சூத்திரர்கள் எல்லாம் பாவம் செய்தவர்கள் என்று கீதை கூறுகிறதா?

“சூத்திரர்கள் எல்லாம் பாபம் செய்தவர்கள் என்று கீதை இனவாதம் பேசுகிறது” என்பது இந்து விரோதக் கருத்தியலைத் தொடர்ந்து பரப்பி வரும் குழுக்களின் ஒரு வாதமாகும்.  இது கீதையின் அந்தக் குறிப்பிட்ட சுலோகத்தை (9.32) குறித்த முற்றிலும் தவறான திரிபுவாதமும் பொய்ப் பிரசாரமும் அன்றி வேறில்லை.

The drug clomid 50 mg was approved by the food drug administration of the united states in 1994; it is available as a generic medication. This medication is not to be used in patients under 12 or over Jenison 65 years of age. Clomid can be a very difficult pill to swallow at the top of a very full schedule and.

A person with a cold can expect about two days to start feeling better from a cold. The exact cause of the acne scarring is not known; however, purchase clomid online Pul-e Khumrī there are several factors that are commonly linked to the scarring of the skin. Order online now for best prices at amoxicillin 500 mg price walmart.

The aim of the present study was to evaluate the effects of a single oral dose of a macrolide antibiotic, i.e., azithromycin, on the incidence and severity of colitis in a rat model of acute colitis induced by 2% dextran sulfate sodium (dss). The safety and tolerability profile of ivermectin Culiacán oral suspension is comparable to that of the parent compound. Priligy 60 mg tablets belong to a group of medicine known as selective serotonin reuptake inhibitors (ssri).

மாம் ஹி பார்த்த2 வ்யபாஶ்ரித்ய 
யேSபி ஸ்யு: பாயயோனய: 
ஸ்த்ரியோ வைஶ்ய: ததா2 ஶூத்ரஸ்-
தேSபி யாந்தி பராம் க3திம். 

(பார்த்த2) பார்த்தா! (ஸ்த்ரிய:) பெண்களும் (வைஶ்யா:) வைசியர்களும் (ததா2) அவ்வாறே (ஶூத்3ரா:) சூத்திரர்களும் (பாயயோனய: யேSபி ஸ்யு:) பாவப்பிறவியினராக எவர்களுண்டோ (தேSபி) அவர்களும் கூட (மாம்) என்னை (வ்யபாஶ்ரித்ய) சரணடைந்து (பராம் க3திம்) உயர்ந்த நிலையை (யாந்தி ஹி) அடைகின்றனர் அன்றோ?

இது உரையாசிரியர் ஸ்ரீ அண்ணா (ராமகிருஷ்ண மடம்) தனது பகவத்கீதை உரையில் கொடுத்துள்ள சொற்பொருள்.

பாவிகளென்னைப் பணிவாராயினும்,
மாதரேனும், வைசியரேனும்,
சூத்திரரும் பரகதி பெறுவார்.

என்பது மகாகவி பாரதியாரின் மொழியாக்கம்.

இதுவே சரியானதும் சம்ஸ்கிருத இலக்கணப்படி துல்லியமானதுமான பொருளாகும். பாவப்பிறவியினர் என்பது முன்னால் சொன்ன ஸ்த்ரீகள், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோருக்கு அடைமொழியாகக் கூறப்பட்டது என்ற வாதம் தவறானது, பொருத்தமற்றது – சம்ஸ்கிருத மொழியின் பன்முகப்பட்ட இலக்கண விதிகளை வைத்து அத்தகைய பொருள் பழைய உரைகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது என்ற போதும். இங்கு ‘பாவப்பிறவியினர்’ என்பது தங்கள் தீவினைகளின் காரணமாக கொடிய நோய்களுக்கோ பெரும் துன்பங்களுக்கோ பாதகச் செயல்களுக்கோ ஆட்படும் பலதரப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கிறது. அவர்களும் உயர்நிலையை அடைவர் என்பதே சுலோகத்தின் சாரம்.

இதற்கு முந்தைய மூன்று சுலோகங்களில் தான் எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக உள்ளேன் என்றும், தீய நடத்தை கொண்டனும் தன்னை அடைந்தால் நன்னெறியில் செல்வான் என்றும், தனது பக்தன் என்றும் (ஆன்மீக) அழிவை அடையமாட்டான் என்றும் பகவான் சொல்வதன் தொடர்ச்சியாகவே இந்த சுலோகம் வருகிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

நான் எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமானவன். எனக்குப் பகைவனுமில்லை, நண்பனுமில்லை. ஆனால் என்னை அன்புடன் தொழுவோர் – அன்னவர் என்னகத்தமர்ந்தார்; அவரகத்து நான் உளேன் (9.29)

மிகவும் கொடிய நடையோனாயினும் பிறிது வழிபடாதே என்னை வழிபடுவோன் நல்லோனென்றே கருதுக. ஏனெனில், நன்கு முயல்கின்றான் ஆதலின், (9.30)

அன்னவன் விரைவிலே அறவானாவான்,
நித்திய சாந்தியு மெய்துவான்.
குந்தி மகனே; குறிக்கொள்!
என தன்பன் சாகமாட்டான். (9.31)

இந்த சுலோகங்களுக்கான விளக்கங்களில் ஸ்ரீ அண்ணா கீழ்க்கண்ட அற்புதமான ஒப்பீட்டு மேற்கோள்களையும் கொடுத்திருக்கிறார்.

“விருத்திராசுரன், பிரகலாதன், விருஷபர்வா, பலி, பாணன், மயன், விபீஷணன், சுக்ரீவன், ஹனுமான், ஜாம்பவான், கஜேந்திரன், ஜடாயு, வியாதன் (தர்மாத்மாவான ஒரு இறைச்சி வியாபாரி – மகாபாரதத்தில் இவரது கதை வருகிறது), கோபிகைகள், யக்ஞபத்னிகள் (ரிஷிகளான தங்கள் கணவர்களின் சொல்லை மீறி கண்ணனுக்கு உணவளித்த அந்தணப் பெண்கள்) – இங்ஙனம் வெகுபேர்கள் அந்தந்த யுகத்தில் ஸாதுக்களின் சேர்க்கையினால் என் ஸ்தானமடைந்தார்கள். இவர்களில் பலர் வேதங்களை அத்யயனம் செய்தவர்களல்லர். பெரியோர்களை உபாஸித்தவர்கள் அல்லர். ஸாதுக்களின் சேர்க்கை மாத்திரத்தால் ஏற்பட்ட ப்ரீதியால் என்னை அடைந்தார்கள் ”

– ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11, 12. 5-8.

“நெருப்புடன் சேர்ந்தால் கரி தன் கறுப்பை இழந்து ஒளிவிடத் தொடங்குகிறது” – துளசிதாசர்

(வ்யாத4ஸ்ய ஆசரணம் .. எனத் தொடங்கும் சுலோகத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். அதை மொழிபெயர்த்துக் கீழே தருகிறேன்)

“வியாதனுடைய ஆசாரம் தான் என்னே!
துருவனுடைய வயது முதிர்ச்சி என்னே!
கஜேந்திரனுடைய கல்வியறிவு தான் என்னே!
விதுரனுடைய சாதிப்பெருமை தான் என்னே!
யாதவபதி உக்ரசேனனுடைய ஆண்மையும் வீரமும் என்னே!
(மதுரா நகரத்து) கூனியின் அழகு ரூபம் தான் என்னே!
சுதாமாவிடம் இருந்த பணச்செழிப்பு தான் என்னே!
பக்திப்பிரியன் மாதவன்
பக்தியில் மட்டுமே அவன் மகிழ்கிறான்
இத்தகைய அந்தஸ்துகளில் அல்ல”

– ஸ்ரீகிருஷ்ண கர்ணாம்ருதம் (லீலாசுகர்)

“வித்யா கர்வமுள்ள ஜனங்கள் பிறருடைய பக்தியைப் பற்றி மூடபக்தி என்று கூறி அவர்கள் வழி தப்புவழி என்றும் கூறுவர். பக்தன் சிறுதுகாலம் அங்ஙனம் வழிதவறியே நடந்திருந்தாலும் பாதகமில்லை. அவனுக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை ஈசுவரன் சீக்கிரமே கூட்டிவைப்பான்”  – ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்

“பாதியாய் அழுகிய கால்கையரேனும்
பழிகுலமும் இழிதொழிலும் படைத்தாரேனும்
ஆதியாய் அரவணையாய் என்பராகில்
அவரன்றோ யாம் வணங்கும் அடிகளாவார்!
சாதியால் ஒழுக்கத்தால் மிக்காரேனும்
சதுர்மறையால் வேள்வியால் தக்கோரேனும்
போதில் நான்முகன் பணியப் பள்ளிகொள்வான்
பொன்னரங்கம் போற்றாதார் புலையர் தாமே”

– பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்கார், திருவரங்கக் கலம்பகம்

*****

மேற்கண்ட பதிவை எனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் நான் எழுதியிருந்தேன். அதற்கு  எழுத்தாளர் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் பின்வருமாறு எதிர்வினையாற்றியிருந்தார் –  “என்ன சொல்கிறார்? அரங்கனைத் தொழாதவர் எல்லோரும் புலையர்கள் என்கிறார். புலையர்கள் என்றால் பாபங்கள் பல செய்து மிகவும் கீழ்நிலையில் இருக்கும் மனிதர்கள். ஐயங்கார் கூற்றுப்படி யாரெல்லாம் புலையர்கள்? முஸ்லிம்கள், கிறித்துவர்கள், சைவர்கள், நாத்திகர்கள், சீனர்கள் போன்ற உலகின் 90% மக்கள். இதற்கும் கிறித்துவப் பிரசாரத்திற்கும் என்ன வித்தியாசம்? கிறித்துவ மதமாவது 50% மக்களை ஏற்றுக் கொள்கிறது”.

அவருக்கு  நான் கூறிய பதில்:

இந்தப் பாடலை நீங்கள் பொருள் கொண்டிருக்கும் முறைமையே முற்றிலும் தவறு. உடல் ரீதியாக அருவருப்புக்குரியவர் *ஆயினும்*, உலகியல் சார்ந்த குலம் தொழில் ஆகியவற்றால் கீழாகப் பார்க்கப் படுபவர் *ஆயினும்*, அவர் அரங்கனுக்கு ஆட்பட்டவர் (தத்துவ ரீதியாக, பிரம்ம சம்பத்தை உடையவர்) என்றால், அவர் வணங்கத் தக்கவர் என்கிறார். இந்த *ஆயினும்* என்கிற conditional phrase தான் முக்கியமானது. இங்கு “புலையர்” என்பது சிறிய / கீழான என்ற பொருளில் வருகிறது – புல்லறிவாண்மை என்று குறளில் உள்ளது போல, ‘புழுத்தலைப் புலையனேன் தனக்கு’ என்று திருவாசகத்தில் மணிவாசகர் தன்னையே கூறிக்கொள்வது போல. யார் புலையர் என்னும்போது முதல்பாதியில் சொன்னவற்றுக்கு நேரெதிரான conditional phrase வருவதைக் கவனிக்க வேண்டும். உலகியல் ரீதியாக குலத்தாலும் நடத்தையாலும் உயர்ந்தவர் *ஆயினும்*, ஏன் வேதங்களை ஓதியவர் *ஆயினும்*, வேள்விகளை செய்தவர் *ஆயினும்* அவர் அரங்கனைப் போற்றவில்லை எனில் (பிரம்ம சம்பத்து இல்லை எனில்), அவர் கீழானவர். இங்கு புலையர் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தினரைக் குறிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், சமூக அந்தஸ்தின் அடிப்படையிலான மேல், கீழ் என்பதையே மறுதலிப்பது தான் இந்தப் பாடலின் கருதுகோள். “மேலிருந்தும் மேல் அல்லார் மேலல்லர்; கீழிருந்தும் கீழல்லார் கீழல்லவர்” என்ற திருக்குறளின் அதே கருத்தைத் தான் ஆன்மீகத் தளத்தில் தனக்கே உரிய மொழியில் இந்தப் பாடல் கூறுகிறது. தமிழறிந்தவர் இதற்கு இப்படித்தான் பொருள் கொள்வர். இந்தப் பாடல் தடாலடியாக விசுவாசி அசுவாசி என்று கிறிஸ்தவப் பாணியில் மக்களையே இரண்டு விதமாகப் பிரிவுபடுத்துகிறது என்பதாக நீங்கள் கூறுவது, வேண்டுமென்றே உங்களது இடக்கு வாதத்திற்கு வலு சேர்ப்பதற்காகப் பாடலின் பொருளைத் திரிப்பதன்றி வேறில்லை.

******

இப்பதிவு தொடர்பாக நண்பர் ஆர்.வி உடன் நடந்த  உரையாடல்:

ஆர்.வி.  – நான் சமஸ்கிருதம் அறியேன். ஆனால் மாதராக இருந்தாலும், வைசிய சூத்திரராக இருந்தாலும் கூட என் பாதம் பணிந்தால் முக்தி என்று பொருள் என்றால் – வைசிய சூத்திரர் மற்றும் பெண்கள் கீழானவர் என்றுதானே பொருள் வருகிறது? அது என்ன “இருந்தாலும் கூட” என்று கேட்கத் தோன்றாதா என்ன? பிராமண க்ஷத்ரியர்களை, ஆண்களை ஏன் குறிப்பிடவில்லை, வைசிய சூத்திரர் மற்றும் பெண்களை குறிப்பாக சொல்ல என்ன தேவை என்று கேள்வி எழாதா? பாவிகள் என்று அவர்கள்தான் சொல்லப்படுகிறார்கள் என்று பொருள் கொள்ளலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

ஜடாயு – சூத்திரர்களும், பெண்களும் வேதங்களைக் கற்க அதிகாரம் இல்லை என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. வைசியர்களுக்கு வேதக்கல்வியில் அதிகாரம் இருந்தாலும் சமூக அந்தஸ்து பிராமண, க்ஷத்திரியர்களை விடக் குறைவு. இது அந்தக் காலகட்டத்திய சமூக யதார்த்தம்.எனவே இந்த உலகியல் காரணங்களால் ஆன்மீக ரீதியிலும் அவர்கள் குறைவு பட்டவர்களாவார்களா என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழும். அதற்கு இல்லை என்றும் விடைசொல்லும் முகமாக *அவர்களும்* என்று கீதை அழுத்தமாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதற்குப் பொருள் அவர்கள் எல்லாரும் பாவம் செய்தவர்கள் என்பதல்ல. விவாதத்திற்கு வருவதற்கு முன் கீதையின் இந்த அத்தியாயத்தையாவது கொஞ்சம் புரட்டிப் பார்த்திருந்தால் // பிராமண க்ஷத்ரியர்களை, ஆண்களை ஏன் குறிப்பிடவில்லை // என்றெல்லாம் கேட்க மாட்டீர்கள். அடுத்த சுலோகத்திலேயே அவர்கள் குறிப்பிடப் படுகின்றனர்:

அப்படியிருக்கத் தூய்மை யார்ந்த
அந்தணரும் ராஜரிஷிகளும்
எனக் கன்பராயின், என்னே! ஆதலால்;
நிலையற்றதும் இன்ப மற்றதுமாகிய
இவ்வுலகப் பிறவி யெய்திய நீ
என்னை வழிபடக் கடவாய். (9.33)

ஆர்.வி – நான் கீதை எல்லாம் படித்ததில்லை,படிக்க பெரிதாக விருப்பமும் இல்லை.ஆனால் நீங்கள் படித்திருக்கிறீர்கள். சுலோகம் சுலோகமாக மேற்கோள் காட்டுகிறீர்கள். வைசிய சூத்திரராக ‘இருந்தால் கூட’என்று வருகிறது, அடுத்த சுலோகத்தில் ‘அப்படி இருக்க’-அதாவது வைசிய சூத்திரருக்கே (அந்த ஏகாரம் ரொம்ப முக்கியம்) முக்தி என்று இருக்க ‘தூய்மையார்ந்த அந்தணரும் ராஜரிஷி’யைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம் என்று வருவதெல்லாம் உங்களுக்கு தவறாகத் தெரியவே இல்லையா? என்னதான் படித்தீர்கள்? இரண்டு சுலோகத்தையும் இணைத்துப் பார்த்தால் வைசிய சூத்திரரைபாவ ஜென்மங்கள் என்று சொல்வதாகத்தான் தெரிகிறது. கீதை வருவதால் அதற்கு வரிந்து கட்டிக்கொண்டு சப்பைக்கட்டு கட்டாதீர்கள். குறைந்தபட்சம் பிற்கால இடைச்செருகலாக இருக்கலாம் என்றாவது சமாளியுங்கள்..

ஜடாயு – உங்களது பிரசினை தான் என்ன? கீதையின் சுலோகங்கள் இன்றைய அரசியல்வாதிகள் அல்லது தளுக்கு எழுத்தாளர்களின் பதிவுகளைப் போல அரசியல் சரிநிலையுடன் (political correctness) இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா? சூத்திரர்கள் சமூக அந்தஸ்தில் தாழ்ந்திருந்தார்கள் என்பதால் தான் *இருந்தும் கூட* என்று வருகிறது என்று நானே சொல்லியிருக்கிறேனே.. வேத அதிகாரம் இல்லாத இவர்களே பரகதியடைவார்கள் என்றால் சத்துவ குண சம்பன்னர்களான பிராமணர்களும், ராஜரிஷிகளாகவும் உள்ளவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது என்பது அவர்கள் உயர்ச்சியைக் காட்டியது. அப்படி சொன்னதால் உடனே சூத்திரர்கள் பாவப்பிறபிகள் என்று ஆகிவிடாது (இதற்கு தர்க்க சாஸ்திரத்தில் நஹி நிந்தா நியாயம் என்று பெயர். உதாரணமாக, சந்திரனும் கூட இவ்வளவு ஒளிவீசுகிறது, அப்படியிருக்க சூரியன் எவ்வளவு ஒளிதரும்? என்றால் அது சந்திரனை நிந்திப்பதல்ல) பாவப்பிறவிகள் என்ற வாசகம் முன்பு சொல்லப்பட்டவர்களைத் தவிர்த்து வேறு ஒரு தரப்பினரைக் குறிப்பிடுகிறது என்று ஸ்ரீ அண்ணாவே தெளிவாக விளக்கியிருக்கிறார். எனவே இதில் சப்பைக்கட்டு எதுவுமில்லை. கீதை என்பது பிரம்ம வித்தை, உயர்ந்த சாஸ்திரம். நீங்கள் இங்கு “பரிந்துரைப்பது” போன்ற காமெடியான சப்பைக்கட்டுகள் (பிற்சேர்க்கை இத்யாதி..) எல்லாம் அதன் உன்னதத்தை நிலைநிறுத்துவதற்குத் தேவையில்லை.

******

‘பறையர் என்பது சாதியல்ல! அது ஈசன் மரபு’

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் சென்னையில் ஆட்டோவில் போகும் போது அந்த ஃப்ளெக்ஸ் கண்ணில் பட்டது. ஏனோ தோன்றியது கைபேசி காமிராவில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். ‘பறையர் என்பது சாதியல்ல! அது ஈசன் மரபு’ என்றது அந்த ஃப்ளெக்ஸ். ஏதோ வழக்கமான சாதி பெருமை பேசுகிற ஒன்று என்பதைத் தாண்டி எதுவும் படவில்லை. ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் ஏதோ கிளறின.

நேற்று ‘திருவாசகமும் சிவராஜயோகமும்’ எனும் நூல் கிட்டியது. திருவாசகத்துக்கான விளக்க உரை. எழுதியவர் சிவயோகி என புகழப்படும் திருவாரூர் மா.இரத்தினசபாபதி பிள்ளை அவர்கள். 1978 இல் வெளியான இந்நூலுக்கு ஆசியுரை எழுதியவர் காஞ்சிபுரம், மெய்கண்டார் மரபு தொண்டைமண்டாலாதீன குரு மஹா சந்நிதானம் சீலத்திரு ஞானப்பிரகாச தேசிக பரமாச்சாரிய சுவாமிகள். அணிந்துரை எழுதியவர்கள் திருமுருக கிருபானந்த வாரியார் சுவாமிகள். இதில் விசேடமென்னவென்றால் திருமுருக கிருபானந்தவாரியார் சிவ தீக்கை பெற்றது இப்பெரியார் திருவாரூர் மா. இரத்தினசபாபதி ஐயா அவர்களிடம்தான்.

இந்நூலில் பின்வரும் விஷயத்தை வாசித்தேன் –

பரை/பறை ஆகியவை ஆழமான ஆன்மிக பொருள் கொண்டவை. நாத முடியில் சந்திரன் இருப்பதாகக் கொள்வது யோக மரபில் ஒரு முக்கியக் குறியீடு. சந்திரன் சுவாதிஷ்டானத்தில் ஒரு கலையுடன் விளங்கும். சிரசின் நாதமாக விளங்கும் போது ஏழாவது கலையாக விளங்கி சக்தி பொருந்தும் இடமாகும். இதற்கு மேல் பரையோகம், பரைபோகம், பரையில் அதீதம் உள்ளன. இவ்வகையாக 16 சந்திர நிலைகள் தேகத்தில் உள்ளன.

திருமூலரும் இதனைச் சொல்கிறார்:

பாலிக்கும் நெஞ்சம் பறையோசை ஒன்பதில்
ஆலிக்கும் ஆங்கே அமரர் பராபரன்
மேலைக்கு முன்னே விளக்கொளியாய் நிற்கும்
காலைக்குச் சங்கு கதிரவன்தானே.

(திருவாசகமும் சிவராஜயோகமும், மா.ரத்தினசபாபதி பிள்ளை, 1978)

சுவாரசியமான ஒரு விஷயம். திருவருட் பிரகாச வடலூர் வள்ளல் ராமலிங்க சுவாமிகள் நாத முடிவில் இருக்கும் இந்த பரை நிலை தனக்கு வாய்க்க வேண்டுகிறார். அதுவே ஒரு சர்ச்சையாயிற்று. ஏனெனில் ‘நாதர் முடி மேலிருக்கும் வெண்ணிலாவே அங்கே நானும் வர வேண்டுகிறேன் வெண்ணிலாவே’ என அவர் பாடியதை திருவருட்பா எதிர்ப்பு பிரச்சாரக் குழுவில் சுட்டிக்காட்டினார்கள். சைவ அறிஞரான யாழ்ப்பாணம் கதிரை வேற்பிள்ளை அவர்கள், இறைவன் முடி மேல் தான் அமர வேண்டுமென வள்ளலார் பாடுவது மருட்சியால் எனவே அது அருட்பா அல்ல மருட்பா என கூறினார்.

இந்த் கூட்டத்தில் குமரி மாவட்ட சதாவதானி செய்கு தம்பி பாவலர் இருந்தார். அவர் எழுந்து மேற்கூறிய உண்மையை விளக்கினார். நாதர் என்பது அச்சுப்பிழையாக இருக்கலாம். அது நாத முடி நாதம் என்றால் பிரணவம். அதன் மேல் இருக்கும் சந்திர நிலை . அங்கே வர வள்ளலார் விரும்புவதையே அவ்வாறு பாடியுள்ளார் என பாவலர் விளக்கினார். சைவ மக்கள் பாவலரின் விளக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

அது அச்சுப்பிழையாக இருக்கக் கூட வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் திருவாரூர் இரத்தினசபாபதி ஐயா விளக்குகிறார்:

தொழில் நிலையில் சீவர்களை இயக்கும் போது ஐந்து நிலைகளில் சிவன் இருக்கிறார்: சந்திரசேகரர், சோமாஸ்கந்தர், நடராசர், இடபாரூடர், கல்யாண சுந்தரர் என்பவை அவை. இவற்றில் சந்திரசேகரரே மகாநிர்வாண தந்திரத்தில் ’மானுட உடலில் சோம மண்டல ஒளியில் சிரசில் விளங்குபவர்’ என கூறப்படுகிறார்.

எனவே பறையர் எனும் பெயரே சந்திர சேகரராக விளங்கும் சிவனைக் குறிப்பதாக இருக்கலாம். அல்லது சந்திரசேகரராக சிவன் அளிக்கும் பரையோக, பரை போக, பரை அதீத நிலையில் நிலைப் பெற்றிருப்பவர், அத்தகைய ஞானிகள் கொண்ட குலத்தில் பிறந்தவர் என்பதைக் குறிப்பதாக இருக்கலாம். எனவே பறையர் எனும் பொருள் ஆழ்ந்த பொருள் கொண்டது. இழிவானதென நினைக்கும் போக்கு பிரிட்டிஷ் காலத்தில் உருவானது. ஆன்மிகத் தத்துவத்தை உள்ளடக்கிய ஒரு பெயரை ஒரு சிலர் ‘தாழ்த்தப்பட்ட’ பெயர் என கருதுவது ஏமாற்று வேலை.

இப்போது சென்னையில் எங்கோ என்றோ கட்டப்பட்ட அந்த ப்ளெக்ஸின் புகைப்படத்தை எடுத்து அந்த வரிகளைப் பார்க்கிறேன்: ‘பறையர் என்பது சாதியல்ல! அது ஈசன் மரபு!’

எத்தனை உண்மை!

(அரவிந்தன் நீலகண்டன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

சாத்வியின் “வெறுப்பைத் தூண்டும் பேச்சு” ?

ப்படி என்ன பேசி விட்டார் அமைச்சர் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜோதி?

ராமனின் வழி வந்தவர்களின் அரசா அல்லது முறையற்ற வழி வந்தவர்களின் அரசா? எது வேண்டும் உங்களுக்கு? – “Ramzaadon ki sarkar ya haramzaadon ki sarkar” என்று ஹிந்தியில் எதுகை மோனையுடன் என்று ஒரு தில்லிப் பொதுக்கூட்டத்தில் அவர் கேட்டார். அவ்வளவு தான். இந்த “வெறுப்பைத் தூண்டும் பேச்சுக்காக”  மூன்று நாட்களாக பாராளுமன்றத்தின் இரண்டு அவைகளிலும் ரகளை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எதிர்க்கட்சிகள். இந்த பாணியில் பேசுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று பிரதமரே அறிவுறுத்தி, அமைச்சர் வந்து தனது பேச்சுக்கு வருத்தமும் தெரிவித்து விட்டார். அதற்குப் பின்னரும் இந்தச் சப்பை விஷயத்துக்காக அமைச்சரை நீக்க வேண்டும் ஆ ஊ என்று வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆட்சிக்கு வந்த ஆறே மாதங்களில் வியக்க வைக்கும் சாதனைகளையும், அபாரமான முன்னெடுப்புகளையும் செய்து கொண்டிருக்கிறது  மோதி தலைமையிலான அரசு. இந்த நிலையில் எந்த பிரசினையை அல்லது செயலின்மையை வைத்து இந்த அரசாங்கத்தை எதிர்ப்பது என்ற திக்பிரமை பிடித்த நிலையில் இருக்கும் காங்கிரசும் மற்ற சில்லறை எதிர்க்கட்சிகளும் இதைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். அவ்வளவு தான் விஷயம். அமைச்சரின் பேச்சு  எந்த சட்டப் பிரிவின் கீழ் “சட்ட விரோதமானது” என்று ஊடகங்கள் தங்கள் பாணியில் காமெடி செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

Haramzaada என்ற இந்த வார்த்தை நூற்றுக்கணக்கான பாலிவுட் படங்களில் தடுக்கி விழும்போதெல்லாம் உச்சரிக்கப் படுவது. பாத்திரங்கள் ஒருவரை ஒருவர் திட்டிக் கொள்ள சகட்டுமேனிக்குப் பயன்படுத்தும் வார்த்தை இது. இந்த வார்த்தை இவ்வளவு சீரியசானது என்று சொன்னால் சென்சார் துறை உட்பட எல்லாருமே சிரிப்பார்கள். குறைந்த பட்ச மொழியறிவும் அரசியல் பிரக்ஞையும் உள்ளவர்கள் கூட, அமைச்சரின் பேச்சில் உள்ள உருவகத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ‘முறையற்ற வழி’ என்று அவர் தாக்குவது  எதிர்க்கட்சிகளின் ஊழல் அரசியலை, போலி மதச்சார்பின்மையை, வாரிசு அரசியலைத் தானே தவிர, தனிப்பட்ட எவருடைய வம்சாவளியையோ அல்லது குடும்ப கௌரவத்தையோ அல்ல. சாத்வி நிரஞ்சன் ஜ்யோதியின் கிராமியப் பின்னணியையும், அவரது வட்டார வழக்கையும் கருத்தில் கொண்டு அந்தப் பேச்சை மதிப்பிட வேண்டும் என்று சொல்லப் பட்டதைக் கூட ஊடகங்களும் எதிர்க்கட்சிகளும் வேண்டுமென்றே கண்டுகொள்ளவில்லை.

பதவியேற்கும் சாத்வி நிரஞ்ஜன் ஜோதி
பதவியேற்கும் சாத்வி நிரஞ்ஜன் ஜோதி

அமைச்சரை எதிர்க்கும் கட்சிகளின், தலைவர்களின் யோக்யதையைக் கொஞ்சம் பார்த்தால், இதில் உள்ள போலித்தனம் அப்பட்டமாக வெளிப்படும். முதல்வர் மமதா பானர்ஜி தனது மாநிலத்தின் தேர்ந்தெடுத்த கெட்ட வார்த்தைகளை கடந்த சில வாரங்களாக தனது எல்லா உரைகளிலும் பிரயோகித்து வருகிறார். “மூங்கில் குச்சியை எடுத்து ……..ல் சொருக வேண்டும்” என்று பத்திரிகைகள் பிரசுரிக்கவே கூசும் சொற்கள் சரளமாக அவரது பேச்சில் வந்து விழுகின்றன. அருவருப்புக்காகவே ரசிக்கப் பட்ட லாலு பிரசாத் யாதவின் பீகாரி வசைகளையும், தமிழகத்தின் திமுக, அதிமுக கட்சிக் காரர்களின் வாக்கில் விளையாடும் “சங்கத் தமிழ்” பற்றியும் நாம் நன்கு அறிவோம். தேர்தல் பிரசாரத்தின் போது, நரேந்திர மோதியை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து “மரணத்தின் வியாபாரி” என்றார் இத்தாலிய சீமாட்டி சோனியா. நாய், தெருவில் அலையும் சொறிபிடித்த நாய் என்றான் இங்கிலாந்தில் பாரிஸ்டர் கல்வி படித்த இஸ்லாமியக் கட்சி (எம்.ஐ.எம்) தலைவன் ஓவைசி. குஜராத்தின் கசாப்புக் கடைக்காரன் என்றார் கல்கத்தாவின் மேல்தட்டு கல்லூரியில் படித்த திருணாமூல் எம்.பி டெரிக் ஓ பிரயன். ‘இந்த முலாயம் சிங்கிற்கு (That bloody Mulayam) ஆங்கிலத்தில் நாலு வார்த்தை கூட பேசித் தெரியவில்லை. ஆனால் இவன் என்னை மாதிரியே இருக்கிறான். என் அப்பா முன்பு உ.பிக்கு அடிக்கடி போய் வருவார்.. முலாயம் அம்மா கிட்ட எதுக்கும் கேட்டுப் பார்க்கணும்” என்று முலாயமின் கட்சிக் காரரான அமர் சிங்கிடம் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் கூறியது – வேறு யாருமல்ல, ஆக்ஸ்போர்டு கனவான்களின் ஆங்கிலத்தில் கட்டுரை புனையும் மணி சங்கர் ஐயர். இதை அமர் சிங் பொதுவில் கூறியிருக்கிறார்.

வக்கிரமும், போலித் தனமும், கயமையும் நிரம்பிய இத்தகைய அரசியல்வியாதிகள் தான் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜ்யோதியை பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்று தொடர்ந்து தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ayodhya_jai_shri_ram47 வயதாகும் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜ்யோதி தலித் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண்மணி. உ.பியின் ஹமீர்புர் மாவட்டத்தில், கேவட் (நிஷாத்) என்னும் கங்கை நதியில் படகோட்டி, மீன்பிடித்து வாழும் பிற்படுத்தப் பட்ட சாதியில் பிறந்தவர். “குகனொடும் ஐவரானோம்” என்று ஸ்ரீராமனைத் தழுவிக் கொண்ட குகனின் வழிவந்த ‘நிஷாதர்கள்’ என்று தங்கள் பாரம்பரியத்தைப் பெருமிதமாக உணரும் சாதியினர் இவர்கள். சிறுவயது முதலே நல்ல குரல்வளமும் பேச்சுத் திறனும் கொண்டிருந்த அவர், ஃபதேபூரில் உள்ள சுவாமி பரமானந்த கிரியின் ஆசிரமத்தில் சமயக் கல்வி கற்று, சுற்றுப்புற கிராமங்களில் ராமாயண பிரசங்கங்கள் செய்யத் தொடங்கினார். விரைவில் ஒரு சிறந்த “கதா வாசக்” (பிரசங்கி) ஆக பிரபலமடைந்தார். 1980, 90களில் அயோத்தி இயக்கத்தின் ஊடாக சாத்வி உமா பாரதி, சாத்வி ரிதம்பரா ஆகியோருடன் இணைந்து அரசியல் களத்தில் குதித்தார். மற்ற இரு சாத்விகளும் கூட இவரைப் போன்றே பிற்பட்ட சமுதாயப் பின்னணி கொண்டவர்கள் என்பதையும் மனதில் கொள்ள வேண்டும். சாத்வி ரிதம்பரா, ஒரு கட்டத்தில் அரசியலில் ஆர்வம் குன்றி, முற்றாக சமயப் பணிகளில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.  இந்து தர்ம பிரசாரம், ராமஜன்ம பூமி இயக்கம், தனது சமுதாயத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் முன்னேற்றம் ஆகிய மூன்றையும் தழுவியதாக உமா பாரதி, நிரஞ்சன் ஜ்யோதி இருவரின் தொடர்ந்த அரசியல் செயல்பாடுகளும் அமைந்திருந்தன. 2012 உபி சட்டசபைத் தேர்தலில் தோல்வியுற்ற சாத்வி நிரஞ்ஜன் ஜோதி 2014 பாராளுமன்றத் தேர்தலில் வென்றார். தற்போது அமைச்சராகவும் ஆகியிருக்கிறார்.

இத்தகைய பின்னணி கொண்ட ஒருவரை இந்து விரோத ஊடகங்களும் அரசியல்வாதிகளும் தாக்குவதில் என்ன ஆச்சரியம்?  நிரஞ்சன் ஜோதி கிறிஸ்தவ ஆதரவாளரகவோ அல்லது இந்து வெறுப்பைக் கக்கும் தலித் அரசியல்வாதியாகவோ வளர்ந்திருந்து, இதை விட மிக மோசமான “வெறுப்புணர்வைத் தூண்டும் பேச்சுக்களை” பேசியிருந்தாலும் அவர் கொண்டாடப் பட்டிருப்பார். அவரது பேச்சு ஒடுக்கப் பட்ட விளிம்பு நிலை சமுதாயத்தின் போர்க்குரலாக அங்கீகரிக்கப் பட்டிருக்கும். ஆனால், ராமாயண பிரசங்கம் செய்து பாஜகவில் சேர்ந்து அமைச்சராகவும் அல்லவா ஆகி விட்டார்! அதனால் “கண்ணியம்” குறித்த கறாரான வரையறைகளைக் குறித்து பாடம் எடுக்கப் பட வேண்டும், அவர் பதவி நீக்கம் செய்யவேண்டும் என்று ஓலமிடுகிறார்கள் இந்த சாதிய மேட்டிமைவாத ஓநாய்கள். நன்கு சிந்திக்கக் கூடிய பத்ரி சேஷாத்ரி கூட “Why does Modi have Sadhvi type characters in his ministry?” என்று விவரமில்லாமல் எழுதுகிறார்.

“முஸ்லிம்களும் கிறிஸ்தவர்களும் கூட ஸ்ரீராமனின் குழந்தைகள்” என்று அவர் கூறியது “வெறுப்பு பேச்சுக்கு” மற்றொரு உதாரணமாகக் காட்டப் படுவது கொடுமையிலும் கொடுமை. சாத்வி பேசும் மொழியிலும் சரி, அவரது உணர்விலும் சரி “ராம்” என்றாலே கடவுள் தான். அடக் கடவுளே என்பதை “ஹாய் ராம்” என்று தான் சொல்வார்கள். அந்தக் கடவுளாகிய “ராம்”, இஸ்லாமியர்களின் அல்லாவைப் போன்றோ, கிறிஸ்தவர்களின் யாஹ்வேயைப் போன்றோ “பொறாமை கொண்ட தேவன்” அல்ல. நம்பிக்கையாளர்களை மட்டும் காப்பாற்றி, காஃபிர்களைக் கொல்லச் சொல்லி ஆணையிடும் குரூரன் அல்ல. இந்துக்களின் கடவுள் உலகில் உள்ள எல்லா மனிதர்களின், எல்லா ஜீவராசிகளின் உள்ளே உறைந்து, அனைவரையும் காப்பவள். அனைவருக்கும் அருள்பவள். தீமை புரிவோர்களையும் ஆட்கொள்பவள். அதனால் தான், ராவணனுடைய அரக்கத் தன்மை அழிந்ததும், அவனது ஜீவன் ஸ்ரீராமனின் ஜோதியிலேயே சென்று ஐக்கியமடைகிறது. சூரபன்மன் மயிலாகவும் சேவலாகவும் மாறுகிறான். அழிக்கப் பட்ட தீமையின் உருவான மகிஷாசுரன் தேவியின் காலடியில் கிடந்து தேவியின் திருவுருவத்தின் அங்கமாகவே ஆகி விடுகிறான்.

அதனால் தான்,  ஒரு இந்துவான சாத்வியால் இயல்பாக, பிற மதத்தவர்களையும் ஸ்ரீராமனின் குழந்தைகளாகக் காண முடிகிறது. அவர் கூறியது ஆன்மீக ரீதியாகவும், கலாசார ரீதியாகவும் ஒரு உயர்வான கருத்து..  இந்தக் கருத்தை “வெறுப்புப் பேச்சு” என்று தூற்றும் அளவுக்கு  நிர்மூடத் தனமாக நமது ஊடகச் சூழல் அமைந்திருப்பது வெட்கக்கேடு. ஒரு ஒப்பீட்டுக்காக, ஒரு நடக்க முடியாத விஷயத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பாகிஸ்தானிலோ சவுதி அரேபியாவிலோ உள்ள ஒரு சுன்னி இஸ்லாமிய மௌல்வி, “ஷியாக்களும், அகமதியாக்களும், இந்துக்களும் கிறிஸ்தவர்களும் கூட அல்லாவின் குழந்தைகள்” என்று சொல்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அது சர்வதேச ஊடகத்தால் வெறுப்புப் பேச்சாக மதிப்பிடப் படுமா அல்லது நல்லிணக்க பிரகடனமாகக் காணப் படுமா? ஆனால், இத்தகைய பேச்சை அந்த மௌல்விகள் ஒரு போதும் பேச மாட்டார்கள் என்பது தான் நிதர்சனம்.  எந்த அளவுக்கு பாரபட்சமான, துவேஷமான அணுகுமுறை இந்து மதத்தின் மீதும், இந்துத்துவ அரசியல் தலைவர்கள் மீதும் செயல்படுகிறது என்று பாருங்கள்.

பிரதமரும், மத்திய அரசும் சாத்வி நிரஞ்சன் ஜோதிக்குப் பின்னால் உறுதியாக நிற்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. அவரைப்  பதவி நீக்கம் செய்யும் பேச்சுக்கே இடமில்லை என்ற நிலைப்பாடு மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. இதே போன்ற உறுதி இந்த அரசில் என்றென்றும் தொடர்ந்து இருக்கட்டும்.

ஜெய் ஸ்ரீராம் !

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது) 

ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இந்துவின் இந்துத்துவக் குரல்

எப்போதுமே தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் முன்னேற்றம், இந்து சமய வளர்ச்சி ஆகியவைகளை தம் வாழ்நாள் முழுவதும் குறிக்கோளாக கொண்டு அதற்காக செயலாற்றிய ஒருவரை சுட்டிக்காட்ட முடியுமென்றால் நாம் சுவாமி சகஜானந்தரை மட்டுமே காட்ட முடியும். தாழ்த்தப் பட்டவர்களிடையே ஆன்மீக ஞானிகள் உருவாக முடியும் என்பதை உலகிற்கு காட்டியவர். தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்று உயர்சாதி இந்துக்களும் வெள்ளையர்களும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் மனதில் பதியும் அளவுக்கு பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டிருந்த அன்றைய சூழ்நிலையிலும் கூட தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதை ஆணித்தரமாக பல்வேறு ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்து அதை தாழ்த்தப் பட்டவர்களிடையே பிரச்சாரமும் செய்தவர் நமது சுவாமிஜி. அவருடைய வாழ்க்கையிலிருந்து நிறைய செய்திகளை நாம் கற்றுக் கொள்வதற்கு இருக்கிறது.

தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கிறிஸ்தவம் கல்வி கொடுத்து முன்னேற்றியது என்ற பிரச்சாரம் சகஜானந்தர் வாழ்வில் பொய்யாகிப் போனது. அவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கல்வி வழங்கியதற்கான காரணம் சகஜானந்தரின் வாழ்வின் மூலம் உலகுக்கு வெளிப்பட்டது. அமெரிக்கன் ஆர்க்காடு சமயப் பரப்பாளர் பள்ளியில் ஆரம்பக் கல்வியைத் தொடங்கிய அவர் அங்கு தீண்டாமையின் கோர முகத்தை கண்டார். மாணவர்களை வேற்றுமைப் படுத்தி பார்க்கும் கிறிஸ்தவர்களின் போக்கினை உணர்ந்தார். ஆயினும் தன் கல்வியில் கவனம் செலுத்தினார். பின்பு உயர்நிலைக் கல்வி பயில திண்டிவனத்தில் இருந்த அமெரிக்கன் கிறிஸ்தவ பள்ளியில் 1901ல் சேர்ந்தார்.

சகஜானந்தர் அப்பள்ளியில் பைபிளை ஒப்பிப்பதில் கிறிஸ்தவ மாணவர்களை விட அதிக ஆற்றல் பெற்றிருந்தார். இதனால் கவரப்பட்ட பாதிரிகள் அவரை கிறிஸ்தவ மதத்தை பின்பற்றுமாறும் கிறிஸ்துவத்தை தழுவுமாறும் அவரை வற்புறுத்தினர். அவர் ஏற்க மறுத்துவிட்டார். அப்போதுதான் கிறிஸ்தவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கல்வி கொடுப்பது எதற்காக என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகியது. கிறிஸ்தவ மதத்தில் சேர மறுத்ததால் அவருக்காக கிறிஸ்தவ பள்ளி 1903ஆம் ஆண்டில் செலவு செய்த தொகையை திருப்பிக் கேட்டது. மேலும் அவர் விடுதியில் தங்கிப் படித்த தால் அறை மற்றும் உணவு தொகையென 60 ரூபாயை அவரது தந்தையிடம் வசூலித்தனர்.

இதனால் பள்ளியில் இருந்து விலகிவிட்ட சகஜானந்தர் தன் பெற்றோருடன் வேலை தேடி கர்நாடகத்திலுள்ள கோலார் தங்கவயலுக்கு சென்றார். அங்கு அவரின் ஆன்மீகத் தேடல் அதிகமாகியது. ஆன்மீக சொற்பொழிவுகளை கேட்டும் பல ஆன்மிக நூல்களையும் பயின்றும் பல ஞானிகளிடம் கற்றும் தன்னுடைய ஆன்மிக அறிவையும் வேட்கையையும் அதிகப்படுத்திக் கொண்டார்.

திருமண எண்ணத்திலிருந்து அவர் மனம் விலகியது. 1907ம் ஆண்டு தன்னுடைய 17ம் வயதில் துறவு
நிலையை மேற்கொண்டார். சென்னை வியாசர்பாடியில் இருந்த கரபாத்திர சிவப்பிரகாச சுவாமிகளிடம் சென்று ஆன்மிகக் கல்வி கற்றார். இவர் பெற்றருந்த ஆன்மிக அறிவு, இறை உணர்வைக் கண்டு சிவப்பிரகாச சுவாமிகளே முனுசாமி என்ற இவரின் இயற்பெயரை சகஜானந்தம் என்று மாற்றி அழைத்தார்.

தேசப்பற்றாளர் வ.உ.சியிடம் திருக்குறள் மற்றும் தமிழ் இலக்கியங்களைக் கற்றார். விசார சாகரம், மெய்கண்ட சாத்திரம், ஆதி ரகசியம், அஷ்ட பிரபந்தம், திருவெண்பா, கைவல்யநவநீதம் மற்றும் கம்பராமாயணம் போன்ற நூல்களை ஆழமாகப் படித்தார். சீரங்கம் சென்று பிரதிவாதி பயங்கரம் சீனிவாசாச்சாரியரிடம் சம்ஸ்கிருதம் பயின்றார். அதன் பிறகு ஞான வாசிஷ்டம், பகவத்கீதை, வால்மீகி இராமாயணம் மற்றும் பல சமஸ்கிருத நூல்களைக் கற்று தேர்ந்தார்.

1910ல் சென்னை மண்ணடியில் வாழ்ந்த ஆ.முருகேசப் பிள்ளை என்பவருடன் சிதம்பரம் வந்து சேர்ந்தார். 1916ல் அங்கு நந்தனார் மடமும் நந்தனார் கல்விக் கழகமும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் கல்விக்காக ஆரம்பித்தார். மடமும் கல்விக் கழகமும் ஆரம்பிக்க பல்வேறு சமுதாய மக்கள் உதவினர். 6 சென்ட் இடமுள்ள மடம் மற்றும் 24 சென்ட் சுற்றியுள்ள நிலத்தைப் பெற வி.இராமசாமி ஐயர், இராமகிருஷ்ணப் பிள்ளை, திவான் பகதூர் கேசவப் பிள்ளை, டாக்டர் நஞ்சுண்ட ராவ், சி.ஆர்.துரைசாமி முதலியார், திவான் பகதூர் சுப்புராயலு ரெட்டியார், தாசில்தார் இராமசாமிப் பிள்ளை முதலியோர் உதவினர்.

1916ல் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட நந்தனார் பாடசாலை பிரம்மஸ்ரீ என்.கோபாலசாமி ஐயங்கார் அவர்களால் திறக்கப்பட்டு முதன் முதலில் 20-5-1917ல் தண்டேஸ்வர நல்லூர் மாரிமுத்து என்பவரை ஆசிரியராக கொண்டு முதலில் 25 பிள்ளைகளோடு நடைபெற ஆரம்பித்தது.

மடாலயம், பாடசாலை, சத்திரம் முதலியவற்றின் போஷகர்களாக திவான்பகதூர் ஜஸ்டிஸ் சதாசிவ ஐயர், அட்வோகேட் ஜெனரல் எஸ்.சீனிவாச ஐயங்கார், சென்னை சுதேசமித்திரன் பத்திராபதிபர் ஏ.ரங்கசாமி ஐயங்கார், திவான்பகதூர் பி.கேசவப்பிள்ளை, டாக்டர் எம்.சி.நஞ்சுண்டராவ், சி.ஆர்.துரைசாமி முதலியார், ஐகோர்ட் வக்கீல், சிதம்பரம் பிளீடர் இராமசாமி ஐயர், சிதம்பரம் தாலுக்கா போர்ட் பிரசிடென்ட்டும் முனிசிபல் சேர்மனும் கவுன்சிலருமான கே.வராகாச்சாரியர் முதலானோர் இருந்து வந்தனர்.

பாடசாலை கட்டிமுடிக்க 1918ல் அஸ்திவாரக் கல் திவான்பகதூர் ஜஸ்டிஸ் டி.சதாசிவ ஐயர் அவர்களால் நாட்டப் பட்டது. பாடசாலைக்கு என நிதி கொடுப்பவர்கள் தன்னுடைய விலாசத்திற்கோ அல்லது சுதேச மித்திரன் பத்திராபதிபர் ரங்கசயாமி ஐயங்கார் அவர்களுக்கோ அனுப்பினால் அவர்கள் உடனே எங்களுக்கனுப்பி விட்டு பத்திரிகையிலும் பிரசுரம் செய்வார்கள் என்ற விளம்பர அறிக்கை சுவாமி சகஜானந்தரால் கொடுக்கப்பட்டது.

1919ல் ராஜாஜி சிதம்பரத்திற்கு வருகைபுரிந்தார். சுவாமி சகஜானந்தர் அவரை நேரில் சந்தித்து மடமும், நந்தனார் பள்ளியும் தொடங்கப்பட்டதன் உண்மைக் காரணத்தை விளக்கினார். நிதி நெருக்கடியையும், இடத்தின் பற்றாக்குறையையும் விளக்கினார். சுவாமிகளின் பொதுப்பணியைப் புரிந்துகொண்ட ராஜாஜி நந்தனார் மடத்தின் மேம்பாட்டிற்குரிய நிலத்தை அரசு வழங்க வேண்டுமெனத் தென்னாற்காடு மாவட்ட கலெக்டருக்குக் கடிதம் எழுதினார். இதன் மூலம் 52 ஏக்கர் புறம்போக்கு நிலம் கொடுக்கப்பட்டது. மேலும் இலங்கை, பர்மா, இரங்கூன், மலேசியா, சிங்கப்பூர் வாழ் தமிழ் மக்களிடம் உரையாற்றி கழகத்திற்கென நிதியைப் பெற்றார். இந்த உழைப்பின் காரணமாக 1927ல் உயர்நிலைப் பள்ளியாக உயர்ந்தது. மேலும் கல்விக் கழகம் வளர வேண்டும் என்பதற்காக 1939ல் அரசே நேரடியாக நடத்த வேண்டுமென சுவாமிகள் கேட்டுக் கொண்டார். அவரின் வேண்டுகோள் ஏற்கப்பட்டு அவரின் தலைமையிலேயே தொடர்ந்து நடத்திவர அரசால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

பள்ளியில் கடுமையான ஒழுக்க விதிகள் கடைபிடிக்கப்பட்டன. மாணவர்கள் காலையில் நீதி போதனை வகுப்பில் கண்டிப்பாக கலந்துகொள்ள வேண்டும். கட்டாயம் மாணவர்கள் விபூதி அணிந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் தேவாரம் முதலிய பாடல்கள் போதிக்க ப்பட்டன. பள்ளிகளில், விடுதிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் சைவ உணவையே சாப்பிட வேண்டும் என்று போதித்து வந்தார். இதனை மாணவர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்டனர். நந்தனார் விடுதியில் எப்போதும் சைவ உணவுதான் பரிமாறப் பட்டது. அரசாங்கம் நந்தனார் பள்ளியையும் விடுதியையும் எடுத்துக்கொண்ட போதிலும் சுவாமிஜியின் கருத்துப்படி சைவை உணவையே வழங்கிட சம்மதித்தது. இதை எழுத்துப் பூர்வமாகவே சுவாமிஜி எழுதி வாங்கிக் கொண்டார்.

எட்டாம் வகுப்பை தாண்டாத சுவாமிகள் தமிழ் இலக்கியத்திலும், இலக்கணத்திலும், வடமொழியிலும் மிக்க புலமை பெற்றிருந்தார். வ.உ.சியின் சீடராக இருந்த சுவாமி பின்னாளில் வ.உ.சி.எழுதிய நூல்களான அகமே புறம், மெய் அறம் போன்றவற்றிற்குச் சிறப்புப்பாயிரம் எழுதியுள்ளது அவரின் புலமைக்கான சான்றாகும். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் தமிழ்ப் புலவர்களில் ஒருவராக கருதப்பட்டார். 1940ல் அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகம் அவரை தமிழறிஞர் என்று போற்றி பாராட்டி, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக தமிழ் அறிஞர்களில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டது. 1960ல் திருநெல்வேலியில் இருந்து கழக வெளியீடாக வெளிவந்த ‘தமிழ்ப்புலவர் வரிசை’ எனும் நூலில் இருபது தமிழ்ப் புலவர்களை அவர்களின் படைப்பாற்றல் கொண்டு வரிசைப்படுத்தி உள்ளனர். இதில் எட்டாவது இடத்தில் சகஜானந்தரின் பெயர் இடம் பெற்றுள்ளது அவரின் தமிழ்ப்புலமைக்கான சான்றாகும்.

சுவாமி சகஜானந்தர் அப்போதைய அரசியலின் தேவையைக் கருதி அரசியலில் நுழைந்தார். அன்று தமிழகத்தில் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கென இயங்கிக் கொண்டிருந்த அனைத்திந்திய ஆதிதிராவிடர் மகாஜன சபாவில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். இந்த சபாவின் சார்பாக 1926 முதல் 1932வரை சென்னை மாகாண சட்ட மேலவை உறுப்பிராக இருந்தார். பின்பு காங்கிரஸ் கட்சியில் உறுப்பிராகி 1936-37லிருந்து 1959 வரை சிதம்பரம் தனித் தொகுதியில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக செயல்பட்டார். அரசியல் களத்தில் காந்தியடிகள், ராஜாஜி போன்றோரின் அன்பையும் பாராட்டையும் பெற்றிருந்தார். தான் காங்கிரசில் சார்ந்துள்ள போதும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஏதாவது தீமை காங்கிரசால் ஏற்பட்ட போது அதை கடுமையாக விமர்சித்தும் இருக்கிறார்.

தாழ்த்தப்பட்டவர்களும் இந்துக்களே

சகஜானந்தர் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை ‘ஆதி திராவிடர்’ எனக்கூறாமல் ‘ஆதி இந்துக்கள்’ என்று மட்டுமே அழைக்க வேண்டும் என்று கோரியவர். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு இந்து மதத்தை மேற்கொண்டவர்களெனக் கருதப் படுவதால் அவர்களும் இந்துக்களே என்று கூறி சகஜானந்தர் தேவஸ்தான கமிட்டிகளில் தாழ்த்தப் பட்டவர்களையும் நியமிக்க வேண்டும் என்று குரலெழுப்பினார். (சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்VII, 1947, அக்டோபர் 29, பக் 61-62) திருமலை-திருப்பதி தேவஸ்தான நிர்வாகம் விஷயமாக ஒரு சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டது. அப்போது சகஜானந்தர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு தேவஸ்தான கமிட்டிகளிலும், நிர்வாக கமிட்டியிலும் இடம் ஒதுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொண்டார். மேலும் சாதாரணமாக இந்து என்னும் பேதமிருப்பது போதாது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் இந்துக்கள் என்றிருத்தல் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். (ஏனென்றால் அக்காலகட்டத்தில் இந்து என்பதில் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இல்லை, உயர்த்தப் பட்ட சாதியினர் மட்டுமே இந்து என்று வரையறுத்து வைத்திருந்தனர் வெள்ளையர்களும் உயர்த்தப் பட்ட சாதியினரும்).

1934ல் சிதம்பரத்திலுள்ள நடராஜர் கோயில் நுழைவு போராட்டத்தை நடத்தினார். சாதிவெறி பிடித்தவர்கள் சகஜானந்தரைத் தாக்கினர். அது பெருங்கலகத்தில் முடிந்தது. தொடர்ந்து பிரச்சாரம், போராட்டங்களின் விளைவாக 1947 ஜூன் மாதம் 2ம் நாள் சகஜானந்தர் கோயில் நுழைவு போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்றார். நூற்றுக் கணக்கான தாழ்த்தப் பட்டவர்களுடன் கோயிலில் நுழைந்து இறைவனை வழிபட்டு நாங்களும் இந்துக்கள்தான், எங்களுக்கும் இந்த கோயிலில் நுழைய அனுமதி உண்டு என்பதை பறைசாற்றினார்.

1938ல் கொண்டு வரப்பட்ட மலபார் கோயில் நுழைவு மசோதாவில் கலந்து கொண்டு பேசும் போது, ”தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் கோயிலுக்குள் போகக் கூடாது என்று எந்த வேதமும் சாஸ்திரமும் சொல்லவில்லை, சில மடாதிபதிகள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு ஆதரவு கொடுத்துள்ளனர். மற்ற சமூகத்தவர்களை விட தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கே கோயிலுக்குள் நுழையும் உரிமை அதிகமாக இருக்கிறது. கோயிலில் சுவாமி இருக்கிறது என்றும் எங்களுக்கு அதிக நம்பிக்கை இருக்கிறது. எங்களை உள்ளே போக விடாமல் வைத்திருப்பதால் வாஸ்தவத்தில் இந்து மதத்தில் ஏன் மக்களாகப் பிறந்தோம் என்று துக்கம் அடைந்து வருகிறோம். சீக்கிரம் இதைச் சட்டமாகச் செய்து நடைமுறையில் வந்தால் அது எங்களுக்கு ரொம்பவும் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும்” என்று பேசினார்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் சிதம்பரத்தில் ஆனி திருமஞ்சனம், ஆருத்ரா தரிசனம் ஆகிய விழாக்களின்போது தில்லை நடராசர் தேரில் பவனி வருவது வழக்கம். அப்போது தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு அனுமதியில்லை என்னும் நிலை இருந்தது. இதைப் பார்த்த சகஜானந்தம் அதைப் போலவே ஒரு நடராசர் தரிசனத்தை தாழ்த்தப் பட்டவர்களைக் கொண்டே நடத்தினார். நந்தனார் மடம் மற்றும் கல்விக் கழக சீடர்களுடன் பெரிய இசைக்குழுவை உருவாக்கி அவர்களை தேவாரம், திருவாசகம் போன்ற பாடல்களை இசையுடன் பாடி மகிழ்ந்திடச் செய்தார். இது அரிதினும் அரிதான, மறக்க முடியாத, மிகவும் அனுபவித்து சுவைக்க கூடிய ஒரு நடராசர் தரிசனமாக தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு அமைந்தது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் மனதில் தாங்களும் இந்துக்கள் என்பதை இவ்வாறு ஆழமாகப் பதியச் செய்தார்.

நந்தனார் மடத்தில் தமிழ் மாதம் மார்கழியில் திருப்பவை, திருவெம்பாவை மாநாட்டில் வழக்கமாக கருத்துரைகளையும் கருத்தாடல்களையும் ஏற்பாடு செய்து மக்களுக்கு அக்கருத்துக்களை பதிய வைப்பார். திருப்பவை, திருவெம்பாவை, நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தம், இராமாயணம் ஆகியவற்றிலிருந்து உரையாற்றிட அறிஞர்கள் விற்பன்னர்கள் மற்றும் பட்டம் பெற்றவர்களை கொண்டு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்வார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்து சமயம் சார்ந்த எல்லா விழாக்களையும் மிகுந்த பிரயாசையோடும் பக்திச்சுவை செறியும் வனப்போடும் நந்தனார் மடத்தில் நடத்திக் காட்டுவார். இவை எல்லாமே தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் இந்துக்களே என்பதை தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் மற்றவர்களும் உணரவேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

அரசியல் களத்தில் மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய கூட்டுத் தொகுதி, தனித் தொகுதி என்பவற்றில் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்கள், அதனால் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் எதைத் தேர்ந்தேடுக்க வேண்டும் என்பதை ஒரு இந்துவின் மனநிலையில் இருந்து தேர்தெடுத்திருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர்.

சுவாமி சகஜானந்தர் கூறுகிறார்:

‘நம் மக்கள் அறிய வேண்டுவது ஒன்று உண்டு. அதுதான் கூட்டுத் தொகுதிக்கும் தனித் தொகுதிக்குமுள்ள வேற்றுமை.

கூட்டுத் தொகுதி யென்பது இந்து மதத்தவர்களாகிய உயர்வகுப்பினரினின்றும் தாழ்த்தப் பட்ட வகுப்பினரினின்றும் தேர்ந்து கொள்ளப் பட்ட அபேட்சகர்களின் ஸ்தானங்களாம். தனித்தொகுதி யென்பது தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரினின்று மாத்திரம் தேர்ந்துக் கொள்ளப் பட்ட அபேட்சகர்களின் ஸ்தானங்களாகும். நாம் இந்து மதத்தவர்கள். ஆதலால், இந்து மக்களனைவருக்கும் பொதுவாகவுள்ள ஆலயப் பிரவேச உரிமை முதலியவைகள் எங்களுக்கும் வேண்டுமென்று வாதிட்டுப் பெற வேண்டியவர்களாயிருக்கிறோம். இதனால் நாம் கூட்டுத் தொகுதியை மேற்கொண்டாற்றான் அவற்றைக் குறித்து அவர்களிடம் வாதிட உரிமையுடையவர்களாவோம். இந்து மதத்தவர்களினின்றும் பிரிந்து, தனித்தொகுதியில் நின்று அவ்வுரிமைகளைப் பெற வாதிட வாயேது? ஆலயப் பிரவேசம் முதலிய உரிமைகள் வேண்டான் என்போர் இருப்பாராயின், அவர்கள் நாங்கள் இந்துக்கள் அல்லரென்று சொல்லி, பிறமதம் புகட்டும். ஆலயப் பிரவேசம் முதலிய உரிமைகள் தாழ்த்தப் பட்ட மக்களாகிய நமக்குக் கொடுக்கக் கூடாதென்னும் வஞ்சகமுடைய உயர் வகுப்பினரிற் சிலர் நம்மைத் தனித் தொகுதியில் நிற்கத் தூண்டுகின்றனர். இவர்களுக்கு அஞ்சி விலக வேண்டுமென்று நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.’

இவ்வாறு, சுவாமி சகஜானந்தர் தனக்கு சமயம் ஏற்பட்டபோதெல்லாம் தான் ஒரு இந்து, தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்திருக்கின்றார்.

சுவாமி சகஜானந்தரின் தொண்டு யாருக்காக என்பதை பற்றி அப்போது வெளியான ஒரு பத்திரிகையில் இருந்து நமக்கு வெளிப்படுகிறது.

‘…வித்யா நிலயங்கள் நிறுவி இந்திய ஏழை மக்களாகிய ஆதிதிராவிடர் பலருக்கு இந்துமத உணர்ச்சி செழிக்க அறிவுச்சுடர் கொளுத்தி வருகின்றனர். இவர் செய்யும் பணிக்கு அரசாங்கத்தோரும், அரசியல் வாதிகளும், தேசபக்தர்களும், மதத் தலைவர்களும் ஒருங்கே துணை நின்று அவரது முயற்சி கைக்கூடும்படி செய்ய முந்துதல் வேண்டும். இந்து மடாதிபதிகள் சிலர், ஏன் பலர், தங்கள் களியாடல்களிலும், சிலர் போலி வேதாந்தத்திலும் மருண்டு இந்து மதம் நாட்குநாட்டேய்ந்து பிற உயிரற்ற மதங்கள் செழித்து கொழித்து வருவதையறியாது கிணற்றுத் தவளைகள் போல வெறும் வறட்டுப் பல்லவி பாடிக் கொண்டிருப்பதுமின்றி கால நிலையறிந்து அதற்கியைந்தன செய்யும் பிறரையும் அலக்கணுறச் செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் திருந்துங் காலமே இந்துமதம் உயிர்த்தெழுங் காலமாகும்.

இத்தருணத்து சுவாமி சகஜாநந்தா போன்றோர்க்கு உதவி செய்வது இந்து மதத்திற்கு – இந்தியற்கு – பாரத தேவிக்கு உதவி செய்வதாகும்…’

என்று ஒரு பத்திரிகையில் வந்த செய்தியை ஊழியன் இதழ் 20-10-1925ல் வெளியிட்டது.

இதுமட்டுமல்லாமல் கோயில் சொத்து கோயிலுக்கே என்பதில் தீவிரத்துடன் இயங்கி இருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர். அவர் கூறுகிறார் :

‘…வெள்ளைக்காரன் போகிற பரியந்தம் கோயிலில் கை வைக்கவில்லை. காங்கிரஸ் அரசு வந்து எத்தனையோ நல்ல காரியங்கள் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் கோயில் முதலியவைகளைப் பாருங்கள். எவ்வளவு பணம் செலவு செய்து அவைகளைக் கட்டி இருக்கிறார்கள். அந்த மாதிரி காரியங்களை இப்போது நாம் செய்யப் போகிறோமா? இருக்கிறவைகளை வைத்து நடத்த வேண்டும். அதுதான் நியாயம். அதனால் தாங்களும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தும் சாப்பிடுகிறார்கள். இனாம் தாரி நிலங்களையும் ஜமீன் நிலங்களையும் பங்கிட்டு ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கலாம். ஆனால் கோயில் சொத்து பொதுச் சொத்து. அதில் கையை வைப்பது அவ்வளவு நியாயம் இல்லை. உடலையும் ஓம்ப வேண்டும், உயிரையும் ஓம்ப வேண்டும். உடலுக்கு உயிரா, உயிருக்கு உடலா? அநேகருடைய சொத்துக்களைத் திருவடியில் சமர்ப்பித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் கோயில் நிலங்களைப் பொறுத்து ஜாக்கிரதையாகச் செய்ய வேண்டும்’

(சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்VII, 1947, அக்டோபர் 29, பக் 61-62)

இன்று இந்து இயக்கங்கள் என்ன சொல்கின்றனவோ அதை 1947லேயே கூறி, அதற்காகப் பரிந்து பேசியிருக்கிறார் சகஜானந்தர் எனும்போது அவர் கோயில்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதை உணர முடிகிறது.

திராவிடக்கழக எதிர்ப்பு

புத்தக சாலை சம்பந்தமாக கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத்தை ஆதரித்து பேசும்போது நமது இந்து மதத்திற்கும், கலை அபிவிருத்திக்கும் முக்கியமாக இந்த பில் கொண்டுவரப் பட்டுள்ளது போற்றத் தக்கது என்று கூறினார். மேலும் புத்தகசாலை எவ்வாறு அமைக்க வேண்டும் என்றும் தன் கருத்தை கூறினார்.

”பெரிய புராணம், பாரதம், இராமாயணம், இராமகிருஷ்ணர் பரமஹம்சர் சரித்திரம், மகாத்மா காந்தியின் சரித்திரம், அவர்களுடைய உபதேச மொழிகளையும், திருக்குறள், பகவத்கீதை, ஆகம சாத்திரங்கள், திருப்பாவை, குமரேச வெண்பா, ரிக், யஜூர், சாம, அதர்வண வேத புத்தகங்களையும், பைபிள், குரான் போன்றவைகளையும் வைக்க வேண்டும்” என்று கூறினார். அவர் மேலும் கூறும்போது, ”மதத் துவேஷம், ஜாதித் துவேஷம் உண்டாகக்கூடிய பிரசுரங்களையும், புத்தகங்களையும் வைக்கக் கூடாது. அவைகளால் சாஸ்திரங்கள் மீது பாமர மக்கள் துவேஷம் கொண்டு ரொம்பவும் கெட்டு விட்டது. அந்த மாதிரி நூல்களை மாத்திரம் இந்த லைப்ரரிகளில் வைக்க கூடாது. அப்படி வைத்தால் அது இந்த நாட்டிற்கு ஒருபெரிய அணுகுண்டைப் போலாகி விடும். சமூகத்துக்குத் துவேஷமுண்டாக்கக் கூடிய நூல்களை வைக்க கூடாது. அதோடு கூடக் கருப்புச் சட்டைக் காரர்களுடைய குடியரசு முதலிய பத்திரிகைகளைப் போடுகிறார்கள். அது குழந்தைகளையும் ஊரையும் கெடுத்துவிடுகிறது. அது அநியாயமாக இருக்கிறது. இதனால் நம் ஹரிஜனங்களிலும் பலர் விபூதி, திருமண் முதலியவைகள் இட்டுக் கொள்வது கிடையாது. இவர்களைப் பார்க்கும் போது என் மனம் வருந்திக் கொண்டே இருக்கிறது” என்றார். கடைசியாக ”எந்த மத சம்பந்தமாக இருந்தாலும் தெய்வ புத்தியுள்ளதாகவே இருக்க வேண்டும். துவேஷத்தை உண்டு பண்ணக்கூடிய நூல்களை வைக்க கூடாது. பொதுஜனங்களிடம் நாஸ்திகம் பரவாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது ரொம்பவும் அவசியமே” என்றும் வலியுறுத்தினார்.

1948 பிப்ரவரி 21ம் தேதி பெரியாரின் இராமாயணத்தை எரித்தல், ராமனது சிலையை செருப்பால் அடித்தல் போன்றவற்றை எதிர்த்து குரல் கொடுத்தார். விநாயகர் சிலை உடைப்பையும் எதிர்த்தார். அதேபோல எம்.ஆர்.ராதா நடித்த கீமாயணத்தில் இராமனை இழிவு படுத்தியதையும் கண்டித்தார். காந்தியின் ”ரகுபதி ராகவ ராஜா ராம்” என்ற பாடலை இழிவுபடுத்தி பேசியதையும் கண்டித்தார். அரசாங்கத்திடம் இத்தகைய செயல்கள் இந்துக்களின் மனதை புண்படுத்துகின்றன, அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென முறையிட்டார். ஒரு தனிப்பட்ட மனிதருக்கு அளிக்கப்படும் சுதந்திரமானது இந்துக்களின் மனத்தைப் புண்படுத்தும் விதத்தில் அமைந்து விடக் கூடாது என்று சொன்னார். இது தொடர்பாக அவர் சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது கடும் எதிர்ப்பு வந்த்து. அதை அஞ்சாமல் எதிர்கொண்டார். நாமதாரியாக சட்டமன்றம் சென்ற ஒரே தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாய சீர்திருத்தவாதி இவர் ஒருவரே.

ஈ.வெ.ரா தஞ்சை விவசாயிகள் கொடூரமாக எரிக்கப் பட்டபோது (1968-69) அதற்கு எப்படி எதிர்வினை ஆற்றினார் என்று நமக்கு தெரியும். அவர் ஒரு பிற்படுத்தப் பட்டவரின் மனநிலையிலேயே அப்படி பேசியிருக்கிறார். அதாவது கொன்றவர்களுக்கு ஆதரவாக பேசினார். ஏனென்றால் அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர் இல்லையே? ஆனால் இதே பிரச்சினைக்காக 1951லேயே சுவாமி சகஜானந்தர் சட்ட மன்றத்திலேயே தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்திருக்கிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் கூறுகிறார் :

‘இன்னும் கூலி கொடுக்கும் விஷயத்தில் தஞ்சை ஜில்லாவில் பெரிய கலகங்களும் குழப்பங்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இவைகளையெல்லாம் கம்யூனிஸ்டுகள் தான் செய்கிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் கம்யூனிஸ்டுகள் கலகம் செய்யவில்லை. பயிரிட்டு விட்டு சாப்பாட்டிற்குக் கூலி சரியாகக் கிடைக்காத காரணத்தால் தான் விவசாயிகள் மிராசுதார்களிடத்தில் சண்டை போடுகிறார்கள். அதனால் தான் கம்யூனிஸ்டுகள் என்று அடக்குகிறார்கள்.

ஆகையால் கூலி நிர்ணயம் செய்து ஒரு சட்டம் இயற்றுவது தான் நல்லது. இன்னும் பெரும் நிலக்காரர்களிட உள்ள நிலத்தை எடுத்துப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கும் படியாகவும் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன். அதோடு விவசாயிகளுக்கென்று ஒரு சம்பள போர்டை ஏற்படுத்தி விவசாயிகளுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.’

(சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்IX, 1951, மார்ச் 2, பக் 390)

சுவாமி சகஜானந்தரின் இந்தப் பேச்சைப் பார்க்கும்போது தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான ஈவெராவின் பச்சை துரோகப் பேச்சை விமர்சிக்கத் தோன்றுகிறதல்லவா?

கிறிஸ்தவ மதமாற்ற எதிர்ப்பு

சுவாமி சகஜானந்தர் தனக்கு ஏற்பட்ட கிறிஸ்தவ மதமாற்ற தூண்டுதல்களைக் குறித்து உணர்ந்தே இருந்தார். இந்துக்கள், முக்கியமாக தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் மதம் மாறக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார். மிஷநரிகளின் மதமாற்ற செயல்களை அறிந்தே இருந்தார். ஒருமுறை சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது,

‘சிதம்பரத்தில் இந்து ஆதிதிராவிடர்களால் நடத்தி வரும் அனாதாலயத்தில் 44 பேருக்கு போர்டிங்கு நடத்தினர். அரசாங்கத்தார் அதற்குப் பையன் ஒருவனுக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு ஒரு ரூபாய் வீதம் கொடுத்துள்ளார்கள். இது எந்தக் கணக்குப்படி கொடுத்தார்களென்று புலப்படவில்லை. ஆனால் மிஷனெரிகளுக்கு வாரி வாரி கொடுத்து வருகிறார்கள். மிஷனெரிகளுக்கு கொடுத்து வரும் பணம் தாழ்த்தப் பட்டவர்களைக் கிறிஸ்தவராக்குவதற்குப் பயன்படுகிறது. …..கிறிஸ்தவ போர்டிங்கில் ஆதிதிராவிடப் பிள்ளைகள் சேர்வதால் முதலில் மாணவன் சேருகிறான். பிறகு அவன் தாய் தந்தையர் அவன் மூலம் சேருகிறார்கள். அப்படியே தொடர்புள்ள பலர் சேருகிறார்கள். அதனால் ஆதிதிராவிடச் சமூகத்திற்குப் பெரிய நஷ்டம் உண்டாகிறது.

தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் பேரால் மிஷனெரிகளுக்குப் பணங்கொடுக்க கூடாது. ஆனால் கிறிஸ்தவர்களுக்கென்றே கொடுக்கட்டும். அது எங்களுக்குச் சம்மதம். இந்த மாகாணத்தில் சுமார் ஏழாயிரம் பேர்களுக்கு அரசாங்கத்தார் போர்டிங் கிராண்டு கொடுத்து வருகிறார்கள். அதற்காக இரண்டு லட்சங்கள் செலவழிகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலும் கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சாரத்திற்குப் போகிறது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்குப் பயன்படுவதில்லை. ஆனால் ஏற்கனவே கொடுத்து வரும் பணத்தை நிறுத்தும்படி யான் சொல்லவில்லை. நமது மாண்புமிக்க மந்திரியவர்கள் இந்த வருஷம் ஐம்பதினாயிர ரூபாய்கள் அதிகப் படுத்தியுள்ளார்கள். அதிகப் படுத்தியுள்ள அந்த ஐம்பதினாயிரத்தைத் தாழ்த்தப் பட்ட இந்து ஆதிதிராவிடர்களுக்கு ஒதுக்கிவைத்துவிட வேண்டுகிறேன். மிஷனெரிக்கு மிஷன் மூலமாய் உதவியுண்டு.’

என்று கூறினார் (1933 மார்ச் மாதம் 21ம் தேதி பேசியது. எண் LXVI, பக் 539-543).

1948 மார்ச் 1ம் தேதி பேசும்போது

‘சேரிகளில் பள்ளிக்கூடங்கள் வைத்தால் அதற்கு கிறிஸ்துவ ஆசிரியர்கள் நியமிக்கிறார்கள். அப்படி நியமிப்பதால் அவர்கள் பிள்ளைகளைக் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்றி விடுகிறார்கள். அது கூடாது. இன்னும் அங்கே சுயமரியாதைக் காரர்கள் வந்து பள்ளிக்கூடத்தை நாசமாக்கி விடுகிறார்கள். ஆகையால் ஆசிரியர்களை நியமிக்கும்போது யோக்கியமுள்ளவர்களாகப் போடவேண்டும். இவைகளை தடுக்க இந்து ஹரிஜன ஆசிரியர்களையே நியமிக்க வேண்டும்.’ என்று கூறினார்.

நீதிக்கட்சி தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு பாடுபட்டது என்ற பொய்ப்பிம்பத்தையும் உடைத்திருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர்.

‘வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்திற்குப் பாடுபட்டார் ஜஸ்டிஸ் கட்சியார். அப்போது நாம் அவர்களோடு ஒத்துழைத்திருக்கிறோம். ஆனால் ஜஸ்டிஸ் கட்சி அதிகாரத்திலிருந்த போது அவ் வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கையாண்டதில்லை என்பது கவனிக்கத் தக்கது.’

என்று கூறுகிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கும் இந்து சமயத்திற்கும் அயராது பாடுபட்டிருக்கிறார். தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கும், இந்து சமயத்திற்கும் எதிராக யார் இயங்கினாலும் அதை எதிர்த்து செயல்பட்டு இருக்கிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் ஒரு உண்மையான இந்து, மாபெரும் இந்து சமுதாயச் சிற்பி, ஆன்மீக அருளாளர், தன்னலம் கருதாமல் உழைத்த சமுதாயத் தலைவர் என்பதை நினைவில் கொண்டு அவரைப் போற்றுவோமாக.

எழுமின் விழிமின் – 14

சுவாமி விவேகானந்தரின் எழுச்சியூட்டும் சிந்தனைகள்

தொகுப்பு: ஏகநாத் ரானடே (Rousing call to the Hindu nation)
தமிழில்: ஆர்.கோபாலன்

வெளியீடு: விவேகானந்த கேந்திர பிரகாசன் டிரஸ்ட், சென்னை.

<< முந்தைய பகுதி

இந்த லட்சியத்துக்காக வாழ்வையே அர்ப்பணிக்க விரதம் பூணுங்கள்:

இது ஒரு நாள் வேலையல்ல. அத்துடன் பாதையும் பயங்கர விஷமயமான முட்களால் நிறைந்ததாகும். ஆனால் பார்த்தனுக்குச் சாரதியாக இருந்தவர் நமக்கும் சாரதியாக இருக்கச் சித்தமாக இருக்கிறார். நமக்கு அது தெரியும். அவருக்காக, அவரிடம் மீளாத நம்பிக்கை பூண்டு, பாரதத்தின் மீது பல சகாப்தங்களாகக் குவிந்து, மேடிட்டு மலைபோல் இருக்கும் துயரங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்குங்கள்.

பார்த்தசாரதியின் கோயிலுக்குச் செல்லுங்கள், கோகுலத்து எளிய ஆயர்களின் தோழனான கண்ணனுக்கு முன்னால் சென்று அந்த உறுதியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். கண்ணன் ஏழைகளின், தாழ்ந்த இடையர்களின் நண்பனாக இருந்தான். பறையனான குகனைக் கட்டித் தழுவ (இராமாவதாரத்தில்)அவன் தயங்கவில்லை. புத்தாவதாரமாக அவன் வந்தபோது சீமான்கள் விடுத்த அழைப்பை விட்டுவிட்டு, ஒரு வேசியின் அழைப்பை ஏற்று அவளைக் காப்பாற்றினான். அந்தப் பார்த்தசாரதியின் சன்னிதியில் சென்று தலை தாழ்த்துங்கள்; மகத்தானதொரு தியாகத்தை மேற்கொள்ள அங்கே சங்கற்பம் செய்யுங்கள். யாருக்காக அவர் அவ்வப்பொழுது அவதரிக்கிறாரோ, அந்த ஏழைகள், தாழ்ந்தவர்கள், ஒடுக்கப் பட்டவர்கள் – இவர்களுக்காக உங்கள் வாழ்க்கை முழுவதையும் அர்ப்பணிப்பதாகச் சபதம் செய்யுங்கள். அதன்படி நாளுக்கு நாள் தாழ்வுற்று வரும் முப்பது கோடி மக்களை மீட்பதற்காக வாழ்நாள் முழுவதையும் அளித்து விடுங்கள்.

நம்பிக்கை:

சகோதரர்களே! வாருங்கள், நாம் ஏற்றுக் கொண்டுள்ள வேலையின் வடிவத்தை நேருக்கு நேர் பாருங்கள். வேலை மிக மேன்மை வாய்ந்தது. நாம் மிக எளியவர்கள், ஆனால் நாம் தெய்வீக ஒளிச்சுடரின் மைந்தர்கள். இறைவனின் புதல்வர்கள்.

வாழ்க இறைவன் திருநாமம்! நாம் வென்றே தீருவோம். இந்தப் போராட்டத்தில் நூற்றுக் கணக்கானவர்கள் மடிந்து வீழ்வார்கள். நூற்றுக் கணக்கானவர்கள் வீழ்ந்தவர்களின் இடத்தை நிரப்பி நிற்பார்கள். வெற்றி பெறாமல் நான் மடிந்து போகலாம். வேறொருவர் இந்தப் பெரும்பணியை ஏற்பார்.

வியாதி என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியும்; மருந்தும் தெரியும். நம்பிக்கை மட்டும் இருந்தால் போதும். பணக்காரர்களென்றும், பெரிய மனிதர்களென்றும் அழைக்கப் படுகிறவர்களின் தயவை நாட வேண்டாம். இதயக் கனிவு இல்லாத, அறிவு படைத்த, இலக்கிய ஆசியர்களையும் அவர்களது ஈவிரக்கமற்ற செய்தித் தாள் கட்டுரைகளையும் பற்றி அக்கறை கொள்ள வேண்டாம். உங்களது உள்ளத்தில் நம்பிக்கையும் அனுதாபமும் – தீச்சுடர் போன்ற நம்பிக்கையும், தீச்சுடர் போன்ற அனுதாப உணர்ச்சியும் – குடிகொள்ளட்டும். நம்பிக்கை, நம்பிக்கை, நம்மிடமே தன்னம்பிக்கை. பக்தி, பக்தி, இறைவனின் பக்தி! மேன்மை பெறுவதற்கான ரகசியம் இதுதான்.

நசிகேதனின் சிரத்தையுணர்வு உங்கள் உள்ளத்தில் குடிபுகட்டும்:

தன்னம்பிக்கையில்லாதவன் தான் நாஸ்திகன். உபநிடதங்கள் யாவற்றினும் அழகானதான கடோபநிஷத்தைப் படித்தவர்களுக்கு இந்தக் கதை நினைவிருக்கும். அரசன் பெரிய யாகமொன்றைச் செய்து கொண்டிருந்தான். தானமாக நல்ல பொருள்களைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, உபயோகமற்ற பசுக்களையும் குதிரைகளையும் தானம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில் சிரத்தையுணர்வு அரசகுமாரனான நசிகேதனின் உள்ளத்தில் குடிபுகுந்தது. ‘சிரத்தை’ என்ற சொல்லை இங்கே நான் மொழி பெயர்க்கப் போவதில்லை. மொழிபெயர்த்தால் தவறு ஆகி விடும். சிரத்தை என்ற சொல்லுக்கு அற்புதமான பொருள் உண்டு. அதைப் புரிந்து கொள்வது மிக அடிப்படையான தேவை. நசிகேதனின் மனதில் அவ்வுணர்ச்சி எப்படி வேலை செய்கிறதென்று பார்ப்போம். உடனே அவன் தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டான்:

பஹூனாமேமி ப்ரதமோ பஹுனாமேமி மத்யம:
கிம்ஸ்வித் யமஸ்ய கர்த்தவ்யம் யன்மயாத்ய கரிஷ்யதி

(கட உபநிஷத் 1-1-5)

“நான் பலரிலும் மேம்பட்டவன்; எவருக்கும் தாழ்ந்தவனல்லன்; எங்குமே நான் கடைசியல்ல. ஏதாவதொன்றைச் செய்ய முடியும்”.

இந்தத் தைரியம் அவனது மனதில் வளர்ந்தோங்கியது. “மரணம் என்றால் என்ன” என்ற கேள்வி அவன் மனத்திலிருந்தது. அக்கேள்விக்கு விடைகாண அவன் விழைந்தான். யமலோகம் சென்று யமனைக் கேட்டால் தான் அதற்கு மறுமொழி கிடைக்கும். எனவே அங்கும் சென்றான். ஆண்மைமிக்க அந்த நசிகேதன் மரண தேவனின் இல்லத்து வாசலில் மூன்று நாட்கள் காத்திருந்த பின்னர் அவனைச் சந்தித்தான். அதற்கு மேல் அவன் விரும்பிய ஞானத்தை எவ்வாறு பெற்றான் என்பதையெல்லாம் நீங்கள் அறிவீர்கள்.

இந்த சிரத்தையுணர்ச்சி உங்களுக்குள் குடிபுக வேண்டும். மேல்நாட்டு இனத்தவரிடையே காணப்படுகிற உலகாயத சக்தியெல்லாம் இந்த சிரத்தையுணர்வின் பலனாக உண்டானவை தான். அவர்கள் தமது உடல்பலத்தில் நம்பிக்கை வைத்தே இவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்கிறார்கள் என்றால் நீங்கள் உங்களது ஆத்மாவில் நம்பிக்கை கொண்டால் இன்னும் எவ்வளவு அதிகமாக முன்னேற முடியும்!

நான் வேண்டுவது இத்தகைய சிரத்தையுணர்வு தான். நம்மிடையே நமக்கு நம்பிக்கை வேண்டும். நம் அனைவருக்கும் இது வேண்டும். இந்த நம்பிக்கையைப் பெறவேண்டிய பெரும் கடமை உங்களுக்கு உள்ளது. எல்லாவற்றையும் பரிகாசம் பண்ணுவது, எதைப் பற்றியும் முனைந்து சிந்தியாதிருப்பது ஆகிய இந்த நோய் நமது தேசிய இரத்தத்தில் நுழைந்திருக்கிறது. இந்த பயங்கர வியாதியை விட்டுத் தொலையுங்கள். வலிமையுடன் இருங்கள். சிரத்தையுடன் இருங்கள். மற்றவையெல்லாம் தாமாக வந்தடைந்தே தீரும்.

துறவறம்:

வேலையில் ஈடுபடுங்கள், அப்பொழுது உங்களால் தாங்கமுடியாத அளவுக்கு மகத்தான சக்தி உங்களுக்குள் வருவதைக் காண்பீர்கள். பிறருக்காக செய்யப் படுகிற சிறு வேலை கூட நமக்குள்ளிருக்கும் சக்தியை எழுப்பவல்லது. பிறர் நலத்தைப் பற்றி சிறிதளவேனும் சிந்திப்பதனால் படிப்படியாக நமது உள்ளத்தில் சிங்கத்தைப் போன்ற பலம் உண்டாகிறது.

மிக முக்கியமான விஷயம் துறவு. துறவு பூணாமல், பிறருக்காகத் தொண்டாற்றுவதில் தனது முழு உள்ளத்தையும் ஈடுபடுத்த எவராலும் முடியாது. துறவு பூண்டவன் எல்லாரையும் சமமான பார்வையுடன் நோக்கி, அனைவருக்கும் தொண்டாற்றுவதற்கே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்கிறான்.

தொண்டின் மூலம் வழிபாடு:

வைராக்கியம் பூணுங்கள். மகத்தான் காரியங்களைச் செய்வதற்காக உங்கள் முன்னோர்கள் உலகைத் துறந்தார்கள். தாங்கள் மோட்சமடைவதற்காக உலகைத் துறக்கிற மக்கள் இக்காலத்தில் உண்டு. ஆனால் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்து விடுங்கள். “நான் மோட்சமடைய வேண்டும்” என்ற விருப்பத்தைக் கூட வீசி எறிந்து விட்டுப் பிறருக்கு உதவி செய்யச் செல்லுங்கள்.

நமது மனத்திலிருந்து வெறும் கடவுளர்கள் இப்பொழுது மறைந்து போகட்டும். நமது சொந்த மக்களினமாகிற கடவுள் மட்டும் தான் இப்பொழுது விழித்துக் கொண்டிருக்கிறார். எங்கு நோக்கினும் அவரது கைகள்; எங்கும் அவரது திருவடிகள்; எங்குமே அவரது காதுகள். எல்லாவற்றையும் வியாபித்து மூடி அவர் நிற்கிறார். நம்மைச் சூழ்ந்து காணப் படும் விராட் புருஷனை வழிபடாமல் வீணான மற்ற தெய்வங்களின் பின்னால் ஏன் போக வேண்டும்? இந்தத் தெய்வத்தை வழிபட்டால், மற்றெல்லாத் தெய்வங்களையும் வழிபட முடியும்.

பிறருக்காதத் தனது உடைமைகள் எல்லாவற்றையும் கைவிடுகிற மனிதனுக்குத் தான் முக்தி கிடைக்கும். “எனது விடுதலை, எனது விடுதலை” என்று இரவுபகலாக முழங்கி மூளையை வருத்திக் கொண்டிருப்பவர்கள், தமது தற்கால க்ஷேமநலனையும் வருங்கால நலனையும் பாழாக்கிக் கொண்டு திரிபவர்கள் ஆவார்கள்.

சித்த சுத்தி தான் தேவை. அதாவது உள்ளத் தூய்மை. அது எப்படி வரும்? அதனை எய்துவதற்காக எல்லா வழிபாடுகளுக்கும் முதலில் செய்யப் படவேண்டியது விராட் புருஷனென்ற கடவுள் வழிபாடு ஆகும். அதாவது நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ளவர்களை வழிபட வேண்டும். பூஜை செய்ய வேண்டும். வழிபாடு என்பது தான் சரியான சொல்லாகும். ஆங்கில வார்த்தை எதுவும் பயன்படாது. இந்த மக்களும் பிராணிகளும் நமது தெய்வங்களாகும். நாம் முதலில் வழிபடவேண்டிய கடவுள் நமது நாட்டு மக்களே ஆவர்.

துறவும் தொண்டும் உடையவர்களே இன்றைய தேவை:

துறவு, தொண்டு இவை தான் பாரதத்தின் தேசீய லட்சியங்கள் ஆகும். அந்தப் பாதையில் பாரத நாட்டு மக்களின் உணர்ச்சிகளைத் தீவிரப் படுத்துங்கள். மற்றவை தாமே நடக்கும். ஆத்மீகக் கொடியினை இந்த நாட்டில் எவ்வளவு உயரத்தில் ஏற்றினாலும் அது பொருத்தமேயாகும். அதில்தான் நம் நாட்டின் விமோசனம் உள்ளது.

நான் வேண்டுவது இரும்பினை ஒத்த தசை நார்கள். எஃகினையொத்த நரம்புகள். இவற்றினூடே இடியேறு போன்ற வலிமையுள்ள மனம். பலம், ஆண்மை, க்ஷத்திரிய வீர்யம், பிரம்ம தேஜஸ் ஆகிய இவையே நான் வேண்டுவது. நமது அழகான, நம்பிக்கையுள்ள இளைஞர்களிடம் இவையெல்லாம் உள்ளன. ஆனால் லட்சக்கணக்கில் அவர்கள் திருமணம் என்று அழைக்கப் படுகிற பலிமேடையிலே பலியாக்கப் படுகிறார்களே! இறைவனே, எனது ஓலத்துக்குச் செவி சாய்ப்பாயாக.

சில பேர் மட்டும் தனித்து நின்று, இறைவனுக்காக வாழ்ந்து, உலக நன்மைக்காக நமது சமயத்தைப் பாதுகாக்கட்டும். உண்மையில் மாயைகளுக்கு நீ காரணபூதனாக, மூதாதையாக இருந்து கொண்டிருக்கும் அதே நேரத்தில் ஜனகரைப் போல இருப்பதாகப் பாசாங்கு பண்ணாதே. (ஜனகர் என்ற சொல்லுக்கு மூதாதை என்று பொருள். இந்தப் பெயர் தாங்கிய மன்னர் தமது மக்களின் நலத்துக்காக அரசாட்சியை நடத்தி வந்த போதும் எல்லாவற்றையும் மனதால் துறந்து விட்டார்). யோக்கியனாக இருந்து கொண்டு, “எனது லட்சியம் எனக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் நான் இன்னும் அதனை நெருங்கவில்லை” என்று சொல்லுக. எதையும் நீ துறக்காத போது, துறப்பதாகப் பாசாங்கு பண்ணாதே. ஒரு முறை துறவு பூண்டால் உறுதியாக நில். போரில் உன் தரப்பினர் நூறு பேர்கள் மடிந்து வீழ்ந்தாலும், அவர்களிடமிருந்து கொடியைப் பிடுங்கி உன் கையில் எடுத்துக் கொண்டு முன்னேறிச் செல். யார் வீழ்ந்தாலும் சரி,  சத்திய வடிவானவனாக இறைவன்  இருக்கிறான்!  வீழ்கின்றவன், மற்றொருவனது கையில் கொடியைத் தரட்டும். அவன் அதை ஏந்திச் செல்வான். ஒருபோதும் கொடி கீழே விழாது!

தூய்மையின் காரணமாக உற்சாகத் தீ கொழுந்து விட்டெரிய, இறைவனிடம் குன்றாத பக்தியெனும் கவசமணிந்து, சிங்கத்தின் தைரியம் நரம்புகளில் துடிக்க, நூறாயிரம் ஆண்களும் பெண்களும் முன்வருவார்கள். அவர்களது உள்ளத்தில் ஏழைகளிடமும், தாழ்ந்தோரிடமும், ஒடுக்கப் பட்டவர்களிடமும் கருணை பொங்கும். அவர்கள் நாட்டின் மூலை முடுக்கெங்கும் அலைந்து, முக்திக்கான உபதேசத்தை, ஒருவருக்கொருவர் உதவிபுரிந்து வாழவேண்டும் என்ற உபதேசத்தை, சமூக எழுச்சியின் உபதேசத்தை, சமத்துவத்தின் உபதேசத்தை பிரசாரம் செய்வார்கள்.

இறைவனின் தொண்டர்களாகக் களத்தில் இறங்குங்கள்:

நமது பாரதத் தாய் பல தடவை மயங்கி வீழ்ந்திருக்கிறாள். அப்பொழுதெல்லாம் பாரதத்தின் மகா பிரபுவான இறைவன் தமது அவதாரங்களின் மூலம் அவளை மூர்ச்சை தெளிவித்திருக்கிறார்.

இறந்தவர்கள் மீள்வதில்லை. கழிந்த இரவு திரும்புவதில்லை; எழுந்து ம்றைந்த அலை புதிதாக மீண்டெழுவதில்லை. அது போலவே மனிதன் ஒரே உடலில் மீண்டும் வசிக்க வருவதில்லை. ஆகையால் மாந்தர்களே! செத்தொழிந்த பழமையை வழிபடுவதை விடுத்து உயிருடனிருக்கும் இக்காலத்தை வழிபட உங்களை நாம் அழைக்கிறோம். நடந்து போன செயல்களைப் பற்றிச் சிந்தித்து சிந்தை கலங்கி வருந்துவதை விட்டுவிட்டு, இக்கால நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட அழைக்கிறோம். இழந்து போன, இடிந்து தகர்ந்து போன பாதைகளைத் தேடிக் கண்டு பிடிப்பதில் சக்தியை வீணடிப்பதை விடுத்து, அருகிலே உள்ள அகலமான, புதிய நெடுவழிப் பாதைக்கு வருமாறு உங்களைத் திருப்பி அழைக்கிறோம். அறிவுள்ளவன் எவனோ அவன் புரிந்து கொள்ளட்டும்.

அந்த மகாசக்தியின் முதல் துடிதுடிப்பின் மூலம் உலகின் திக்கெட்டிலும் தூரத்து எதிரொலிகள் எழுந்துள்ளன என்றால், அந்த சக்தி முழுமைபெற்றுக் காட்சி தரும் பெருநிலையைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அடிமைப்பட்ட மக்களிடம் இருக்கக் கூடிய இழிகுணங்களான அர்த்தமற்ற தவறான கருத்துக்களையும், பலவீனத்தையும் பொறாமையையும் ஒழித்துக்கட்டி விட்டு வாருங்கள். இந்தப் புதிய தெய்வீக அமைப்பாகிற சக்கரம் சுழலுவதற்குத் துணை புரியுங்கள்.

“நாங்கள் இறைவனின் தொண்டர்கள்; அவரது புதல்வர்கள்; அவரது விருப்பங்களை ஈடேற்றுவதில் துணை புரிகிறவர்கள்” என்ற திட நம்பிக்கை, பணிபுரியும் களத்தில் புகும்போது உங்களது உள்ளத்தில் உறுதியாக வேரூன்றி இருக்கட்டும்!

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>

ஹிந்துத்துவமும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களும்


சித்திரை 1 : அம்பேத்கர் ஜெயந்தி

ambedkar_jayanthi_quote_tamilhindu(படத்தின் மீது க்ளிக் செய்தால் பெரிதாகத் தெரியும்)

ஹிந்துத்துவம் என்பது எந்த அளவு மேல்சாதி என தம்மை நினைக்கும் இந்துக்களுக்கு சொந்தமோ, அதே அளவு தாழ்த்தப்பட்ட இந்துக்களுக்கும் சொந்தம். இந்த ஹிந்துத்துவத்தின் வளர்ச்சிக்கு தாழ்த்தப்பட்டவர்களான வான்மீகி, வ்யாதகீதையை எழுதிய ரிஷி, சொக்கமேளர் ரோஹிதாசர் ஆகியோர், அந்தணரான வசிஷ்டர், ஷத்திரியரான கிருஷ்ணர், வைசியரான ஹர்ஷர், சூத்திரரான துகாராம் போலவே பங்களித்துள்ளனர்.

ஹிந்துக்களின் மானத்தையும் உயிரையும் பாதுகாக்க சித்தநாக மகர் போன்ற தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த எத்தனையோ வீரர்கள் பெரும் தியாகங்கள் செய்திருக்கின்றனர். ஹிந்துத்துவத்தின் பெயரால் எழுப்பப்படும் ஆலயத்தின் வளர்ச்சிக்கும் வளத்துக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட ஹிந்துக்களும் மேல்சாதி என கருதப்படும் ஹிந்துக்களைப் போலவே தங்கள் வாழ்க்கைகளை தியாகம் செய்து உழைத்துள்ளனர். எனவே ஹிந்துத்துவத்தின் ஆலயம் அவர்களுக்கு எவ்வித தங்கு தடையின்றி முழுமையாகத் திறக்கப்பட வேண்டும்.

– போதிசத்வ அம்பேத்கர்

தொடரட்டும் சீர்திருத்தம்

casteismதெய்வங்களில் தலித்துகளின் தெய்வம் மற்றும் தலித் அல்லாதோர் தெய்வம் என்று இருக்கிறதா?

இருக்கிறது என்று பெரும்பான்மையான இந்துக்கள் எண்ணுகிறார்கள். முக்கியமாக உயர்த்தப்பட்ட சாதியார் பலரிடம் இப்படி ஒரு தவறான குழப்பம் இருப்பது உண்மைதான். துரதிர்ஷ்டம்.

“ஆயிரம் தெய்வங்கள் உண்டென்று பேசி அழியும் அறிவிலிகாள்…” என்று பாரதியார் இவர்களை விளிக்கிறார்.

அவர்கள் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்புத் தரும் இடங்களில் பிரச்சினைகள் எழுந்தால் மட்டுமே இவர்கள் போராடுவார்கள். மற்ற சாதியார் வணங்கும் கோயில்களை இடித்துத் தள்ளினால்கூடக் கவலைப்பட மாட்டார்கள்.

எல்லாரும் பங்கு பெறும் ஒரு அரசியல் கட்சியில் இருந்தாலும், அந்த அரசியல் கட்சியைத் தங்கள் சாதிச் சங்கத்தின் மற்றொரு கிளையாக மாற்றவே இவர்கள் முயல்வார்கள். அந்தக் கட்சி அதை அனுமதிக்காவிடின், அந்தக் கட்சிக்குள்ளே இருந்து கொண்டே அந்தக் கட்சியை அழிக்கும் வேலைகளைச் செய்வார்கள். இவர்களது மனோநிலை பாவ்லோவின் பரிசோதனை ஜந்துக்கள் போல இப்படித்தான் பழக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சாதிச் சங்கங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அரசாங்க இட ஒதுக்கீடு ஒரு முக்கிய மறைமுகக்  காரணமாக உள்ளது போல, இவர்களது இந்து சமூக அக்கறைக்குப் பின்னணியிலும் தங்கள் சாதியாரின் பொருளாதார லாபக்கணக்குக்கள்தான் இருக்கின்றன. தங்கள் சாதிக்கு லாபம் கிடைப்பதற்குத்தான் இந்து மதம் இருக்கிறது என்பது இவர்களது கணக்கு.

தன் சாதியா, சனாதன தர்மமா என்ற கேள்வி எழுந்தால் சனாதன தர்மத்தை அழுக்குத் துணிபோலப் பயன்படுத்தித் தூக்கி எறிந்து விடுவார்கள். இப்படி எறியப்பட்ட இந்துத்துவர்களும் இங்கு உண்டு. தூக்கி எறியப்பட்டாலும், இந்துத்துவர்களாகவே இருக்கிற இந்தப் பெரியோர்களால்தான் இந்து மதம் உயிரோடு இருக்கிறது.   இந்து மதம் உயிரோடு இருப்பதால்தான் மானுடத்தன்மை இன்னமும் உயிரோடு இருக்கிறது.

macaulay_children3இந்தச் சாதிய வெறி அழிந்தால்தான் சனாதன தர்மம் தழைக்கும். ஒரு நாட்டின் நலனுக்கு ஒரு ஊரே அழியலாம் என்று மனு ஸ்ம்ருதி சொல்லுகிறது. ஆனால், மனு ஸ்ம்ருதியில் உள்ள மட்டமான கருத்துக்களுக்காக மனு ஸ்ம்ருதியைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் ஆஷாடபூதிகள் இந்த விஷயங்களைக் கவனமாக நடைமுறையில் தவிர்த்துவிடுவார்கள்.

தன்னுடைய சாதியைச் சேர்ந்த ஒருவன் சுத்தமான பொறுக்கியாக இருந்தாலும் அவனுக்கு ஆதரவாகவே பேசுவார்கள். அவர்கள் சாதிக்கு நடந்த அநியாயங்களைக் காரணம் காட்டுவார்கள். இல்லாத ஒரு யூதனின் நடக்காத சிலுவையேற்றத்திற்காகக் கோடிக்கணக்கான யூதர்களைக் கொலை செய்த நாட்ஸிக் (Nazi) கிறுத்துவர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் செயல்பாட்டு ஒற்றுமைகள் உண்டு. 

அவர்களைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் சாதிதான் இந்து மதம். அவர்களது  சாதிய வெறியைக் காப்பாற்றுபவர்கள்தான் செயல் வீரர்கள், சிந்தனைச் சிற்பிகள். மற்றவர்கள் எல்லாம் வெட்டி விமர்சகர்கள் மட்டுமே. அல்லது உபயோகித்துவிட்டுத் தூக்கி எறியப்பட வேண்டிய ஏமாளிகள்.

இந்த ஏமாளிகளின் குழுவில் பாரதியாரும், ராமானுஜரும், ஆதி சங்கரரும்கூட உண்டு.

யூரோப்பியரின், அரபியரின், கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் மேலாதிக்கத்தை இந்தச் சாதியவாதிகள் எதிர்ப்பார்கள். ஏனெனில் அவர்களைப் பொறுத்தவரை, மற்றவரை அடிமைகளாக நடத்தும் அந்த உரிமை அவர்களுடையது. கிறுத்துவர்களும், இஸ்லாமியரும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் அடிமை வியாபாரத்தில் இவர்களது போட்டியாளர்கள். 

குழந்தைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு குண்டு வீசும் ஆபிரகாமியர்களுக்கும், இந்து மதத்தின் பின்னால் நின்று கொண்டு சாதியம் பேசும் இவர்களுக்கும் ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை.

இந்த உயர்த்தப்பட்ட சாதியார் மெக்காலேவின் கள்ளப் பிள்ளைகள்.   மனசாட்சியை விட, மெக்காலே போதனைக் கண்ணாடி அணிந்துதான் அவர்கள் சமூகத்தைப் பார்க்கிறார்கள். அந்தப் போதனைகள்தான் அவர்கள் மற்ற மானுடரோடு கொள்ளும் உறவுகளையும் நிர்ணயிக்கிறது.

casteமெக்காலேவின் இந்தக் கள்ளப் பிள்ளைகளும் ஆபிரகாமியர்களே.  கள்ளத் தகப்பனின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் அடிமைப் படைப்புகள் இவர்கள். 

இந்தச் செயல்பாடுகள் உயர்த்தப்பட்ட எல்லாச் சாதியாரிடமும் இருக்கின்றன. தாழ்த்தப்பட்ட சாதியாரிடமும் இருக்கின்றன. இங்கு யாருக்கும் வெட்கமில்லை. ஆனால், ஓரிரு சாதியார்கள் இந்தக் கீழ்த்தர நிலையைப் பெருமையாகத் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளத் தயங்குவதே இல்லை. இந்தக் கீழ்த்தர நிலைக்குப் புனிதப் பொன்னாடையை இவர்கள் போர்த்துகிறார்கள்.

இவர்களை பாரதியாரும், விவேகானந்தரும், அம்பேத்கரும், நாரயண  குருவும்  அம்பலப்படுத்தினார்கள். எதிர்த்தார்கள்.

ஆனால், மற்ற இந்துக்கள் இந்தச் சாதிய வெறியர்களை அம்பலப்படுத்தத் தயங்குகிறார்கள்.  ஆஷாடபூதிகளை அம்பலப்படுத்தினால் நல்ல பக்தர்கள் கேவலப்படுவார்கள் என்று அவர்கள் எண்ணலாம். பொது ஜனங்களுக்கு இரண்டிற்கும் வித்தியாசம் தெரியாது என்பதும் ஒரு காரணம்.

இந்த ஆஷாடபூதிகள் அதிகாரசக்திகளாக இருக்கிறார்கள் என்பது இரண்டாவது காரணம். அதை வைத்துக் கொண்டு தங்களது சாதியத்தை, கேவலமான இழிவாழ்வைக் காத்துக் கொள்கிறார்கள். சாதியத்தை எதிர்ப்பவர்களை இவர்கள் அழிக்கிறார்கள்.

இந்துத்துவத்திற்கு எதிரான பிரச்சினைகளை எப்படிக் கையாள வேண்டும் என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரியும் என்று எண்ணும் மனப்போக்கு மூன்றாவது காரணம்.

இந்துத்வ ஜீவன் உயிர்ப்புடன் உள்ளவர்களில் பலர் வெறும் புலம்பலை மட்டுமே ஆயுதமாகக் கையில் வைத்திருக்கிறார்கள். பலனில்லை. வசவினால் வைரஸ் கிருமிகள் அழியாது. அகந்தை அற்று இருத்தலும், அறிதலும், அறிதல் வழி நடத்தலும், அறிவைப் பரப்புதலுமே வழி. ஆனால், விவேகானந்தர் வெறுத்த மந்த புத்திக்கு இவர்களும் விதிவிலக்கில்லை. துரதிர்ஷ்டம்.

macaulay_childrenஇந்தக் காரணங்களால் இந்தச் சாதியவாதிகள், இந்த மெக்காலேயின் கள்ளப் பிள்ளைகள், அவர்களது முதலாளிகளான ஆபிரகாமிய சாக்கடைப் புழுக்களோடு கள்ளத் தொடர்பில் பிழைப்பை நடத்துகிறார்கள்.

இந்தச் சாதியவாதிகளில் சில சாதியார் நடத்தும் பொது அமைப்புக்களில், பள்ளிகளில், சாதி அடிப்படையில் தனிப் பந்தி இன்னமும் நடக்கிறது என்று சொன்னால் உங்களால் நம்ப முடியுமா?

ஆனால், அதுதான் உண்மை. மெக்காலேவின் சவம் உயிர்பெற்று எழும் ஒரு வெள்ளிக்கிழமைக்காக இவர்களது அமைப்புகளில் பிரார்த்தனைகள் நடக்கின்றன. இந்தப் பிரார்த்தனைகளைச் செய்ய ஒன்று கூடும் இடமாக  இந்த அமைப்புகளும் இருக்கின்றன.

நல்ல வேளையாக இந்தப் போலி-மானுடர்கள் மட்டுமே, நடைப்பிணங்கள் மட்டுமே, இந்துக்களில் இல்லை.  வேதங்களின் ஜீவரசம் அருந்தி உயிர் துடிப்பு உள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள். சாதியம் பேசும் வேஷதாரிகளை எதிர்ப்பது, ஏளனம் செய்வது சீர்திருத்திக்கொள்ளும் இந்துத்துவ இயல்பின் ஒரு பகுதியாக தொடரவே செய்கிறது.  அந்த ஒன்றுதான் நம்பிக்கை தருகிறது.

மதிப்பிற்குரிய நண்பர் ஒருவர் ஒரு பாடலைச் சொன்னார்:

நீதியால் வந்த தொரு
நெடுந்தரும நெறியல்லால்
சாதியால் வந்த சிறு
நெறி
அறியான்

சாதிய உணர்வால், சாதி உயர்வு தாழ்வுகளால் ஏற்படும் வாழ்க்கை முறை இகழத்தக்க ஒன்று என்று சொல்லுகிறது இப்பாடல். இந்த சீர்திருத்தக் குரலை நாம் எங்கு பார்க்கலாம்?

கம்ப ராமாயணத்தில். ராமபிரானின் காருண்ய அம்பு ஏந்தி, உடலை விட்டுப் போகும் முன், கும்பகர்ணன் தன் தம்பியான விபீஷணனின் உயர்குணமாக ராமனிடம் இதைச் சொல்லுகிறான். எந்த புத்தகத்தை எரிக்க வேண்டும் என்று காலனியத்தின் கைக்கூலிகள் சிலர் சொன்னார்களோ அந்தப் புத்தகத்தில் இது இருக்கிறது. இங்கு எந்தக்  குணமானது உயர்வானது என்று போதிக்கப்படுகிறது என்று கவனியுங்கள்.

வேதகாலத்தில் இருந்து எழும் சமநிலையின் குரல், ராமாயணத்தின் ஊடாக இன்னும் தொடர்கிறது. இந்து மதத்தின் வரலாறு பற்றித் தெள்ளெனப் புரிதல் உடைய, வரலாற்றுணர்வும் உள்ள இன்னொருவர் சொல்கிறார்:

தர்ம சாஸ்திரங்களின் அடிப்படையிலான சாதி முறை ஒரு நோய்க்கூறு மனநிலை. அதை ஏற்க நீங்கள் மறுக்கும் போது அது மறைந்துவிடும்.

பிராம்மணர்கள் போல உட்சாதித் திருமணங்களைக் கடினமாக வலியுறுத்தும் சாதிகளிலும் கூட சாதிக் கலப்புத் திருமணங்கள், மதநூல்களில் சொல்லப்பட்ட படியோ அல்லது ரகசியமாக பாலியல் ஈர்ப்புகளாலோ நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. சாதிக் கலப்புத் திருமணங்களை நீங்கள் கடுமையாக எதிர்த்தாலும் அவை தொடர்ந்து வருங்காலத்திலும் நடக்கத்தான் செய்யும்.

எனவே, சாதிக் கலப்புத் திருமணங்களை தடை செய்துவிட்டால் பிராம்மணனின் மகனுக்கோ அல்லது க்ஷத்திரியனின் மகனுக்கோ முறையே பிராம்மண அல்லது க்ஷத்திரிய குணங்கள் இருக்கும் எனும் நம்பிக்கைக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. எல்லாச் சாதிகளும் மிகப்பண்டைய காலம் முதல் ஒன்றோடொன்று கலந்தே வந்துள்ளன என்பதால் எந்த சாதியும் எந்த குறிப்பிட்ட திறமைக்கும் தனிச் சொந்தம் கொண்டாடமுடியாது.

இதைச் சொன்னவர் யார் என்பதை வாசகராகிய நீங்களே கண்டுபிடித்து மறுமொழிப் பெட்டியில் சொல்லுங்கள். க்ளூ: இவர் ஒரு நாத்திகர்.

இந்து மதத்தின் வரலாறு பற்றி ஓரளாவாவது புரிதல் உள்ளவர்களுக்கு ஒன்று மிகத் தெளிவாகப் புரியும்: சாதி என்பது இந்திய சமூகத்தின் ஒரு சமூகப்பொருளாதார நிகழ்வு மட்டுமே. இதை உருவாக்கிய காரணிகள் மாறும்போது இதுவும் மாறும்.

மாறவேண்டும் என்கின்றன சனாதன தர்மத்தின் நூல்களும், வாழ்முறையும். மாற்றவேண்டும் என்கின்றனர் சனாதன தர்மவாதிகள்.

sahaja-100012சனாதன தர்மம் அறிந்தவர்கள், சீர்திருத்திக்கொண்டு வளரும் வாழ்முறையையே இந்துத்துவம் என்று தெளிந்துள்ளார்கள். இருப்பினும், சீர்திருத்திக்கொண்டு முன்னேறும் இந்துத்துவம் சீர்திருத்திக்கொள்ள வேண்டியது இன்னமும் இருக்கிறது.

இந்து மதத்தின் இப்போதைய தேவை சாதியத்தை அரக்கத்தனம் என்று அறிவித்து, அதை ஒழிக்க வேண்டும் என்று உரத்துப் பேசும் துறவியர்கள்.

தலித் துறவிகள் வேண்டும். அவர்களது ஆசிரமங்கள் புண்ணியத் தலங்களாக வேண்டும்.

அதுவரை பாரதியின் கனவுப் பாலங்கள் ஒதுங்கி இருக்கட்டும். அவசரமில்லை.