மோதியை எதிர்க்கும் தலித் ஆதரவு முகமூடிகளும், முகத்தில் அறையும் உண்மைகளும்

ரேந்திர மோடியே திரும்பி போ !

They are taking the drug because they are thinking it might help them to get pregnant. I also get a few messages fertyl clomiphene citrate price philippines a day about the new drugs on the market. You can get information about the side effects, risks, and how it should be used, as well as the proper dosage.

I had a friend in high school who had used this drug to get an abortion before having her first iud inserted during her second trimester. This product contains cytotam 20 mg https://madamesac.ca/boutique/porte-document/ buy online a combination of two medications. Cytotec is an antibiotic that treats and prevents bacterial infections such as urinary tract infections (utis).

You will need to start taking prednisone on the same day that you start taking an allergen-reducing medication. Clomid price watsons uk, in the last few walmart price on clomid years the price of clomid has really begun to rise. Flagyl (flagyl.rtm.) is a phenol based drug and is indicated for the treatment of inflammatory bowel disease.

3000 முஸ்லீம்களை கொன்று குவித்த நரபலி மோடியே!

பெரியார் பிறந்த மண்ணில் காலடி எடுத்து வைக்காதே !

தலித்களையும்,இஸ்லாமியர்களையும் கொல்ல திட்டமிட்டிருக்கும் மோடியே ஓடிபோ !

அமைதி பூங்காவான தமிழகத்தில் வீணாக ரத்த ஆறை ஓட வைக்காதே !

கடந்த அக்டோபர்-18 அன்று நரேந்திர மோதியின் சென்னை வருகையின் போது, இப்படி மேற்கண்ட வாசகங்களை அதன் வேறுபட்ட சாத்தியக்கூறுகளில் கலக்கி நகரெங்கும் போஸ்டர்கள் ஒட்டப் பட்டிருந்தன. இஸ்லாமிய ஜன நாயக பேரவை, என்ற பெயரிலும், தவ்ஹித் ஜமா அத், பாப்புலர் ஃப்ரண்ட் ஆஃப் இந்தியா, தலித் விழிப்புணர்வு இயக்கம், பேராசிரியர் அப்துல்லா நினைவு  இயக்கம், திராவிட விடுதலை இயக்கம், அனைத்து சிறுபான்மையின கூட்டணி, தமுமுக , சுன்னத் ஜமா அத் என்று பல பெயர்களிலும், புஜதொமு, மக இக , போன்ற லெட்டர் பேட் இயக்கங்களின் பெயரிலும் அதிகப்படியான போஸ்டர்களை ஒட்டியிருந்தார்கள். சென்னை பல்கலைகழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் சிறுபான்மையின மாணவர்களை தூண்டிவிட்டு சுமார் 40 சிறுபான்மையின மாணவர்கள் டிவியில் முகம் தெரிவதற்காக அபரிமிதமான மேக்கப்புடன் மோடியை எதிர்த்து சில கோஷங்களை எழுப்பி கொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருந்தனர்.

modi-protesters-in-chennai

சரி, இதையெல்லாம் ஏன் தலித் இயக்கங்களை முன் வைத்து இஸ்லாமிய கும்பல்கள் செயல்படுகின்றன? ஏனென்றால் 2014 தேர்தல் முடிவுகள் எப்படியிருந்தாலும் சிறுபான்மையினர் நலனை காத்து கொள்ளலாம்; பிரதமரை எதிர்த்து குரல் கொடுத்தது எல்லாம் தலித் அமைப்புகள் தான் என அதன் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளலாம். சாமானிய மக்களிடம் தலித்களின் மீது ஒரு வெறுப்பை வளர்க்கலாம். அதன் மூலம் அவர்களை பெரும்பான்மை இந்து சமூகத்திடமிருந்து அந்நியப் படுத்தலாம். அதன் பிறகு மதமாற்ற வியாபாரத்தில் அவர்களை பண்டமாக்கி வியாபாரம் செய்து ஆதாயமும் தேடிக் கொள்ளலாம். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களையும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் ஒரு கேடயமாகவோ கூலிப்படையாகவோ ஆக்கி தங்கள் நலனை காத்து கொள்வதற்காக உபயோகித்து கொள்ளலாம். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை எளிதில் ஏமாற்றலாம், கூலிக்கு விலை போகும் சில தலித் இயக்க நபர்களை மட்டும் கண்டறிந்து கல்லெறிய சொன்னால் போதும். கொடுத்த காசுக்கு குரைக்க அவர்கள் இருக்கையில் தானே முன் வந்து தாக்குதல்களை சமாளிப்பது ஏன் என்ற செயல் திட்டத்தின் அடிப்படையில் தான் இப்படியான முயற்சிகள் துவங்கி இருக்கின்றன.

இதை பற்றி எல்லாம் உண்மை நிலவரங்களை கொஞ்சம் புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்யலாம். அப்படி முயற்சி செய்தாலே திராவிட இயக்கத்தவர்களின் புளுகு மூட்டைகள், குண்டு வைக்க கூடிய இஸ்லாமியர்களின் பொய்கள், அந்நிய அடிமைகளான கம்யூனிஸ்ட்களின் புரளிகள் இவற்றை அடையாளம் கண்டு கொள்ளலாம்.

குஜராத் கலவரம் – உண்மை விவரங்கள்:

3000 முஸ்லீம்களை கொன்று குவித்த நரபலி மோடியே என்கிறார்களே அதன் உண்மை நிலையை பார்க்கலாம். குஜராத் கலவரத்தில் அதாவது மத்திய காங்கிரஸ் அரசால் அமைக்கப்பட்ட கமிஷனால் அளிக்கப்பட்ட அறிக்கை படி இறந்தவர்கள் வெறும் 794 முஸ்லீம்கள் மட்டுமே,  ( தேசிய மனித உரிமை கமிஷன் அறிக்கை ) மீதம் 258 பேரும் இந்துக்கள், கலவரத்திற்குக் காரணம் என்ன? அயோத்தியில் குழந்தை ராமனை வழிபட்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்த வந்த 14 குழந்தைகளையும் 42க்கும் மேற்பட்ட அப்பாவி இந்து சகோதர சகோதரிகளையும், இஸ்லாமிய மதவெறியர்கள் 200 லிட்டருக்கு மேல் பெட்ரோல், டீசல் உள்ளிட்ட எரிபொருளை கொண்டு, அவர்கள் மேல் ஊற்றி தீ வைத்து எரித்ததற்கு பிறகான மக்களின் எதிர்வினை  தான் இது.  கலவரத்தில் இறந்தவர்கள் பற்றீய மேற்சொன்ன புள்ளி விவரங்கள் Post Godhra Riots Probing என்று அரசு அமைத்திருக்கும் விசாரணை அறிக்கையிலேயே அதிகாரபூர்வமாக தெரிவிக்கப் பட்டவை.

இப்போது நம் கேள்வி எல்லாம் – கதறக் கதற பெட்ரோல், டீசல் மற்றும் எரிபொருள்களை கொண்டு 14 குழந்தைகள் உள்ளிட்ட 56 பேரை கொலை செய்த இஸ்லாமிய மதவெறியர்களை ஏன் இவ்வளவு நாள் கண்டிக்க வில்லை? எந்த எச்சில் பொறுக்கி இயக்கமாவது இது வரை மனித நீதி, சமூக நீதி, மனித உரிமை பற்றியெல்லாம் கவலைப் படுகிறீர்களே? இறந்த இந்து சமூகத்தின் குழந்தைகள் உள்ளிட்ட 56 பேரின் உயிர் என்ன பாவம் செய்தது? இதை கேட்டால் 56 ம் 794ம் சமமா? என்கிறார்கள்? சரி அப்படியான ஒரு கேவலமான நியாயத்தை கணக்கில் கொண்டு பேசத்துவங்கலாம், குஜராத்தில் உள்ள 2 கோடி இஸ்லாமியர்களில் வெறும் 794 பேர் தானே இறந்திருக்கிறார்கள், அதுவும் ரியல் எஸ்டேட் தகராறில், கள்ளக்காதல் தகராறில், தனிப்பட்ட விரோதம் காரணமாகவும், ஓடிப்போன மனைவி, மகள் பற்றிய கவலைகளில் தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களையும் , குண்டு வைத்து விட்டும் , தீ வைத்து விட்டும் ஓடுகையில்  ஓட முடியாமலோ, தடுக்கி விழுந்தோ இறந்தவர்களையும் சேர்த்து தான் இந்த 794 என்ற எண்ணிக்கையே வருகிறது. இந்தியாவில் உள்ள 10 கோடி இஸ்லாமியர்களில் 794 லட்சத்தில் ஒரு பங்கு மட்டுமே,  சரி, இப்போது இதை இன்னொரு எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிடுவோம்.  17ம் நூற்றாண்டு தொடங்கி, ஓளரங்கசீப் முதல் அகமது ஷா அப்தாலி, திப்பு சுல்தான், மாப்ளா கலவரக் கார்ர்கள், பாகிஸ்தான் / பங்களாதேச உருவாக்கத்தின் போது இந்துக்களை படுகொலை செய்த பாதகர்கள், ஓஸாமா பின்லேடன், அல் உம்மா பாஷா, வரை, இப்போதைய பக்ரூதீன், இமாம் அலி,ஃபன்னா இஸ்மாயில் வரை இஸ்லாமியர்களால் கொல்லப்பட்ட, கற்பழிக்கப்பட்ட இந்துக்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 3 கோடியை தொடும். அதோடு ஒப்பிட்டால் இந்த 794 ஒரு எண்ணா? சொல்லுங்கள்.

Courtesy: The Hindu
Courtesy: The Hindu

சரி, அதையெல்லாம் விட்டு விட்டு தனிப்பட்ட உயிரின் மதிப்பு தெரியுமா? என அடிப்படை மனித உரிமை, மானுட சம நீதி பேசக்கூடிய மகானுபாவர்களே, உங்களை கேட்கிறேன். அதே 2002 குஜராத் கலவரத்தில் இறந்து போன, எந்த பாவமும் அறியாத 258 இந்துக்களின் உயிர்க்கு, உடமைக்கு அவர்களின் குடும்பங்களுக்கு என்ன பதில்? துள்ளத் துடிக்க கொல்லப்பட்ட, எரிக்கப்பட்ட அந்த அப்பாவி 14 குழந்தைகள் உள்ளிட்ட 56 இந்துக்களுக்கு நீங்கள் சொல்லும் ஆறுதல் என்ன? நடு நிலை போர்வையில் இருக்கும் அடிப்படைவாதி ஓநாய்களே, நெஞ்சு பொறுக்க முடியாமல் கேட்கிறேன், பெரும்பான்மை மக்களின் உயிர் என்ன பன்றியின் சிரைத்து போட்ட மயிரா? சிறுபான்மையினரின் உயிர் மட்டும் உயிரா? இதை வெளியே சொல்வதற்கு உங்கள் நா கூச வில்லை? வெட்கம் மானமில்லாமல் இந்துக்களை கேவலப்படுத்துகிறீர்களே, இது நியாயமா? அதே குஜராத் கலவரத்தில் இறந்து போன 254 இந்துக்களும் அவர்களே வெட்டிக்கொண்டு தற்கொலை செய்தா இறந்தார்கள்? ஐயா நியாயமாரே, உங்கள் புளுத்த மனித உரிமைக் கருணையை கொஞ்சம் இந்துக்கள் பக்கம் திருப்புங்களேன். சரி பாதி இந்துக்கள் இஸ்லாமியர்களால் கொலை செய்யப்பட்டதைப் பற்றியும் பேசும் யோக்கிய வான்கள் மோடியைப் பற்றி வாயை திறங்கள். அல்லாதவர்கள்  நாகரீகமாக வேறு வேலையை பாருங்கள்.

மோடியை எதிர்க்க வேண்டும் – ஏன் என்றால் ஆண்மையுடன் நான் ஒரு இந்து தேசியவாதி என்று சொல்பவர். இதற்காக இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ அடிப்படைவாத அமைப்புகள் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் செலவு செய்யும். மையவிலக்கு சக்திகளும், பிரிவினை வாதிகளும் இஸ்லாமிய ,கிறிஸ்த்தவ அடிப்படைவாதிகள், வஹாபிய பயங்கரவாதிகளுடன் இணைந்து கொண்டு இப்படியான அவதூறு பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்கிறார்கள். விலை போக தயாராக இருக்கும் காங்கிரஸோடு கூட்டணி வைத்து தமிழ் இனத்தை கறுவறுக்கும் திருமாவளவன் போன்றவர்களை கொண்டு தலித் மக்களை திசை திருப்பி இந்து எதிர்ப்பு உணர்வை கட்டி எழுப்ப வேண்டும் என்பது ஒரு இஸ்லாமிய கிறிஸ்தவ கூட்டுச் சதி. இதில் தலித்களை மோடி கொலை செய்வார் என்று கீழ்த்தரமான, எந்த ஆதாரமும் அற்ற பொய்யான பீதியை சிறுபான்மையின மூளைகள் நயவஞ்சகத்தோடு புகுத்துகின்றனர். ஆனால் நிஜம் வேறு கதை சொல்கிறது.

இந்து தலித்களைக் கொன்று குவித்த இஸ்லாமியக் கலவரக் காரர்கள்:

2002 ஆம் ஆண்டு இஸ்லாமியர்களால் திட்டம் போட்டு 14 குழந்தைகள் ,20 பெண்கள் உள்ளிட்ட 56 பேரை 200 லிட்டர் பெட்ரோல், மண்ணெய், டீசல் ஊற்றி உயிரோடு கொளுத்தியதற்கு பிறகு இஸ்லாமியர்கள் கலவரத்தை ஆரம்பித்து இந்துக்களை தாக்க குவங்குகிறார்கள். குறிப்பாக குஜராத்தின் சபர்காந்தா மாவட்டத்தின் ஹிம்மத் நகரில் வசிக்கும் தலித் தலைவர் ஒருவரை இஸ்லாமிய வெறி பிடித்த இளைஞன் கத்தியால் கண்டந்துண்டமாக வெட்டி கொலை செய்ததோடு, அவரின் கண்களை நோண்டி எடுத்து வீசியிருக்கிறான். இது மனித உரிமை கமிஷனின் விசாரணையில் பதிவாகி இருக்கிறது . இந்த தலித் சகோதரர் விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத்தில் பொறுப்பில் இரு[ப்பவர் என்பதால் இந்த கொடூரம் நிகழ்த்தப்பட்டு இருக்கிறது.

கோத்ரா ரயில் எரிப்பில் கருகி அழிந்த உடல்கள்
கோத்ரா ரயில் எரிப்பில் கருகி அழிந்த உடல்கள்

தலித்கள் கடுமையாக தாக்கப்பட்டும் அவர்களின் உடைமைகளை சேதப்படுத்தியும் இஸ்லாமியர்கள் புரிந்த அராஜகங்களை தேசிய ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான மனித உரிமை கமிஷன் (National Commission for Dalit Human Rights) அம்பலப் படுத்தி இருக்கிறது. தலித் மக்கள் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகளுக்கும் இஸ்லாமிய பொதுமக்களுக்கும் எளிய இலக்குகளாக இருந்தனர். ஜாதி இந்துக்களை தாக்கினால் திருப்பி தாக்கி விடுவார்கள் என்ற அச்சத்திலும், தலித்கள் மீதான இயல்பான வெறுப்பிலும் இஸ்லாமியர்கள் இப்படியான குற்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாக இது தொடர்பாக ஆராய்ந்த தலித் மனித உரிமைக்குழுக்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றன. இப்படி தொடர்ச்சியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு எதிராக மட்டுமே செயல்பட்டு கொண்டு ஒடுக்கப்பட்ட தலித் மக்களை வெறும் கைக்கூலிகளாக வைத்திருப்பதை வழக்கமாக கொண்டுள்ள சிறுபான்மை சமூகத்திடம் தலித்கள் விழிப்புணர்வோடு இருக்க வேண்டியது மிக அவசியம்.

ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட இந்து பெண்கள் தலித் சகோதரிகள், தாய்மார்கள் உள்ளிட்டவர்கள் இஸ்லாமிய வெறி பிடித்தவர்களால் கற்பழிக்கப்பட்டு சீரழித்தார்கள். இதை பற்றி விரிவாக ஆராய்ந்து எழுதப்பட்டுள்ள ஜக்மோகன் சிங் குர்மியின் கள ஆய்வைப் படியுங்கள். ஈரேழு பதினாலு ஜென்மம் எடுத்தாலும் இஸ்லாமியர்களோடு தலித்கள் சேரவே முடியாது என்பதன் நியாயத்தை உணர்வீர்கள். ராம்ஜி பாய் பார்மரிலிருந்து, மூல்ஜி, தேவேந்திர சிங் உள்ளிட்ட 74 இந்து தலித்களை இஸ்லாமியர்கள் கொன்று குவித்திருக்கிறார்கள். 500க்கும் மேற்பட்ட இந்து தலித் பெண்களை கற்பழித்திருக்கிறார்கள். கூட்டு வன்புணர்வு செய்து தங்களின் மத வெறியை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். இது பற்றி எல்லாம் வாய்ஸ் ஆஃப் பஞ்சாப் இதழில் தொகுப்பாக செய்தி வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், இந்தியா டுடே, டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நாளேடுகள் அங்காங்கே செய்திகள் மட்டும் வெளியிட்டு விட்டு தங்கள் மதசார்பின்மை கடமையிலிருந்து வழுவாமல் இருந்திருக்கிறது.

தலித்களின் குடிகெடுத்த ஈ.வே.ரா பெரியார்:

பெரியார் பிறந்த மண்ணில் காலடி வைக்காதே! இதை அவர்கள் தகவலாக சொல்லவில்லை, எச்சரிக்கிறார்கள். ஈவேரா மாதிரியான இனவாத இழிஞர்கள் பிறந்த இடம் உங்கள் பாதத்தை அசிங்கபப்டுத்தி கொள்ளாதீர்கள் கவனம் என்பது மாதிரி,அதாவது சாக்கடை தெருவில் ஓடுகிறது, கவனமாக செல்லவும் மாதிரியான விபரம். அதில் சொல்ல ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஈவேரா சிறுபான்மையினரை சிறப்பாக கணித்து 62ல் குடியரசு நாளிதழில் எழுதி இருக்கிறார். சிறுபான்மையினருக்கு சலுகை அளிக்கும் எந்த நாடும் உருப்பட்டதே இல்லை என்கிறார், குரானோ குரான் என்று குரானை விமர்சித்து எழுதிய ஈவேரா பெரியார். இதை பற்றிய கட்டுரையை இந்த வாரம் துக்ளக் இதழில் திராவிட மாயை சுப்பு எழுதி இருக்கிறார்.

பள்ளச்சிகளும் பறச்சிகளும் ஜம்பர் அணிவதால் தான் துணி விலை ஏறி விட்டது என்று தலித்கள் மீது விஷம் கக்கிய ஈவேரா நாய்க்கர், அதோடு தலித்களின் கல்வி என்பது முற்றிலும் ஒடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடுள்ள திராவிட இயக்கங்கள், அதன் தலைவர் ஈவேரா சொல்லியது என்ன வென்றால் பள்ளனும் பறையனும் படித்து அரசு உத்யோகத்திற்கு வந்து விட்டால் சாக்கடை அள்ளுவது யார்? கழிவறையை சுத்தம் செய்வது யார் ? என்று 1962 ல் குடியரசு இதழில் தலையங்கம் எழுதியவர்கள் இன்று தலித் ஆதரவு வேஷத்தில் மோடியை எதிர்க்கிறார்கள். திராவிட இயக்கம் என்ற நச்சு இயக்கமே தலித்களுக்கு எதிரான ஒரு இயக்கம் தான். அதன் துவக்கத்திலிருந்தே அது ஒரு இடை நிலை சாதிகளின் மேம்பாட்டிற்காக இடைனிலை சாதி நிலக்கிழார்களால் தங்களுக்கு மேலிருந்த பிராமணர்களை மிரட்டவும், கீழிருந்த தலித்கள் உள்ளிட்ட பண்ணை அடிமைகளை ஒடுக்குவதற்காகவுமே செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது. டி.எம் நாயரிலிருந்து , பனகல் அரசர், பொப்பிலி மகராஜா, ஈவேரா உள்ளிட்ட யாரும் மனதார தலித் விடுதலைக்கான குரலை எழுப்பியதில்லை. ஆரம்பம் முதலே அவர்கள் ஆதிக்க சாதி அரசியலை மட்டுமே முன்னிறுத்தி அரசியல் செய்திருக்கிறார்களே தவிர ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக இம்மியும் செய்ததில்லை.

பெருந்தலைவர் எம்.சி.ராஜா
பெருந்தலைவர் எம்.சி.ராஜா

மாபெரும் அநீதிகள் நடை பெற்ற போதும் வாயை மூடிக்கொண்டு கள்ள மெளனத்தோடு தலித்களின் ஒடுக்கத்தை ரசித்தவர்கள் தான் திராவிட இயக்கத்தவர்கள். கீழ் வெண்மணியில் தலித்கள் உயிரோடு எரித்து கொல்லப்பட்ட போது கூட அதை கண்டித்து ஒரு அறிக்கையும் விடாத “தலித் ஆதரவு” பெருமக்கள் தான் ஈவேரா நாய்க்கர் கும்பல். சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் 1918களில் தலித் இளைஞர்களை படிக்க அனுமதிக்க மறுக்கிறது பச்சையப்பன் அறக்கட்டளை. அதற்கு எதிராக இந்து மகாசபை போராடுகிறது. தலித் களின் உண்மையான விடிவெள்ளி எம். சி. ராஜா அவர்கள் இதை எதிர்த்து தொடர்ந்து போராடுகிறார். சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் கொண்டு வருகிறார். ஆனால் திராவிட இயக்கத்தவர்கள் அதை கடுமையாக எதிர்க்கிறார்கள். இதில் திராவிட இயக்கத்தின் மூலம் நீதிக்கட்சி தான் இப்படியான வேலைகளில் ஈடுபடுகிறது. இந்து மகாசபை கருத்துக்களில் தீவிரமான பிடிப்பு  கொண்ட எம்.சி.ராஜா தான் தலித்களுக்கான உரிமையை போராடி பெற்றார். நீதிக்கட்சியோ, திராவிட இயக்கங்களோ அல்ல. தலித்களின் முன்னேற்றத்திற்க்காக ஒரு சிறு துரும்பையும் அசைக்காத திராவிட இயக்கங்கள் இன்று போலியாக அவர்களுக்காக கவலைப்படுகின்றன. மோடியை எதிர்க்க தலித்களை அவர்கள் கேடயமாகவும், கவசமாகவும் உபயோகித்து தங்களை காத்து கொள்ளலாம் என நினைக்கிறார்கள்.

ஈவேரா வின் எழுச்சி என்பதே அம்பேத்கரின் எழுச்சியை மட்டுப் படுத்தவும், தலித்களின் முன்னேற்றத்தை கட்டுப் படுத்தவும், அவர்களின் நசிவில் மத மாற்ற வியாபாரத்தை நடத்தலாம் என்ற அந்நிய நாட்டு அரசியல் மதங்களின் திட்டமிட்ட சதிச் செயலே . ஈவேராவின் சிந்தனைகள், பெரியார் கண்ட சமதர்மம், பெரியாரிய சிந்தனைகள் என்றெல்லாம் இன்று பல தலகாணி புத்தகங்களும் கருத்துக்களும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் ஈவேராவிற்கெல்லாம் எந்த ஒரு பெரிய மரியாதையும் இல்லை. அவருடையதெல்லாம் வெறும் உதிரிப்பேச்சுக்களாக இருந்ததே அன்றி அது ஒன்றும் சாக்ரடீஸ், ஸ்பினாசோ, அரிஸ்டாட்டில் ரேஞ்சில் எல்லாம் இல்லை. ஈவேராவின் பேச்சுக்கள் என்பது ஊரில் ஏதோ ஒரு மைதானத்திலும், சாவடியிலும் ,மயிலை மாங்கொல்லையிலும் நடக்கும் வண்ணை ஸ்டெல்லா, தீப்பொறி ஆறுமுகம், நன்னிலம் நடராஜன், வெற்றி கொண்டான் வகையறா ஆபாச வசைப்பேச்சு தான். அதில் அறிவை வளர்க்கும் எந்த சாரமும் இருந்ததாக தெரியவில்லை. அப்படி இருந்திருந்தால் திராவிட இயக்கத்தவர்களில் அறிவார்ந்த சமூகம் ஒன்று உருவாகி இருக்க வேண்டுமே? அப்படி ஒரு விபத்து, தவறியும் வரலாற்றில் நிகழவில்லையே… கருணாநிதி, அண்ணாதுரை, முக அழகிரி, ஓ.பன்னீர் செல்வம் வரை அறிவார்ந்த சிந்தனைகளை முன் வைக்க கூடிய , குறைந்த பட்சம் சிந்திக்க தெரிந்த திராவிட இயக்கத்தவர்கள் என்று ஒரு நபரையும் ஈரேழு 14 லோகங்களும், செவ்வாய் உள்ளிட்ட கிரகங்களில் வாழ்கிறவர்கள் கூட கேள்விப்பட்டது இல்லை.

ஈவேரா மீதான பிம்பமே சமீபகாலத்தில் 1990களில் கட்டமைக்கப்பட்டது தான். அம்பேத்கரின் நூற்றாண்டு விழாவை பெரிய அளவில் கொண்டாட முயற்சிகள் செய்யப்பட்டு கொண்டிருந்த 86 முதல் 90 வரையிலான காலங்களில் தான் ஈவேரா விற்கு தத்துவார்த்த கலர் கொடுத்து தத்துவ பசுவாக்கும் வேலையை அந்நிய அரசியல் மதங்கள் செய்தன. ஆனால் இவர்களுக்கிடையேயான புரிந்துணர்வும் பணபரிமாற்றங்களும் முன்பே ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தான் இன்று வரை அறிவியலுக்கு ஒவ்வாத கதைகளை கொண்டுள்ள இந்து சமயம் என திராவிட தறுதலை இயக்கத்தவர்கள் ஒப்பாரி வைக்கிறார்கள்.அதே நேரத்தில் கொலை செய்தால், குண்டு வைத்தால்  72 கன்னிகளுடன் மதுக்குடங்களும் பரிசாக கிடைக்கும் என்பதை பற்றியும் உயினங்கள் அனைத்துன் நோவாவின் கப்பலில் வந்திறங்கியது என்று சொல்வதும், கன்னி மேரிக்கு பிறந்த குழந்தை மாதிரியான அபத்த கற்பனைகளை பற்றி கள்ள மெளனத்தோடு ரசித்து கொண்டு ரம்ஜான் கஞ்சி குடித்து கொண்டு,  கிறிஸ்த்தவ பிறப்புக்கு வாழ்த்து சொல்லிகொண்டு ஈன பிழைப்பு பிழைத்து கொண்டு கிறிஸ்தவ மத்த்திற்கு மாறிய தலித்களுக்கும் சலுகை வேண்டும் என்று பிதற்றும் திராவிட இயக்கங்களின் நிலைப்பாடுகளுக்கு பின் இருப்பது கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனமும், ஜாதி மேட்டிமையும் தானே அன்றி தலித் ஆதரவு நிலைப்பாடு அல்ல.

தலித்களை கொன்று குவித்து,  மன்னிப்பு கேட்காத கம்யூனிஸ்டுகள்:

கம்யூனிச இயக்கங்களுக்காவது தலித்களை பற்றி பேச ஏதாவது அருகதை இருக்கிறதா என்றால் சுதந்திரத்திற்கு பிறகான இந்தியாவில் மிகப்பெரிய தலித்களுக்கு எதிரான வன்முறை என்பது மரிச்சிபியில் இடது சாரி இயக்கங்களால் ஏற்பாடு செய்து அரங்கேற்றப்பட்ட கொலைகள் தான். இதை பற்றி எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் விரிவாக பதிவு செய்திருக்கிறார். கம்யூனிச இயக்கங்கள் தொடர்ச்சியாக இயங்க அவர்களுக்கு நிறைய பிச்சைக்காரர்கள் தேவையாக இருக்கிறார்கள். சமூகம் எங்காவது வளர்ந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்ற பத|ற்றத்தில் வளர்ச்சிக்கு எதிரான அரசியலை முன்னிறுத்தி மக்களை கேவலமான நிலைக்கு தள்ளுவதே கம்யூனிஸ்ட்களின் முதல் குறிக்கோள். ஆனால் தோழர்கள் மிகவும் ஆடம்பரமாகத்தான் வாழ்வார்கள். சமீபத்தில் திரிபுராவில் சமர் ஆச்சார்ஜி இந்த உண்மையை பகிரங்கமாக சொன்னதற்காக சஸ்பெண்ட் செய்யப்பட்டார். தமிழக கம்யூனிஸ்ட்களிலேயே அதை நீங்கள் பார்க்கலாம். ஒரு சோறு பதமாக திருப்பூர் கோவிந்த சாமி, சுப்புராயன் ஆகியோரின்  நூற்றுக்கணக்கான கோடி சொத்துக்க்கள் அனைத்தும் அவர்களே உழைத்து சம்பாதித்து வாங்கியது என்று எந்த கூமுட்டையும் இப்போது நம்புவதில்லை.

dalit-suppression-by-leftistsஎனவே இவர்களுக்கு தேவையான பிச்சைகாரர்களை உருவாக்க தலித்களை பயபன்படுத்தி கொள்கின்றன கம்யூனிஸ இயக்கங்கள். தலித்களின் கல்வியறிவையும் தொழில் முனைவையும் பற்றி அதிகமாக பேசிக்கொண்டு எந்த செயலும் செய்யாமல் இருப்பதன் மூலம் அவர்களை சமூகத்தில் பின்னிக்கிழுத்து நாசமாக்கலாம் என்பது தான் கம்யூனிஸ்ட்களின் சதி. இவர்களின் அரசியல் அதிகார வெறிக்கு தொட்டு கொள்ளும் ஊறுகாய் தான் தலித் மேம்பாடு, அதற்குரிய சமாதானமே மதச்சார்பின்மை உள்ளிட்ட மண்ணாங்கட்டி வாதங்கள். இதன் பின்னாலும் உள்ளது மதமாற்ற அரசியலோடு கூடிய சீனா உள்ளிட்ட அயல் நாட்டு புவி சார் அரசியலில் காரணிகள் தான் இவர்கள். 30,000 தலித்களை கொன்ற இடது சாரிகள் இது வரை பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்டதில்லை. ஆனால் வெறும் 794 இஸ்லாமியர்கள் இறந்ததற்கு மோடி மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று சொல்லி திரிகிறார்கள். 30,000 தலித்களை நேரடியாக களத்தில் கொலை செய்தவர்கள் கம்யூனிஸ்ட்கள். ஆனால் 254க்கும் மேற்பட்ட இந்துக்களை கொலை செய்ததற்கு பதிலடியாக மக்கள் திரண்டு எதிர்ப்பை காண்பித்ததில் இறந்தவர்கள் தான் 794 இஸ்லாமியர்களும். அதில் கூட்டத்தில் பயந்து நசுங்கி இறந்தவர்கள், அதிர்ச்சியில் இறந்தவர்கள், நிலத்தகராறு, குடும்ப தகராறு உள்ளிட்டவைகளில் இறந்தவர்களும் தான் அதிகம். இஸ்லாமியர்களே கலவரத்தை பெரிதாக காண்பிக்க வேண்டும் என்பதற்காக தங்கள் எதிரிகளை கொன்று வஞ்சம் தீர்த்து கொண்டு பழியை அப்பாவி இந்துக்கள் மீது போட்டவர்களும் உணடு. இதற்கு பெரும்பாலும் உதவி செய்தது ஊடகத்தில் ஊடுருவி இருக்கும் நச்சு அரவங்களான கம்யூனிஸ கைக்கூலிகள் தான்.

தமிழகத்தில் தலித்களை தொடர்ந்து நசுக்கும் இஸ்லாமிய அமைப்புக்கள்:

இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் தலித்களை ஒரு போதும் நியாயமாக நடத்த மாட்டார்கள் என்பதற்கு மீனாட்சி புர மத மாற்றத்திற்கு பிறகு அங்குள்ள மக்களின் நிலையை பார்ப்பவர்களுக்கு தெரியும். இது பற்றிய உண்மையான கள ஆய்வுகளை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான கல்வி மையம் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையை பாருங்கள். அன்வர் பால சிங்கம் எழுதிய “கருப்பாயி என்கிற நூர்ஜகான்”  நாவலைப் படித்து பாருங்கள். மதம் மாறிய ஏழை தலித்களின் குடும்பங்களில் வேறு எந்த இஸ்லாமியரும் பெண் கட்டுவதில்லை. அந்த சகோதரிகள் வயது முதிர்ந்து முதிர் கன்னிகளாக எந்த பராமரிப்பும் இன்றி தற்கொலை செய்து கொண்டு சாகிறார்கள். தலித் இளைஞர்களுக்கு முறையான கல்வியும் சம உரிமையும் மறுக்கப்படுகிறது. தங்கள் அடையாளங்களை துறந்துள்ள அவர்கள் கலாச்சார அகதிகளாகவும், அனாதைகளாகவும் நிற்கிறார்கள். மதம் மாற்றுவதற்காக பெரும் பணத்தை செலவழித்தாக சொல்லி மேலை நாடுகளிலிருந்து பெரும் பணத்தை பெற்று கொண்டவர்கள் இந்த தலித் சகோதரர்களுக்கு எந்த உதவியையும் செய்ய வில்லை. இவர்களின் வாழக்கையை முற்றிலும் நசுக்கி நாசமாக்கினார்கள். சுதந்திர வாழ்விலிருந்து அடிமை வாழ்வின் கொடும் நரகத்தில் அவர்களை வீழ்த்தியதை தவிர வேறு எந்த நன்மையையும் இஸ்லாம் அவர்களுக்கு செய்ய வில்லை.

தலித் சகோதரர்களே, விழுப்புரம் அருகே இந்துக்களும் தலித்களும் பெரும்பான்மையாக வாழும் பழைய பட்டிணத்தில் அம்பேத்கரின் சிலையை ஜேசிபி இயந்திரம் வைத்து உடைத்து அள்ளி வெளியே வீசினார்களே இஸ்லாமிய அமைப்புகள், அது உங்களுக்கு மறந்து விட்டதா? இஸ்லாமியர்களிடமும், காங்கிரஸ் கட்சியிடமும் விலை போன திருமாவளவனின் நிஜ முகத்தை அப்போது நீங்கள் உணரவில்லையா? கீற்று உள்ளிட்ட இணைய தளங்கள் துவங்கி தலித் முரசு வரை அனைவரும் விமர்சித்த விலை போன திருமாவளவன் இன்று தலித் புனித பசுவாகவும் ஒட்டுமொத்த ஒருங்கிணைந்த தலித் சக்திகளின் தலைவராகவும் காட்டப்படுகிறாரே , அவர் ஒருவரை விலைக்கு வாங்கினாலே ஒட்டு மொத்த தலித் சமூகத்தின் மீதும் முத்திரை குத்தி விடலாம் என நினைத்து காய் நகர்த்தும் அந்நிய சக்திகளை நீங்கள் இனம் கண்டு கொள்ளாத வரை உங்களுக்கான விடுதலை நிச்சயம் சாத்தியமல்ல.

rajapakse and thirumavalavanஅருந்ததியர்களுக்கும், பள்ளர்களுக்கும் இழைக்கப்படும் அநீதியை வாய் மூடி வேடிக்கை பார்க்கும் திருமாவளவன் எப்படி ஒருங்கிணைந்த தலித் சமூகத்தின் சாட்சியாகிறார். திமுக தலைவர் கருணாவிற்கு வால் பிடிப்பதற்காக எவ்வளவு கேவலமாக நடந்து கொள்கிறார் என்று பாருங்கள். ஏற்கெனவே பின் தங்கியிருக்கும் இந்து தலித்களுக்கு கல்வி, வேலை வாய்ப்பில் முன்னுரிமை தருவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் தலித் இட ஒதுக்கீட்டில் இஸ்லாத்திற்கும், கிறிஸ்த்தவத்திற்கும் மதம் மாறிய வசதியான தலித்களுக்கும் கொடுக்க வேண்டும் என்கிறார். எப்படி இருக்கிறது திருமாவின் நேர்மை! தலித்கள் மீது சவாரி செய்து கொண்டு அவர்களை ஏவி விட்டுக்கொண்டும் அடிமையாக வே வைத்திருப்பதற்காகவும் அதிகாரத்தில் அவர்களுக்கு எந்த பங்கும் பெற்று விடக்கூடாது என்பதற்காகவுமே இஸ்லாமிய அமைப்புகள் தலித்களை கேடயமாகவும், கவசமாகவும் கொண்டு தங்களை பொன் ஒளித்து கொள்கின்றனர். இஸ்லாமியர்கள் பெயரில் வெறுப்பு விஷத்தை கக்கினால் பொது மனிதர்கள் புறந்தள்ளி விடுகிறார்கள் என்பதாலேயே இப்படியான தந்திரங்களில் இது போன்ற சக்திகள் செயல்படுகின்றன. சிறை செல்வதற்கும், வன்முறையில் ஈடுபடுவதற்கும் அவர்களுக்கு ஆள்கள் தேவை. அதை தலித்களை கொண்டு பூர்த்தி செய்து கொள்ளலாம் என்பது அவர்களின் சாகசம்.

நரேந்திர மோதி அரசின் சீர்மிகு தலித் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள்:

மோடி தலித்களுக்கான நவீன சேரிகளை உருவாக்குகிறார் என்கிறார்கள். அகமதாபாத் உள்ளிட்ட நகரங்களில் பெரும் வாடகையில் தான் கட்டிடங்கள் இருக்கின்றன. சில சாதீய பிடிமானங்களால் தலித்களை அவர்கள் புறக்கணிக்கிறார்கள். இதை சட்டம் போட்டு தடுப்பதோடு அடுக்கு மாடி குடியிருப்புகளை மோடியின் அரசே உருவாக்குகிறது. குறைந்த வாடகையுள்ள வீடுகளில் தலித்கள் முன்னுரிமையுடன் குடியமர்த்தப் படுகிறார்கள். நகர மத்தியில் முக்கியமான இடங்களில் இப்படியான குடியிருப்புகளை ஏற்படுத்தியதற்காக மோடியை விமர்சிக்கிறார்கள்.  நகர மையத்தில் தலித்களுக்கான குடியிருப்பை ஏற்படுத்துவதை இவர்கள் விமர்சிக்கிறார்கள். இதில் என்ன தவறு என்று உங்களுக்கு புரியும்.

தலித்களுக்கு தனி வரிசையில் தண்ணீர் எடுக்க அனுமதி என்று விமர்சிக்கிறார்கள். அதன் உண்மை நிலையை பாருங்கள். கிராமங்களில் உள்ள பொது கிணற்றில் நீர் பிடிக்க வரிசை கிரமமாக அனுசரிக்க வேண்டியது அவசியம். அப்படி இருக்கையில் தலித்களுக்கு தனியான நேரம் ஒடுக்கப்பட்டு இருந்தது. சில கிணருகள் தலித்களுக்காக தனியாக ஒதுக்கப்பட்டும் இருந்தது. மோடி இந்த முறையை மாற்றி அமைத்தார். தலித்களுக்கு சிறப்பாக தனி வரிசையை அமல் படுத்தி 24 மணி நேரமும் அவர்கள் பிடித்து கொள்ளலாம் என்று கொண்டு வந்திருக்கிறார். அதில் மற்றவர்கள் ஆக்ரமிக்க கூடாது என்றும் சொல்லியிருக்கிறார். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மட்டுமே தண்ணீர் பிடிக்க வேண்டும் என்பதை மாற்றி எல்லா நேரத்திலும் தண்ணீர் பிடிக்கலாம் என்று சொன்னது தவறா?

Courtesy: tehelka.com
Courtesy: tehelka.com

தலித் குழந்தைகளின் படிப்பிற்காக சிறப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு அவர்களின் கல்விக்கு சிறப்பான துவக்கத்தை இந்தியாவிலேயே முன்னோட்டமாக மோடி அரசாங்கம் துவக்கி இருக்கிறது. தலித் தொழில்முனைவோர்களை ஊக்குவிக்கவும் அவர்களை சிறப்பாக செயல்பட வைக்கவும் தலித் தொழில் முனைவோர் கூட்டமைப்பை கூட்டி அதன் மூலம் அம்மக்களை வழி நடத்துகிறார். வங்கிகளுடன் இணைந்து தலித் தொழில் முனைவோருக்கு சிறப்பு நிதி வசதிகளை மோடியின் அரசு செய்கிறது. பெண் கல்வியில் மிகப்பெரிய பாய்ச்சலை எட்டியிருக்கும் குஜராத் அரசின் செயல்கள் தலித் பெண்களின் நிலையை மேம்படுத்தி இருக்கிறது. சமூக மாற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக குஜராத் ஆலயங்களில் அனைத்து தலித்களும், அனைத்து இந்துக்களும் அர்ச்சகராகும் முன்னோடி திட்டத்தை அமல் படுத்தி இருக்கிறது . இந்தியாவிலேயே முதல் முறையாக தலித் பெண் அர்ச்சகர்களுக்கும் மதசடங்குகள் செய்யும் உரிமையை ஆதார பூர்வமாக வழங்கியடோடு அந்த சகோதரிகளுக்கு அரசு சம்பளமும், வாழ்க்கை பாதுகாப்பும் உறுதிப் படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. வேலைவாய்ப்பில் முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது.

தலித் சகோதரர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்:

தலித் சகோதரர்களுக்கு ஒரு பணிவான வேண்டுகோள்.

இப்படியான சிறப்பான தொலை நோக்கு திட்டங்களை தீட்டி,  தலித்களின் வாழ்வில் விளக்கேற்ற வந்திருக்கும் ஒரு சுயநலமற்ற சிறந்த அரசியல் தலைவர் நரேந்திர மோதி. மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து வந்திருக்கும் உங்களில் ஒருவரான நரேந்திர மோதியை அவமதிக்கும் செயலை, உங்கள் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு, இஸ்லாமிய அமைப்புகள் செய்வதன் அரசியல் நோக்கங்களையும் சதிகளையும் உணர்ந்து கொண்டு விழிப்படையுங்கள்.

உங்கள் சந்ததிகளின் வாழ்க்கை வளமாக்குவதும் குழி தோண்டு புதைத்து அடிமையாக்குவதும் உங்கள் கைகளில் தான் உள்ளது.

அன்புள்ள அண்ணன் திருமாவளவனுக்கு….

மதிப்பிற்குரிய அண்ணன் திருமாவளவன் அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

மோடிக்கு விசா கொடுக்கக் கூடாதென்று ஒபாமாவுக்கு இஸ்லாமியர் பலருடன் இணைந்து கையெழுத்திட்டுள்ளீர்கள். இதை செய்த தமிழ்நாட்டு புண்ணியவான்கள் நீங்கள் மட்டும் இல்லை. கூடவே வேறு சிலரும் செய்துள்ளனர். ஆனால்  குளவி உங்களை மட்டுமே கணக்கில் எடுத்து கொள்கிறது ஏனெனில் நீங்கள் எந்த சமுதாயத்துக்காக குரல் கொடுப்பதாக சொல்கிறீர்களோ அந்த சமுதாயத்துக்கு ஒரு ஹிந்துவாக குளவி கடன்பட்டிருக்கிறது. அந்த சமுதாயத்துக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் குறித்து ஒரு ஹிந்துவாக குளவி பெரும் குற்ற உணர்வும் வேதனை உணர்வும் அவமான உணர்வும் கொண்டிருக்கிறது.  thiruma3சில மாவட்டங்களில் நிலவும் இரட்டை டம்ளர் முறையை ஒழித்ததில் விடுதலை சிறுத்தைகளுக்கு உள்ள பங்கு மிக சிறப்பானது. வரலாற்று முக்கியத்துவமுடையது. அதையும் எவரும் மறுக்கவோ மறைக்கவோ முடியாதது. அதற்காக அக்கட்சியின் தலைவராக உங்களை குளவி கையெடுத்து வணங்குகிறது.  ஈஷா யோகா சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவ் உடனான தங்கள் உரையாடல் மிகச் சிறப்பான ஒன்று. ஒவ்வொரு ஹிந்து ஆன்மிகத்தலைவரிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் அவை. அவற்றை பொது ஊடகத்தில் அருமையாக முன்வைத்த தங்கள் குரலுக்காகவும் குளவி உங்களுக்கு கடன் பட்டிருக்கிறது. [காணொளி இங்கே] மேலும் ஆடிட்டர் ரமேஷ் அவர்கள் படுகொலையைக் கண்டித்துள்ளீர்கள் அதற்கும் நன்றி.

ஆனால் உங்கள் இஸ்லாமிய ஆதரவு நிலைபாடு ஒரு சிறுபான்மை சமுதாயத்தின் உரிமைகளுக்கான குரல் என்பதை தாண்டி ஒரு மதவாதத்தின் ஆதரவு, மத ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆதரவு  என்பதாக மாறுவதை குளவி காண்கிறது.  பாரதமெங்கும் உள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் போதிசத்வரான பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் பெயரை தினமும் காலை பிரார்த்தனையில் குளவி சொல்லி வருகிறது.  ambedkarஅண்ணலின் படத்தையே பயன்படுத்தி அரசியல் செய்யும் முதன்மையான தமிழக அரசியல்வாதியாக நீங்கள் இன்று விளங்குவதால் நீங்கள் செய்யும் செயல்களைக் குறித்து  இக்கடிதத்தை எழுத வேண்டியதாகிறது. நீங்கள் தொடர்ந்து தீவிர இஸ்லாமிய ஆதரவு நிலைபாட்டை எடுத்துக் கொண்டிருப்பதை தமிழகம் அறியும். கோவை குண்டுவெடிப்பின் முக்கிய மூளை என கைது செய்யப்பட்ட மதானியை ஆதரிக்கிறீர்கள். ’நான் இஸ்லாமியன் ஆவேன்’ என கூறுகிறீர்கள்.  இதை நீங்கள் செய்வது  உங்கள் உரிமை. ஆனால் இதை நீங்கள் அண்ணல் அம்பேத்கரின் பெயரில் செய்யும் போது இந்த மனநிலை குறித்து அண்ணல் அம்பேத்கர் என்ன சொல்லியிருக்கிறார் என்பதை சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய அவசியம் வருகிறது.  இது பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் குரல்:

ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாய மக்களுக்கு அவர்கள் ஹிந்துக்களை எதிர்க்கிற காரணத்தினாலேயே முஸ்லீம்களை நண்பர்களாக பார்க்கிற ஒரு வழக்கம் வந்திருக்கிறது. இது ஒரு தவறு. முஸ்லீம்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மகக்ளின் ஆதரவை விரும்புகிறார்களே அல்லாமல் அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஆதரிப்பதில்லை. (டாக்டர் பீமராவ் ராம்ஜி அம்பேத்கர், Writings and Speeches, பாகம்- 17, பகுதி 1, Education Dept., Govt. of Maharashtra,பக்.367)

இதன் சத்தியத்தன்மையை அறிய உங்களுக்கு பல சந்தர்ப்பங்கள் வாய்த்துள்ளன. ஆனால் அவற்றிலெல்லாம் மிக வேதனை தரும் ஒரு சம்பவத்தை இப்போது நினைவுபடுத்துகிறேன்.

கடலூர் மாவட்டம் விருதாசலம் அருகில் உள்ள பழையப்பட்டினம் என்ற கிராமத்தில் 200க்கும் மேற்பட்ட தலித் குடும்பங்கள், 35 இஸ்லாமிய குடும்பங்கள், 40 கோனார் சமூக குடும்பங்கள், 20 ரெட்டியார் சமூக குடும்பங்கள் வசித்து வருகின்றனர். இங்கு கடந்த 2008 ஆகஸ்ட் 15 அன்று நடந்த கிராமப் பஞ்சாயத்தில் சிறப்பு கிராமசபா கூட்டம் தலைவர் சி.தர்மலிங்கம் தலைமையில் நடந்தது. இதில் பஞ்சாயத்து நூலகம் எதிரில் அண்ணல் அம்பேத்கர் திருவுருவ சிலை அமைக்க ஏகமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.  அதன் பின்னர் சில இஸ்லாமியர்கள் வேண்டுமென்றே அந்த சிலையை பிரச்சனைக்குள்ளாக்குகின்றனர்.  இஸ்லாமியர்கள் உருவவழிபாட்டை மேற்கொள்ளாத காரணத்தால் இஸ்லாமியர்கள் வீட்டுக்கு முன் அந்த சிலை இருக்கக்கூடாது என்கின்றனர். சிலைக்கு மாலையோ, மரியாதையோ செய்ய ஊர் மக்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.  தலித் மக்கள் தவித்தனர். தலித் தலைவர்களை சந்தித்து முறையிடுகின்றனர். ஆனால்  விடுதலை சிறுத்தைகள் அமைப்பின் தலைவராக நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?thiruma1 அந்த சிலையை அங்கிருந்து அகற்றி தலித் மக்கள் பகுதியிலே வைத்துக்கொள்ள வலியுறுத்தினீர்கள்.  பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் ஒரு சாதியின் தலைவர் அல்ல. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக அவர் இருப்பதால் இந்த தேசத்தின் இதயமாகவும் அவர் இருக்கிறார். அவர் சிலையை ஊர் மத்தியில் அனைத்து சமுதாய மக்களும் ஏற்றுக் கொண்ட சூழலில் மதவாத சக்திகளுக்காக தலித் பகுதிக்கு மாற்றிக் கொள்ளுங்கள் என சொல்வது எவ்விதத்தில் நியாயம்? ஒரு படி மேலே போய் அண்ணலின் சிலையை அகற்றுவதாக நீங்களே இஸ்லாமிய ஜமாத்துக்கு கடிதமும் எழுதினீர்கள்.

இன்றைக்கு நீங்கள் ஆதரிக்கும் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் காவல்துறையிலும் ராணுவத்திலும் கூட மத அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டை கோருகின்றனவே. ஆனால் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் என்ன சொல்கிறார்?

இந்தியா ராணுவத்தில் முஸ்லீம்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பை குறைக்கவும் இந்தியாவை பாதுகாப்பாக்கவும் இந்த விரோத சக்திகளை வெளியேற்றுவதே நல்லது. நாம் நம் தேசத்தை பாதுகாப்போம். பாகிஸ்தான் அதன் இஸ்லாமியத்தை இந்தியாவில் பரப்ப முடியும் எனும் தவறான எண்ணத்தை கைக்கொள்ள வேண்டாம். ஹிந்துக்கள் அதனை மண்ணைக் கவ்வ வைப்பார்கள். எனக்கு சில விஷயங்களில் சாதி இந்துக்களுடன் மோதல் இருக்கிறது.  உண்மைதான். ஆனால் நான் உங்கள் முன் சபதமேற்கிறேன். என் உயிரை தேசத்தை பாதுகாப்பதற்காக அர்ப்பணிப்பேன் என்று சபதமேற்கிறேன். (டாக்டர்.பீமராவ் ராம்ஜி அம்பேத்கர், Writings and Speeches, பாகம்-17, பகுதி- 3 Education Dept., Govt. of Maharashtra, பக்.233)

இன்றைக்கு நீங்கள் இங்கு ஆதரிக்கும் அதே மதவாத இயக்கங்கள்தான் 2010 இல் கேரளத்தில் ஒரு தலித் இளைஞனை ரத்தம் கசிய 23 வெட்டுகளுடன் பிணமாக்கின. (Dalit youth executed ‘Taliban-style’ in Kerala, The Times of India, 20-Oct-2010) ஆனால் அவையே இங்கே தலித்துகளுக்கு சட்ட உதவி வழங்குவோம் என கூறுகின்றன.

சரி இவற்றையெல்லாம் மீறி உங்களுக்கு ஒரு நியாயம் கோபம் உள்ளது. தர்மபுரியில் வீடுகள் எரிந்த போது எந்த இந்து அமைப்புகளும் இந்து ஆதீனங்களும் பார்க்கவில்லை என. இளவரசன் மரணம் விசயத்தில் இந்து அமைப்புகளின் நிலைபாடு என்ன என்று. இதே வருத்தம் வேதனை ஆத்திரம் குளவிக்கும் இருக்கிறது. அதை நீங்கள் நேரடியாக கேட்கலாம். ஆனால்  எங்கே சங்கம் வலுவாக உள்ளதோ அங்கே இவ்விசயம் எப்படி கையாளப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் நோக்க வேண்டுமென கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

பாபா சாகேப் பெயரை மராத்வாடா பல்கலைக்கழகத்துக்கு வைப்பது என முடிவு செய்த போது அதை சிவசேனா எதிர்த்தது. ஆனால் ஆர். எஸ்.எஸ் பாஜக அதை ஆதரித்து தீர்மானம் நிறைவேற்றின. பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் அனைத்து எழுத்துக்களையும் மகாராஷ்டிர அராசங்கம் வெளியிட்ட போது 123அதில் ‘ரிடில்ஸ் இன் ஹிந்துயிசம்’ எனும் பகுதி இண்டு மதத்தை கடுமையாக தாக்குவதால் அதை வெளியிடக்கூடாது என பல பழமைவாதிகள் கூறினார்கள். ஆனால் அப்போது ஆர்.எஸ்.எஸ் அதிகாரபூர்வமாக அதை வெளியிட ஆதரவு தெரிவித்தது.  ஆர் எஸ் எஸ்ஸின் மூன்றாவது சர்சங்கசாலக்காக இருந்த பாளா சாகேப் தேவரஸ் அவர்களின் முதல் பேச்சிலேயே பாபா சாகேப் முன்வைத்த சமூக ஆன்மிக சமத்துவத்தைதான் மேற்கோள் காட்டினார். ஆம்! இன்றைக்கு திராவிட இயக்கங்களும் கம்யூனிஸ்ட்களும் பாபா சாகேபை தங்கள் போஸ்டர்களில் போடுவதற்கு முன்னால் 1970களிலேயே தன் பிராத்தனையில் அவரது புனித நினைவை போற்றும் இயக்கம் ஆர் எஸ் எஸ். பாபா சாகேப் ‘நான் ஹிந்துவாக மடிய மாட்டேன்’ என்று சொன்னார். அந்த பிரகடனத்துக்கு பிறகே அவரை ஆர் எஸ் எஸ் நிகழ்ச்சிக்கு தலைமை தாங்க டாக்டர் ஹெட்கேவார் அழைத்தார். பாபா சாகேப் அம்பேத்கரும் அதற்கு சம்மதித்து ஆர் எஸ் எஸ் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டார்.  பாபா சாகேப் மும்பையில் போட்டியிட்ட போது அவரது தேர்தல் ஏஜெண்டாக செயல்பட்டவர் பாரதிய மஸ்தூர் சங்க அமைப்பின் நிறுவனரான தத்தோ பந்த் தெங்கடிஜி அவர்கள்.  புகழ்பெற்ற தலித்திய இலக்கியவாதி நாமதேவ் தியோல் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸை தலித் விடுதலைக்கு உகந்த ஒரு அமைப்பாக கருதி கை கொடுத்தது அண்மையில் நிகழ்ந்த நிகழ்வு.  அனைத்து முக்கிய இந்து கோவில்களிலும் முதன்மை பூசகராக தலித்தை நியமிக்க வேண்டுமென்று அண்மையில் காலமான சுதர்ஷன்ஜி கூறியதையும் நீங்கள் தெரிந்திருக்கலாம்.photo.cms_thumb

ஹிந்துத்துவத்தின் இந்த பாரம்பரியத்தை நீங்கள் கணக்கில் எடுக்க வேண்டுமென ஒரு சகோதர உரிமையுடன் உங்களுக்கு குளவி கோரிக்கை வைக்கிறது.

இந்து மதத்தை தாக்குவதாகவே இருந்தாலும் பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களை வெளியிட ஆதரவு தெரிவித்த இந்துத்துவர்கள் எங்கே அதற்கு மாறாக அவர் சிலையை சட்டபூர்வமாக நீதி மன்ற அனுமதியுடன் பொதுஇடத்தில் வைக்க மதவாத எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் சக்திகள் எங்கே? இதில் நீங்கள் யாருடன் எங்கே இணைந்து நிற்கிறீர்கள்?

குஜராத்திலும் தலித்துகள் பிரச்சனைகளை சந்திக்கிறார்கள். ஆனால் அங்கே நீங்கள் எந்த மோடியை எதிர்க்கிறீர்களோ அவர்தான் தலித்துகள் மீதான சம்பிரதாய கொடுமைகளை களைய எங்கே அடிக்க வேண்டுமோ அங்கே அடித்தார். ஆம் தலித்துகளை கோவில் பூசகர்களாக்க குஜராத் அரசு திட்டம் கொண்டு வந்துள்ளது.  காணொளியை இங்கே காணவும்.  மனித உரிமை கமிஷன் தலைவரும் தலித் சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவரும் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியுமான பாலகிருஷ்ணன் குஜராத்தில் தலித்துகளின் நிலை மற்ற இடங்களை விட நன்றாக உள்ளதென கூறியுள்ளார். (பார்க்கவும்:http://www.dnaindia.com/india/1688964/report-gujarat-doing-well-in-dalit-welfare-says-nhrc-chairman)

இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளுடன் சேர்ந்து இந்திய தலைவர் ஒருவருக்கு எதிராக அமெரிக்க அதிபருக்கு கையெழுத்திட்டு நீங்கள் அனுப்பியுள்ள கோரிக்கை ஏனோ பாபா சாகேப் இந்திய அரசியல் நிர்ணய சட்ட குழுமத்தில் இறுதியில் ஆற்றிய உரையை நினைவூட்டியது:

என்னை மிகவும் சங்கடப்படுத்தும்  ஒரு விஷயம் உண்டு. அது இந்தியா இதற்கு முன்னர் தன் சுதந்திரத்தை இழந்திருக்கிறாள் என்பது மட்டுமல்ல அது அவளுடைய சொந்த மக்களின் துரோகத்தால் நம்பிக்கைத் துரோகத்தால் நடந்தது என்பதுதான்.  முகமது பின் காசிம் இந்த தேசத்தின் சிந்து பிரதேசத்தின் மீது படையெடுத்து வந்த போது  தாஹிர் அரசனின் அதிகாரிகள் கையூட்டு பெற்றுக் கொண்டு தனது அரசனுக்காக போரிடாமல் இருந்தார்கள்.  ஜய்சந்தின் துரோகமே முகமது கோரியை இந்தியாவுக்குள் அழைத்து ப்ருத்விராஜனுக்கு எதிராக போரிட செய்தது  வீர சிவாஜி ஹிந்துக்களின் விடுதலைக்காக போராடிய போது சில மராட்டிய பிரபுக்களும் அரசர்களும் மொகலாய பேரரசர்களுடன் இணைந்து செயல்பட்டனர். சீக்கிய அரசுகளுக்கு shivajiஎதிராக பிரிட்டிஷ் செயல்பட்ட போது குலாப் சிங்  பிரிட்டிஷாருக்கு ஆதரவாக செயல்படாமல் இருந்தார். 1857 இல் பாரதத்தின் பெரும் பகுதி பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக முதல் விடுதலை போரில் எழுந்த போது சீக்கியர்கள் அதில் கலந்து கொள்ளவில்லை. வரலாறு மீண்டும் இவ்வாறு நிகழுமா? இந்த பரிதவிப்புக்கு காரணம் இன்றும் நம் பழைய எதிரிகள் சாதியமாகவும் சித்தாந்தபிடிப்புகளாகவும்  இருக்கபோவதும் நாம் பல்வேறு கட்சிகளாக பிரிவுபட்டு நிற்கபோவதுமே காரணம். தங்கள் கொள்கைகளுக்கு மேலாக இந்தியர்கள் பாரதத்தை முன்னிறுத்துவார்களா? எனக்கு தெரியாது.  ஆனால் இது மட்டும் எனக்கு நிச்சயமாக தெரியும். அரசியல் கட்சிகள் தேசத்தை தேசத்தின் தனியாண்மையை தங்கள் கோட்பாடுகளுக்கு மேலாக வைக்க வேண்டும்.  இல்லாவிடில் நம் சுதந்திரம் இரண்டாவது முறையும் ஆபத்துக்குள்ளாக்கப்பட்டு நாம் அதை நிரந்தரமாக இழந்துவிடுவோம். அத்தகைய ஒரு சூழல் எழுவதற்கு எதிராக நாம் அனைவரும் விழிப்புணர்வுடன் இயங்க வேண்டும். நம் சுதந்திரத்தை நம் இறுதிச் சொட்டு ரதத்ததால் பாதுகாக்க வேண்டும்.

கீழே உள்ள இந்த இரண்டு கடிதங்களிலும் உங்கள் கையெழுத்து ஒரே கேள்வியைத்தான் உங்கள் மனசாட்சியிடம் கேட்கவைக்கிறது. பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் மேலே கூறிய உரையில் பட்டியலிடும் விடுதலை வீரர்களான தாஹிர், பிருத்வி ராஜன், வீர சிவாஜி, மஹாராஜா ரஞ்சித் சிங் ஆகியோருடன் உங்கள் அணியா? அல்லது அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளருடன் இணைந்தவர்களுடன் உங்கள் அணியா? thiruma2

அண்ணன் திருமாவளவன் அவர்களே நீங்கள் தமிழ்நாட்டின் முதல்வராக தகுதியான வெகுசில அரசியல்வாதிகளில் ஒருவர். அது சமூக ஒருங்கிணைப்பின் மூலம் பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் வாரிசாக நிகழட்டும். பெருந்தலைவர் எம்.சி.ராஜாவும் சுவாமி சகஜானந்தரும் ஐயா வைகுண்டரும் பாரதியும் உருவாக்கிய பாதையில் நிகழட்டும். தீராவிடத்தின் பாதையில் அல்ல.

வேதனை கலந்து இன்னும் நம்பிக்கையுடன்

ஜெய் பீம் ஜெய் ஹிந்த்

wasp1குளவி

ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இந்துவின் இந்துத்துவக் குரல்

எப்போதுமே தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் முன்னேற்றம், இந்து சமய வளர்ச்சி ஆகியவைகளை தம் வாழ்நாள் முழுவதும் குறிக்கோளாக கொண்டு அதற்காக செயலாற்றிய ஒருவரை சுட்டிக்காட்ட முடியுமென்றால் நாம் சுவாமி சகஜானந்தரை மட்டுமே காட்ட முடியும். தாழ்த்தப் பட்டவர்களிடையே ஆன்மீக ஞானிகள் உருவாக முடியும் என்பதை உலகிற்கு காட்டியவர். தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்று உயர்சாதி இந்துக்களும் வெள்ளையர்களும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் மனதில் பதியும் அளவுக்கு பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டிருந்த அன்றைய சூழ்நிலையிலும் கூட தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதை ஆணித்தரமாக பல்வேறு ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்து அதை தாழ்த்தப் பட்டவர்களிடையே பிரச்சாரமும் செய்தவர் நமது சுவாமிஜி. அவருடைய வாழ்க்கையிலிருந்து நிறைய செய்திகளை நாம் கற்றுக் கொள்வதற்கு இருக்கிறது.

தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கிறிஸ்தவம் கல்வி கொடுத்து முன்னேற்றியது என்ற பிரச்சாரம் சகஜானந்தர் வாழ்வில் பொய்யாகிப் போனது. அவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கல்வி வழங்கியதற்கான காரணம் சகஜானந்தரின் வாழ்வின் மூலம் உலகுக்கு வெளிப்பட்டது. அமெரிக்கன் ஆர்க்காடு சமயப் பரப்பாளர் பள்ளியில் ஆரம்பக் கல்வியைத் தொடங்கிய அவர் அங்கு தீண்டாமையின் கோர முகத்தை கண்டார். மாணவர்களை வேற்றுமைப் படுத்தி பார்க்கும் கிறிஸ்தவர்களின் போக்கினை உணர்ந்தார். ஆயினும் தன் கல்வியில் கவனம் செலுத்தினார். பின்பு உயர்நிலைக் கல்வி பயில திண்டிவனத்தில் இருந்த அமெரிக்கன் கிறிஸ்தவ பள்ளியில் 1901ல் சேர்ந்தார்.

சகஜானந்தர் அப்பள்ளியில் பைபிளை ஒப்பிப்பதில் கிறிஸ்தவ மாணவர்களை விட அதிக ஆற்றல் பெற்றிருந்தார். இதனால் கவரப்பட்ட பாதிரிகள் அவரை கிறிஸ்தவ மதத்தை பின்பற்றுமாறும் கிறிஸ்துவத்தை தழுவுமாறும் அவரை வற்புறுத்தினர். அவர் ஏற்க மறுத்துவிட்டார். அப்போதுதான் கிறிஸ்தவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கல்வி கொடுப்பது எதற்காக என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகியது. கிறிஸ்தவ மதத்தில் சேர மறுத்ததால் அவருக்காக கிறிஸ்தவ பள்ளி 1903ஆம் ஆண்டில் செலவு செய்த தொகையை திருப்பிக் கேட்டது. மேலும் அவர் விடுதியில் தங்கிப் படித்த தால் அறை மற்றும் உணவு தொகையென 60 ரூபாயை அவரது தந்தையிடம் வசூலித்தனர்.

இதனால் பள்ளியில் இருந்து விலகிவிட்ட சகஜானந்தர் தன் பெற்றோருடன் வேலை தேடி கர்நாடகத்திலுள்ள கோலார் தங்கவயலுக்கு சென்றார். அங்கு அவரின் ஆன்மீகத் தேடல் அதிகமாகியது. ஆன்மீக சொற்பொழிவுகளை கேட்டும் பல ஆன்மிக நூல்களையும் பயின்றும் பல ஞானிகளிடம் கற்றும் தன்னுடைய ஆன்மிக அறிவையும் வேட்கையையும் அதிகப்படுத்திக் கொண்டார்.

திருமண எண்ணத்திலிருந்து அவர் மனம் விலகியது. 1907ம் ஆண்டு தன்னுடைய 17ம் வயதில் துறவு
நிலையை மேற்கொண்டார். சென்னை வியாசர்பாடியில் இருந்த கரபாத்திர சிவப்பிரகாச சுவாமிகளிடம் சென்று ஆன்மிகக் கல்வி கற்றார். இவர் பெற்றருந்த ஆன்மிக அறிவு, இறை உணர்வைக் கண்டு சிவப்பிரகாச சுவாமிகளே முனுசாமி என்ற இவரின் இயற்பெயரை சகஜானந்தம் என்று மாற்றி அழைத்தார்.

தேசப்பற்றாளர் வ.உ.சியிடம் திருக்குறள் மற்றும் தமிழ் இலக்கியங்களைக் கற்றார். விசார சாகரம், மெய்கண்ட சாத்திரம், ஆதி ரகசியம், அஷ்ட பிரபந்தம், திருவெண்பா, கைவல்யநவநீதம் மற்றும் கம்பராமாயணம் போன்ற நூல்களை ஆழமாகப் படித்தார். சீரங்கம் சென்று பிரதிவாதி பயங்கரம் சீனிவாசாச்சாரியரிடம் சம்ஸ்கிருதம் பயின்றார். அதன் பிறகு ஞான வாசிஷ்டம், பகவத்கீதை, வால்மீகி இராமாயணம் மற்றும் பல சமஸ்கிருத நூல்களைக் கற்று தேர்ந்தார்.

1910ல் சென்னை மண்ணடியில் வாழ்ந்த ஆ.முருகேசப் பிள்ளை என்பவருடன் சிதம்பரம் வந்து சேர்ந்தார். 1916ல் அங்கு நந்தனார் மடமும் நந்தனார் கல்விக் கழகமும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் கல்விக்காக ஆரம்பித்தார். மடமும் கல்விக் கழகமும் ஆரம்பிக்க பல்வேறு சமுதாய மக்கள் உதவினர். 6 சென்ட் இடமுள்ள மடம் மற்றும் 24 சென்ட் சுற்றியுள்ள நிலத்தைப் பெற வி.இராமசாமி ஐயர், இராமகிருஷ்ணப் பிள்ளை, திவான் பகதூர் கேசவப் பிள்ளை, டாக்டர் நஞ்சுண்ட ராவ், சி.ஆர்.துரைசாமி முதலியார், திவான் பகதூர் சுப்புராயலு ரெட்டியார், தாசில்தார் இராமசாமிப் பிள்ளை முதலியோர் உதவினர்.

1916ல் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட நந்தனார் பாடசாலை பிரம்மஸ்ரீ என்.கோபாலசாமி ஐயங்கார் அவர்களால் திறக்கப்பட்டு முதன் முதலில் 20-5-1917ல் தண்டேஸ்வர நல்லூர் மாரிமுத்து என்பவரை ஆசிரியராக கொண்டு முதலில் 25 பிள்ளைகளோடு நடைபெற ஆரம்பித்தது.

மடாலயம், பாடசாலை, சத்திரம் முதலியவற்றின் போஷகர்களாக திவான்பகதூர் ஜஸ்டிஸ் சதாசிவ ஐயர், அட்வோகேட் ஜெனரல் எஸ்.சீனிவாச ஐயங்கார், சென்னை சுதேசமித்திரன் பத்திராபதிபர் ஏ.ரங்கசாமி ஐயங்கார், திவான்பகதூர் பி.கேசவப்பிள்ளை, டாக்டர் எம்.சி.நஞ்சுண்டராவ், சி.ஆர்.துரைசாமி முதலியார், ஐகோர்ட் வக்கீல், சிதம்பரம் பிளீடர் இராமசாமி ஐயர், சிதம்பரம் தாலுக்கா போர்ட் பிரசிடென்ட்டும் முனிசிபல் சேர்மனும் கவுன்சிலருமான கே.வராகாச்சாரியர் முதலானோர் இருந்து வந்தனர்.

பாடசாலை கட்டிமுடிக்க 1918ல் அஸ்திவாரக் கல் திவான்பகதூர் ஜஸ்டிஸ் டி.சதாசிவ ஐயர் அவர்களால் நாட்டப் பட்டது. பாடசாலைக்கு என நிதி கொடுப்பவர்கள் தன்னுடைய விலாசத்திற்கோ அல்லது சுதேச மித்திரன் பத்திராபதிபர் ரங்கசயாமி ஐயங்கார் அவர்களுக்கோ அனுப்பினால் அவர்கள் உடனே எங்களுக்கனுப்பி விட்டு பத்திரிகையிலும் பிரசுரம் செய்வார்கள் என்ற விளம்பர அறிக்கை சுவாமி சகஜானந்தரால் கொடுக்கப்பட்டது.

1919ல் ராஜாஜி சிதம்பரத்திற்கு வருகைபுரிந்தார். சுவாமி சகஜானந்தர் அவரை நேரில் சந்தித்து மடமும், நந்தனார் பள்ளியும் தொடங்கப்பட்டதன் உண்மைக் காரணத்தை விளக்கினார். நிதி நெருக்கடியையும், இடத்தின் பற்றாக்குறையையும் விளக்கினார். சுவாமிகளின் பொதுப்பணியைப் புரிந்துகொண்ட ராஜாஜி நந்தனார் மடத்தின் மேம்பாட்டிற்குரிய நிலத்தை அரசு வழங்க வேண்டுமெனத் தென்னாற்காடு மாவட்ட கலெக்டருக்குக் கடிதம் எழுதினார். இதன் மூலம் 52 ஏக்கர் புறம்போக்கு நிலம் கொடுக்கப்பட்டது. மேலும் இலங்கை, பர்மா, இரங்கூன், மலேசியா, சிங்கப்பூர் வாழ் தமிழ் மக்களிடம் உரையாற்றி கழகத்திற்கென நிதியைப் பெற்றார். இந்த உழைப்பின் காரணமாக 1927ல் உயர்நிலைப் பள்ளியாக உயர்ந்தது. மேலும் கல்விக் கழகம் வளர வேண்டும் என்பதற்காக 1939ல் அரசே நேரடியாக நடத்த வேண்டுமென சுவாமிகள் கேட்டுக் கொண்டார். அவரின் வேண்டுகோள் ஏற்கப்பட்டு அவரின் தலைமையிலேயே தொடர்ந்து நடத்திவர அரசால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

பள்ளியில் கடுமையான ஒழுக்க விதிகள் கடைபிடிக்கப்பட்டன. மாணவர்கள் காலையில் நீதி போதனை வகுப்பில் கண்டிப்பாக கலந்துகொள்ள வேண்டும். கட்டாயம் மாணவர்கள் விபூதி அணிந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் தேவாரம் முதலிய பாடல்கள் போதிக்க ப்பட்டன. பள்ளிகளில், விடுதிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் சைவ உணவையே சாப்பிட வேண்டும் என்று போதித்து வந்தார். இதனை மாணவர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்டனர். நந்தனார் விடுதியில் எப்போதும் சைவ உணவுதான் பரிமாறப் பட்டது. அரசாங்கம் நந்தனார் பள்ளியையும் விடுதியையும் எடுத்துக்கொண்ட போதிலும் சுவாமிஜியின் கருத்துப்படி சைவை உணவையே வழங்கிட சம்மதித்தது. இதை எழுத்துப் பூர்வமாகவே சுவாமிஜி எழுதி வாங்கிக் கொண்டார்.

எட்டாம் வகுப்பை தாண்டாத சுவாமிகள் தமிழ் இலக்கியத்திலும், இலக்கணத்திலும், வடமொழியிலும் மிக்க புலமை பெற்றிருந்தார். வ.உ.சியின் சீடராக இருந்த சுவாமி பின்னாளில் வ.உ.சி.எழுதிய நூல்களான அகமே புறம், மெய் அறம் போன்றவற்றிற்குச் சிறப்புப்பாயிரம் எழுதியுள்ளது அவரின் புலமைக்கான சான்றாகும். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் தமிழ்ப் புலவர்களில் ஒருவராக கருதப்பட்டார். 1940ல் அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகம் அவரை தமிழறிஞர் என்று போற்றி பாராட்டி, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக தமிழ் அறிஞர்களில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டது. 1960ல் திருநெல்வேலியில் இருந்து கழக வெளியீடாக வெளிவந்த ‘தமிழ்ப்புலவர் வரிசை’ எனும் நூலில் இருபது தமிழ்ப் புலவர்களை அவர்களின் படைப்பாற்றல் கொண்டு வரிசைப்படுத்தி உள்ளனர். இதில் எட்டாவது இடத்தில் சகஜானந்தரின் பெயர் இடம் பெற்றுள்ளது அவரின் தமிழ்ப்புலமைக்கான சான்றாகும்.

சுவாமி சகஜானந்தர் அப்போதைய அரசியலின் தேவையைக் கருதி அரசியலில் நுழைந்தார். அன்று தமிழகத்தில் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கென இயங்கிக் கொண்டிருந்த அனைத்திந்திய ஆதிதிராவிடர் மகாஜன சபாவில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். இந்த சபாவின் சார்பாக 1926 முதல் 1932வரை சென்னை மாகாண சட்ட மேலவை உறுப்பிராக இருந்தார். பின்பு காங்கிரஸ் கட்சியில் உறுப்பிராகி 1936-37லிருந்து 1959 வரை சிதம்பரம் தனித் தொகுதியில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக செயல்பட்டார். அரசியல் களத்தில் காந்தியடிகள், ராஜாஜி போன்றோரின் அன்பையும் பாராட்டையும் பெற்றிருந்தார். தான் காங்கிரசில் சார்ந்துள்ள போதும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஏதாவது தீமை காங்கிரசால் ஏற்பட்ட போது அதை கடுமையாக விமர்சித்தும் இருக்கிறார்.

தாழ்த்தப்பட்டவர்களும் இந்துக்களே

சகஜானந்தர் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை ‘ஆதி திராவிடர்’ எனக்கூறாமல் ‘ஆதி இந்துக்கள்’ என்று மட்டுமே அழைக்க வேண்டும் என்று கோரியவர். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு இந்து மதத்தை மேற்கொண்டவர்களெனக் கருதப் படுவதால் அவர்களும் இந்துக்களே என்று கூறி சகஜானந்தர் தேவஸ்தான கமிட்டிகளில் தாழ்த்தப் பட்டவர்களையும் நியமிக்க வேண்டும் என்று குரலெழுப்பினார். (சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்VII, 1947, அக்டோபர் 29, பக் 61-62) திருமலை-திருப்பதி தேவஸ்தான நிர்வாகம் விஷயமாக ஒரு சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டது. அப்போது சகஜானந்தர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு தேவஸ்தான கமிட்டிகளிலும், நிர்வாக கமிட்டியிலும் இடம் ஒதுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொண்டார். மேலும் சாதாரணமாக இந்து என்னும் பேதமிருப்பது போதாது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் இந்துக்கள் என்றிருத்தல் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். (ஏனென்றால் அக்காலகட்டத்தில் இந்து என்பதில் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இல்லை, உயர்த்தப் பட்ட சாதியினர் மட்டுமே இந்து என்று வரையறுத்து வைத்திருந்தனர் வெள்ளையர்களும் உயர்த்தப் பட்ட சாதியினரும்).

1934ல் சிதம்பரத்திலுள்ள நடராஜர் கோயில் நுழைவு போராட்டத்தை நடத்தினார். சாதிவெறி பிடித்தவர்கள் சகஜானந்தரைத் தாக்கினர். அது பெருங்கலகத்தில் முடிந்தது. தொடர்ந்து பிரச்சாரம், போராட்டங்களின் விளைவாக 1947 ஜூன் மாதம் 2ம் நாள் சகஜானந்தர் கோயில் நுழைவு போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்றார். நூற்றுக் கணக்கான தாழ்த்தப் பட்டவர்களுடன் கோயிலில் நுழைந்து இறைவனை வழிபட்டு நாங்களும் இந்துக்கள்தான், எங்களுக்கும் இந்த கோயிலில் நுழைய அனுமதி உண்டு என்பதை பறைசாற்றினார்.

1938ல் கொண்டு வரப்பட்ட மலபார் கோயில் நுழைவு மசோதாவில் கலந்து கொண்டு பேசும் போது, ”தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் கோயிலுக்குள் போகக் கூடாது என்று எந்த வேதமும் சாஸ்திரமும் சொல்லவில்லை, சில மடாதிபதிகள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு ஆதரவு கொடுத்துள்ளனர். மற்ற சமூகத்தவர்களை விட தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கே கோயிலுக்குள் நுழையும் உரிமை அதிகமாக இருக்கிறது. கோயிலில் சுவாமி இருக்கிறது என்றும் எங்களுக்கு அதிக நம்பிக்கை இருக்கிறது. எங்களை உள்ளே போக விடாமல் வைத்திருப்பதால் வாஸ்தவத்தில் இந்து மதத்தில் ஏன் மக்களாகப் பிறந்தோம் என்று துக்கம் அடைந்து வருகிறோம். சீக்கிரம் இதைச் சட்டமாகச் செய்து நடைமுறையில் வந்தால் அது எங்களுக்கு ரொம்பவும் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும்” என்று பேசினார்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் சிதம்பரத்தில் ஆனி திருமஞ்சனம், ஆருத்ரா தரிசனம் ஆகிய விழாக்களின்போது தில்லை நடராசர் தேரில் பவனி வருவது வழக்கம். அப்போது தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு அனுமதியில்லை என்னும் நிலை இருந்தது. இதைப் பார்த்த சகஜானந்தம் அதைப் போலவே ஒரு நடராசர் தரிசனத்தை தாழ்த்தப் பட்டவர்களைக் கொண்டே நடத்தினார். நந்தனார் மடம் மற்றும் கல்விக் கழக சீடர்களுடன் பெரிய இசைக்குழுவை உருவாக்கி அவர்களை தேவாரம், திருவாசகம் போன்ற பாடல்களை இசையுடன் பாடி மகிழ்ந்திடச் செய்தார். இது அரிதினும் அரிதான, மறக்க முடியாத, மிகவும் அனுபவித்து சுவைக்க கூடிய ஒரு நடராசர் தரிசனமாக தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு அமைந்தது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் மனதில் தாங்களும் இந்துக்கள் என்பதை இவ்வாறு ஆழமாகப் பதியச் செய்தார்.

நந்தனார் மடத்தில் தமிழ் மாதம் மார்கழியில் திருப்பவை, திருவெம்பாவை மாநாட்டில் வழக்கமாக கருத்துரைகளையும் கருத்தாடல்களையும் ஏற்பாடு செய்து மக்களுக்கு அக்கருத்துக்களை பதிய வைப்பார். திருப்பவை, திருவெம்பாவை, நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தம், இராமாயணம் ஆகியவற்றிலிருந்து உரையாற்றிட அறிஞர்கள் விற்பன்னர்கள் மற்றும் பட்டம் பெற்றவர்களை கொண்டு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்வார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்து சமயம் சார்ந்த எல்லா விழாக்களையும் மிகுந்த பிரயாசையோடும் பக்திச்சுவை செறியும் வனப்போடும் நந்தனார் மடத்தில் நடத்திக் காட்டுவார். இவை எல்லாமே தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் இந்துக்களே என்பதை தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் மற்றவர்களும் உணரவேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

அரசியல் களத்தில் மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய கூட்டுத் தொகுதி, தனித் தொகுதி என்பவற்றில் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்கள், அதனால் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் எதைத் தேர்ந்தேடுக்க வேண்டும் என்பதை ஒரு இந்துவின் மனநிலையில் இருந்து தேர்தெடுத்திருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர்.

சுவாமி சகஜானந்தர் கூறுகிறார்:

‘நம் மக்கள் அறிய வேண்டுவது ஒன்று உண்டு. அதுதான் கூட்டுத் தொகுதிக்கும் தனித் தொகுதிக்குமுள்ள வேற்றுமை.

கூட்டுத் தொகுதி யென்பது இந்து மதத்தவர்களாகிய உயர்வகுப்பினரினின்றும் தாழ்த்தப் பட்ட வகுப்பினரினின்றும் தேர்ந்து கொள்ளப் பட்ட அபேட்சகர்களின் ஸ்தானங்களாம். தனித்தொகுதி யென்பது தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரினின்று மாத்திரம் தேர்ந்துக் கொள்ளப் பட்ட அபேட்சகர்களின் ஸ்தானங்களாகும். நாம் இந்து மதத்தவர்கள். ஆதலால், இந்து மக்களனைவருக்கும் பொதுவாகவுள்ள ஆலயப் பிரவேச உரிமை முதலியவைகள் எங்களுக்கும் வேண்டுமென்று வாதிட்டுப் பெற வேண்டியவர்களாயிருக்கிறோம். இதனால் நாம் கூட்டுத் தொகுதியை மேற்கொண்டாற்றான் அவற்றைக் குறித்து அவர்களிடம் வாதிட உரிமையுடையவர்களாவோம். இந்து மதத்தவர்களினின்றும் பிரிந்து, தனித்தொகுதியில் நின்று அவ்வுரிமைகளைப் பெற வாதிட வாயேது? ஆலயப் பிரவேசம் முதலிய உரிமைகள் வேண்டான் என்போர் இருப்பாராயின், அவர்கள் நாங்கள் இந்துக்கள் அல்லரென்று சொல்லி, பிறமதம் புகட்டும். ஆலயப் பிரவேசம் முதலிய உரிமைகள் தாழ்த்தப் பட்ட மக்களாகிய நமக்குக் கொடுக்கக் கூடாதென்னும் வஞ்சகமுடைய உயர் வகுப்பினரிற் சிலர் நம்மைத் தனித் தொகுதியில் நிற்கத் தூண்டுகின்றனர். இவர்களுக்கு அஞ்சி விலக வேண்டுமென்று நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.’

இவ்வாறு, சுவாமி சகஜானந்தர் தனக்கு சமயம் ஏற்பட்டபோதெல்லாம் தான் ஒரு இந்து, தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்திருக்கின்றார்.

சுவாமி சகஜானந்தரின் தொண்டு யாருக்காக என்பதை பற்றி அப்போது வெளியான ஒரு பத்திரிகையில் இருந்து நமக்கு வெளிப்படுகிறது.

‘…வித்யா நிலயங்கள் நிறுவி இந்திய ஏழை மக்களாகிய ஆதிதிராவிடர் பலருக்கு இந்துமத உணர்ச்சி செழிக்க அறிவுச்சுடர் கொளுத்தி வருகின்றனர். இவர் செய்யும் பணிக்கு அரசாங்கத்தோரும், அரசியல் வாதிகளும், தேசபக்தர்களும், மதத் தலைவர்களும் ஒருங்கே துணை நின்று அவரது முயற்சி கைக்கூடும்படி செய்ய முந்துதல் வேண்டும். இந்து மடாதிபதிகள் சிலர், ஏன் பலர், தங்கள் களியாடல்களிலும், சிலர் போலி வேதாந்தத்திலும் மருண்டு இந்து மதம் நாட்குநாட்டேய்ந்து பிற உயிரற்ற மதங்கள் செழித்து கொழித்து வருவதையறியாது கிணற்றுத் தவளைகள் போல வெறும் வறட்டுப் பல்லவி பாடிக் கொண்டிருப்பதுமின்றி கால நிலையறிந்து அதற்கியைந்தன செய்யும் பிறரையும் அலக்கணுறச் செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் திருந்துங் காலமே இந்துமதம் உயிர்த்தெழுங் காலமாகும்.

இத்தருணத்து சுவாமி சகஜாநந்தா போன்றோர்க்கு உதவி செய்வது இந்து மதத்திற்கு – இந்தியற்கு – பாரத தேவிக்கு உதவி செய்வதாகும்…’

என்று ஒரு பத்திரிகையில் வந்த செய்தியை ஊழியன் இதழ் 20-10-1925ல் வெளியிட்டது.

இதுமட்டுமல்லாமல் கோயில் சொத்து கோயிலுக்கே என்பதில் தீவிரத்துடன் இயங்கி இருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர். அவர் கூறுகிறார் :

‘…வெள்ளைக்காரன் போகிற பரியந்தம் கோயிலில் கை வைக்கவில்லை. காங்கிரஸ் அரசு வந்து எத்தனையோ நல்ல காரியங்கள் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் கோயில் முதலியவைகளைப் பாருங்கள். எவ்வளவு பணம் செலவு செய்து அவைகளைக் கட்டி இருக்கிறார்கள். அந்த மாதிரி காரியங்களை இப்போது நாம் செய்யப் போகிறோமா? இருக்கிறவைகளை வைத்து நடத்த வேண்டும். அதுதான் நியாயம். அதனால் தாங்களும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தும் சாப்பிடுகிறார்கள். இனாம் தாரி நிலங்களையும் ஜமீன் நிலங்களையும் பங்கிட்டு ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கலாம். ஆனால் கோயில் சொத்து பொதுச் சொத்து. அதில் கையை வைப்பது அவ்வளவு நியாயம் இல்லை. உடலையும் ஓம்ப வேண்டும், உயிரையும் ஓம்ப வேண்டும். உடலுக்கு உயிரா, உயிருக்கு உடலா? அநேகருடைய சொத்துக்களைத் திருவடியில் சமர்ப்பித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் கோயில் நிலங்களைப் பொறுத்து ஜாக்கிரதையாகச் செய்ய வேண்டும்’

(சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்VII, 1947, அக்டோபர் 29, பக் 61-62)

இன்று இந்து இயக்கங்கள் என்ன சொல்கின்றனவோ அதை 1947லேயே கூறி, அதற்காகப் பரிந்து பேசியிருக்கிறார் சகஜானந்தர் எனும்போது அவர் கோயில்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதை உணர முடிகிறது.

திராவிடக்கழக எதிர்ப்பு

புத்தக சாலை சம்பந்தமாக கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத்தை ஆதரித்து பேசும்போது நமது இந்து மதத்திற்கும், கலை அபிவிருத்திக்கும் முக்கியமாக இந்த பில் கொண்டுவரப் பட்டுள்ளது போற்றத் தக்கது என்று கூறினார். மேலும் புத்தகசாலை எவ்வாறு அமைக்க வேண்டும் என்றும் தன் கருத்தை கூறினார்.

”பெரிய புராணம், பாரதம், இராமாயணம், இராமகிருஷ்ணர் பரமஹம்சர் சரித்திரம், மகாத்மா காந்தியின் சரித்திரம், அவர்களுடைய உபதேச மொழிகளையும், திருக்குறள், பகவத்கீதை, ஆகம சாத்திரங்கள், திருப்பாவை, குமரேச வெண்பா, ரிக், யஜூர், சாம, அதர்வண வேத புத்தகங்களையும், பைபிள், குரான் போன்றவைகளையும் வைக்க வேண்டும்” என்று கூறினார். அவர் மேலும் கூறும்போது, ”மதத் துவேஷம், ஜாதித் துவேஷம் உண்டாகக்கூடிய பிரசுரங்களையும், புத்தகங்களையும் வைக்கக் கூடாது. அவைகளால் சாஸ்திரங்கள் மீது பாமர மக்கள் துவேஷம் கொண்டு ரொம்பவும் கெட்டு விட்டது. அந்த மாதிரி நூல்களை மாத்திரம் இந்த லைப்ரரிகளில் வைக்க கூடாது. அப்படி வைத்தால் அது இந்த நாட்டிற்கு ஒருபெரிய அணுகுண்டைப் போலாகி விடும். சமூகத்துக்குத் துவேஷமுண்டாக்கக் கூடிய நூல்களை வைக்க கூடாது. அதோடு கூடக் கருப்புச் சட்டைக் காரர்களுடைய குடியரசு முதலிய பத்திரிகைகளைப் போடுகிறார்கள். அது குழந்தைகளையும் ஊரையும் கெடுத்துவிடுகிறது. அது அநியாயமாக இருக்கிறது. இதனால் நம் ஹரிஜனங்களிலும் பலர் விபூதி, திருமண் முதலியவைகள் இட்டுக் கொள்வது கிடையாது. இவர்களைப் பார்க்கும் போது என் மனம் வருந்திக் கொண்டே இருக்கிறது” என்றார். கடைசியாக ”எந்த மத சம்பந்தமாக இருந்தாலும் தெய்வ புத்தியுள்ளதாகவே இருக்க வேண்டும். துவேஷத்தை உண்டு பண்ணக்கூடிய நூல்களை வைக்க கூடாது. பொதுஜனங்களிடம் நாஸ்திகம் பரவாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது ரொம்பவும் அவசியமே” என்றும் வலியுறுத்தினார்.

1948 பிப்ரவரி 21ம் தேதி பெரியாரின் இராமாயணத்தை எரித்தல், ராமனது சிலையை செருப்பால் அடித்தல் போன்றவற்றை எதிர்த்து குரல் கொடுத்தார். விநாயகர் சிலை உடைப்பையும் எதிர்த்தார். அதேபோல எம்.ஆர்.ராதா நடித்த கீமாயணத்தில் இராமனை இழிவு படுத்தியதையும் கண்டித்தார். காந்தியின் ”ரகுபதி ராகவ ராஜா ராம்” என்ற பாடலை இழிவுபடுத்தி பேசியதையும் கண்டித்தார். அரசாங்கத்திடம் இத்தகைய செயல்கள் இந்துக்களின் மனதை புண்படுத்துகின்றன, அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென முறையிட்டார். ஒரு தனிப்பட்ட மனிதருக்கு அளிக்கப்படும் சுதந்திரமானது இந்துக்களின் மனத்தைப் புண்படுத்தும் விதத்தில் அமைந்து விடக் கூடாது என்று சொன்னார். இது தொடர்பாக அவர் சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது கடும் எதிர்ப்பு வந்த்து. அதை அஞ்சாமல் எதிர்கொண்டார். நாமதாரியாக சட்டமன்றம் சென்ற ஒரே தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாய சீர்திருத்தவாதி இவர் ஒருவரே.

ஈ.வெ.ரா தஞ்சை விவசாயிகள் கொடூரமாக எரிக்கப் பட்டபோது (1968-69) அதற்கு எப்படி எதிர்வினை ஆற்றினார் என்று நமக்கு தெரியும். அவர் ஒரு பிற்படுத்தப் பட்டவரின் மனநிலையிலேயே அப்படி பேசியிருக்கிறார். அதாவது கொன்றவர்களுக்கு ஆதரவாக பேசினார். ஏனென்றால் அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர் இல்லையே? ஆனால் இதே பிரச்சினைக்காக 1951லேயே சுவாமி சகஜானந்தர் சட்ட மன்றத்திலேயே தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்திருக்கிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் கூறுகிறார் :

‘இன்னும் கூலி கொடுக்கும் விஷயத்தில் தஞ்சை ஜில்லாவில் பெரிய கலகங்களும் குழப்பங்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இவைகளையெல்லாம் கம்யூனிஸ்டுகள் தான் செய்கிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் கம்யூனிஸ்டுகள் கலகம் செய்யவில்லை. பயிரிட்டு விட்டு சாப்பாட்டிற்குக் கூலி சரியாகக் கிடைக்காத காரணத்தால் தான் விவசாயிகள் மிராசுதார்களிடத்தில் சண்டை போடுகிறார்கள். அதனால் தான் கம்யூனிஸ்டுகள் என்று அடக்குகிறார்கள்.

ஆகையால் கூலி நிர்ணயம் செய்து ஒரு சட்டம் இயற்றுவது தான் நல்லது. இன்னும் பெரும் நிலக்காரர்களிட உள்ள நிலத்தை எடுத்துப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கும் படியாகவும் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன். அதோடு விவசாயிகளுக்கென்று ஒரு சம்பள போர்டை ஏற்படுத்தி விவசாயிகளுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.’

(சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்IX, 1951, மார்ச் 2, பக் 390)

சுவாமி சகஜானந்தரின் இந்தப் பேச்சைப் பார்க்கும்போது தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான ஈவெராவின் பச்சை துரோகப் பேச்சை விமர்சிக்கத் தோன்றுகிறதல்லவா?

கிறிஸ்தவ மதமாற்ற எதிர்ப்பு

சுவாமி சகஜானந்தர் தனக்கு ஏற்பட்ட கிறிஸ்தவ மதமாற்ற தூண்டுதல்களைக் குறித்து உணர்ந்தே இருந்தார். இந்துக்கள், முக்கியமாக தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் மதம் மாறக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார். மிஷநரிகளின் மதமாற்ற செயல்களை அறிந்தே இருந்தார். ஒருமுறை சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது,

‘சிதம்பரத்தில் இந்து ஆதிதிராவிடர்களால் நடத்தி வரும் அனாதாலயத்தில் 44 பேருக்கு போர்டிங்கு நடத்தினர். அரசாங்கத்தார் அதற்குப் பையன் ஒருவனுக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு ஒரு ரூபாய் வீதம் கொடுத்துள்ளார்கள். இது எந்தக் கணக்குப்படி கொடுத்தார்களென்று புலப்படவில்லை. ஆனால் மிஷனெரிகளுக்கு வாரி வாரி கொடுத்து வருகிறார்கள். மிஷனெரிகளுக்கு கொடுத்து வரும் பணம் தாழ்த்தப் பட்டவர்களைக் கிறிஸ்தவராக்குவதற்குப் பயன்படுகிறது. …..கிறிஸ்தவ போர்டிங்கில் ஆதிதிராவிடப் பிள்ளைகள் சேர்வதால் முதலில் மாணவன் சேருகிறான். பிறகு அவன் தாய் தந்தையர் அவன் மூலம் சேருகிறார்கள். அப்படியே தொடர்புள்ள பலர் சேருகிறார்கள். அதனால் ஆதிதிராவிடச் சமூகத்திற்குப் பெரிய நஷ்டம் உண்டாகிறது.

தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் பேரால் மிஷனெரிகளுக்குப் பணங்கொடுக்க கூடாது. ஆனால் கிறிஸ்தவர்களுக்கென்றே கொடுக்கட்டும். அது எங்களுக்குச் சம்மதம். இந்த மாகாணத்தில் சுமார் ஏழாயிரம் பேர்களுக்கு அரசாங்கத்தார் போர்டிங் கிராண்டு கொடுத்து வருகிறார்கள். அதற்காக இரண்டு லட்சங்கள் செலவழிகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலும் கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சாரத்திற்குப் போகிறது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்குப் பயன்படுவதில்லை. ஆனால் ஏற்கனவே கொடுத்து வரும் பணத்தை நிறுத்தும்படி யான் சொல்லவில்லை. நமது மாண்புமிக்க மந்திரியவர்கள் இந்த வருஷம் ஐம்பதினாயிர ரூபாய்கள் அதிகப் படுத்தியுள்ளார்கள். அதிகப் படுத்தியுள்ள அந்த ஐம்பதினாயிரத்தைத் தாழ்த்தப் பட்ட இந்து ஆதிதிராவிடர்களுக்கு ஒதுக்கிவைத்துவிட வேண்டுகிறேன். மிஷனெரிக்கு மிஷன் மூலமாய் உதவியுண்டு.’

என்று கூறினார் (1933 மார்ச் மாதம் 21ம் தேதி பேசியது. எண் LXVI, பக் 539-543).

1948 மார்ச் 1ம் தேதி பேசும்போது

‘சேரிகளில் பள்ளிக்கூடங்கள் வைத்தால் அதற்கு கிறிஸ்துவ ஆசிரியர்கள் நியமிக்கிறார்கள். அப்படி நியமிப்பதால் அவர்கள் பிள்ளைகளைக் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்றி விடுகிறார்கள். அது கூடாது. இன்னும் அங்கே சுயமரியாதைக் காரர்கள் வந்து பள்ளிக்கூடத்தை நாசமாக்கி விடுகிறார்கள். ஆகையால் ஆசிரியர்களை நியமிக்கும்போது யோக்கியமுள்ளவர்களாகப் போடவேண்டும். இவைகளை தடுக்க இந்து ஹரிஜன ஆசிரியர்களையே நியமிக்க வேண்டும்.’ என்று கூறினார்.

நீதிக்கட்சி தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு பாடுபட்டது என்ற பொய்ப்பிம்பத்தையும் உடைத்திருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர்.

‘வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்திற்குப் பாடுபட்டார் ஜஸ்டிஸ் கட்சியார். அப்போது நாம் அவர்களோடு ஒத்துழைத்திருக்கிறோம். ஆனால் ஜஸ்டிஸ் கட்சி அதிகாரத்திலிருந்த போது அவ் வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கையாண்டதில்லை என்பது கவனிக்கத் தக்கது.’

என்று கூறுகிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கும் இந்து சமயத்திற்கும் அயராது பாடுபட்டிருக்கிறார். தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கும், இந்து சமயத்திற்கும் எதிராக யார் இயங்கினாலும் அதை எதிர்த்து செயல்பட்டு இருக்கிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் ஒரு உண்மையான இந்து, மாபெரும் இந்து சமுதாயச் சிற்பி, ஆன்மீக அருளாளர், தன்னலம் கருதாமல் உழைத்த சமுதாயத் தலைவர் என்பதை நினைவில் கொண்டு அவரைப் போற்றுவோமாக.

தர்மபுரியில் தலித்களுக்கு எதிரான கூட்டு வன்முறை

ர்மபுரி மாவட்டம் நாயக்கன்கொட்டாய் என்ற ஊரில் காதல் திருமண விவகாரம் வெடித்து பெரும் வன்முறையில் முடிந்துள்ளது.

கலப்பு காதல் திருமணங்கள் என்பவை பல்வேறு தளங்களில் விரிவடைந்து வரும் நமது சமூகத்தின் யதார்த்தமாகும். கல்வியறிவுப் பரவலும், பெண்கள் சுதந்திரமாக பல துறைகளில் பணிக்குச் செல்லுதலும் பல்வேறு சமூகங்களைச் சேர்ந்த இரு பாலரும் ஒருவருக்கொருவர் உரையாடவும் நட்புடன் பழகுவதற்குமான சமூக வெளிகளை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. நகர்ப்புறங்கள் மட்டுமல்லாது, கிராமங்களிலும் கூட இப்போக்குகள் வளர்ந்து வருகின்றன.

காலம் காலமாக சாதி சமூகங்கள் விதித்து வரும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் மீறப் படுகின்றன. இதனால் குடும்பங்களில் பெரும் ஏமாற்றங்களும் கசப்புணர்வும் ஏற்படலாம். சமூக இயக்கம் எதிர்பாராத திசைகளில் பீறிட்டுச் செல்லும் போது அதற்கு சமூகங்கள் தரும் விலையின் ஒரு பகுதி இது. உலகில் எல்லா சமூகங்களிலும் இத்தகைய விசயங்கள் நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

ஆனால், இத்தகைய கலப்பு காதல் திருமணங்களில் மணமகன் / மணமகள் ஆகியோரில் ஒருவர் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்கும் பட்சத்தில், அத்திருமணத்தை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயங்கும் மற்ற சாதியினரிடத்தில், அது ஒரு குடும்ப ரீதியான கசப்புணர்வு என்பதையும் தாண்டி, கடும் சாதிய வெறுப்பு விஷமாக மாறி விடுகிறது. மேற்குறிப்பிட்ட சம்பவத்தில் காதல் திருமணத்தை பெண் வீட்டாரான ஆதிக்க சாதியினர் அங்கீகரிக்காததால், காதல் ஜோடியினர் வேறு வழியின்றி ஊரை விட்டுத் தப்பியிருக்கின்றனர். பெண்ணின் தந்தை இதனை ஒரு மிகப் பெரும் அவமானமாகக் கருதி தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார். இது மிகவும் துக்க கரமானது. அந்தக் குடும்பத்திற்கு இது ஒரு பேரிழப்பு. இதனால் வாழ்நாள் முழுதும் அந்தப் பெண் குற்ற உணர்வில் மருக நேரிடலாம். அந்தக் குடும்பத்தின் சோகத்தை நாம் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.  அவரது மரணத்திற்காகக் கண்ணீர் சிந்துகிறோம்.  அதே சமயம், தலித் இளைஞர் அல்லாது வேறொரு ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த இளைஞர் ஒருவரை அப்பெண் காதலித்து, குடும்பத்தினரின் அனுமதியையும் மீறி மணம் புரிந்திருந்தால், அவர் இத்தகைய முடிவுக்குச் சென்றிருப்பாரா என்ற கேள்வியையும், ஒரு சமூகமாக நாம் கேட்டாக வேண்டும்.

இந்த மரணத்தின் பின்னணியில், ஆத்திரமடைந்த ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த ஆயிரம் பேர் கும்பல்  மணமகனின் கிராமத்திற்குள் புகுந்து 250க்கும் மேற்பட்ட குடிசைகளை தீ வைத்துக் கொளுத்தி இருக்கிறது. வீடுகளில் இருந்த அனைத்து உடைமைகளையும், குழந்தைகளின் பாடப் புத்தகங்கள் உட்பட, சேதப் படுத்தி இருக்கின்றனர். அங்கு வாழ்ந்தவர்கள் உயிருக்குத் தப்பியோடி இருக்கின்றனர். வன்முறையாளர்கள் அதோடு மட்டும் விடவில்லை. தற்கொலை செய்து கொண்டவரின் உடலை சாலையில் கிடத்தி, மறியல் செய்து, சாதி வெறியையும் தலித்களுக்கு எதிரான வெறுப்புணர்வையும் மேலும் மேலும் தூண்டும் வகையில் செயல்பட்டுள்ளனர்.

ஒரு குடும்ப சோகத்தை, தற்கொலையை முகாந்திரமாக்கி அதன் மூலம் இன்னொரு சமூகத்தினருக்கெதிரான கடும் வெறுப்பை கூட்டு வன்முறை மூலம் வெளிப்படுத்துவது என்பது, ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், நாகரீக சமூகத்தில் ஏற்க முடியாத செயல். ஒரு சிறு கிராமத்தில், இத்தகைய வன்முறைக்காக ஆயிரம் பேர் உடனடியாகத் திரண்டெழுந்து வருகிறார்கள் என்பதே அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய விஷயம்.

தமிழக அரசும், காவல் துறையும் இந்த வன்முறையாளர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். கூட்டு வன்முறைச் செயல்பாடுகளில் குற்றவாளிகளை தனிப்பட்டு அடையாளம் காண்பது கடினம் என்பது தான், கும்பல்களுக்கு ஒரு அசாதாரண துணிச்சலை அளிக்கிறது. வன்முறையைத் தூண்டும் விதத்தில் பேசும் சாதி அமைப்புகளின் தலைவர்களை அரசு கைது செய்து தண்டிக்க வேண்டும்.

இந்த சம்பவத்திற்கு விடுதலை சிறுத்தைகள் உட்பட தமிழக தலித் இயக்கங்களிடமிருந்து பெரிய அளவிலான எதிர்ப்பும் கண்டனமும் வரவில்லை – அதன்பின் எத்தகைய அரசியல் கணக்குகள் உள்ளனவோ? நாமறியோம்.

ஆனால், இந்து இயக்கங்கள் இந்த விஷயத்தில் மௌனம் காப்பது மிக மோசமான வரலாற்றுத் தவறாகும். தமிழக பா.ஜ.கவும், தமிழகத்தின் இந்து இயக்கங்களும் இந்த வன்முறை சம்பவத்திற்கு கடும் கண்டனம் தெரிவிக்க வேண்டும். குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை பெற்றுத் தரப் போராட வேண்டும். கடும் உரிமை மறுப்புகளையும் கொடுமைகளையும் சகித்துக் கொண்டு, மதமாற்ற வல்லூறுகளின் கோர வேட்டைக்கு இரையாகி விடாமல் தங்களது சுயத்தையும் இந்து அடையாளத்தையும் நிலைநிறுத்தி, இந்து தர்மத்தையும் சமூகத்தையும் காப்பாற்றி வரும் தலித் சகோதரர்களுக்கு இந்து இயக்கங்கள் செய்ய வேண்டிய குறைந்த பட்ச கடமை இது.

முன்பு தமிழ்ஹிந்துவில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரையின் வரிகளை இந்து இயக்கங்களுக்கு இத்தருணத்தில் நினைவூட்ட விரும்புகிறோம் –

சாதீய வெறி என்னும் கொடு விஷத்தை உண்டு செரித்து சமத்துவமெனும் அருளமுதைப் பொழியும் திருநீலகண்டம் இந்துத்துவம். சாதீயக் காளியனின் தலைகளை மிதித்து நசுக்கி சமுதாயப் பொய்கையின் நஞ்சறுத்து நன்னீராக்கும் கிருஷ்ணபாதம் இந்துத்துவம். சக மனிதர்களின் உரிமைகளை மறுக்கும் எருமைத் தலையர்க்கு பாடம் புகட்டி நல்வழிப் படுத்தும் தேவியின் திரிசூலம் இந்துத்துவம்.

ஒவ்வொரு இந்துவும் தன்னில் தலித் சகோதரர்களின் வலியை உணரும் நாளே உண்மையான இந்து ஒற்றுமை உருவாகும்.

புனா ஒப்பந்தத்தின்போது ஈவெரா அம்பேத்கருக்கு தந்தி அனுப்பினாரா?

 குடியரசு இதழில் இப்படி ஒரு செய்தி வந்தது.

‘அப்பொழுதே – புனா ஒப்பந்தக் காலகட்டத்தில் – தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதி அல்லது தலைவர்கள் என்பவர்களுக்கு எவ்வளவு புத்தி கூறியும், தோழர் ஈ.வே.ராமசாமி அவர்கள் ஐரோப்பாவில் இருந்து தோழர் அம்பேத்கருக்கு விஷயங்களை விளக்கி, ‘ஏமாந்து போகாதீர்கள்’ என்று அதாவது ஒரு காந்தியாரை விட 6 கோடி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உயிர் கேவலமானதல்ல என்றும்; 6 கோடி தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் உயிர் உமது கையில் சிக்கி இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள் என்றும் நீண்ட தந்தி கொடுத்திருந்தும்…’

–குடியரசு 9-5-1937

 

இந்த செய்தியை அடிப்படையாக வைத்து, சுப.வீரபாண்டியன் எழுதுகின்றார் :

‘‘இரட்டை வாக்குரிமையை எதிர்த்து எரவாடா சிறையில் காந்தியார் உண்ணாநோன்பிருந்தபோது, பெரியார் தன் ஐரோப்பியச் சுற்றுப் பயணத்தில் இருந்தார். காந்தியாரின் உடல்நிலை, நாளுக்குநாள் நலிந்து கொண்டு போனபோது, அனைவரும் அம்பேத்கரை நெருக்கத் தொடங்கினர். காந்தியார் கோரும் சமாதான உடன்பாட்டில் கையெழுத் திட்டு, அவர் உயிரைக் காப்பாற்றுமாறு அம்பேத்கரை நாடே கேட்டுக் கொண்டது. பெரியார் ஒருவர்தான், வெளிநாட்டிலிருந்து அனுப்பிய நீண்ட தந்தியில், பலகோடி மக்களின் உரிமையைக் காட்டிலும், காந்தியாரின் உயிர் பெரியதன்று என்றும், உடன்பாட்டில் கையெழுத்திட வேண்டாம் என்றும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

அந்தக் காலகட்டத்தில், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உரிமைக்காக, காந்தியார் போன்ற மிகப் பெரும் மக்கள் தலைவரைப் பகைத்துக் கொள்ள யார் முன்வந்திருப்பார்கள்? பெரியார்தான் முன்வந்தார்.’’

(–பெரியாரின் இடதுசாரித் தமிழ்த் தேசியம், பக்.173)

தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் அனுபவிக்கின்ற உரிமைகளெல்லாம் ஈவெரா-வால்தான் போராடி பெற்றுத்தந்தவை போன்ற பிம்பத்தை பெரியாரியல் ஆய்வாளர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். அந்த ஆய்வு அடிப்படையில் சுப.வீரபாண்டியன் அவர்களின் இந்த புத்தகமும் ஈவெராவுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பிம்பத்தை உருவாக்குகிறது.

பூனா ஒப்பந்தம் குறித்த ஈவெராவின் பங்கு பற்றி வெளிவந்தநூல் அ.ஜெகநாதன் அவர்கள் எழுதிய ‘இரட்டை வாக்குரிமை குறித்தான சில ஆய்வுகள்’ ஆகும். ஆராய்ச்சி செய்து எழுதியுள்ள ஆசிரியர் ஆதிதிராவிட மக்களுக்கு தன்மானத்தை ஊட்டியுள்ளார் என்றே சொல்லவேண்டும்.

– பூனா ஒப்பந்தத்திற்கு போராட்டம் நடத்தியவர்கள்

– ஊர்வலங்கள் நடத்தியவர்கள்

– கூட்டங்கள் நடத்தியவர்கள்

ஆதிதிராவிடர் மட்டுமே என்பதை நிரூபித்து இருக்கிறார். இந்நூலிலிருந்தே பெரும்பகுதி இக்கட்டுரையில் சுருக்கத்துடன் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

மீண்டும் ஆய்வுக்கு வருவோம்.

ஈவெரா அம்பேத்கருக்கு தந்தி அடித்தாரா?

பூனா ஒப்பந்தக் காலகட்டத்தில் ஈவெரா ஐரோப்பாவில் இருந்தார். தமிழகத்தில் குடியரசு இதழில் இப்பிரச்சனைக்காக நிறைய கட்டுரைகள், தலையங்கங்கள் எழுதப்பட்டன என்பதை மறுக்க முடியாது.

ஆனால் ஈவெரா அம்பேத்கருக்குத் தந்தி அடித்தாரா என்றால் இல்லை. அந்த மாதிரியான தந்தி வாசகம் குடியரசில் ஒரு இடத்தில் கூட இல்லை.

ஈவெரா-வின் அயல்நாட்டு பயணக்குறிப்புகள் நூலை வெளியிட்ட ஆனைமுத்துவும் இப்படி ஒரு தந்தி அடித்திருப்பதாக அந்நூலில் பதிவு செய்யவில்லை.

அப்படியானால் ஈவெரா பொய் சொல்லி இருக்கிறாரா என்றால் ‘ஆம்’ என்பதுதான் பதில்.

‘6 கோடி தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் உயிர் உமது கையில் சிக்கி இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள் என்றும் நீண்ட தந்தி கொடுத்திருந்தும்…’ என்பதெல்லாம் ஆதிதிராவிடர்களை ஏமாற்றவே.

சுப.வீரபாண்டியன் அவர்கள் இதில் மேலும் ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கி இருக்கிறார். அதாவது,

அந்தக் காலகட்டத்தில், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உரிமைக்காக, காந்தியார் போன்ற மிகப் பெரும் மக்கள் தலைவரைப் பகைத்துக் கொள்ள யார் முன்வந்திருப்பார்கள்? பெரியார்தான் முன்வந்தார். (பெரியாரின் இடதுசாரித் தமிழ்த் தேசியம், பக்.173)

இதன் பொருள் என்ன? தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஈவெரா மட்டுமே ரட்சகராக இருந்தார் என்பதுதானே?

ஆனால் உண்மை என்ன?

தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காக யாருமே பகைத்துக்கொள்ள முன்வராத போது ஈவெரா மட்டுமே முன்வந்தார் என்று கூறுகிற சுபவீக்கு குடியரசு இதழிலிருந்தே பதில் தரலாம்.

வட்டமேஜை மாநாட்டில் ‘‘தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் உண்மையான பிரதிநிதி நானே’’ எனப் பறைசாற்றிய காந்தியை எதிர்த்தும், தனித்தொகுதிதான் தேவை எனக் கோரியும், எம்.சி.ராஜா – மூஞ்சே ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்தும், காந்தியின் உண்ணாவிரதத்தை எதிர்த்தும் ஆதிதிராவிடர்கள் தங்கள் தீர்மானங்களாக தெரிவித்து இருக்கின்றனர்.

வட்டமேஜை மாநாட்டில் ‘‘தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் உண்மையான பிரதிநிதி நானே’’ எனப் பறைசாற்றிய காந்தியை எதிர்த்து ஆதிதிராவிட மக்கள் தங்கள் கோபத்தை, எதிர்ப்பைக் கண்டனக் கூட்டங்கள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தினர்.

‘காந்தியையும், காங்கிரசையும் நாங்கள் நம்பவில்லை. எங்களின் உண்மையான பிரதிநிதி டாக்டர் அம்பேத்கரும், ராவ்பகதூர் ஆர். சீனிவாசனும்தான்’ என்பதான தீர்மானத்தை இயற்றி அதனைத் தந்தி வாயிலாக அம்பேத்கருக்குத் தெரியப்படுத்தினர். அம்பேத்கரும், சீனிவாசனும் இணைந்து வெளியிட்ட அறிக்கையில் மொத்தம் 54 தந்திகள் தங்களுக்கு வந்திருப்பதாகவும் அவற்றில் 52 தந்திகள் காந்தியை நிராகரித்திருப்பதாகவும் ‘அம்பேத்கர் சீனிவாசனே உண்மையான பிரதிநிதிகள்; தனித்தொகுதிதான் எங்களுக்கு தேவை’ (குடியரசு 29-11-1931/15) என்று கோரியிருப்பதாக அந்த அறிக்கையில் தெரிவித்திருக்கின்றனர். தமிழ்நாட்டில் இருந்தே அதிகப்படியான ஆதரவுகள் இருந்திருக்கின்றன என்பதை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுதல் அவசியமாகும்.

திருச்சி மாவட்டம் காட்டுப்புத்தூரில் கூடிய தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மாநாட்டில்,

‘‘இந்துக்களுக்குத் தலைவர் காந்தி ஒருவரே என்றிருப்பதை நாங்கள் கண்டிப்பதோடு ஆதிதிராவிடர்கள் என்பவர்களாகிய எங்களைத் தனியாகப் பிரித்து விடுமாறும், எங்களுக்குத் தனித்தொகுதியே அவசியம் என்றும் இந்தக் கூட்டம் தீர்மானிக்கிறது’’ (குடி 27-9-1931/17)

என்பதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது.

11-10-1931 அன்று சென்னை கடற்கரை சாலையில் ஆதிதிராவிட மகாசன சபையின் ஆதரவில் ஒரு பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்றது. இந்தக்கூட்டத்தில்,

‘‘இந்த ஏழை மக்களுக்கு வரப்போகும் அரசாங்கத்தில் தனித்தொகுதி வேண்டியில்லை என்ற காந்தியின் கொள்கையை மிக வன்மையாய்க் கண்டிப்பதுடன் அவரிடம் எங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்றும் டாக்டர் அம்பேத்கரும், இரட்டை மலை சீனிவாசன் அவர்களும் கொண்டுள்ள கொள்கையை முழுமனதோடு ஆதரிக்கின்றோம்’’ (18-10-1931/13)

என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது.

16-10-31 அன்று சென்னை நேப்பியர் பார்க்கில் ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது. அக்கூட்டத்தில்,

‘‘அம்பேத்கரை நம் பிரதிநிதியல்ல என்று கூறிய செயல்களை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம்.’’ (18-10-31/13)

எனத் தீர்மானம் இயற்றப்பட்டது.

சென்னை எழும்பூர் ஏரியில் எம்.சி.ராஜா தலைமையில் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில்,

‘‘தனித்தொகுதியே ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் ஜீவாதாரமான கோரிக்கை….. தனித்தொகுதி வகுக்கப்படாத எந்த அரசியல் திட்டத்தையும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள்… தனித் தொகுதியை எதிர்ப்பவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் ஜென்ம விரோதிகள். திரு.காந்தி ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரதிநிதி என்று சொல்லிக் கொள்வதை இக்கூட்டம் மறுப்பதுடன் இந்தியாவிலுள்ள ஒடுக்கப்பட்டவர் களுக்கெல்லாம் அவர் பெரிய விரோதி’’ (25-10-1931/12)

என்பதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது.

இதுமட்டுமல்லாமல்,

பம்பாய் தாராவியில் உள்ள தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஆதிதிராவிட மகாசன சபையின் சிறப்புக்கூட்டம் 21-10-31 அன்று கூட்டப்பட்டிருக்கிறது. நாங்குநேரி தாலுகா ஆதிதிராவிடர் மகாசன சபை கூட்டம், கோலார் தங்க வயலில் 25-10-31ல் தமிழன் ஆசிரியர் கி. அப்பாதுரையார் தலைமையில் ஒரு கூட்டம், அக்டோபர் 17ல் தூத்துக்குடியில் கண்டனக்கூட்டம், 30-10-31ல் அரியலூரில் ஆதிதிராவிடர் வாலிபர் கூட்டம், திருவாரூரில் 30-1031ல் பொதுக்கூட்டம், அருப்புக்கோட்டையில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இரண்டாவது மாநாடு என்பதாக தமிழக தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் கண்டனக் கூட்டத்தையும் கண்டனத் தீர்மானத்தையும் இயற்றியிருக்கின்றனர்.

காந்திஜியின் உண்ணாவிரதத்தை கண்டித்து சகஜானந்தர் கீழ்க்கண்டவாறு பேசியிருக்கிறார் :

‘‘…… காந்தியார் இதுசமயம் அவசரமாக தம் உயிரைத் தியாகம் செய்து விடப் போவதாகக் கூறுவதைக்கேட்டு நாம் நமது உரிமையை இழந்து உயர்சாதிக்காரர்களிடம் இன்னும் அடிமையாகவும் மனிதத் தன்மையற்ற இருகால் மிருகங்களாகவும் இருக்க முடியாது’’

குடியரசு 25-8-1932

இங்கு முக்கியமான செய்தியையும் பதிவு செய்ய வேண்டும். ஈவெராவுக்கு பின்னால் ஒளிவட்டத்தை உருவாக்குவதில் பெரியாரியல் எழுத்தாளர்கள் மிகவும் எளிதாகவே வேலை செய்துவருகிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஈவெரா தொண்டாற்றினார்; போராடினார் என்றெல்லாம் சொன்னால் யார் அதை ஆராய்ச்சி செய்து நம்மை கேள்வி கேட்கப்போகிறார்கள் என்ற எண்ணம் பெரியாரியல் ஆய்வாளர்களுக்கு உண்டு. அதை தவிடுபொடியாக்கியிருப்பவர்  அ. ஜெகநாதன்.

எழுத்தாளர் அ.ஜெகநாதன் கூறுகிறார் :

‘‘காந்தியின் உண்ணாவிரதத்தை கண்டித்தும் அம்பேத்கருக்கு ஆதரவாகவும் சுயமரியாதை இயக்கம் பெரிய பொதுக்கூட்டமொன்றை 21-9-1932 அன்று ஈரோட்டில் நடத்தியது.’’(எஸ்.வி.ஆர்-வ.கீதா-190)

என எஸ்.வி.ஆர்-வ.கீதா ஆகியோர் மீண்டும் எழுதுகின்றனர். இது சரியா? என்றால் குடியரசு தவறு என்கிறது. எனவே குடியரசு பதிப்பித்திருக்கிற செய்தியை கீழே பார்ப்போம்.

ஈரோட்டில் பொதுக்கூட்டம்

டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு ஆதரவு

திரு காந்தியின் உயிரைக் காப்பாற்றுவது யார் கடமை?

ஈரோடு அபிசவுக்கில் 21-9-1932 புதன்கிழமை மாலை 6..30 மணிக்கு தோழர் எஸ்.வி.லிங்கம் அவர்கள் தலைமையில் ஓர் பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்றது என்பதாக குடியரசு பதிவு செய்கிறது. (செப்.25,1932 குஅ-8) குடியரசின் இந்தப் பதிவில் ‘ஓர் பொதுக்கூட்டம்’ என்றிருக்க எஸ்.வி.ஆர்-வ.கீதா ஆகியோர் ‘சுயமரியாதை இயக்கம் பெரிய பொதுக்கூட்டம் ஒன்றை கூட்டியதாக’ எழுதுகின்றனர். அன்றைய குடியரசின் பொறுப்பாசிரியர் ச.குருசாமி மிக நேர்மையாக ஓர் பொதுக்கூட்டம் எனப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அந்தப் பதிவை திரித்து எஸ்.வி.ஆர்-வ.கீதா ஆகியோர் சுயமரியாதை இயக்கப் பொதுக்கூட்டம் என எழுதுகின்றனர். இதுதான் ஆய்வா? தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் குறித்த பதிவில் தொடர்ந்து இருவரும் திரிபு வேலையில் ஈடுபடுவதை குடியரசே வெளிக்காட்டுகிறது. எனவே எஸ்.வி.ஆர்-வ.கீதா இணைந்து எழுதிய ‘பெரியார் சுயமரியாதை சமதர்மம்’. எஸ்.வி.ஆர் எழுதிய ‘பெரியார் ஆகஸ்ட் 15’ ஆகிய நூல்களில் உள்ள தரவுகளை ஆய்வாளர்கள் அப்படியே ஏற்காமல் முடிந்தவரை மூலத்தோடு ஒப்பிட்டு பயன்படுத்துதல் நலம்.

மற்றொரு பெரியாரியல் எழுத்தாளர் எழுதியதைக் குறித்து ஜெகநாதன் எழுதுகிறார் :

…… புனா ஒப்பந்தம் ஏற்பட்ட ஒரு மாதத்திற்குள் சென்னை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் அந்த ஒப்பந்தத்தை நிராகரிக்கவும் செய்தனர். இந்த கூட்டத்தை தான் பேராசிரியர் திரு.நீலகண்டன் சுயமரியாதை இயக்கத்தவர் போராடினர் என்பதற்கு சான்றாகக் காட்டுகிறார். எனவே 23-8-1932 அன்று குடியரசு பதிவு செய்திருக்கிற செய்தியை நாம் கீழே பார்க்கலாம்.

புனா ஒப்பந்தத்திற்கு எதிர்ப்பு

ஒப்பந்தம் மாற்றப்பட வேண்டும்

சென்னை தாழ்த்தப்பட்டோர் கூட்டத் தீர்மானம்

என்ற தலைப்பில் குடியரசு செய்தியைப் பதிவு செய்திருக்கிறது. கூட்டத்திற்கு கே.சிவசண்முகம் தலைமை வகித்திருக்கின்றார். இந்தக் கூட்டத்தில் ஐந்து தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன….. குடியரசு பதிவு இவ்வாறிருக்க தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் பொதுக்கூட்டத்தை சுயமரியாதை இயக்கப் போராட்டமாக மாற்ற பேராசிரியரால் எப்படி முடிந்தது?

இப்படி தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் நடத்திய போராட்டங்களையெல்லாம் மறைத்து அதை ஈவெராவுக்கு அர்ப்பணித்து அவருக்கு ஒளிவட்டத்தை ஏற்படுத்த முனைகிற இந்த எழுத்தாளர்கள், ஆதிதிராவிடர்களின் உண்மையான போராட்ட சரித்திரத்திற்கு எதிரானவர்கள் என்பதை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் நினைவில்கொள்ள வேண்டும்.

புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் புத்தமதம் மாறியது ஏன்? – 02

பாகம் – 01

dalit_waterதாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்பதை உயர்த்தப்பட்ட சாதியார் நிரூபித்த சம்பவங்கள் பல உண்டு. அம்மாதிரியான நிகழ்ச்சிகள் கிட்டத்தட்ட இந்தியா முழுவதுமே நடைபெற்றிருக்கின்றன. முக்கியமாக, அம்பேத்கரின் மனதில் ஆழமான வடுவை, தான் இந்துவல்ல என்பதை, ஆணி அடித்தாற்போல புரிய வைத்த சம்பவங்கள்தான்  கோவில் நுழைவுப் போராட்டங்களும், பொதுக்குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்கும் போராட்டமும்.

பம்பாய் டாகுர்துவார் பகுதியில் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு கோவில், தீண்டத்தகாதவர்களின் பிரவேசத்திற்காக  திறந்திருக்கும் என்று 1927 ஜூன் மாதம் அறிவிக்கப்பட்டது. அம்பேத்கர் அக்கோவிலின் அமைப்பாளர் குழுவின் செயலாளருடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு அவரைச் சந்திப்பதற்கான நேரம் விசாரித்துக்கொண்டார். பிறகு அவர் சித்கருடன் கோவிலை அடைந்தார். ஆனால், அருகாமையில் வசித்த மக்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர். அனைவரும் சேர்ந்து அவரைத் தாக்கினார்கள்.

சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு அம்பேத்கர் தன் சாமர்த்தியத்தை உபயோகித்து, கோவில் செயலாளரின் அழைப்பின் பேரில்தான் அங்கு இருவரும் வந்துள்ளதாக விளக்கினார். நீண்டநேரம் வாத விவாதம், கேள்வி-பதில் விளக்கம் நடந்தன. இந்த மோதலுக்குப் பிறகு அம்பேத்கரும் சிவதர்கரும் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பிவிட்டனர்.

டாக்டர் பஞ்சாப்ராவ் தேஷ்முக், பாபாசாகேப் கவாய் ஆகிய இருவரும் அமராவதி நகரில் அம்பாதேவி கோவிலுக்குள் தீண்டத்தகாதோர் நுழைவதற்கான சத்தியாகிரகத்தை ஆரம்பிக்க நிச்சயித்தனர். ஆலயப் நிரவேசக்குழு சார்பில் 13-11-1927 அன்று அமராவதி நகரில் இந்திரபுவன் தியேட்டரில் ஒரு மகாநாடு நடத்தப்பட்டது. அம்பேத்கர் தலைமை வகித்துத் தன் உரையில் கூறினார் :

caste___rig_veda___krsna_dvaipayana_vyasadeva‘‘எந்தக் கட்சிகளுக்கும் தீண்டத்தகாதவரின் ஆலயப் பிரவேசத்தினால் தீட்டு ஏற்பட்டுவிடாது. ஆகவே, தீண்டத்தகாத சமூகத்தினருக்காகத் தனியாகக் கோவில்கள் கட்டலாம் என்ற கருத்தை நான் எதிர்க்கிறேன். இந்துமதம் இந்துக்கள் அனைவருக்கும் உரியது என்றால் அது தீண்டத்தகாதவர்களுக்கும் உரியது என்றுதானே பொருள். இந்துமதத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தீண்டத்தகாதவர்களான வால்மீகி முனிவர், ரவி தாஸ், சோகாமேளா முதலிய புனிதர்களும், க்ஷீத்நாக் போன்ற மஹர் சாதிப் பக்தர்களும் பெரிய அளவில் உதவி இருக்கின்றனர்.’’ என்று கூறினார்.

மகாநாட்டின் இரண்டாம் நாளன்று பரார் நகரைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற தலைவர் யு.எஸ்.காபர்டேவின் அறிவுரையின் பேரில் ஆலயப்பிரவேச சத்தியாக்கிரகத்திற்கான நாள் அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்குள் நடத்தப்படுவதற்குத் தள்ளிப் போடப்பட்டது.

பம்பாய் தாதர் பகுதியில் 1928 செப்டம்பரில் கணேசர் திருவிழாவில் தரிசனத்திற்கும் வழிபடவும் தீண்டத்தகாதவர்களுக்கும் உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டது. ஆனால், விழாக்குழுவினர் இதை ஏற்கவில்லை. ஆகவே அந்த விழாவில் தீண்டத்தகாதவர்கள் கலந்து கொள்வதைத் தடுக்கப் போக்கிரிகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தனர். காவல்துறைவினரும் தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு உதவ மறுத்து விட்டனர்.

கேலூஸ்கர் குருசிம், அம்பேத்கரும் அங்கு சென்று விழா மண்டபத்தில் சாதி இந்துக்களின் போக்கை எதிர்த்தனர். கடைசியில் மாலை 4 மணிக்கு சமாதான உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது.

ஆனால், விழாக்குழுவினர் 1929ல் மேற்படி உடன்படிக்கை ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டதென அறிவித்தனர். அம்பேத்கர், போலே, நிரபோ தன்கர் டாகரே ஆகியோர் சென்று மறுபடியும் பேச்சுவார்த்தை தொடங்கினர். பிற்பகல் 3 மணிக்குப் பிறகு தீண்டத்தகாதவர்கள் கோவிலுள் செல்ல முடிந்தது.

இம்மாதிரியான கோவில் நுழைவுப்போராட்டங்களைச் சிறிய அளவில் அம்பேத்கர் பங்கெடுத்து நடத்தினார். ஆனால், அவரின் அடிமனதில் நெருப்புப் பொறி ஒன்று பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது. அம்பேத்கரிடம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த நெருப்பு ஒருநாள் எரிமலையாக மாறியது. ஆம். அதற்கான இடம்தான் மஹாட் நகர்.

மஹாட்டில் என்ன நடந்தது?

பம்பாய் சட்டமன்றத்தில் 4-8-1923 அன்று எஸ்.கே. போலே ஒரு முக்கியமான தீர்மானம் கொண்டுவந்தார். அதன்படி ஆறு, குளம், கிணறு  நீர்த்தேக்கம் முதலிய தண்ணீர் கிடைக்கக்கூடிய பொது இடங்களிலும், பள்ளிக்கூடம், மருத்துவமனை, நீதிமன்றம் போன்ற பொது இடங்களிலும் தீண்டத்தகாதோர் பிரவேசிப்பதற்கு யாதொரு தடையும் கூடாது என்று முடிவு  செய்யப்பட்டது. பம்பாய் அரசு தன்னுடைய எல்லாத் துறைகளும் இந்தத் தீர்மானத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தது. ஆனால், உண்மையில் அந்தச் சட்டம் பின்பற்றப்படவில்லை. அன்றாடச் சமூக வாழ்வில் தீண்டத்தகாதோர் பொது இடங்களுக்கு வர அனுமதிக்கப்படவில்லை.
 
பொது இடத்துத் தண்ணீர் குடிக்கும் உரிமை அடிப்படை மனித உரிமைகளுள் ஒன்று என்பதையும், அதற்குச் சட்டமும் பின்பலமாக இயற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதையும் நிரூபிக்க அம்பேத்கர் ‘மஹாட்’ என்ற ஊரில் ‘சௌதார்’ என்ற பொதுக்குளத்தில் நீரைப் பருகித் தனது மனித உரிமையை நிலைநாட்டிக் கொள்ள நிச்சயித்தார். அப்போது தான் மற்றவர்களுக்கு இந்த உரிமை சரியாகப் புரியவரும் என்று அவர் கருதினார்.

மஹாட் என்ற ஊரை தேர்ந்தெடுத்ததற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. மஹாட் நகரசபை ஏற்கனவே 1924ல் ‘இந்தக் குளம் பொதுக்குளமாகும். இதன் தண்ணீரை, தீண்டத்தகாதவர்கள் உட்பட, அனைத்து மக்களும் சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்’ என்ற ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியிருந்தது. இதனால் அம்பேத்கர் தனது போராட்டம் சட்டத்தை மீறுவதற்கல்ல. சட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவருதவற்காகவே என்று உறுதியளிக்க முடிந்தது.

தனியார் நீர்நிலைகள் மீது தீண்டத்தகாதவர்கள் உரிமை கோர முடியாதென்று அவருக்குத் தெரிவிம். ஆனால் நகரசபை எல்லைக்குள் இருந்த பொதுக் குளத்தின்மீது, நகரசபைவில் சாதகமாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்ட நிலையில், ஒரு குடிமகன் அல்லது மனிதன் என்ற முறைவில் யாரும் தனது உரிமையை நிலைநாட்டலாம் என்பதே அம்பேத்கரின் கண்ணோட்டம்.

மஹாட் நகரில் தீண்டத்தகாதோர் மாநாட்டை 19-3-1927ம் அன்று நடத்தத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. இதில் கலந்துகொள்ள குஜராத் மற்றும் மகாராஷ்டிராவிலுள்ள கிராமங்களிலிருந்து சுமார் 5000 பேர் வந்தனர். இத்தகைய சூழ்நிலைவில் தண்ணீர்க் கஷ்டம் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக உயர்த்தபப்ட்ட வகுப்பினரிடமிருந்து 40 ரூபாய்க்கு தண்ணீர் வாங்கி வைக்கப்பட்டது.

dalit_ambedkar_mahad_water-pondமறுநாள் காலை 9மணிக்கு மகாநாடு தொடங்கியது. தீண்டத்தகாதவர்களும் சௌதார் குளத்திலிருந்து நீர் நிரப்பிக் கொள்ளலாம் என்று மஹாட் நகரசபை எடுத்த முடிவை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று இந்த மகாநாட்டில் முதல் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதற்கேற்ப அம்பேத்கர் புறப்பட்டதும் அவரைத் தொடர்ந்து 5000 பேர்களடங்கிய கூட்டம் ஊர்வலமாகச் சென்று சௌதார் குளக்கரையை அடைந்தது. அவர்கள் அக்குளத்தின் இனிய நீரைச் சற்றுப் பருகித் தங்கள் உரிமையை நிலைநாட்டினார்கள்.  பிறகு அனைவரும் மகாநாட்டு அரங்கிற்குத் திரும்பிவிட்டனர். அவர்களது முகத்தில் அற்புதமான மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் ஒளிர்ந்தன.

பிறகு அவர்கள் நான்கைந்து பேர் கொண்ட பல குழுக்களாகப் பிரிந்து நகர்ப்பகுதியைச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அதேசமயம் மறுபுறம் சனாதனிகள் தீண்டத்தகாதவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்த, தீண்டத்தகாதவர்கள் உள்ளூர் வீரேசுவரர் கோவிலுக்குள் நுழையத் திட்டமிட்டுள்ளனர் என்றும் இந்துமதத்திற்கு பேராபத்து வந்துவிட்டது என்றும் பிரச்சாரம் செய்தனர். திடீரென சனாதனிகள் மகாநாட்டு உணவுக்கூடத்தை முற்றுகையிட்டனர்.

லத்திக் கம்புகளால் தீண்டாதவர்களை தாக்கினர். ஒன்றிரண்டு பேராகத் தீண்டத்தகாதோர்,  மகாநாட்டுப் நிரதிநிதிகள்  என்று யாரெல்லாம் தென்பட்டனரோ அவர்களையெல்லாம் அடித்துநொறுக்க ஆரம்பித்தனர்.

இதையெல்லாம் பார்த்தபோது அம்பேத்கருக்கு கோபம் பொங்கிவந்தது. ஆனால் இங்கு அம்பேத்கர் விவேகத்தைக் கையாண்டார். நாம் திருப்பித் தாக்கக்கூடாது. அகிம்சையை கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று கட்டளைவிட்டார். அதன்படியே தலித்துகள் அமைதியாக எல்லா இன்னல்களையும் தாங்கினர்.

கலவரம் அடங்கியதும் காவல்துறை அதிகாரிகளும், மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரும் சம்பவம் நடந்த பகுதியைப் பார்வையிட்டனர். காவல்துறைவினர் கலவரம் செய்தவர்கள்மீது வழக்கு தொடர்ந்தனர்.

இதற்கிடைவில் பிராமண சமூகத்தினர் பெருமாள் கோவிலில் கூட்டம் நடத்தி, சௌதார் குளத்தை சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர். அதன்படி அக்குளத்திலிருந்து 108 குடம் தண்ணீர் வெளியே எடுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொருவர் வீட்டிலிருந்தும் சாணம், பசுவின் சிறுநீர் பெற்றுக் கலந்து கெட்டிப் படுத்தி, பாலும் தயிரும் கலந்து பானைகளில் வைக்கப்பட்டது. பிறகு தண்ணீர்க் குடங்களில் அக்கலவையை ஊற்றி அனைத்தையும் மீண்டும் குளத்தில் கொட்டிவிட்டனர்.

நான்கு நாட்களுக்கு யாரும் குளத்தின் பக்கம் போகவில்லை. பிறகு பொதுமக்கள் அங்கே தண்ணீர் எடுக்க வரத்தொடங்கினர். அக்கூட்டத்தில் முகம்மதியர்களும் இருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் தண்ணீரைத் தொடுவதால் குளம் தீட்டுப் பட்டுவிட்டதாக பிராமணர்கள் யாரும் நினைக்கவில்லை.

மஹாட் நகரசபை 4-8-1927ல் புதியதொரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. அதன்படி சௌதார் குளம் பொதுவானது என்று முன்பு எடுத்த முடிவை நகரசபை திரும்பப்பெற்று ரத்து செய்தது.

சௌதார் குளம் சனாதனிகளால் சுத்தி செய்யப்பட்ட செய்தி அறிந்த அம்பேத்கர் கடுமையான வழி காண முடிவெடுத்தார். மீண்டும் சத்தியாகிரகம் செய்ய முடிவெடுத்து டிசம்பர் 25, 26 ஆகிய இரு நாட்களை தேர்ந்தெடுத்தார்.

மஹாட் பகுதி சனாதனிகள் நவம்பர் 27 அன்று வீரேசுவரர் கோவிலில் கூட்டம் நடத்தி டிசம்பரில் நடைபெறவுள்ள தீண்டத்தகாதோர் சத்தியாகிரகத்தை எப்படி முறியடிப்பது என்பது பற்றி விவாதித்தனர்.

பின் 12-12-1927 அன்று மஹாட் உரிமைவியல் நீதிமன்றத்தில் அம்பேத்கர், சிவதர்கர் ஆகியோர் மீது இடைக்காலத் தடை உத்தரவு பிறப்பிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு விண்ணப்பித்தனர். நீதிமன்றம் டிசம்பர் 14 அன்று தடை உத்தரவு ஆணை பிறப்பித்து அம்பேத்கர் முதலியவர்களுக்கு நோட்டீஸ்  அனுப்பியது.

எல்லா அதிகாரிகளும் 19 அன்று அப்பகுதிவில் குழுமி விட்டனர். சௌதார் குளத்தின் நாற்புறமும் போலிஸ் காவல் போடப்பட்டது. மகாநாட்டுத் தலைவர்களும் தொண்டர்களும், கூட்டம் கூட்டமாக மக்களும் 21 அன்றிலிருந்து வந்து சேரத்தொடங்கினர்.

டிசம்பர் 25ம் நாள் அன்று மஹாட்டிலிருந்து ஐந்து மைல் தொலைவில் உள்ள தாஸ்காம் துறைமுகத்தை வந்தடைந்தார் அம்பேத்கர். அவருக்கு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. வரவேற்புக்குப்பின் அவரிடம் மாவட்ட நீதிபதியிடமிருந்து வந்த கடிதம் ஒன்று தரப்பட்டது. ‘உடனே மஹாட் வந்து என்னைச் சந்திக்கவும்’ என்று நீதிபதி எழுதியிருந்தார். ஆகவே அம்பேத்கர் தனது நண்பர் ஸஹஸ்ரபுத்தேவுடன் சென்று நீதிபதியைச் சந்தித்தார்.

நீதிபதி சத்தியாகிரகத்தை தள்ளிப்போடுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அதற்கு அம்பேத்கர் நான் என்னுடைய ஆதரவாளர்களுடன் விவாதித்த பிறகு என்ன முடிவு எடுக்கப்படுகிறதோ அதை உங்களுக்குத் தெரிவிப்பேன் என்று பதிலளித்தார்.

மாலை 4.30 மணிக்கு மகாநாடு தொடங்கியது. மகாநாட்டில் அம்பேத்கர் பேசியபொழுது ‘நாம் சௌதார் குளத்திலிருந்து நீரெடுத்துப் பருகாவிட்டால் உயிர்போய்விடுமோ என்ற பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. இதன்மூலம் மற்றவர்களைப் போல் நாமும் மனிதர்கள்தான் என்பதை நிலைநிறுத்தவே விரும்புகிறோம். இந்தக்கூட்டம் சமூக சமத்துவத்திற்குப் நிள்ளையார் சுழி இடுவதற்காக நடத்தப்படுகிறது. அத்தகைய நோக்கம் கொண்ட இயக்கத்திற்கு இங்கே பந்தக்கால் நாட்ட விரும்புகிறோம்.’

இந்த மகாநாட்டை அம்பேத்கர் 5-5-1789 அன்று பிரான்ஸ்  தேசிய இயக்கத்தினர் பாரிஸ் அருகில் வெர்செவில்ஸ் என்ற இடத்தில் நடத்திய கூட்டத்துடன் ஒப்பிட்டு, ‘பிரெஞ்சுப் புரட்சியை நடத்த அவர்களுக்கு ஓர் அமைப்பு தேவைப்பட்டது. நாமும் அதுபோன்றதோர் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். பிரெஞ்சு தேசிய சபை எடுத்துக்காட்டிய அதே வழிதான் இந்து சமூகம் உயர்வு பெறுவதற்குத் தேவைப்படும் வழியாகும். இரண்டு அடிப்படைக் கொள்கைகளைக் கொண்டு இந்து சமூகத்திற்குப் புதிய வடிவம் தர வேண்டும். சமத்துவம், சாதியற்ற சமூக அமைப்பு என்பவையே அந்த அடிப்படைகள்’ என்று தெரிவித்தார். இந்த மாநாட்டில்தான் முக்கியமானதோர் தீர்மானம் இயற்றப்பட்டு அங்கேயே நிறைவேற்றப்பட்டது.

book_burningஇந்து சனாதானிகள் எந்த மனுநீதி நூலை வைத்து தீண்டாதாரை நசுக்கினார்களோ – அந்த மனுநீதி நூல் சனாதனிகள் மூளையில் ஆணி அடித்தாற்போல் பதிந்து இந்துசமூகத்தை பிளவுபடுத்திட வைத்ததோ அந்த மனுநீதி நூலை தீயிட்டுக் கொளுத்த வேண்டும் என்ற தீர்மானம் பலத்த கரவொலியுடன் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இரவு 9மணிக்கு மகாநாடு நடக்கும் இடத்தில் பலிபீடம் போல் அமைக்கப்பட்டு, மனுநீதி நூல் அதன்மேல் வைக்கப்பட்டு தீண்டத்தகாத சாதிச் சாமியார்கள் சிலர் முறைப்படி அதற்கு நெருப்பு மூட்டித் தகனம் செய்தனர்.

மனுநீதி நூலின் தகனம் முடிந்தபின் அம்பேத்கர் எழுந்து ‘ஏற்றத்தாழ்வை வற்புறுத்தும் நீதிநெறி இனி பாரதத்தில் செல்லாது என உலகம் தெரிந்துகொள்ளட்டும்’ என்று முழங்கினார். மறுநாள் பெயர் கொடுத்திருந்த எல்லோரும் சத்தியாகிரகம் செய்ய தயாராக இருந்தனர். அன்று மாவட்ட நீதிபதியும் அவ்விடம் வந்து கோர்ட்டில் தாக்கலாகியுள்ள வழக்கைப் பற்றித் தெரிவித்தார். சட்டத்தை மீறினால் தண்டனை கிடைக்கக்கூடும் என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

டிசம்பர் 27 அன்று சத்தியாகிரகிகளின் ஆர்வம் உச்சநிலையை எட்டியது. இந்தப்போராட்டம் இந்து சமூகத்தின் போக்கை எதிர்த்து மட்டுமே மேற்கொள்ளப்படுகிறது. அதனால் அரசாங்கத்தை எதிரியாக ஆக்கிக் கொண்டு நமது சக்தியை விரையமாக்கிவிடக்கூடாது என எச்சரித்து, சத்தியாகிரகம் ஒத்திவைக்கப்படுகிறது. நாம் போராட்டத்தை முடித்துக்கொண்டு விட்டதாக இதற்கு அர்த்தமில்லை. நமது கிளர்ச்சி  நடைபெற்றுக் கொண்டேதான் இருக்கும் என்று அறிவித்தார்.

அம்பேத்கரின் முடிவைக் கேட்டு அவைவினர் திகைத்துப்போய்விட்டனர். சில நிமிடங்களுக்கு நிசப்தம் நிலவியது. பிறகு அனைவரும் எழுந்து நான்கு நான்கு பேர் வீதம் வரிசையாக ஊர்வலம் புறப்பட்டனர். சௌதார் குளத்தை ஒருமுறை வலம்வந்து 12 மணிக்குத் திரும்பினார்கள். இரவு 10மணிக்கு சக்கிலியர் சேரியில் கூட்டம் நடைபெற்றது. அத்துடன் அம்மகாநாடு முடிவுற்றது.

சௌதார் குளத்து நீரைப் பயன்படுத்துவது குறித்து நீண்ட நாட்களாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த வழக்கில் 1937 மார்ச் 17ஆம் நாள் பம்பாய் உயர்நீதி மன்றம் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களின் சார்பாகத் தீர்ப்பு வழங்கியது. நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் தாணாவில் துணை நீதிபதி தீண்டப்படாதவர்களுக்கு ஆதரவாக அளித்த தீர்ப்பைப் பம்பாய் உயர்நீதி மன்றத் தீர்ப்பு உறுதி செய்தது.

இந்த சௌதார் குள நிகழ்ச்சி அம்பேத்கரை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. இஸ்லாலீயர்களும், கிறிஸ்துவர்களும் குளத்தில் தண்ணீர் அள்ளும் உரிமை உள்ளபோது நாம் தண்ணீர் அள்ளக்கூடாதா? அப்படியானால் நாம் இந்து இல்லையா? என்பதே அவர் உள்ளத்தில் சுழன்றுகொண்டிருந்த கேள்வி.

சௌதார் குள நிகழ்ச்சி மூலம் மனம் நொந்துக்கொண்டிருந்த அம்பேத்கருக்கு வேறு ஒரு நிகழ்ச்சி அவரின் உள்ளத்தை மேலும் ரணமாக்கியது.

அம்பேத்கர் 1929 ஆகஸ்டில் மாவட்ட குற்றவியல் நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கில் வாதாடுவதற்காக ரத்தினகிரிக்குச் சென்றார். அவர் தீண்டத்தகாதவர் என்பதால் அவருடைய ஆடையைச் சலவை செய்ய அங்குள்ள சலவையாளர் மறுத்துவிட்டார்.

பிறகு அம்பேத்கர் பம்பாய் அரசு அமைத்த ஸ்டார்ட் கமிட்டிக் குழுவினருடன் பெல்காம், கான்தேஷ், நாசிக் ஆகிய மாவட்டங்களில் சுற்றுப்பயணம் செய்தார். தீண்டத்தகாத சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஒரு பள்ளியில் தன் மகனை வகுப்பறைக்கு வெளியில் உட்காரவைக்கிறார்கள் என்று புகார் செய்ததைக் கேட்டு அம்பேத்கர் அங்கு விசாரிக்கச் சென்றார். ஆனால், அவரே தீண்டத்தகாதவர்தான் என்பதால் பள்ளித் தலைமையாசிரியர் அவரையே உள்ளே விடவில்லை.
 
இத்தகைய கசப்பான அனுபவம் ஒருவரை இந்துமதத்தில் இருக்க சம்மதிக்க வைக்குமா? இவற்றையெல்லாம் விட அவர் நடத்திய கோவில் நுழைவு போராட்டம்தான் அம்பேத்கரின் உள்ளத்தில் ஆழமான வடுவை ஏற்படுத்தியது. நாங்களும் இந்துக்கள் தானே! என்பதை நிரூபிப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட கோவில் நுழைவுப்போராட்ட முயற்சியை எதிர்த்து, இல்லை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள் இல்லை என்பதை சனாதனிகள் பறைசாற்றிய நிகழ்ச்சியாக அமைந்து விட்டது.
 
இஸ்லாமிய எதிரிகளுக்குப் பயந்து கோவிலை மூடி வைத்திருந்த சரித்திரங்கள் நமக்குத் தெரியும். ஆனால் சொந்த சகோதரர்கள் எங்கே கோவிலுக்குள் நுழைந்துவிடுவார்களோ என்று பயந்து புகழ்பெற்ற கோவிலை சனாதன இந்துக்கள் மூடி வைத்திருந்ததை அறிவீர்களா? ஆம். தம் சொந்த இன மக்கள் கோவிலில் நுழையக்கூடாது என்ற காரணத்திற்காக. ஒருநாள் அல்ல. இரண்டு நாள் அல்ல. ஒரு வருடக்காலமாக சனாதன இந்துக்கள் கோவிலை மூடி வைத்திருந்தனர்.

நாசிக்கில் உள்ள காலாராம் கோவிலில்தான் இந்த மனித நேயமற்ற நிகழ்சி நடைபெற்றது. தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும்  கோவிலில் நுழைந்து வழிபட உரிமை உண்டு என்பதை நிலைநாட்டுவதற்காக அம்பேத்கர் ஆரம்பித்த போராட்டம்தான் காலாராம் கோவில் நுழைவுப் போராட்டம்.

1930ல் நாசிக்கில் உள்ள காலாராம் கோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தார் அம்பேத்கர். தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் சத்தியாகிரகக் குழு ஒன்றை அமைத்தார். ஒரு காலக்கெடு கொடுத்து அந்நாளுக்குள் கோவிலைத் தீண்டப்படாத மக்களுக்குத் திறக்காவிடில் சத்தியாகிரகம் செய்வோம் அக்கோவிலின் அறங்காவலர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அதேவேளைவில் அக்கோவிலில் உள்ள இராமனை வழிபடும் உரிமையைப் பெற்றிட நாசிக்கில் அணி  திரளுமாறு மக்களுக்கு எழுச்சி மிக்க அறைகூவல் விடப்பட்டது.

கோவில் நிர்வாகம் மறுத்துவிட்டது. சத்தியாகிரகம் ஆரம்பிக்கப் போவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1930, மார்ச் 2 ஞாவிற்றுக்கிழமை காலை 10 மணிக்கு அம்பேத்கர் தலைமையில் மாநாடு தொடங்கியது. முடிவில் ஊர்வலமாக செல்ல முடிவெடுக்கப்பட்டது.

காலாராம் கோவிலின் கிழக்கு வாயில் அருகில் அந்த ஊர்வலம் வந்ததும், மாவட்ட நீதிபதி, மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர், நகர நீதிபதி ஆகியோர் அந்த நுழைவாயில் அருகில் வந்தனர். கோவிலின் எல்லா நுழைவாயில்களும் மூடப்பட்டு விட்டிருந்ததால் ஊர்வலத்தினர் கோதாவரிப் படித்துறைப் பக்கம் சென்றார்கள்.

அங்கே அந்த ஊர்வலம் ஒரு பொதுக்கூட்டமாக மாற்றப்பட்டது. அன்றிரவு பதினொரு மணிக்குத் தலைவர்கள் கூடிப்பேசினார்கள். அனைத்து அம்சங்களையும் விவாதித்தபின் கோவிலின் வாயில்களின் முன்னர் அமைதியான முறைவில் போராட்டத்தை நடத்துவது என்று முடிவு  செய்தனர். வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த அப்போராட்டம் 1930 மார்ச் 3ஆம் நாள் காலை தொடங்கியது.

8000 சத்தியாகிரகிகள் பதிவு செய்திருந்ததில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் குழுவினரான 125 ஆண்களும் 25 பெண்களும் கோவிலின் நான்கு நுழைவாவில்களின் முன்பும் அறப்போரைத் தொடங்குவதற்காக நின்றனர். ஆனால் கோவிலின் எல்லாக் கதவுகளும் மூடப்பட்டுக் கிடந்தன. அருகில் போகக்கூடாது என்பதற்காக வாசல்களில் தடைகளும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்தன. நுழைவாயில் முன் சத்தியாக்கிரகிகள் அமர்ந்து பக்திப் பாடல்களைப் பாடினார்கள். பஜனை செய்தார்கள்.

dalit_kalaram_temple_entry_ambedkarமூவாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் அங்கே குழுமினர். காவல்துறையினர் எச்சரிக்கைவிட்டு செயலில் இறங்கத் தயாராக நின்றனர். கோவிலின் ஒவ்வொரு நுழைவாவியிலிலும் பலத்த காவலர் பாதுகாப்பு போடப்பட்டிருந்தது. இரண்டு முதல் வகுப்பு நீதிபதிகள் தேவையான நடவடிக்கையை எடுப்பதற்காகக் காலை முதல் அங்கேயே இருந்தனர். காவல் துறை கண்காணிப்பாளரான ரினால்ட்ஸ் அவருடைய அலுவலகத்தைக் கோவிலுக்கு எதிரே அதற்கென அமைக்கப்பட்டிருந்த கொட்டகைக்கு மாற்றிக் கொண்டார்.

கோவிலின் நான்கு நுழைவாயில்களும் மூடப்பட்டுவிட்டதால் சாதி இந்துக்களும் கோவிலுக்குள் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. அந்த முட்டுக்கட்டையை நீக்குவது எப்படி என்று சாதி இந்துத் தலைவர்கள் இரகசியமாகக் கூடிப்பேசினார்கள்.
 
அன்றிரவு நாசிக் குடிமக்கள் கூட்டம் சங்கராச்சாரியார் டாக்டர் குற்றக்கோட்டி தலைமையில் நடைபெற்றது. வைதிக இந்துக்கள் பெருமளவில் அக்கூட்டத்தில் இருந்ததால் கூட்டம் குழப்பத்தில் முடிந்தது. கூட்டத்தில் கற்களும் செருப்புகளும் வீசப்பட்டன.

இச்சத்தியாகிரகப் போராட்டம் தொடர்ந்து ஒரு மாதம் நடந்தது. ஏப்ரல் 9ம் நாள் வந்தது. இராமனின் உருவத்தைத் தேரில் வைத்து ஊர்வலமாக இழுத்துச் செல்லும் நாள் அது. ஆகவே, தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களுக்கும் சாதி இந்துக்களுக்கும் இடையே ஓர் உடன்பாடு உருவாக்கப்பட்டது. இருதரப்பிலும் உள்ள சிலர் தேரை இழுத்துச் செல்வது என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது.  அக்காட்சியைக் காண அன்று பகற்பொழுதில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் கோவிலின் முதன்மை வாயிலருகே கூடினார்கள். தான் தேர்ந்தெடுத்த ஆட்களுடன் அம்பேத்கர் அக்கோவிலின் வாயிலருகே நின்றார். ஆனால், அம்பேத்கரின் போராட்ட வீரர்கள் தேரைத் தொட்டு இழுப்பதற்குள் சாதி இந்துக்களில் இருந்த சிலர் அவர்கள் மீது பாய்ந்து அவர்களோடு சண்டை இட்டனர்.

முன்னரே தாங்கள் இரகசியமாகத் திட்டமிட்டிருந்தவாறு சாதி இந்துக்கள் தேரை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினர். முட்கள் நிறைந்த, இருபுறமும் பாதை வசதியில்லாத ஒரு குறுகலான தெரு வழியாக வேண்டுமென்றே தேரை இழுத்துச் சென்றனர். அத்தெருவின் இருமுனைகளிலும் ஆயுதம் ஏந்திய காவல்துறைவினர் அரணாக நின்றிருந்தனர்.  கத்ரேக்கர் என்ற பெயர் கொண்ட பந்தாரி இளைஞன், சுடுவதற்கான ஆணைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருத காவல் துறையின் அரணையும் துணிச்சலாக உடைத்துக்கொண்டு தேரை நோக்கிப் பாய்ந்து சென்றான். அடுத்த நொடியில் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் பெருங்கூட்டமாகத் தங்கள் மீது எறியப்படும் கற்களையும் கூடப் பொருட்படுத்தாமல் பாய்ந்து முன்னேறிச் சென்று அத்தேரைக் கைப்பற்றினார்கள். படுகாயமடைந்த கத்ரேக்கர் கீழே விழுந்து குருதி வெள்ளத்தில் மிதந்தான்.

அம்பேத்கரை அவருடைய தோழர்கள் பாதுகாத்தனர். அவரைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பிடிக்கப்பட்ட குடைகளும் சின்னா பின்னமாயின. அதனால் அவருக்கு இலேசான காயம் ஏற்பட்டது. நாசிக் நகரம் முழுவதும் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களும் சாதி இந்துக்களும் தடுப்பாரின்றி மோதிக் கொண்டனர்.

உடன்பாடு காணுமாறு இருதரப்பினரிடமும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. டாக்டர் மூஞ்சே, சங்கராச்சாரியார் டாக்டர் குற்றக்கோட்டி ஆகிய இருவரும் உடன்பாட்டை உருவாக்கிட முயன்றனர். பெருஞ்செல்வரான நிர்லா1930 ஏப்ரல் மாத மத்தியில் பம்பாயில் அம்பேத்கரைச் சந்தித்து அது தொடர்பாகப் பேசினார். ஆனால், தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் தம் கொள்கையில் உறுதியுடன் நின்றனர். அதனால் சாதி இந்துக்கள் புகழ் மிக்க காலாராம் கோவிலை ஓராண்டுக் காலம் மூடியே வைத்திருக்க நேரிட்டது.

1930ல் டாக்டர் மூஞ்சே அளித்த உறுதிமொழியின் பேரில் அப்போராட்டம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக ஒரு குழுவை அமைப்பதாக 1930ல் மூஞ்சே உறுதி கூறிவிருந்தார். பல மாதங்கள் கடந்த பின்னரும் அவர் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காததால் மீண்டும் அப்போரட்டத்தைத தொடங்குவது என்று முடிவு  செய்தனர்.

1931ல் மீண்டும் தொடங்கியது போராட்டம். அம்பேத்கர் அவர்களிடையே கிளர்ந்தெழும்படியான உரையை ஆற்றினார். நாசிக்கில்  நண்பகலில் தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்கள் ஓர் ஊர்வலத்தை நடத்தினர்.

ஊர்வலத்தின் ஒரு திருப்பத்தில் வைதிகக் கும்பல் ஊர்வலத்தினர் மீது கற்களை வீசியது. இதுவும் கலவரத்தில் முடிந்தது. அப்போராட்டம் 1935 அக்டோபர்  மாத இறுதிவரை நீடித்தது.

அன்றைய பம்பாய் மாகாணம் முழுவதும் தீண்டப்படாதவர்களுக்கு சனாதன இந்துக்கள் விதித்திருந்த மனிதநேயமற்ற சட்டங்கள் அம்பேத்கரின் மனதை இறுக்கியது. ஒருவன் தாழ்த்தப்பட்டவன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு அவன் கழுத்தைச்சுற்றியோ, இடுப்பைச் சுற்றியோ கறுப்புக் கவிறு அணிய வேண்டுமென்ற விதி மகாராஷ்டிராவில் நிலவி வந்தது.

பம்பாயில் தீண்டப்படாதவர்கள் சுத்தமான துணிகளை உடுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை. கந்தல் துணிகளையே உடுத்த வேண்டும். தீண்டப்படாதவர்களுக்குத் துணிகள் விற்கும்போது அந்தத் துணிகளை கந்தலாக்கியும் அழுக்கடையச் செய்தும் விற்பதில் கடைக்காரர்கள் கவனமாக இருந்தார்கள்.

பம்பாய் மாகாணத்தில் சோனார்கள் (பொற்கொல்லர்கள்) தங்கள் வேஷ்டியைத் தார்பாய்ச்சி உடுத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஒருவருக்கு வணக்கம் தெரிவிக்கைவில் நமஸ்காரம் என்ற வார்த்தையை உபயோகிக்க அவர்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை.

இப்படி சட்டங்கள் செய்து தீண்டப்படாதவர்களை மிருகங்களைவிடக் கேவலமாக நடத்தினர் சனாதனிகள்.

இதையெல்லாம் பார்ப்பவருக்கு எப்படி இந்துமதத்தில் இருக்க மனம் ஒப்பும் என்பதை நடுநிலையாளர்கள்தான் சிந்திக்க வேண்டும்.

இவற்றையெல்லாம் அனுபவத்தில் உணர்ந்துதான் – இந்த நாட்டில் தீண்டப்படாதவர்கள்மீது இந்துக்கள் நடத்திய கொடுமைகளைப் பார்த்துத்தான் அம்பேத்கர் மதம் மாற முடிவெடுத்தார்.

இதில் குற்றம் அம்பேத்கருடையது அல்ல. இந்துமதத்தை – மனுநூலை – காரணம் காட்டி தீண்டப்படாதவர்களை அடிமைகளைவிட மோசமாக நடத்திய பிராமணர்கள், உயர்சாதி இந்துக்கள்தான் குற்றம் இழைத்தவர்கள்.  அவர்கள்தான் இதற்கு ஜவாப்தாரிகள்.

ஆனால், ஒன்று யோசிக்கத்தோன்றுகிறது. ஏன் அம்பேத்கர் இந்துமதத்தை சீர்திருத்த முயலவில்லை? கேரளத்தில் தோன்றிய நாராயணகுரு போல் இந்துமதத்தை சீர்திருத்த முயன்றிருந்தால் அவர் வெற்றிபெற்றிருக்கலாம் அல்லவா? என்ற எண்ணம் நமக்குத் தோன்றலாம்.

ஆனால், உண்மையில் அம்பேத்கர் முதலில் இந்துமதத்தை சீர்திருத்தத்தான் முயன்றார். அதற்கான வேலை திட்டங்கள் தான் சௌதார்குளம் போராட்டமும், காலாராம் கோவில்நுழைவுப் போராட்டமும். அம்பேத்கருடைய ஆரம்பகால செயல்பாடுகள், பேச்சுகள் அப்படித்தான் அமைந்திருந்தன.

அடுத்த கட்டுரையில் அவற்றைக் காண்போம்.

புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் புத்தமதம் மாறியது ஏன்? – 1

ambedkarjpg1935 அக்டோபர் 13.

இயோலாவில் அந்த மாபெரும் மாநாடு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.  கட்டுக்கடங்காத கூட்டம்.

அம்பேத்கர் தங்களுக்கு என்ன சொல்லப் போகிறார் என்று அந்த கூட்டமே உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது.

மேடையில் உட்கார்ந்திருந்த அம்பேத்கரின் மனதில் பலவித எண்ணங்கள் அலைமோதின.

தான் எவ்வளவுதான் இந்துமதத்தில் இருந்துகொண்டு போராடினாலும் இந்த உயர்சாதி மக்கள் திருந்தப்போவதில்லை. தீண்டாமை கொடுமை ஒழியப்போவதில்லை.

இந்து மதத்தில் இருக்கும்வரை என் மக்கள் தீண்டப்படாதவர்களாகவேதான் வாழப் போகிறார்கள்; சாகப்போகிறார்கள்.

தீண்டாமை அடிமை விலங்கிலிருந்து தன்னை நம்பியிருக்கும் இந்த மக்களை கண்டிப்பாக விடுவித்தே தீரவேண்டும். அதற்குச் செய்ய வேண்டியது என்ன?

தாம் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பது பற்றி பலநாள் ஆழ்ந்து யோசித்து வைத்திருந்த முடிவை தம் மக்களின் மனங்களில் விதைத்திட தீர்மானித்துவிட்டார்.

பலர் பேசியபின் அம்பேத்கர் எழுந்தார்.

கட்டுக்கடங்காத கூட்டத்தைப் பார்த்தார்.

தான் பேசப்போகும் பேச்சு அகில இந்தியாவையே ஒரு உலுக்கு உலுக்கும் என்று அவருக்குத் தெரிந்தே இருந்தது. பேச ஆரம்பித்தார்.

“நான் ஏதோ தீயவாய்ப்பால் ஒரு இந்துவாகப் பிறந்துவிட்டேன். அதை தடுத்தல் என் கையில் இல்லை. அதனால் பல இன்னல்களையும் இழிவுகளையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. ஆனால், நான் ஓர் இந்துவாக இறக்க மாட்டேன் என்பது மிக உறுதி’’.

அம்பேத்கரின் இந்த அறிவிப்பு தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் உள்ளக்குமுறலை வெளிப்படுத்தும் அறிவிப்பு. கூடியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் விண்ணதிர கரவொலி எழுப்பி தங்களின் சம்மதத்தை தெரிவித்தார்கள்.

இந்த அறிவிப்பு நிச்சயமாக பார்ப்பனர் மற்றும் உயர்த்தப்பட்ட சாதி இந்துக்களின் மனங்களை உலுக்கும் என்று அம்பேத்கர் எதிர்பார்த்தார். ஆனால்,  அம்பேத்கரின் இந்த அறிவிப்பால் உயர்த்தப்பட்ட சாதி இந்துக்கள் மனம் மாறவில்லை. மாறாக பார்ப்பனர் பலர் மகிழ்ச்சியடையவே செய்தனர். சீர்த்திருத்த எண்ணம் கொண்ட சில இந்துக்கள் மட்டுமே கவலைப்பட்டனர்.

அம்பேத்கரின் இந்த அறிவிப்பைக் குறித்து அக்டோபர் 15ம் தேதி காந்தி தனது கருத்தை வெளியிட்டார். அதை மறுத்து அம்பேத்கர் ‘‘நாங்கள் எந்த சமயத்தில் [வேறு மதத்தில்] இணையப்போகிறோம் என்பது குறித்து முடிவு ஏதும் எடுக்கவில்லை. எந்தெந்த வழிமுறைகளைக் கடைபிடிக்கப்போகிறோம் என்பதையும் முடிவு செய்யவில்லை. ஆனால், நாங்கள் தீர்க்கமாய் கலந்து ஆலோசித்து உறுதியாக முடிவு செய்திருப்பது ஒன்றுதான். அதாவது இந்து சமயத்தினால் எங்களுக்கு நலன் ஏதும் கிடையாது என்பதே’’ என்று பதில் அளித்தார்.

இப்படி அம்பேத்கர் தீர்க்கமாய் முடிவெடுத்ததுக்கு என்ன காரணம்? அம்பேத்கரின் சிறுவயது முதல் நடந்த சில நிகழ்ச்சிகளே காரணம்.

இது அம்பேத்கரின் சிறுவயதில் நடந்த நிகழ்ச்சி.

ஒருமுறை ஆசிரியர் அம்பேத்கரை வடிவியல் கணிதத்தில் (ஜியோமிதி) ஒரு விதியைக் கரும்பலகையில் நிரூபித்து எழுதிக் காட்டுமாறு அழைத்தார். உடனே மற்ற எல்லா மாணவர்களும் கூச்சல்போட்டுக் கரும்பலகை அருகே வைக்கப்பட்டிருந்த தங்கள் உணவுப் பாத்திரங்களை அகற்றிவிட்டனர்.  அப்பொழுதுதான் அவை தீட்டாகாமலிருக்கும் என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். அதன் பிறகே அம்பேத்கர் கரும்பலகை அருகே சென்று, அந்த விதிமுறையை நிரூபித்துக்காட்ட முடிந்தது.

ஒருநாள் பொதுக் குடிநீர் நிலையில் எவருக்கும் தெரியாமல் நீர் அருந்தினார். இவர் தண்ணீர் குடித்ததைக் கண்டுபிடித்து விட்டனர். நாங்கள் குடிநீர் எடுக்கும் இடத்தில் தீண்டாதவனாகிய நீ எப்படி நீர் அருந்தலாம் என்று கேட்டு அவரை நையப்புடைத்தனர்.

அதேபோல் அவர் படித்த பள்ளியில் ஆசிரியர் ஒருவர் தீண்டாதவனாகிய ‘நீ படிப்பது வீண்’ என்று அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். இது அம்பேத்கரை எரிச்சலூட்டியது. ஒருநாள் வழக்கம்போல் அந்த ஆசிரியர் ‘நீ படிப்பது பயனற்றது’ என்று சொன்னபோது அம்பேத்கர் சினத்துடன் “உங்கள் வேலையை நீங்கள் பார்த்துக்கொண்டு போங்கள்” என்று கூறினார்.

சைடன்ஹாம் கல்லூரியில் பேராசிரியராக பணிபுரிந்தபோது பேராசிரியர்களுக்கென வைக்கப்பட்டிருந்த குடிநீர்ப் பானையிலிருந்து அம்பேத்கர் தண்ணீர் குடிப்பதற்குக் குசராத்திப் பேராசிரியர்கள் சிலர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர்.

அம்பேத்கர் வழக்கறிஞராக செயல்பட்டபோது மூத்த வழக்கறிஞர்கள் தம் நிலையிலிருந்து கீழிறங்கிவந்து தொழில் முறையில் இவரோடு தொடர்புகொண்டு உதவிட முன்வரவில்லை.

இத்தகைய அவமானம் தரும் சம்பவங்களால் அம்பேத்கரின் உள்ளம் என்ன வேதனைபட்டிருக்கும் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

இந்த சம்பவங்கள் அல்லாமல் அவரை மிகவும் வேதனைப்படுத்திய நிகழ்ச்சிகளை நான் விவரிப்பதைவிட வேதனைகளை அனுபவித்த அம்பேத்கரே சொன்னால் இன்னும் வலிமையாக இருக்கும்.

 1936 மே 17, ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று தாணா மாவட்டத்தின் கிழக்கு தெற்குப்பகுதிகளைச் சேர்ந்த தீண்டப்படாதவர்களின் பெரும் மாநாடு கல்யாண் எனும் இடத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. சமயமாற்றம் குறித்த அறிவிப்பை வெளிப்படையாகத் தெரிவிப்பதற்காக டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்களின் தலைமையில் இம்மாநாடு ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது. அம்மாநாட்டில்தான் அம்பேத்கர் தான் இந்துமதத்தில் இருக்கப்போவதில்லை என்று முடிவெடுத்ததுக்கான காரணத்தை விரிவாக பேசினார்.

இனி அம்பேத்கர் பேசுவார்….

சமய மாற்றம் குறித்த எனது கருத்துக்களைக் கேட்பதற்காக நீங்களெல்லாம் இங்கே கூடியிருக்கின்றீர்கள். எனவே அப்பொருளைக் குறித்து விரிவான விளக்கம் அளித்தல் அவசியம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

‘‘நாம் ஏன் சமயம் மாற வேண்டும்?’’ எனும் வினாவைச் சிலர் அடிக்கடி எழுப்பி வருகின்றனர். ‘‘நாம் ஏன் சமயம் மாறக்கூடாது?’’ என்று எதிர் வினா எழுப்பத்தான் எனக்கு உந்துதல் தோன்றுகிறது.

சமய மாற்றம் ஏன் தேவை என்பதைச்சுட்டும் வகையில் எனது வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள் சிலவற்றை உங்கள் முன் எடுத்துரைக்க விரும்புகிறேன். சமயமாற்றம் எனும் பாதையை நான் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்பதை உங்களுக்கு எளிதில் உணர்த்த அது உதவும். மேலும் உங்களில் பலரின்  வாழ்க்கையிலும் அத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் நடந்திருக்கும் என்பது உறுதி.

நான்கைந்து நிகழ்ச்சிகள் எனது உள்ளத்தில் ஆழமான வடுக்களை விளைவித்துள்ளன; இந்து சமயத்தைத் துறந்து வேறு ஏதாவது சமயத்திற்கு மாற வேண்டும் என்ற ஆழமான உணர்வை அவை தோற்றுவித்தன. அவற்றுள் இரண்டு மூன்று நிகழ்ச்சிகளை இன்று உங்களிடையே எடுத்துரைக்க விரும்புகிறேன்.

இந்தூர் மாவட்டம் மோப் எனும் ஊரில் எனது தந்தை போர்ப்படையில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த போது நான் பிறந்தேன். அப்போது எனது தந்தை சுபேதாராக இருந்தார். படை வீரர்கள் குடியிருப்பில் நாங்கள் அப்போது வசித்து வந்தோமாதலால் எங்களுக்கு வெளியுலகத்  தொடர்பு அவ்வளவாகக் கிடையாது. தீண்டாமையை அச்சமயத்தில் நான்  அறிந்திலேன்.

எனது தந்தை பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்று ஓய்வூதியத்தில் வாழத் தொடங்கிய போது நாங்கள் சாதாராவுக்குக் குடிபெயர்ந்தோம். எனக்கு ஐந்து வயதான போது எனது தாய் காலமாகிவிட்டார். சாதாரா மாவட்டம் கோராகானில் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியபோது அதை சமாளிக்க அரசு தொடங்கிய பஞ்ச நிவாரணப் பணித் திட்டத்தில் எனது தந்தைக்கு வேலை கிடைத்தது. அங்கு குளம் வெட்டும் பணி தொடங்கப்பட்டு, குளம் வெட்டும் தொழிலாளர்களுக்கு ஊதியம் வழங்குகின்ற பணியில் எனது தந்தை சேர்ந்திருந்தார்.

கோரேகான் தொழிலாளர் குடியிருப்பில் எனது தந்தை தங்க நேர்ந்ததால் நாங்கள், குழந்தைகள் நால்வரும், சாதாராவில் தனித்துவிடப்பட்டோம். அங்கு நாங்கள் நாலைந்து ஆண்டுகள் சோறு மட்டுமே சாப்பிட்டு வாழ்ந்து கொண்டிருந்தோம். சாதாராவிற்கு வந்த பின்னர் தான் தீண்டாமை என்பதை நாங்கள் அனுபவிக்கத் தொடங்கினோம்.

எனக்கு முதல் தாக்கமாய் அமைந்தது நாவிதர் எவரும் எங்களுக்கு முடி வெட்ட வராமையே. இது எங்களை மிகவும் பாதித்தது. இப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எனது அக்காதான் வீட்டுக்கு எதிரேயிருந்த திட்டு ஒன்றில் என்னை அமர்த்தி எனக்கு முடிவெட்டிவிடுவார்.  ஊரில் ஏராளமான நாவிதர்கள் இருந்தும் ஏன் ஒருவரும் எனக்கு முடிவெட்ட முன்வரவில்லை என்பது எனக்குப் புரியாத புதிராகவே இருந்தது.இரண்டாவது நிகழ்ச்சியும் இதே காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்தது தான்.

எனது தந்தை கோரேகானில் இருந்த போது எங்களுக்கு அடிக்கடி கடிதம் எழுதுவார். ஒரு கடிதத்தில் எங்களைக் கோரேகானுக்கு வருமாறு அழைத்திருத்தார். நான் அதுவரை புகைவண்டியையே பார்த்ததில்லையாகையால், கோரேகானுக்குப்  புகை வண்டியில் செல்லப்போகிறோம் எனும் எண்ணம் எங்களுக்குக் குதூகலமூட்டியது. எங்களுக்குத் தந்தை அனுப்பிய பணத்தில் புதிய ஆடைகள் தைத்து, அவற்றை அணிந்து கொண்டு எனது அண்ணன், அக்கா மகள், நான் ஆகிய மூவரும் கோரேகானுக்கு கிளம்பினோம்.

எங்கள் வருகை குறித்துத் தந்தைக்கு ஓர் கடிதம் எழுதியிருந்தோம். ஆனால், எங்கள் பணியாளின் கவனக்குறைவாலோ, பிழையாலோ அக்கடிதம் போய்ச் சேரவில்லை. இதையறியாமல், எனது தந்தை புகைவண்டி நிலையத்திற்கு உறுதியாய் வண்டியனுப்பியிருப்பார் என்று நம்பிக்கொண்டு போனோம். வண்டியிலிருந்து இறங்கியதும் பணியாளர் எவருமே தென்படாமையால் நாங்கள் மிக அல்லலுற்றோம்.

விரைவில் பிற பயணிகள் புறப்பட்டுச்செல்ல பயணியர் மேடையில் நாங்கள் மட்டும் தனித்து நின்றோம். இவ்வாறு முக்கால் மணிநேரம் பயனின்றிக் காத்துக் கொண்டிருந்தோம். நிலைய அதிகாரி நாங்கள் யாரைக் காணப்போகிறோம், எங்கள் சாதி என்ன, நாங்கள் எங்கு செல்ல விரும்புகிறோம் என்றெல்லாம் விசாரித்தார். நாங்கள் மகர் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அவரிடம் கூறினோம். இதைக்கேட்டதுமே அவர் அதிர்ச்சியடைந்து ஐந்து எட்டுகள் பின்வாங்கினார்.

முதலில் எங்கள் நல்லாடைகளைப் பார்த்து நாங்கள் வசதியானதோர் குடும்பத்துப் பிள்ளைகள் என எண்ணிக்கொண்டார் போலும். எனினும் எங்களுக்காகக் கட்டை வண்டி ஒன்று ஏற்பாடு செய்வதாய் உறுதியளித்தார். 

ஆனால், நாங்கள் மகர்சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் வண்டிக்காரன் எவனும் எங்களுக்காக வண்டியோட்ட முன்வரவில்லை. மாலை நேரம் 6 அல்லது 7 மணியை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. இறுதியில் வண்டிக்காரன் ஒருவன் தனது வண்டியில் நாங்கள் பயணம் செய்வதற்கு இணங்கினான். ஆனால், எங்களுக்காக அவன் வண்டி ஓட்டமாட்டானென்று தொடக்கத்திலேயே தெளிவாகக் கூறி விட்டான்.

நாங்கள் ஏற்கெனவே படைவீரர் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்தவர்கள். ஆதலால் வண்டியோட்டுதல் எனக்கொன்றும் சிரமமாய்த் தோன்றவில்லை. எனவே, நாங்கள் வண்டியோட்ட ஒப்புக் கொண்டதும் அவன் தனது வண்டியைக் கொண்டு வர நாங்கள் அதில் ஏறிக்கொண்டு கோரேகானுக்குப் புறப்பட்டோம்.

ஊருக்கு வெளிப்புறத்தை அடைந்ததும் ஓர் ஓடை தென்பட்டது. அதை விட்டால் வேறெங்கும் தண்ணீர் கிடைக்காது என்று கூறி வண்டிக்காரன் அங்கேயே எங்கள் உணவை முடித்துக்கொள்ளுமாறு கூறினான். அவ்வாறே நாங்கள் வண்டியை விட்டிறங்கி எங்கள் உணவை சாப்பிட்டு முடித்தோம். ஓடை நீர் கலங்கலாயும் சகதி கலந்தும் இருந்தது. இதற்கிடையில் வண்டிக்காரன் வேறோரிடத்துக்குச் சென்று தனது உணவை முடித்துக்கொண்டு வந்து சேர்ந்தான்.

மாலை இருட்டு மேலும் கறுக்கத் தொடங்கியதால் வண்டிக்காரனும் வண்டியில் ஏறி எங்களுக்கருகே அமர்ந்து கொண்டான். விரைவில் நன்கு இருட்டிவிட்டது. பல மைல் தூரத்திற்கு மினுக்கும் விளக்குகளோ மனித நடமாட்டமோ ஏதுமில்லை. அச்சம், இருள், தனிமை காரணமாக நாங்கள் மிக அச்சமடைந்தோம். எங்கள் அச்சத்தின் உச்சமாக நாங்கள் கோரேகானுக்குப் போய்ச் சேரவேமாட்டோமேன்று கருதலானோம்.

நக்கா எனப்படும் சுங்கச்சாவடியை நெருங்கியவுடன் நாங்கள் வண்டியிலிருந்து குதித்துவிட்டோம். சுங்க வசூல்காரரிடம் எங்களுக்கு அக்கம் பக்கத்தில் உணவு ஏதாவது கிடைக்குமா என்று விசாரித்தோம். எனக்குப் பாரசீக மொழி நன்கு தெரியுமாதலால், எவ்வித சிரமமும் இன்றி அவருடன் பாரசீக மொழியில் பேசினேன். அவர் மிகவும் கறாராய்ப் பேசி அங்கிருந்த குன்றுகளைச் சுட்டிக்காட்டினர். எப்படியோ ஓடைக்கரையில் அந்த இரவைக் கழித்துவிட்டு மீண்டும் அதிகாலையில் எங்கள் கோரேகான் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். இறுதியில் ஒருவாறாக அன்று பிற்பகல் முற்றிலும் கழித்து அரை உயிராய்க் கோரேகான் சென்றடைந்தோம்.

மூன்றாம் பிகழ்ச்சி நான் பரோடா சமஸ்தானத்தில் பணியாற்றிய காலத்தைச்சேர்ந்தது. நான் பரோடா சமஸ்தானம் அளித்திருந்த உதவித் தொகை கொண்டு வெளிநாடு சென்று கல்வி பெற்று வந்திருந்தேன். எனவே, இங்கிலாந்திலிருந்து திரும்பிய பின்னர், ஒப்பந்தத்தின்படி பரோடா தர்பாரில் பணியாற்றுவதற்காக வந்து சேர்ந்தேன். ஆனால் நான் வசிப்பதற்கு பரோடாவில் வீடு ஏதும் கிடைக்கவில்லை. பரோடா நகரத்திலிருந்து இந்துக்களோ முஸ்லீம்களோ எவருமே எனக்கு வீடு தராததால் நான் பார்சிகளின் தர்ம சாலையொன்றில் இடம்  பெறத் தீர்மானித்தேன்.

நான் அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் தங்கியிருந்த காலத்தில் வெளிர் நிறம் பெற்றுத் திரும்பியிருந்தேன். எனவே அடல்யு, சரப்யு என்ற பார்சி பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு தர்மசாலையில் வசிக்கத்தொடங்கினேன்.

பார்சி மேலாளர் இரண்டு ரூபாய் மாத வாடகைக்கு எனக்கு அறை தரச் சம்மதித்தார். விரைவிலேயே, மேதகு பரோடா மன்னர் கெய்க்வாடு அவர்கள் மகர் பையன் ஒருவனைக் தமது தர்பாரில் பணிக்கு அமர்த்தியுள்ளார் எனும் செய்தி பரவவே, தொடர்ந்து நான் பொய்யான பெயரில் பார்சி தர்ம சாலையில் வசித்து வரும் ரகசியமும் வெளியாகி விட்டது.

நான் அங்கு சேர்ந்த மறுநாளே காலை உணவருந்தி விட்டுப் பணிக்குச் செல்லப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, பதினைந்திருபது பேர் கொண்ட குண்டாந்தடியேந்திய பார்சிகளின் கூட்டம் ஒன்று என்னைச்சூழ்ந்து கொண்டு நான் யாரென்பதைக் கூறாவிடில் என்னைக் கொன்றுவிடுவதாய் மிரட்டினர்.

நான் ஒரு இந்து என்று கூறிய பதில் அவர்களுக்குத் திருப்தி அளிக்கவில்லை. சினமடைந்த அக்கும்பல் என்னைப் பலவாறு வசைபொழிந்து உடனடியாய் அறையைக் காலி செய்யக் கோரினர். எட்டு மணி நேரம் அனுமதி தருமாறு நான்பணிவுடன் கேட்டுக்கொண்டேன். அன்று முழுதும் எங்கு தேடியும் எனக்கு ஏதேதோ சாக்குபோக்குச் சொல்லி எனக்கு ஒண்ட ஒர் இடமும் அளிக்க இயலா நிலையைத் தெரிவித்தனர். ஏமாற்றமும் சோர்வும் என்னைச் சூழ, ‘இனியென்ன செய்வது?’’ என்ற வினா எழுந்தது.

என்னால் முடிவு ஏதும் எடுக்க இயலவில்லை. சோர்வும் விரக்தியும் மேலிட ஓரிடத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து கண்ணீர் விட்டு அழுதேன். வீடு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையை அறவே இழந்து, வேலையை விட்டு நீங்குதலன்றி வேறு வழியேதும் இல்லாமையால், பணி துறப்புக் கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு அன்றிரவே பம்பாய்க்குப் புகைவண்டி ஏறினேன்.

எனது வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த இத்தகைய கொடுமையான நிகழ்ச்சிகளையும்  இன்னல்களையும் உங்களில் பலரது வாழ்க்கையிலும் சந்தித்திருப்பீர்கள். இவ்வாறு மனித நேயமற்ற, மதிக்காத, மனிதராகவே உங்களை நடத்ததும் ஒரு சமூகத்தில் வாழ்வதில் என்ன பொருள் இருக்கிறது என்று நான் உங்களை வினவ விரும்புகிறேன். மாறாக அவர்களோ உங்களை இழித்தும் பழித்தும் நடத்துவதுடன் உங்களுக்குத் தீங்கிழைக்கும் வாய்ப்புகள்  எதையும் தவறவிடுவதில்லை. சிறிதேனும் தன்மதிப்பும் கண்ணியமும் உள்ள மனிதரெவரும் இத்தகைய பேய் மதம் ஒன்றில்  தொடர்ந்து வாழ மனம் ஒப்பமாட்டர்கள். அடிமைப் பிழைப்பை நடத்தி வாழ விரும்பும் இழிஞர்கள் மட்டுமே இம்மதத்தில் தொடர்ந்து வாழமுடியும்.

எனது தந்தையும் முன்னோர்களும் பக்தியில் சிறந்த இந்துக்களாயிருந்தும், இந்து சமயம் சுமத்திய கட்டுப்பாடுகளால், அவர்களால் கல்வியேதும் பெற இயலாமற் போயிற்று, ஆயுதம்  ஏந்துவும் ஏந்த அம்மதம் அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை. இந்து சமயத்தின் கீழ் சொத்து ஏதும் சேர்ப்பதும் அவர்களால் இயலாததாகும். இந்து சமயத்தில் பற்றோடு வாழ்ந்த எனது தந்தையால் இவை எதையும் பெற இயலவில்லை.

நான் சமஸ்கிருதம் கற்க விரும்பினேன். ஆனால், பாழும் இந்து சமயம் சுமத்திய கட்டுப்பாடுகளால் அதுவும் இயலாது போயிற்று. ஆனால்,  இப்போதோ கல்வி, சொத்து இவை பெறவும், ஆயுதம் ஏந்தவும் வாய்ப்பு பெற்றுள்ளேன்.

உங்கள் முன்னோர்களை எல்லாம் இழிவுறுத்திக் கேவலமான வாழ்க்கையில் அவர்களையிருத்தி, அவர்கள் மீது பல சிறுமைகளைச் சுமத்தி வறுமையிலும் அறியாமையிலும்  அவர்களை ஆழ்த்திய பொல்லாப் புன்மைச் சமயத்தின் பிடியில் இனியும் நீங்கள் தொடர்ந்து இருக்கத் தான் வேண்டுமா?

உங்கள் முன்னோர்களைப் போன்றே நீங்களும்  தாழ்ச்சியும், இழிவும் வறுமையும், சிறுமையும் நிறைந்த வாழ்க்கையையேற்க இசைந்தாலும் தொடர்ந்து வெறுக்கப்பட்டே வருவீர்கள். உங்களை மதிக்கவோ, உங்களுக்கு உதவவோ எவரும் முன்வரமாட்டார்கள்.

இத்தகைய காரணங்களால் சமயமாற்றம் என்பது இப்போது, நமக்கு முக்கியமான தேவையாகிறது. நீங்கள் இந்து சமயத்திலேயே தொடர்ந்து இருக்க விரும்பினால், அடிமை நிலைக்கு மேல் சற்றும் உயரமுடியாது.

தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கேதும்  தடைகளில்லை. தீண்டாப்படாதவனாகவே தொடர்ந்து இருக்க நான் இணங்கினால், இந்து ஒருவர் அடையக் கூடிய எந்த நிலையையும் நானும்  அடைதல் கூடும். நான் இந்துவாகவே இருப்பினும்,  இல்லையெனினும் பெரிதாக ஒன்றும் மாற்றமிராது. உயர்நீதிமன்ற நடுவராகவோ, சட்டமன்ற உறுப்பினராகவோ, ஏன் ஒர் அமைச்சராகவோ கூட நான் ஆகமுடியும். ஆனால், உங்கள் அனைவரின் மேம்பாட்டிற்காகவும் முன்னேற்றத்திற்காவும் தான் சமய மாற்றம் மிகவும் தேவையென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

இழிவும் தாழ்ச்சியும் மிக்க இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நீங்கள் விடுபட்டுப் பொன்னொளிர் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டின், சமய மாற்றம் என்பது தவிர்க்கவியலாத் தேவையாகும்.  இதனால் உங்கள் நிலையை உயர்த்திக்கொள்ள உறுதுணையும் ஒத்துழைப்பும் நல்கும் நண்பர்களும் ஆதரவாளர்களும் உங்களுக்குக் கிடைப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

உங்கள் வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த நான் சமய மாற்றத்தைத் தொடங்கியாக வேண்டும். இதில் எனது தனி நலன் குறித்தோ முன்னேற்றம் குறித்தோ ஒரு சிறிதும் கவலை கொள்ளவில்லை. இன்றைய காலகட்டத்தில் எனது செயல்பாடுகளின் நோக்கமும் முற்றிலும் உங்கள் மேம்பாடும் நலன்களும் மட்டுமே.

dalit12அம்பேத்கரின் இந்த உள்ளக்குமுறலுக்கான – சமயமாற்றத்திற்கான – காரணத்தை மனிதநேயமுள்ள மனிதர்கள் யார்தான் ஆட்சேபிக்க முடியும்?

அம்பேத்கர் சமயம் மாற முடிவெடுத்ததற்கு இச்சம்பவங்கள் மட்டும் முதன்மையான காரணம் அல்ல. முக்கியமான காரணங்கள் பல இருக்கின்றன. தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள் இல்லை என்பதை இந்து ஆச்சாரவாதிகள் நிரூபித்த சம்பவங்கள் அவை.

அவற்றைப் பற்றி அடுத்த பகுதியில் காண்போம்.

(தொடரும்)

தலித்துகளும் தமிழ் இலக்கியமும் – 5

தலித்துகளும் தமிழ் இலக்கியமும்பகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4

தொடர்ச்சி…

ஆனால், தொன்னூறுகளில் தான் நிறைய சிறுகதைக் காரர்களும், நாவலாசிரியர்களும், கவிஞர்களும் தலித் சமூகத்திலிருந்து வெளி வர ஆரம்பித்தார்கள். அவர்கள் தம் அணிவகுப்பிற்கு ஏந்தி வந்த தலித் கொடி அவர்கள் தோன்றிய காலகட்டத்தில் வீசிய தலித் அரசியல் காற்றில் பலமாகவே படபடக்கத் தொடங்கியது. கொஞ்சம் உறக்க நிலையிலேயே எப்போதும் சுகம் காணும் தமிழ் இலக்கிய சமூகத்தின் கண்கள் திறக்கவே, தலித் எழுத்தாளர்களும் தமிழ் சமூகத்தின் கவனத்தைப் பெறத் தொடங்கினர். புத்தகங்களை வாங்கிப் படிக்கும் பழக்கம் அற்ற தமிழ் பிரசுர உலகில், தலித் இலக்கியங்கள் மற்றவற்றைவிட அதிகமாகவும் வேகமாகவும் விற்பனையாவதாகச் சொல்லப்பட்டது. தலித் பிரச்சினைகளை எழுப்பவும், அவர்கள் உரிமைக்காக அரசோடு போராடவும், நீதி மன்றத்துக்கு எடுத்துச் சென்று வழக்காடவும் தயாராக பல குழுக்கள் தோன்றின. எந்தப் பொது மேடை உரையாடலும் தலித் உணர்வுகள் பற்றிய விஷயத்துக்கே இட்டுச் சென்றது. தலித் இலக்கியமே கூட தலித் அரசியலின் நீட்சியாகவே பேசப்பட்டது. தலித் உணர்வுகள், தலித் அழகியல் என்ற பார்வைகள் மேலெழுந்தன. தமிழ் சிந்தனையில் ஒரு சலனம் தொடங்கிவிட்டது தெரிந்தது. அச்சலனம் தொடர்கிறது.

இந்த சந்தர்ப்பத்தில், நாம் தலித் எழுத்தாளர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினால், அந்தச சிந்தனை, தலித் இலக்கிய உலகில் இயங்கும் தலித் இலக்கிய எழுத்தாளர்கள்,  தலித் சித்தாந்திகள் என்னும் இரண்டு சக்திகளை நம் பார்வைக்கு முன் வைக்கும். தலித் சித்தாந்திகள் பெரும்பாலும் நேற்று இடது சாரி சித்தாந்திகளாக இருந்தவர்கள். கட்சி கொடுத்த அரசியல் கொள்கை வழி தம் சித்தாந்தங்களை உருவாக்கிக்கொண்டு அதன் வழி இடது சாரி எழுத்தாளர்கள் எப்படி எழுதவேண்டும் என்று பாடம் நடத்தியவர்கள்.

RUSSIA COUP ANNIVERSARYஉலகம் முழுதும் கம்யூனிஸ்டுகளின் கோட்டைகள் அத்தனையும் இடிந்து சிதிலமாகிப் போகவே, அவர்களுக்குப் போக்கிடம் ஒன்று தேவையாகியிருந்தது. அகதிகளாக வசிப்பிடம் தேடிய அவர்களுக்கு அப்போது கண்முன் தெரிந்த தலித் எழுச்சி வசதியாகிப் போயிற்று. பின் என்ன?

தலித்துகளோடு இணைந்தார்கள்.  தலித்துகளுக்குத் தம் காலியான தலைமையையும் அனுபவப்பட்ட சித்தாந்த வழிகாட்டலையும் தரத் தொடங்கினார்கள். அவர்களுக்குத் தான் எந்த சமூகத்தையும் ஒன்றுபடுத்தி, ஒரு அமைப்பையும் ஏற்படுத்தி, அதற்கான சித்தாந்தத்தையும் கொள்கைகளையும் உருவாக்கி வழிகாட்ட வேண்டிய அனுபவம் எல்லாம் அவர்களிடம் தயாராக இருக்கிறதே. குருவாவதற்கு வேண்டிய  தகுதியும் அனுபவமும் இருக்கிறது.

எல்லாம் இருந்தும் அவர்களுக்கு  சிஷ்ய கோடிகள் வேண்டாமா? முன்னாள் பாட்டாளி வர்க்க உணர்வுகளை வழிப்படுத்தியது போல இப்போது தலித் உணர்வுகளை வழிப்படுத்த வேண்டாமா? லெனினே  உருவாக்கித் தந்த சித்தாந்தம் தானே, பாட்டாளிகளின் வர்க்கத்துக்கு பாட்டாளி வர்க்க உணர்வு என்ன என்பதை அறிவுறுத்துவதும், அதைப் பாட்டாளிகளின் மனத்தில் விதைப்பதுமாகிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலையாய கடமை. இல்லையெனில் பாட்டாளி வர்க்க உணர்வு என்பது பாட்டாளிகளுக்குத் தெரிய வாய்ப்பு ஏது? ஆக, அந்தப் பெரிய பொறுப்பை பாட்டாளிகளிடமா  விட்டுவிடுவது? கூடாது.

லெனின் சொன்னபடி, அதைக் கட்சிதான் ஏற்கவேண்டும்.  அந்த அனுபவத்தை ஒட்டித்தான், இடது சாரி சித்தாந்திகள் புதிதாகத் தம்மை தலித் சித்தாந்திகளாக தாமே முடிசூட்டிக் கொண்டு, தலித் எழுத்தாளர்களுக்கு, தலித் இலக்கியம் எப்படி எழுதப்படவேண்டும் என வகுப்பெடுக்கத் தொடங்கினார்கள். அதற்கான சட்ட திட்டங்களை (do’s and don’ts) தாமே எழுதி நிர்வகிக்கத் தொடங்கினார்கள். அதன்படி, தலித் இலக்கியத்தின் முதலும் அடிப்படையானதுமான சட்டத்தின்படி, தலித் எழுத்தாளர்கள் எழுதுவதே தலித் இலக்கியமாகும். இதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்?

kovaignaniநியாயமானது தான். சரி. ஆனால், இதற்கு அடுத்த படியாக, அவர்கள் இயற்றிய சட்டத்தின் இரண்டாம் விதி, “எது தலித் இலக்கியமாகும்?” இங்கு தான் சிக்கல் எழுகிறது. நான் இதை விளக்க ஞானி என்னும் மார்க்ஸிஸ்ட் இலக்கிய விமர்சகர் சொல்வதையே மேற்கோள் காட்ட வேண்டும்

ஞானி வெகு நீண்ட காலமாக இடது சாரி இலக்கியத்தில் தோய்ந்தவர். அவற்றின் சித்தாந்தியாக இருந்தவர். ஆனால், சமீப காலமாக அவர் மாஜி இடது சாரி சித்தாந்திகள், எழுத்தாளர்களின் காலாவதியாகிப்போன சோஷலிஸ யதார்த்த வாதங்களை மிகக் கடுமையாகச்   சாடி வருகிறார். ஆயினும், இன்னம் அவர் தன்னை இடது சாரியாகவே அடையாளம் காட்டிக்கொள்கிறவர். இனி அவரே பேசட்டும்:

“தலித் சமூகத்தை அரசியல் அரங்கில் பார்ப்பனர் மற்றும் உயர் சாதியினருக்கு எதிரான அரசியல் அரங்கில் முன் நிறுத்துவது அவர்கள் (கட்சி சார்ந்த மார்க்ஸீயர்கள்) நோக்கம். படித்த தலித் இளைஞர்களை இயக்கத்தினுள் திரட்ட இவர்கள் இவ்வாறு செயல்படுகிறார்கள். தலித் இலக்கியத்தைத் தலித் தான் படைக்க முடியும் என்கிறார்கள். தலித் இலக்கியத்தில் அழகியல் பார்க்க வேண்டியதில்லை என்கிறார்கள். அறம், நேர்மை, தியாகம் முதலிய பண்புகளைப் பார்ப்பனீய பண்புகள் எனக் கூறுகிறார்கள். தலித் இலக்கியத்திடம் குறை காண்பவர்களைச் சாடுகிறார்கள். தலித் அல்லாதவர்கள் எழுதியவை, எழுதுகிறவை தலித் இலக்கியமாக முடியாது என்கிறார்கள்.”

(ஞானி – தலித்தியம் ப.30 காவ்யா பிரசுரம் 1996)

சாதீய அரசியலை நோக்கமாகக் கொண்டு தலித் இலக்கியக் கோட்பாடு வகுப்பவர்கள், தமிழகச் சூழலில் மேலே குறிப்பபிட்ட மார்க்சீயரின் இலக்கியக் கோட்பாட்டின் தொடர்ச்சியான சற்று வேறுபட்ட பதிவுதான் என்று இதைக் கருத முடியும். இவர்கள் சாதீய சமுதாயத்தினுள் தம்மைத் திணித்தவர்கள் என பார்ப்பனர் மற்றும் உயர்சாதியினர் மீது கடுமையான கோபத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

the-silence-we-keep-a-nuns-view-of-the-catholதலித் மக்களிடம் காணப்படும் குண திரிபுகள் உயர்சாதியினர் தமக்குள் பதித்தவை என்று கூறுகிறார்கள். தமக்கு மேற்பட்ட சாதியினரைப் பழித்துக் கூறுவதைத் தங்களுக்குத் தேவையான குணம் என்று கூறுகிறார்கள். வசை மொழிகள் மூலம் தமக்குள் பதிந்துள்ள கோப தாபங்களை விடுவித்துக்கொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறார்கள்.

பழையன கழிதலும்” எனும் (சிவகாமி என்னும் தலித் எழுத்தாளரின்) நாவலில் கவுண்டர் சமூக திமிர்த்தனத்துக்கு எதிர்வினையாக காத்தமுத்து (தலித்) தன் முனைப்போடு நடந்து கொள்கிறார். தன் எல்லைக்குள் வரும் மூன்றாவது பெண்ணையும் தனக்கு உடமையாக்கிக் கொள்கிறார். படித்த இவருடைய மகள் கௌரி தன் தந்தையிடம் குற்றம் காண்கிறாள். காத்தமுத்துவிடம் உள்ள குணத்திரிபைச் சிவகாமி வெளிப்படுத்துகிறார். ஆனால், தலித் விமர்சகர் காத்தமுத்துவிடம்தான் தலித்தின் குணம் காண்கிறார். இவ்வாறு சிவகாமி பார்ப்பது தலித் சாதிக்குள் தோன்றிய படித்த நடுத்தர வர்க்கத்தின் போக்கு என்கிறார் விமர்சகர்.  கன்னியர் மடத்தில் பெண்கள் காமத்துக்கு இரையாவதை அல்லது இரையாக்கப் படுவதை (“கலக்கல்” விடிவெள்ளி) மறைத்திருக்க வேண்டும் என்று இந்தக் கோட்பாட்டாளர் கூறுகிறார். இவரும் இன்னும் சிலரும் தலித் மக்களிடம் காணப்படும் சில கலாச்சாரக் கூறுகளை எதிர் கலாசாரக் கூறுகள் என கூறுகின்றனர்.”

( ஞானி, தலித்தியம் ப.29-30)

sivakami_i_a_sகுறிப்புகள்:

(1) சிவகாமி, ஒரு தலித் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி.
(2) தடித்த எழுத்துக்கள் சொல்லப்பட்டவைக்கு அழுத்தம் தர என்னால் இடப்பட்டவை
(3) தலித்தியம்: தொகுப்பு, காவ்யா பிரசுரம், 1996

“கட்சி சார்ந்த மார்க்சீயர் எவ்வாறு முன்பு தம் “எதிரிகளிடம்” மூர்க்கத்தனமாக நடந்துகொண்டார்களோ, அதேபோல் இவர்களும் எதிரிகளைக் கண்டுபிடித்து மூர்க்கத்தனமாக நடந்து கொள்கிறார்கள். சிவகாமி நம்மவர் என்பதால் அடக்கமாக விமர்சனம் செய்கிறார்கள். இமயத்தை வெளியில் வைத்துச் சாடுகிறார்கள். அறிவழகன் போன்றவர் தம் வட்டத்தில் இல்லையென்பதால் கண்டுகொள்ள மறுக்கிறார்கள். வர்க்கப் பார்வையின் எல்லைக்குள் வைத்து  தலித் மக்கள் வாழ்வையும் போராட்டத்தையும் டேனியல் எழுதினார். ஆனால், அவரைத் தலித் அரசியல் எல்லைக்குள் வைத்து சுருக்கப் பார்க்கிறார்கள். பூமணியின் “பிறகு” இவர்களின் பார்வை எல்லைக்குள் சங்கடத்தோடுதான் வருகிறது. ஆனால், அவரின் “நைவேத்தியம்” இவர்களின் பார்வைக்கு வெளியே நிற்கிறது. “புதிய தரிசனங்கள்” (பொன்னீலன்) இவர்கள் பார்வைக்குள் வருவதில்லை. (மே.கு. பக்கம் 30)

மேற்கோள்கள் சற்று நீண்டவை தான். ஆனால், தவிர்க்க முடியாதவை. ஏனெனில், ஞானி ஒரு காலத்தில் அதிகார பூர்வமான மூத்த மார்க்ஸீய விமர்சகராக இருந்தவர். இப்போது தம்மை அதிகார பூர்வமான தலித் இலக்கிய விமர்சகராக முடிசூட்டிக் கொண்டுள்ளவர்கள் ஒரு காலத்தில் எத்தகைய மார்க்சீய  சித்தாந்திகளாக இருந்தார்களோ, அந்த வகையைச் சேர்ந்தவராகத்தான் ஞானியும் ஒரு காலத்தில் இருந்தவர். இப்போதும் அவர் தம்மை மார்க்சீயராகத் தான் கூறிக்கொள்கிறார் என்ற போதிலும், பழைய கட்சிக் கொள்கைக் கட்டுப்பாட்டின் இறுக்கத்திலிருந்து இப்போது தன்னை விலக்கிக் கொண்டுள்ளார்.  அதிகார பூர்வத்துக்கும் நம்பகத்தன்மைக்கும் முத்திரை பதிக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கோட்டை கொத்தளங்கள் ரஷ்யாவிலும், ஏன் சீனாவிலும் கூட இடிந்து தரைமட்டமாகிவிட்ட நிலையில், ஞானி சுதந்திரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார். ஆகவேதான் அவரை முழுதும் மேற்கோள் காட்டுவது.

ஞானி எடுத்துக் காட்டியிருப்பதைப் போல, தலித் சித்தாந்திகள் தம் கோட்பாட்டிலும் அதன் பிரயோகத்திலும் முன்னுக்குப் பின் முரணாகவே செயல்படுகிறார்கள். இமையத்தை அவர்கள் ஏற்பதில்லை. ஏன்? இமையம் தலித் சமூகத்துக்குள்ளேயே பேணப்படும்  வகுப்புப் பிரிவினைகளையும் அதன் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், அவர்கள் தமக்குள் பத்திரமாகப் பேணிப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் தீண்டாமையையும் வெளிப்படுத்துகிறார். மறைப்பதில்லை. இம் மாதிரி தலித்துகள் செய்துகொள்ளும் சுய விமர்சனம், உயர்சாதியினருக்கும் பார்ப்பனீயத்துக்கும் எதிராக அவர்கள் கோஷமிட்டுக்கொண்டிருக்கும் போராட்டத்தைப் பலவீனப் படுத்திவிடும் என்பது அவர்கள் வாதம். ஆனால், இதே சுய விமர்சனத்தை அவர்கள் அங்கீகரிக்கும் விழி. பா. இதயவேந்தன், அபிமானி போன்ற தலித் எழுத்தாளர்களின் எழுத்திலும் காணும்போது சித்தாந்திகள் வாய் பொத்திக் கொள்கின்றனர். ஏன்? அபிமானி பற்றி ஒரு தலித் சித்தாந்தி எழுதுகிறார்.

law_students“அனைத்துச் சாதிக் கொடுமைகளுக்கும், தீண்டாமைக்கும் காரணமாக விருப்பது பாப்பனீயம் தான் என்று அம்பேத்கர் வெகு தீர்மானமாகச் சொல்லியிருந்தாலும், நாம் கண்முன் காணும் யதார்த்தங்களும், இன்றும் கிராமங்களில் நிலவும் உண்மைகளும், அம்பேத்கரின் வாசகங்களின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கும் உண்மையை அறிந்துகொள்ள தடையாயிருக்கின்றன.  தலித்துகளுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் அத்தனைக்கும் பொறுப்பாக இருப்பது பிற்படுத்த சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் தான்.  எனவே, தலித்துகளின் அரசியல் போராட்டத்திற்கான உடனடித் தேவை, பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினருக்கு எதிராகப் போராடுவது தான். ஆனால், இத்தேவை தான்,  பிற்படுத்தப் பட்ட சாதி மக்களும், தலித்துகளும், ஒடுக்கப்பட்டோரும், சிறுபான்மை இனத்தவரும், ஒன்று திரண்டு,   பார்ப்பனருக்கு எதிராக ஒரு ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்கிக்கொள்வதற்கு தடையாக இருக்கிறது.  தலித்  அரசியல் பற்றி அம்பேத்கரின் தூரதிருஷ்டிப் பார்வை அளித்த தீர்மானமான முடிவுகளுக்கு  எதிராக இந்த வாழ்க்கை எதார்த்தம் நம் பார்வையை மறைத்துக்கொண்டு நிற்கிறது.”

(மறுபடியும், தமிழ் மூலத்திலிருந்து நான் மொழிபெயர்த்து வைத்துக் கொண்ட ஆங்கிலப் பதிவின் தமிழாக்கம் இது – அதன் வாசக குறைகளோடு. கருத்து மாற்றம் இராது என்றே நம்புகிறேன்.)

ethayaventhanRight from the horse’s mouth  அப்படித்தான் இருக்கிறது இந்த மாஜி மார்க்சீய  தலித் இலக்கிய சித்தாந்திகளின் தலித் போராட்ட அக்கறைகள். நிலத்தடி யதார்த்தங்கள், வாழ்க்கை உண்மைகள் ஏற்கனவே எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ள சித்தாந்தங்களுக்குள் அடைபடுவதற்கு வசதியாக முறுக்கி, வளைத்து, ஒடித்து, ……

விழி பா. இதயவேந்தன், மலம் அள்ளும் சமூகத்தில் பிறந்தவர். இப்போது கைநிறைய பல்கலைக் கழக பட்டங்கள் கொண்டவர். அவர் ஊர் முனிசிபல் அலுவலகத்தில் பணி செய்பவர். அவருடைய எழுத்துக்கள் காட்டும் உலகமும் உண்மைகளும், தலித் சித்தாந்திகளின் கோட்பாட்டு வாய்ப்பாடுகளை கண்டு கொள்ளாதவை. முற்றிலும் மறுப்பவை. ஆனால், சித்தாந்திகள் அவரை ஒன்றும் சொல்வதில்லை.

கிறிஸ்துவ கன்னிமாடங்களில் நடக்கும் ஆபாச நடவடிக்கைகளை பாமா (தலித் கிறித்துவர்) எவ்வித தயக்கமுமின்றி எழுதுகிறார். பாமா அக்கன்னி மாடங்களில் இருந்தவர். ஆனால், அவரையும் சித்தாந்திகள் ஒன்றும் சொல்வதில்லை. பாமா அவர்களுக்கு செல்ல குட்டித் தங்கச்சி. ஒரு விரல் கூட அவருக்கு எதிராக நீளாது. கடைசியில் இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? எப்படி விளங்கிக்கொள்வது? நீங்கள் என்ன எழுதினாலும், எப்படி எழுதினாலும், நீங்கள் எந்த குழுவை, வகுப்பைச் சேர்ந்தவர், எந்தக் கட்சியின் ஆள் என்பனவே நம்மாளா இல்லையா, நீங்கள் எழுதியுள்ளது அங்கீகரிக்கப்பட்டு தலித் இலக்கியமாக முத்திரை குத்தப்படுமா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்கும்.

gods-smuggler-comic-bookதலித் இலக்கியம் தலித்துகளால் தான் எழுதப்படவேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்கமுடியாது. ஏனெனில், அவன் வாழ்க்கையில் பட்ட அவஸ்தைகளையும் துயரங்களின் வலியையும் அவன் தான் எழுதமுடியும். தலித்தாக பிறந்து விட்ட கொடுமையை அதன் அர்த்தத்தை அவன் தான் உணரமுடியும். மற்றவர் எழுதுவதெல்லாம்  மனிதாபிமானம் தான். இரக்க சிந்தனைகள் தான். சக மனிதனின் உணர்வுகளை உணரும் சினேக பாவம் தான். தலித் அல்லாதவர் ஒரு பார்வையாளன் தான். மூன்றாம் மனிதன் தான். ஆனால், ஒரு தலித்தின் எழுத்து, முன் தீர்மானங்களோடு பிரகடனப் படுத்தப் பட்ட  கோட்பாட்டு வாய்ப்பாடுகளுக்கு ஒத்து வராவிட்டால், அவன் வாழ்க்கை அந்தக் கோட்பாடுகளுக்குப் பிரதியாக இல்லாவிட்டால், ஒரு தலித்திடமும் அதிகார வேட்கையும் மேலாண்மை உணர்வுகளும் மனித விரோத செயல்பாடுகளும் காணப்பட்டால் அதை எழுதுவதும், ஒரு உயர் சாதிக்காரனிடம் மனிதாபிமானமும் தலித்திடம் இரக்க சிந்தனையும் காணப்பட்டால், அந்த எழுத்துக்கள் தலித் இலக்கியமாக சித்தாந்திகளால் ஏற்கப் படுவதில்லை. அந்த தலித் எழுத்தாளரிடம் தலித் இலக்கியம் படைக்கத் தேவையான தலித் பிரக்ஞையும், தலித் நுண்ணுணர்வுகளும் இல்லையென தீர்மானிக்கப் படுகிறது. இனி அவன் செய்ய வண்டியது யாது?

ஒரு தலித் சித்தாந்தியின் அலுவலகம் சென்று அவனிடம் பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தலித் இலக்கிய அங்கீகாரத்திற்கான விதி முறைகள் சட்ட திட்டங்கள் என்னென்ன வென்றும், எதெது காணாவிட்டாலும் சொல்லப்பட வேண்டும், எதெது, கண்டாலும் காணாது கண் மூடிக்கொள்ளவேண்டும் என்ற பட்டியல்களையும் கற்றுத் தெளியவேண்டும்.  தலித் இலக்கியம் படைப்பது என்பது இவ்வளவு கடுமையானதும், சிரமமானதுமான காரியமாக இருக்கும்போது அதை தலித் எழுத்தாளரின் பொறுப்பில் விடுவது என்பது அறியாமை தான். சாத்தியமற்ற காரியம் தான்.

ஒரு மாஜி கம்யூனிஸ்ட் முகாமைச் சேர்ந்தவன், அவனது பூர்வீகக் கோட்டைச் சிறை சிதிலமடைந்ததால் அகதியாக வந்துள்ளவன் அவன், கட்சி விதிகளுக்கேற்ப வாழும் மன அமைப்பும் மூளைச் சலவையும் பெற்றவன், அவன் தலித் இலக்கிய முகாம் ஒன்றுக்குள் புகுந்தானானால் அவனிடமிருந்து வேறு என்ன எதிர்பார்க்கமுடியும்? தமிழ் நாட்டின் முற்போக்குகள் முகாம் மாறினாலும் வெகு காலமாகப் படிந்த பழக்கங்கள் அவர்களை சுலபத்தில் விடுவதில்லை. அதிலும் உதறக் கடினமானவை, அதிகார ஆசையும், கட்டளை பெற்றுக் கட்டளையிடும் அதிகாரப் பசி வேட்கையும்.

(தொடரும்)