும், லக்ஷ்மணனும் அவருடன் அங்கு சென்றார்கள். அந்தப் பயணத்தில் ராமரது தரிசனத்திற்காகவே காத்திருந்த பல ரிஷிகளைக் கண்டு அவர்களுக்கு மோக்ஷமும் அருளினார். அப்போது ராம-லக்ஷ்மணர்கள் அகஸ்திய முனிவரைத் தரிசித்ததும் அல்லாமல், அவரிடம் இருந்து பல தெய்வீகச் சக்தி மிகுந்த ஆயுதங்களும் கிடைக்கப் பெற்றார்கள்.

rama1அகஸ்திய முனிவரின் அறிவுரைப்படியே அவர்கள் தண்டகாரண்ய வனத்திற்கு மேலும் தெற்கில் ஓடும் கோதாவரி நதிக்கரையில் உள்ள பஞ்சவடிக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். லக்ஷ்மணன் எழுப்பிய நல்லதொரு குடிலில் வசித்த அவர்கள் அங்கு நீண்ட காலம் தங்கியிருந்தார்கள். பஞ்சவடிக்குப் போய்த் தங்குவதற்கு அறிவுரை கொடுத்த அகஸ்தியர், அந்த இடத்தில் நடக்கும் அரக்கர்களின் கொட்டத்தைப் பற்றி அப்போதே அவர்களுக்குச் சொல்லி எச்சரித்திருந்தார். அங்கு ராமரைத் தரிசித்த ஜடாயுவும் அதேபோல எச்சரிக்கை செய்திருந்தார். காரனும், தூஷணனும் வசித்த ஜனஸ்தான வனப்பகுதி அதே காட்டில் பஞ்சவடியில் இருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. அந்தத் தகவல்களை எல்லாம் ராமர் விரும்பி வரவேற்றது போலத்தான் தெரிந்தது.

பஞ்சவடியில் அவர்கள் இருந்தபோதுதான் காரன், மற்றும் தூஷணனின் பாதுகாப்பில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ராவணனின் தங்கையான சூர்ப்பனகை ராம-லக்ஷ்மணர்களைப் பார்க்க நேர்ந்தது. ராமருடைய அழகால் ஈர்க்கப்பட்ட சூர்ப்பனகை அவரை மயக்கிக் கவரப் பார்க்கிறாள். அவளது ஆசைக்குச் சீதை ஓர் இடையூறாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு சீதையைக் கொல்வதற்குப் பாய்கிறாள். அதைத் தடுக்கக் குறுக்கிடும் லக்ஷ்மணன் சூர்ப்பனகையின் மூக்கையும், காதையும் அறுத்து அவளை மூளியாக்குகிறான். அவள் உடனே காரனின் துணையை நாடுகிறாள். அவனும் தனது பதினான்காயிரம் வீரர்கள் கொண்ட பெருஞ்சேனையுடன் ராமரோடு போரிடச் செல்கிறான். ஆனால் ராமரோ தனியாளாக நின்று காரனையும், அவனது சேனையையும் நிர்மூலமாக்குகிறார். அதைக்கண்ட சூர்ப்பனகை ராவணனிடம் தங்களுக்கு நேர்ந்ததைச் சொல்லி முறையிடும்போது, அவனுக்குப் பெண்கள் மேல் இருக்கும் காமத்தைத் தூண்டும் வகையில், சீதையின் அழகைப் பற்றி விவரமாகச் சொல்கிறாள்.

அதில் மயங்கிய ராவணன் சீதையை அபகரிக்கத் திட்டமிடுகிறான். அவன் மாரீசனை ஓர் அழகிய தங்க மானாக உருவெடுத்து, அதனால் சீதையை மயக்கி, அவள் கேட்பதால் மானைப் பிடிக்க வரும் ராமனை அலைக்கழித்து, வெகுதூரம் இழுத்துப்போகச் சொல்கிறான். ஏற்கனவே ராமரிடம் அடிவாங்கி அனுபவப்பட்ட மாரீசன், அதை விவரித்து ராவணனது எண்ணத்தைக் கைவிடச் சொல்கிறான். அதைக் கேட்கப் பிடிக்காத ராவணன் அவனைக் கொன்று விடுவதாக மிரட்டவே, தான் ராமரின் கையால் சாவதையே மாரீசன் விரும்புகிறான். தெய்வ சங்கல்பத்திற்கு ஏற்ப ராவணனது திட்டம் சரியாக நிறைவேறுகிறது. அவர்கள் தங்கிய குடிலில் இருந்து வெகு தொலைவிற்கு ராமரும், லக்ஷ்மணனும் மாரீசனால் இழுத்துச் செல்லப்படவே, முதலில் ஒரு சந்நியாசி போலத் தோன்றி வந்தாலும், பின்பு தன் சுய உருவத்தைக் காட்டிய ராவணன் சீதையின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து அவளை அபகரித்துச் சென்றுவிடுகிறான்.

முன்பு ராவணனுக்கு வேதவதி இட்ட சாபம் பலிக்கத் தொடங்கி விட்டது என்பது அப்போது உறுதியாயிற்று. சீதையுடன் ராவணன் பறந்து போகும் வழியில் ஜடாயு அவனை எதிர்க்கவே, ராவணனால் பலமாகத் தாக்கப்பட்ட ஜடாயு குற்றுயிரும், குலையுயிருமாகக் கீழே சாய்கிறார். மேலும் பறந்து போகும் போது கீழே ஒரு மலையுச்சியில் ஐந்து வானரங்களைப் பார்த்த சீதை, ராமரிடம் அவை சேரும் என்று எண்ணி, தனது அணிகலன்கள் பலவற்றை அவர்களை நோக்கி வீசி எறிகிறாள். இலங்கையை அடைந்த ராவணன், அரக்கிகள் காவல் காத்து நிற்கும் நந்தவனம் ஒன்றில் சீதையை சிறை வைக்கிறான்.

சீதை தனியே விடப்பட்டிருந்ததால், மாய மானை உயிருடன் பிடிக்க முடியாத ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இருவரும் அவசரமாகக் குடிலுக்குத் திரும்பிவந்தார்கள். அவர்கள் சீதையை அங்கே காணாததால் எப்போதுமே அனுபவித்திராத துயரத்தில் மூழ்கினார்கள். சீதைக்கு என்ன ஆகியிருக்கும் என்று தெரியாததால் அவர்கள் அவளை நாலாபுறமும் அலைந்து தேடினார்கள். அப்போது ராமர் அடைந்த கவலையும், வருத்தமும் அவரை இயற்கையின் மேலேயே மிகுந்த கோபம் கொள்ளச் செய்ய, அவரை லக்ஷ்மணன் ஆசுவாசப்படுத்தி, நல்வார்த்தைகள் கூறி அமைதிகொள்ளச் செய்கிறான். போகும் வழியில் காணப்படும் மலைக் குன்றுகளையும், நதி ஓடைகளையும் “சீதை எங்கே? எங்கே?” என்று ராமர் கேட்டுக்கொண்டே போக, அவைகளுக்கு ராவணன் மேல் இருந்த அச்சத்தால் அவை எல்லாமே மௌனம் சாதித்தன. அவ்வாறு அவர் மான்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்துக் கேட்கவே அவை யாவும் ராமருக்கு உதவி செய்வது போல, எல்லாமே வானத்தை பலமுறை தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே, தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்தோடின. அதிலிருந்து சீதை வான் வழியே, தென்திசை நோக்கிக் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறாள் என்று லக்ஷ்மணன் புரிந்துகொண்டான். அதனால் அவர்கள் இருவரும் தென்திசை நோக்கிச் சென்று சீதையைத் தேடுவது என்று முடிவு செய்தார்கள்.

நெருக்கடி நிலையின் முடிவு

சீதையின் அபகரிப்போடு ராமாயண நிகழ்வுகளில் உள்ள நெருக்கடி நிலைமை ஓர் உச்சக்கட்டம் அடைகிறது. அந்த நிலை துயரத்துடன் கூடிய ஓர் எதிர்பார்ப்போடு சிறிது காலத்திற்குத் தொடர்கிறது. அதன் பின் சீதையைத் தேடும் படலத்தில் ஒரு விறுவிறுப்பு காணப்பட்டு, அந்த நிலை அவளைக் கண்டடைவதில் வந்து முடிகிறது. அதன் தொடராக ராவணனின் சாவில் முடியும் போர் மூள்வதும், அதன் விளைவாகச் சீதை மீட்கப்படுவதும், இறுதியில் ராமருடன் அனைவரும் அயோத்தி திரும்புவதுமாக நிகழ்வுகள் வரிசையாக நடக்கின்றன. அதாவது ஆரண்ய காண்டம் முடிவுறும் சமயம் தொடங்கிய நெருக்கடி நிலை, கிஷ்கிந்தா மற்றும் சுந்தர காண்டங்களில் வளர்ந்து, யுத்த காண்டத்தில் முடிகிறது.

1. சீதையைத் தேடும் படலம்

     (III, சருக்கங்கள் 67-75; IV, சருக்கங்கள் 1-67)

rama-lakshmana-jatayu-thailand

ராமரும், லக்ஷ்மணனும் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கும்போது ஜடாயுவைச் சந்திக்கின்றனர். அப்போது ஜடாயுவின் காயங்கள் ஆழமாக இருந்து உடல்நிலை மிக மோசமாக இருந்தாலும், ராமரிடம் சீதையைப் பற்றித் தகவல் சொல்வதற்கென்றே அவரது உடலில் உயிர் தங்கியிருந்தது. ராவணன் செய்த அனைத்தையும் ஜடாயு ராமருக்குச் சொன்னார். ராமர் அவரை நெஞ்சுருக ஆரத்தழுவிய பின்னரே ஜடாயுவின் உயிர் பிரிந்தது. இறுதி மரியாதைகளுடன் ஜடாயுவின் பூதவுடலை ராம-லக்ஷ்மணர்கள் தகனம் செய்த பின்னர், தங்களது தெற்கு நோக்கிய பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

அப்படிச் செல்லும்போது அவர்கள் அரக்கன் கபந்தனின் கைப்பிடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டனர். அதனால் லக்ஷ்மணன் அவனது கைகளை வெட்டிவிட்டான். அப்போது கபந்தன் தன் உடலை எரித்துவிடுமாறு அவர்களைக் கேட்டுக்கொண்டான். அவர்களும் அதன்படி உடலை எரியூட்டவே அந்த இடத்தில் இருந்து ஒரு காந்தர்வனின் உருவம் வெளிப்பட்டது. அவ்வாறு வந்த காந்தர்வன் அவர்களை துங்கபத்திரை நதியின் அருகில் இருக்கும் ரிஷ்யமுக மலையில் வசித்துக் கொண்டிருக்கும் சுக்ரீவனின் உதவியைக் கோருமாறு அறிவுறுத்தினான்.

மாதங்க முனிவரின் சாபத்தினால் அந்த இடத்திற்கு வாலி புக முடியாதபடியால், வாலியால் துரத்தப்பட்ட சுக்ரீவன் ரிஷ்யமுக மலையில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தான். காந்தர்வன் சொன்னபடி அவர்கள் அங்கு போய்க்கொண்டிருக்கும்போது வழியில், மாதங்க முனிவரின் சிஷ்யையும், மாபெரும் தபஸ்வினியும் ஆன சபரி என்பவளை ராம-லக்ஷ்மணர்கள் சந்தித்தார்கள். சபரி அவர்களைத் தன் குடிலுக்கு அழைத்துச்சென்று, நல்ல பழங்களாகப் பொறுக்கியெடுத்து அவைகளை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் அளித்தாள். தன் குரு தனக்கு வாக்களித்தது போலவே, ராமரது வடிவில் இறைவனைக் கண்ட சபரி அன்று அவருக்காகக் காத்திருந்து அவர் அருளாலேயே பின்னர் மோட்சம் அடைந்தாள். அங்கிருந்து சென்ற ராம-லக்ஷ்மணர்கள் ரிஷ்யமுக மலையடிவாரத்தில் இருந்த பம்பை ஏரி அருகே வந்தடைந்தார்கள்.

அந்த அழகிய பம்பை ஏரியின் வனப்பைப் பார்த்ததுமே ராமருக்குச் சீதையின் ஞாபகம் வரவே அவருடைய துயரம் அதிகரித்தது. மலையின் உச்சிப்பகுதியில் இருந்து அவர்களைப் பார்த்த சுக்ரீவன், மற்றும் அவனது மந்திரிகளுக்கு புதிதாக வந்திருப்பவர்கள் ஒருவேளை வாலியின் ஒற்றர்களாக இருப்பார்களோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. அதனால் சுக்ரீவன் ஹனுமனை அவர்களிடம் விசாரணை செய்வதற்கு அனுப்பி வைத்தான். அனுமனும் ஒரு சந்நியாசி வேஷத்தில் அவர்களை அணுகி அவர்களிடம் இதமாகப் பேசியது ராமரை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. ராமர் சைகை செய்யவே லக்ஷ்மணன் தொடக்கத்தில் இருந்து இப்போது வரை அவர்களுக்கு நேர்ந்துள்ள நிலைமையை முழுவதுமாக விளக்கினான். தன் பங்கிற்கு அனுமனும் சுக்ரீவனின் கதை முழுதையும் சொன்னபின் தனது சுய உருவத்திற்கு வந்தார். பின்பு ராம-லக்ஷ்மணர்களைத் தன் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு ஹனுமன் சுக்ரீவனிடம் வந்து அவர்களை அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களைப் பற்றி அறிந்துகொண்ட சுக்ரீவன் ராவணனால் தூக்கிச் செல்லப்படும்போது சீதை அவர்களைப் பார்த்து எறிந்த நகைகளைக் கொண்டுவந்து காட்டினான்.

சீதையைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் தாங்கள் உதவி செய்வதாக சுக்ரீவன் கூறவும், வாலியைக் கொன்று கிஷ்கிந்தை அரியணையில் சுக்ரீவனை அமர்த்துவதாக ராமரும் வாக்கு கொடுக்கிறார். அதன்படி சுக்ரீவன் சவால் விட, அவர்களிடையே நடந்த முதல் வாலி-சுக்ரீவன் சண்டையில், ராமரால் எது சுக்ரீவன் என்று அடையாளம் காண முடியாது போனது. அவ்வாறு அடையாளம் காட்டுவதற்காக ஒரு மாலை அணிந்துகொண்டு சுக்ரீவன் அடுத்த சண்டையில் இறங்கவே, நேரம் பார்த்து ராமர் மறைவில் இருந்து தாக்கி வாலியை வதம் செய்தார். அடிபட்டு விழுந்த வாலி வெகு நேரம் ராமருடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்ட பின், இறுதியில் தான் செய்த அட்டூழியங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொறுப்பேற்றுகொண்டு ராமரிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறான்.

இந்தக் கட்டத்தில் இரண்டு கேள்விகளுக்கு நாம் பதில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1. சுக்ரீவனை விட வாலி வலிமை படைத்தவன் என்று இருந்தாலும், வாலியை விடுத்து சுக்ரீவனைத் தனது கூட்டாளியாக ராமர் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்? மற்ற கரடிகள், குரங்குகள் போல வாலி, சுக்ரீவன் இருவருமே ராமரின் உதவிக்காக இறைவனால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தபோதும், வாலியின் நடத்தை எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக இருந்தது. முதலில் அவன் தனது தம்பியை நாட்டிலிருந்து விரட்டிவிட்டதும் அல்லாமல், அவனது மனைவியையும் தனதாக்கிய பாவத்தைச் செய்தான். நேர்மையின் சிகரமாகிய ராமர் அம்மாதிரி குணமுடையோர்களிடம் சகவாசம் வைத்துக்கொள்ள மாட்டார். இரண்டாவதாக ராமரின் எதிரியான ராவணனிடமே வாலி ஓர் ஒப்பந்த உடன்படிக்கை செய்துகொண்டிருந்தான்.

meets_sugriv2. ராமர் ஏன் வாலியை மறைந்திருந்து தாக்கினார்? ராமர் நேருக்கு நேர் மோதியிருந்தால் வாலி அவரிடம் தஞ்சம் அடைந்திருக்கக்கூடும். அவ்வாறு தஞ்சம் அடைந்தவர்களைத் தண்டிக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகும். அப்படியானால் வாலி செய்த தவறுகளுக்கு அவனுக்கு எப்படி தண்டனை வழங்க முடியும்? இது தவிர, இது போன்ற நிகழ்வுகள் இறைவனின் திருவிளையாடல் என்பதால் அதன் உட்பொருளை யார்தான் அறிய முடியும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

வாலியின் மறைவுக்குப் பிறகு சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாகவும், அங்கதன் இளவரசனாகவும் முடிசூட்டப்பட்டார்கள். சீதையைத் தேடும் முயற்சிகள் முதலில் மழைக்காலத் தொந்திரவுகளாலும், பின்பு சுக்ரீவனின் சிற்றின்பக் கொண்டாட்டங்களினாலும் தொய்வு கண்டன. இறுதியாக நான்கு திசைகளிலும் தேடுவதற்காக நான்கு குழுக்கள் புறப்பட்டன. அங்கதன் தலைமையில் தெற்கு நோக்கிச் சென்ற குழுவில் அனுமனும் இருந்தார். அந்தக் குழு ஒரு மலைக்குகைக்கு வந்து சேர்ந்தது. அங்கு அவர்கள் ஜடாயுவின் அண்ணனான சம்பாதி என்ற கழுகைச் சந்தித்தார்கள். சம்பாதிக்கு அவர்கள் பணியில் உதவி செய்ய ஆசை இருந்தது. அது ஒரு முறை சூரியனுக்கு அருகில் பறக்கவே அதன் இறக்கைகள் பொசுங்கிப் போய்விட்டன. ஆனால் அப்போது அங்கிருந்த வானரர்கள் கூறிய ராமர் கதையைக் கேட்டதும், முன்பு ஒரு ரிஷி சொன்னது போல, அதற்குப் புதிய இறக்கைகள் முளைத்தன. அதைக்கொண்டு சம்பாதி உயரப் பறந்து பார்த்ததில் அதன் கழுகுக் கண்ணிற்கு சீதை இலங்கையில் அசோக வனத்தில் இருப்பது தென்பட்டது. உடனே அவர்கள் அங்கிருந்து சீதையைச் சந்திக்க அனுமனை அனுப்பலாம் என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். அந்தத் தென்கடலோரப் பகுதியில் இருந்த மகேந்திர மலையுச்சியில் இருந்து தாவி இலங்கைக்கு அனுமன் பறந்து சென்றார்.

(தொடரும்)

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 5

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

ஒரு நெருக்கடியின் பின்னணி  

1. நெருக்கடிக்கு முன் தெரிந்த அறிகுறிகள்

    (I, சருக்கங்கள் 19-77)

தசரதரின் அரசவைக்கு விஸ்வாமித்திரர் வருகை தந்த அன்றே இராவணனுடனான இராமரின் மோதல் மறைமுகமாகத் துவங்கிவிட்டது எனலாம். ஏற்கனவே பிரும்ம ரிஷியாக அறியப்பட்டிருந்த விஸ்வாமித்திரர், தான் செய்துகொண்டிருந்த யாகம் ஒன்றை முடிக்கும் தருவாயில் இருந்தார். ஆனால் அரக்கர்களும் தாடகையின் மகன்களுமான மாரீசனும், சுபாஹுவும் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி, மறைவில் இருந்து ஹோம குண்டத்தைத் தொடர்ந்து அசுத்தம் செய்துகொண்டே இருந்ததால் அவர் யாகத்தை முடிக்க முடியாது திண்டாடிக்கொண்டு இருந்தார். அவருடைய தவ வலிமையாலேயே விஸ்வாமித்திரர் அவர்களை ஒழித்துக்கட்டி, அந்த இடைஞ்சலையும் தவிர்த்திருக்க முடியும். ஆனால் அவ்வாறு செய்தால் அதன் விளைவாகத் தன் தவ வலிமை குறைந்துவிடும் என்ற காரணத்தால் அந்த முயற்சியில் அவர் தானே இறங்கவில்லை. (ஒரு மனிதன் சாதாரண நிலையில் இருந்து தன் தவ வலிமையால் முனிவராகிப் பல சக்திகளைப் பெற்றிருக்கும்போது, கோபம் அடைந்தாலோ அல்லது சாபம் கொடுத்தாலோ அவரது சக்தி குறைந்து போய்விடும்.) அந்தக் காரணத்தால்தான் அவர் மற்றவர்களின் உதவியை நாடினார்.

rama_lakshmana_with_vishwamitraராமர் மஹாவிஷ்ணுவே என்று நன்கு அறிந்த விஸ்வாமித்திரர், அவரது உதவியால் தனது யாகம் தடையின்றி நடைபெறுவதற்காக தசரதரிடம் அனுமதி கோர வந்தார். தனது மகனின் தெய்வீகப் பின்னணியை அறியாத தசரதரும், மற்றெந்தப் பெற்றோர்களுக்கு வரும் அச்சம் போலவே, இளம் வயது இராமனால் எப்படி அரக்கர்களிடம் போரிட முடியும் என்று பயந்து, அந்த ஆபத்தான செயலைத் தவிர்க்க முயன்றார். அதனால் ராமனுக்குப் பதிலாகத் தானே தன் வீரர்களுடன் வந்து போரிடுவதாகச் சொன்னார். அதைக் கேட்டு ஏமாற்றம் அடைந்த விஸ்வாமித்திரர் அங்கிருந்து கிளம்பிப் போவதற்கு எத்தனித்தார். ஆனால் அதற்குள் வசிஷ்ட மகாமுனியின் தலையீட்டால் தசரதர் தயக்கத்துடனேயே விஸ்வாமித்திரரின் வேண்டுகோளுக்குச் சம்மதம் தெரிவித்தார். விஸ்வாமித்திரர் ராமனின் உதவியை மட்டுமே கேட்டிருந்தாலும், ராமனை விட்டுப் பிரியாத லக்ஷ்மணன் தானும் அவர்களுடன் வருவதாகச் சொன்னான்.

அயோத்தியில் இருந்து “சித்தாஸ்ரமம்” என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த தனது ஆஸ்ரமத்திற்கு அவ்விரண்டு இளவரசர்களையும் விஸ்வாமித்திரர் அழைத்துச் சென்றார். அப்படிப் போகும் வழியிலேயே அவ்விருவருக்கும் அவர் பல்வகை ஆயுதங்களைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டும்,  ஆயுதப் பயிற்சி கொடுத்துக்கொண்டும் சென்றார். அரக்கியான தாடகையால் சதாசர்வ காலமும் அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த, மனிதர்களின் புழக்கமே இல்லாது போன ஒரு நிலத்தை அவர்கள் வந்தடைந்தார்கள். அப்போது வானில் திடீரென்று வெளிப்பட்ட தாடகையை விஸ்வாமித்திரர் கூறியபடி ராமர் மாய்த்தார். பின் சித்தாஸ்ரமம் வந்தடைந்த அவர்கள் இரவில் நன்கு ஒய்வு எடுத்துக்கொண்டனர். காலையில் ராம-லக்ஷ்மணர்கள் காவலுக்கு நிற்க, விஸ்வாமித்திரர் தனது யாக காரியங்களைத் தொடங்கினார். எப்போதும் போலவே மாரீசனும், சுபாஹுவும் அக்னிக் குண்டத்தில் மாமிசம், ரத்தம், மற்றும் கழிவுப் பொருட்களை வீச முயன்றனர். அப்போது ராமர் தொடுத்த அம்பினால் சுபாஹு அடிபட்டுச் சாக, மாரீசனுக்கு விழுந்த அடியோ அவனைத் தூக்கித் தூரத்தில் உள்ள கடலில் வீசியது. அப்போது மாரீசன் ஒரு மறக்க முடியாத தண்டனையுடன் மட்டும் உயிர் தப்பியதே தெய்வத்தின் திட்டம் போலத்தான் இருக்கிறது. ஏனென்றால், அவனது மனம் ஒப்பாவிட்டாலும், வரவிருக்கும் நிகழ்ச்சியான சீதையை அபகரிக்கும் ராவணனுடைய திட்டத்தில் அவனுக்கும் ஒரு பங்கு வரவிருக்கிறது.

இவை தவிர முனிவர் விசுவாமித்திரருடன் ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இருந்த சமயம் அகல்யையின் சாப விமோசனம், ஜனகரின் அவையில் சிவ தனுசு முறிவு, தசரதரும் மற்றவர்களும் கலந்து கொள்ள மிதிலையில் நான்கு இளவரசர்களுக்கும் நடந்த திருமணங்கள், அதன்பின் அவர்கள் அனைவரும்  அயோத்திக்குத் திரும்புதல் என்ற வேறு பல நிகழ்வுகளும் நடந்தேறின. அப்படி அயோத்தி வரும் வழியில்தான் பரசுராமர் ராமருக்குச் சவால் விடுவதும், ராமரை மஹாவிஷ்ணுவே என்றறிந்தபின் அவரிடம் தணிந்து போவதும், அதன்பின் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை முடித்துக்கொள்வதும் என்பனவெல்லாம் நடக்கின்றன.

2. நெருக்கடி நிலையின் வளர்ச்சி

    (II, சருக்கங்கள் 1-119)

தனக்கு வயது கூடிக்கொண்டிருப்பதை திடீரென்று ஒருநாள் உணர்ந்து கவலை கொண்ட தசரதர், இராமரைத் தன் அரியணைக்கு அடுத்த வாரிசாக ஆக்கும் நோக்கத்தில் அவருடைய முடிசூட்டு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்கிறார். அப்போது பரத, சத்ருக்னர்கள் தங்கள் மாமனின் நாடான கேகயத்திற்குச் சென்றிருந்தனர். தசரதர் அவையில் குழுமியிருந்த சிற்றரசர்கள், வசிஷ்ட மகாமுனி, அமைச்சர் சுமந்திரர், மற்றும் பல முக்கியப் பிரமுகர்களைக் கலந்தாலோசித்தார். அனைவரும் தசரதரின் விழா ஏற்பாட்டினை ஆதரித்துப் பேசினார்கள். தடபுடலான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் உடனடியாகச் செய்யப்பட்டன. தசரதரும் ராமரிடம் தனது யோசனையைத் தெரிவித்தார். பரதனும், சத்ருக்னனும் ஊரில் இல்லாத போது தசரதர் ஏன் இப்படி அவசரப்படுகிறார்? பரத-சத்ருக்னர்களை வரவழைக்கவோ, அல்லது அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கவோ அறிவில் சிறந்த வசிஷ்டரும், சுமந்திரரும் தசரதரிடம் ஏன் அறிவுறுத்தவில்லை?

ஒரு வீட்டில் ஒரு விசேஷம் நடக்கப்போகிறது என்றால் வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் தவிர மற்ற உற்றார், உறவினர்களுடன் நண்பர்களும் அதற்கு இருக்க வேண்டும் என்று அந்த வீட்டின் தலைவர் விரும்புவதுதான் சாதாரணமாக நடக்கக்கூடிய விஷயம். ராமனுக்குத் தசரதர் மனத்தில் ஒரு தனி இடம் உண்டு என்றாலும், நாட்கள் கழிந்துப் பிறந்ததால் அவருக்கு நான்கு மகன்கள் மீதுமே மிக்க வாஞ்சை உண்டு. அதேபோல மற்ற மூன்று சகோதர்களுக்கும் ராமர் பெருந்தன்மை கொண்டவர், அனைவர்க்கும் மூத்தவர் என்று மதிப்பும், மரியாதையும் அவர் மீது நிறையவே உண்டு. இவ்வளவு இருந்தும் அவசரம் அவசரமாக விழாவிற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்ததென்றால் அதை நாம் ராமராக அவதரித்துள்ள இறைவனின் லீலையாக இருக்கவேண்டும் என்றுதான் நினைக்க முடியும். அப்போதுதானே ஒரு நெருக்கடி உண்டாகி, தான் வனவாசம் சென்று, ராவணனை வதைப்பதற்கும் ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கமுடியும்.

பரதனும், சத்ருக்னனும் அன்று அயோத்தியில் இருந்திருந்தால், ராமர் அரியணை ஏறுவதற்கான விழாவில் தடைகள் எதுவும் வந்திருக்க முடியாது. கைகேயி உட்பட அனைவருமே அதனை வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடியிருப்பார்கள்; அதனால் ராமரும், சீதையும் அயோத்தியிலேயே சுகமாகத் தங்கியிருந்திருப்பார்கள். அதாவது ராமாவதாரத்தின் நோக்கமே பாழ்பட்டிருக்கும். அதனால் ராமராகிய இறைவன் வேறு மாதிரி அமையவே விருப்பம் கொண்டார் எனலாம். உலகில் ஒன்று நடக்கவேண்டும் என்று இறைவனால் விதிக்கப்பட்டிருந்தால் நாம் அனைவருமே அந்த இறைவனின் கைப்பாவைகளாக ஆகிவிடுவோம். பின்னர் வரும் நிகழ்ச்சியில் கைகேயி மேல் கோபம் கொண்ட லக்ஷ்மணனை சமாதானப்படுத்தும்போது ராமர், எவரும் எதிர்பார்க்காதபடி கைகேயி கேட்ட வரங்களின் பின்னால், இறைவனின் திருவிளையாடல் இருக்கிறது என்பார் ( II, 22, 15-30). அதே நியாயப்படி பார்த்தால் கைகேயியைத் தூண்டிவிட்ட மந்திரையையும் குறை சொல்ல முடியாது என்பதுதான் ராமரின் பார்வையாக இருக்க முடியும். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்தான் தசரதரின் ஏற்பாடுகளுக்குப் பின் தொடரும் நிகழ்ச்சிகளை சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். அந்த நிகழ்வுகளை இப்போது சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

Dasaratha and kaikeyeeதடபுடலாக நடந்து கொண்டிருந்த பட்டாபிஷேக ஏற்பாடுகளின் விவரங்களை கைகேயியின் பணிப்பெண்ணான மந்திரை மற்றெவரையும் போலக் கவனிக்கிறாள். ஆனால் அதன் பிரம்மாண்ட அளவைக் கண்டதும் அவள் மனதில் பொறாமை உணர்வு பொங்கி எழவே, தனது எஜமானியான கைகேயிடம் அனைத்தையும் எடுத்துச் சொல்லி விழாவைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காகச் செல்கிறாள். கைகேயி தனது இயல்புப்படி குற்றமற்றவள்தான். பரதனை அவளுக்கு எவ்வளவு பிடிக்குமோ அவ்வளவு ராமரையும் பிடிக்கும்; சொல்லப்போனால் சிறிது அதிகமாகவே கூடப் பிடிக்கும். அதே போல ராமருக்கும் தன் தாயான கௌசல்யாவிடம் எவ்வளவு மரியாதையும், மதிப்பும் உண்டோ அந்த அளவு கைகேயி மற்றும் சுமத்திரை மேலும் உண்டு. ஆனால் மற்றவரின் துர்போதனையைத் தவிர்க்கும் அளவிற்கு வேண்டிய மனவலிமை கைகேயிக்கு இல்லாதிருந்ததுதான் ஆபத்தாய் முடிந்தது. ஆரம்பத்தில் அவள் மந்திரையின் போதனைகளை மறுத்து ஒதுக்கினாலும், மந்திரை தூபம் போடப்போட அவளது தகாத வார்த்தைகளுக்கு கைகேயி அடிமையாகிவிட்டாள். மந்திரை அப்போது சாமர்த்தியமாக, முன்பொருமுறை தசரதர் அரக்கர்களுடன் போரிட்டபோது கைகேயி தைரியமாகத் தானே முன்னின்று அவரைக் காப்பாற்றிய சமயம், அவர் அவளுக்குக் கொடுத்த இரண்டு வரங்களை நினைவூட்டினாள்.

அப்போது அவர் கைகேயிக்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி, எப்போது வேண்டுமானாலும் கைகேயி விரும்பியபடி இரண்டு கோரிக்கைகளை அவள் வைக்க, அவரும் அதை மறுக்காது நிறைவேற்ற வேண்டும். அதை மந்திரை எடுத்துச் சொல்லி, அதன்படி அவளுடைய மகன் பரதன் இளவரசனாக முடிசூட்டப்பட வேண்டும், (அதற்கு இடைஞ்சல் இல்லாதபடி இருக்க) பதினான்கு வருடங்களுக்கு ராமன் வனவாசம் செல்வதற்கு ஆணையிடப்பட வேண்டும் என்று கைகேயி தசரதரிடம் கேட்க வேண்டும் என்று அறிவுரை சொன்னாள். அதைக் கேட்டு மனம் மாறிய கைகேயி, விழா தொடர்பான ஆரவாரங்களில் பங்கு கொள்ளாமல் வருத்தம் தோய்ந்த முகத்துடன் ஓரிடம் ஒதுங்கி அமர்ந்துவிட்டாள். அவ்வாறு அவள் இருப்பதைப் பார்த்த தசரதர் அவளுக்கு என்னவாயிற்று என்று வினவினார். அதற்கு அவள் தனது இரண்டு கோரிக்கைகளையும் அவரிடம் கூறி, அதற்கு அவர் ஒத்துக்கொண்டே ஆகவேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருக்கவே கோபம், வேதனை, மற்றும் துயரத்துடன் தசரதர் பித்துப் பிடித்தவர் போலானார். (கைகேயியைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் போது, அவர்களுக்குப் பிறக்கப்போகும் மகனே தனக்குப் பின் அரியணை ஏறுவான் என்று அவளுடைய தந்தையிடம் தசரதர் வாக்குக் கொடுத்ததாக பின்னர் ராமரே கூறுகிறார் – II, 107, 3).

தான் முன்பு கொடுத்த வாக்குகளாலேயே தனது கைகள் கட்டப்பட்டுக் கிடக்கும் தசரதரைப் பார்த்து நமக்கு இரக்கம்தான் வருகிறது. அந்த நிலையில் இடிந்துபோய் உட்கார்ந்திருந்த தசரதருக்குக் கைகொடுக்கும் வண்ணம், தன் சித்தி கைகேயியின் இரண்டு கோரிக்கைகளையும் தான் நிறைவேற்றுவதாக ராமர் சொல்கிறார். அந்தச் சமயத்தில் எந்த மனிதராலுமே எளிதில் இருக்க இயலாதபடி உள்ளும் புறமும் அமைதி தவழும் இன்முகத்துடன் இராமர் காணப்பட்டார். விதியின் வலிக்கு அவரே உள்ளானபோதும், தன் தந்தை, தாய் மட்டும் அல்லாது, அவருக்கு வரவிருக்கும் இன்னலைக் கேள்விப்பட்டு அதற்காக எவருடனும் சண்டை கூடப் போடத் தயாராக இருந்த, லக்ஷ்மணனையும் சமாதானப்படுத்த வேண்டிய நிலையில் இருந்தார் ராமர். அதையும்விடக் கொடுமையானது என்னவென்றால் ராமரின் வனவாசத் துன்பத்தில் தனக்கும் உரிய பங்கு வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டு சீதை பிடிவாதமாக இருந்ததுதான். பிறவியில் இருந்தே ராமருடன் இணைபிரியாதிருந்த லக்ஷ்மணன் தானும் அவருடன் காட்டிற்குச் செல்வதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். இவ்வாறாக நாட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் அங்கு என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று புரியாமல் இருந்துகொண்டிருக்க, விஷ்ணுவோ தன் அவதாரத் திருவிளையாடலின் அடுத்த கட்டத்திற்கு விரைந்து கொண்டிருந்தார்.

மக்கள் புடைசூழ சீதா, ராம-லக்ஷ்மணர்களை ஒரு ரதத்தில் ஏற்றி, கங்கை நதியின் வடக்குக் கரையில் இருந்த ஸ்ருங்கிவீரபுரத்திற்கு சுமந்திரர் அழைத்துக்கொண்டு போனார். அனைவரும் அன்றிரவு அங்கேயே தங்கினார்கள். மறுநாள் அதிகாலையில், மக்கள் தூங்கிக்கொண்டு இருக்கும்போதே, சுமந்திரர் அயோத்திக்குத் திரும்பிவிட, ராம-லக்ஷ்மணர்கள் குகனின் படகில் ஏறி கங்கையின் மறுகரை சேர்ந்து பரத்வாஜ மகாமுனியின் ஆஸ்ரமத்தை அடைந்தனர். அன்று இரவு அங்கேயே தங்கிய அவர்கள் மறுநாள் காலை, முனிவரின் அனுமதியையும் ஆசிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு. அங்கிருந்து தெற்காகச் சென்று தண்டகாரண்ய வனப்பகுதியில் பிரயாகை அருகில் இருந்ததாகச் சொல்லப்படும் சித்திரகூட மலைச்சாரலை சென்றடைந்தனர். (தக்ஷிணப் பகுதியின் வடக்கே நர்மதை ஆற்றில் தொடங்கி தெற்கே கிருஷ்ணா நதிவரை தண்டகாரண்ய வனம் பரந்து விரிந்து இருந்தது).

சீதா ராம-லக்ஷ்மணர்கள் வனப்பகுதிக்குள் புகுந்துவிட்டதை சுமந்திரர் தசரதரிடம் கூறியபோது, முன்பொருமுறை எவ்வாறு ஓர் அப்பாவிச் சிறுவனைத் தான் அறியாமல் கொன்றுவிட்ட பாவச் செயலினால், தானும் அவர்களைப் போலவே புத்திரர்களைக் காண இயலாத சோகத்திலேயே இறக்கவேண்டும் என்று வனத்தில் வாழும் அவனது கண்ணிழந்த அபலைப் பெற்றோர்கள் தனக்கு இட்ட சாபத்தைக் கூறினார். அதைக் கூறிய பின் அடக்க முடியாத துக்கத்தால் அவர் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டு இருக்கும்போதே உயிர் துறந்தார். இளவரசர்களும் அங்கு இல்லாது, அரசனும் காலமானதால் அரியணையில் எவரும் இல்லாத நிலையில் பரத-சத்ருக்னர்கள் அயோத்திக்கு உடனே திரும்பி வருவதற்கு வசிஷ்டர் ஏற்பாடு செய்தார். அங்கு திரும்பிய பரதன் இறந்துபோன தந்தைக்கான ஈமக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, அங்கு நடந்த தொடர் நிகழ்வுகளின் சோகத்தில் மூழ்கி அரியணை ஏற மறுத்தான். ராமரை எப்படியும் திருப்பி அழைத்து வருவதாகச் சூளுரைத்துவிட்டு, துயரமுற்ற மக்கள் பலரையும் அழைத்துக்கொண்டு பரதன் வனத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறான தனது மகன் பரதனின் உண்மை உணர்வைப் புரிந்துகொண்ட கைகேயியும் தனது இயல்பான நற்குணங்களைத் திரும்பப் பெற்றாள். அதனால் ராமரைத் திரும்ப அழைத்து வர பரதனுடன் சென்றுகொண்டிருந்த கௌசல்யை, சுமத்திரையுடன் கூட அவளும் தானாகவே சேர்ந்துகொண்டாள்.

rama_in_the_forest

அவ்வாறு பரதனுடன் சென்ற மக்கள் பரத்வாஜ முனிவரது ஆஸ்ரமத்தில் இரவு தங்கிவிட்டு, பின்பு சித்திரகூடத்திற்குச் சென்று ராமரைச் சந்தித்தார்கள். அயோத்தி திரும்பி வந்து அரசாள பரதன் ராமரை மன்றாடிக் கேட்டுக்கொண்டான். தந்தை கைகேயிக்குக் கொடுத்த வாக்கையும், அவர்களது திருமணத்திற்கு முன்பு அவளது தந்தைக்கு அவர் கொடுத்த வாக்கையும் அவசியம் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற காரணங்களை முன்வைத்து, அயோத்தி திரும்ப வேண்டும் என்ற பரதனது கோரிக்கையை ராமர் நிராகரித்தார். இறுதியில் ராமரது பாதுகைகளைப் பரதன் பெற்றுக்கொண்டு, அதைச் சிம்மாசனத்தில் இருத்தி தான் ராமரது பிரதிநிதியாய் மட்டும் இருந்து, அயோத்திக்கு வெளியில் இருக்கும் நந்திகிராமத்தில் தங்கி, நாட்டை ஆள்வதற்கு ஒப்புக்கொண்டு காட்டில் இருந்து திரும்பினான். பரதன் உட்பட அனைவரும் சென்றபின் ராமர், சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணன் மூவரும் தண்டகாரண்ய வனத்தின் உள்ளே அதன் அடர்ந்த பகுதிக்குச் சென்றார்கள்.

(தொடரும்)