“சேனைகள்” – மஹாராஷ்டிரத்தின் மராட்டிய “கழகங்கள்” – 2

தொடர்ந்து வெளிப்படும் பேய்க்குணம்; தொடரும் அராஜகம்

It is also recommended for patients that suffer from an underactive thyroid as this will help them to have better blood sugar levels, so it is vital that they make sure to have a healthy diet. We recommend that clomid medication cost Bangkalan you call your doctor for advice regarding the use of over-the-counter drugs, herbs, vitamins, or nutritional supplements. My name is jadyn and i live in california.i have been on the nolvadex pills since february 2012, i have been off the pills since january 2014 and now am taking them again.

I have been on cephalexin for seven days, still it remains bad. He also has an allergy medicine that Ukraine he prescribes to treat the allergy. No prescription is required to purchase vibramycin online.

My life will be destroyed because of my disability. There is a growing number bolt of people with a yeast infection that are finding relief with natural products, and there are many other benefits of probiotic supplementation that are becoming more widely known. The doctor has the right to reduce the dose of the drug as long as it is safe and appropriate for the patient.

thackreyசட்டசபைக்குள் நடந்த வன்முறை ஒன்றும் புதியதல்ல. பால் தாக்கரே மராட்டிய மக்களுக்கு மொழி வெறியையும், பிராந்திய-குறுகிய மனப்பான்மையையும் ஊட்டித்தான் தன்னுடைய சிவ சேனைக் கட்சியை வளர்த்தார். இழிந்த நடத்தைகளும் அருவருக்கத்தக்க நடவடிக்கைகளும் கொண்டதே சிவ சேனையின் வரலாறு. மராட்டிய மக்களுக்கோ, மொழிக்கோ, மாநிலத்திற்கோ, அவற்றின் வளர்ச்சிக்கோ இக்கட்சி உருப்படியாக எதுவும் செய்த மாதிரித் தெரியவில்லை.

ஆரம்ப காலங்களில் அனைத்துத் தென் இந்தியரையும், குறிப்பாகத் தமிழரை, “மதராஸிகள்” என்று சொல்லி அவர்களை மும்பையைவிட்டுத் துரத்தும் நோக்கத்துடன் பல முறை அவர்கள் மீது வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விட்டவர்தான் பால் தாக்கரே. தமிழகத்தில் இந்தி எதிர்ப்பில் ஈடுபட்டு வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்த திராவிட இனவெறிக் கழகங்களும் இதற்குத் தூண்டுகோலாக இருந்தன என்பதையும் மறுக்க முடியாது. காங்கிரஸ் கட்சியின் தூண்டுதலின் பேரில் பால் தாக்கரே வழியையே பின்பற்றி அவருக்குப் போட்டியாக நடந்துகொள்பவர்தான் ராஜ் தாக்கரே. சமீப காலங்களில் நடந்தவற்றைப் பார்த்தாலே சேனைகளின் வன்முறைக் கலாசரமும், மொழிவெறியும், மற்ற இந்தியர்களை அவமதிக்கும் மனப்பான்மையும் விளங்கும்.

செப்டம்பர் 2008-ல் மும்பையில் நடந்த ஒரு திரைவிழாவில், “நான் உத்திரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பதால் ஹிந்தி மொழியில் பேசுவதுதான் முறை” என்று யதார்த்தமாக நடிகை ஜெயா பச்சன் கூறியதைச் சாக்காக வைத்துத் தங்கள் மராட்டிய மொழிப்பற்றைக் காண்பிக்கும் விதமாக மும்பை வீதிகளில் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்தனர் மஹாராஷ்டிரா நவநிர்மாண் சேனாவினர்.

ஜனவரி 2008-ல் உத்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பீகார் ஆகிய மாநிலங்களிலிருந்து வந்து எளிய சாதாரண கூலி வேலைகள் செய்து பிழைக்கும் மக்களை அடித்து விரட்டினர் ராஜ் தாக்கரேயின் ஆட்கள். வட இந்தியர்கள் அவர்கள் கலாசாரப்படி ‘சாட் பூஜா’ என்கிற பண்டிகையை மும்பையில் கொண்டாடக்கூடாது என்று தடை போட்டனர். ரயில்வே துறை வேலைகளுக்கான பரீட்சைகள் மராட்டிய மாநிலத்தில் மராட்டிய மொழியில் மராட்டியர்களுக்காகத்தான் நடைபெற வேண்டும் என்று சொல்லி அப்பரீட்சைகள் நடக்க விடாமல் வன்முறையில் ஈடுபட்டனர்.

இத்தனை அராஜகங்கள் நடந்தும் கட்சி என்னவோ வளர்ச்சி அடையத்தான் செய்தது. சட்டசபைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கும் அளவிற்கு வளர்ச்சியடைந்தது! இந்த வளர்ச்சி தந்த துணிவுதான் சட்டசபைக்குள்ளேயே வன்முறையில் ஈடுபடும் தைரியத்தைத் தந்தது. இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பொது வங்கி நிறுவனமான பாரத ஸ்டேட் வங்கியை “மஹாராஷ்ட்ராவில் மராட்டிய மொழியில்தான் ஊழியர்கள் தேர்வுப்பரீட்சை நடத்த வேண்டும்” என்று மிரட்டும் அளவிற்கு துணிந்தார் ராஜ் தாக்கரே.

ஊடகங்களின் சீண்டல்களும் சேனைகளின் தாக்குதல்களும்

தன் பாணி அரசியலில் பெரும்பங்கைக் கவர்ந்து தன் ஓட்டு வங்கியிலும் கணிசமான அளவில் பங்குகளை ராஜ் தாக்கரே பறித்துக் கொண்டதால், கலக்கம் அடைந்த சிவ சேனாவின் தலைவர் பால் தாக்கரே, தனக்குப் பின் தன் மகன் உத்தவ் தாக்கரேயால் ராஜ் தாக்கரே அளவிற்குத் திறமையாகச் செயல்பட முடியாமல் போய் விடும் என்கிற காரணத்தால், மீண்டும் தன் பழைய பாணி வன்முறை அரசியலுக்குத் திரும்பினார். அதன் விளைவுதான் முட்டாள்தனமான சச்சின் டெண்டுல்கர் மீதான வசவுகளும் ஐ. பி. என் தொலைக்காட்சி அலுவலகத்தின் மீதான தாக்குதல்களும். சிவ சேனைத் தொண்டர்கள் செய்தது அராஜகம்தான் என்றாலும், அவர்கள் உணர்ச்சியைத் தூண்டும் அளவிற்கு திரும்பத் திரும்பக் கடுமையான விமரிசனம் செய்தது அந்தத் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் செய்த மாபெரும் தவறு. ஏனைய ஊடகங்கள் ஒரு முறையோடு தங்கள் கருத்தைத் தெரிவித்து நிறுத்திக்கொண்ட போதிலும், ஐ. பி. என் தொலைக்காட்சி மட்டும் தொடர்ந்து ஒளிபரப்பிக் கொண்டே இருந்தது. கடைசியில் அதன் பலனை அனுபவித்தது. இதையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றாலும், அனைவரும் இதனைத நிச்சயம் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

thakrey-sachinஊடகங்கள் சேனைகளைச் சீண்டுவதும் பின்னர் தாக்குதலுக்கு உள்ளாவதுமான வெட்கங்கெட்ட வரலாறு மஹாராஷ்டிர மாநிலத்தில் அடிக்கடி நடப்பதுதான். சமீப காலங்களில் நடந்த சில சம்பவங்களைப் பார்த்தால் இவ்வுண்மை விளங்கும். வன்முறையைத் தூண்டுபவர்களும் சரி, அதைக் கையாளுபவர்களும் சரி, பீற்றிக் கொள்வதென்னவோ மராட்டியப் பெருமையைத்தான்!

2004-ல் ‘மஹாநகர்’ என்ற பத்திரிகையின் ஆசிரியர் நிகில் வாக்லே, சேனைத் தலைவர்களைச் சிறுமைப்படுத்தும் விதத்தில் விமரிசனம் செய்ததால், சேனைத் தொண்டர்களால் தாக்கப்பட்டார். அதே ஆண்டு, ‘ஹமாரா மஹாநகர்’ என்கிற பத்திரிகையின் ஆசிரியர் சஜித் ரஷித் இருமுறை கத்தியால் குத்தப்பட்டார்.

2006-ல் தாக்கரே குடும்பத்தினரை மறைமுகமாக மையமாக வைத்து ஒரு நகைச்சுவை நாடகம் ஒன்றை ஒளிபரப்பியதால் ‘ஜீ டிவி’ அலுவலகம் தாக்கிச் சூறையாடப்பட்டது. அதே வருடம், மஹாராஷ்டிரா அகமது நகரில் உள்ள ‘லோக்ஸட்டா’ பத்திரிகை, சத்திரபதி சிவாஜியின் படத்தை முதல் பக்கத்தில் வெளியிட மறுத்ததால், அதன் அலுவலகம் சூறையாடப்பட்டது.

2007-ல் ஹிந்து முஸ்லிம்களுக்கு இடையேயான பிரச்சினை ஒன்றை பாரபட்சத்துடன் ஒளிபரப்பியதால் ஹிந்து ராஷ்ட்ர சேனா என்கிற அமைப்பு ‘ஸ்டார் நியூஸ்’ அலுவலகத்தைத் தாக்கியது. அதே ஆண்டு, பால் தாக்கரேவை ‘வில்லன்’ என்று வர்ணித்ததால் ‘அவுட்லுக்’ பத்திரிகை அலுவலகம் சிவ சேனைத் தொண்டர்களால் தாக்கப் பட்டது.

போலியான தேசியவாதமும் போக்கற்ற பிராந்தியவாதமும்

பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் வீரர்களை விளையாட விடாமல் இருப்பதும், கிரிக்கெட் மைதானங்களின் ஆடுதளங்களைத் தோண்டிச் சிதைப்பதும் சேனைகளை “தேசியவாதிகள்” ஆக்கிவிடாது. அமிதாப் பச்சனையும், சச்சின் டெண்டுல்கரையும், ஷாருக்கானையும் கண்டித்துவிட்டு, தாவூத் இப்ரஹிம் பற்றி வாயே திறக்காமல் இருப்பது சேனைகளின் “தேசியவாத” உருவகத்திற்கு உதவாது. அதோடு மட்டுமல்லாமல் இந்தத் “தீவிர” தேசியவாதிகள் ராமர் பாலம் பாதுகாப்பு இயக்கத்திற்கு ஆதரவாக ஒரு வார்த்தை கூட பேசியது இல்லை! பின் எந்த தேசியத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் இவர்கள்?

இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நட்பு பாராட்டிக் கொண்டிருக்கும் பா. ஜ. கவின் முதுகில் குத்தும் விதமாக, கங்கிரஸுடன் சேர்ந்துகொண்டு, தகுதியில்லாத, சச்சரவுக்குள்ளான ஒரு பெண்மணியை, அவர் மஹாராஷ்ட்ரா மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்கிற ஒரே காரணத்திற்காக, ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கத் துணைபோனது, ஒரு மலிவான போலித்தனமான மராட்டியப் பெருமையல்லாமல் வேறு என்ன? மராட்டிய மாநிலத்திற்கும், மராத்தி மொழிக்கும் அவைகளின் வளர்ச்சிக்கும் ஆற்றிய பங்குதான் பெருமை சேர்க்குமே ஒழிய மற்ற அரசியல் நாடகங்களோ வன்முறைகளோ இல்லை. அந்த விதத்தில் சேனைகளின் பங்கு பூஜ்யம்தான்!

பிராந்திய மண்வாசனையோடு தேசியத்தைக் கொண்டாடுவதில் தவறேதுமில்லை. ஆனால் அந்தப் பிராந்திய மனப்பான்மை எல்லைகளை மீறும்போது, தேசிய ஒருமைப்பாட்டிற்கு ஆபத்தாக முடிகிறது. ஒருவருடைய தாய் மொழியை வைத்து அவரை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது வடிகட்டிய முட்டாள்தனம். அது முன்னேற்றத்திற்குப் பெருந்தடையாக ஆகிவிடும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, மராத்தி மொழியையும் பழம்பெரும் மராட்டிய தலைவர்களையும் மாசுபடுத்திவிட்டன சேனைகள். மராட்டிய சேனைகளின் அரசியலையும், தமிழகக் கழகங்களின் அரசியலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்குங்கால், ஒரு மாநிலத்தை அழிவுப் பாதையில்கொண்டு செல்லும் தீய அரசியல் எப்படி பட்டது என்கிற பாடத்தைக் கற்றுக் கொள்ளலாம்.

பிரிவும் வளர்ச்சியும்

கழகங்களின் தமிழ் வெறிக்கும், சேனைகளின் மராட்டிய வெறிக்கும் வித்தியாசமில்லை. தென் இந்தியர்களுக்கு எதிராகச் சேனைகள் நடந்துகொண்ட விதத்தைப் போலவே, திராவிட கழகங்கள் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டு தமிழகத்தை ரத்தக் களறியாக்கிச் சாவுகளையும் அழிவுகளையும் ஏற்படுத்தினர். இன்று வரை தமிழகம் இந்தி மொழிக்கு முழுவதுமாகத் தன் கதவுகளைத் திறக்கவில்லை. இதனால், தமிழகத்தைவிட்டு வெளிமாநிலங்களுக்குப் போகும் பெரும்பான்மையான தமிழர்கள், அம்மாநிலங்களைச் சேர்ந்த இந்திய சகோதரர்களுடன் பேசிப் பழக முடியாமல் கஷ்டப்படுகிறார்கள்.

சேனைகளின் அரசியலும் கழகங்களின் அரசியல் போன்றதுதான். பத்திரிகையாளர்களைத் தாக்குவது, பத்திரிகை அலுவலகங்களைச் சூறையாடுவது போன்ற அராஜகங்களை கழகங்கள் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பேயே, 70களிலும் 80களிலும் நடத்திக் காட்டியுள்ளனர். பத்திரிகை ஆசிரியர்களுக்கு எதிராகச் சட்டசபையில் தீர்மானம்கொண்டு வந்து தண்டனை அளித்த காலமும் தமிழகத்தில் உண்டு.

‘தராசு’ பத்திரிகையின் அலுவலகம் தாக்கப்பட்டு இரு ஊழியர்களைக் கொன்றதும் கழகங்களின் கொலை வெறிதான். பார்ப்பனப் பத்திரிகை என்று ‘அன்புடன்’ அழைக்கப்பட்டு அடிக்கடி கழகங்களால் ‘கடுமையாக’ கவனிக்கப்பட்ட பத்திரிகை ‘தினமலர்’.

அந்த கலாசாரத்தின் தொடர்ச்சிதான், நவம்பர் 2003-ல் ‘தி ஹிந்து’ பத்திரிகைக்கும் ‘முரசொலி’ பத்திரிகைக்கும் எதிராக ஜெயலலிதாவின் அ. தி. மு. க அரசு எடுத்த நடவடிக்கைகளும், மே 2007-ல் மதுரை ‘தினகரன்’ அலுவலகத்தைத் தி. மு. க. வினர் தாக்கி மூன்று அப்பாவிகளைக் கொலை செய்ததும்.

shiv-sena-attacksஆரியர்-திராவிடர் கட்டுக்கதையையும், பிராம்மண எதிர்ப்பையும் வைத்துக்கொண்டே கழகங்கள் வளர்ச்சியடைந்தன. 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தமிழர்கள் திராவிடர்கள், வட இந்தியர்கள் ஆரியர்கள் என்றும், நாத்திக வாதங்கள் மூலமும், ஹிந்துக் கடவுள்கள், கோவில்கள், ஆன்மிகச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றைப் பழிப்பதன் மூலமும், தமிழ் கலாசாரம் வேறு ஹிந்து கலாசாரம் வேறு என்று தொடர்ந்து சொல்வதன் மூலமும், தமிழர்களை ஹிந்து மக்களிடமிருந்து பிரிக்க முற்சி செய்து இவர்கள் ஆடிய அரசியல் ஆட்டங்களின் பயனாகவும், இன்று தமிழ்நாட்டைவிட்டு வெளியேறி வேறு மாநிலங்களுக்குப் போகும் தமிழன், தன்னை ஒரு கடவுள் நம்பிக்கை உடைய ஹிந்துவாகக் காட்டிக் கொண்டாலொழிய, அவன் அவனுக்குரிய மதிப்புடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. வெளிமாநிலங்களில் தமிழன் நிராகரிக்கப் படுவதற்கான ‘புண்ணியம்’ கழகங்களுக்கே போய்ச்சேரவேண்டும்.

திராவிடர் கழகத்திலிருந்து ஈ. வெ. ராவிடம் சண்டையிட்டுப் பிரிந்து வந்த அண்ணாதுரை திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆரம்பித்த போதும் சரி, கருணாநிதியுடன் தகராறு ஏற்பட்டு எம். ஜி. ஆர் பிரிந்து வந்து அண்ணா தி. மு. க ஆரம்பித்த போதும் சரி, கழகங்களின் அரசியலில், ஒரு சில சிறு மாற்றங்கள் தவிர பெரிதாக ஏதும் மாற்றங்கள் ஏற்படவில்லை. கழகங்களின் ஓட்டுப் பங்குகளும் அதிகரித்தன. தற்போது அரை டஜன் கழகங்கள் இருக்கின்ற நிலையில், அவற்றின் மொத்த ஒட்டுப் பங்குகளைக் கணக்கிட்டால், தேசியக் கட்சிகளின் ஓட்டுப்பங்குகளை விட பல மடங்கு அதிகமாக இருக்கின்றது. கழகங்களின் வளர்ச்சிக்கு முக்கிய காரணமாக, காங்கிரஸ் கட்சியின் இயலாமையையும் முட்டாள் தனத்தையும்தான் கூறலாம். காங்கிரஸ் கட்சியின் அகில இந்தியத் தலைமை ராஜாஜி மற்றும் காமராஜை அவமதித்ததும், அவர்கள் போன்ற பெருந்தலைவர்களுக்குப் பிறகு மாநிலத்தில் சரியான தலைமை இல்லாததும், இரு கழகங்களுக்கும் பின்னால் அமர்ந்தபடியே நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கூட்டுச் சவாரி செய்ததும், காங்கிரஸ் கட்சி தன் செல்வாக்கை இழக்கக் காரணமாயின.

மஹாராஷ்ட்ராவைப் பொருத்த வரையில், சேனாக்கள் பிரிந்துள்ளதால் ஆரம்பத்தில் வளர்ச்சி ஏற்படுவது போல் தோன்றினாலும், அங்கே தமிழகம் போலல்லாமல், இரண்டு பலம் பொருந்திய பெரிய தேசிய கட்சிகளும், மூன்றாவதாக ஒரு பலம் வாய்ந்த பிராந்திய கட்சியும் இருப்பதால், அவர்கள் (சேனாக்கள்) அரசியலில் தொடர்ந்து பலம் பெறுவது மிகவும் கடினம். இருப்பினும் அவர்களின் அரசியல் என்னவோ கழகங்களின் அரசியலுக்குக் கொஞ்சமும் குறைந்தவை அல்ல என்பதும் உண்மைதான்.

சேனைகள் பின்பற்றும் “கழகமே குடும்பம் குடும்பமே கழகம்” அரசியல் பாணி

திராவிட கழகங்களின் அரசியலில், நாளடைவில், குடும்பத்தின் வளர்ச்சி கட்சியின் வளர்ச்சியை விட அதிகமாகிப் போனது. சேனைகளின் அரசியலிலும் அவ்விதமே நடப்பது போல் தோன்றுகிறது. இம்மாதிரியாகக் குடும்பத்தை மையமாக வைத்து கிடைக்கும் வளர்ச்சி நிரந்தரமாக இருக்காது. இவ்வுண்மைக்கு சிறந்த உதாரணம் காங்கிரஸ் கட்சிதான்! தி. மு. க. வின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றவுடன் கருணாநிதி செய்த முதல் காரியம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மற்ற தலைவர்களை ஓரம் கட்டியதுதான். பிரிய முடிந்தவர்கள் பிரிந்தார்கள். அடங்கியவர்கள் அடங்கினார்கள். நாளடைவில் அவருடைய குடும்பம் மட்டுமே கட்சியில் சக்தி வாய்ந்ததாகிப் போனது. தற்போது கருணாநிதியின் குடும்பத்திற்குத் தெரியாமல் கட்சியில் எதுவும் நடக்காது; நடக்கவும் முடியாது. அதே போல்தான் சிவ சேனையிலும்!

அரசியல் அரங்கத்தில்ருந்து குடும்பத் தலைவர் விலகியதும், பிள்ளைகளுக்கு இடையே ஏற்படும் சண்டைச் சச்சரவுகள் கட்சியை உடைத்து முடிவில் அழித்து விடும். கருணாநிதி விலகிய பிறகு தி. மு. க. அந்த நிலைமைக்குத்தான் செல்லும் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் சிவ சேனாவிலோ, பால் தாக்கரே விலகுவதற்கு முன்பாகவே பங்காளிச் சண்டைகள் ஆரம்பித்து விட்டன. ராஜ் தாக்கரே பிரிந்தார். இப்போது பால் தாக்கரேயின் மருமகளான ஸ்மிதா தாக்கரே, சோனியா, ராகுல் ஆகியோர்களைப் புகழ்ந்து பேசி காங்கிரஸில் சேரப்போவதாகத் தன் ஆசைகளை வெளியிட்டுள்ளார்.

பிரிவினை வாதம் தேசத்தைப் பிளக்கும்

நாட்டில் உள்ள அரசியல் கட்சிகள் பிராந்திய-குறுகிய மனப்பான்மையுடனும் மொழிவெறியுடனும் நடந்துகொள்வது அன்னிய சக்திகளுக்குத்தான் அனுகூலமாக முடியும். முஸ்லிம் லீகின் அராஜகத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல் அதனைக் காங்கிரஸ் கட்சி வளர விட்டதால்தான் பாரதம் இரண்டாகப் பிளந்தது. தற்போது இந்தியாவில் உள்ள அரசியல் கட்சிகள் ஒருவருக்கொருவர் தேர்தல் சமயங்களில் போட்டியிடுவதில் தவறில்லை. தேர்தல் முடிந்து, ஒரு கட்சியோ, கூட்டணியோ அரசு அமைத்த பிறகு ஆள்பவர்களும், எதிர் கட்சிகளும், நாட்டின் வளர்ச்சியையும் மக்களின் ஒற்றுமையையும் மனதில்கொண்டு, நாட்டு மக்கள் அனைவரையும் சரிசமமாகப் பாவித்து, அனைவரும் பயன் பெறுமாறு திட்டங்கள் தீட்டி, காரியங்களை சாதிக்க வேண்டும். அதை விடுத்து ஜாதி, மத, மொழி துவேஷங்களைத் தீயென வளர்த்து அந்தத் தீயில் குளிர் காய நினைத்தால், இவர்கள் பொசுங்கிப்பொவதோடு மட்டுமல்லாமல், நாடும் அன்னியர்களின் கைகளில் சிக்கிக்கொள்ளும்.

எங்கெல்லாம் பிரிவினை வாதம் தலை தூக்குகிறதோ, அங்கெல்லாம் கவனம் செலுத்தி இரும்புக்கரம்கொண்டு பிரிவினைவாதிகளை அடக்கி பிரிவினைவாதத்தைக் களையோடு பிடுங்கி அழிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யாமல், பிரிவினைவாதிகளுடன் பேச்சு வார்த்தைகள் நடத்திக் கொண்டிருந்தால், அன்னிய சக்திகள் உட்புகுந்து அவைகளின் தலையீட்டினால், தேசியப் பிரச்சினை என்ற நிலையிலிருந்து சர்வதேசப் பிரச்சினையாக உருமாறி, பின்னர் முடிவு காணா நிலைக்குச் சென்று விடும். இதற்குச் சிறந்த உதாரணம் காஷ்மீர் மாநிலம்.

இந்திய அரசியல் சாஸனத்தில் க்ஷரத்து-370ஐ புகுத்தி காஷ்மீர் மாநிலத்திற்குத் தனி அந்தஸ்து (தனி அரசியல் சாஸனம், தனி கொடி, தனி தேசிய கீதம், பலவிதமானச் சிறப்புச் சலுகைகள்) அளித்த மாபெரும் தவறைச் செய்தவர் அந்நாளையப் பிரதமர் நேரு. அதைத் தவறு என்று சொல்வதை விட குற்றம் என்று சொல்வது மிகவும் பொருந்தும். அந்தக் குற்றத்தின் பயனைத்தான் கடந்த 60 வருடங்களாக நாம் அனுபவித்து வருகிறோம். லட்சக்கணக்கான காஷ்மீர் ஹிந்து பண்டிட்டுகள் இன்று அவர்களின் சொந்த பூமியில் வாழ முடியாமல் தங்கள் நாட்டிலேயே அகதிகளாகத் துன்புற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் சொந்த மண்ணிற்குத் திரும்புவதற்கோ, அவர்களின் மறுவாழ்விற்கோ ஒன்றும் செய்ய இயலாமல் தேசிய ஒருமைப்பாட்டைப் பற்றி மேடைகள் தோரும் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன பா. ஜ. க உள்ளிட்ட அனைத்துக் கட்சிகளும்!

ஆனால் க்ஷரத்து-370ஐ ஆரம்பத்திலிருந்து எதிர்த்து வருவது ஆர். எஸ். எஸ். இயக்கமும், பா. ஜ. க. மற்றும் சிவ சேனைக் கட்சிகளும்தான். மற்ற ஏனைய கட்சிகள் அனைத்தும் காஷ்மீர் மாநிலத்திற்கான தனி அந்தஸ்தை ஆதரித்துத்தான் ஓட்டுப்பொறுக்கி அரசியல் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. எனவே, சிவ சேனை இன்று நடந்துகொள்வதைக் கண்டிக்கும் உரிமை ஆர். எஸ். எஸ். மற்றும் பா. ஜ. க. விற்கு மட்டும்தான் இருக்கிறதே ஒழிய காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட மற்ற கட்சிகளுக்குக் கிஞ்சித்தும் இல்லை.

இன்று நாடு முழுவதும் போலி மதச்சார்பின்மை பேசிக்கொண்டு, அன்னிய சக்திகளுக்குக் காவடி தூக்கும் கட்சிகள் பல்கிப் பெருகியுள்ளன. இந்த தேசத்தின் பெரும்பான்மை மக்களான ஹிந்துக்களுக்கு என்று குரல் கொடுக்க பா. ஜ. க. மற்றும் சிவ சேனை ஆகிய இரு கட்சிகளே உள்ளன. சமீப காலமாக இவ்விரு கட்சிகளின் போக்கு சரியாக இல்லை. பா. ஜ. க. வும் மற்ற கட்சிகளைப் போல் மதச்சார்பின்மை வர்ணம் பூசிக் கொள்ள முயற்சி செய்கிறது. சிவ சேனையோ பிரிவினைவாதம் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றது. ஒரு சிறுபான்மை ஓட்டை துரத்திச் செல்லும்போது நூறு ஹிந்து ஓட்டுக்களை இழக்க நேரிடும் என்பதை பா. ஜ. க. வும், மராட்டியர் அல்லாத ஒருவரைத் தாக்கும் போது நூறு மராட்டியர் ஓட்டுக்களையே இழக்க நேரிடும் என்பதை சிவ சேனாவும் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். இரண்டு கட்சிகளும் தங்கள் நிலையை மாற்றிக்கொண்டு, பெரும்பான்மையான ஹிந்து மக்களை ஒற்றுமைப் படுத்துவதையே குறிக்கோளாகக்கொண்டு இயங்க வேண்டும். அவ்வாறு இயங்கினால்தான் இவர்களின் அரசியல் தொடரும். இல்லாவிடில் முடிந்துபோன சரித்திரமாகி விடும்.

வால் நுனி: – காஷ்மீர் மாநிலத்திற்கானத் தனி அந்தஸ்தைத் தொடர்ந்து எதிர்த்து வந்த பால் தாக்கரே, இன்று மராட்டிய மாநிலம் மாராட்டியருக்கே என்று பிரிவினை வாதம் பேசுகிறார். பிரிவினை வாதம் பேசியே அரசியல் செய்து வந்த கருணாநிதி இன்று சிவ சேனையைக் குறை கூறி நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

(முற்றும்)

“சேனைகள்” – மஹாராஷ்டிரத்தின் மராட்டிய “கழகங்கள்” – 1

சேனைகளின் மராத்தியப் பெருமை

gateway-of-indiaமஹாராஷ்ட்ரா மாநிலத்தில் உள்ள ‘சிவ சேனை’ மற்றும் ‘மஹாராஷ்டிர நவநிர்மாண் சேனை’ ஆகிய இரண்டு கட்சிகளும், மாநிலத்தின் தலைநகரான மும்பை, மராட்டியர்களுக்கு மட்டும்தான் சொந்தம் என்றும், மற்ற மொழி பேசும் மக்கள் அந்நகரை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்றும், தொடர்ந்து போராட்டங்கள் நடத்தி வருகின்றனர். சிவ சேனை கட்சியின் தலைவர்களான பால் தாக்கரேயும் அவர் மகன் உத்தவ் தாக்கரேயும் மற்றும் மஹாராஷ்ட்ரா நவநிர்மாண் சேனை கட்சியின் தலைவர் ராஜ் தாக்கரேயும் (சிவ சேனையிலிருந்து பிரிந்து வந்து தனிக்கட்சி ஆரம்பித்த இவர், பால் தாக்கரேயின் மருமகன்) தங்கள் கட்சியினரைத் தூண்டிவிட்டு மும்பையிலும் மாநிலத்தின் மற்ற பகுதிகளிலும் வாழ்ந்து வரும் வட இந்தியர் மீது தாக்குதல் நடத்தி வருகின்றனர்.

ஆஸ்த்திரேலிய நாட்டில் இனவெறி காரணமாகத் தொடர்ந்து இந்தியர்கள் (குறிப்பாக மாணவர்கள், இளைஞர்கள்) தாக்கப்படுவதற்குக் கண்டனம் தெரிவித்த பால் தாக்கரே, ஆஸ்த்திரேலிய கிரிக்கெட் வீர்ரர்கள் மும்பை அரங்கில் கிரிக்கெட் விளையாட அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றும், அதே போல் இந்தியாவிற்கு எதிராகப் பயங்கரவாதத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிடும் பாகிஸ்தான் நாட்டைக் கண்டிக்கும் விதமாக பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் வீரர்களையும் மும்பையில் விளையாட அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றும் கூறினார். ஐ.பி.எல். (IPL – Indian Premier League) கோப்பைக்கான கிரிக்கெட் போட்டிகள் நடக்க இருப்பதையடுத்து, மும்பையில் வாழும் நடிகரும் ‘கொல்கத்தா நைட் ரைடர்ஸ்’ (Kolkatta Knight Riders) என்ற அணியின் சொந்தக்காரருமான ஷாருக்கான், “பாகிஸ்தான் அன்பு மிகுந்த அண்டைநாடு” என்று அதற்கு ஆதரவாகப் பேசியதோடு, பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் வீரர்கள் தன் அணியில் சேர்த்துக் கொள்ளப்படுவார்கள் என்றும் கூறியதால் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்பட்டார். ‘மும்பை இந்தியர்’ (Mumbai Indians) என்ற சச்சின் டெண்டுல்கர் தலைமையிலான மற்றொரு அணியின் சொந்தக்காரரான தொழிலதிபர் முகேஷ் அம்பானி, “அனைத்து மாநில இந்தியர்களும் மும்பைக்கு வரலாம்” என்று உறுதியாகக் கூறியதையும் கண்டித்தனர் சேனைகளின் தலைவர்கள். மஹாராஷ்ட்டிரம் மாராட்டியருக்கே என்று மீண்டும் கொக்கரிக்கின்றனர்.

சிவ சேனையும் ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸும்

mohanji-speechஇதனிடையே, “ஜாதி, மத, மொழி அடிப்படையில் பிரச்சினை உண்டாக்குவதை நாங்கள் எதிர்க்கிறோம். மும்பை நகரம் இந்தியர்கள் அனைவருக்கும் சொந்தமானது. மேலும் அங்கு வாழும் வட இந்தியர்கள் தாக்கப்பட்டால் அவர்களுக்கு ஆதரவாகவும் பாதுகாப்பாகவும் ஆர்.எஸ்.எஸ் தொண்டர்கள் செயல் படுவார்கள்” என்று ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைவர் மோகன்ஜி பகவத் அவர்களும் திரு.ராம் மாதவ் அவர்களும் உறுதியாகக் கூறியது நாட்டு மக்கள் அனைவராலும் வரவேற்கப்பட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ் இயக்கம் பகிரங்கமாகத் தன் நிலைப்பாட்டை தெரிவித்ததனால் அதிர்ச்சி அடைந்த சிவ சேனைத் தலைவர் உத்தவ் தாக்கரே அதற்கு பதில் அளிக்கும் விதமாக, “மும்பைப் பிரச்சினை பொருத்தமட்டில் எங்கள் அரசியலில் ஆர்.எஸ்.எஸ் தலையிட வேண்டாம். அவ்வியக்கம் மும்பையைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. தேசப்பற்று, ஒற்றுமை பற்றியெல்லாம் அவர்கள் எங்களுக்குப் போதிக்க வேண்டியதில்லை. இப்போது வடமாநிலத்தவரைக் காப்பாற்றுவோம் என்று கூறுகின்ற ஆர்.எஸ்.எஸ், 1992-ல் இந்து முஸ்லிம் கலவரம் நடந்த போது எங்கே போனது? அப்போது சிவ சேனாதானே இந்துக்களைக் காப்பாற்றிற்று? தென் மாநிலங்களில் வடமாநிலத்தவர் எவ்விதம் நடத்தப்படுகின்றனர், அங்கெல்லாம் இந்தி மொழியின் நிலைமை என்ன என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஆர்.எஸ்.எஸ் தன் கவனத்தைத் திருப்பட்டும்” என்று காட்டமாகக் கூறியுள்ளார்.

சிவ சேனையும் பா.ஜ.க.வும்

nitin_gadkari_19547eசிவ சேனாவும் பா.ஜ.கவும் கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கூட்டணிக் கட்சிகளாக ஒரே அணியில் இருந்து வருகையில், சேனாவுக்கு எதிரான ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் பகிரங்க நிலைப்பாடு பா.ஜ.கவைத் தர்ம சங்கடத்தில் ஆழ்த்தும் என்று போலி மதச்சார்பின்மைக் கூட்டம் பெரிதும் எதிர்பார்த்தது. ஆனால் பா.ஜ.க தலைவர் நிதின் கட்காரி ஆர்.எஸ்.எஸ் கருத்தை ஆமோதிக்கும் விதமாக, “இந்தியர் எவரும் நாட்டின் எந்தப் பகுதியிலும் குடியேறி, தொழில் செய்து வாழலாம் என்பதில் பா.ஜ.க உறுதியாக இருக்கிறது” என்று கூறியுள்ளார். மேலும் அவர், “இந்திய அரசியல் சாஸனத்தின் க்ஷரத்து 19-இன் 1-வது பிரிவின் படி இந்தியர் எவரும் இந்தியாவில் எந்தப் பகுதியிலும் வாழலாம் என்பதன் மூலம் இந்தியா ஒரே நாடுதான் என்று உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. மாநிலம், மொழி மற்றும் மதத்தின் அடிப்படையில், எவ்விதப் பிரிவினையும் பாகுபாடும் காட்டப்படக்கூடாது. மற்றப் பிராந்தியக் கலாசாரங்களையும், மொழிகளையும், பழக்க வழக்கங்களையும் மதிக்க வேண்டும். அதுதான் இந்தியா ஒரே நாடு என்பதை வலியுறுத்தும்” என்றும் தெளிவுபடக் கூறியுள்ளார்.

அவர் மேலும், “இந்தியா முழுவதும் அனைவரும் ஜாதி, மத, இன, மொழி வேறுபாடின்றி ஒற்றுமையாக இந்தியர்களாக வாழ வேண்டும் என்கிற ‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என்ற கொள்கையில் நாங்கள் உறுதியாக இருப்பதால்தான், பாரபட்சம் மிக்க காஷ்மிருக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்கும் 370-வது க்ஷரத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று தொடர்ந்து கோரி வருகிறோம். பிரிவினையை பா.ஜ.க எப்போதும் ஏற்றுக் கொண்டதில்லை” என்று உறுதிபடத் தெரிவித்தார்.

சிவ சேனையைக் கண்டிக்க காங்கிரஸுக்கு என்ன தகுதி?

நாற்பது வயது ஆன பிறகும் கூட அரசியலில் கத்துக்குட்டியாக வலம் வருகின்ற, அதே நேரத்தில், தங்கள் குடும்பத்தின் அடிமைகளாகச் செயல்படும் சில காங்கிரஸ் தலைவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் ஆங்காங்கே நாடகத்தனமான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் ராகுல் காந்தி, அவ்வப்போது தன் “மேதாவிலாஸம்” வெளிப்படுமாறு பேசி மாட்டிக் கொள்வதில் வல்லவர். அவருடைய மேதாவிலாஸத்திற்குச் சமீபத்திய உதாரணம், தமிழகம் வந்த போது, “நதிகள் இணைப்பு என்பது சாத்தியம் இல்லாத ஒன்று. அதனால் எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை” என்று அவர் கூறியதுதான்.

சிவ சேனைத் தலைவர்களின் நிலைப்பாடு தவறானது, மும்பை நகரம் இந்தியர் அனைவருக்கும் சொந்தம் என்று கூறுவதோடு நிறுத்திக் கொண்டிருந்தால் ராகுல் காந்திக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வந்திருக்காது. ஆனால் பீகார் மாநிலத்தில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டிருந்த அவர், பீகார் மக்களைக் கவர வேண்டும் என்கிற நினைப்பில், “மும்பையில் பயங்கரவாதிகள் தாக்குதல் நடத்தியபோது பீகார், உ.பி., மற்றும் நாட்டின் பிற பகுதிகளைச் சேர்ந்த தேசியப் பாதுகாப்புப் படைவீரர்கள்தான் அவர்களை எதிர்த்துப் போராடி உயிர்த் தியாகம் செய்தனர். அப்போது இவர்கள் ஏன் பீகார், உ.பி. வீரர்கள் மும்பையை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று கோரவில்லை?” என்று பேசியுள்ளார். ராகுலுக்குப் பதில் கூறும் விதமாக உத்தவ் தாக்கரே, “மும்பை தாக்குதல் நடந்த போது ராகுல் எங்கே இருந்தார் என்பதை முதலில் தெரிவிக்கட்டும். மும்பை தாக்குதல் சமயத்தில் மஹாராஷ்ட்ராவைச் சேர்ந்த ஹேமந்த் கர்காரே, துகாராம் ஒம்லே, அஷோக் காம்தே, விஜய் சாலஸ்கர் போன்ற போலீசாரும் கேரளாவைச் சேர்ந்த சந்தீப் என்கிறவரும் உயிர்த் தியாகம் செய்துள்ளனர். ராகுல் பேச்சு இவர்களை அவமானப்படுத்தி, இவர்களின் தியாகத்தை அவமதிப்பதாக உள்ளது” என்று கூறியுள்ளார்.

rahul-gandhi-congress-candidateஇதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், மும்பை தாக்குதல் நடந்த போது, ராகுல் தன் நண்பர் ஒருவரின் பாச்சுலர் பார்டியில் விடிய விடிய மகிழ்ந்திருந்ததாகச் செய்திகள் வெளியாகியிருந்தன. ஆகவே உத்தவ் தாக்கரே கேட்ட கேள்விக்குப் பின்புலத்தில் இருப்பது இந்தச் செய்திதான். அதோடு மட்டுமல்லாமல், சிவ சேனைக் கட்சியை இரண்டாகப் பிளந்து அதன் சக்தியைக் குறைக்க வேண்டும் என்று திட்டம் தீட்டி, ராஜ் தாக்கரேவை சிவ சேனையிலிருந்து பிரித்து, புதிய கட்சி தொடங்குமாறு செய்ததே காங்கிரஸ் கட்சிதான் என்பது உலகறிந்த செய்தி. அதற்கு முன்னர் சஞ்சய் நிரூபம், நாராயண் ராணே ஆகியோரையும் சிவ சேனையிலிருந்து பிரித்து தங்களுடன் சேர்த்துக் கொண்டதும் காங்கிரஸ் கட்சிதான். அதனால்தானோ என்னவோ ராஜ் தாக்கரே செய்த அராஜகத்தின் போதெல்லாம் ராகுல் வாயைத் திறக்கவே இல்லை! மேலும் அப்போது மஹாராஷ்ட்ரா சட்டசபைத் தேர்தல் காலம் வேறு. தற்போது இன்னும் சில மாதங்களில் பீகார் சட்டசபைக்கான தேர்தல் வருகின்ற காரணத்தால் பீகார் சுற்றுப்பயணத்தின்போது தன் மேதாவிலாஸத்தைக் காட்டியிருக்கிறார் ராகுல். மேலும், இவர் கட்சியின் தலைவரும் மஹாராஷ்ட்ராவின் முதல்வருமான அஷோக் சவான், சேனா பாணியில், மராட்டியர்களுக்கு மட்டுமே டாக்ஸி டிரைவர் லைசென்ஸ் வழங்கப்படும் என்று அதிரடி உத்தரவு பிறப்பித்தபோது, ராகுலின் பீகார் மற்றும் உ.பி. பாசம் வெளிப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அஷோக் சவான் பின்னர் உத்தரவை மாற்றியது வேறு விஷயம். ஆயினும் ராகுல் அப்போது வாய் திறக்கவில்லை என்பதே உண்மை.

மேலும் இன்று இந்திய உடலில் தைத்துப் புரையோடி இருக்கும் விஷ முள்ளாகக் காஷ்மீர் மாநிலம் இருப்பதற்குக் காரணம் யார் என்பது ராகுலுக்குத் தெரியாதா? இவருடைய பாட்டனார் காலத்திலிருந்து இவர் குடும்பமும், அப்துல்லா குடும்பமும் சேர்ந்துதான் காஷ்மீரத்தை இந்த நிலைக்குக் கொணர்ந்துள்ளனர் என்பதை இவரால் மறுக்க முடியுமா? சுலபமாகத் தீர்த்திருக்கவேண்டிய பிரச்சினையை சர்வதேச அளவிற்குக் கொண்டு சென்றது இவருடைய பாட்டனார் நேருதான் என்பது இவருக்குத் தெரியாதா? தங்களுடைய புண்ணிய பூமியான காஷ்மீர் என்னும் மாபெரும் சிவஸ்தலத்திலிருந்து குற்றுயிரும் கொலை உயிருமாக விரட்டியடிக்கப்பட்ட லட்சக்கணக்கான ஹிந்து பண்டிட்டுகளுக்கு ஆதரவாக என்றாவது இவர் ஒரு வார்த்தைப் பேசியிருப்பாரா? காஷ்மீர் முஸ்லிம்களைக் கண்டித்து இவரால் ஒரு வார்த்தை பேச முடியுமா? சேனைகளைக் குறை சொல்ல இவருக்கு என்ன தகுதி இருக்கின்றது?

bal_uddhav_thackerayராகுலுக்கு உத்தவ் தாக்கரே பதில் கூறியிருந்தாலும், பால் தாக்கரே தன்னுடைய ‘ஸாம்னா’ இதழின் தலையங்கத்தில், “மும்பை அனைத்து இந்தியருக்கும் சொந்தமாக இருக்கலாம். ஆனால் இத்தாலிய அம்மைக்கு எப்படிச் சொந்தமாக இருக்க முடியும்? ராகுல் காந்தியின் கருத்துக்கள் மராட்டியரை அவமதிப்பதாக உள்ளது. யார் வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துத் தங்கிச் செல்வதற்கு மும்பை ஒன்றும் தர்ம சத்திரம் அல்ல. நாற்பது வயதாகியும் திருமணம் நடக்காத விரக்தியில் ராகுல் இவ்வாறு உளருகிறார்” என்று சேனாவிற்கே உரிய ‘நாகரிகம்’ வெளிப்பட எழுதியுள்ளார். இத்தாலி அம்மை என்று குறிப்பிடும்போது அவர் ‘இத்தாலி மம்மி’ என்று இரண்டு அர்த்தங்கள் தொனிக்குமாறு எழுதியுள்ளதும் பண்பாடற்றச் செயலாகும்.

பெருமையல்ல பேய்க்குணம்

abu-azmiசமீப காலத்தில் மராட்டியப் பெருமை என்கிற பெயரில் சேனைகள் நடத்திய இரண்டு தாக்குதல்கள் (சட்டசபைக்கு உள்ளே ஒன்று, வெளியே ஒன்று) இந்த நாட்டிற்கே தலைக்குனிவை ஏற்படுத்தின. மஹாராஷ்ட்ரா சட்டசபைத் தேர்தல் முடிந்து காங்கிரஸ்-தேசியவாத காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியமைத்து சட்டசபை துவங்கிய முதல் நாள், அங்கத்தினர் அனைவரும் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்க் கொள்ளும்போது, சமாஜ்வாதி கட்சியைச் சேர்ந்த அபு ஆஸ்மி என்கிற எம்.எல்.ஏ மராத்திய மொழியில் அல்லாமல் இந்தி மொழியில் பிரமாணம் எடுத்துக் கொண்டார் என்பதற்காக அவரைச் சட்டசபையிலேயே கடுமையாகத் தாக்கினர் ராஜ் தாக்கரே கட்சியைச் சேர்ந்த அங்கத்தினர்கள். உலகம் முழுவதிலும் தொலைக்காட்சிகளால் பரப்பப்பட்ட இந்நிகழ்வு நம் நாட்டிற்குப் பெரும் தலைக்குனிவை ஏற்படுத்தியது. சட்டசபைத் தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்தவுடனேயே ராஜ் தாக்கரே, “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அங்கத்தினர் அனைவரும் மராத்தி மொழியில்தான் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ளதாவர்கள் பின்விளைவுகளைச் சந்திக்கத் தயாராக இருங்கள்” என்று சவால் விடுத்திருந்தார். அவரின் கட்சி வன்முறைக்குப் பெயர் போன கட்சியென்றாலும், சட்டசபைக்கு உள்ளேயே வன்முறையில் ஈடுபடுவார்கள் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. மஹாராஷ்டிர சட்டசபை வரலாற்றில் ஒரு அழியாத கறையை ஏற்படுத்திய ‘பெருமை’ மஹாராஷ்டிர நவநிர்மாண் சேனாவிற்கே உண்டு.

அதே போல், “நான் ஒரு மராட்டியன் என்பதில் மிகவும் பெருமை கொள்கிறேன். ஆனால் நான் முதலில் ஒரு இந்தியன்” என்று நாடு போற்றும் கிரிக்கெட் வீரர் சச்சின் டெண்டுல்கர் கூறியதற்காக அவரையும் பழித்தனர் சிவ சேனைத் தலைவர்கள். “சச்சின் டெண்டுல்கர் கிரிக்கெட் விளையாடுவதோடு நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அரசியல் விவகாரங்களில் தலையிடக் கூடாது” என்று பால் தாக்கரே தன்னுடைய ‘ஸாம்னா’ இதழில் தலையங்கம் எழுதினார். இவ்விவகாரத்தை மீண்டும் மீண்டும் காட்டிக் கொண்டிருந்த ஐ.பி.என் (IBN) தொலைக்காட்சி அலுவலகத்தை சிவ சேனைத் தொண்டர்கள் கடுமையாகத் தாக்கிச் சூறையாடினர். விமரிசனத்தை எதிர்கொள்ளத் தைரியம் இல்லாதவர்கள் ஏன் அரசியலில் இருக்க வேண்டும்? பொது வாழ்க்கைக்கு வந்தவர்கள் விமரிசனத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல் எதிர்கொண்டு தங்கள் பயணத்தைத் தொடரவேண்டும். அதுவே ஒரு தலைவருக்கு வேண்டிய முக்கிய குணங்களில் ஒன்று.

காட்டுமிராண்டித் தனமான இவர்களின் நடவடிக்கை நாடு முழுவதும் கடும் கண்டனத்திற்கு உள்ளாகவே, சச்சின் மேல் இன்னும் வெறுப்புற்ற சேனைத் தலைவர்களில் ஒருவரான சஞ்சய் ராவுட் (இவர் ஸாம்னா இதழின் ஆசிரியர்) சச்சினின் கிரிக்கெட் சாதனைகளையும் திலகர், பகத் சிங், ராஜ்குரு ஆகியோரின் சாதனைகள் மற்றும் தியாகங்களையும் ஒப்பிட்டு, சச்சினின் சாதனைகளினால் நாட்டிற்கு எந்தப் பெருமையும் பயனும் இல்லை என்று எழுதி, தன் மேதாவிலாசத்தைக் காட்டிக் கொண்டார்.

இவருடைய தம்பியான சுனில் ராவுட் தலைமையில் நடந்த தொலைக்காட்சி அலுவலகத் தாக்குதலினாலோ, அல்லது சச்சினைத் தாக்கி இவர்கள் எழுதிய தலையங்கங்களினாலோ நாட்டிற்குப் பெருமையும் பயனுமா விளைந்தது? அவமானம் விளைந்து, தலைக்குனிவு அன்றோ ஏற்பட்டுள்ளது? நாட்டிற்கே பெருமை சேர்த்த சத்திரபதி சிவாஜி, பால கங்காதிரத் திலகர், அண்ணல் அம்பேத்கர் போன்ற தலை சிறந்த மராட்டியர்கள் அனைவருக்கும் இவர்கள் அவமானத்தையன்றோ உண்டாக்குகின்றனர்? ஜாதி, மொழி வேறுபாடுகளைக் கடந்து இந்த தேசத்து மக்கள் அனைவருக்கும் பாடுபட்ட உத்தமர்கள் அன்றோ அவர்கள்? அப்பெருந்தலைவர்கள் பெயரைச் சொல்லிப் பெருமை கொள்ள மராட்டியர்களுக்கு உள்ள அளவு உரிமை மற்ற இந்தியர்களுக்கும் உண்டு என்பதை இவர்கள் மறுக்க இயலுமா?

(தொடரும்)